De Orde van de Poortwachters

Deel II

dissociatie

De Orde van de
Poortwachters

DEEL ii

DISSOCIATIE

Oli Veyn

“De Orde van de Poortwachters”

Deel II Dissociatie

Oli Veyn

1e druk: oktober 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Redactie: Chinouk Thijssen

Sleutelontwerp: Tom Smits & Oli Veyn

Coverontwerp en logodesign: Tom Smits

Kaartontwerp: Oli Veyn & Najla Kay

ISBN 978-94-93157-11-8

ISBN E-book 978-94-93157-45-3

NUR 285

© 2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

© 2019 Oli Veyn | www.oliveyn.nl

www.deordevandepoortwachters.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Voor mijn schoonouders.

Voor alle hulp, liefde en wijze raad.

Vecht of sterf

Deel II
DISSOCIATIE

Samenvatting deel 1

De zeventienjarige Nido komt toevallig achter het bestaan van de geheime Orde van de poortwachters als ze tijdens een schoolreis naar Stonehenge Rag ontmoet. Rag is een inlander poortwachter, geboren in de Orde: een wereldwijde organisatie die de poorten en erebogen in de wereld bewaken. Deze poorten, bijvoorbeeld De Brandenburger Tor, Arc d’Triomph en Stonehenge, zijn portalen naar andere dimensies. De poortwachters zorgen ervoor dat er niets vanuit de dimensies naar de aarde zal passeren.

Als Nido wordt meegenomen naar de controle-afdeling onder Stonehenge is er voor haar geen weg meer terug naar haar eigen vertrouwde wereld en zal ze als nieuweling worden getraind tot poortwachter. Tijdens het transport naar de trainingsdivisie in Berlijn ontmoet ze Nolin, een rekruut. Vanaf het eerste moment van hun ontmoeting ontstaat er een vriendschappelijke band tussen de twee. Net als met de mooie Deveah, een inlander poortwachter, en met Doc Digo, de medicus van de divisie die voor haar een unieke permanente koker voor haar onherstelbare arm ontwikkelt.

Nido heeft het zwaar onder het strenge regime van Sert, haar meedogenloze trainer. Ook pestkop Shaker maakt het haar niet makkelijk. Daarbij zit ze iedere middag in een kleine kamer opgesloten met Berger, een van de trainers, die de inquisitievragen stelt waarmee de Orde een persoonlijkheidsprofiel van haar maakt. In combinatie met haar fysieke resultaten zal dit haar positie in de Orde bepalen.

Tijdens een ontsnappingspoging redt Berger Nido van een zware straf en langzaam ontstaat er een liefdesrelatie. Tijdens een demonstratie op het trainingscomplex ziet Nido Rag weer. Rag is een aanvaller en heeft grote kans een sluiter te worden, de beste positie binnen de Orde. Hij heeft nog steeds een onbedwingbare aantrekkingskracht op haar, maar dan ontdekt Nido dat hij de jongere broer van Berger is en dat hij hem heeft gevraagd Nido in bescherming te nemen.

Rag komt erachter dat Nido waarschijnlijk een aas zal worden, de slechtste positie binnen de Orde. Tijdens een demonstratie ontsnapt Nido ternauwernood aan de dood en raakt Berger gewond. Rag zal tijdelijk zijn plaats innemen als trainer.

In de korte tijd dat Rag op het trainingscentrum verblijft, traint hij Nido ’s nachts om zo haar positie te verbeteren. Ze worden verliefd op elkaar; een onmogelijke liefde door haar relatie met Berger. Door de expertise van Rag en het doorzettingsvermogen van Nido wordt ze inderdaad beter en zijn haar resultaten voldoende om aangesteld te worden als verdediger.

Tijdens de tweede test wordt ze samen met teamgenoot Shaker opgesloten in een donkere tank halfgevuld met water. Nido moet voor het eerst iemand doden om te kunnen overleven en de test te halen. Berger ontdekt dat ze door toedoen van Sert met een te sterke tegenstander in de tank zit en besluit haar te helpen ontsnappen. Wanneer Sert de ontsnappingspoging ontdekt, wordt ze eindelijk weggestuurd naar St. Petersburg Weapon Division om als wapentester te dienen. Het Principaat, het hoogste orgaan van de Orde, besluit dat gevorderde leerlingen per direct als poortwachter moeten worden ingezet en verhoogt het rekruteren van nieuwe leerlingen. De poorten worden steeds instabieler en er zijn meer poortwachters nodig om de verliezen op te vullen. Berger slaagt erin, tijdens de chaos die is ontstaan, Nido samen met Nolin en Deveah op transport naar de divisie Stonehenge te zetten, naar Rag. Met pijn in haar hart neemt ze afscheid van Berger, niet wetende of ze hem ooit nog terugziet. De Orde heeft haar voorgoed veranderd van een mollige, onzekere tiener naar een slanke strijder die zich niet uit het veld laat slaan.

Stonehenge
Control Division

1.

Vern stond op een verhoging en stak als een leider boven de groep uit, met zijn borst vooruit en zijn handen samengevouwen achter zijn rug. ‘Welkom bij Stonehenge Control Division.’ Hij had hetzelfde oubollige pak aan als bij hun eerste ontmoeting.

Het leek jaren geleden dat Nido hier met een gebroken arm was binnengebracht, nadat ze Rag met de grover had zien vechten. Het was de dag geweest dat haar leven voorgoed veranderde. Ze keek de ruimte rond op zoek naar de bekende blonde krullen van Rag. Ze had behoefte aan een bemoedigende knipoog. Het gemis van Berger had zich als een donkere schaduw in haar lichaam genesteld. Bij iedere ademhaling of beweging voelde ze de pijn van het afscheid. Ze miste alles aan hem: zijn gespierde armen, zijn gezicht, zijn helderblauwe blauwe ogen met daarin een warmte die ze nog nooit eerder had gezien. Ze moest iedere herinnering aan hem wegstoppen of ze zou compleet doordraaien.

De grote ruimte werd omgeven door grijsbruine wanden in een onregelmatige structuur. Ze zaten tientallen meters onder de grond, recht onder Stonehenge. De geur van eeuwenoude natte aarde drong zich aan haar op. Achter Vern stonden een aantal poortwachters van de Stonehenge Divisie opgesteld, herkenbaar aan de uniforme kleding, bestaande uit een grijs T-shirt en vest met daarop het poortwachterslogo, bruine broek en legerkisten.

‘Dadelijk worden jullie gekoppeld aan een inlander poortwachter en morgen begint de praktijktraining. Sin-Ja…’ Vern pauzeerde om Sin-Ja de kans te geven naast hem plaats te nemen, ‘is jullie opper en zal bepalen waar je wordt ingedeeld en aan wie je wordt gekoppeld.’ Hij legde bezitterig zijn hand op Sin-Ja’s schouder.

Nido wist dat ze Sin-Ja weer zou ontmoeten, maar nu het moment daar was, voelde ze de spanning in haar lichaam toenemen.

Sin-Ja knikte. ‘Vooropgesteld dat je geen aas wordt.’ De kilte in haar stem gleed als een huivering langs Nido’s botten. Sin-Ja tuurde tussen haar lange wimpers naar de groep die voor haar stond. Haar spitse kin stak strijdlustig omhoog en versterkte haar arrogante blik. De volle jukbeenderen leken haar ogen permanent te vernauwen tot spleetjes en gaven haar gelaat een katachtig uiterlijk.

Nido schuifelde op haar plek. Het laatste wat ze wilde was een confrontatie met dat akelige mens. Nog steeds kon ze zich de avond van hun eerste ontmoeting herinneren. Ze streek met het puntje van haar tong langs de kleine verdikking op haar lip, de plek die was opengespleten toen Sin-Ja haar vuist ertegenaan had gebeukt.

‘Dank je, Vern.’ Sin-Ja zette een stap naar voren om aan zijn greep te ontsnappen en eiste zo de volledige aandacht op. ‘Eerst gaan we de posities bekendmaken, daarna vinden de koppelingen plaats.’ Ze rechtte haar rug waardoor haar boezem dreigend naar voren stak. ‘Azen worden direct naar het slaapvertrek gebracht.’ Met een dodelijk kalme blik keek ze de poortwachters een voor een aan. ‘Als ik je naam noem, kom je naar voren en ga je bij de groep staan waar je bij hoort.’

Sin-Ja zette een stap opzij en keek over haar schouder naar de mannen die in een halve kring achter haar stonden. ‘Verdedigers, aanvallers, sluiters, maar daarvoor zal vast niemand van jullie in aanmerking komen, en tot slot: aas.’ Haar hand volgde de verschillende posities tot ze bij de laatste man stilhield. Sin-Ja kneep haar hand in een vuist en draaide zich terug. ‘Iedere positie heeft een eigen slaapzaal, met bijbehorende privileges. Aas vrijwel geen, sluiters de meeste.’ Ze pauzeerde even, iedereen hield zijn adem in voor wat er komen ging. ‘Door hard werken en uitmuntende resultaten heb je een kans te promoveren.’ Haar mond vervormde naar een rode, smalle streep. ‘Een erg kleine kans, aas uiteraard niet.’ Ze benadrukte het laatste woord door het harder uit te spreken dan de rest.

Nolin keek achterom, pakte Nido’s hand vast en trok haar dichter naar zich toe. ‘Verdediger,’ vormden zijn lippen geluidloos.

‘Daarnaast hebben we de overige posities die alleen beschikbaar zijn voor de meest getalenteerden.’ Ze hield haar hand open en een medewerker bracht haar een kleine kubus die ze voor zich op tafel zette. ‘Start de holografische projector.’ De kubus begon te gloeien en spleet open in een helderblauw licht dat steeds verder en hoger groeide tot er een hologram, het poortwachterssymbool, zichtbaar werd. Sin-Ja wuifde met haar hand en er verscheen een roterend lichaam van een fragiel meisje met hoogblonde haren. ‘Birda?’

Het meisje dat een kloon van het hologram was, stapte naar voren.

Sin-Ja nam haar minachtend op en keek weer naar het 3D-beeld voor haar waar naast haar lichaam getallen, tekst en een grafiek verschenen. ‘Jij wordt operator. Verbluffende resultaten.’ Sin-Ja wees met vlakke hand naar een jongen met een veel te schreeuwerig montuur op zijn gezicht. Blanco verwelkomde hij haar. ‘Dat was de enige, Biorn. Naar de controlekamer voor een introductie.’

Sin-Ja maakte een wuivend gebaar en het beeld veranderde naar een ander persoon. ‘Kreylon? Verdediger. Daar gaan staan.’ Ze wees met haar duim, haar ogen nog steeds gericht naar de groep, naar een plaats linksachter haar. Een lange jongen met brede schouders en gitzwart haar verwelkomde hem met een klap op zijn schouder.

Een voor een riep Sin-Ja de leerlingen naar voren en deelde ze in bij de juiste groep.

‘Nolin?’

Nido probeerde hem nog een bemoedigende schouderklop te geven, maar ze was net iets te laat en sloeg in het luchtledige. Deveah gaf een kneepje in zijn arm toen hij haar passeerde.

Sin-Ja’s ogen gleden over zijn lange postuur. ‘Verdediger.’ Haar glimlach bevatte een sensuele belofte toen hij langs haar heen liep. Ze wierp een blik over haar schouder tot hij bij de groep verdedigers stond. Met nog een flauwe glimlach om haar mond keek ze terug naar het hologram dat langzaam vervaagde.

Nido huiverde. Een onrustig gevoel groeide in haar maag, maar ze kreeg geen tijd om zich er druk om te maken.

‘Nido?’ Sin-Ja’s ogen kleurden donkerder toen ze haar zocht in de menigte.

Aarzelend stapte Nido naar voren, hield even in en streek met haar hand langs Deveahs vingers, voordat ze zich een weg naar voren langs de poortwachters wrong. Sin-Ja’s ogen werden groot van verbazing, haar vrije hand balde zich tot een vuist en ze perste haar lippen in een smalle streep. ‘Je bent het een en ander kwijtgeraakt.’ Ze liet haar ogen, die fonkelden van woede, over Nido’s lichaam gaan.

Strijdlustig stak Nido haar neus omhoog en keek Sin-Ja emotieloos aan. Nog steeds bezorgde Sin-Ja’s aanwezigheid haar hartkloppingen.

‘Wat doe jij hier?’ Sin-Ja’s stem was zacht, maar scherper dan ieder mes dat Nido ooit had gezien. Ze snoof vervaarlijk, rechtte haar rug en verplaatste haar blik naar het scherm waarop in grote letters Verdediger onder Nido’s naam prijkte. Schrapend met haar keel gebaarde ze met twee gespreide vingers naar beneden naar een gedrongen medewerker achter haar. Hij maakte zich nog kleiner dan hij al was en begon op zijn scherm te tikken.

Nido keek naar haar roterende hologramgezicht. De stilte was beklemmend. Flikkerend veranderde het woord Verdediger in Aas.

Sin-Ja trok een pruillip en ontblootte haar boventanden. ‘Aas.’

‘Dat stond er niet.’

Achter haar klonk eenzelfde zin. Het was Deveah.

‘Wat?’ In een paar stappen was Sin-Ja bij Nido. Ze stond nu zo dichtbij dat Nido de poriën op Sin-Ja’s neus kon tellen. ‘Wat zeg jij daar?’ Sin-Ja gluurde over Nido’s schouder. Haar toon was vervuld van walging en afkeuring. ‘Grijp dat meisje.’

Nido keek achterom. Twee poortwachters pakten Deveah vast en sleurden haar naar voren.

‘Naam?’

Deveahs ogen schoten vuur toen ze haar naam uitspuugde: ‘Deveah.’

‘Privers?’ Sin-Ja’s rechterwenkbrauw vormde een perfecte boog.

Deveahs mond krulde in een geheimzinnige glimlach, in haar ogen brandde een strijdlustig vuur.

‘Opstandige familie.’ Sin-Ja zette een stap naar voren. ‘Vrienden?’ Een knikje naar Nido.

‘Door dik en dun.’ Deveah maakte zich groot, zover dat kon met de handen van de poortwachters nog steeds om haar bovenarmen geklemd.

‘De kast.’ Sin-Ja sloeg haar ogen neer toen de poortwachters haar wegsleepten in de richting van de deur.

Nido wilde haar vriendin helpen, maar werd door Vern tegengehouden. ‘Er is niets wat je kunt doen.’

‘Wat is de kast?’ Woedend draaide Nido zich naar Sin-Ja om.

Sin-Ja wierp een verveelde blik over haar schouder toen ze terugliep naar de tafel. ‘Aas. Daar.’ Ze gebaarde dat Nido bij het overige aas moest gaan staan.

‘Ik ben een verdediger. Dat stond er.’ Nido werd overmand door woede die haar laag en diep in haar maag raakte. De treiterijen van Sert, de klappen op de stormbaan, haar arm, Nolin die bloedend op zijn bed lag, de tank en de bunker. Ze hadden haar gemaakt tot wie ze nu was. Ze was niet langer... ze wilde niet langer het bange, mollige meisje zijn. Als ze moest, zou ze vechten. Zelfs met Sin-Ja. Nerdie Nido was in Berlijn verdwenen en Nido was niet van plan zich te schikken naar een hoogblonde trut met veel te veel make-up in een te strak mantelpakje. ‘Hij heeft het veranderd.’ Ze wierp een vluchtige blik op de kleine assistent in de hoek die verschrikt zijn ogen neersloeg. Nido keek opzij naar Vern. ‘Ik ben een verdediger.’

Sin-Ja schoot als een roofdier naar Nido toe, dook achter haar lichaam en klemde haar arm om Nido’s nek. Met een ruk draaide ze haar in een beklemmende greep met haar gezicht naar de groep toe. ‘Ik duld geen tegenspraak.’ Ze schraapte haar keel en versterkte haar greep.

Nido kreeg bijna geen lucht meer. Ze klemde haar hand om Sin-Ja’s arm en keek naar Eva. Om diens mond speelde een zuinig lachje, dus verplaatste Nido haar blik naar de glazen deuren aan de achterkant van de zaal. Onbewust balde ze haar hand tot een vuist en zette zich schrap voor een gevecht. Het gezicht van Berger doemde op in haar gedachten. Een bliksemschicht van pijn schoot door haar borstkas naar haar maag. Ze moest dit slim spelen. Sin-Ja had alle troeven in handen. Berger had gezegd dat ze er alles aan moest doen om te overleven. Ze moest schikken of ze zou het onderspit delven. Ze was het hem verschuldigd. De spanning op haar spieren nam af, ze onderdrukte de drang om ertegenin te gaan en liet Sin-Ja’s arm los.

‘Iedereen die mijn gezag ondermijnt zal ondervinden dat dit het slechtste is wat je hier kunt doen.’ Ze legde een hand tegen de zijkant van Nido’s hoofd, alsof ze met een flinke stoot haar nek wilde breken. ‘Als je denkt dat je een kans maakt, zou ik nog een keer goed nadenken voordat je iets zegt.’ De woorden waren slechts een fluistering. ‘Dat vriendinnetje van je is een prima slachtoffer om mijn frustraties op bot te vieren, mocht je het in je achterlijke bol halen om iets te ondernemen.’

Nido kreeg geen lucht meer en zwarte vlekken dansten voor haar ogen.

‘Dus als ik jou was, zou ik mijn kop houden en doen wat ik zeg. Begrepen?’ Ze liet Nido los, pakte haar schouder vast en draaide haar met een ruk om. De hand met roodgelakte nagels zag Nido te laat aankomen en sloeg met een dreun pijnlijk tegen haar kaak. Nido haalde diep adem en rechtte haar rug.

‘Als de sodemieter daar gaan staan.’ Sin-Ja wees achter haar naar de groep met aas. ‘Jouw team heeft de komende vijf dagen dienst. Bij ieder alarm zijn jullie de klos.’

Shit. Hijgend keek Nido naar Sin-Ja. Ze vernauwde haar ogen tot spleetjes, ze deed inwendig een belofte dat ze dit ooit zou wreken als ze de kans kreeg, maar Sin-Ja merkte het niet op. Met opgeheven hoofd liep ze tergend langzaam langs Sin-Ja om zich bij de groep aas te voegen. Al die tijd hield ze haar ogen gericht op Sin-Ja. Ze probeerde haar emoties te verbergen door haar gezicht in een ernstige plooi te houden. Vanuit haar ooghoek zag ze de bezorgde blik van Nolin. Hij schudde langzaam zijn hoofd alsof hij haar wilde waarschuwen het niet op de spits te drijven.

Nido sloeg haar ogen neer en ging bij het aas staan. Haar wangen gloeiden van opwinding, haar handen had ze nog steeds tot vuisten gebald en haar nagels boorden zich in haar handpalmen, maar Nido verwelkomde de pijn die de innerlijke razernij overstemde.

Nadat alle leerlingen waren toegekend aan een groep draaide Sin-Ja zich op haar hakken om. ‘Aas verlaat nu de zaal…’ Ze gebaarde naar een slungelige jongen met lichtbruine haren dat hij weg moest gaan ‘En dan gaan we nu verder met de koppelingen.’

De jongen opende de deur en ging de groep voor door de rotsachtige, donkere gangen die als tunnels leken te zijn uitgesleten in het steen.

Nido versnelde haar pas om zo dicht mogelijk bij hem te komen. ‘Weet je waar ik Rag kan vinden?’

De jongen wierp een vluchtige blik over zijn schouder, nam haar neutraal op en versnelde toen zijn pas. ‘Kop dicht, aas. Jullie zijn niet waardig om te praten.’

Nido slaakte een diepe zucht. Hoe kon ze Rag vinden als ze tot het uitschot behoorde, zonder privileges, zonder het recht van spreken?

Na een paar minuten kwamen ze bij een donkere, kille ruimte aan. De deur die halfopen stond, zat vol scheuren en krassen. Een stuk hout aan de onderkant was verdwenen en een gat zo groot als de neus van een schoen gaapte door de deur. Op de deur prijkte een ijzeren poortwachterssymbool.

‘Dit is jullie slaapzaal. Douches bevinden zich achterin en er is maar voor een halfuur warm water, dus wie het eerst komt…’ Hij glimlachte veelbetekenend naar de groep. ‘Van zeven tot halfacht mag aas ontbijten in de eetzaal, zowel ’s morgens als ’s avonds, maar alleen als alle poortwachters de ruimte hebben verlaten. Alleen tijdens de lunch is het toegestaan om samen met je teamleden te eten.’ Hij wierp een blik op zijn horloge. ‘Helaas, vandaag gaat het niet meer lukken.’ Hij keek met een beleefde, nietszeggende glimlach op zijn gezicht naar Nido. ‘Morgen ontmoet je je teamgenoten van het team waarbij je bent ingedeeld. Op je bed ligt het tenue.’ Hij tikte tegen het bronzen symbool op zijn linkerborst. ‘Jullie symbool is van ijzer, verdedigers zijn brons, aanvallers zilver, sluiter is goud. Medici ivoor, leiding heeft de verschillende metalen ingelegd met diamanten, operators siliconen en alles wat over is, zoals schoonmakers, keukenpersoneel, heeft hout.’ Hij slaakte een verveelde zucht en ging op monotone toon verder. ‘De gangen en vertrekken zijn verboden terrein, behalve onder begeleiding van je teamleider tijdens de training. Morgen kom ik jullie halen voor het ontbijt.’ Zonder na te gaan of er nog vragen waren, liep hij met grote passen weg.

Nido liep als eerste de slaapzaal binnen en tuurde met samengeknepen ogen de ruimte rond. Het was donker en het stonk er naar natte hond. Op het achterste bed zat een tenger meisje met lange blonde haren die als een sluier haar halve gezicht bedekten. Ze was graatmager, waardoor Nido moeilijk kon inschatten wat haar leeftijd was. Nido groette haar, maar als antwoord draaide ze haar rug naar Nido toe.

Aarzelend liep Nido een stukje verder en claimde het onderbed van het eerste beste stapelbed dat ze tegenkwam. De rest druppelde schoorvoetend binnen en een enkeling durfde de sober ingerichte douches te bekijken. De reacties maakten duidelijk dat ze beter nog niet kon weten hoe die eruitzagen.

Nido ging liggen en staarde naar de latten onder het matras boven haar. Ze moest weten hoe het met Deveah ging. Wat was de kast? Haar ogen gleden naar het blonde meisje. Haar rug, waaruit wervels als bergtoppen door de dunne stof van haar T-shirt staken, was gekromd, haar ademhaling kort en vluchtig. Nido perste haar lippen op elkaar. Misschien kon ze het Rag morgen vragen. Als ze hem vond. Of zou ze proberen Berger te bereiken? Een snik ontsnapte uit haar mond en ze schrok van de echo die door de ruimte trok. Zou Sert nog leven? Of had ze hem vermoord? Ze beet op een vuist om de onrust te temperen. Berger zou het regelen en dan naar haar toe komen. Ze zag weer het laatste beeld van hem, net voordat de klep van het vliegtuig zijn aanblik voorgoed had weggenomen, de pijn in zijn ogen… Ze draaide zich op haar zij en staarde de ruimte in. Ze kneep haar ogen dicht en verdrong het beeld van liefdevolle, azuurblauwe ogen naar de diepste spelonken van haar brein.

2.

Na een onrustige nacht, ze had enorm kou geleden in de kille slaapzaal met maar één dunne deken, werd ze wakker toen de rest nog lag te slapen. Ze staarde naar boven, het gezicht van Berger flitste voor haar ogen. Knipperend met haar oogleden door het vocht dat haar blik vertroebelde, sprong ze op om te gaan douchen. Zolang ze iets ondernam, kon ze de beelden terugdringen. Al snel kwam ze tot de ontdekking dat er geen warm water was. Ze schudde haar hoofd. Dat zou er waarschijnlijk nooit zijn.

Een paar douches verder stapte het blonde meisje, met haar rug naar haar toe gekeerd, onder de koude straal. Ze gaf geen krimp. Littekens liepen als landweggetjes over de roomwitte huid. Ze was zo mager dat haar ribben te tellen waren.

‘Kijk voor je,’ snauwde ze en ze wierp een venijnige blik over haar schouder.

Nido mompelde een excuus, draaide de kraan uit en stapte onder de douche vandaan om haar handdoek te pakken. De ruwe stof schuurde haar huid, maar ze genoot van het activerende effect dat het teweegbracht in haar lichaam. ‘Ik neem aan dat jij de laatste bent die over is van de vorige groep?’

Het meisje draaide met een ruk haar hoofd om en siste als een kat in het nauw. ‘Kop dicht.’

Nido keek haar onderzoekend aan, maar ze kon geen angst ontdekken, slechts ingehouden woede. ‘Best.’ Ze haalde haar schouders op en kleedde zich aan, waarna ze, zonder nog een woord of blik te wisselen, de ruimte verliet en op bed ging zitten om te wachten tot het tijd was om de zaal te verlaten.

Voor de zoveelste keer keek Nido naar de digitale klok aan de wand. Het was kwart voor zeven, haar maag knorde pijnlijk. Vanuit de douches klonk gegiebel, gemopper en af en toe een verschrikt kreetje tussen het gespetter van neerkletterend water. Nido keek naar het meisje dat tegelijk met haar had gedoucht. Ze zat op de rand van het bed in kaarsrechte houding onbeweeglijk te wachten tot het tijd was. Hoelang was ze al hier?

‘Kijk voor je,’ zei ze zonder op te kijken.

Nido richtte haar blik weer op de klok. Een minuut later. Ze had geen zin in een ochtendhumeur van een ander. De stilte die tussen haar en het meisje hing was beklemmend. Nido stond op, opende de deur en bekeek de gang. Ze wilde Rag vinden. De gang was leeg. Aarzelend stapte ze weg van de deur, in de richting waar de jongen gisteren naartoe was gelopen toen hij hen hier had achtergelaten.

Ze keek achterom en zag dat een paar jongens en meisjes schoorvoetend haar voorbeeld volgden. Met een ingehouden glimlach schudde ze haar hoofd. Alsof zij een leider was…

Nido volgde de geur van gebakken eieren, spek en koffie. Ze nam bocht na bocht tot ze eindelijk de eetzaal bereikte. Het schelle geluid van metaal op porselein was het enige wat ze hoorde. Glurend langs de deurpost keek ze de zaal rond. Haar ogen dwaalden langs de lange tafels en banken met poortwachters die daar zaten te eten. Ze zag Deveah nergens. Nolin zat aan de laatste tafel links in de hoek te praten met een Aziatische jongen die tegenover hem zat. Af en toe hield hij stil en schrokte een deel van zijn ontbijt naar binnen. Dit was de eerste keer in de Orde dat Nido zonder Deveah en Nolin zou eten. Ze klemde haar kaken op elkaar. Rag was nergens te bekennen. Vanuit haar ooghoek zag ze dat een grofgebouwde jongen met donker glimmende haren haar fronsend opnam. Zo snel als ze kon draaide ze zich weg en drukte haar schouderbladen tegen de muur.

‘Kunnen we?’ Naast haar stond een jongen met kastanjebruine haren en een veel te grote neus. Zijn gezicht was bedekt met puisten. Huppend van zijn ene been naar het andere wachtte hij ongeduldig op haar antwoord. Nido schudde haar hoofd.

Langzaam druppelde de eetzaal leeg. Toen Nolin naar buiten kwam en haar zag, kneep hij vluchtig in Nido’s arm. ‘Hoe is het?’

‘Ik kan Rag niet vinden.’

‘En Berger? Kun je die niet…’ hij zocht naar de juiste woorden, ‘bellen?’

‘Waar is Deveah?’ zei Nido met dikke stem. Ze draaide haar hoofd weg om naar binnen te kijken, hoewel ze allang wist dat Deveah hier niet was. Ze wilde het onderwerp Berger vermijden.

‘Ze zit in de kast.’

‘Wat is de kast?’ Nido’s stem klonk scherper dan ze bedoelde. Ze schonk hem een flauwe glimlach.

Nog voordat Nolin kon antwoorden, klopte een teamgenoot hem op de schouder en trok hem mee de gang in. ‘Lekker aas.’ Zijn schaterlach galmde tegen de rotswanden. Nolin gluurde nog een keer over zijn schouder, glimlachte flauw, voordat hij de hoek om ging en uit het zicht verdween.

In gedachten verzonken slenterde Nido de eetzaal binnen. Halverwege de ruimte bleef ze staan en keek ze achterom. Niemand volgde. Ze keek opzij. Aan een lange tafel zat de jongen, die haar eerder had geobserveerd, nog steeds te eten. Shit. Ze mocht de eetzaal niet betreden als er nog een poortwachter zat. Ze keek naar het symbool op zijn borst. Zilver met diamanten inleg. Een leider. ‘Sorry.’

Hij keek niet op toen ze de woorden sprak, maar hij staarde naar zijn bord, alsof alleen hij het indrukwekkende patroon van de kruimels kon zien. Zijn zwarte stekelige haar had hij aan de zijkanten gladgestreken, waardoor het accent kwam te liggen op het haar bovenop, dat daardoor wel wat weghad van een hanenkam. Hij had een amberkleurig gelaat en zijn hazelnootbruine ogen keken haar nu onderzoekend aan.

Nido beet op de binnenkant van haar wang en liep verder. Prima. Een stilzwijgend goedkeuren. Ze schepte haar bord vol. Tegen de tijd dat ze aan het einde van het buffet was, durfde het andere aas ook naar binnen te komen. ‘Wacht even,’ zei Nido, toen ze zag dat er niet genoeg was voor iedereen. ‘Laten we dit eerlijk verdelen.’ Ze ledigde haar bord terug op het buffet. ‘We hebben allemaal voedsel nodig, anders gaan we het niet redden.’ Ze knikte naar de flink gevulde borden van twee stuks aas, die met tegenzin de inhoud op hun borden weer op het buffet dumpten. ‘Jij ook.’ Nido wees naar een grofgebouwd meisje dat zich met een vol bord in haar hand wilde omdraaien om aan een tafel te gaan zitten.

‘Vergeet het maar.’ Met een ruk draaide ze zich om, haar volle bord probeerde ze af te schermen met haar potige lichaam.

Nido kneep haar oogleden tot spleetjes en nam haar aandachtig op toen ze ging zitten. Het meisje keek niet één keer naar haar op, maar schrokte het ontbijt naar binnen. Nido keek terug naar de rest. ‘Borden.’ Ze verdeelde de stukken brood die er nog lagen, wat ei en scheurde de bacon in evenredige stukjes tot iedereen er iets van had. Tevreden keek ze naar de halfgevulde borden.

‘Is dit alles?’ Een lange, pafferige jongen gluurde langs haar heen naar de buffettafel, maar toen hij zag dat er niets meer lag, verplaatste hij zijn blik terug naar zijn bord. Zijn pruillip verraadde hoe hij erover dacht. Toen kleurde zijn blik donkerder. Een rukje met zijn kin. ‘Wie heeft jou leider gemaakt?’ De anderen knikten instemmend en schuifelden naar hem toe om hem ook in lichaamstaal steun te betuigen.

‘Jullie, door mij te volgen. Als we niet snel gaan eten, is dit…’ Nido keek naar haar bord, ‘voor niemand.’ Vanuit haar ooghoek zag ze dat ze de aandacht van de jongen met de glimmende haren had getrokken. Ze duwde het zware gevoel in haar borst weg.

Zonder verdere uitleg nam Nido plaats aan de tafel naast die van hem. Iedereen ging aan de andere kant bij het al etende meisje zitten. De ogen van de jongen naast haar volgden haar bewegingen, maar ze probeerde zo goed en zo kwaad als ze kon zijn blik te vermijden. Gulzig nam ze een hap.

‘Wie heeft jullie toestemming gegeven om de eetzaal te betreden?’ Met een norse blik bekeek hij het aas. Iedereen stopte abrupt met eten. Toen keken ze allemaal naar Nido, alsof zij de enige was die het antwoord kon geven.

Zo langzaam als ze kon, nam Nido een slok melk en slikte ze de weke brei van brood en vocht in één keer door. ‘Als we te lang wachten, is er geen tijd meer.’ Ze wierp een brutale blik opzij.

‘Nou en?’

Nido knipperde met haar ogen. Dit antwoord had ze niet verwacht.

‘Als de regel is dat je moet wachten tot de laatste poortwachter de zaal verlaat, dan doe je dat. Begrepen?’

Nido beet op haar onderlip. Ze wilde er dolgraag tegenin gaan, maar ze wist dat de rest haar nooit zou bijstaan als ze het werkelijk op de spits ging drijven. Het was het niet waard. ‘Ik zei sorry.’

De jongen snoof voordat hij zijn beker leegde. ‘De volgende keer eet je drie dagen niet. Allemaal. Is dat duidelijk?’ Zijn ogen boorden zich in de hare.

Nido mompelde een excuus, maar hij hoorde het niet meer. Hij was al opgestaan en omgedraaid om de zaal te verlaten. Hoofdschuddend nam ze een hap van haar verfrommelde broodje. De pafferige jongen staarde haar vanachter een stuk brood vernietigend aan. Toen Nido hem aankeek, verplaatste hij zijn blik naar een plek op de wand achter Nido.

‘Hier zijn jullie.’ De jongen van gisteren greep de deurstijlen vast en bleef hijgend in de deuropening staan. ‘Ik had toch gezegd dat jullie niet zonder begeleiding door de gangen mochten lopen?’ Langs hem heen glipte het magere meisje de eetzaal in. Haar gezicht kleurde in misgenoegen toen ze het lege buffet zag.

Alle hoofden draaiden naar Nido. Als dit zo bleef doorgaan, moest ze snel iemand anders in de leiderspositie duwen, ze had geen zin om alle klappen op te vangen. ‘Dat waren we door de honger even vergeten. Sorry,’ zei Nido poeslief. Ze stak verontschuldigend een hand op.

Even leek het alsof de jongen in de deuropening op haar af wilde springen, maar toen rechtte hij zijn rug en verplaatste hij zijn blik naar het lege buffet achter haar. ‘Jullie worden ingedeeld bij de teams.’ Hij keek naar het magere meisje en toverde een griezelige nepgrijns op zijn gezicht. ‘Harper komt je zo halen, Maria.’

Maria knikte een enkele keer en verborg zich toen weer achter een sluier van haren.

Nido bekeek de jongeren die aan de tafels zaten te wachten. Aas bestond inderdaad uit slungels, nerds en te lange, te kleine, te dikke of te magere leerlingen. Iedereen kon direct zien dat ze de laatsten waren die voorop zouden moeten lopen. In welke wereld je ook leefde, het was overal hetzelfde. Ze konden net zo goed in de kantine op school zitten.

Nido liet haar vingers over de ornamenten van de koker om haar linkerarm glijden. Ze kon het zich niet veroorloven de onrustige emoties toe te laten. Ze moest dit slim spelen, wilde ze dit overleven.

Ze pakte haar bord op en overhandigde het aan Maria. ‘Misschien kan de rest ook wat delen?’ Niemand reageerde.

Maria griste het bord uit haar handen en plofte neer. Ze begon direct te eten; geen bedankje, nog niet eens een vage glimlach.

Het volgende halfuur haalden teamleiders het aas op, twee stuks per team, totdat alleen Nido en Maria overbleven. Zij zat dus bij haar in de groep. Nido bekeek haar vanonder haar wimpers. Hoe had ze het zo lang volgehouden? Ze hoefde niet te raden wat er met het andere aas was gebeurd. Een rilling gleed over haar rug bij die gedachte. Ze had gehoopt dat Rag haar teamleider zou zijn, ze had geen idee wie Harper was.

Net toen ze dacht dat ze de rest van de ochtend zou moeten doorbrengen in de zure geuren van wegterende ontbijtresten verscheen de jongen met de hanenkam in de deuropening. ‘Dus jij bent Nido?’

Nido’s hart miste een slag. Shit. Ze knikte ietwat beschaamd. Dit was geen goed begin.

‘Ik ben Harper, je teamleider.’ Hij gaf een knikje naar Maria, die direct opstond.

‘Nido, je aas.’ Ze stond op. Aarzelend stak ze haar hand naar hem uit.

Harper zette een paar stappen naar voren, tot de neuzen van zijn kisten de hare raakten. Nijdig duwde hij haar uitgestoken hand weg. ‘Als jij in mijn groep durft te doen wat je vanmorgen deed…’ Hij wierp een steelse blik opzij naar Maria, die met een blanco gezicht naast hen stond, ‘weet ik zeker dat ik morgen weer nieuw aas krijg toegewezen.’

Nido probeerde zo emotieloos terug te staren, maar haar lip trilde en ze balde haar vuisten om haar ingehouden woede onder controle te krijgen. ‘Ja, Harper.’

‘Teamleider Harper.’

‘Ja, teamleider Harper.’

Geen goedkeuring, alleen emotieloze kilte. ‘Kom mee.’ Zonder om te kijken liep hij de eetzaal uit. In een stevige pas liep hij door de gangen, terwijl hij bocht na bocht nam.

Nido moest bijna rennen om hem bij te kunnen houden. ‘Dat was een slecht begin,’ zei ze fluisterend tegen Maria, maar die hield haar gezicht in een strakke plooi zonder haar aan te kijken.

Harper wierp een vinnige blik in haar richting. ‘Wat heb jij gedaan om Sin-Ja tegen je in het harnas te jagen?’ Nido’s mond werd kurkdroog. ‘Vijf dagen dienst.’ Het sarcasme droop van zijn woorden.

‘Echt?’ De woeste blik die Maria opzij wierp, trof Nido als een mokerslag.

Harper stopte en draaide zich om. Hij keek Nido met een ijzige blik aan. ‘Ik heb een vermoeden dat deze beslissing met jou te maken heeft. Als je werkelijk ellende met je meebrengt, laat ik je de allereerste missie al oppeuzelen.’

Nido schuifelde op haar plek. ‘Ken je Rag?’

Harper knipperde met zijn ogen. Zijn ademhaling was ruw en ongelijkmatig. ‘Ik geloof niet dat ik je toestemming heb gegeven om iets te vragen.’ Nido hoorde de lichte aarzeling in zijn stem. Harpers ogen peilden haar gezicht, voordat hij zich omdraaide en zwijgend de weg door de gangen vervolgde.

Nido voelde de koude blik van Maria elke keer als die haar hoofd opzijdraaide, maar ze had geen zin om erop te reageren. Als ze werkelijk met haar in een team zat, was het misschien verstandig haar te vriend te houden.

Harper hield stil aan het einde van de gang en opende een deur naar een grote sportzaal. ‘Dit zijn je teamgenoten.’ Hij wees naar de groep, bestaande uit een palet van culturen, die voor hen stond.

Er waren veertien leden, acht jongens en vier meiden, plus Maria en zij. Het was een mengelmoes van continenten, maar Nido kreeg geen tijd ze goed te bekijken.

‘Dit is Nido, nieuw aas. Maria kennen jullie.’

Nido kromp ineen bij het woord ‘nieuw’. Ze knikte naar de teamleden, maar kreeg geen enkele reactie terug. Ze begroetten Maria mompelend, die hierop reageerde met een opgetrokken mondhoek. Nido verplaatste haar blik naar de ruimte achter de teamleden. Rechts van haar stak een glazen wand met zwarte ruiten als een halve kubus uit de muur, recht boven de spiegelwand. Links was er een grote open ruimte met dikke matten, fitnesstoestellen, gewichten en touwen. Achter in de hoek stonden verschillende loopbanden naast elkaar. De rotsachtige muren waren beschilderd met felle kleuren, afbeeldingen van poortwachters in gevecht met diverse wezens. Aan een andere wand dacht ze de arena van Berlijn Training Division te ontdekken en de heuvels waar Berger en zij op zoek waren gegaan naar de losgebroken spitteraar. Haar keel werd dik en ze slikte moeizaam de brok in haar keel weg. Niet aan denken!

‘We gaan trainen.’ Harper liep naar een van de toestellen. Voordat hij wilde beginnen met het instellen van de gewichten gluurde hij over zijn schouder naar Nido. ‘Loopband.’

‘Harper?’ zei Nido dralend op haar plek. ‘Ik bedoel: teamleider Harper.’

Een meisje met losjes opgestoken haren met de kleur als verse aarde stapte naar haar toe en maakte een sissend geluid. ‘Loopband, aas!’ Haar tuniek en dito broek zaten strakgespannen om haar weelderige lichaam.

Nido rechtte haar rug, vastberaden de norse blik te trotseren, maar Harper kwam tussenbeide. Nijdig duwde hij Nido weg in de richting van de loopband.

Met tegenzin liep Nido naar het toestel. Maria was al driftig aan het rennen en gunde haar geen blik waardig.

3.

De hele ochtend was het team aan het trainen; eerst op de toestellen, later in een-op-eengevechten en daarna in tegen elkaar strijdende teams. Tussendoor bespraken ze hun tactiek bij uiteenlopende aanvalscenario’s.

Maria en Nido hadden uren op de loopband doorgebracht en Nido voelde haar benen niet meer, zo gevoelloos waren ze geworden. Nu was het haar taak om de namen van de aanvallers en de sluiters te leren, zodat ze wist wie ze moest roepen om te waarschuwen als het fout dreigde te gaan. Hoe meer ze trainde, hoe duidelijker het werd dat haar positie als aas maar van korte duur zou zijn. Een aanvaller zou eerder een mede-aanvaller helpen dan haar; de sluiter was de belangrijkste positie en ieder teamlid moest zijn leven wagen om diens leven te beschermen. Niemand van de groep zocht contact met haar. Na de zoveelste mislukte gissing wie wie was, draaide ze zich van de groep af en tuurde naar de halve, glazen kubus die zich boven de ruimte bevond. Verdomme. Ze wilde koste wat kost slagen.

‘Big brother is watching you.’ Mockt, aanvaller, keek grinnikend over zijn schouder. Hij had een lichtgebruinde huid en zwarte krullen. Zijn grote neus verraadde dat hij Noord-Afrikaanse roots had. Zijn brede armen met opgepompte biceps zaten als luchtkussen naast zijn imposante bovenlichaam geplakt.

Met opgetrokken wenkbrauwen bestuurde Nido het donkere glas. ‘Sin-Ja?’

‘Onder anderen.’

Mockt werd door Harper teruggeroepen. Zelfs een praatje was kennelijk niet toegestaan. Verveeld keek Nido naar de klok aan de wand. Door de afwezigheid van ramen en daglicht kon ze moeilijk inschatten hoelang ze hier al aan het trainen waren.

De deuren vlogen open en luide stemmen vulden de ruimte. Een ander team kwam binnen geslenterd, de zelfvoldane grijns op hun gezichten gaf aan dat er rivaliteit tussen de verschillende teams bestond.

Harper maande met tegenzin de teamleden hun spullen te pakken. Een kort knikje naar Maria en Nido gaf aan dat zij zich bij hen moesten voegen.

Als een van de laatsten verscheen Nolin in de deuropening. Nido’s hart maakte een sprongetje, ze wilde hem dolgraag even spreken, omhelzen. Ze liep een paar passen naar hem toe, vastberaden hem te begroeten, maar bleef abrupt staan toen Harper haar naam riep. Ze keek om. De ijzige blik in Harpers ogen verraadde dat ze geen speelruimte meer had. In zichzelf vloekend voegde ze zich schoorvoetend bij haar team.

Nolin gaf haar een bemoedigende knipoog, hield even in toen hij zag dat haar team in beweging kwam, tot het moment dat ze elkaar net konden aanraken toen Nido hem passeerde.

‘Is het al gelukt?’ Bezorgdheid klonk door in zijn woorden.

‘Ik ben aas.’ Ze ging op haar tenen staan om te kijken of Harper haar had gehoord. ‘Ik kan net zo goed lucht zijn.’

‘Damn.’ Nolins blik kleurde donkerder toen hij vluchtig naar de overige teamleden van zijn groep keek. ‘Ik zal kijken wat ik kan doen.’

Als antwoord kneep Nido in zijn hand. Met tegenzin liet ze hem los en voegde zich rennend bij haar team. Maria keek opzij, maar Nido kon haar ogen niet lezen. Nog steeds was er geen enkele emotie te bespeuren.

‘Wie is die jongen?’ Sin-Ja keek opzij naar Boro. Ze tikte met een perfect gemanicuurde nagel tegen het getinte glas op de plek waar de lange jongen, die met Nido had gepraat, zich beneden bij de groep voegde.

Boro keek op zijn scherm. ‘Dat moet Nolin zijn.’

‘Nolin.’ Sin-Ja proefde zijn naam. ‘Rekruut?’

Boro knikte instemmend. ‘Rugbyspeler uit Australië. Omgekomen door een steekpartij op het vliegveld.’ Hij ontblootte zijn tanden toen hij zijn mond in een grote grijns trok. ‘Volgens de officiële verklaring.’

Sin-Ja schonk Boro geen aandacht. ‘Rugbyspeler.’ Ze snoof goedkeurend en liet haar sluwe blik over de gespierde jongen verderop in de zaal glijden. Ze ademde zacht sissend uit. Alsof ze zich betrapt voelde, rechtte ze haar rug en draaide zich half om naar Boro. ‘Vanavond in mijn kamer.’ Ze trok een mondhoek op. ‘Licht jij hem even in?’ Nog voordat hij kon antwoorden, had ze de observatieruimte al verlaten.

Buiten wachtend tot de rest het avondeten op had en de eetzaal had verlaten, zocht Nido Nolin, maar hij kon hem nergens vinden. Zijn team zat er wel. Nido keek opzij, recht in de doffe ogen van Maria. Ze overwoog te vragen waar ze hem kon vinden, maar bedacht zich het volgende moment. Maria zou nog niets zeggen al stond de eetzaal in de fik.

Een gespierde, gedrongen jongen met middelbruin haar kwam de eetzaal uit gelopen. ‘Verse aanvoer?’ zei hij met een grijns. Zijn muisgrijze ogen fonkelden gevaarlijk.

Niemand gaf antwoord. De stilte voelde onaangenaam, terwijl hij hen stuk voor stuk observeerde. Zijn ogen bleven op Maria rusten. ‘Al gehad,’ zei hij zacht en zijn blik kreeg een sensuele glans toen hij zijn tanden ontblootte in een katachtige grijns. Hij streek met zijn duim langs haar kaaklijn. Maria huiverde en maakte zich klein. ‘Wat zal ik nu eens nemen?’ zei hij met een vals lachje. ‘Chinees? Of Turks?’ Zijn vingers bleven hangen voor een meisje met dik zwart haar en een pindakleurige huid.

‘Marokkaans,’ zei ze en ze hief haar gekromde neus omhoog.

De klap kwam onverwacht. Het meisje slaakte verschrikt een kreet en greep naar haar wang.

‘Een duizend-en-een-nacht met te veel praatjes.’ De zoete stem van de jongen was misplaatst na zijn actie van net. Achter hem lachten een paar jongens met hem mee. Hun ogen gleden brutaal over het lichaam van het meisje alsof ze nu al bezig waren haar uit te kleden.

Nido rechtte haar rug, wilde iets zeggen, maar de slanke vingers van Maria wikkelden zich om haar pols en ze kneep zo hard dat Nido haar kaken op elkaar moest persen om niet te gaan schreeuwen. Woedend keek Nido opzij. Maria’s ogen boorden zich in de hare, een stilzwijgend bevel niets te ondernemen.

Harper kwam de eetzaal uit gelopen en stopte abrupt toen hij de jongens zag staan, honend lachend om de denigrerende grappen die ze maakten. Nido had inmiddels haar handen tot vuisten gebald, het kostte haar enorm veel moeite om niet te reageren. Nog even en ze zou erop meppen.

‘Klaar.’ De stem van Harper was zacht, maar autoritair, het knikje met zijn kin dat erop volgde, was genoeg om de jongens te verjagen.

Hij keek naar Maria, toen naar Nido en vervolgens naar het Marokkaanse meisje. Er verscheen een triestheid in zijn ogen die Nido niet kon plaatsen. Even draalde hij op zijn plek alsof hij overwoog iets te zeggen, maar toen beende hij met stevige passen van hen vandaan de gang in. ‘De eetzaal is van jullie,’ zei hij zonder om te kijken.

Een teamlid van Nolins groep passeerde hen. Nido greep zijn onderarm vast om te voorkomen dat hij verder liep zonder dat ze kans had gezien hem aan te spreken.

Zijn ogen schoten vurig naar haar hand en toen naar boven. ‘Laat onmiddellijk los!’

‘Nolin,’ zei ze zacht. De anderen wisten niet hoe snel ze naar binnen moesten vluchten. De confrontatie van net voorspelde niet veel goeds of ze waren bang samen met Nido te worden gestraft, alleen maar omdat zij ook aas waren.

‘Aas spreekt geen poortwachters aan.’ Zijn blik was streng, maar niet vals, wat Nido moed gaf om door te vragen.

‘Waar is hij?’ Nido hield nog steeds zijn arm vast. Toen zijn ogen fronsend naar haar hand gleden, liet ze snel los. ‘Sorry.’ De stilte die volgde liet Nido’s hart sneller slaan en de slagen beukten tegen de binnenkant van haar borstkas. ‘Hij is mijn vriend.’

‘Bij Sin-Ja.’ Zonder haar nog een blik waardig te gunnen, liep hij met grote passen van haar weg. De schok zette zich vast in haar binnenste. Nido leunde tegen de muur om te voorkomen dat ze flauwviel. Afschuw en doodsangst kronkelden door haar ingewanden. Haar gedachten flitsten naar die ene keer, hoe Sin-Ja Rag had behandeld in haar bijzijn. De brok die in haar keel ontstond, leek haar adem te stokken. Wat had Nolin gedaan? Had hij zelf gevraagd Sin-Ja te spreken, omdat hij haar wilde helpen? Wat kon ze doen? Haar gedachten schoten alle kanten uit, maar er kwam geen oplossing. Iemand riep haar naam vanuit de eetzaal. Ze vloekte. Ze wist niet eens waar Sin-Ja was!

Nido streek met vlakke hand over haar gezicht, tot ze er zeker van was dat ze haar gevoelens onder controle had, en liep toen de eetzaal in. Maria zou het misschien wel weten. Haar ogen gleden naar het buffet; het was leeg, ze hadden niets voor haar overgelaten.

Het geluid was hoog en schel en gleed langs haar botten. Haar oren reageerden pijnlijk. Nido wist instinctief dat dit het alarm was. Met haar ogen zocht ze Maria.

Met een ijzige kalmte die angstaanjagend en tegelijkertijd geruststellend was, stond Maria langzaam op, ruimde haar blad af en liep in rechte houding naar de deur van de eetzaal.

‘Kom mee,’ was het enige wat ze zei toen ze langs Nido liep.

4.

Alle teamleden stonden in een kring rond de tafel waarop een hologram stond opgesteld. Een afschuwelijk groot beest dat een kruising was tussen een wolf en een panter waarop een foeilelijke neanderthaler zat geplakt, draaide rondjes boven de kubus. Ernaast roteerde een hagedis met lange, scherpe nagels en een brede kop, daarnaast een leeuw met het lichaam van een geit. De staart gloeide gevaarlijk.

Harper sprak de teamleden toe, wees af en toe naar de hologram en dan weer naar Maria en haar. De woorden kon Nido nauwelijks verstaan. Haar gedachten trokken haar steeds weer terug naar het beeld van Sin-Ja en Nolin. Samen. Ze keek vanonder haar wimpers naar Harper. Zou ze het hem vragen?

Achter de getinte glazen wand zaten de operators te staren naar hun 3D-schermen. Het waren livebeelden van de Arc d’Triomphe, de Brandenburger Tor en de Boog van Constantijn. Ze werden vanaf hier bewaakt. Het grote beeld dat de hele wand besloeg was zwart, op een klein knipperend streepje na.

‘Nido?’

Met een ruk draaide Nido zich om naar de groep. Alle teamleden staarden haar aan. De haat, de minachting, het medelijden, het was een palet aan emoties dat naar haar keek. Naast Nido maakte een meisje met een donkere huid en zwart kroeshaar een beweging met haar duim langs haar keel, terwijl ze grinnikend naar Harper keek. Een paar jongens gniffelden met haar mee.

‘Sorry,’ zei Nido mompelend.

‘Dus creëer chaos, dan terug naar de linie. Begrepen?’ Harpers ogen boorden zich in de hare.

Nido knikte.

Harper schudde zijn hoofd, de ergernis droop van zijn gezicht. ‘Breng de beastialis, de nyromanders en de chimaera’s naar de aanvallers.’ Hij wees naar het 3D-landschap dat in een uitgerekte koker met de twee poorten verbonden zat. ‘Jouw taak.’

Nido staarde naar de beelden. Ze had geen idee welke naam bij welk beest hoorde, maar ze kon wel inschatten dat dat geen reet uitmaakte. Als dat wat net nog op de tafel ronddraaide achter haar aan zat, wilde ze zich maar wat graag bij de aanvaller voegen. ‘Oké.’ De zachte klank van haar stem verraadde de onzekerheid over het antwoord dat ze gaf.

‘Bam!’ zei Mockt lachend en hij beukte met een vuist in zijn handpalm om zijn woorden kracht bij te zetten. ‘Wij maken er smurrie van!’

‘Naar de wapenkamer.’ Harper wachtte tot iedereen de ruimte verliet. Toen Nido hem passeerde, hield hij haar tegen met zijn hand tegen haar schouder. Er flitste een herinnering door Nido’s hoofd van haar en Berger in de gang, die een scherpe pijn ter hoogte van haar hart veroorzaakte. ‘Ik heb niets aan je als je gedachten elders zijn.’ Zijn kaken verstrakten toen hij haar aandachtig opnam. ‘Wat er ook aan de hand is, zet het van je af.’

Nido knikte, maar wist dat haar antwoord een façade was. Het voelde niet goed Stonehenge te verlaten nu Nolin gevangenzat in de klauwen van die akelige heks. ‘Mijn vriend, Nolin…’

‘Zet het van je af!’ Harper greep haar bij de schouder en draaide haar om. Zacht maar dwingend duwde hij haar de ruimte uit.

In de wapenkamer kregen de poortwachters hun wapens. Grote, ijzeren machinegeweren straalden een aura van lava uit. In het onnatuurlijke licht kregen de gezichten van de aanvallers een roofdierachtige glans. De verdedigers kregen langere, slanke wapens die zich met een klikkend geluid laadden als ze in horizontale positie werden gehouden. Maria en zij kregen geen wapens. Aas hoefde alleen maar te rennen, zo hard ze konden. Met stilstaan en schieten, creëerden ze geen chaos, had Harper uitgelegd.

In de kleedkamer kregen ze allemaal dezelfde kleding aan: een witte overall met donkere camouflageplekken, om haar middel zat een elastieken band, op haar benen en armen verschillende zakken. Een harde, leerachtige plaat bedekte Nido’s bovenlichaam en drukte pijnlijk tegen haar borsten toen Maria met een ruk de riemen aan de zijkanten aansnoerde. Nido vroeg zich af of ze geen zuurstoftekort zou krijgen tijdens het rennen door de beperkte ruimte van haar borstkas. Ze besloot er niet naar te vragen, ze hoefde niet alles te weten.

Met een klopje op de schouder gaf Maria aan dat ze klaar was. Nido keek om zich heen. Alle gezichten stonden ernstig, terwijl ze wachtten op het bevel van Harper.

‘Vecht!’ riep hij luid, met zijn wapen hoog in de lucht geheven.

‘Of sterf!’ riepen ze allemaal in koor en ze imiteerden zijn handeling.

Nido slaakte een diepe zucht toen het vliegtuig opsteeg. Ze pakte haar linkerhand vast om het trillen te stoppen. Haar vingers voelden ongewoon koud aan en ze opende en sloot haar hand een paar keer in een poging bloed naar haar vingers te pompen.

Harper zat tegenover haar en observeerde haar bewegingen. Toen ze opkeek en zijn blik ontmoette, draaide hij zijn hoofd van haar weg.

Haar gedachten gleden naar Nolin, verstrengeld in de armen van Sin-Ja, zijn getergde blik… Een grom rolde over haar lippen toen ze hoofdschuddend de beelden uit haar hoofd probeerde te verdrijven.

‘Ik heb niets aan aas dat aan het dagdromen is.’ Harper schreeuwde de woorden om boven de vliegtuigmotoren uit te komen, daardoor leek het alsof hij haar woedend toesprak. Een paar teamgenoten die vlakbij zaten, keken verschrikt op.

Nido stak verontschuldigend haar hand op. ‘Sorry,’ schreeuwde ze terug.

‘Je moet wel erg vaak sorry zeggen.’ Harper schudde afkeurend zijn hoofd en keek van haar weg.

Nido sloot haar ogen en duwde haar hoofd tegen de achterwand. Was ze nog maar in de Berlin Training Division. Bergers gezicht dook op. Ze beet op de binnenkant van haar wang om de tranen te verbijten. Ze moest niet aan hem denken, het deed te veel pijn.

‘Heb je dat gezien?’ Het meisje met de donkere huid schreeuwde naar Harper, terwijl ze haar linkeronderarm demonstratief omhoogbracht.

Harper knikte. Zijn ogen schoten een seconde naar de koker om Nido’s arm en toen weer naar de wand achter haar.

‘Als een magneet,’ zei het meisje half lachend tegen een paar teamleden. Er werd gegrinnikt en er werden handklappen gegeven. Nido’s ogen vingen Harpers blik en even dacht ze een zweem medelijden te herkennen, maar een tel later wist ze dat ze zich had vergist toen hij breeduit met de rest meelachte.

Na een vlucht vol turbulentie waren ze eindelijk op een militair vliegveld in Oostenrijk geland. Langzaam ging de achterklep open. Sneeuw dwarrelde naar binnen en ijskoude lucht sneed Nido’s adem af toen ze met de rest naar buiten liep. Een legertruck bracht ze naar Petronell-Carnuntum en een uur later stonden ze voor een afgebrokkelde poort, de resten van de Heidentor. Nido herinnerde zich de lessen van Endes: dat de poort eens onderdeel was van een groter bouwwerk, een triomfboog met vier bogen, maar dit was alles wat er nog over was na bijna tweeduizend jaar. Zoals bij de Brandenburger Tor in Berlijn was de omgeving afgezet met hekken en klonken er bouwgeluiden uit verschillende speakers rondom de poort. Nido vroeg zich af of dit werkelijk nodig was, de poort stond als een laatste herinnering aan vroegere tijden in een kaal graslandschap. De enige onderbreking was een flauwe heuvel in de verte, die zwart afstak tegen de amberkleurige lucht. Er was geen mens te bekennen. De ondergaande zon brak waterig door een nauwe opening, bescheen de ruwe stenen van de Heidentor en tekende een onscherpe schaduw op het vale gras. Gewapende mannen paradeerden als waakhonden langs de hekken en mompelden iets in onverstaanbaar Duits tegen elkaar.

Harper en Mockt liepen ieder naar een kant en haalden een identieke sleutel tevoorschijn. De laatste zonnestralen weerspiegelden in het honinggeel van de sleutels van amber. Ze haalden hun handen uit de handschoenen en lieten hun vingers over de inscripties van de gehavende stenen glijden, waardoor de sleutelgaten vanuit het niets verschenen. Tegelijk staken ze de sleutel in de opening en werd een glanzend gordijn als stroperige nectar zichtbaar tussen de pilaren.

Nido trok haar kraag verder omhoog en rilde van de kou. Of was het de wervelstorm aan emoties die door haar heen raasde? Ze probeerde de spanning weg te zuchten, maar het onrustige gevoel bleef.

Harper liep op haar af en rukte een keer aan de gesp rond haar middel om te zien of het bruinleren harnas goed vastzat. Hij imiteerde zijn handeling bij Maria.

‘Waarom heb ik die ook al weer aan?’ vroeg Nido met een trillende stem. Sneeuwvlokken plakten aan haar wimpers.

Harper gluurde over zijn schouder. ‘De beastialis proberen bij de eerste aanval een weg naar je hart te vreten.’ Er verscheen een geïrriteerde trek op zijn gezicht. ‘Zoals ik heb gezegd tijdens de briefing.’

Nido knikte, maar in haar hoofd was het chaos. Ze wist niets meer, ze was alles vergeten wat er besproken was en ze vroeg zich met groeiende paniek af hoe bepalend dit zou zijn voor haar overlevingskansen. Ze wilde nog een vraag stellen, maar Harper had zich al omgedraaid om zijn positie in te nemen.

Naast haar stond Maria. Ze rilde. Nido vroeg zich af of het door de kou of door de angst kwam. Maria draaide haar hoofd opzij. De vastberadenheid in haar blik gaf aan dat het de kou was. ‘Succes,’ vormden haar lippen. Haar ogen stonden gemeend.

‘Vecht,’ schreeuwde Harper.

‘Of sterf!’ antwoordde iedereen.

Een zacht duwtje tegen Nido’s onderrug gaf aan dat het tijd was om te gaan. Ze haalde nog een keer diep adem en liep toen langzaam door de poort.

5.

Een wit landschap doemde voor Nido op toen ze uit de plakkerige massa kwam. Haar lichaam reageerde tintelend, alsof ze zojuist een wollen trui op een winterse dag had uitgetrokken. In de verte, voorbij de dimensiepoort, reikten immens hoge marmeren bergen tot ver in de vanille wolken. Haar mond blies wolkjes uit, die kronkelend uit elkaar zweefden, terwijl ze langzaam vervaagden in de ijskoude lucht.

Nido stak haar handen diep in haar zakken tegen de kou. Aarzelend keek ze achterom naar de rest van de groep die volgde.

Harper gebaarde dat ze moest doorlopen. Langzaam liep ze het vredig aandoende landschap in. De bevroren sneeuw knerpte onder haar kisten. Dennenbomen met grote takken die zwaar naar de grond hingen door het flinke gewicht van de wolken sneeuw vormden een ereboog in de richting van de dimensiepoort. Ze snoof diep en rook de geur van kerst. Een vluchtige gedachte aan warmte en gezelligheid dook op, die ze snel onderdrukte, voordat de pijnlijke herinneringen zich manifesteerden tot levensechte beelden. De sneeuwwitte grond kraakte bij iedere stap die ze zette, te veel geluid voor de behoedzame bewegingen en de dreiging die als een dikke deken om hen heen hing.

Nido keek omhoog naar de grijze lucht waaruit dikke vlokjes sneeuw als plukjes watten naar beneden dwarrelden. Als kind had ze hier uren naar kunnen kijken en was ze verrukt geweest als ze de eerste voetstappen kon zetten in de verse sneeuw. Nu was ze liever de laatste geweest.

Het was gedempt stil, zoals alleen sneeuw het geluid kan vervormen. Nido luisterde of ze iets hoorde wat zou duiden op een aanval, wezen of wat dan ook dat haar stond op te wachten. Ze keek naar Maria. Haar ogen schoten schichtig van links naar rechts, haar lichaam was gebogen als een renner wachtend op een startschot. In deze tunnel was er geen duidelijke grens tussen de aarde en de dimensie, zoals wel het geval was geweest toen ze door de Brandenburger Tor had gelopen. Hier leken beide landschappen identiek aan elkaar, doordat de sneeuw zich uitstrekte tot voorbij de dimensiepoort. Het leek alsof het middag was aan de kant van de dimensie, het licht was daar iets feller, maar dat was het enige verschil. Het maakte het moeilijk in te schatten wanneer ze in het gedeelte van de dimensie kwam.

Nido bleef even staan en keek om zich heen. Een ruk met haar hoofd naar rechts. Een schaduw schoot tussen de bomen naar de groep achter haar.

‘Harper?’ fluisterde Nido.

Maria maande net als Harper dat ze geen geluid moest maken.

Nido boog haar hoofd naar Maria toe en fluisterde: ‘Er komt iets aan, ik zag het tussen de bomen.’ De ijzige blik in Maria’s ogen verstomde de rest van de woorden die ze wilde zeggen.

‘Mond houden, Nido, en doorlopen.’ Harper was dichterbij gekomen en gaf een flinke duw tegen haar schouder. De woorden echoden haar voorbij, in de richting van de dimensiepoort. Harper vloekte binnensmonds toen er vanuit de verte een zacht gegrom klonk. ‘Maria,’ fluisterde hij, ‘jij gaat voorop.’

Maria slikte, bijna onzichtbaar, maar Nido had het gezien. Nido beet op haar onderlip, ze voelde zich als een brugklasser op de allereerste schooldag: onwetend en klungelig. Ze probeerde zich de lessen van Endes, de voorbereiding en de woorden van Harper te herinneren, maar ze kon haar gedachten niet geordend krijgen. Ze vlogen naar Nolin en Sin-Ja, dan weer naar Berger en Rag en haar ouders. Zet het van je af, had Harper gezegd. Ze slaakte een diepe zucht, schudde een keer met haar hoofd en stapte toen naar voren om naast Maria te gaan staan.

Vanachter de dichtstbijzijnde boom klonk een grommend geluid als het zachte gesnor van een net gestarte motor. Nido probeerde te slikken, maar haar keel zat dicht.

‘Maria, Nido, verdomme, loop door. Dit duurt te lang.’

Nido zette voorzichtig een stap vooruit. Het geluid van haar legerkist die de sneeuw plette, klonk versterkt alsof er speakers onder de zool zaten. Het gegrom zwol aan. Ondanks de talloze alarmsignalen in haar lichaam zette Nido nog een stap. Nog even en ze ging rennen om de angst en spanning die zich opbouwde in haar lichaam te laten ontsnappen. Instinctief voelde ze dat de schaduw met haar meeliep vanachter de bomen. Nido zette nog een stap, en nog een, tot ze bijna rennend vooruitliep.

‘Nido!’ Harpers stem klonk akelig ver weg. Ze gluurde over haar schouder. De afstand was te groot geworden. Een paar aanvallers liepen op een draf naar voren, Harper maande Maria naar Nido te gaan en gebaarde naar de andere aanvallers hem te volgen.

Achter Nido klonk een zacht gegrom, hete adem leek in haar nek te hijgen. Voorzichtig draaide ze zich om. Ze stond oog in oog met een enorme wolf, die zo groot was als zijzelf. Hij had zijn tanden vervaarlijk ontbloot en slijm droop van de scherpe punten naar de grond en maakte gele kraters in de sneeuw.

Boven op de wolf zat een man die het best te omschrijven was als een zombie, gehuld in wolvenvacht die bij elkaar gebonden werd door een leren touw. Zijn haar was lang, net als zijn baard, en hij gromde synchroon met de wolf mee, waarbij hij zijn bruingele puntige tanden dreigend uiteentrok, zodat zijn mond een groot gapend gat werd.

Haar hart bonkte een te snel tempo in haar keel. Tergend langzaam zette Nido een stap achteruit. De wolf boog door zijn knieën, klaar om haar te bespringen. De man kromde zijn rug en trok zijn schouders op.

Onwillekeurig legde Nido beschermend haar rechterhand op haar linkerborst. Vanuit haar ooghoek schoot iets voorbij en met een ruk keek ze opzij. Ze zag nog net een glimp van de sluiter die haar voorbijrende.

‘Sluiter los!’ schreeuwde Harper, gevolgd door het zwellende geluid van wapens die werden geladen.

Twee wolven schoten opzij, achter de sluiter aan, strijdkreten weerkaatsten tegen de wanden van het gebogen landschap die de tunnel naar de dimensiepoort vormden.

‘Aas, chaos!’ Harpers stem sloeg over bij het laatste woord.

Nido stond aan de grond genageld. De wolf was te dichtbij om iets te ondernemen, iedere beweging zou leiden tot een reactie die direct dodelijk was.

Schreeuwend rende Maria haar voorbij. Zowel de wolf als de man werd hierdoor afgeleid en Nido wist het. Eén kans. Berger. Ze moest dit overleven.