Schimmenstorm

Schimmenstorm

Garvin Pouw

“Schimmenstorm” - deel II

De kronieken van de Valta

Garvin Pouw

E-book juni 2020

Eerste druk mei 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Esther Groen

Coveropmaak: Jen Minkman

Covermodel: Ingrid den Elzen

Met dank aan: Leonie Pouw

ISBN 978-94-92115-99-7

ISBN E-book 978-94-93157-50-7

NUR 334

© 2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

© 2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen:

De kronieken van Azeria

De vervloekte roeping - deel I (2019)

Het eerste eiland - deel II (2019)

De sporen van het vergetene - deel III (2020)

Shivane - novelle (2020)

De kronieken van de Valta

Schaduwkoningin - deel I (2017)

Ilèny

Ergens in de diepte van de Valta, schitterde een bundel licht boven een spiegel van water. Water aan de voet van de machtige oerbomen viel te verwachten, maar dat licht er nog zo helder scheen, was niets minder dan een wonder. Dit was zelfs voor de Valta een diepgelegen streek. Er waren maar weinig plaatsen waar de opeenstapeling van niveaus hoger was. De bodem hier moest vooral een donker en schaduwvol oord zijn; toch bracht het spiegelblad licht. De straal viel als een schijnwerper in een zompige duisternis, maar haar gouden gloed bracht leven binnen een rijk van eeuwige nacht.

Veel van deze benedenwereld ging in donker schuil, begroeiing bestond er uit sombere paddenstoelen; reusachtige zwammen waar zelfs nachtbloemen zich niet aan durfden hechten. Leven, als het al te vinden was, bestond uit schuchtere amfibieën en verdwaalde glimwormen. Onder de neerslaande lichtbundel was dat anders. Daar werden de oevers van een vijver opgeslokt door duizenden pionierende bloemen. Een dappere echo van alle pracht die hoger lag. De meest exotische exemplaren reikten over de boomwortels en ze vormden een oase in de duisternis. Dwaallichten kwamen van ver en streken neer in het water om zich te hernieuwen. Verdwaalde elfjes dansten boven de kronen van drijvende bloemen en vlinders en motten klommen in spiralen langs de straal om hun weg naar de hogere Valta terug te zoeken.

Het was vooral klein leven dat zijn weg naar dit geheim in de diepte vond; grotere, wijzere wezens kenden de gevaren en hielden zich liever schuil op hogere plaatsen. Voorzichtigheid en angst hadden hen al lang geleden de bodem doen vermijden, maar er waren altijd uitzonderingen.

Tenen grepen voorzichtig tussen het mos. Voeten plaatsten gracieus tussen de orchideeën, de lelies en de anemonen. Geen gewone voeten…

Ilèny hurkte op de bloemendeken en ze gleed met haar handen langs de halmen van het zacht wiegende gras. Haar roze vingers vonden hun weg in een bed van narcissen en oranje krokussen. Met een tedere beweging bracht ze haar vingertoppen langs de kelkbladeren en ze ontvouwde de kronen. Ze schraapte met een nagel langs wat stuifmeelkoorden en ze legde vervolgens met een lach haar vinger aan haar lippen.

Ilèny was geen elf. De kleine meisjes die wel onder die noemer vielen, fladderden opzij om plaats te maken voor haar grote vorm. Ze deden dat niet uit vrees, maar uit nieuwsgierigheid. Het was voor de kleine schepsels een wonder om zomaar een van de grotere wouddolers in hun midden te treffen. Ze hadden ontzag voor Ilèny’s verschijning.

Ilèny nam een moment om haar kleine medegenietsters toe te lachen. Met haar oranje tong likte ze het stuifmeel van haar lippen. Ze richtte zich op en steeg boven de bloembekkens. Ze ving het licht van de bundel langs al haar rondingen.

Ilèny was een Nimf, bloemen reikten slechts tot haar knieën en elfjes waren niet groter dan de palm van haar hand. Toch wist haar verschijning hier de rust en de betovering van de plek niet te breken, integendeel: Ilèny was een Fleuriveller. Wanneer ze stilstond en het licht over zich heen liet glijden, dan ging ze in deze bloemenzee op als een gelukkige kameleon. Nergens een effen glans die op Ilèny’s naakte huid weerkaatste. Haar huid kronkelde en krulde in bonte tinten. Ze was een levend kunstwerk dat zich duidelijk inspireerde op de weelderige flora die de Valta eigen was. Haar huid was een weerspiegeling van kelkkleuren, rijk en golvend. Stromend en vol.

Ilèny was een hypnotiserende harmonie, stil en lichtvoetig. Glijdend als een fluisterende wind over jong gras. Iedere beweging die ze maakte, leek onderdeel van een choreografie. Een langzame dans, gericht op het meeglijden met de ritmes van haar omgeving, sierlijk alsof ze vloeide.

Achter haar ranke armen voerde ze een sluier met zich mee. Een doek vol sterren die, haar passen spiegelend, een plaats innam daar waar anderen hun schaduw met zich meenamen. Het was een fonkelend lint van licht dat altijd een bries vond. Ilèny was gemaakt om alles dat mooi was in zich op te nemen en weer uit te stralen. Om de spiegel te zijn van alles dat betoverend was binnen de wereld. In Ilèny’s dans leek het einde van die wereld heel ver weg.

Wiegend op niet-aanwezige muziek streek Ilèny langs twee orchideeën en stapte op een wit kiezelstrand. Het was de eerste plaats waar Ilèny’s bonte kleurmelange loskwam van de pracht die haar omringde. Krullen van roze en geel mengden zich met lila over heel de oppervlakte van haar huid. De overloop van tinten stopte niet bij haar gezicht, maar ging verder in haar sierlijk lange haar. Tot in de iris van haar ogen was het kleurspel zichtbaar, daar scheen een regenboog vol witte sterren die een gefascineerde blik verried. Misschien een aanwijzing voor de reden dat deze prachtige Nimf was verschenen op een plaats waar ze niet thuishoorde?

Ilèny was niet woonachtig op dit laagste niveau. Nimfen met verstand van hun wereld waagden zich hier niet vrijwillig en toch had iets haar vanaf veiliger grond doen afdwalen. Wat dat was, hing samen met het water voor haar voeten. Twinkelende reflecties van golfjes op de vijver dansten over Ilèny’s gelaat. Haar blik beantwoordde die twinkeling en boorde nieuwsgierig door de spiegel. Diep tot waar de bleke kiezels zonken. Haar glijdende roze voeten verjoegen zilveren visjes, terwijl ze voorzichtig in het water stapte. Rimpelingen verrieden Ilèny’s betreden van de vijver en ze rolden als waarschuwing naar de andere oevers. Ze verdwenen naar plaatsen die de Nimf niet kon zien. Ilèny lag onder de betovering van een vreemdsoortige nieuwsgierigheid. Haar blik wilde alsmaar dieper turen. Ze was op zoek naar iets dat haar gelokt had.

De kiezelbodem in het water stopte in de vorm van een loodrechte, naar beneden vallende rand. Voor haar tenen verdween de vijver in een diep en donker gat. Het was een tunnel waar het licht van boven geen bodem aan kon onthullen. Ilèny tuurde erin naar beneden, totdat daar alleen een zwarte diepte overbleef. Een donker en mysterieus portaal.

Het woud viel stil.

Ilèny tuurde geobsedeerd over de rand. Het was alsof ze diep in een gat keek. Hoe langer Ilèny ernaar staarde, hoe dichter de put haar naar zich toe trok. Alsof een betoverende kolk al draaiend en zuigend een deel van haar geest meenam. Het nam haar ziel als een onderpand dat ze alleen door haar lichaam te laten volgen weer kon opeisen. Ze schoof haar been over de rand met de intentie de sprong in die duizelingwekkende diepte te wagen.

‘Stop! Ilèny,wat doe je?’

Opgeschrokken uit haar betovering keerde Ilèny haar hoofd terug naar de oever. Daar, op de hoge bloembedding, stond Djaim. Hij keek bang en geschrokken.

Ilèny, die zich wat week voelde, schonk hem een onschuldige glimlach. ‘Rustig maar,’ maande ze hem, maar Djaim wilde er niets van weten. Hij wierp zijn stok opzij en hij kwam zo snel als hij kon op haar toe gerend. Hij greep Ilèny hard bij haar pols.

‘Au, laat los! Je doet me pijn, Djaim!’

Djaim was een Rotsnimf, hij kende zijn kracht slecht en zijn aanraking was op dit moment niets teders.

Hij liet haar los, maar niet voordat hij haar weer uit het water en veilig op de oever had.

‘Wat bezielt je!’ schold Djaim nors. ‘Wat doe je hier beneden? Wat moet je in vredesnaam daar in het diepe van die poel?’

Ilèny wilde een snel en vrolijk antwoord geven, maar ze voelde duidelijk dat een betovering die over haar had gelegen, vervaagde. Het zette haar aan het denken.

‘H-het water riep naar me.’

Ze realiseerde zich nu pas dat dat haar hier gebracht had. Ze keek om zich heen alsof het de eerste keer was dat ze deze plaats aanschouwde.

‘Verdomme, Ilèny.’ Djaim wreef over zijn vastgeklonken groen met zwart glinsterende haar. ‘Je zou beter moeten weten.’

Djaim was nog niet bekomen van zijn eigen schrik. Ilèny zag het en ze nam zijn harde polsen vast.

‘Je trilt als een rietje,’ grapte ze zich een uitweg achter haar glimlach. ‘Je bent een Rotsnimf. Je komt nooit overtuigend tot verstening als je je niet kan stilhouden.’

‘Dit gaat zó ontzettend niet over mij!’ bromde Djaim geïrriteerd. ‘Je kan dit niet zomaar afdoen, Ilèny! Er kon je ik-weet-niet-wat overkomen!’

Ilèny bleef hem rustig toelachen. ‘Ik heb jou toch om me te beschermen?’

Djaim werd niet vrolijk van de manier waarop Ilèny het gevaar wenste weg te wuiven. Ze stond net nog op die gevaarlijke rand, maar ze gleed alweer van hem weg alsof een dans hier in de spiegelschijn dat direct teniet kon doen. Djaim dacht niet dat ze er iets van leerde.

‘Je mag niet hier beneden zijn,’ knarste hij.

Ilèny draaide om haar as en ze liet haar sluier mee wuiven. ‘Maar het is hier toch mooi?’

‘Dit is de bodemplaat,’ bromde Djaim. ‘Hier is alleen nog donker. Het is hier koud en schaduwvol. Jij bent een echonimf, Ilèny. Hier in het donker kan je zomaar vervagen. Je nam een risico op wegsterven.’

‘Ik nam helemaal geen risico.’ Ilèny’s ogen glommen speels. Ze keek uitdagend om zich heen. ‘Ik kon hier komen, Djaim. Er valt hier licht nabij het water, er is leven en er is bloei. Ik kan hier echoën, dus wat is het gevaar?’

Dat Djaim van steen was, hielp hem goed standvastig te blijven tegen Ilèny’s wegwuiven van gevaar.

‘Denk eens na, Ilèny… Het water heeft je geroepen? Er liggen hier op de benedenplaat wel duizend-en-een gaten naar de benedendiepten en uitgerekend de enige die jij bereiken kan “roept” je? Dat is te toevallig. Dit moet een gerichte betovering zijn geweest, niet zomaar iets vluchtigs als een dwaallicht.’

Ilèny’s lach droop eindelijk van haar gezicht. ‘Wat bedoel je precies?’

‘Ik bedoel dat deze roep gericht was. Dit was iets persoonlijks. Iets heeft het op je gemunt!’

Ilèny zag de ernst in Djaims ogen en ze trok zowaar haar eigen rimpels.

‘M-maar wie zou dat doen?’

Djaim nam een stok ter handen. ‘De woudgeesten,’ schraapte hij ontdaan. ‘Ze hebben je gevonden.’

Ilèny verbleekte, want ze zag er eindelijk de ernst van. Het was ver van Ilèny’s natuur om zich in te laten met serieuze gedachten. Zeker gedachten aan gevaar of duisternis vonden niet snel een weg naar haar hoofd. Liever negeerde Ilèny de ellende uit haar omgeving en richtte ze zich op al dat nog schoon en fleurig was, maar ze was niet naïef. Ze was zich op een bepaald niveau wel degelijk bewust van wat er gaande was in Vestria. Net zozeer als dat ze begreep dat zelfs zij er niet voor kon schuilen. De woudgeesten waren reëel, iets waaraan zelfs een Fleuriveller niet kon ontsnappen.

Ilèny hurkte neer tussen de boterbloempjes en vergeet-mij-nietjes.

‘Hoe kan het?’ vroeg ze, turend naar de schaduwen voorbij hun lichtoase. ‘Hoe kunnen het er plots zoveel zijn?’

Djaim keek met haar mee door de eeuwige nacht van de bodemplaat.

‘Hij lost ze,’ fluisterde hij zacht. ‘Ik weet niet waarom of waarvoor, maar ik heb nog nooit zoiets als dit gezien. Ik ben niet de oudste Nimf, dat weet ik, maar wie ik ook spreek of zie, ze zeggen allemaal dat ze bij hem vandaan komen. Dat hij de bron is.’

Ilèny stond op. ‘Kunnen we nog gaan?’

‘Daar is het nu te laat voor. Jij dacht dat het over zou waaien, weet je nog?’

Ze wist waaraan hij refereerde. Ze hadden dit gesprek nog niet zo lang geleden gevoerd. Djaim had haar gewaarschuwd - dat had hij bij iedereen gedaan die zo dwaas was om achter te blijven - en hij had zijn best gedaan om haar te overreden. Hij had haar verteld wat anderen was overkomen en uitgelegd hoe de invloed van Frell-Miris zich spreidde. Daarna had hij er bij haar op aangedrongen om met de laatste anderen mee te vluchten. Om te vertrekken op het moment dat er nog wegen vrij waren. Zij had hem uiteraard niet serieus genomen. Djaim was zo beschermend. Hij behandelde haar alsof ze de kwetsbaarheid zelve was. Alsof ze door haar echomagie te breekbaar was om wat-dan-ook te verduren. Hij was lief, maar te bezorgd en zij reageerde daarop door hem uit te dagen. Door hem te tarten middels het nemen van meer risico’s. Dat was niet uit kwaadwillendheid, maar het was mogelijk dat haar tegenreactie deze keer misplaatst was. Dat ze een beslissing had genomen die hen beiden duur kwam te staan.

Woudgeesten. Ilèny huiverde wanneer ze aan ze dacht. Ze geloofde niet in spookverhalen en het idee dat er verschijningen tussen de niveaus dwaalden die levende wezens de ziel ontstalen, leek vooral een kampvuurverzinsel. Ze had het graag als lachertje afgedaan, maar als zelfs de Rotsnimfgarde van Ylidair er actie op ondernam, dan moest het gevaar wel serieus zijn. Haar onvrijwillige aanwezigheid, hier op de bodemplaat, was de druppel. Ze kon de vrees van Djaim niet meer negeren.

Djaim had haar alleen in haar nest gelaten, veilig in haar Machrianya bloem en in de warmtevolle omhelzing van haar slaap. Ze zou daar nog steeds moeten liggen. Wat had haar bezield om in deze gevaarlijke tijd een tocht te maken naar uitgerekend de bodemplaat? Ilèny mocht dan een zoetdenkster zijn, zelfs zij wist dat de Valta al eeuwenlang geen onschuldig oord meer was. Ze wist dat schepsels zoals zij niet meer vrijelijk konden dwalen. Er waren plaatsen waar ze zich nooit meer mocht wagen.

Ze tuurde door het donker om hen heen. Zelfs al scheen het spiegelblad haar helderste stralen op haar sluier, zij was Ilèny de echospinster. Ze was niet een geharde krijger zoals Djaim. Juist voor iemand zoals zij was het van belang om ver van dit soort plaatsen weg te blijven. Waarom had ze dan toch gehoor gegeven aan een roep die haar hierheen lokte? Wat was dat voor waanzin?

Ilèny was grotendeels spreukimmuun. Om in de wildere delen van de Valta te leven, moest je bestand zijn tegen sommige vormen van magische verleiding. Geen dwaallicht had haar meer gegrepen sinds ze een kleuter was en zelfs de door vuilbroed geïnfecteerde planten vingen haar nooit in hun snoeren. Wie had haar er dan toe kunnen aanzetten om zo ver weg van huis te dansen? Hoe meer ze zich van het moment van overgang tussen droom en slaap herinnerde, hoe sterker ze het hoorde. Die zangerige stem… Het was een bijna woordelijk verzoek geweest om iets in deze diepte op te zoeken.

Ilèny plaatste haar hand op Djaims grijs glimmende schouder. ‘Het spijt me,’ sprak ze oprecht. ‘H-het voelde alsof wat-het-ook-was me hypnotiseerde. Het zei dat ik hier naar beneden moest komen en ik heb het als een slaapwandelaar gevolgd. Het voelde zo logisch en zo betrouwbaar. Ik heb er geen moment helder over nagedacht.’

‘Daarom heet het een beheksing,’ bromde Djaim. Toen hij haar aankeek was dat echter zonder een verwijt. Het was vooral zijn bezorgdheid die hem knorrig maakte. ‘Dit hebben we allebei niet voorzien. Ik had je nooit alleen gelaten als ik wist dat dit dreigde. Ik had zelf ook beter naar Azilanté moeten luisteren.’

Djaim boog droef het hoofd, maar Ilèny tilde al troostende zijn kaak. ‘Jij hebt nog nooit naar Azilanté geluisterd,’ lachte ze naar hem. ‘Jij bent juist de gevaarlijkste van ons tweeën.’

Daar had Ilèny een punt. Er waren vaker incidenten geweest door Djaims verlangen om de held uit te hangen, dan andersom. Hun ellende kwam meestal voort uit Djaims pogingen om zich aan Ilèny te bewijzen.

‘We zijn wie we zijn, Djaim, en we kunnen niets meer veranderen aan wat we verkeerd hebben gedaan.’

Ilèny plaatste haar lippen voor die van Djaim en ze blies een zwoele bries bij hem naar binnen.

‘Dank je,’ fluisterde ze zacht. ‘Dank je dat je me kwam redden.’

Djaim zou een kus van Ilèny onder geen omstandigheden weigeren. Wat hij zich afvroeg, terwijl haar lippen weer van hem afgleden, was waarvan hij haar precies gered had. Dat het een van die woudgeesten was, leek duidelijk. Wat moest zo’n spook met haar?

‘Hij zei dat ik hier moest komen,’ antwoordde Ilèny nadat Djaim die vraag stelde. ‘Ik weet niet waarom, alleen dat ik gehoorzaamde.’

Djaim keek om zich heen. Hij dacht hardop na. ‘Het bijzondere aan deze plaats is dat het de enige plaats is waar jij op de bodemplaat kan komen. Jij bent afhankelijk van licht.’

‘Ik kan beter zonder licht dan jij denkt,’ verweerde Ilèny zich.

‘Maar niet lang,’ stelde Djaim. ‘Wie of wat die geest ook is, hij wilde je hier en hij wilde je levend.’

Ilèny snapte wat Djaim bedoelde. Maar wat was er hier? Wat was er op de bodemplaat dat zij met zulke moeite ernaartoe was gebracht? Ilèny bevroor terwijl ze het zich realiseerde.

‘Ik was er nog niet,’ sprak ze. Haar hoofd draaide. Plots was de lokroep terug en het was overduidelijk. ‘Daar…’

Djaim zag haar naar de vijver staren. Naar de put van de onderrijken.

Niemand in de Valta waagde zich in de lage wateren. Iedereen wist hoe ver en hoe diep die wereld onder wortels doorging, hoeveel verdronken niveaus de diepten daar herborgen en wat voor een afschuwelijke wezens zich daar in de donkerte verscholen. Noch de bodem, noch iets dat er onder lag was betrouwbaar. Moest Ilèny helemaal naar die diepten worden gelokt om te sterven? Kon een hypnotiserend spook haar niet gemakkelijker van een van de hogere niveaus over de rand sturen en haar te pletter doen vallen? Er waren simpeler manieren te verzinnen om… Djaims ogen werden groot.

‘Zie je dat?’ vroeg Ilèny, maar ze zagen het allebei.

Er scheen een gloed vanuit de donkere put in de vijver. Een spookachtig, groen schijnsel kroop door het water, vanuit de diepte.

‘Wat kan dat zijn?’

Djaim kapte haar nieuwsgierigheid af. ‘Blijf hier,’ beval hij, hij wist niet in hoe verre hij zijn betoverde geliefde kon vertrouwen.

Djaim waagde zich op de kiezelbodems in de vijver. Met zijn stok in de aanslag koerste hij vastberaden naar de rand van de put. Of dat wijs was viel te bezien, maar Djaim had het idee dat hij de grootste held was van de hele Valta. Met hetzelfde gemak waarmee hij Ilèny zijn wijze raad gaf ter bescherming, negeerde hij zijn eigen waarschuwingen wanneer het aan hem was om de risico’s te nemen. Hij zou iedere gelegenheid aangrijpen om Ilèny zijn moed te tonen en te bewijzen hoezeer hij haar liefde waard was.

Hij bracht zich naar de rand in het water, maar hij waagde het geenszins om de diepte te trotseren met iets anders dan zijn blik. Als een standbeeld bleef de Rotsnimf staan en hij priemde met zijn gele ogen tegen de groene gloed. Zijn kaak verzakte langzaam, terwijl het vreemde schijnsel een nieuwe wereld aan hem openbaarde. Zijn scherpe oog zag de schaduwvormen van wier dat golfde langs de randen van de put. Hij zag dat de put geen bodem had, maar dat het een kijkluik was in een diep gewelf. Hij keek naar binnen in een holle ruimte vol groenschijnende mist en in die troebele omgeving zag hij beweging. Kronkelende slangen met groene lichten kropen beneden Djaims blik voorbij. Duistere silhouetten die zich met hun schijnsels naar boven toe verrieden.

‘Wat zijn dat voor lichten?’ klonk de stem van Ilèny naast Djaim.

De jonge Rotsnimf realiseerde zich dat de Fleuriveller, tegen zijn raad in, naast hem was geschoven. Ilèny zag wat hij zag, maar niets in haar verlangde er nog naar om in het gat te duiken.

Djaim wist niet wat de lichten waren, maar hij richtte zijn blik liever op de schaduwvormen die ze met zich meevoerden. Hij kon niks duidelijk onderscheiden, behalve lang sliertig haar dat, op eenzelfde wijze als de gladde lichamen, afstak wanneer het licht van de ene drager onder een andere passeerde. Djaim bukte om het beter te zien, toen plots iets enorms de breedte van hun kijkgat blokkeerde.

Ilèny dacht dat er iets naars op hen af kwam, maar Djaims scherpe blik zag het verschijnsel voor wat het was. Iets, een monster of een wezen, passeerde beneden hen door het gewelf en het ontnam hen hun blikveld voor een aantal tellen. Toen was er een staart en het volgende moment was het beeld weer groen en open. Enkele laatste lichtdragers passeerden nog, daarna vervaagde de gloed.

‘W-wat waren dat?’ vroeg Ilèny verbijsterd.

Djaim bleef haar een antwoord schuldig. Hij had nauwelijks kennis van de onderrijken. Geen weet van wat er in die diepten huisde, behalve dat elk verstandig wezen het bevreesde. Hij bracht zich weer omhoog en keerde zich naar Ilèny.

‘Dit kan geen toeval zijn,’ zei hij bezorgd. ‘Jij wordt hierheen geroepen en dan passeren er diepteduivels vlak onder je voeten? Als jij daar beneden had gezwommen dan…’

Djaim kon zijn zin niet afmaken, want plots greep van onder het water een hand naar boven. Scherpe nagels klemden rond Ilèny’s been.

Ilèny gilde. Ze zag niet waar de gladde hand aan vast zat, maar wat haar beet hield was niet van plan om boven te komen. Liever sleurde het haar mee de put in.

Djaim twijfelde geen seconde en hij greep Ilèny vast om haar tegen te houden. Met zijn stok sloeg hij in het water naar een plaats waar hij in een flits twee smeulende gele ogen zag.

Door de rimpels die Djaim veroorzaakte, viel totaal niet te zien wat Ilèny vasthield. De hand met de groenglimmende huid werd echter door Ilèny met haar been mee boven het water getrokken. Djaim zag een doelwit in de magere onderarm en hij sloeg zijn stok uit alle macht.

Er klonk een gil van onder water en zwarte nagels priemden diep in Ilèny’s been. Djaim sloeg nog eens en dit keer was het zo hard dat hij zijn stok brak. Gelukkig was het hard genoeg om de hand tot loslaten te dwingen. De arm en de vingers gingen onder en Djaim trok Ilèny naar achteren, weg van de rand. Beiden renden ze de vijver uit en vandaar tot diep in de begroeiing. Ilèny wierp nog een snelle blik over haar schouder. Ze zag iets dat zich boven het water uitwierp en er vervolgens weer snel in onderdook. Lang, donkergroen haar was tussen het opspattende water te onderscheiden, maar in de volgende seconde was het verdwenen.

Finistra

Djaim trok Ilèny met zich mee tussen het groen, maar hij haalde zijn ogen niet van de vijver af. Hij was er nog niet van overtuigd dat ze veilig waren. De rimpeling op de gouden vijver stierf weg. Het water werd stil, maar de schrik zat er goed in. Ilèny vocht niet tegen Djaims greep, ze verschool zich liever tegen zijn stenen lichaam.

Djaims schrik maakte langzaam plaats voor woede. ‘Finistra,’ siste hij tussen zijn tanden.

‘Wat?’

‘Dat was een finister,’ verklaarde Djaim zich. ‘Een meerheks uit de onderste onderrijken. Zij horen niet zo hoog te komen. Ze horen schuw te zijn voor spiegelblad. Niemand krijgt ze ooit te zien.’

Ilèny durfde voorzichtig weg te stappen van Djaim. Ze zag dat ze weer veilig tussen de bloemen stond, Djaim hurkte neer en haalde kalmer adem.

‘Misschien is zij naar boven gelokt door zo’n woudgeest?’ opperde Ilèny. ‘Net zoals ik hier naar beneden ben gelokt?’

Djaim schudde zijn hoofd. ‘Er waren er meer daar beneden. Veel meer dan alleen zij.’ Hij wreef over zijn stenige gezicht. ‘Iets uit de onderrijken zit in de bovenkanalen. Iets dat hier niet hoort te zijn.’

Ilèny keek terug naar de vijver en ze moest erkennen dat deze plaats haar, ondanks de mooie lichtval, behoorlijk de kriebels gaf. ‘Misschien moeten we maar snel naar ons eigen niveau terugkeren,’ sprak ze bedeesd.

Djaim schudde tot haar verbazing weer zijn hoofd. ‘Jij wel, ik niet,’ schraapte hij grimmig. ‘Ik heb Azilanté beloofd mijn ogen voor haar open te houden. Dat was de taak die ze mij gaf toen ze mij beval achter te blijven. Als hier iets geheimzinnigs gebeurt, dan moet ik dat uitzoeken. Dat is mijn plicht als ik ooit een rotsgardist wil worden.’

‘Azilanté zou nooit zoiets van je vragen. Geen rotsgardist wordt er in zijn eentje op uitgestuurd op de bodemplaat, Djaim.’ Ilèny legde haar hand op zijn pols en ze dwong hem eerlijk te zijn. ‘Dit is wat je zelf wilt. Je wilt je weer bewijzen.’

Ontkennen tegenover de regenboogogen van Ilèny was vrijwel niet te doen. Ilèny had een manier om de waarheid op te eisen die liegen niet eens tot de mogelijkheden liet behoren.

‘Ik moet mijzelf voortdurend bewijzen,’ bekende Djaim brommend.

‘Maar aan wie?’ vroeg Ilèny. ‘Voor mij ben je al een rotsvechter, de grootste in je soort.’

Ilèny’s woorden waren lief bedoeld, maar ze wisten Djaim niet te bereiken. Djaim rechtte zich zo ver als hij kon en hij brak een vers stuk wortel af. Hij begon demonstratief aan de vervaardiging van een speer.

‘Wees niet zo koppig,’ probeerde Ilèny, maar haar woorden vielen op een doof stenen oor. Ze wist waar dit vandaan kwam. Het zat Djaim nog steeds dwars dat hij gezakt was voor zijn beproeving. Bijna iedereen die hij kende, was wel geslaagd. Zij waren allemaal ingezworen rotsgardisten en ze waren met Azilanté mee vertrokken. Djaim had het vreselijk gevonden om achter te moeten blijven en dat dreef hem meer dan ooit om heldhaftig te zijn. Hij leek zelfs zijn zorg voor Ilèny te vergeten, wanneer hij voor zichzelf eens kans zag om uit te blinken..

Ilèny begreep dat ze hem niet kon stoppen, maar ze was evenmin van plan om Djaim dit alleen te laten doen. Voorzichtig zette ze haar feromonen aan het werk. Djaim bedoelde het goed, maar voor een Rots-nimf was hij veel te veel een heethoofd. Alleen wanneer Ilèny hem met haar nimfspoor temperde, kalmeerde hij genoeg om helder na te denken. Ze moest voorkomen dat hij zelf in die vijver zou duiken en de finistra zou trotseren in hun element.

‘Je kan ze niet nazwemmen,’ suste Ilèny voorzichtig. ‘Je zinkt.’

‘Dat weet ik best,’ knarste Djaim.

‘Maar wat ben je dan van plan?’ danste Ilèny zachtjes om hem heen.

Djaim stopte even met zijn werk en hij keek langs de vijver door het woud. ‘Dat wat we zagen was een grotkanaal,’ schraapte hij. ‘Er lopen hier een soort tunnelrivieren die de bodemmeren en de onderrijken ondergronds verbinden. Ik denk dat ik nog weet waar dit kanaal naartoe gaat.’

Ilèny keek om zich heen. ‘Weet jij zoveel van de bodemplaat?’

‘Azilanté heeft ons dat geleerd,’ bromde Djaim. ‘Rotsgardisten moeten hun omgeving kennen. We hebben niveau na niveau met haar besproken. Ik was altijd de beste in het onthouden van de lessen!’

Ilèny plaatste een kalmerende hand op Djaims schouder. Ze kon zijn frustratie goed voelen, maar Djaim wist wel waarover hij sprak.

‘Er zijn nog een paar vijvers zoals deze,’ concentreerde Djaim zich op zijn kennis. ‘De waterroutes zijn omslachtig. Ik zou een kortere weg hierboven kunnen gebruiken om eerder bij de volgende te komen. Als die finistra onder die andere gaten opduiken, dan weet ik waar ze heen gaan.’

Ilèny trok haar hand terug. ‘Hoor je wat je zegt Djaim? Je wilt je in het duister van de bodemplaat wagen?’

Djaim knikte vastberaden. Ondanks Ilèny’s tempering bleef hij van plan uit te zoeken wat de finistra naar de oppervlakte van het woud bracht. Zijn eigen veiligheid leek hij prompt vergeten, maar Ilèny kon dat niet met hetzelfde gemak laten gaan. Ze probeerde hem met argumenten te weerhouden.

‘Bij de andere vijvers is geen licht, toch? Zelfs jij kan niet in iedere schaduw zien.’

Djaim grijnsde. Met zijn lange wortelhengel porde hij in een struik bij de boomvoet. Hij zocht ergens naar. Toen hij zijn staak weer terugtrok, had hij een groot, ambergeel dwaallicht aan de punt hangen.

‘Ach, ze slaapt nog!’ sprak Ilèny vertederd, terwijl ze naar de lampachtige bol keek.

Het rustende dwaallicht lag heerlijk om de top van de staak gekruld.

Djaim knikte. ‘En zo kan ze mij helpen.’

Ilèny greep Djaim opnieuw rond zijn pols. ‘Ons!’ verbeterde ze zijn woordkeuze. Ze zag zijn kaak al verzakken om haar de les te lezen, maar Ilèny was niet van plan om Djaim het lot alleen te laten tarten. Hij was haar dierbaar.

‘Niks ervan,’ verzette Djaim zich. ‘De bodemplaat is de laatste plaats waar een Fleuriveller mag zijn.’

‘En toch ga ik mee!’ vlamde een magie door Ilèny’s regenboogkleurige ogen. Een wolk van roze gas rolde nevelend vanuit Ilèny op Djaim neer en toen die wolk eenmaal bij hem binnenkwam, ontnam ze hem al zijn keuze.

‘Je wilt toch dat ik altijd bij je blijf?’ Haar feromonen hypnotiseerden hem tegen wil en dank.

Djaim strekte, ontdaan van zijn wil, zijn dromerige vingers naar haar uit. ‘Natuurlijk,’ fluisterde hij.

Ilèny nam zijn hand.

Met het slapende dwaallicht als een lampion aan zijn stok nam Djaim Ilèny met zich mee en hij voerde haar met een wijde boog rondom de vijver. Daar kwamen ze aan de rand van de lichtoase met alleen nog de schaduwrijke bodemplaat voor hen.

Ilèny huiverde. Soms moest een dame valsspelen om haar zin te krijgen, maar dit was vooral voor Djaims bestwil. Zelf was Ilèny er niet gemakkelijk op. Kijkend naar de duisternis om hen heen, slikte ze. Liefde bestond uit offers en het vroeg soms grote moed.

Ze wist hoeveel dit voor Djaim betekende. Het was niet alleen zijn roekeloze bewijsdrang, maar ook een diepgeworteld gevoel van verantwoordelijkheid. Deze wereld ging hem oprecht aan het hart. Ilèny wilde hem niet dwarsbomen met haar vrees en dus tilde ze haar sluier van sterrenstof tot strak over haar schouders. Ze kneep haar ogen samen om in het verre donker te turen en ze bracht zich dicht naar Djaims dwaallicht om te voorkomen dat haar echomagie vergiftigd raakte. Zo was Ilèny er klaar voor. Met een kleine kus op Djaims wang gaf ze de aanzet om naar voren te gaan. Ze liet zich verdwijnen in een wereld die niet voor schepsels zoals zij gemaakt was…

Vestria was geen doorsnee streek van de Valta. Lang geleden, toen de groene wereld nog ongeschonden en jong was, was ze net zo paradijselijk als alle andere gebieden, maar in de tijd van de voortdurende invasies van Isinger was Vestria zwaar geraakt. De streeknaam Vestria behelsde alle opgestapelde niveaus tussen de niveaubreuk van de noordelijke Zwammenzee en beneden de woudrivieren van het plateau van Indistraza. De streek strekte zich uit van de windpoel en Viliria in het oosten tot de wortelbergen in het westen. Omdat Vestria zo veel verdiepingen kende, had het gehele gebied een omvang die zeker twaalf keer groter was dan de bodemplaat waarop ze rustte. Het was een wonderrijk gebied, maar het had zich slecht kunnen vrijwaren van het kwaad. Vooral de lagere niveaus waren door Isinger en zijn hordes wreed geteisterd. Al twee eeuwen lang waagde vrijwel niemand zich nog bij de boomwortels. Zij die het leven lief hadden, lieten de bodemplaat in donker achter en vertrokken naar hogere en veiliger delen. Ze hadden de bodems nagelaten aan de oprukkende wezens uit de onderrijken en de giffen die langzaam langs de wortels naar omhoog in de bomen lekten. Het was een verschijnsel dat overal in de Valta zichtbaar was. Isingers leger was van oudsher sterk geweest, maar voor de komst van de morgers had het nooit een goed antwoord gehad op het driedimensionale karakter van de Valta. Veel van Isingers veroveringen waren over de bodemplaat en de lagere niveaus gegaan. Hele gebieden die erboven lagen, waren buiten schot gebleven. Het waren de laagtes waar de steden vernietigd waren, waar dorpen waren leeggemoord en waar de vuilbroed was gaan woekeren. Waar boze sporen als misten dwaalden tussen de knoestige wortels en de kale stammen van de woudpilaren.

Toen het leven de bodem verliet, nam het de natuur en ook het licht met zich mee. Spiegelblad had geweigerd te groeien op plaatsen waar hekserij zijn ziektes had verspreid. Dwaallichten schuwden de kaalte en de kille atmosfeer. Uiteindelijk groeide er weinig anders dan schemerkleurige mossen en slijmerige algen. Stinkende zwammen vraten de laatste rottende voeding op de bodems weg en ze vulden de woudgewelven met giftige sporen. Ze plaveiden de weg voor schimmels die ieder stuk bast of gesteente uit het zicht haalden en zich vastzogen aan de grond met dunne draden. Donker, kaal en smerig was de oogst van het passerend duister.

Om hier met het schijnsel van een enkele glimstok over de krakende vloer te dwalen, was een van de droevigste dingen die Ilèny ooit gedaan had. Zij en Djaim leken met hun dwaallicht ontzettend nietig. Ze waren een speldenknop van licht tussen de gapende engtes van de woudpilaren. Toch was hun aanwezigheid een grove verstoring van de onheilspellende stilte die hier al jarenlang rondom de wortels heerste. Hier, tussen de schaduwen, waren ze indringers in een wereld die hen ontstolen was.

Djaim hurkte neer op de bult van een Levianterwortel die de grond in kroop. Hij boog de staf met het dwaallicht om voor zich uit te schijnen en daar trof hij een vlakke woestenij met gelige en mosterdkleurige korsten. Af en toe stak een verrotte varen of een stekelige kronkeltak erbovenuit. Nevels spookten door de stilte.

Ilèny was hier allesbehalve op haar plaats. Haar lichaam was ontworpen om mooie dingen te reflecteren. In zekere zin was een schoon landschap een vorm van zuurstof voor haar, maar hier in deze zompige ellende was ze vrijwel zonder adem. Ze bleef zo dicht bij het slapende dwaallicht als ze kon. Het laatste dat ze wilde, was vervagen tot een schaduw. Ze wilde niet een van de verloren zielen worden. Heel wat Nimfen waren in dit soort bodemwouden verdwaald en hadden er nooit hun weg meer uit gevonden. Wie wist wie er allemaal onder deze krakende bodems verborgen lagen?

Djaim was oprecht bevreesd voor het effect van dit soort schaduwen op Ilèny. Een te lang verblijf zou volgens de theorie Ilèny dwingen om de duisternis van de omgeving in zich op te nemen en die eigen te maken. Haar echomagie zou dan vergiftigd raken door wat ze gedwongen werd te spiegelen. Ze moesten voortmaken als hij zijn geliefde wilde behouden zoals ze was. Toch wist Djaim niet alles wat er over Fleurivellers te weten viel en Ilèny had haar eigen geheimen. Ze leek nog niet verzwakt of in het bijzonder gekweld door de hen omringende somberte. Djaim geloofde dat dat kwam doordat ze de gevaren niet goed genoeg begreep. Zelf werd hij flink gegrepen door de aantasting die deze plaats getroffen had.

Hij maakte gehaast zijn stappen over de krakende, beschimmelde vloer. Ergens hield hij halt en knielde hij. De staak met hun licht zette hij in de grond en hij greep met zijn vingers in de bodem bij zijn voeten. Hij trok een plakkaat van korstmos los alsof hij een stuk papier-maché losbrak. Achteloos wierp hij de aantasting terzijde en in het ontstane gat plaatste hij een hand. Hij bracht ze in contact met naakt gesteente.

‘Dit is waar ik had moeten leven,’ schraapte Djaim met zachte stem.

Ilèny kwam naderbij geschoven en ze keek mee naar de harde rotsvloer die blijkbaar schuilging onder de smerige algen en schimmelbindsels.

Djaim had gelijk. Als Rotsnimf was de woudbodem bij uitstek de plaats waar hij had moeten leven. Dit was zijn eigenlijke niveau. Gesteente was nergens te vinden op de verheven platen die Vestria rijk was. Hier op de bodemplaat hadden de Rotsnimfen ooit vele tunnels. Hier lagen stelsels van grotten waarin ze nestelden, versteenden en hun echomagie gebruikten om op te gaan in de lagen van de wereld. Helaas kon geen levende ziel zich nog onder de aarde wagen. Boze sporen hadden hen lang geleden uit hun holen omhoog gerookt. Giffen van de vuilbroed waren elke spelonk of scheur in de gesteenten al binnengesijpeld. De Rotsnimfen was geen leefplaats nagelaten. Dat maakte Djaim een Nimf die gedoemd was weg te zijn van het element dat hij zo koesterde. Onwillekeurig streelde hij de rots die hij had schoongeveegd.

Ilèny begreep nu waarom Azilanté zoveel tijd stak in het overbrengen van haar kennis over het land aan de Rotsnimfen onder haar hoede. De leer van deze bodems was een behoud van de historie van Djaims volk. Een overlevering die hen van pas kon komen als er ooit een dag kwam waarop het kwade aan de wereld werd rechtgezet. Ilèny was waarschijnlijk een van de weinigen die in zo’n dag geloofde, maar Azilanté had Djaim zijn afkomst niet laten vergeten. Zelfs de wijzen waren verstandig genoeg om nooit hun hoop te laten varen.

Ilèny nam Djaim bij de schouder en ze fluisterde hem zacht iets toe.

Djaim knikte. ‘Dat wat nu het kanaal is waar de finistra doorheen zwemmen, was eens een tunnel van ons. Het komt niet ver van hier naar boven. Het opent in een ravijn.’ Djaim tuurde in de verte en hij hield de staak met het dwaallicht hoog, zodat hij ver weg scheen. ‘Daar…’

In de verte kon een scherp oog de nevels sneller zien stromen. Het leek nabij die horizon alsof de mist een rivier werd.

Djaim rechtte zich en met Ilèny bij de pols, maakte hij zich klaar om hun pad door het donker te vervolgen. Ilèny liet zich meevoeren en ze bracht haar blote voeten voorzichtig over de korstige vloer. Waar Ilèny’s voeten nog niet het flauwste geluid maakten, knerpte de bodem daar waar Djaim zijn harde benen plaatste. Djaim bleef onverschrokken en hij koerste rechtlijnig door het schaduwwoud. Ilèny gluurde huiverig in de rondte en ze zag menigmaal schaduwen verschieten. Soms meende ze ogen te zien spieden vanuit holten die in de grond verborgen lagen, maar Djaim voerde haar zonder terughouden met zich mee. Hij bracht hen tot over hun enkels in de mist.

Ilèny besefte dat ze niet wist waarin ze hier haar voeten plaatste. Dit zouden boze sporen kunnen zijn, of erger. Te veel verhalen deden over oorden zoals dit de ronde en te veel van die verhalen waren waar.

Djaim tilde hun staak hoger om verder vooruit te kijken. Door die handelswijze bracht hij het licht vaak ver uit Ilèny’s bereik. Ilèny merkte dat ze meer het licht volgde dan de koers waar Djaim op aasde, maar net toen ze er iets van wilde zeggen, hield Djaim halt. Hij stopte en hij toonde haar een breuk dwars door het landschap. Hij wist blijkbaar nog steeds zijn weg te vinden.

Voor hen uit krulden de nevellinten over een steile rand. Ze vielen naar beneden in de kloof die Djaim aan Ilèny voorspeld had. Zonder haar om toestemming te vragen, waagde Djaim zich naar de rand en Ilèny kon niet anders dan hem volgen. Haar tere voeten schoten tussen champignonachtige paddenstoelvelden door. Ze brachten haar tot naast Djaim op een kronkelige uitloper van rottend hout.

Djaim nam de stok met hun dwaallicht wat lager en hij tuurde net als Ilèny de nieuwe open ruimte door. De kloof daarbeneden was een brede. Hij werd geflankeerd door hoge wanden van aarde. Wortels van de Levianters hielden de grond vast en dikke vloeisels van nevel stroomden als watervallen langs hun randen naar beneden. Daar verdampten ze nog voordat ze contact konden maken met de stille spiegel van de kloof.

Ze keken uit over diep en roerloos water. Waar Djaim en Ilèny zaten, was zo ongeveer het begin van de kloof. Als het water van een rivier of een kreek was, dan liep het beneden Djaim en Ilèny dood, of het vervolgde ergens ondergronds haar wegen. Er was hier echter niets dat wees op enige vorm van stroming. Alleen de mist van boven leek te vloeien. De kloof kronkelde ver. Djaim kon door een paar bochten wegkijken, maar daar voorbij nam de schaduw van de horizon bezit van al zijn zicht.

Er was geen enkel teken van leven, toch bracht Djaim de stok met het dwaallicht lager en hij trok Ilèny mee naar de algen op de bodem, een voorzorg om niet gezien te worden.

‘Wat nu?’ vroeg Ilèny ongemakkelijk. ‘Zijn we te vroeg of te laat?’

Djaim kon net als zij niet door de waterspiegel zien, maar vooralsnog leek hij onaangeroerd. Dat maakte Ilèny’s eerste veronderstelling de meest waarschijnlijke.

‘Daar,’ siste Djaim en hij wees Ilèny naar beneden, terwijl hij haar nog dichter naar zich toetrok. Sluipend verscheen daar in het zwarte water een verkleuring. Waar het water eerst pure, zwarte inkt leek, verkleurde het langzaam tot iets groens. Eerst was dat een donkere, sparachtige tint, maar de kleuring werd snel feller. Bekender, tot het zich ontpopte als een van de eerder geziene onderwaterlichten.

Spookachtig kroop dat schijnsel naar de oppervlakte. Het veranderde van een vlek naar een bundeling en uiteindelijk brak het door de waterspiegel en het onthulde zich als weinig anders dan een lantaarn. Getild door een magere, groene hand, scheen ze haar gloed langs de mistige oevers van het ravijn.

Djaim en Ilèny bekeken het gebeuren vanuit een spleet in het hout.

Die hand was als het soort hand die Ilèny had gegrepen. Hier kwam ze verder boven het water uit en vloeide ze over in een dunne arm die de lantaarn tot hoog boven de spiegel tilde. Een bos nat, sliertig haar kwam naar boven en droop langs een sinister vrouwelijk gelaat. Een gezicht waar spookachtige gele ogen in schenen. Zwarte lippen glommen op een huid van een slijmerig lichtgroen en beige. De finister had een Moerasnimf kunnen zijn. Haar borst was bloot en haar huid gekleurd, maar die lichte kleuring werd vanaf haar middel donker en wanneer je goed keek naar het troebele water dan zag je dat daaronder meer massa schuilging dan een set benen kon opvullen. Ilèny zag tot haar schok de slijmerige geschubde staart die achter de meerheks boven het water kronkelde. De vrouw dreef op een aalachtig lichaam dat haar stil en waakzaam op haar plaats hield. Die staart maakte haar plotsklaps geen Nimf meer, maar een wezen. Haar manier van voortbewegen deed denken aan dat van een waterslang. Ze krulde op manieren die haar in dit donker dreigend als een geest boven het water lieten wiegen. Ilèny kon zich niet herinneren dat ze ooit iets zo kwaadaardig had zien kijken als deze onderrijkse duivelin; en dan te bedenken dat deze heks slechts een verkenner was. Ze was enkel aan de oppervlakte om te zien of het kanaal veilig was. Dit was een procedure, ze kon geen weet hebben van het tweetal dat hier verscholen lag en haar bespiedde. Haar blik bleef dan ook niet lang rusten bij de plaats waar Ilèny en Djaim zich ophielden. Haar vreemde lichaam bracht haar naar waar het kanaal verder ging. Ze dook een paar keer onder en weer op om zich te vergewissen van de doodsheid van het landschap, toen klonk er een sis vanaf haar lippen. Djaim zag haar om een bocht verdwijnen.

Djaim hield Ilèny krampachtig bij haar pols. In het water beneden hen verschenen meer van die spookachtige lichten. Meerdere lantaarns stegen boven de waterspiegel uit en een meervoud aan finistra werkte zich naar de oppervlakte toe. Ze lieten stuk voor stuk hun valse blikken naar de randen boven zich glijden. Ze tuurden in de mist en door de schaduwvolle wereld om hen heen.

Djaim had gelijk in zijn stelling dat ze door het kanaal koersten. De finistra gleden als een wrede school verder, maar ze maakten ook plaats voor iets dat in hun midden moest verschijnen. Iets dat zijn weg naar de oppervlakte aankondigde met luid geborrel. Zwarte luchtbellen pruttelden naar boven in een troebele kringgolf.

Ilèny probeerde zich voor te stellen wat daar omhoog probeerde te komen, toen een plotseling geluid vlak achter hen weerklonk. Zij en Djaim schrokken er tegelijkertijd van op. Ze keken om naar wat zo dicht achter hen siste. Het dwaallicht, dat zo braaf aan Djaims staak had liggen sluimeren, was plotseling wakker geworden. Het scheen snel helderder en heter. De gele bol werd een fel schijnend blauw en het liet zijn gloed los in de duisternis. Voordat iemand het kon grijpen, steeg het op.

Djaim trok Ilèny strak naast zich naar de grond. Meerdere finistra draaiden zich om en ze loerden. Ilèny kon nauwelijks geloven wat ze zag, nu de inhoud van het ravijn aan de schaduw werd ontrokken. Tussen de finistra was een reusachtig, zwart contour verschenen. Onder het blauwe licht openbaarde dat zich als een gigantische vis. Ilèny zou het hebben afgedaan als een schip, als ze de schubben niet had zien weerkaatsen. De vis was plat en lag enkel met zijn rug boven het water. Scherpe stekels met vreemde vliezen torenden als masten met rafelige zeilen in het ravijn. Er waren finistra die op de vinnen of de rug van dit monster meereisden. Hun glimmende lichamen zaten met lange krullen rondom bulten op de vissenhuid geklemd. Het blauwe van het dwaallicht toonde hun contouren. Ilèny zag dat de achterlijven van de finistra waren als die van een aal. Ze zaten als slakken rond een rot stuk hout op de rug van dit levende slagschip. De meeste meerheksen keken verschrikt omhoog naar het plotseling verschenen licht.

Sommige finistra doken weg, anderen loerden omhoog met smalle, gele ogen. Even dacht Ilèny dat ze ook de oogleden van de reusachtige vis zag openglijden. Een van de finistra bracht haar lange boog omhoog vanuit het water. Aan die boog rafelden algen als flarden van spinrag. Ze richtte het wapen en veerde haar snoer om een enkele, dodelijke pijl te lossen. Fluitend scheerde dat projectiel omhoog naar het schaduwdak en het doorboorde daar het dwaallicht. De onfortuinlijke ster knapte en stortte terug naar de bodem van het schaduwravijn.

Niemand zag het licht echt vallen. Het dwaallicht doofde zo abrupt dat duisternis het tafereel weer terugnam als een wervelwind. Een inktzwarte nacht ontnam zowel Djaim als Ilèny alle mogelijkheid tot verder kijken.

Door de herintrede van de duisternis, kon niemand de traan zien die zacht bij Ilèny van haar wang afgleed. Djaim voelde ook de schuld voor het heengaan van het dwaallicht. Een honger naar vergelding borrelde in hem op, maar hij was verstandig genoeg om zich nog schuil te houden. Ze konden maar beter wachten tot hun ogen weer gewend waren aan de donkerte zoals die hen nu omringde. Tot dan zagen ze gewoonweg niets.

‘Denk je dat ze weten dat we hier zijn?’ vroeg Ilèny met een zware vrees onder haar fluisterende stembanden.

‘Ze kunnen ons niet hebben gezien, maar ze zijn nu vast meer op hun hoede.’

Ilèny haalde het niet in haar hoofd om haar mantel te gebruiken en een licht te maken. Ze begreep dat ze snel hun weg terug moesten zoeken, maar Djaim nam juist een zware hap adem en waagde zich plotseling dapper over de wortel die hen beschut had. Hij klauterde half gebukt naar voren in de donkere wereld die hen omringde.

Ilèny’s ogen waren intussen wat gewend aan het duister. Ze zag Djaim bewegen en ze zag genoeg van de grond om hem te kunnen volgen. Een blik naar beneden toonde haar dat de finistra en het monster dat zij escorteerden, verder waren gegaan door het kanaal. Ze zag hoe ze zich naar haar horizon verplaatsten. Die monstervis kon de draaien van het naar verhouding smalle ravijn maar nauwelijks maken. Het dier leek behoorlijk kwetsbaar, maar er waren genoeg finistra om hem te behoeden. Er werd goed in de rondte gekeken en Djaim moest dus ver van het monster, maar ook ver van de randen van het kanaal blijven om niet gezien te worden. Was hij maar zo verstandig. Waarom waren ze hier eigenlijk nog?

‘Kijk!’ Djaim richtte haar aandacht naar de verte.

Hij doelde op een soort bollen in het water die achter de monstervis hingen. De vreemde vlechtwerken werden meegesleept aan lange lijnen. Ilèny tuurde al klauterend door het donker en toen ze ze zag kon ze ze plotseling ook horen. Dat wat de vis door het water sleepte, waren bolvormige kooien! Het waren kooien met daarin gevangen Nimfen. Sommigen waren verdronken, maar er waren er die nog ademden en zelfs die schreeuwden. Nimfen die om hulp riepen, werden door de wrede heksen het zwijgen opgelegd. Het was vreselijk om te aanschouwen, maar Ilèny begreep goed wat een aanblik als deze voor effect moest hebben op de heldendrang in Djaim.

‘Je kan ze niet redden!’ riep ze snel. ‘Ze zijn te ver weg en wij…’

Het was al te laat. Djaim had zijn pas versneld en rende roekeloos over de randen. Ilèny kreeg niet eens de kans om haar kalmerende nimfspoor op hem los te laten. Djaim zag Nimfen in nood en voor hem was elke redenatie die daarop kon volgen een simpele. Geen meerheks die hem weerhield van de plicht die zijn geweten hem oplegde, maar Ilèny had gelijk en ze had een verstandigere inschatting van de situatie weten te maken.

Het hele konvooi van de finistra, de reuzenvis en hun gevangenen lag te ver op hen voor. Djaim kon rennen wat hij wilde, maar hij kwam niet dichterbij de stoet. Enerzijds kwam dat doordat de finistra zelf vaart maakten, maar anderzijds kwam het doordat het kanaal breder en ook dieper werd.

Djaim en Ilèny vonden hun pad rondom een Leviantervoet en moesten toen machteloos toezien hoe het kanaal zich opende in een langgerekte baai. De finistra en hun zwarte nachtmerrie waren op een niet meer te overzwemmen afstand. Voor de monstervis opende zich een uitgestrekt meer dat onder hoge gewelfbogen het hart vormde van een vreemde, binnenwoudse schemerwereld.

Djaim kwam machteloos tot stilstand op de sombere oevers van een door roestkleuren overspoeld strand. Hij kwam te staan op een plaats waar menig levende Nimf van gruwelde en waar hij bij gezond verstand Ilèny nooit naartoe zou brengen.

De duisternis van de bodemplaat werd doorbroken door lichten van boven hen in donkere tinten van rood, paars en donkerblauw. In het wouddak waren enkele niveaus wreed weggeslagen en het leek alsof ze uit een tunnel waren gekomen die uitkeek door een schaduwrijke grot. Een gewelf waarvan de bodem gevuld werd door het kilometers brede meer. In het midden van dat zwarte water lag een eiland. Zwarte torens eigenden zich daar het beetje licht toe en een doemvolle vesting spookte als een afgebroken boomstronk aan hun huiveringwekkende horizon.

Frell-Miris. Ze keken uit op het donkere fort en het eiland van de duisternis.

Het was voor Ilèny de eerste keer dat ze het bolwerk mocht aanschouwen. Omwille van haar echomagie keerde ze zich maar beter terzijde. Het fort en het eiland waren een mistroostige verschijning. Giftige, groene spreuklichten stegen als dampen op uit openingen in de fundamenten van het bouwwerk en wie beter keek, kon verschijningen als linten van groene nevel zien zweven rond de torens. Het schaduwfort was een onwerkelijke, nachtmerrieachtige openbaring.

Ilèny stond verslagen naast Djaim op het strand en ze spiekte naar het fort voorbij de donkere waterspiegel. Ze meende de zielen die daar in hun hel gevangen zaten, te kunnen horen smeken op de boven het meer dwalende winden. Djaims staak viel tussen zijn benen en zijn schouders hingen nu hij zich, uitkijkend over het meer van Gryim, gewonnen gaf.

Ver voor hen uit verdwenen de finistra met hun groene lantaarns in de spookmisten die over het zwarte water wasten. De monstervis en de kooien werden meegesleept in de vervagende nevels en het duurde niet lang of ze waren allemaal verdwenen. Opgenomen in een verborgen poort van schaduw die noch Djaim, noch Ilèny kon bereiken.

De twee Nimfen bleven eenzaam op de oever achter. Ze waren terstond twee kleine, te ver van huis verdwaalde zielen. Verder dan dit konden ze niet van hun eigen wereld afraken.

‘Dus dat is waar ze naartoe gingen,’ knarste Djaim verbeten. ‘Ze scharen zich bij Yirisith’

Ilèny keek met bezorgde ogen naar Djaim. ‘Betekend dit dat Yirisith een verbond heeft met de onderrijkers?’

‘Jij ziet wat ik zie, Ilèny,’ zuchtte Djaim. Als de Rotsnimf dieper fronste, zou zijn voorhoofd zeker barsten. ‘Ik weet niet wat dit allemaal betekent. Eerst woudgeesten op onze eigen niveaus en nu finistra aan de oppervlakte? Alles duidt erop dat Yirisith zijn macht laat gelden. Er is hier iets in beweging gekomen. Iets waarvoor we moeten vrezen.’

Ilèny plaatste voorzichtig haar hand rondom Djaims pols. Ze keek hem aan met een somber droeve glans daar in haar doffe ogen. ‘Er is niets dat je nog doen kan,’ sprak ze zacht. ‘We kunnen hier niet blijven.’

‘Nee.’ schudde Djaim het hoofd. ‘Als Yirisith ons hier opmerkt dan stuurt hij zijn spoken gericht naar deze oevers. Dan...’

‘Nee Djaim,’ fluisterde Ilèny voorzichtig. ‘We kunnen hier niet blijven, omdat ík zo niet kan blijven.’

Djaim keek haar aan en hij zag hoe Ilèny’s ogen grauw waren geworden. Haar huid was donkerder van tint en haar mantel was een vale grijze sleep. Het was genoeg om Djaim weer naar de waarheid van hun zijn te brengen.

‘Breng je me terug naar huis?’ fluisterde Ilèny zacht.

Djaim tilde haar op en hij nam haar in zijn armen. Zijn geliefde dragend, draaide de jonge Rotsnimf om zijn as. Geen bloem zou kunnen bloeien op de oevers van het zwarte meer. Hier had hij haar te ver weg gebracht van hoop en dromen. Hij streek Ilèny langs de haarrand en nam haar lichaam zacht tegen het zijne. Toen zette hij snel zijn stappen weg van nacht en donker. Achter hen verdwenen de duistere torens van Frell-Miris weer in de mist.

Open ogen

Pijn…

Het was de enige constante. Het enige dat altijd terugkwam. Het was haar erfdeel, haar vloek, haar leven. Het was alles dat ze zich herinnerde. Pijn was waar haar leven om gedraaid had, haar doel. Haar wezen had zich gericht op het leren dragen ervan. Ze had fysieke pijn bedwongen. Mentale pijn had ze bevochten, maar niets had haar kunnen behoeden voor het zwaarste van de vloek. Niets had haar kunnen redden van de laatste pijn: de wreedheid van het haar onthouden van haar dood.

Ze had het altijd al geweten. Ze had als enige de wegen van het lot doorzien. Te bestaan was je openstellen voor de pijn. Het was wat het leven van je wilde en waar het je altijd voor zou klaarstomen. Pijn was waarom je je liet troosten, pijn was waarom je gered werd, waarom er soms iets vredigs was. Waarom het leven je steeds weer op de been bracht.

Bestaan wilde simpelweg straffen. Het wilde dat je ging staan, zodat pijn je dan weer kon neersabelen. Dat was de functie aller vreugde: je ademend houden. Voorkomen dat je zou opgeven, want zij die met bestaan zou stoppen, plaatste zich buiten het bereik van straf. Straf was pijn.

Ze wist het zo goed. Was dat de reden dat het bestaan haar heengaan niet kon accepteren?

Ze zou dood moeten zijn, dat was een van de weinige dingen die ze wist. Niet die zwarte spiegel…

Beelden die ze niet kon plaatsen plaagden haar geest. Een stad onder een berg, een schaduw met brede vleugels. Een roep, een naam… Een gezicht dat langzaam wegstierf.

Het had daar moeten eindigen. Waarom had het dat toen niet gedaan? Het moest dezelfde vloek zijn.

Pijn was wat de wereld voor haar wilde. Pijn was waarom zij niet had mogen gaan. Bestaan was blijkbaar nog niet klaar met haar straffen. Het bestaan was niet klaar om haar op te geven. Zij die zo gewillig viel.

Adem…

Het was zuurstof wat ze in haar longen voelde. Het was bloed wat door haar aderen vloeide en haar huid weer warmte gaf. Wat aan haar knaagde, was honger. Ze leefde weer. Ze bestond. Blijkbaar was het weer tijd voor een nieuwe ronde van beproeving, maar ze voelde zich niet klaar.

Ze was te lang weggeweest. Te lang zonder een lichaam. Te lang weg van een volgbare geest.

Meerdere beelden grepen door haar heen. Ze was een dier geweest. Gekooid en door stilte en tijd de waanzin ingedreven. Te veel was ze kwijt. Ze kon het niet meer vinden. Beelden flitsten, maar betekenissen bleven weg. Zo kon ze zichzelf nog niet hervinden. Niet zeggen wat in haar hoofd was of erbuiten. Ze kon zich nog niet richten, niet sturen. Het was te veel en ook te weinig. Misschien moest ze haar ogen openen. Misschien moest ze zich laten meevoeren in wat bestaan en lot dit keer voor haar hadden bedacht. Misschien moest ze gewoon weer de pijn nemen, zich richten op wat komen ging.

Ze had een lichaam nu. Waar het hier en nu ook was, ze had een lichaam en ze voelde het. Warme plaatsen, plaatsen met meer kou… Er waren aanrakingen geweest. Wind en luchtjes die ze proeven kon. Geuren die ze instinctief weer was gaan ruiken. Al die sensaties waren zo vreemd. Zo bizar, wanneer je ze jarenlang niet meer had gevoeld. Het verwerken van wat ooit normaal was, bracht nu stress. Ze was er te zeer op gericht om het los te kunnen laten.

Misschien moest ze eens letten op de stemmen? Er waren al dagen stemmen die haar omringden. Vreemde stemmen, maar wel steeds dezelfden. Een van die stemmen herkende ze in het bijzonder. Hij was rustig, altijd kalm, soms zelfs bewonderend. Zou ze zijn woorden durven te volgen?

‘Zo kan ze niet verder gaan… We verliezen te veel tijd als we haar steeds moeten slepen… Ze moet eten… Waarom eet ze niet? Er lijkt niets mis met haar lichaam, waarom kan ze het niet gebruiken?’

Het was niet zijn stem die ze hoorde, het was die andere, maar nu antwoordde hij alsnog en het was alsof een zachte melodie haar hoofd in een omhelzing nam.

‘Haar lichaam is nog zwak. Zolang ze niet ontwaakt, zal het zwakker worden.’

‘Dan kunnen we in deze pas niet verder. We komen nooit in de Licht-Val als ze niet op eigen benen komt…’

‘Als zij niet met ons is, dan heeft onze terugkeer naar de Licht-Val geen waarde. We zullen haar de tijd moeten gunnen. Ze is nieuw hier, nieuw in onze wereld.’

‘Maar haar lichaam? Ik weet niet veel van Nara, maar ze lijkt mij niet veel ouder dan ik.’

‘En toch is ze pas geboren. Net als een baby moet ze alles van begin af aan leren. Ze is verward en ze begrijpt zichzelf niet goed. Ik kan in haar geest kijken, maar haar beeld is voor haarzelf onduidelijk. Ze lijkt in alle opzichten niet thuis in haar lichaam. Ze moet haar weg nog leren vinden.’

‘Bedoel je dat ze een kind is?’

‘Nee, geen kind. Hoewel volgroeid, lijkt ze nog zonder leeftijd. Je moet je realiseren, dat wij haar wegtrokken uit haar kraamkamer voordat het haar tijd was. Ze bestond niet eerder dan wanneer wij haar daar vonden. Ze is wellicht te vroeg geboren. Als zij is wie ik denk dat zij is, dan is haar leven pas begonnen toen de spiegel brak. Ze is hier pas net en ze is er vroeger dan ze had mogen zijn.’

‘Wie ben ik?’ hoorde ze plotseling haar eigen stem. Het voelde vreemd dat ze haar lippen bewoog. Nog vreemder dat ze de stem herkende waarmee ze in geen jaren meer gesproken had.

‘Ze sprak!’ klonk iemands volledige verrassing.

‘Ik hoorde het,’ fluisterde zijn kalme stem.

Er kwam een aanraking nabij haar schouder. ‘Rustig,’ suste hij haar.

‘Wie ben ik?’ galmde ze haar vraag opstandig.

Er kwam geen antwoord, maar er kwam wel iets kouds en nats tot naar haar lippen.

‘Drink,’ klonk zijn stem nu eerder in haar hoofd dan nog erbuiten.

‘Drink en eet wat. Sterk eerst je lichaam. Je geest kan wachten met haar vele vragen.’

Een nacht was hoog boven de Valta gekomen en weer gegaan. Spiegelblad had het ochtendlicht gesnoven en het weer naar beneden gebracht tot in de vele gewelven van Vestria. Op de meer paradijselijke platen van het zesde en het zevende niveau, vormde het spiegelblad hele vlakken in de bladerzones. Het krulde als linten rondom stammen en het bracht licht en voeding. Het droeg zorg voor een rijke flora die zijn intrede deed tussen ieder tweetal takken dat het ruimte gaf. Water uit een rivier op de humus van het negende niveau brak in witte regens uiteen en spetterde verfrissend neer op de vele bosbalkons. Dat deed het al eeuwen en het had zelfs een holte weten te slijpen in het hout van een van de machtige Levianters, daar vormde het een verticale rivier die eindigde in wat nog het meeste op een douche leek. Ilèny wist zich er op een weelderig bloemenkoord recht onder te plaatsen. Met de overige vallen van Lèviènda als haar achtergrond, liet ze het helderwitte water over haar glimmende borstkas vallen. Zo tussen de regenbogen en de volle groene kleuren leek ze als Fleuriveller weer perfect op haar plaats. Alles aan haar fonkelde en haar echomagie had zich herladen op de roze, gele en paarse kleuren van de overal aanwezige bloemen. Het maakte haar huid weer fel en vrolijk. Ieder spoor van schaduw dat ze had opgelopen in het donkere beneden, spoelde glanzend van haar af.

Djaim leunde tegen een boomstam en zuchtte, terwijl hij toekeek hoe zijn geliefde zichzelf weer hervond in het paradijs. Kijken naar Ilèny die zich waste, was heerlijk. De schittering waarmee het water langs haar hals gleed, terwijl ze haar hoofd tegen de stralen in keerde, bracht Djaim puur genot. De wijze waarop ze haar heupen en haar billen draaide om steeds weer van profiel te veranderen hield hem goed bezig en hij moest altijd glimlachen wanneer haar vrolijke tepels de stroom van het water over haar glimmende borsten deden breken. Ilèny’s badderen kon hem altijd bekoren, maar vandaag bracht het hem ook troost. Het deed hem goed te weten dat ze geen schade had overgehouden aan zijn roekeloze expeditie. Terugdenkend aan de dofheid van haar huid en de wazige tint van haar ogen, voelde Djaim een schuldgevoel omhoog komen dat maar moeilijk te verkroppen viel. Hij was kwaad geweest dat ze hem bespeeld had om haar mee te nemen. Als Ilèny een minder heldere Fleuriveller was geweest, dan had ze zich gisteren bij de aanblik van Frell-Miris kunnen verliezen. Ze had kunnen vervagen door het spiegelen van schaduw en dat was dan Djaims schuld geweest.

Staand tussen de veilige bloemen en planten van Ilèny’s thuisniveau, realiseerde Djaim zich hoeveel geluk ze hadden gehad. Niet veel Nimfen betraden vrijelijk de diepere delen van Vestria zonder daar iets aan kwijt te raken. Ilèny was gelukkig aan haar echoënde teloorgang ontkomen. Alleen het hoe bleef Djaim een raadsel. Zij droeg hem niets na, maar Djaim mopperde ruimschoots over de risico’s die hij met haar genomen had.

Ilèny keek naar hem onder zijn luifeltje van donkere bladeren en ze wierp hem een sterverblindende glimlach toe. Het leek alsof ze iedere gedachte in zijn hoofd kon lezen, terwijl Djaim een Rotsnimf was. Zijn gezicht versprong net zo vaak van uitdrukking als dat van een standbeeld. Ook nu hoefde hij zijn duizend verontschuldigingen niet uit te spreken, want Ilèny voelde ze prima aan. Haar vergevingszin was alweer onderweg om hem haar warme verlossing te schenken.

Ilèny draaide zich onder het water uit en ze gunde hem een blik over haar goddelijk glanzende lijf. Ze straalde deze morgen en ze gaf dat aan alles in haar omgeving mee.

Dat was het Fleurivel-idee. Wanneer er iets donkers voorviel, moest dat direct vergeten worden. Het moest worden afgetroefd met grotere vreugde en Ilèny was daarvoor in de wieg gelegd. Alle hen omringende woudbewoners waren het met die stelling eens. Ilèny werd alom aanbeden. Bewonderende elfjes kwamen al aangevlogen met haar sluier. Het doorschijnende lint draaide zich magisch om Ilèny’s rondingen en de elfjes giechelden en zongen terwijl ze hun lussen draaiden.

Eén elfje, dat verliefd in haar pad bleef hangen, werd door een zachte wuif van Ilèny uit de weg getoverd. Ze richtte haar aandacht liever op Djaim, want hoewel ze gezien had dat hij van haar kleine optreden genoot, rook ze wel degelijk zijn onterechte schuldgevoel.

‘Je maakt je te veel zorgen,’ rinkelde haar stem boven de regens uit. ‘Ik ben geen porselein, liefste. Ik zou niet zijn meegegaan als ik niet wist dat ik het aan kon.’

Djaim keek nors en hij schudde zijn hoofd. ‘Ik betwijfel echt of jij die inschatting kan maken.’

Ilèny lachte naar hem. ‘Denk je dat ik gevaren niet kan schatten, omdat ik geen krijgster ben?’

Djaim bromde. ‘Ik heb gehoord van wat andere Nimfen daar beneden is overkomen, vooral echoënde Fleurivellers zoals jij.’

‘Misschien ben ik wel een hele speciale Fleuriveller,’ plaagde ze vermaakt.

‘Houd op,’ gromde Djaim. ‘Jij let werkelijk nooit op de ernst. Je hebt geen idee van wat je aankan en je lijkt gevaar in niks serieus te nemen.’

Ilèny keek Djaim met sprankelende regenbogen in de ogen aan. ‘Misschien moet je mij een beetje meer vertrouwen. Ik ben niet als iedere andere Fleuriveller, Djaim. Ik ben jouw Fleuriveller.’

‘Wat wil je daar nou weer mee zeggen?’ Djaim rolde met zijn ogen.

‘Daarmee wil ik zeggen dat ik een gave heb die jij in het verst niet kan vermoeden. Ik verzeker je dat ik niet half zo kwetsbaar ben als dat jij mij waant.’

‘Je praat onzin,’ mokte Djaim. ‘Waarom zou jij een kracht hebben die niet aan andere Nimfen is gegeven?’

Terwijl Djaim geïrriteerd deed, kreeg Ilèny speelse pretwalletjes onder haar ogen. ‘Ik geef je één hint,’ sprak ze zwoel. In het volgende moment greep ze met haar lippen die van Djaim. Ilèny gaf hem een kus en haar sluier danste met een briesje om hen beiden heen.

‘Welja! Kunnen jullie dat niet bij iemand anders voor de deur doen?’

Djaim bracht zich geschrokken van Ilèny’s mond. Hoelang hadden ze daar gestaan? Een deel van de ochtend leek te zijn weggeschoten in seconden en ze waren opeens niet meer alleen op deze plek. Kabouters met kruiwagentjes liepen over de bloemenkoorden en lepelden dauwdruppels uit de wat grotere naar de lucht gerichte kelken. Eén van de baasjes stond voor hen stil en keek hen aan vanonder een brommerige wenkbrauw. ‘Zou jij er een beetje op willen letten waar jouw feromonen allemaal naartoe waaien, mevrouwtje?’ richtte hij zich tot Ilèny. ‘Sommigen van ons worden geacht te werken, snap je?’

Ilèny bloosde, misschien had ze het inderdaad wat overdreven. Ze had Djaim voor meerdere uren betoverd en dat had om hen heen uitgestraald.

Djaim keek met een schuin hoofd naar de kabouter. Het kereltje droeg een geel jasje en hij had een zwarte puntmuts op zijn hoofd. Het baasje staarde op zijn beurt van boven een bruine baard naar hem terug.

‘Zijn jullie vatbaar voor haar feromonen?’ vroeg Djaim, die vreemde plaatjes van kabouters in zijn hoofd kreeg.

‘Wij niet, maar zij daar wel,’ bromde de kabouter en hij wees Djaim voorbij het watergordijn.

Daar, tegen de wand van de Levianterstam, hingen een paar groene, houten huisjes. Die huisjes hadden balkonnetjes vanwaar kaboutervrouwtjes driftig met hun zakdoekjes wuifden. De mollige dametjes in de chaletjes waren hun wasgoed vergeten en ze flirtten allen met de mannetjes die op de bloemenkoorden werkten. De mannetjes wuifden met hun mutsen terug en de baardmans die bij Djaim stond, rolde met zijn ogen.

‘Het is zo aanstekelijk wah jullie doen,’ mopperde het baasje. ‘Walgelijk besmettelijk, dah geluk van jullie Nimfen. Het maakt het onmogelijk om op een fatsoenlijke wijze arbeid te verrichten.’

‘Mijn excuses,’ Ilèny maakte een buiging. ‘Het was niet mijn bedoeling.’

‘Al goed, al goed,’ bromde het mannetje voor haar voeten.

Kabouters konden niet lang boos blijven om onbenulligheden en deze werker zag zelf ook wel in dat het leven uit meer bestond dan enkel bloemen tappen. Een blond kaboutervrouwtje gaf een ‘Oehoe!’ ten gehore en ze liet haar zakdoekje naar beneden in zijn richting dwarrelen. Het mannetje bij hun voeten moest ervan glimlachen en een blos kleurde zijn wangetjes. ‘Da’s mijn buurvrouw,’ sprak hij verlegen. Het mannetje nam zijn muts even af en hij wreef zich bedenkelijk langs zijn hoofd. ‘Misschien hebben jullie ook wel gelijk,’ mompelde hij. ‘Er is inmiddels veels te weinig vreugde in de wereld. Het wordt nog wel beroerder als ge de verhalen mag geloven.’

‘Verhalen?’ tilde Djaim een stenige wenkbrauw.

‘Ja knul, er is een fikse strijd geweest in Viliria, of heb ge dah niet meegekregen. Heel wat Nimfen van hier zijn daar naartoe getrokken, naar wah ik gehoord heb, hebben ze weer eens verloren. Het komt allemaal terug gedruppeld.’ Het baasje krabde zich even achter de oren. ‘Misschien als er wah minder geflierefluit werd, zoals door jullie, dah ’t dan eens anders zou lopen.’

Djaim blies en keek gekrenkt. Hij draaide zich om en maakte zich stampend over het bloemkoord uit de voeten.

‘Waar hebt ’ie nou ineens last van?’ fronste de kabouter.

Ilèny zuchtte bedroefd. ‘Hij had maar al te graag meegewild op expeditie naar Viliria,’ keek ze Djaim na. ‘Hij zat in de opleiding voor rotsgardisten. Zijn mentor en al zijn vrienden hebben aangemonsterd bij het zestiende legioen van Minsis, maar hij mocht niet gaan. Hij was nog niet voldoende gehard. Hij vindt het vreselijk.’

‘Ohw,’ verzakte de kaak van de kaboutermans begripvol. ‘Maar wach ‘ns efkens… Hij kent dus die jongens die van hier naar Viliria zijn meegegaan?’

De kabouter keerde zich snel om Ilèny en hij hobbelde Djaim achterna. ‘Hé gij daar! Wach eens even!’

Djaim had helemaal geen zin om nog om te draaien, toch stopte hij wel; het was erg onbeleefd om zo’n mannetje de beentjes onder het lijf vandaan te laten rennen.

‘Wat moet je?’ kreunde hij verveeld.

Het kabouterbaasje kwam hijgend tot stilstand. ‘Zoals ik al zei,’ pufte het baasje, ‘die krijgers uit Viliria druppelen weer binnen. Ze zijn er niet allemaal even best aan toe en wij hebben er een paar opgevangen, dat is waarom we de medicijnbloemen aan het legen zijn. Ik heb daar binnen een knaap liggen die net zo stenerig zijt als gij. Een knaap die Jeven heet. Is dah misschien een bekende van ge?’

Djaim ontwaakte als bij toverslag uit zijn bad van zelfmedelijden.

‘Is Jeven hier? Waar?’

Kaboutermans richtte een duim naar achteren. ‘In de boomgrot achter ’t water. Mien vrouwke is bij hem. Moet ik ge evenkes de weg wijzen?’

De grot die de kabouters gebruikten, was een holte in de stam van een reuzenboom. Ilèny en Djaim hadden buiten enkele chalets zien hangen, maar ze hadden niet vermoed dat er in de boomstam ruimte was voor een hele stad. Verlicht door tientallen lantarentjes waren er straatjes vol met huisjes. Er was een taveerne, een dorpshuis en nog veel meer. De meeste straatjes waren voor Nimfformaat te nauw. Ze moesten hun kabouter gebukt volgen tot in een gang die onder het dorpsplein draaide. Daar, in een ruime kamer, stonden bedden met daarop grote wezens. Nimfen die elkaar de wonden stelpten of die een verdriet verwerkten in een hoekje.

‘Harrald Vrydik,’ stelde hun kabouter zich aan Ilèny voor en hij nam erbij de muts af. ‘Dah daar is mijn wief Griembild.’

Hij knikte naar een oud kaboutervrouwtje dat een natte lap op het voorhoofd van een Nimf drukte. Djaim herkende de man onder haar handen en hij schoof snel naar het bed. Hij plaatste zijn hand op een pols. De Nimf die naast Djaim onder een deken lag, was inderdaad net als hij een Rotsnimf. In het oranje licht van de lantaarns leken ze beiden wel van aardewerk. De Nimf op de tafel trok zijn ogen nauw om tegen het licht te turen.

‘D-Djaim? Ben jij dat?’

Djaim knikte. ‘Je bent thuis, Jeven.’ Djaim deed zijn best om iets te bewerkstelligen dat leek op een glimlach. Hij keek door het kabouterhospitaal in de rondte. ‘Hoe ben je hier verzeild geraakt?’

‘We… eh, we vonden ze eergisteren,’ antwoordde Harrald de kabouter in de plaats van de Nimf. ‘We waren afgedaald om de nieuwe besmettingen te bekijken aan de voet van de woudreus Bjoemol. Die boom begint zwart aan zijn wortels te geraken, maar dah was het punt niet. We vonden hem en die anderen daar in de schaduw van de bodemplaat. We hebben ze meegenomen, omdah wij hier aardig bedreven in genezing zijn. Zonder onze hulp hadden ze geen andere Nimfen kunnen bereiken, denk ik zo. Wah ze ook hebben meegemaakt, ze zijn het niet ongeschonden doorgekomen.’

Djaim hoorde de kabouter op de achtergrond aan, maar hij bleef gericht op zijn vriend die meer wakker terugkeek, nadat Griembild hem een kussen onder zijn bovenrug plaatste.

Djaim kon zijn nieuwsgierigheid nauwelijks bedwingen. ‘H-hoe was het?’ wilde de achterblijver weten.

‘Het was…’ De Nimf onder Djaims indringende blik zwichtte. ‘Het was fantastisch. We waren opgenomen onder de vaandels van de Orde zelf. We marcheerden met het zestiende van Minsis. Ik heb Viliria gezien, Djaim, de blauwe stad nabij de windpoel. Ik heb het gezien met mijn eigen ogen. We hebben het heroverd.’

Djaims gezicht lichtte op bij het horen van zulk goed nieuws. Een overwinning voor de troepen van de Orde was nagenoeg ongekend. Djaim was verheugd over het nieuws en tegelijkertijd jaloers dat hij er geen deel van uit had mogen maken. Jeven was trots en hij was nog niet klaar met zijn verheerlijking van het krijgersleven.

‘Ik heb het allemaal gezien, Djaim,’ verzuchtte hij. ‘Iedereen was daar. De prinsen van Nisjasha reden er op hun eenhoorns en ik heb boogschutters gezien uit Anstrazië. Wij zijn de stad binnengevallen onder de vleugel van Demstria de vernevelaar. Ik heb Xio daar zien vechten, Djaim! Xio in rotsvaste persoon.

We sloegen Isingers honden van hun muren, alsof ze zand waren dat door de winden zelf werd weggeveegd. Aan het einde van de dag wapperden de vaandels van Minsis in de hoge tempel van Viliria zelf. De straten lagen bezaaid met morgers. Graawls zijn er verdronken in de dampen van hun vuur.’

Het viel moeilijk te onderscheiden wie van de twee enthousiaster was tijdens de vertelling. Djaim leek niet te kunnen kiezen tussen bewondering en afgunst, maar Jeven negeerde zijn koorts om verder te vertellen. ‘Terwijl wij de stad behielden, is Xio doorgebroken. De aardwerper heeft de windpoel zelf betreden. Hij is de strijd aangegaan met Isingers Leegte-Ademers. Ze zeggen dat daar een confrontatie is geweest met Isinger zelf. Niemand heeft Xio meer gezien, ze zeggen dat daar beneden in de windpoel iets gewonnen is. Dat de dag de offers waard was die wij brachten…’

Jeven hield Djaim strak langs zijn arm vast. ‘Ze zeggen dat Isinger dood is, Djaim… Isinger, de gesel van onze wereld. Dood!’

Opgewonden gefluister brak uit tussen de vele kabouters in hun nabijheid. Zelfs Ilèny kwam dichterbij om te controleren of het juist was wat ze had gehoord.

‘Isinger?’ herhaalde Djaim hem ongelovig.

‘Ze zeggen het,’ sloot Jeven zich beheerst de ogen. ‘En ze zeggen dat er nog iets groters daar gewonnen is. Iets dat het lot van de wereld zelf behelst.’

Jeven kuchte en terwijl een kramp door hem trok, zag Djaim hoe een dunne straal bloed vanuit zijn mondhoek droop. Griembild kwam snel om te deppen.

Ilèny keek naar opzij. Er klopte hier iets niet en Djaim begon dat ook te begrijpen. Met zorg in plaats van blijheid boog hij zich naar Jeven toe. ‘Maar hoe kom jij nu hier?’

Waar eerst trots en vreugde in de ogen van Jeven hadden gedomineerd, verscheen angst.

‘We hebben Viliria ingenomen,’ herhaalde hij zichzelf. ‘We hebben de stad ingenomen, maar we konden hem niet behouden. Heer Xio was verdwenen en van de vrouwe Demstria restte geen flard aan mist. We waren alleen en zonder orders.’ Zweet kroop door de stenige holte van Jevens oogkas. ‘We namen de sterktes in, we jaagden op Isingers laatste beesten en we stuurden boodschappers en verkenners om ons de omliggende gronden rijk te maken. We waren klaar om een tegenaanval af te slaan, maar wat er toen gebeurde, had niemand kunnen indenken…’

Jeven keek langs Djaim en hij richtte zijn ogen naar het kale deel van het plafond.

‘Het waren de gevallenen…’ fluisterde hij. ‘Niet alleen de doden van hem, maar net zozeer de onzen. We hadden ze nog niet eens begraven. Ze waren nog niet weggewerkt, maar plots begonnen ze tot ons te spreken. Je kon ze zien daar, Djaim. Geen lichamen, maar verschijningen. Allen die gesneuveld waren in de strijd. Ineens kon je ze horen fluisteren, ze zochten naar hun beulen. Als ze je vonden dan gleden ze je binnen. Vijanden waartegen je je niet verzetten kon. Overal waar je kon kijken, spookten de levende schaduwen. De doden kwamen terug.’ Jeven kneep met zijn ogen. ‘We konden ze niet eens bevechten.’

Djaim keek Jeven moeilijk in de ogen. ‘Hekserij?’

‘Het moet haast wel. Het waren alle overleden zielen. Ze gingen niet naar rust, maar juist naar ons. Ze vielen zo velen van ons aan. Er was zoveel chaos. De stad werd plots een nachtmerrie.’

Jeven sloot zijn ogen. ‘Toen kwamen de onderrijkers. Ze kwamen door geheime sluizen. Door kanalen die verbonden moeten zijn met de terrassen die Viliria zo rijk was. Myrsin was er. De opperheks van de diepteduivels kwam tot de tempel en ze stuurde alle geesten daar aan. Ze zeggen dat de prinses van het onderrijk met de doden spreken kan… Ik heb het haar zien doen. Ze beval die geesten ons te vangen. Ze droeg iedere dode ziel op om een levende te nemen…’

Hoewel iedereen zich rond het bed van Jeven had verdrongen, durfde niemand nog een woord te spreken. Men luisterde naar zijn trage ademhaling en naar het verhaal dat hij uiteenzette.

‘Met de onderrijkers daar was onze positie niet te houden,’ vervolgde de liggende Nimf. ‘We hebben Viliria aan hen moeten laten. We zijn gevlucht met al dat ons nog aan kameraden restte. Vluchtend met de spoken van onze vrienden op onze hielen.’

Een stilte greep door de kabouterzaal. De verzorgsters van de zieken keken weg en iedereen die tegen wil en dank had moeten luisteren, beet zich op de tong. Ilèny had moeite zich een beeld te vormen bij dit vreemde verhaal uit zo’n ver oord als Viliria. Het idee dat de geesten van gedode krijgers weer vorm konden krijgen en de levenden verjagen, had een waanzinnige klank. Ze twijfelde of dit niet de verwoording was van een koortsdroom. Djaim leek zijn vriend echter zonder weerspraak te geloven.

‘Ik heb nooit geweten dat de onderrijkers banden hadden met het kwaad van Isinger.’

‘Niemand weet waarom ze kwamen,’ kreunde Jeven. ‘Maar hun komst naar daar kan echt geen toeval zijn. Ze schijnen er iets te hebben buitgemaakt.’

Djaim leunde naar voren. ‘Iets?’

‘Ze kwamen ergens voor. Prinses Myrsin had een doel en wat het ook was, ze heeft het gevonden. We hebben haar gruwelvissen zien komen en vertrekken.’

Djaim keek opzij naar Ilèny en Ilèny begreep waarom hij zich tot haar wendde. Ze hadden zelf de finistra gezien en dat zwarte monster in hun midden was vast het soort gruwelvis waarover Jeven sprak. Er landden heel wat puzzelstukjes in hun schoot en misschien werd het tijd dat ze iets met al die kennis deden.

‘Waar is Azilanté?’

De vraag van Djaim was op zijn plaats, maar Jeven verbleekte bij het horen van de naam. Al snel bleek waarom dat was. Azilanté, de bevelhebster van de rotsgardisten van Vestria, was een van de velen die niet meer terug zouden keren. Met pijn doorklinkend in zijn stem wist Jeven te verhalen van een grootse strijd op de tempelpleinen waar woeste graawls zich aan vele van de dapperste Nimfen uit de Valta hadden gemeten. Lang waren die graawls beschermd door magische schilden. Toch had een van de strijders voor het licht die schilden weten weg te trekken. Hij had de graawls hun kwetsbaarheid hergeven en daarop had Azilanté een aanval afgekondigd om de monsters voor eens en altijd te gronde te richten. Azilanté had persoonlijk de taak opgepakt om, onder de pijlenregens, de speren te plaatsen in het poreuze vlees van zo’n gedrocht. Dapper had zij met haar getrouwen toegestoken en succes was hen gegund, maar niet het vermogen om op tijd weg te komen toen de vleesberg tot bezwijken kwam. Het verhaal over het heengaan van Azilanté was weinig roemvol. Haar teloorgang onverdiend en onfortuinlijk.

Toch was het een feit. De vrouw die Djaim zo lang onder de hoede had gehad en hem zoveel had geleerd, was verworden tot een van de duizenden offers die de Valta van haar kinderen vroeg.

Ilèny moest eraan te pas komen om Djaim de nodige troost te bieden.

De sfeer in het kabouterhospitaal was inmiddels een meer dan sombere geworden. Het aan moeten horen van alle tragedie bracht in Djaim een langzaam ontluikende strijdlust naar boven.

Azilanté had ertoe besloten dat hij aan de zijlijn van dit conflict verbleef. Zij had de strijd te gevaarlijk voor hem geschat, maar juist zij was gestorven. Dat riep de vraag op wat haar plaats was om hem waar dan ook voor te behoeden. In Djaims beleving was iemand als Jeven zijn mindere geweest in heel wat van de vaardigheden waar Azilanté hen in beoordeelde, toch had ze verkozen hem wel mee te nemen en Djaim hier te laten, maar met welk resultaat? Djaim had het verschil kunnen zijn, hij wist het zeker. Hij had Azilanté weg kunnen duwen op het juiste moment. Hij had zich kunnen offeren om een van de grotere strijders te behouden. Djaim had nooit moeten instemmen met Azilantés weigering hem mee te nemen. Hij zwoer dat hij zich nooit meer buiten een conflict als dit zou laten plaatsen en die gedachte ging hij hier ter plekke eer aan doen. Hij ging het voortouw nemen nu zij die wel waardig waren bevonden zo overduidelijk gefaald hadden.

Met een gejaagde blik ontwaakte Djaim uit Ilèny’s omarming. ‘Wie heeft nu de leiding over de garde van Vestria?’ vroeg hij aan Jeven.

Jeven, die zich naar Griembilds smaak al te veel belastte, bleef Djaim een antwoord schuldig. ‘I-ik weet het niet. Ik kan niet zeggen wie terug heeft kunnen komen en wie niet. Herzianth is achtergebleven in Ylidair. Of Mirdinian hem aanwijst of zijn broer Altuniël durf ik niet te zeggen. Misschien is Versivith wel ontkomen en dan kan zij…’

Griembild duwde Jeven terug op zijn kussen, zij bemerkte als enige het zweet dat inmiddels rijkelijk langs Jevens voorhoofd gutste.

Djaim kreeg bedenkelijke groeven in zijn voorhoofd waar het licht van de lantaarn vrij in speelde.

‘We zullen hoe dan ook naar Ylidair moeten gaan,’ sprak hij vastberaden. ‘En ik denk niet dat we nog moeten wachten met die reis.’

Djaim keerde zich naar Griembild die zich zorgzaam om Jeven bekommerde. ‘Hoe snel kan je hem weer op de been krijgen?’

Griembilds blik verbleekte toen hij het vroeg. ‘T-ter been?’ stamelde ze.

Jeven keek triest en toen sloeg hij zonder een verder woord het doek waaronder hij lag terzijde. Djaim zag hem daar liggen in al zijn naaktheid, maar de Rotsnimf Jeven was onder het doek alles behalve nog compleet. Een been ontbrak. Het was bij de heup afgebroken en in het geheel niet meer ter plaatse.

Ilèny liet geschrokken haar mond openvallen. Wat voor hen lag was geen bloederig of luguber tafereel. Het was meer alsof ze naar een standbeeld keek dat van zijn sokkel was gevallen. Het been was van steen geweest toen het was losgerukt en de wonde was dus niets anders dan een breuk van steen. Weinig eng om naar te kijken, maar het deed niets af aan het gegeven dat het nooit terug zou groeien. Jeven was gedoemd om nooit meer te kunnen staan of lopen. Hij was net zozeer een slachtoffer als de onfortuinlijken over wie hij had verhaald.

‘Ik kan je niet naar Ylidair vergezellen,’ greep hij Djaim bij diens pols.

Djaim knikte. Hij keek nog eens de ruimte door, maar nu met een hernieuwde blik. Behalve de ontbeende Jeven waren kabouters in een hoek gedreven bezig om een wonde te stelpen aan een Meernimf die vanuit haar schouder voortdurend water leek te lekken. Een andere Rotsnimf, die Djaim niet kende, zat in bijna catatonische toestand in een hoek met de tranen dik op haar ogen gezet. Boomnimfen sloegen net een doek over een van hun kameraden heen, een Nimf die ondanks het vluchten nooit meer het spiegelblad zou aanschouwen.

Hoe blind was Djaim in zijn zelfzuchtige idee dat hij deze Nimfen had benijd? Dat hij jaloers was geweest op wat hen was overkomen, terwijl hij zich wentelde in medelijden om zijn eigen gemis aan avontuur? Alle Nimfen in deze kamer zouden gebeden hebben dat zij juist hem waren.

Hij die nog kon lopen… Hij die nog kon hopen.

‘Kom, mijn jongen,’ sprak Harrald en hij duwde Djaim voorzichtig tegen diens been.

‘Ge dient uw vrienden als ge hun verhalen en hun boodschappen overbrengt naar zij die er nog iets mee kunnen.’

Ilèny knikte ook, maar schuld weerhield Djaim deze zielen te verlaten.

Jeven tilde zich op en hij keek Djaim scherp in de ogen. ‘Ik weet niet of er nog een garde van Vestria bestaat, maar iemand moet naar daar en hen verslag doen over wat in Viliria gebeurd is. Het is jouw beurt, Djaim. Jij zult moeten doorgaan waar wij faalden… Voor moeder Valta.’

Djaim sloot zijn ogen en vanachter zijn versteende leden gleed wat vocht.

‘Voor moeder Valta,’ kneep hij Jeven in diens hand, toen leidde Ilèny hem daar weg.

Elders keken ogen om zich heen door een geheel nieuwe wereld. Een tweetal paarse irissen had zich dagen geleden geopend en was sindsdien begonnen te verwerken wat zelfs voor wezens die al eeuwen in deze wereld waren, lastig te verwerken was. Meer dan in de lege landen erbuiten, was de Valta een wereld die zoveel dimensies bevatte, dat ogen niet toereikend waren. De Valta was boven alles een plaats om te beleven. Een oord dat zong. Soms zong het in kleuren, dan in licht en dan weer in klanken.

De vrouw die op een plat tussen de woudreuzen stond, kwam tot de conclusie dat ze te weinig zintuigen bezat om alles dat haar omringde te bevatten. De diepten deden haar nog altijd duizelen. De geluiden van honderd-en-één exotische schepsels lieten haar gehoor suizen. De vreemdste geuren trokken haar neus binnen en soms legde de lucht bizarre smaken op haar tong.

Zelfs als ze dat allemaal een plaats kon geven, dan was er nog steeds niets dat haar kon verklaren waarom de haartjes in haar nek haar van zo’n vreemde tinteling voorzagen. Waarom ze soms met haar vingertoppen iets leek te voelen, maar niets kon zien wanneer ze haar ogen ernaartoe boog.

‘Nara-lichamen zijn niet gemaakt om deze wereld te beleven,’ sprak een vrouwenstem achter haar en schichtig draaide ze zich om.

Een blauwe Nimf verscheen vanachter de boomstam en ze kwam op haar toegelopen met een groene mantel in haar armen. Ze bekeek haar van top tot teen en begon toen misprijzend te betogen.

‘Jullie lichamen hebben nooit een element voor spiegeling gekozen. Jullie proberen alles te omvatten, zoveel delen van de wereld tegelijk en jullie slagen met geen. Het lijkt mij frustrerend zo te moeten leven. Alles nastreven, maar slechts achterblijven tussen leegte.’

De handen van de blauwe Nimf streken langs haar huid. Aangeraakt worden, maakte alles alleen maar verwarrender. Ze probeerde zich de vreemde landschappen eigen te maken en dat was moeilijk genoeg zonder zich ook te hoeven meten aan de vreemde schepsels die deze sprookjesatmosfeer bevolkten. De handen van een Nimf die langs haar naakte lichaam gleden, leken net zo’n afstandelijke droom als de wijze waarop ze alles hier beleefde. Hoe langer ze hier in dit vreemde land haar adem haalde, hoe zwaarder de twijfel in haar opkwam. Dit nieuwe leven had meer weg van fantasie, dan dat ze het als een werkelijkheid kon verankeren. Het voelde onwezenlijk in iedere wegtikkende seconde.

Ontdaan door haar verwarde gevoelens volgde ze de hand die langs haar had gestreken. Ze zag haar lichaam alsof ze buiten zichzelf hing, terwijl ze ernaar keek. Ze zag zo bleek, zo ruw en onverfijnd in al haar rondingen. Ze was geen Nimf die uit het landschap zelf opbloeide. Haar kleur vloekte met de wereld om haar heen. Haar huid was nog zo vol van de schrammen van het spiegelglas. Ze vertoonde blauwe plekken en kleine korsten van snee op snee.

Maar dat oogde vreemd genoeg vertrouwd… Haar lichaam was het enige dat was zoals ze het zich herinnerde. Het leek alleen niet tussen al dit paradijselijke te horen. Het was onaangepast. Zoveel naakter dan gebrek aan kleding kon onderschrijven.

Blijkbaar was ze niet de enige die zichzelf zo waarnam. De Nimf was tot achter haar gedraaid en ze plaatste de mantel op haar schouders.

Het was de eerste kleding op haar huid in wat een lange tijd moest zijn. De stof wreef langs haar rug en dat voelde eerder oncomfortabel en benauwend dan een terugkeer van iets dat ze gemist had. Blijkbaar was het klimaat in dit dromenland zodanig dat kledij geen beschermend nut had, toch trok ze de gegeven mantel strak rondom haar lichaam. Ze veinsde er een preutsheid mee die niet als de hare voelde. De mantel hielp vooral mee om haar wereld weer wat kleiner te maken. Om haar lichaam te behoeden voor al die vreemde sensaties die zich anders aan haar opdrongen. Het hielp haar wegkruipen in een klein en donker hoekje. Een plaats waarvandaan ze de wereld kon bezien, zonder voortdurend door diezelfde wereld te worden gegrepen.

Ze trok de capuchon tot over haar rode haren. Loerend door de opening die overbleef, zag ze het lachende gelaat van de blauwe Nimf weer in haar blikveld schuiven.

‘Kom, kom. Ik gaf je een mantel, zodat je niet zo zou afsteken. Je hoeft je er niet in te begraven.’

De blauwe vingers grepen de randen van de kap en duwden ze weer naar achteren. Ze liet het gebeuren, ze voelde zich nog te onzeker om verzet te durven bieden. Ze keek vertwijfeld en de Nimf pikte dat feilloos op.

‘Ik begrijp jou niet,’ sprak de vrouw met nog steeds een glimlach op haar lippen. ‘Dit lichaam was je eigen keuze. Waarom draag je je vel net zo onwennig als deze kleren?’

Ze begreep die vraag niet, maar voor ze haar mond kon openen, verscheen achter de blauwe Nimf een donkerder gestalte. Een grijzige Nimfman schoof de blauwe dame opzij. Hij fluisterde dat ze te snel te moeilijke vragen stelde en daarna keerde hij zich weer tot haar. Ze had zich vluchtig weer teruggetrokken onder de beschuttende capuchon, maar deze man liet haar zoals ze zich wenste. Hij ondernam geen poging om dichterbij te komen. Hij plaatste zich slechts hurkend aan haar zijde.

Hoe het kwam kon ze niet zeggen, maar deze man straalde een veilig soort rust uit. Hij was het eerste dat ze gezien had in deze nieuwe wereld. Ze herinnerde zich nog dat ze zijn blauwe glimmende ogen in haar had zien kijken nog voor ze de hare had geopend. Ze hadden een licht gestraald, die ogen. Dat was iets dat ze kende. Iets dat haar in elk geval niet vreemd was.

De grauwe huid waarnaar ze keek, was een verademing binnen dit bonte landschap. Een rustpunt. Het was hij die haar had leren ademen en leren lopen, alles op haar eigen tempo.

Ze was inmiddels het een en ander gaan begrijpen. Deze grijze Nimf en zijn blauwe gezel hadden haar ergens gevonden. Ze hadden geprobeerd haar daar iets over te vertellen, maar hun verhaal was complex en verwarrend. Ze hadden alle drie moeten inzien dat ze er niet klaar voor was. Het was de Nimfman die daarna had gesteld dat antwoorden en vragen konden wachten. Dat het beter was om haar op het hier en nu te richten, te focussen op blijven kijken, luisteren en weer bewegen. Op diep denken en iets zinnigs maken van de inhoud van haar hoofd plaatste hij een verbod.

‘Ik kan er kijken, en er ligt daar te veel voor je om te bevatten,’ had hij haar toegefluisterd in een koortsig zware nacht. ‘Kleine stapjes zullen grotere mogelijk maken, maar neem de tijd en de rust om de kleine stapjes eerst te nemen.’

Met die insteek was ze gekomen tot waar ze nu was; een dame in een groene mantel. Een vrouw die zichzelf niet kende, onder sprookjesbomen in een mysterieuze fantasiewereld. Een gedaante zonder identiteit, de bezitster van een onbekend verleden, verdwaald in vreemde, verwrongen dromen.

De mantel voelde veilig. Hij hielp haar zichzelf af te bakenen en toch was er iets dat ze miste. Iets dat ze nodig had om door te kunnen gaan.

‘Wie ben ik?’ vroeg ze na al die dagen opnieuw.

Hij die gehurkt naast haar zat, stond op en hij keek met haar omhoog naar de vele gekleurde klapwiekers die tussen de blauwe stammen boven hun hoofden wervelden.

‘Je bent zoals zij,’ sprak hij zacht. ‘Je bent een vlinder.’

Ze keek in de wervelingen van kleur en zuchtte. ‘Ook een vlinder heeft een naam nodig. Hoe mag ik mij noemen?’

De donkergrijze man dacht na en keek haar toen diep in de ogen. ‘Noem jezelf Kyrasha,’ fluisterde hij.

‘Wat betekent dat?’

‘Het is een oude naam voor deze wereld. De oudste die aan mij bekend is.’

Ze liet die woorden op haar inwerken. Je vernoemen naar de wereld zelf? Was dat niet een soort van arrogantie? Omkijkend naar zijn ogen zag ze dat hij het meende. Dit was de naam die hij haar wilde geven. Ze stond even stil daar in haar groene mantel. Een spierwit vlindertje kwam neergedaald en het landde op haar bleke, blanke handen.

‘Kyrasha…’ kroop de nieuwe naam van haar lippen.

Het was het laatste dat haar had ontbroken.

‘Kyrasha.’ Nu was het werkelijk zo. Ze bestond weer.

De Machrianya

Hun wereld was klein geworden. Laag na laag strekte Vestria zich om hen uit, maar Ilèny en Djaim zagen in al die gewelfachtige landschappen niet meer de ruimte om te vluchten van het gevaar dat over de domeinen gleed. De gebeurtenissen van de afgelopen dagen hadden hen aangegrepen en het vooruitzicht dat Djaim een reis moest ondernemen, bracht hen beiden in mineur. Ilèny verhulde haar stemming beter dan dat Djaim dat kon. Haar voetvallen waren zacht en haar bewegen bestond nog altijd uit een dans vol gracieuze passen. Toch was haar choreografie droeviger dan gewoonlijk. Het werd een slepende loop, alsof ze haar passen smeerde.

Weinig anders was waar. Djaim wist dat ze al uren geleden de grote Machrianya hadden moeten bereiken waarin Ilèny woonde. Die reuzenbloem was de plaats waar hij Ilèny zou achterlaten. Het was een moment dat ze helaas niet langer konden uitstellen. Ze waren eindelijk aangekomen in Ilèny’s vallei. Het gegeven dat een vallei kon bestaan op de hoogte van het zesde niveau was bizar, maar begrijpelijk wanneer je bekend was met de werking van de Valta. Met de hoge stammen van de Levianters als de ribben in het skelet van het reuzenbos, was het niet onvoorstelbaar dat op de horizontale takken genoeg gebladerte bleef hangen om er dikke plakkaten te vormen. Die lagen waren soms zo dik dat andere planten of kleinere bomen er vrijelijk hun wortels konden schieten. De plak waar Ilèny en Djaim op liepen, was echter nog niet zo dik. Als een groen bemost laken hing het tussen de stammen waaraan het zich middels klimplanten had vastgegrepen. Toch was er heel wat in het midden van dat plantenspinsel omhoog gekomen. Prachtige stokrozen en gladiolen groeiden manshoog om eigen bossen te vormen. Onder hun gezamenlijk gewicht waren de takken die het plakkaat droegen naar beneden gebogen en zo was het geheel in gaan veren totdat de zijkanten als heuvelflanken omhoog golfden. Er ontstond een beeld dat inderdaad niet onderdeed voor een kleine vallei, een waar vooral madeliefjes, vergeet-me-nietjes en tal van klaproosjes de glooiende hellingen kleurden. Tot ver in de omgeving stond deze plek bekend als Ilèny’s tuin, een plaats waar spiegelblad altijd helder scheen en waar het aangenaam vertoeven was. Maar de tuin hield nog een wonder. Het echte pronkstuk dat Ilèny’s tuin naam en faam bracht was wel de Machrianya die in de holte van een brede boomstam groeide. De reuzenbloem, die zelfs in de Valta een zeldzaamheid was, schitterde aan het einde van de hangende vallei. Ze was werkelijk reusachtig. De kroonbladeren met hun geeloranje glans, waren per stuk meters lang en wanneer de kelken geheel openstonden, leken het grote, ronde zonnen. Heerlijk geurend en met weelderig krullende meeldraden die wiegden op de bries. ’s Nachts sloot de bloem zich en dan vormde ze met haar zeilachtige bladeren gesloten kamertjes waarin een Fleuriveller als Ilèny heerlijk kon slapen. De bloem was haar kroonstuk, maar ook haar thuis.

Djaim en Ilèny stonden niet ver meer van de kronen en Ilèny bloeide op toen ze ze zag, maar die glundering vervaagde toen ze zich realiseerde dat dit haar laatste moment met Djaim was. Ilèny nam Djaim bij de arm, terwijl ze haar fleurige gelaat voor het zijne plaatste.

‘Moet je meteen gaan?’ lonkte ze met haar regenboog ogen. Ze keek op naar het late spiegellicht en keerde zich naar haar geliefde. ‘Is het niet beter om morgen pas te vertrekken? Kan ik je niet verleiden deze nacht nog met mij te liggen?’

Dat Ilèny probeerde hem te verleiden, was zichtbaar aan de feromonen die ze afscheidde, maar Djaim bleek op dit zorgelijk avonduur niet ontvankelijk. Hij had zich leren wapenen tegen Ilèny’s avances.

‘Je weet waarom ik dit moet doen,’ sprak hij streng. Hij plaatste zijn koude hand op de hare en hij keek haar aan met ernst. ‘Je weet ook dat dit niet langer wachten mag. Er gebeurt te veel en het gebeurt te snel. De woudgeesten, de spoken waar Jeven over vertelde en de finistra die jij en ik gezien hebben. Er broeit iets afgrijselijks om ons heen en iemand moet de anderen waarschuwen voor wat ons te gebeuren staat.’ Djaim tuurde wantrouwend in het rond. ‘Langzaam sluit er een net om ons heen. Daarom moet ik mij haasten.’

‘Het was een vraag van Jeven,’ sprak Ilèny zacht. ‘Het was niet een bevel.’

Djaim schudde zijn hoofd. ‘Je snapt toch wel dat ik dit doen moet? Ik heb geen keuze, ik heb al in zoveel opzichten gefaald.’

Ilèny keek hem fel aan. ‘Jij, gefaald?!’

De terneergeslagen blik van Djaim sprak boekdelen. ‘Ik was niet bij de kruistocht van de Orde,’ knarste hij schamper. ‘Ik was niet bij de slag om Viliria. Ik was niet eens aan de zijde van Azilanté toen ze viel. Ik was nergens en dat komt allemaal doordat ik gefaald heb.’

Djaim keek bedrukt naar zijn armen; zijn huid had weliswaar de kleur van gesteente, voelde koud als gesteente en dicht als gesteente, maar het werd het niet. Als enige was hij er niet in geslaagd zijn lichaam te harden. Soms lukte het hem even, dan slaagde hij in een dun laagje, maar hij was ver van wat een rotsgardist zijn naam moest brengen. Wie niet kon verstenen, had geen plaats tussen de andere gardisten. Dat maakte hem onwaardig, een achterblijver.

‘Misschien ben ik zelfzuchtig,’ snoof Ilèny zwakjes. ‘Maar ik ben blij dat het je niet gelukt is. Ik ben blij dat jij niet mee mocht op die wrede, verre tochten.’

Djaim keek verontwaardigd naar haar op, maar Ilèny had niet gesproken met het doel hem te krenken.

‘Zij die naar Viliria gingen, liggen bijna allen dood,’ fluisterde Ilèny. ‘Zelfs de hardste en stevigste rotskrijgers die Azilanté ooit getraind heeft. Ik ben blij dat jij niet een van hen bent. Blij dat jij hier bent gebleven. Dat jij nog hier was toen ik je nodig had.’

Djaim hoorde wat ze zei en hij zag ook de vonk die door haar ogen schitterde. Ze was oprecht, maar van binnen voelde Djaim zich eerder een lafaard dan een held.

‘Jij verdient zoveel meer dan dat ik zijn kan, Ilèny,’ zuchtte hij somber. ‘Ja, ik heb je kunnen redden, maar kijk naar me… Ik ben het onderdeurtje van onze orde. Jij bent de mooiste Nimf in deze wouden. Je verdient een krijger van de hoogste rangen. Een held als Xio of een kampioen als Avren-Imara.’

Djaims vleierij leek Ilèny niet te raken, maar hij kon het zich niet behelpen. In zijn ogen was Ilèny het duurste goed in heel de Valta. Hij was maar een schavuit die de eer van zo’n verheven dame helemaal niet waard was.

‘Misschien was het inderdaad goed dat iemand achterbleef om de achterblijvers hier te beschermen, maar ik heb die persoon nooit willen zijn.’ Djaim keek naar de grond. ‘Ik snap dat ik iets voor je beteken, maar ik zou zo graag meer zijn dan slechts “ik”. Nu wordt alsnog een beroep op me gedaan. Ik krijg alsnog een kans een bijdrage te leveren. Een kans om aan te tonen dat ik je waard ben.’

Ilèny schudde haar hoofd. Ze zag een Nimf voor zich die niet wilde begrijpen wat toch zo duidelijk uit haar blik zou moeten spreken.

Djaim knikte naar de Machrianya in de verte. ‘Jij bent hier veilig, Ilèny. Je bent weer thuis en dat betekent dat ik geen excuus heb om nog langer te rekken. Dit is wat van mij verwacht wordt. Het is wat ik wil.’

Ilèny keek met hem mee opzij. Dit was haar thuis, maar was het er veilig?

‘Gisteren liet je mij ook hier achter,’ sprak ze vertwijfeld. ‘Hoe veilig was het toen?’

Djaim keek geschrokken naar haar op. Wat stom van hem! Hoe had hij zo gemakkelijk kunnen vergeten wat Ilèny juist hier, in het midden van haar tuin, was overkomen? Met een hernieuwde blik loerde hij naar de oude, vertrouwde bloem daar in de verte. Het was de Machrianya waar Ilèny gisteren uit was weggelokt.

Djaim nam Ilèny stevig bij de pols. ‘Wacht.’ Hij nam een stok in de hand en hij trok Ilèny met zich mee de vallei in. Als er hier nog iets spookte, dan zou hij het wel mores leren.

Het was een vreemde gewaarwording om de fraaie vallei van Ilèny zo wantrouwend te betreden. Om je voeten te plaatsen tussen madeliefjes en boterbloempjes met een knuppel in je handen.

Ilèny ging schuil achter Djaims schouder. Dat was een vreemd gezicht, want Ilèny was langer dan Djaim. Toch keken ze beiden met ontzag naar de grote, in de verte staande bloem.

Het was hier dat een vreemde stem Ilèny had betoverd. Het was op deze plaats dat ze haar dwaaltocht naar het verboden niveau was begonnen. Dat was het enge aan de Valta van vandaag de dag. Donkere betoveringen konden zelfs op de mooiste plaatsen komen.

Djaim duwde voorzichtig een gordijn met paarse klimbloemetjes terzijde. Hij wilde net Ilèny wenken toen plotseling een zwerm van wilde lichtjes langs hun neuzen scheerde. Djaim wilde met zijn stok zwaaien, maar hij zag net op tijd dat het bloemenelfjes waren. Hij bedacht zich hoe hij erbij liep, met zijn angst en zijn stok. Grinnikend besefte hij hoe dom hij was om zich zo bang op te stellen, op een plaats als deze. Hij leek wel paranoïde. Lachend wierp Djaim de stok terzijde en hij wuifde een verontschuldiging naar de elfjes.

‘Kom,’ glimlachte hij zelfverzekerd. Hij nam zijn twijfelende geliefde bij de arm en hij draaide haar onder de gordijnen door, totdat ze oog in oog stonden met de in het spiegellicht schitterende Machrianya. De bloem stond blinkend en trots en had de kroonbladeren breed uitgevouwen, zodat ze de holte in de Levianter bijna in het geheel afdekte. De meeldraden wiegden op een bries en de verwelkomende geur gleed fris door de avond.

Ilèny kreeg een twinkeling in haar ogen. Ze begreep niet hoe ze de bloem ooit had kunnen wantrouwen en als gehypnotiseerd liet ze Djaim los om sierlijk naar de kroonbladeren te schrijden.

Djaim glimlachte opnieuw. Het was niet dat hij twijfelde aan wat hij voor Ilèny betekende, maar deze bloem was zonder twijfel haar eerste en meest voorname liefde. Met de Machrianya in haar blikveld viel de wereld om de Fleuriveller weg. Ze schreed naar de kelk, terwijl Djaim en de elfjes toekeken.

De levende bloem liet haar meeldraden naar voren wuiven om haar welkom te heten. Ilèny liet zich omarmen door de fijne koorden en ze wikkelde zich tegen hun streling in. Betoverd draaide de bloem wat naar beneden. Een kroonblad krulde op, totdat ze op een bankstel leek en Ilèny vlijde zich neer als op een sofa in haar droomkasteel.

Ilèny’s regenboogogen blonken. Met haar wang tegen het zachte bloembed, liet ze een verheerlijkte zucht los. Haar huid kleurde met de bloembladeren mee en een rustige vreugde daalde neer op haar gelaat. Ze was eindelijk weer thuis.

Djaim bleef even staan. De zware kleuren van de avond deden de Machrianya goed en het plaatje van Ilèny rustend in de kelk was iets dat hij zich voorlopig wilde herinneren. Ook de elfjes bleven hangen, vertederd dat er reuzen zoals Nimfen waren die hun elfengewoontes deelden. Spoedig zouden de elfjes hun eigen bloemen voor de nacht gaan opzoeken, maar niet voordat eerst de vrouwe van de tuin haar ogen had gesloten. Met blije, bewonderende gezichtjes leken de elfjes te wachten op dat sprookjesachtige moment.

Djaim vermande zich en hij stapte naar voren. Er was zoveel rust op Ilèny neergedaald. Toen Djaim bij haar neerhurkte en haar vertelde dat het zijn tijd was om te gaan, strekte ze teder haar hand naar hem uit en streek hem slaperig langs zijn wang.

‘Ga maar,’ suste ze zacht. ‘Het is goed nu.’

‘Ik hou van je,’ fluisterde Djaim haar toe.

‘Ik weet het,’ blies Ilèny haar zoete adem.

Djaim plaatste een kus op haar wang en hij streek haar nog eenmaal door haar haren. Langzaam keerde hij zich om en hij prentte zich in dat hij een gelukkig Nimf was om zo dicht bij een wonder te mogen leven.

‘Ooit wordt ik de prins die het waard is dit te dienen,’ sprak hij vastberaden tot zichzelf. Toen was het de tijd om zich op zijn taak te richten, hij had onder het avondschijnsel van het spiegelblad nog een lange weg te gaan.

Ilèny sloot haar ogen, nadat ze Djaim in gouden nevels zag verdwijnen. Op de plaats waar hij haar haren gestreeld had, nam haar liefdevolle bloem het over. De meeldraden streken teder langs haar haren en over haar schouder. Ze maakten de weg vrij voor haar slaap.

‘Je kwam terug,’ zong de bloem op een dromerige toon binnen haar hoofd. ‘Wat onverstandig…’

Ilèny’s gil was zo schel dat overal in haar tuin de elfjes de lucht in stoven. Vogels en vlinders stegen klapwiekend van de grond en Djaim, die net bij de rand van de tuin was beland, verstijfde bij de klank. Vrijwel direct keerde hij om.

‘Ilèny!’ zijn brul ging hem voor, terwijl hij zich door de bloemengordijnen duwde. Djaim ging tegen een stroom van wegvluchtende diertjes in, maar hij liet zich niet weerhouden totdat hij weer tegenover de Machrianya stond.

De eerst zo sierlijke bloem was een monstruositeit geworden. Meeldraden kronkelden als grijpende tentakels uit de kelken en wortels werkten zich vanuit het mos omhoog als de poten van een harige, grote spin. Een van de bloembladen was gerafeld en gescheurd, door toedoen van de nagels van Ilèny. Het was een daad die haar gekweld had, maar de schade viel in het niet bij de snijdende greep waarmee de koorden van de bloem haar probeerden te wurgen.

Ilèny werd zo strak om haar keel gegrepen dat ze onmogelijk nog iets kon uitbrengen. Ze worstelde om haar vingers achter de draden rond haar hals te krijgen, om haar adem te hervinden.

‘Djaim!’ was het eerste dat ze uitbracht toen het haar lukte een koord uiteen te rukken.

Djaim nam een sprint om zich tegen de bloem in te werpen. Voordat hij echter in de buurt kon komen, spoot een wolk geel stuifmeel uit de bloem en het gehele tafereel werd in een bedwelmende gele mist gehuld.

‘Djaim, je huid!’ riep Ilèny vanuit haar worsteling. ‘Het zijn bloemferomonen, Djaim! Je moet je ertegen bescher…!’

Nog voordat Ilèny haar zin kon afmaken, werd ze door de bloem tussen de kelkbladeren ingepakt. De Machrianya slokte haar op en trok haar uit het zicht.

Djaim deed intussen zijn best om de stuifmeelwolk uiteen te wuiven. Ilèny’s vrees voor zijn welzijn berustte niet op loze gronden. Ilèny wist uit eigen ervaring hoe vatbaar Djaim voor de werking van feromonen was. Begrijpend dat de bloem het stuifmeel en de feromonen wilde gebruiken om haar en Djaim te verdoven, begon Ilèny zelf aan een wolk van tegen-feromonen. Djaim had niet die gave. Alleen als hij zijn huid dichtte, kon hij de bedwelmende deeltjes buiten houden, maar zo’n verharding was nou juist Djaims grootste probleem. In een stress-situatie als deze lukte het hem totaal niet om zijn huid samen te trekken. Ilèny wenste vurig dat hij zou slagen, maar nu ze werd neergedrukt door de bloemzeilen kon ze niet zien of hij iets met haar adviezen deed. Het was aan haar om met haar eigen feromonen de wild geworden Machrianya te kalmeren.

‘Snap je het dan niet?’ sprak de bloem die in haar hoofd zwom listig. ‘Dit is allang jouw bloem niet meer. Ik nestel hier nu! Jouw huis is het mijne en spoedig vergaat het zo ook jouw leven!’

De stem liet een ijskoude rilling door Ilèny kruipen. Dit was inderdaad haar bloem niet meer. Niets van wat ze nog door kroon of stengel voelde, was herkenbaar. De lichtende ziel uit haar Machrianya was verdwenen en was vervangen door een nacht. Een nacht die haar probeerde op te slokken in zijn duisternis.

Elfjes waren Djaim te hulp gekomen en ze scheerden wild om hem heen in een poging de stuifwolk uiteen te vliegen. Ze vielen helaas bedwelmd op de mosvloer of ze raakten verstrikt in de naar hen grijpende wortels. Toch slaagden de elfjes erin om dure tijd voor hem te kopen. Tijd waarmee Djaim uit alle macht zijn voordeel probeerde te doen. Dit was precies waar het bij Djaims examens keer op keer misging. Hij wist hoe hij zijn huid kon samentrekken, maar het lukte hem niet wanneer er te veel om hem heen gebeurde. De wetenschap dat Ilèny vastzat in de bloem was een te grote afleiding, maar de tastende wortels en de neervallende elfjes hielpen ook niet mee. Hij sloot zijn ogen en hield zijn adem in. Door alles te negeren slaagde hij er tot zijn verbazing in zijn poriën te dichten. Het lukte hem de feromonen buiten te houden. Hij was eindelijk aan het verstenen!

Te bang om trots te zijn, heropende Djaim zijn ogen. Zelfs zijn gele oogbol had een glashard vlies waar niets in doordrong. Vastberaden stapte hij de stuifmist in en hij baande zich een pad om de bloembladeren van Ilèny af te scheuren.

De Machrianya bemerkte zijn komst. Twee kronen bogen naar voren om hem de pas af te snijden. De meeldraden schoten als vurige tongen om zijn armen en ze probeerden zijn huid te scheuren, maar Djaim trok zich strak in zijn woede. Zijn huid had een keramisch laagje en de snoeren die eromheen trokken, knapten zonder hem te snijden. Djaim greep een bloemblad vast en scheurde het barbaars aan flarden. Met een volgende beweging had hij bij de kelk met Ilèny kunnen komen, maar dat wat de Machrianya behekst hield, begreep zijn tegenstand. Vanonder Djaims voeten kwamen dikke, houterige wortels uit de grond gekronkeld. Armdikke snoeren grepen om Djaims been en toen hij ernaar greep, ook rond zijn arm. Ze trokken hem weg van waar Ilèny zat, maar niet voordat Djaim met zijn vrije arm een van de kelkbladeren greep. Djaim scheurde dat blad met zich mee en opeens werd Ilèny weer zichtbaar. Ze zat nog steeds verstrikt tussen de meeldraden, maar ze kreeg wel weer lucht.

Djaim reikte met zijn hand, maar de afstand was te groot. Hij werd verder naar achteren getrokken. Dichter naar de wortels, zodat die strengen zijn lijf konden breken.

‘Verhard je, Djaim!’ gilde Ilèny in paniek. ‘Vecht! Versteen! Djaim, alsjeblieft!’

Djaim deed zijn best, maar totale verstening bleef te hoog gegrepen. Verder dan een keramische huidlaag kwam hij niet. Onder zijn harnas van dun steen bleef week vlees en spierweefsel schuilgaan. De druk van de wortelstrengen was zwaar en barsten kropen al over Djaims been en schouder. Djaim zou open barsten en dan zou zijn binnenkant door de spleten naar buiten worden gedrukt. Hij liet een getergde brul los.

Ilèny die worstelde met de koorden, vocht om bij hem te komen, maar de Machrianya lachte om haar poging.

‘Ik breek je hart voor ik je ziel uitruk!’ meesmuilde de bloem.

Ilèny moest machteloos toezien hoe een derde wortelsnoer achter Djaim omhoog krulde en zich rond zijn hals rolde. De bloem zou zijn hoofd van zijn romp doen knappen en Ilèny kon maar beter haar ogen sluiten.

Het was op dat moment dat iets vanachter Djaim omhoog sprong uit de stuifwolk. Een witblauwe vonk reflecteerde als een lichtflits en toen zag Ilèny een vrouw met een groene mantel die opsprong boven het woud van wortels. Een hels blinkend zwaard kliefde door de wortels rond Djaims gekwelde lijf. Er was bijna geen weerstand en Djaim viel ogenblikkelijk neer.

Hij sloeg uitgeput op zijn rug en de nieuw gekomen vrouw kwam boven hem te staan. Haar capuchon viel opzij en Djaim keek omhoog tegen een gelaat met een vreemde, witrozige kleur. Rood haar viel voor een voorhoofd en het zwaard dat ze aan haar schouder hield, oogde als een scherf van glas. Wat voor wezen keek hij in de ogen?

Het bleef een onbeantwoorde vraag, want de dame in kwestie hield zich niet lang stil. Naast hen kwamen de wortelsnoeren terug omhoog en de vrouw sloeg ze weer bruut van hen af.

Wie ze ook was, zwaardvechten kon ze! Ze keek om zich heen alsof ze iets zocht en toen vonden haar paarse ogen Ilèny, die nog verstrikt zat in de bloem. De vrouw grijnsde en ze tilde het zwaard hoog boven zich om toe te slaan, maar dat was zo ongeveer hetzelfde moment waarop ze een verkeerde teug adem nam. Bijna in diezelfde tel zakte ze in elkaar, het zwaard kletterde op de bodem.

Djaim, die met scheuren in zijn pantser vocht tegen dezelfde soort problemen, zag de vrouw naast hem liggen, terwijl ze hoestte. Met vragende ogen keek ze naar hem.

‘Feromoonwolk,’ hakkelde Djaim nog, maar toen begonnen de vlekken ook voor zijn eigen ogen te dansen. Hij had de kracht niet om zich op te richten. De onbekende vrouw raakte al zo bedwelmd dat haar ogen wegrolden. Ze viel in een roes en de wortelslierten wurmden zich weer uit de vloer om hun hulpeloze slachtoffers te omhelzen.

Ilèny kon alleen toekijken, maar zij zag ook dat Djaims redster niet alleen was gekomen. Op de achtergrond verschenen twee duidelijk verstandigere personen; een Nimfman en een Nimfvrouw die niet zomaar in de situatie doken, maar die eerst een inschatting maakten. De vrouw, duidelijk een Riviernimf, keerde zich om naar de man die een donkergrijze tint op zijn huid droeg.

‘Aeyen, de wolk,’ sprak de Riviernimf stram.

Wat toen gebeurde was iets wat Ilèny maar met moeite durfde te geloven. Een meeldraad knelde de bloedsomloop naar haar hersens af, maar het leek echt alsof door de ogen van de Nimfman een wilde, blauwe gloed danste. Hij zag er al zo vreemd uit, met die kraaiachtige veren aan zijn schouders, maar zijn bizarre uiterlijk was niets vergeleken met de wonderen die hij verrichtte. Hij strekte zijn hand naar voren en een golf van wind verscheen. Hij verplaatste een muur van lucht en het resultaat was dat de gele wolk opzij stoof.

Het maakte de weg vrij voor de Riviernimf om de roodharige vrouw en daarna ook Djaim uit het bereik van de dreigende wortels te slepen.

De Machrianya twijfelde en Ilèny voelde de greep van de plant verzwakken. De grijze man werd donkerder, terwijl uit zijn ogen juist meer licht kolkte. Iets magisch maakte zich meester van het tafereel. Djaim zag dat niet. Terwijl de blauwe handen van de Riviernimf hem naar achteren sleepten, zag hij alleen maar dat ze hem wegtrok van Ilèny. Hij worstelde en vloekte in een poging om weer op de been te komen.

‘Stribbel niet zo tegen!’ schold de Nimf. ‘Ik haal je hier weg!’

Djaim zag geen wortels in hun nabijheid en hij wilde de Nimf vragen waarvoor, maar toen kwam de donkergrijze Nimfman langs hem gestapt en uit zijn strak gespannen vingers schoten knetterende bliksemschichten. Blauw licht trok vurige lijnen naar de Machrianya en ze keerden iedere bedreiging om. Zonder terughouden werd de bloem in brand gezet. Blauw licht vrat gaten door bladeren, snoer en kroon. Djaim gilde het uit voor Ilèny, maar de Nimf die hem vasthield wees hem op iets anders. De tovenaar voor de Machrianya had al die tijd vanuit één hand geschoten en met de andere rukte hij een lang groen wortelsnoer van zijn heup. Hij sloeg de arm met dat snoer vooruit alsof het een zweep was en het knoopte rond Ilèny’s middel. De Machrianya had zo te lijden onder het vuur, dat de meeldraden haar loslieten. Al dat de tovenaar nog hoefde te doen om Ilèny te bevrijden, was een ruk geven aan het koord. Ze rolde over de mosvloer naar hem toe. Hij nam haar van de vloer en in zijn armen, terwijl zijn blauwe vlammen naar de wortels van de hoofdbloem grepen.

Meer verheugd dan dat hij op dat moment jaloers kon zijn, keek Djaim naar de tovenaar die Ilèny in bescherming nam en daarna keerde hij zijn blik naar de Riviernimf en naar de vrouw die langzaam terug in de wereld kwam na haar opgedrongen slaap.

‘W-wie zijn jullie?’ stamelde Djaim, maar de Riviernimf plaatste een vinger op haar lippen. Zij zag wat er met de grote bloem achter Ilèny en de tovenaar gebeurde.

De kroonkelk die eerst oranjegeel had geschitterd, werd steeds roder en ook een donkerpaarse gloed gleed door het zeil.

Ilèny, die bij een vreemde tovenaar in de armen lag, leek het best van iedereen te voelen dat er iets afschuwelijks in de reuzenbloem gebeurde. De donkere man die haar vasthield, strekte zijn vingers dampend richting de groter groeiende bloem, maar Ilèny greep zijn pols vast.

‘Nee, niet doen!’ riep ze. ‘De bloem is een levende zeldzaamheid! Er zijn bijna geen anderen in de Valta, ze is…’

De Machrianya werd echter voor hun ogen zwart en dat was niet eens door de hitte die rond de kelk haar weg naar boven vrat. Een groene mist steeg achter de bloem omhoog en begon over de grond op hen toe te kruipen.

‘Het is een spreuk!’ waarschuwde de tovenaar, maar voordat iemand kon reageren, kroop een schaduw vanuit de bloemkelk zelf naar buiten. Het nam de gedaante aan van een bovenlijf van gesluierde inkt, waarbij het achterlijf rafelend als een spook vervaagde tot een groen en magisch mistspoor.

‘Het is een spreukschim!’ galmde de tovenaar nog ter verduidelijking, maar toen was overal om hen heen een lach te horen. Een stem van voorbij de dood greep door hun geesten en omringde hen van alle kanten.

‘Hij komt los van de bloem,’ stamelde de Riviernimf, terwijl ze Djaim hielp overeind te blijven.

‘Wat is het?’ vroeg de roodharige vrouw die naast hen op de benen was gekomen.

‘Een zielensteler,’ slaakte de Riviernimf.

‘Een wat?’

‘Een spook!’ versimplificeerde Djaim het.

Normaal gesproken was zo’n uitspraak om te lachen, maar de schaduw die hier vorm kreeg in de lucht, was maar al te duidelijk te zien. Ieder instinct schreeuwde hen toe om weg te vluchten, maar Ilèny en de gevederde tovenaar waren te dichtbij. De verschijning richtte zich duidelijk op Ilèny en met een fluisterend ‘Van…Mij!’ kroop de schim op hen toe.

Het enige dat de tovenaar kon doen, was het in reflex opwerpen van een soort lichtschild. Een scherm van blauwe magie kromde tussen hem en de vreemde geestverschijning en het bracht het wezen tot wijken. Ilèny ging gebukt van angst en ze kroop zo dicht tegen haar redder als ze kon.

‘Waarom wil hij mij!?’ slaakte ze.

‘Hij zoekt een nieuw lichaam om in te nemen,’ knarste de tovenaar vanuit zijn concentratie. ‘Om een lichaam te nemen, moet hij de ziel bemeesteren en hij kent jouw ziel het beste. Hij denkt dat jij het gemakkelijkst te breken bent!’

Djaim, die onder de indruk was van Ilèny’s nieuwgekomen redder, werkte zich verder op de benen en hij riep de belaagde tovenaar toe. ‘Verbrand hem! Schiet dat vuur!’

De tovenaar wentelde om zijn as en schudde van nee terwijl hij Ilèny strak achter zijn lichtscherm hield. ‘Het is een schim!’ brulde hij. ‘Magisch vuur zal hem niet deren!’

‘Wat moeten we dan?’ wanhoopte Djaim die staand met lege handen niets zag dat hij kon doen tegen dit soort hekserij.

‘Wij kunnen hem niet raken, maar hij kan dat wel bij ons!’ riep de tovenaar hem toe. ‘Hij is op zoek naar een nieuw leven en ik kan geen scherm maken dat groot genoeg is voor ons allemaal!’

De tovenaar keek angstig naar de Riviernimf en vooral ook naar de andere vrouw, toen schalde hij zijn laatste bevel in hun richting. ‘Vlucht!’

De roodharige vrouw liet het zich geen twee keer zeggen. Ze greep de protesterende Djaim bij de arm en ze maakte aanstalten het bevel te volgen. Djaim twijfelde nog, maar toen de geestverschijning als een schaduwsliert rond de tovenaar en zijn lichtbubbel kwam zetten, bleek de duisternis ineens op hem gericht.

‘Ik ken je, Fleuriveller, ik weet wat er in je leeft en ik weet dat er meerdere manieren zijn om je hart te stelen.’

Ilèny die strak in de armen van haar beschermer lag, zag de schaduwschim op Djaim afglijden. Ze begreep maar al te goed waar het duivelsgebroed op zinspeelde. Djaim en de vrouw zouden niet snel genoeg zijn.

‘Het kan alleen tegen zielen vechten,’ knarste de man die haar vasthield. ‘Ik ben de enige ziel hier die weet hoe hij zichzelf behouden kan. Hij neemt hen omdat zij zwakker staan!’