Midland - Het pact

Midland - Het pact

Boek II

Marguerita Le Roy

“Midland - Het pact” | Boek II

Marguerita Le Roy

E-book juni 2020

1e druk mei 2019

Uitgeverij: Godijn Publishing

BOEK10

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Foto’s cover: depositphotos

ISBN 978-94-92115-92-8

ISBN E-book 978-94-93157-51-4

NUR 334

©2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Reeds eerder verschenen:

Midland - De terugkeer (2017)

Hoofdstuk 1

Versuft opent Sammy haar ogen. Het ongemak dat doorgaans gepaard gaat met Darons aanwezigheid dringt zich onmiddellijk aan haar op. Haar hartslag schiet omhoog. Hoewel dat haar lichaam aangenaam verwarmt, stoort ze zich eraan. Hij is al wakker. En zij is in zijn armen in slaap gevallen. Alweer.

Ze begrijpt niet hoe dat kan. Waarom zijn nabijheid soms zo vertrouwd aanvoelt dat ze opeens tegen hem aan zit. Of ligt. Meestal overkomt haar dat alleen als ze volkomen uitgeput is en amper tot iets in staat is, waardoor ze minder opvangt van zijn emoties. En uitgeput was ze toen ze zich door hem liet meevoeren.

Hoewel ze niets liever wil dan zich uit deze verwarrende positie bevrijden, weigeren haar spieren elke vorm van medewerking. De gebeurtenissen waardoor ze hier, midden in dit schemerige woud, belandde, razen door haar hoofd en verlammen haar. Haar borst trekt pijnlijk samen, ze kan amper ademhalen. Ze knijpt haar ogen dicht. Daar laten haar tranen zich niet door weerhouden.

Ze probeerde haar broertje te doden. En ze heeft gefaald.

Ze laat toe dat Daron haar dichter tegen zich aan drukt. Dat hij haar troost. Te lusteloos om zich ertegen te verzetten, nestelt ze zich tegen zijn ontblote bovenlijf. Waarschijnlijk ontnam ze hem de kans een ander shirt te vinden toen ze er zonder een woord te zeggen vandoor ging. Aarzelend strijkt hij met zijn vingers door haar lange, donkere haren. Af en toe hoort ze aan zijn ademhaling dat hij iets wil zeggen, toch slikt hij telkens zijn woorden in. Sammy doet hetzelfde. Er is slechts één vraag die door haar hoofd maalt en ze is te bang die te stellen.

Als haar tranen gedroogd zijn en ademhalen niet langer aanvoelt alsof iemand haar longen met een mes bewerkt, duwt ze Darons armen weg. Terwijl ze op onvaste benen overeind komt, wendt ze haar gezicht van hem af. Niet alleen omdat ze de rode vlekken in zijn broek niet kan aanzien. Die zitten ook in haar eigen kleren.

Ze trekt haar hemd recht en tuurt om zich heen. Ze heeft geen idee waar ze zich bevinden. Dat ze worden omringd door grauwgroen is moeilijk te missen, maar Midland heeft meerdere uitgestrekte bossen. Ze kan geen onderscheid maken tussen de bomen en het struikgewas, dat soms even hoog is als zijzelf. Ze ziet niet eens vanaf welke kant ze deze plek bereikt hebben. Aangezien ze zich niet voor de geest kan halen hoe ze hier is beland, moet Daron haar gedragen hebben. Kennelijk is hij zelfs dan in staat geen sporen achter te laten.

‘Waar zijn we?’ mompelt ze in zichzelf. Onzeker kiest ze een richting, hopend dat ze zich minder gespannen voelt als ze in beweging zijn. Als ze Darons blik niet in haar rug voelt branden.

‘Vlak bij het klooster.’

Op haar hielen draait ze zich om. ‘Wát?’ Ze deinst geschrokken achteruit als hij bijna tegen haar aan botst. Ze hoorde hem niet opstaan. ‘Waarom?’ Ze had verwacht dat hij hen zo ver mogelijk bij het klooster vandaan had gebracht. Zo ver mogelijk bij Caleb vandaan.

‘Omdat…’ Hij kijkt haar aan met een merkwaardige blik. Hoofdschuddend passeert hij haar. Er zit voor haar weinig anders op dan hem te volgen.

Ze haast zich door het struikgewas achter Daron aan. Haar lichaam is zich bewust van elke holte in de grond, elke kruipplant die zich om haar enkels probeert te wikkelen en elke tak die naar haar armen klauwt. Soms dwingt het dichtbegroeide bos hen zich via knoestige takken van immense bomen te verplaatsen. Het gaat haar net zo gemakkelijk af als het beklimmen van de rotswanden die deze wereld insluiten. In het tempo waarmee ze zich voortbewegen, naderen ze al snel Het Pad Der Eeuwige Leegte. Met lichte verbazing volgt ze Daron wanneer hij aan de rand van de vlakte in een boom klimt. Als ze tientallen meters hoger naast hem neerhurkt op een brede tak, begrijpt ze waarom hij haar naar deze plek gebracht heeft.

Met open mond staart ze naar Het Pad, waarvan de beginselen zich schuin onder haar bevinden. Met vernauwde ogen zoekt ze naar iets wat op een bot lijkt. Naar iets wat eens deel uitmaakte van een ribbenkast. Ze speurt de grond af naar schedels. Er is niets meer te ontdekken wat daarop líjkt. De beenderen die de weg naar het klooster vormen, zijn gebroken. Verpulverd. Tot stof vergaan.

Caleb liet Het Pad beven. Toen hij door de opengeslagen poorten van het klooster naar buiten schreed, kwamen de botten in beweging en sloegen ratelend tegen haar enkels. Ook zij liep over Het Pad. Sammy vertrapte geraamten, schedels verbrijzelden onder haar gewicht. Zowel zij als Caleb heeft bijgedragen aan de vernietiging van de overblijfselen van alle Schuldigen die hun tweede dood zijn gestorven.

Haar blik dwaalt van Het Pad naar de enorme rotsblokken die de route deels afbakenen. Naar wat ervan is overgebleven. Haar maag krimpt ineen. De grauwe brokken steen waaruit deze wereld is opgebouwd, zijn uit elkaar gevallen. Opengebarsten. Scherpe stukken steen en massieve keien liggen in gruzelementen rond de rotsblokken die het hebben gepresteerd overeind te blijven.

Een stukje verderop is de bodem ingestort, op de plek waar Caleb terechtkwam toen hun krachten op elkaar stuitten. En hen met grof geweld meters van elkaar wegslingerden. Het is de plaats waar Sammy haar broertje probeerde neer te steken. Daarna ontsnapten ze beiden ternauwernood aan een diepte waarvan ze vreesde dat die oneindig was. Waarvan ze hoopte dat die Caleb zou verzwelgen.

Voor zover ze weet, is de onregelmatige rotsbodem van Midland overal voorzien van scheuren die zo diep zijn dat de bodem onzichtbaar blijft. Toch was ze nooit eerder bang dat deze wereld niet sterk genoeg is om haar te dragen. De plek waar ze een poging deed haar broertje te doden, is niet de enige die op instorten staat. De fijnere netwerken van barsten die ze bestudeert en die zich kronkelend verspreiden over de plaatsen waar Caleb en zij tegenover elkaar stonden, jagen haar angst aan. Ze heeft het gevoel dat de wereld daar zwakker is geworden.

‘Je zag het niet,’ mompelt Daron.

‘Wat niet?’

‘Het vuur.’ Hij moet hebben gemerkt wat haar blik heeft gevangen.

De vlammen die zich heel even achter haar opwierpen en waarvan ze meende dat ze zich die inbeeldde, hebben schroeiplekken op de rotsgrond achtergelaten. ‘Dat zag ik wel.’ Althans, één keer. Nu ziet ze dat niet alleen daar de bodem heeft gebrand.

‘Het was er om teniet te doen wat Caleb op je afvuurde.’

‘Om wat?’ Sammy draait zich naar hem toe. ‘Hoelang was jij er eigenlijk bij?’ eist ze met een beschuldigende ondertoon in haar stem.

‘Vanaf het begin,’ zegt hij kortaf. ‘Misschien merkte jij mijn aanwezigheid niet op, maar ik voelde het toen jij vertrok. Deze wereld is te klein voor je om aan mijn bereik te ontkomen. Ik wist je jarenlang te vinden.’

Ze verlegt haar aandacht naar het verwoeste landschap. Dus hij is boos op haar. Hij neemt het haar kwalijk dat ze in haar eentje vertrok. Dat ze hem niet om hulp vroeg.

‘Het spijt me.’ Ze meent er geen woord van. Caleb is háár verantwoordelijkheid. Ze sluit haar ogen in de ijdele hoop dat het Darons gevoelens afzwakt. Ze heeft hem gekwetst door ervandoor te gaan, door iemand uit te dagen die haar binnen de kortste keren met de grond gelijk kon maken. Hij maakte zich zorgen om haar en is daar niet mee opgehouden. Omdat haar broertje nog leeft.

‘Hij was te sterk,’ fluistert ze als haar geweten de stilte benut om zich aan haar op te dringen. ‘Sterker dan ik.’ Ze klemt haar vingers rond een knoest en richt zich tot Daron. ‘Waarom liet hij me gaan?’

Toen Calebs krachten op die van haar afketsten, voelde ze het tot in haar botten. Haar broertje heeft veel meer in zich dan zij. Waar het haar de grootste moeite kostte zich staande te houden op het schokkende Pad, stond hij ontspannen tegenover haar, met zijn handen in zijn broekzakken. Geenszins onder de indruk van haar of hun weerzien, na al die jaren. Maar toen veranderden zijn ogen. Een fractie van een seconde keek hij haar aan met zijn eigen, felgroene kleur. Wat als het jongetje dat zij zich herinnert nog ergens binnen in hem zit?

‘Hij liet je niet gaan,’ verstoort Daron haar hoopvolle gedachte. Hij kijkt haar ernstig aan. ‘Je zag het alleen niet.’

‘Dat zei je net ook al,’ antwoordt ze scherp. ‘Ga je me nog uitleggen wat je ermee bedoelt?’

‘Toen je Caleb wilde neersteken, vloog het zwaard opeens uit je handen.’

Een vlaag van misselijkheid golft door haar heen. ‘Hij deed iets waardoor ik het verloor.’

‘Ik denk het niet. Op het moment zelf wel, maar toen hij het zwaard daarna op jou liet afkomen…’

‘Wát?’ onderbreekt ze hem.

‘Caleb kan met zijn gedachten voorwerpen verplaatsten,’ legt Daron uit. ‘Hij richtte het zwaard op je rug, ter hoogte van je hart, en liet het los.’

‘En dat liet jij gebeuren?’ Ziedend kijkt ze naar hem op. Hoe kon hij dat doen?

Hij werpt haar een geërgerde blik toe. ‘Caleb is niet de enige die dingen kan verplaatsen met zijn wil. Ik kan het en jij hoort er ook toe in staat te zijn. Alleen ben je vergeten hoe.’ Hij kijkt haar veelzeggend aan. ‘Caleb heeft meer krachten dan ik. Ik dacht dat je er meer mee geholpen was als ik dat zwaard een andere kant op stuurde dan dat ik me tussen jullie in wierp.’

‘O,’ zegt ze schaapachtig. Dus Daron heeft haar wel geholpen. Hij zorgde ervoor dat het zwaard niet dwars door haar heen ging. Dat was misschien inderdaad beter dan tussen hen in springen. ‘Dank je.’

‘Ik kreeg er geen beweging in.’ Hij slaat zijn ogen neer. ‘Calebs wil is sterker dan ik ooit heb meegemaakt. Ik was geen partij voor hem.’

‘Je zei…’

‘Ik zei dat ik het probeerde. Niet dat het me lukte. Zodra ik doorhad dat het niet werkte, kwam ik in beweging. Maar dat was al niet meer nodig.’ Darons blik dwaalt naar de verschroeide grond. ‘Net voordat het zwaard je zou raken, ketste het ergens op af. Vlammen verzwolgen het en toen was het weg. Hetzelfde gebeurde met de rotsblokken die Caleb op je afvuurde.’

‘Rotsblokken?’ vraagt ze verdoofd. Ze hoorde een oorverdovend kabaal, voordat die vuurzee achter haar opdook. Was dat geluid daarvan afkomstig?

‘De vlammen waren er om die te laten verdwijnen.’

‘Waarom?’ Ze herkent het gepiep uit haar keel niet als haar eigen stem. Caleb probeerde wel degelijk haar te doden, ze merkte het alleen niet. Pas toen hij faalde, liet hij haar gaan.

‘Ik weet het niet,’ zegt hij weifelend. ‘Jullie konden elkaar niet raken. Het enige wat onder jullie aanvallen leed, was alles om jullie heen.’

Sammy tuurt naar het troosteloze uitzicht. Ze had niet gedacht dat Midland er nog triester kon uitzien. Wat zij en Caleb hebben aangericht, bezorgt haar echter koude rillingen. Ze gelooft niet dat ze zich inbeeldt dat er iets is veranderd op deze plek.

Haar blik glijdt naar het klooster. Naar het immense gebouw waarin hun vijanden zich bevinden. Wat zijn de Magiërs van plan? Wat wordt Calebs volgende stap? Ze wilde dat ze wist wat er in zijn hoofd omgaat. Dat ze begreep waarom hij doet wat hij doet. Waarom hij zo’n hekel aan haar heeft. Ze is niet zo naïef om te denken dat die kennis haar zal helpen als hij een volgende poging waagt haar te vernietigen. Toch wil ze het weten. Hij blijft haar broertje.

Ze verzet zich tegen de tranen die zich in haar ooghoeken verzamelen. Waren zijn ogen wel groen? Of verbeeldde ze zich dat? Wílde ze het zien? Diep vanbinnen hoopt ze dat ze hem kan redden, al blijkt uit niets wat hij tot dusver heeft gedaan dat dit mogelijk is. Of dat hij dit wil. Caleb is zich uitermate bewust van wat hij doet, dat staat los van die vreemde krachten - die schaduwen - die hem omringen. Die zijn slechts de reden dat hij zo sterk is.

Alles wat haar broertje heeft gedaan, deed hij om haar te raken. Hij volgt deels de bevelen van de Magiërs op en voert de taak uit die Sammy verafschuwde, zelfs toen ze niet wist voor wie ze werkte. Hij zocht moedwillig haar mensen op om hun een voorstel te doen, waarvan hij had geweten dat ze het zouden verwerpen. Caleb had zijn uiterste best gedaan voor elkaar te krijgen dat ze zich zo ellendig mogelijk voelde tegen de tijd dat ze hem opzocht. Dat ze het als een verlossing had gezien als hij haar had gedood.

Ze draait zich met een ruk weg van het klooster en bestudeert de kronkelende takken en struikgewassen onder haar. Vanuit haar gehurkte positie laat ze zich omlaag vallen. Zonder een van de obstakels, die ze van tevoren registreerde, te raken, landt ze tussen twee omhoogstekende boomwortels in. Haar hart bonkt in haar keel en ze kan het plotselinge trillen van haar handen niet stoppen. Wanneer ook haar benen niet langer hun medewerking verlenen, zakt ze tegen de eerste de beste boom in het gras. Het bloed is uit haar gezicht weggetrokken, haar hoofd tintelt en ze kan amper ademhalen.

Daron zegt niks als hij naast haar komt zitten, toch is ze zich bewust van zijn bezorgdheid om haar. Ze sluit haar ogen en concentreert zich. Nooit heeft ze gedacht dit ooit vrijwillig te doen en ergens schaamt ze zich er diep voor, maar de noodzaak is te groot. Ze doet een poging om zijn gevoelens af te tasten. Om te achterhalen wat er, naast zijn ongerustheid, door hem heen gaat. Op de achtergrond sluimeren zijn verwarrende gevoelens voor haar, zelfs hij lijkt die niet te begrijpen. Ze speurt echter naar iets anders. Iets wat misschien overschaduwd wordt door haar confrontatie met Caleb. Verwoed zoekt ze naar een sprankje hoop. Naar opluchting. Naar íéts wat erop wijst dat Daron zich niet alleen zorgen maakt.

‘Hij leeft.’

Ze verstijft bij het horen van zijn zachte stem. Bij het horen van de woorden waarop ze hoopte sinds ze haar ogen opensloeg. Hoe geruststellend hij ze ook uitspreekt, binnen in hem laait de onrust op.

‘Hij is nog steeds gewond,’ fluistert ze. Tranen prikken achter haar oogleden en het kost haar moeite ze binnen te houden.

‘Hij was bewusteloos toen ik achter jou aanging, maar zijn ademhaling was stabiel en zijn wonden heelden.’

Argwanend kijkt ze hem aan.

‘Sam, het gaat prima met hem.’ Niets in zijn sombere blik wijst erop dat het prima met Matt gaat. Niets in zijn gevoelens wijst erop.

‘Je liegt,’ beschuldigt ze hem. ‘Je…’

‘Nee,’ kapt hij haar af. ‘Matt leeft. Het heeft gewerkt.’

Bij het verwijt dat hij in zijn woorden legt, draait Sammy zich beschroomd van hem weg. Ze deed datgene waarvoor ze hem verafschuwde en in tegenstelling tot hem, was zij zich wel bewust van de gevolgen als Matt het zou overleven. En hij heeft het overleefd. Toch bereikt de blijdschap die daarmee gepaard hoort te gaan haar niet. Daron houdt iets achter en ze heeft niet het idee dat hij van plan is te vertellen wat. Ze heeft het idee dat ze dat zelf snel genoeg zal ontdekken.

‘Het spijt me,’ zegt ze zacht.

‘Helemaal niet,’ antwoordt hij eenvoudig. ‘Waarom zou het je spijten dat hij leeft? Denk je dat ik het erg vind dat jij niet dood bent?’

‘Het spijt me dat ik er kwaad om werd,’ corrigeert ze zichzelf. ‘Ik begreep het pas toen…’

‘Toen Matt daar lag,’ maakt hij haar zin af. ‘Toen er geen andere opties meer waren.’ De beschuldigende ondertoon is uit zijn stem geslopen. Eens maakte hij dit zelf mee, toen hij moest kiezen of hij haar zou laten sterven of proberen te redden op de enige manier die hij kon verzinnen.

Toen het tot haar doordrong dat Matt écht dood zou gaan, begreep ze Darons wanhoop. Pas toen kon ze hem vergeven dat hij hen voor altijd aan elkaar heeft verbonden. Dat ze zijn welzijn boven dat van haarzelf verkiest. Dat ze weet wat er in hem omgaat. Het is de prijs die ze betaalt om te mogen leven. Ze hoopt dat Matt haar vergeeft. Dat hij niet net zo kwaad op haar wordt als zij op Daron was.

Haar knieën kraken als ze opstaat. ‘Zullen we gaan?’

Hoewel ze zich niet helemaal zichzelf voelt, is de overweldigende onrust die in haar rondwaarde weggeëbd. Matt leeft. Zijn wonden genezen. Als ze hier blijft piekeren over wat hij zal vinden van wat ze heeft gedaan, maakt ze zichzelf gek. Ze moet hem zien. Sinds ze hun eigen wereld voor Midland verruilde, heeft ze hem gemist en nu is hij eindelijk waar hij hoort te zijn. Bij haar.

Hoofdstuk 2

Sammy hurkt en neemt plaats tegen de gladst ogende rotswand van de grot. Ze is Daron dankbaar dat hij Matt hier onderbracht voordat hij haar achternaging. Zelf was ze daar nooit in geslaagd. Als ze het al had aangedurfd hem te verplaatsen, had ze er simpelweg de kracht niet voor gehad. Ze staart naar de regelmatig op en neer bewegende borstkas van haar beste vriend. Matt ziet er vredig uit in zijn slaap. Het vuur dat naast hem brandt, biedt haar een uitstekend zicht op zijn helende verwondingen.

De zwelling die hem haast onherkenbaar maakte, is nagenoeg verdwenen. Hoewel die helft van zijn gezicht nog bont en blauw ziet, heeft ze het idee dat dit snel weg zal trekken. Haar blik glijdt over zijn bovenlijf, over de hechtingen die Daron heeft aangebracht. Er heeft zich een korst gevormd op de plek waar Sammy die lossneed. Ze denkt aan hoe hij eruitzag toen ze hem vonden en een huivering trekt langs haar ruggengraat.

‘Sam,’ mompelt Matt.

Ze verstijft.

‘Het is onbeleefd om mensen in hun slaap te begluren.’ Een flauwe glimlach verschijnt om zijn lippen als hij zich half naar haar toe draait. Wanneer hun ogen elkaar ontmoeten, vervaagt die.

Ze volgt zijn ontstelde blik langs de rafelige scheuren in haar vuile spijkerbroek. Naar de zwarte vegen op haar armen, de bloedvlekken in haar hemd. Zijn bloed. Ze balt haar hand tot een vuist als zijn belangstelling verschuift naar de snee in haar palm, gemaakt met een symbolenmes en nog niet geheeld. Vergeefs zoekt ze naar woorden om haar uiterlijk te verklaren.

‘Hoe ben je in Midland gekomen?’ Dat vraagt ze zich al af sinds ze hem vonden. ‘Ben je ons ge…’

‘Nee!’ onderbreekt hij haar verontwaardigd.

Mooi. Hij was hen dus niet gevolgd.

‘Iemand duwde me in dat portaal.’

‘Wát?’ roept ze uit. ‘Wie?’

Ze dacht dat ze alleen waren in de grafkamer. Matts woorden herinneren haar met een schok aan haar achtervolgers in de gewone wereld. Hoe kon ze hen vergeten?

‘Ik weet niet wie, Sam,’ zucht hij. ‘Nadat jullie door dat portaal verdwenen, bleef ik een poosje naar die wervelwind staren. Tot ik opeens twee handen in mijn rug voelde.’ Zijn gezicht vertrekt van de pijn. Het kost hem moeite om te spreken. Het ophoesten van bloed blijft hem bespaard, maar hij is nog steeds zwak.

‘Het doet er ook niet toe.’ Schuldbesef plaagt haar, omdat het beantwoorden van haar vraag hem zoveel energie kost.

Een poosje ligt Matt met gesloten ogen op zijn rug. Sammy luistert naar zijn kalme ademhaling, vrezend voor een akelige piep. Bij vlagen is ze als de dood dat ze hem helemaal niet heeft gered.

‘Ik dacht dat hij me had vermoord.’

Matt spreekt de woorden zo zacht uit dat ze zich afvraagt of het wel de bedoeling is dat zij ze verstaat.

‘Ja,’ fluistert ze. Tranen dringen zich aan haar op. Dat was precies wat zij dacht toen ze hem vonden. Dat Caleb hem met opzet zo had toegetakeld, opdat hij een langzame, pijnlijke dood zou sterven. Ze heeft het idee dat haar broertje hoopte dat ze hem in die staat zou vinden. Dat het zijn bedoeling was dat ze toekeek hoe Matt doodbloedde en uit haar leven verdween.

‘Waarom…’ Hij schraapt zijn keel. ‘Waarom voel ik me nu dan beter?’

Opluchting daalt over haar neer, tegelijkertijd trekt er een venijnige steek door haar borst. ‘Daron,’ mompelt ze. ‘Hij heeft je wonden verzorgd.’

Matt wrijft over de hechtingen in zijn bovenarm, alsof hij wil bevestigen dat het klopt wat ze hem vertelt. Alsof hij voelt dat ze liegt. Dit is echter niet het moment om hem alles uit te leggen. Als ze opbiecht wat ze deed om hem te redden, wil hij vast weten hoe ze aan die kennis komt. Dan moet ze hem over Daron vertellen, over alles. Dat is meer dan ze denkt dat hij nu aankan.

‘Ik kwam ergens in de bergen aan en… ik kon geen kant op.’ Matt klinkt nog niet helemaal als zichzelf, toch lijkt hij vastbesloten haar te vertellen wat hem is overkomen. ‘Het lukte me bij de afgrond weg te komen, maar… ik kon me niet verplaatsen zonder iets open te halen.’ Met een gekwelde blik staart hij naar de vlijmscherpe rotspunten, meters boven hem. ‘Caleb vond mij.’

Bang om hem aan te kijken, peutert Sammy aan haar nagels en ontdoet die van hun ruwe randjes. Ze wil wel en niet weten wat hij te zeggen heeft.

‘Ik herkende hem niet,’ vervolgt hij schor. ‘Zijn ogen waren grijs en… hij was ouder dan wij hadden uitgepuzzeld. Ik dacht dat hij een… Schuldige was en zo deed hij zich ook voor. Hij zei dat hij me zou helpen.’ Matt slaakt een diepe zucht. ‘Omdat ik niet wist wat ik anders moest, volgde ik hem.’

Haar maag zit in de knoop. Hoe slaagde haar broertje erin Matt te vinden in die wirwar van grauwe rotsblokken? Was het stom toeval?

‘Tijdens onze tocht stelde hij me allerlei vragen. Hij wilde weten hoe ik hier terecht was gekomen. Of ik wist in wat voor wereld ik me bevond.’ Verward schudt hij zijn hoofd en haalt een hand door zijn haren. ‘Ik… ik antwoordde hem. Ik vertelde hem dat ik hier vrienden had. Over jullie nachtmerries, jouw verwondingen.’

Matt schudt nogmaals zijn hoofd, alsof hij het niet kan bevatten. Sammy kan het evenmin bevatten. Hij heeft haar nooit eerder verraden.

‘Nadat ik alles verteld had, veranderden zijn ogen van kleur.’ Vanuit zijn ooghoeken kijkt hij haar aan. ‘Dezelfde kleur groen als die van jou, Sam.’

Calebs ogen werden groen. Nadat ze eerst grijs waren. En toen hij tegenover haar stond, keek hij haar met duistere, zwarte exemplaren aan. Dankt hij het veranderen van de kleur van zijn irissen aan de Magiërs? Met welk doel schonken ze hem die gave? Wat is het nut ervan, behalve je voordoen als een ander?

‘Hij beweerde dat je langer in Midland was gebleven dan je dacht. In plaats van daar vraagtekens bij te zetten, was ik opgelucht.’ Een diepe frons verschijnt op zijn voorhoofd.

Ondanks dat ook Sammy niets van zijn loslippigheid begrijpt, vraagt ze hier niet naar. Niet nu. Ze merkt dat het hem al zijn kracht kost om zijn verhaal te doen. Haar vragen kunnen wachten.

‘Toen ik voorstelde naar jou op zoek te gaan, zei hij dat het te gevaarlijk was. Dat er naar hem werd gezocht.’ Matt strijkt afwezig over de korst op zijn onderbuik. ‘Hoezeer ik ook aandrong, hij bleef weigeren. Uiteindelijk ging ik akkoord met zijn tegenvoorstel jou een boodschap te geven.’ Zijn blik dwaalt naar het kampvuur. Weg van haar.

‘Jij was de boodschap,’ fluistert ze.

Hij knikt, duidelijk uitgeput. Met Darons veldfles schuifelt ze naar haar vriend. Aarzelend knielt ze naast hem neer en houdt de fles water aan zijn lippen. Als hij na een paar slokken een vies gezicht trekt, vormt zich een magere glimlach om haar lippen.

‘We moeten het ermee doen.’ Ook zij heeft liever iets smaakvollers.

‘Waarom?’

‘Er is hier niet echt iets anders.’

‘Waarom deed hij het?’

Sammy bekijkt zijn gezicht. De snee waar kortgeleden bloed uit stroomde, is omgevormd tot een flinterdun litteken en zijn kneuzingen vervagen al naar een gelige kleur. Haar blik blijft hangen op zijn ogen. Ze herinnert zich hoezeer ze schrok toen zijn oog wegdraaide, nadat hij zijn bewustzijn was verloren. Ze herinnert zich ook de kleur van zijn ogen: donkerbruin.

Nu is dat bruin bezaaid met talloze lichtere vlekjes, net zo felgroen als haar ogen. Zijn irissen zijn veranderd; haar kleur is eraan toegevoegd. De onrust die haar beving toen Daron zei dat Matt leefde, overvalt haar nu weer. Was hij hierom zo bezorgd?

‘Sam?’ Matt klinkt ongerust. ‘Gaat het?’

Ze knikt en rukt haar blik los van zijn ogen. Misschien weet Daron wat het betekent. Misschien is het tijdelijk en overkwam het haar ook. Ze zou het niet weten. Het is niet alsof Midland barst van de spiegels.

‘Hij haat me,’ beantwoordt ze Matts eerdere vraag. ‘Caleb…’ Haar stem sterft weg als ze terugdenkt aan de vernietigende blik waarmee hij haar aankeek.

Matt laat zijn hand op de hare rusten. ‘Waarom?’

‘Ik denk…’ Ze slikt een brok in haar keel weg. ‘Ik denk dat hij daarom probeerde jou te… doden,’ praat ze over zijn vraag heen. ‘Hij weet dat ik je niet kan missen in mijn leven.’

Zijn spieren beven als hij zijn brede armen om haar heen slaat. Het valt haar nu ook op dat zijn gebroken arm naar behoren functioneert. Ze klampt zich vast aan haar beste vriend en laat de tranen die ze te lang moest inhouden stromen. Tranen om wat er van Caleb is geworden. Tranen om wat hij Matt aandeed. Tranen om wat zij haar broertje wilde aandoen. Tranen om wat hen te wachten staat.

‘Het is maar goed dat Daron zo handig is,’ probeert Matt luchtig als ze is uitgehuild. ‘Zo makkelijk kom je niet van me af.’ Zijn ogen verraden dat zijn glimlach onoprecht is. Voor ze een kans krijgt daar iets van te zeggen, grijpt hij haar gewonde hand. ‘Waarom is deze snee open?’

‘Om…’

‘Waarom heeft Daron je niet gehecht?’ Met een achterdochtige blik neemt hij haar op.

Sammy bestudeert de snee in haar handpalm, die nog een beetje bloedt. ‘Het is niks.’

‘Sam,’ dringt hij aan, als ze zich van zijn greep bevrijdt.

‘Het klooster,’ fluistert ze, zonder haar blik van haar hand af te wenden. ‘Ik ging naar Caleb toe…’ De rest van haar uitleg blijft in haar keel steken. Ze ging naar Caleb toe om hem te doden. Om gedood te worden. Om er een einde aan te maken.

‘Wat heb je gedaan?’

Hij klinkt even ellendig als zij zich voelt. Onwillekeurig vraagt ze zich af of dat komt doordat hij haar emoties ervaart, of doordat hij met haar meeleeft, zoals altijd.

‘Wat nodig was,’ zegt ze beschaamd. ‘Caleb is niet het jongetje dat ik kende. Hij is veranderd. Hij is… slecht.’

‘Is hij…’ Matt stopt halverwege zijn zin.

Ze schudt haar hoofd. Nee, het is niet voorbij. Vroeg of laat zal Caleb zich laten zien. Vroeg of laat komt hij dat klooster uit en ze vreest dat zij het eerste is waarnaar hij dan op zoek gaat.

‘Wat is er gebeurd?’

‘Caleb hoeft niet gered te worden.’ Ze had niet naar Midland hoeven terugkeren, omdat haar broertje in gevaar was. Hij is het gevaar.

Ze slaat haar armen om haar opgetrokken knieën en zoekt naar woorden om te vertellen wat er is gebeurd, zonder hem te zwaar te belasten.

Ze kiest voor een beknopte versie van haar verhaal, waarin ze verzuimt te vermelden hoeveel jaar ze in Midland doorbracht voordat ze terugkeerde naar de gewone wereld en daar Matt ontmoette. Ze vertelt hem over de krachten waarmee Caleb en zij elkaar bevochten. Krachten die ze beiden aan de Magiërs danken en waarvan ze niets begrijpt. Krachten die, ongeacht de duisternis die van haar broertje afgolfde, even sterk waren. Volgens Daron liepen al hun pogingen elkaar uit te schakelen op niets uit. Ze konden elkaar niks aandoen. Sammy was niet eens in staat Caleb neer te steken toen hij hulpeloos op de grond lag.

‘En nu?’

‘Geen idee.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Ik kan hem niet zijn gang laten gaan. Caleb breidt het leger van de Magiërs uit en doodt iedereen die weigert zich bij hem aan te sluiten. En…’ Ze bijt op haar trillende onderlip. ‘Ik denk dat hij mij zoveel mogelijk wil laten lijden voordat…’

Matt knikt. Er zijn geen woorden om ervoor te zorgen dat ze zich beter voelt. Er is maar één manier om Caleb tegen te houden. Ze moet hem doden voor hij haar uitschakelt. Misschien kunnen ze elkaar niets aandoen. Matt daarentegen overleeft een volgend treffen met haar broertje zeker niet.

‘Wie heeft hij eigenlijk allemaal gedood?’

Ze schrikt op uit haar overpeinzingen.

‘Iedereen hier is allang dood,’ breidt Matt zijn vraag uit. ‘Toch?’

‘Hm-hm.’ Haar maag krimpt ineen. ‘Iedereen. Behalve jij, ik en Caleb.’ En kennelijk Gabriël. Daar gaat ze hem nu niet mee verwarren.

‘En Daron?’

Alweer voelt ze tranen achter haar oogleden prikken. Nog steeds heeft ze dat verlies om een of andere reden niet verwerkt. Als ze daaraan denkt, wil ze het liefst in een hoekje wegkruipen en huilen tot ze in slaap valt. Ze begrijpt alleen niet waarom. Veertien jaar lang wist ze dat Daron dood is. Dat hij een Schuldige is. Een Ziel. Voor zover haar geheugen het toelaat, had ze daar nooit zoveel verdriet om als nu.

‘Tja…’ Ze veegt de tranen uit haar ogen.

‘Sam.’ Haar leed ontgaat hem niet. Hij wil rechtop gaan zitten. Als ze ziet hoeveel moeite het hem kost, duwt ze hem terug.

‘Het is niet anders,’ zegt ze hees, hopend dat haar geruststellende glimlach oprecht oogt. ‘Het is gewoon… Ik was het vergeten.’

Een poosje is het stil. Ze zijn beiden uitgeput. Sinds Sammy in Midland is, heeft ze geen tel rust gehad. Als ze niet wordt overvallen door herinneringen aan deze wereld, is het wel door de gebeurtenissen die elkaar hier voortdurend opvolgen. Haar hoofd staat op ontploffen. Ze heeft tijd voor zichzelf nodig.

‘Matt,’ begint ze weifelend. Ze schaamt zich omdat ze hem wil achterlaten. Alweer. ‘Ik moet even… alleen zijn.’

Traag opent hij zijn ogen. Hij was al half weggedommeld. ‘Waarom?’

‘Er is zoveel gebeurd.’ Ze frunnikt aan een scheur in haar spijkerbroek. ‘Ik wil het je wel vertellen, als je bent uitgerust.’

‘Het is al goed, Sam,’ onderbreekt hij haar.

Dat gaat verrassend eenvoudig. Ze verwachtte dat hij luidkeels zou protesteren. Dat hij bang zou zijn dat ze Caleb nogmaals opzoekt.

‘Beloof me dat je in de buurt blijft.’

‘Natuurlijk.’ Zolang dat ver genoeg bij Daron vandaan is om hem niet op te merken. De constante aanwezigheid van zijn emoties hindert haar. Ze vertroebelen haar gedachten. Zelfs nu hij zich op een behoorlijke afstand van haar bevindt, voelt ze hem. Hij zal nooit riskeren dat zij hem niet kan vinden. Misschien dat Sammy niet buiten zijn bereik kan raken, omgekeerd is dat wel het geval. Althans, als ze het zich correct herinnert. ‘Als jij belooft dat je nergens naartoe gaat zonder mij.’

Matt rolt met zijn ogen en werpt haar een lome grijns toe.

Hoofdstuk 3

In een moordend tempo sprint Sammy door de bergen. Haar lichaam stuurt haar door smalle kloven, langs enorme, messcherpe obstakels en over richels boven duizelingwekkende afgronden, totdat ze een vlakkere plek bereikt waar tientallen langgerekte scheuren in het steen haar omcirkelen. Ze voelt geen twijfel als ze zich door de duisternis achter een van die openingen laat opslokken.

Langzaam doorkruist ze een gangenstelsel in het binnenste van de berg. Het stoort haar dat ze Darons aanwezigheid steeds beter opmerkt. Dat ze zijn emoties steeds intenser ervaart. Toen ze zich er niet van bewust was dat veel van wat er door haar heen gaat niet van haarzelf is, was het minder erg. Maar misschien beeldt ze zich dat slechts in. Misschien líjkt het erger nu ze weet wat de opschudding binnen in haar veroorzaakt. Nu ze weet wat Daron voor haar voelt.

In een nauwe opening die uitmondt in een holle ruimte staat ze stil. De grot is minimaal verlicht. Enkele fakkels aan de wanden werpen een oranje gloed over het gebroken steen, lang niet genoeg om alle schaduwen te verdrijven. Een poosje bespiedt ze Daron en Victor, die in een hevige discussie zijn verwikkeld. De andere Schuldigen kijken van een afstand toe. Geen van hen grijpt in, wat ze zich best kan voorstellen. Darons gevoelens zijn onnodig om te weten dat hij laaiend is. Zijn ogen spuwen vuur en er klopt een dikke ader in zijn hals. Victor oogt minstens zo woest.

‘Sammy!’

Emma roept haar naam zo hard dat Sammy haar ervan verdenkt dat ze haar gebruikt om de twee mannen af te leiden. Met resultaat.

De beklemmende stilte, gecombineerd met zes paar ogen die zich op haar richten, is erger dan het geschreeuw. Onbewust stapt ze achteruit, richting de duisternis in de gang.

‘Hoe gaat het met je vriend?’ vraagt Lucius.

‘Prima,’ mompelt Sammy. Ze heeft geen flauw idee wat Daron hun over hem heeft verteld. ‘Hij slaapt,’ voegt ze eraan toe als een respons uitblijft.

‘Volgens Daron is hij er minder erg aan toe dan we dachten.’ Onderzoekend neemt hij haar op.

‘Hm-hm.’ Dus Daron heeft zijn mond gehouden en hun iets op de mouw gespeld wat verklaart dat Matt binnenkort niets meer mankeert.

Ze staart naar de grond, niet wetend wat ze moet zeggen. Ze is hier uitsluitend gekomen om aan Daron door te geven dat ze even alleen wil zijn. Daarna zal ze zich weer bij hen voegen. Dan zal ze alle vragen beantwoorden die ze beslist hebben. Vragen over haar broertje. Ze gelooft geen seconde dat het Lucius echt kan schelen hoe het met haar vriend gaat. Die houdt zich met andere dingen bezig.

‘Ik ben hier voor Daron.’ Tussen haar wimpers door kijkt ze naar hem. ‘Sorry,’ murmelt ze erachteraan. Ze glimlacht onbeholpen naar Lucius en draait zich van hem weg. Zijn leed kan nu even niet ook het hare zijn.

Buiten de grot zakt ze tegen een rotsblok en wacht op Daron.

‘Waarom kwam je niet naar buiten?’ vraagt ze vinnig als hij naast haar komt zitten. ‘Je wíst dat ik eraan kwam.’

‘Geen idee,’ reageert hij geagiteerd. ‘Waarom kwam jij niet naar binnen? Waarom weiger je de enige mensen die onze kant kiezen te woord te staan?’

‘Om…’ Ze staakt haar protest. Hij heeft gelijk. Die vijf mensen - Schuldigen - zijn haar negen jaar gevolgd. Ze stonden achter haar toen ze het tegen de Magiërs wilde opnemen. Buiten Matt en Daron zijn ze inderdaad de enigen die aan hun kant staan. De enigen die ontsnapten aan Calebs aanval op haar leger.

‘Sam,’ zucht hij. ‘Ik begrijp…’

‘Het is te veel,’ onderbreekt ze hem beschaamd. Opeens voelt ze zich een grote egoïst. Er is niets met haar aan de hand. Matt geneest. Waarom is ze dan toch te beroerd om met hen te praten?

‘Ik weet niet wat ik zeggen moet om ervoor te zorgen dat ze zich beter voelen. Ik heb geen verklaring, geen plan, geen oplossing…’ Ze heeft niets. ‘Wat heb ik hun te bieden, behalve een tweede dood? Ik…’

Ze is geen leider. Dat is ze nooit geweest. Het is haar een raadsel waaraan ze hun vertrouwen dankt. Voor zover ze weet, is zij niet de aangewezen persoon om bevelen uit te delen.

‘Ik ben geen leider, Daron. Dat is wat ze nodig hebben. Iemand die weet wat hij moet doen. Iemand als jij.’

‘Denk je dat ik weet wat we moeten doen?’ vraagt hij ongelovig. ‘Dat er iemand is die van jou verwacht dat je dat weet?’

‘Caleb is mijn broertje,’ zegt ze zacht. ‘Ik heb het geprobeerd.’ Ze klemt haar kaken op elkaar. Daar wil ze niet over praten.

‘Ik weet het, Sam.’

Ze verstart als hij behoedzaam zijn arm om haar heen slaat. Ze beseft pas dat hij dat doet om haar te troosten als zoute druppels in haar droge lippen prikken.

‘Ik wil even alleen zijn. Er is zoveel gebeurd. Ik… ik moet het ordenen en…’

‘Dat lukt je niet met mij in de buurt,’ beantwoordt Daron haar stilte.

Ze knikt. Daron is de voornaamste reden dat ze weg wil. Ze moet met een helder hoofd kunnen nadenken. Voelen wat van haarzelf is.

‘Het gaat beter met Matt.’

Sammy kijkt hem vragend aan.

‘Anders zou je hier blijven.’ Hij schenkt haar een magere glimlach.

‘Hij geneest.’ Ook haar mondhoeken gaan licht omhoog. ‘Zijn arm werkt weer en die steekwond…’

‘Was het eerste wat heelde.’ Onrust laait in hem op en omhult haar, zoals toen ze het de eerste keer over Matt hadden.

‘Waar maak je je zo druk om?’

‘Sam…’ Daron veegt wat denkbeeldige pluisjes van zijn broek. ‘Ik weet dat je het vervelend vindt dat je mijn gevoelens ervaart.’

‘O,’ zegt ze verrast. Ze realiseert zich dat haar vraag niet de aanleiding is van zijn ontstemde blik. Ze vindt zijn gevoelens inderdaad vervelend. Daarom vroeg ze zich niet eerder af hoe híj het vindt dat zij die meekrijgt. ‘Het spijt me. Ik… ik kan er niks aan doen.’

‘Dat weet ik. Maar misschien kun je er niet naar vragen?’

Ze knikt. Bij sommige van zijn gevoelens doet ze graag alsof ze er niet zijn, alsof ze niet geladen tussen hen in zweven. Deze ongerustheid kan ze echter niet negeren. ‘Ik zal het niet meer doen,’ zegt ze, om meteen haar belofte te verbreken. ‘Maar ik moet weten waarom je zo bezorgd bent om Matt.’

‘Wat heb je met hem gedaan, Sam? Wat heb je precíés gedaan?’

Peinzend bijt ze op haar onderlip. ‘Toen jij weg was, maakte ik de hechtingen in zijn onderbuik los, sneed mijn handpalm open en…’ Als Darons hand zich om de hare sluit, slikt ze van schrik de rest van haar woorden in.

‘Het is nog niet eens dicht.’

Sammy trekt haar hand terug. ‘Het geneest wel,’ zegt ze kortaf. Het irriteert haar dat hij haar kwalijk neemt dat ze zichzelf heeft verwond. ‘Nadat ik dat had gedaan, drukte ik mijn hand op Matts wond. Dat was het.’

‘Je deed wát?’ De spieren in de arm op haar schouders spannen zich aan. ‘Je kende de gevolgen,’ zegt hij ongelovig. ‘Je kende ze en… Hoe kon je dat doen?’

Zijn afkeer laat haar bloed koken. ‘O, dus alleen jíj had het recht dat te doen?’ bijt ze hem toe. ‘Ik mocht niet dood, maar Matt wel?’

‘Nee!’ roept hij uit. ‘Maar Sam… Zijn bloed.’ Daron kijkt haar met grote ogen aan. ‘Je drukte jouw open wond op de zijne.’

‘O,’ is het enige wat ze kan uitbrengen. ‘O, verdomme.’ Hoe kon ze zo stom zijn? Juist dát vermeed Daron toen zij stervende was. Om zijn krachten met haar te delen, om haar niet per ongeluk van de hare te beroven, druppelde hij zijn bloed in haar wond. Gelukkig had Matt geen krachten die ze kon stelen, toen ze ten einde raad haar hand op zijn buik drukte. Ze nam hem enkel zijn privacy af.

‘Het komt wel goed,’ zegt Daron bemoedigend.

Sammy schudt somber haar hoofd. Hoe kan dit goed komen? Ze zal voelen wat Matt voelt. Naast wat Daron voelt. Wat blijft er van haarzelf over?

‘Zijn ogen,’ stuurt ze hen naar een ander onderwerp. Ze wil niet nadenken over de gevolgen van haar impulsieve daad. ‘Is dat waarom… Heb je zijn ogen gezien?’

‘Ja.’

Zijn antwoord versterkt zijn onrust. Ze gokte goed. De kleur van zijn ogen baart Daron zorgen.

‘Had ik dat ook?’ Ze staart in Darons lichtgrijze ogen, zich afvragend of haar ogen kortstondig vlekjes in die kleur hadden.

‘Nee.’ Hij schraapt zijn keel en wendt zijn blik van haar af.

‘Hoe komt het dan? Wat deed ik anders dan jij, behalve…’ Niet nadenken.

‘Behalve dat jij jullie bloed vermengde, niets. Ik weet niet waarom zijn ogen sporen van jouw kleur vertonen.’

‘Kan het komen doordat jij… dood bent?’ Ze krijgt het woord amper over haar lippen. ‘En Matt en ik niet?’

‘Ik weet het niet, Sam,’ zucht hij. ‘Misschien.’

‘Zijn mijn ogen ook veranderd?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nog even groen.’ Hij strekt zijn benen voor zich uit. ‘Het is iets wat jij Matt hebt geschonken. Ik heb geen idee wat het betekent.’

‘Maakt het iets uit?’ Opeens lijkt het haar onzinnig om hierover te piekeren. Matt geneest. Kan ze daar niet gewoon blij om zijn? Het is het enige positieve dat er de afgelopen weken in haar leven is gebeurd. Waarom laat ze dat overschaduwen door negatieve gedachten? Over een paar dagen is hij beter. Dat telt. En ze wil terug zijn voor het zover is.

‘Ik moet gaan, Daron,’ zegt ze. ‘Ik wil Matt niet te lang alleen laten.’

‘Prima.’ Niet alleen zijn stem verraadt zijn teleurstelling. ‘Ik zal wat spullen voor je inpakken.’

Ze trekt een wenkbrauw op. ‘Spullen?’

‘Kleren die heel zijn?’ Zijn blik glijdt over haar afschuwelijke verschijning. ‘Zonder bloedvlekken?’

Sammy kijkt met hem mee en trekt verlegen haar schouders op. ‘Zijn die hier dan?’ Ze verlegt haar blik naar Daron. Het T-shirt dat hij ergens heeft opgeduikeld, geeft aan van wel.

‘Emma of Ruby heeft vast wel iets voor je. Ik ben zo terug.’

Ze wrijft over haar schouder als ze hem nakijkt, alsof dat de warmte van zijn arm terugbrengt. Als Daron haar even later een tas overhandigt, doet ze geen moeite hem te vragen waar die spullen vandaan komen. Vermoedelijk wist ze dat eens zelf, vermoedelijk zal ze dat eens wel weer doen. Het vergaren van brokjes informatie uit haar verleden is het risico van een knallende hoofdpijn niet waard.

‘Dank je,’ mompelt ze. ‘Ik probeer zo snel mogelijk terug te zijn. En dan zal ik me beter gedragen tegenover de anderen.’

Hij knikt.

‘Kun je… Wil je op Matt passen? Jij alleen? Je…’ Ze kijkt van het hengsel van de tas naar Daron. ‘Je bent de enige die ik vertrouw.’

Een loden last valt van haar schouders. Nee, niet van die van haar. Van die van hem. Dacht hij echt dat ze hem nog steeds niet vertrouwde? Zachtjes schudt ze haar hoofd, opgelucht dat ze zo meteen van zijn gevoelens verlost is, al is het maar voor even.

Hoofdstuk 4

Een eindeloze, duistere tunnel strekt zich voor hem uit. De harde aarde onder zijn voeten is onregelmatig. Gebroken. Het handjevol stenen waarmee de onderaardse gang is geplaveid, wordt uit elkaar gescheurd door boomwortels die ineens overal vandaan komen; boven hem, onder hem, naast hem. Het kost hem moeite om zich staande te houden als iets zich om zijn enkels wikkelt. Om niet te struikelen als hij messcherpe uitsteeksels ontwijkt die op hem af schieten.

De vuurzee zit hem op de hielen. Caleb weet niet hoelang hij er al voor op de vlucht is. Hoelang hij er nog in slaagt de vlammen voor te blijven. Eén misstap en alles is voor niets. De verzengende hitte haalt hem in en doet hem raspend naar adem snakken. Het vuur zelf daarentegen… Het is trager dan hij. Het is niet in staat hem te vernietigen. In tegenstelling tot hem weet het niet waar het naartoe moet. Onwetendheid houdt het op een afstand.

Zonder achterom te kijken, rent hij door. De boomwortels die hem aanvallen, rijten zijn huid open. Meer dan eens ruïneren ze de tatoeages die zijn armen ontsieren. Zodra deze zich herstellen, gaat dat gepaard met pijnlijke tintelingen. Tot zijn opluchting houdt dat gevoel maar kort aan. Net zoals de obstakels rondom hem, kan hij zich daardoor niet laten afleiden.

De tunnel waardoor hij wegvlucht, is niet gewoon recht. Dat zou te eenvoudig zijn. Om de paar meter bevinden zich aan alle zijden openingen. Gaten in de bodem waar hij overheen moet springen, tenzij hij in een oneindige diepte wil tuimelen. Smalle, slingerende paden links en rechts van hem. Soms zijn ze nagenoeg onzichtbaar tussen de kronkelende boomwortels, die steeds talrijker worden. Telkens moet hij in een fractie van een seconde beslissen welke kant hij op gaat. Eén fout en hij dwaalt voor altijd rond in dit ondergrondse labyrint.

Hoewel hij de weg uitstekend kent, is het gangenstelsel anders dan hij zich herinnert. De vorige keren dat hij zich hier ophield, waren er geen vlammen en bewogen de boomwortels niet uit zichzelf. Ze waren dood. Nu doen ze hun uiterste best hem te vertragen, hem van zijn pad te brengen. Ze helpen de vlammen, bang dat die Caleb anders uit het oog verliezen.

Waar ga je heen?

Hun stemmen schrapen langs zijn trommelvliezen. Het afschuwelijke geluid achtervolgt hem, weerkaatst in de tunnels en hult hem in een ijzige kou. Hij haat het als ze allemaal tegelijk tegen hem spreken.

Even sluit hij zijn ogen. Als hij ze weer opent, omsluiten allebei zijn handen een zwaard. Wild hakt hij om zich heen, naar de wortels die op hem af suizen, naar de exemplaren die er levenloos bij hangen en hem simpelweg hinderen. Elke keer dat hij ergens doorheen klieft, stijgt een oorverdovend gekrijs op dat hem kippenvel bezorgt. Hij klemt zijn kaken op elkaar, wensend dat hij zijn handen voor zijn oren kon slaan. Niet dat het zal helpen. Nee. Dat gejammer is de prijs die hij moet betalen om de obstakels weg te vagen. Om sneller te zijn.

Met al zijn kracht zet hij zich af en springt naar een richel twee meter boven hem. Razendsnel spint hij om zijn as en vanuit de mond van een volgende tunnel tuurt hij omlaag. De vlammen bulderen door, even verdwijnen ze uit het zicht. Al gauw keren ze zich om. Caleb rukt zijn blik los van de verblindende vuurzee en zet het op een lopen. Hij sprint naar de enorme zwarthouten poort aan het eind van de gang. Daar gooit hij een van de zwaarden weg en met trillende vingers vist hij een sleutel uit zijn broekzak.

Hij opent de poort en trekt deze met een harde knal achter zich dicht. Buiten adem leunt hij tegen het ruwe hout. De vlammen geven hem niet eens de kans het zweet van zijn voorhoofd te wissen. Met een dreun die de ruimte doet schudden en hem laat wankelen, stuiten ze op de poort. Als de omgeving geleidelijk tot rust komt, vormt zich een halve glimlach rond zijn lippen. Voorzichtig legt hij een hand op het hout dat hem scheidt van complete verwoesting. Onder zijn vingertoppen wordt het heter en heter, toch zal het vuur niet tot hier doordringen. Nog niet.

Caleb kijkt de kamer rond. Binnenkort moet hij iets beters bedenken. Tot die tijd is deze plek van hem. Van hem alleen. De laatste plaats waar hij zichzelf kortstondig kan toestaan uit te rusten. Om bij te komen van hún voortdurende aanwezigheid.

Doodmoe zakt hij op de grond. Zijn lichaam delen met de zielen van De Ouden valt hem zwaarder dan verwacht. Maar deze kleine kamer is zijn fort. Hier kan hij hen buitensluiten, hoeft hij niet naar hen te luisteren. Hier hoeft hij zich niet constant te verzetten tegen hun pogingen zijn lichaam en geest over te nemen. Hier is hij veilig. Voorlopig. Als hij De Ouden te lang laat rondcirkelen, vinden ze vroeg of laat een doorgang. Dan winnen zij.

Met het zwaard in zijn handen geklemd, valt hij in een korte, onrustige slaap.

Als hij wakker wordt, worden zij dat ook. Toen hij zich opsloot op de enige plaats die ze niet kunnen bereiken, de verborgen ruimte in het doolhof van zijn geest, trokken ze zich terug. Nu Caleb die plek heeft verlaten, beginnen ze van voren af aan. De Ouden zijn woedend, omdat hij heeft gefaald. Hij heeft Sammy niet gedood.

Probeer het opnieuw!

Glimlachend schudt hij zijn hoofd. Die woorden zijn al zo vaak tegen hem uitgesproken. Uitgeschreeuwd. Hij is er niet toe in staat. Zelfs niet met hun hulp. Sammy is immuun voor zijn - hun - aanvallen.

‘Jullie zijn er niet toe in staat. Ik heb niks aan jullie.’ Zoals altijd wanneer hij met de acht zielen binnen in hem communiceert, spreekt hij hardop. Hoewel het onnodig is, hoopt hij zo een betere grip op zijn vrije wil te behouden.

Caleb balt zijn handen tot vuisten wanneer ijzige vingers zich om zijn ribben sluiten. Zijn maag draait zich om als zijn botten uit elkaar worden gerukt. Doormidden gebroken. Hij sluit zijn ogen en wacht tot het gevoel wegebt. Tot zijn botten weer met elkaar vergroeien. Het blijft een vreemde ervaring, als puzzelstukken die op de juiste plek vallen.

We zijn nu sterker.

Deze keer spreekt slechts een van hen. Dat maakt het iets draaglijker. Hij kan niet wennen aan hun stemmen. Ze klinken niet menselijk.

‘Nog niet.’ Ze zijn sterker geworden sinds hij hun de toegang tot zijn lichaam verschafte, maar lang niet zo sterk als ze eens waren. In hun eigen lichamen.

Hij staat toe dat de schaduwen met zijn spieren spelen. Als ze hem tot zitten proberen te dwingen, werkt hij mee. Als ze willen dat hij opstaat, doet hij dat. Rustig komt hij overeind en kijkt de torenkamer rond. Hij laat zijn benen de stappen zetten waarvan De Ouden denken dat zij die maken. Tot hij voor de deur staat.

Caleb spant elke spier in zijn lijf aan. Het moment dat hij tegen de wil van De Ouden in beweegt, scheuren zijn armen open. Terwijl hij terug naar het bed schuifelt, staart hij naar de ruwe, rode sporen die zijn huid tekenen, alsof een wild beest hem heeft opengehaald. Voordat hij te veel bloed verliest, sluiten zijn wonden. De zwarte letters die zijn huid verpesten, vormen weer hele woorden.

Hoe?

‘Wees duidelijk,’ zegt hij geprikkeld, al weet hij best waar ze op doelen.

Een aantal symbolen op zijn lichaam staan voor een snelle genezing. Symbolen die de Magiërs aanbrachten met behulp van magie van De Ouden. Die acht zielen horen, als enige naast de Magiërs, bij machte te zijn die magie te verbreken. Maar elke keer dat ze de woorden van Calebs huid schrapen, verschijnen ze weer. Elke keer dat ze menen hem écht te hebben verwond, geneest hij. De Ouden mogen dan uit hun kisten zijn bevrijd, ze kunnen nog steeds geen kant op.

Het is onmogelijk.

‘Jullie zijn te zwak. Denken jullie echt dat ik achter Sammy aan ga als jullie míj niets kunnen maken?’

Iets krabt hem. Inwendig. Via zijn pols en onderarm verplaatst het zich traag omhoog. Het trekt aan zijn pezen en veroorzaakt het geluid van lange nagels die over een schoolbord krassen als het zijn botten raakt.

Wie ben je?

‘Caleb. Sammy’s broertje.’

Pijn. Steenkoude vingers die zich in zijn maag boren. Hij hapt naar lucht.

Dood haar!

‘Gaat niet.’ Hijgend klemt hij zijn handen om de bedrand, vrezend dat de pijn hem zijn bewustzijn ontneemt. Dat kan hij niet laten gebeuren. ‘Waarom waren jullie niet sterk genoeg?’ De druk vermindert. Geleidelijk verlaten de vingers zijn ingewanden en veranderen in de schaduwen die ze doorgaans zijn.

Het lag niet aan óns.

‘Waarom denken jullie dat?’

Wie ben je?

Moedeloos schudt hij zijn hoofd. Hoe vaak gaan ze hem dat nog vragen?

Alleen onze eigen lichamen kunnen ons dragen. Hoe…

‘Kennelijk niet,’ kapt hij hen af.

Elke keer dezelfde woorden. Dezelfde vragen. Wie is hij? Hoe kan hij hen verdragen? Caleb had allang een hoopje as moeten zijn. De krachten van De Ouden hadden hem al dagen geleden van binnenuit weg moeten schroeien. Eens waren alleen hun eigen lichamen bestand tegen hun aanwezigheid: informatie die erop duidt dat ze hun geest vaker in een ander hebben geplaatst en dat het nooit lang duurde voor hun gastheer of -vrouw werd weggevaagd.

‘De tatoeages,’ grinnikt hij. ‘Jullie kunnen niet eens je eigen woorden breken.’

Nee!

Hij zucht. Deze discussie heeft hij al tig keer gevoerd. Het zint De Ouden niet dat de aanwezigheid van hun zielen de zijne niet heeft weggebrand. Dat de symbolen, geschreven in hún taal, intact blijven. Hoe vaker ze hem toetakelen en hoe vaker hij geneest, hoe kwader ze worden. Totdat ze zich opeens afzonderen.

Caleb heeft geen idee wat ze dan doen. Soms hoort hij hen fluisteren, op de grenzen van zijn bewustzijn. Hij verstaat hen nooit. De reden dat hij merkt dat ze met elkaar communiceren, is dat hun woorden gepaard gaan met een koude mist. Soms doorzoeken ze hem. Maar dat wat hij voor hen verbergt, ligt diep in zijn geest begraven, op een locatie waar ze niet kunnen binnendringen.

Tenzij hij dat onbedoeld toelaat. De kleinste verslapping van zijn aandacht kan de gemetselde muren in zijn hoofd doen breken. Dat zal ervoor zorgen dat De Ouden de controle over hem krijgen. En die houden. Als hij zijn eigen geest - zijn ziel - aan hen verliest, is alles vergeefs.

‘We handelen zodra jullie sterk genoeg zijn.’

Hij laat zich op zijn rug op het matras vallen en vouwt zijn handen onder zijn hoofd. De schaduwen stormen door hem heen. Caleb bijt zijn kiezen op elkaar en bereidt zich voor op de pijn.

Hoofdstuk 5

Hoofdschuddend betreedt Daron de duisternis die naar Matts onderkomen leidt. Lucius en Victor zijn het er niet mee eens dat hij hier is. Dat hij het belangrijker vindt voor Sammy’s vriend te zorgen dan de Rechtvaardige in de gaten te houden. Het kan niet lang meer duren voordat Gabriël en zijn zogenaamde leger iets stoms ondernemen.

Beide mannen probeerden hem over te halen met hen mee te gaan. Ruby en Emma kunnen zich net zo goed over de jongen ontfermen. Daron weet dat ze gelijk hebben. Bovendien, Matts verwondingen genezen. Sammy hoeft zich geen zorgen om hem te maken. Het is alleen… Daron beloofde haar over hem te waken. Hij wil zich aan die belofte houden, wat anderen daar ook van vinden.

Geruisloos zet hij een tas met water en schone kleding neer en zakt naast een slapende Matt op de grond. Met een miniem handgebaar laat hij het vuur heviger branden. In het oranje licht ziet Matts gezicht er bijna uit zoals het hoort. Hij heelt zo snel. Sommige wonden waren al dicht toen Daron hem opzocht, nadat hij had gevoeld dat Sammy weg was.

Op dat moment dacht hij dat Matt was overleden. Dat ze daarom vertrok. Maar ze deed wat Daron jaren geleden voor haar had gedaan; ze zorgde ervoor dat haar vriend het overleefde. Waarschijnlijk vreesde ze dat het niet zou werken. Ze had niet gewacht tot de wonden sloten, zoals hij destijds. En in tegenstelling tot hem had ze maar zo kort hoeven wachten.

Haar wond was blijven bloeden. Uren aaneen hield hij de wacht naast haar bed, machteloos, zijn blik onafgebroken op haar been gericht. Het duurde een eeuwigheid eer de hoeveelheid bloed afnam. Eer een sprankje hoop hem bereikte.

‘Is ze weg?’

Matts schorre stem laat hem schrikken. De jongen gaat gapend zitten en nadat hij zich uitgebreid heeft uitgerekt en de slaap uit zijn ogen heeft gewreven, kijkt hij versuft om zich heen. Met lichte tegenzin neemt hij de veldfles van Daron aan. Na een paar slokken trekt hij een vies gezicht.

‘Is er iets mis?’ vraagt Daron. Hij begrijp Matt net zomin als Sammy, die precies zo kijkt als ze iets drinkt.

‘Het is water,’ zegt hij, alsof dat alles verklaart.

Daron reageert niet. Hij kan zijn ogen niet van die van Matt afhouden. In het heldere licht van de vlammen schijnt het groen van Sammy’s ogen daarin nog feller. Hoe is dat mogelijk? Haar bloed moet er wel de oorzaak van zijn. Ze wilde hem haar krachten geven, haar vermogen om te genezen. Maar ze schonk hem meer, iets anders. Een deel van haarzelf?

‘Blijf je me zo dom aangapen?’ Matt kijkt naar hem op de manier waarop hij spreekt. Geïrriteerd.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Je wonden,’ mompelt hij. ‘Ze…’

‘Ja, Daron, je bent echt fantástisch,’ onderbreekt Matt hem spottend. ‘Kennelijk zorgen jouw hechtingen er niet alleen voor dat wonden sluiten.’ Demonstratief bestudeert hij zijn armen en bovenlijf. ‘Ze zorgen er ook voor dat die verdwijnen.’

Daron staart met hem mee. Het enige wat wijst op wat hem is overkomen, is zijn broek vol scheuren en donkerrode vlekken. Stille getuigen van hoezeer hij toegetakeld was. Het zal niet lang duren voordat de littekens, korstjes en vaalblauwe plekken - de laatste sporen van Calebs agressie - in het niets oplossen.

‘Daron?’ Hoewel Matt het sarcasme in zijn stem probeert te houden, klinkt er lichte paniek in door. ‘Ben ik dood?’

Geërgerd schudt hij zijn hoofd. ‘Nee. Nee, je…’ Geweldig. Sammy heeft hem niets verteld.

‘Dus je bent echt fantastisch?’

Opnieuw schudt hij zijn hoofd. ‘Ik deed wat ik kon toen we je vonden. Ik maakte je wonden schoon en bracht hechtingen en verband aan, ondanks dat ik wist dat het niet volstond.’ Die jongen was zo goed als dood. ‘Dat wist Sammy ook. Als ze erop had vertrouwd dat ik je écht had geholpen…’

‘Sammy?’ Matt trekt zijn wenkbrauwen op.

Een zware zucht ontsnapt hem. Waarom heeft ze hém hiermee opgezadeld?

‘Daron?’ dringt Matt aan.

‘Je weet dat Sammy bepaalde… krachten heeft. Dat ze sneller geneest dan normale mensen.’

Matt knikt.

‘Ze… Dat heeft ze met jou gedeeld.’

‘Dat was geen droom?’ Geschokt kijkt Matt hem aan. ‘Dat deed ze echt? Mijn hechtingen losmaken…’ Hij wrijft over het litteken op zijn buik. ‘Die snee in haar hand.’ Dat lijkt het voor hem te bevestigen.

‘Ze wist dat haar bloed jouw redding kon zijn,’ zegt Daron onwillig. ‘Het…’ Eigenlijk gaat dit hem niets aan. ‘Het is de manier waarop ik haar in leven hield, lang geleden.’

Matt staart mijmerend voor zich uit. ‘Is Sammy dan een Halfziel? Of…’

‘Nee!’ Daron schrikt van zijn eigen felheid.

‘Je bent toch dood? Sam vertelde het me. Ze…’ Deze keer stopt hij uit zichzelf. Abrupt. Alsof hij inziet dat hij bijna zijn mond voorbij praatte.

‘Ik denk niet dat het zo werkt.’

Toch laten de woorden hem niet met rust. Sinds hij zijn bloed aan dat van Sammy toevoegde en zijn krachten met haar deelde, is dit idee niet een keer bij hem opgekomen. Dat hij haar met zijn daad minder levend maakte. Wat als… Daron schudt zijn hoofd. Alleen al de gedachte maakt hem misselijk. Hij wil er niet aan denken. Ze leeft.

Geen levende ziel zal zich Midland herinneren.

De woorden beuken tegen zijn schedel. Woorden die hij in de gewone wereld met pijn en moeite wist te vertalen. Zijn maag krimpt ineen. Was dat de reden dat Sammy in haar slaap naar Midland werd teruggevoerd? En hijzelf? In het begin wist hij daar niet dat hij een Schuldige was, maar zelfs nadat die wetenschap zich aan hem opdrong…

‘Daron?’ verstoort Matt aarzelend zijn gedachten.

Daron kijkt hem verward aan. Weer blijft zijn blik op Matts ogen hangen. Daar moet hij echt mee ophouden. Straks denkt die jongen dat hij niet helemaal in orde is.

‘Wat is er?’ vraagt hij, als het wel erg lang stil blijft.

‘Hoelang ken ik Sammy?’

Daron klemt zijn kaken op elkaar en tuurt verbeten naar het vuur. ‘Een jaar of vijf, toch?’ hoort hij zichzelf zeggen. Hij hoort ook de onzekerheid in zijn stem. Sammy hoort het hier met Matt over te hebben. Waarom worden de vragen die voor haar zijn bedoeld aan hem gesteld? Waarom moest ze er zo nodig vandoor gaan?

‘Kan ik je iets vertellen?’

‘Gaat het over haar?’

Matt knikt.

‘Dan liever niet,’ zegt Daron bot, in de hoop hem af te schrikken.

‘Ze vervaagde. Nadat jullie in dat portaal sprongen…’ Matt peutert aan een korstje op zijn onderarm. ‘Op het moment dat ik me wegdraaide, was het alsof… alsof er een mistwolk door mijn hoofd raasde en Sammy met zich meenam.’ Hij wacht op een reactie van Daron. Die houdt zijn blik strak op de vlammen gericht en doet alsof hij niks merkt. ‘Toen ik me weer naar het portaal omkeerde, kwam ze terug,’ vervolgt hij. ‘Dus ik bleef ernaar kijken. Ik herinnerde me haar ouders. Die waren haar vergeten. Ik wilde haar niet vergeten.’

‘Dat is nu eenmaal hoe het gaat als iemand naar Midland vertrekt. De mensen in het leven van die persoon… Om een of andere reden mogen ze niet aan zijn of haar bestaan herinnerd worden.’ Daron heeft geen idee of dat de waarheid is. Hij wil alleen dat Matt het gelooft. Dat hij blijft denken dat hij Sammy’s beste vriend is.

‘Dat dacht ik eerst ook. Totdat iemand me die krijsende wervelwind in duwde.’ Matt trekt het korstje van zijn arm. Een paar rode druppels lopen uit de wond voor deze sluit. ‘Toen ik hier aankwam…’ Hij wrijft het bloed weg. ‘Ik herinner me dat ik Sammy al vijf jaar ken. Ik weet ook heel zeker dat ik dat niet doe. Het is… Ik begrijp het niet.’ Hij kijkt Daron wanhopig aan.

‘Misschien moet je het hier met haar over hebben.’

‘Sam is weg,’ zegt Matt opstandig. ‘En jouw aanwezigheid in de gewone wereld had iets met haar te maken. Toch?’

Met tegenzin beweegt Daron zijn hoofd op en neer.

‘Hoelang was jij daar?’

‘Nog geen maand,’ zucht hij verslagen. Die jongen is zo koppig als een ezel, dat merkte hij wel toen hij Sammy in de gewone wereld schaduwde. Hij was door blijven vragen tot hij een antwoord had. Nu heeft hij het.

Matt staart naar de grond met een blik die past bij hoe Daron zich voelt. Ellendig. Omdat zijn leven deels een leugen is. Zijn hechte vriendschap met Sammy is nooit zijn eigen keuze geweest.

‘Wist ze het?’ vraagt Matt ten slotte.

‘Ja.’

‘Hoelang al?’

‘Vlak voordat ze werd aangevallen, vertelde ik het haar. Ze…’

‘Ze wilde niet dat ik het wist.’

Daron knikt. Als hij zijn uitleg wil voortzetten, heft Matt zijn hand ten teken dat hij zijn mond moet houden. ‘Ik kan ook gaan,’ biedt hij aan, als Matts zwijgen hem na een poosje op de zenuwen begint te werken.

‘Dat is niet nodig,’ wuift de jongen zijn aanbod weg. ‘Nou ja… je hoeft niet naar me te blijven kijken als ik slaap. Het was al gek genoeg dat Sam dat deed.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Dus ze wist het al voordat jullie terugkeerden?’

‘Ja.’

‘En zij? Herinnerde ze zich mij toen jullie hier aankwamen? Dacht ze alleen dat ik haar zou vergeten?’

‘Ze miste je.’ Daron moet iets zeggen wat haar keuzes verdedigt. Matt mag niet denken dat ze hem gewoon achterliet, alsof het niets was. ‘Voortdurend. Ze heeft jou harder nodig dan mij, Matt. Ze houdt…’

‘Ze wist wat er zou gebeuren.’

‘Ze wilde je niet in gevaar brengen.’

‘Uiteraard niet,’ zucht Matt. ‘Sam meent altijd dat ze weet wat het beste voor me is, omdat ze een paar jaar ouder is. Zo vervelend.’

‘Ze was bang,’ probeert Daron het wederom voor haar op te nemen. ‘Ze kan jou niet kwijtraken. Toen we je vonden… Ze was nergens toe in staat. De gedachte dat ze jou verloren was, brak haar. Ze kan niet zonder je, Matt.’

‘En dat vind je acceptabel.’ Het is geen vraag, meer een aanname.

‘Je bent haar beste vriend.’

‘Dat ben ik nog geen maand. Toch deed ze wat ze dacht dat het beste voor mij was. Mijn veiligheid stond boven die van haarzelf. Ze heeft ervoor gezorgd dat ik leef. En ze probeerde…’ Matt slikt. Daarna is het stil.

‘Ze houdt van je.’ Daron kan niets beters verzinnen. ‘Ongeacht wat haar herinneringen zijn. Ze…’

‘Ja. Ze houdt van me,’ glimlacht Matt zwak. ‘Blijkbaar vinden jullie dat allebei de normaalste zaak ter wereld.’

‘Het…’

‘Ik zeg dit één keer.’ Hij steekt zijn wijsvinger op, alsof Daron niet kan tellen. ‘Als ik het over Sammy heb en ik heb het over vroeger, of over altijd, of over wat dan ook, dan is dat zo. Punt. Het is wat ik me herinner, wat er in mijn hoofd is geplaatst. Daar kan ik niets aan doen. Ik heb geen zin me daar druk om te maken.’ Hij klinkt niet erg opgewekt.

‘Sammy kan er ook niets aan doen. Het overkwam haar net zo goed.’

‘Laat me uitpraten, want jullie zijn idioten.’ Matt kijkt hem veelzeggend aan. ‘Jullie vinden het volstrekt normaal dat ze mij nog steeds als haar beste vriend ziet. Dat ze van me houdt.’ Hij reikt naar de veldfles, maar bedenkt zich. ‘Is het weleens bij jullie opgekomen dat het mij ook niets kan schelen? Ze is mijn beste vriendin. Ik herinner me niet anders. Of… Nu wel een beetje…’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Het verandert niets. Ze is mijn familie.’

‘O,’ zegt Daron schaapachtig als Matt naar hem grijnst. ‘Tja… Sammy…’

‘Ja, ja, ja.’ Matt maakt een wegwuivend gebaar. ‘Soms houdt ze me voor een klein kind dat niet in staat is zijn eigen keuzes te maken.’

Opluchting overspoelt Daron bij Matts woorden. Bij zijn luchtige houding. Voor zover hij weet, is het inderdaad niet bij Sammy opgekomen dat hun vriendschap te sterk is om door de werkelijkheid te worden verbroken.

‘Misschien kun je beter voor je houden dat je me dit hebt verteld,’ oppert Matt. ‘Sam zal er niet blij mee zijn.’

‘Wat?’

‘Ze stuurde jou naar mij toe, omdat ze je vertrouwt. Ze… Nou ja, ze haat het als haar vertrouwen wordt beschaamd.’

Daron fronst. Waar slaat dat nou weer op? Matt gaf hem geen andere keuze dan eerlijk zijn. Over diens verwondingen kon hij met de beste wil van de wereld niet liegen. Die zijn simpelweg verdwenen. En hij begon zelf over zijn herinneringen.

‘Ik weet heus wel dat ik je min of meer dwong,’ grinnikt Matt. Hij lijkt zich geenszins schuldig te voelen. ‘Maar dat zal Sam pas erkennen nádat ze je de wind van voren heeft gegeven. Ze is soms erg onredelijk. Ik denk niet dat je dat verdient.’ Zijn gezicht betrekt. ‘En ik ook niet. Want zodra ze zich realiseert dat ze haar woede op de verkeerde persoon heeft botgevierd, komt ze bij mij verhaal halen.’

Het maakt Daron al niet meer uit of ze erachter komt. Het feit dat die jongen nog altijd haar beste vriend wil zijn, weegt ongetwijfeld zwaarder dan het feit dat hij zijn mond niet hield.

‘Waarover hebben jullie het gehad toen ze hier was?’ vraagt hij na een poosje, in een poging Matts onwetendheid te verklaren.

Matt klemt zijn kaken op elkaar. ‘Caleb,’ fluistert hij. ‘En Daron?’ Zijn blik verhardt. ‘Hoe kon je haar laten gaan?’

‘Ik liet haar niet gaan.’ Hij bood haar alleen de gelegenheid. ‘Nadat ze jou had genezen, ging ze ervandoor. Ze is best snel.’ Sneller dan hij zich herinnert. ‘Toen ik haar eindelijk bereikte, stond ze al tegenover hem.’

‘Wilde ze hem echt doden?’

‘Ja.’ Daron knikt. ‘Althans, ze probeerde het.’

‘Het is haar niet gelukt. Ze…’ Matt slaakt een zucht. ‘Wat is er met Caleb gebeurd?’

‘De Magiërs maakten hem zo sterk.’

‘O, ja… Wat zijn dat precies?’

‘Sammy heeft je geloof ik niet veel verteld,’ zucht Daron. Er komt geen einde aan het gebrek aan informatie.

‘Laat maar,’ mompelt Matt. ‘Het is niet belangrijk.’ Hij pulkt aan een draadje dat tot voor kort een snijwond in zijn arm dichtte. ‘Het is gewoon… Sam houdt zoveel van hem. Ik heb haar nooit zo radeloos gezien als toen ze zich hem herinnerde. Ik ben bang dat ze zichzelf nooit zal vergeven dat ze hem achterliet. En ik weet niet hoe ik haar kan helpen. Niet hiermee.’

‘Helpen? Met Caleb?’ Daron vreest dat niemand dat kan.

‘Ze wil hem redden. Dat besef je toch wel?’

‘Ik denk niet dat hij te redden is. Dat weet Sammy ook. Ze heeft geprobeerd hem uit te schakelen en…’

‘Ja, ja, ja. Ze konden elkaar niet raken, of zoiets,’ valt Matt hem in de rede. ‘Waarom denk je dat ze ervandoor is?’ Hij werpt Daron een geprikkelde blik toe. ‘Voor iemand die haar wél al jaren kent, weet je verdomd weinig over haar.’

De woorden raken hem als messteken. Hoewel Matt het vast niet zo bedoelt, kwetsen ze hem meer dan hij kan bevatten. Daron kent haar inderdaad niet goed. Sterker nog. Hij weet niets van haar. Er is niets wat zijn chaos aan gevoelens voor haar rechtvaardigt.

‘Sammy zocht Caleb op nadat hij mij halfdood had achtergelaten. Ze dacht dat ze me was verloren. Ze ging naar hem toe om zelf te…’ Matt slaat zijn ogen neer en schudt zijn hoofd. ‘Denk je dat ze met zichzelf kan leven als ze haar broertje doodt? Dat ze door zal gaan alsof er niets is gebeurd? Dat ze dat wíl?’

Daron haalt een hand door zijn haren en laat zijn hoofd tegen de rotswand achter hem rusten. Nee. Dat denkt hij niet. Wat hij dan wel dacht… Het enige wat hij wilde toen hij Sammy halsoverkop achternaging, was dat ze veilig was.

‘Heeft ze het daar met jou over gehad?’ informeert hij voorzichtig.

Matt schudt zijn hoofd. ‘Ik voelde het.’

‘Tja,’ zucht hij. ‘Dat is niet anders.’

‘Waar heb je het over?’

Daron schrikt. Nou… Dat kan er ook wel bij. ‘Sammy’s bloed in jou zorgt ervoor dat je weet hoe ze zich voelt.’

‘O… Ja, dat merkte ik toen ze hier was.’

‘Verbaasde dat je niet?’

‘Mwah… Ik dacht dat het aan mij lag. Ik was niet echt mezelf.’

Brengt dan níéts die jongen van zijn stuk?

‘Ik heb altijd geweten hoe ze zich voelde,’ vervolgt Matt. ‘Misschien niet zo sterk als nu, maar ik weet wanneer ze iets achterhoudt, wanneer ze blij of verdrietig is. Bang, nerveus… Ik weet wanneer ze gebroken is en doet of alles goed komt. Dat is wat ze nu doet. Ze vertrok om de mogelijkheid te overwegen dat Caleb te redden is. En ze zal tot de conclusie komen dat die er niet is.’

‘Hij wil haar te gronde richten,’ bevestigt Daron. ‘Alles wat hij deed sinds hij hier is…’

‘Bewaar je ook iets voor Sam?’ Matt forceert zijn mondhoeken omhoog. ‘Je hebt me genoeg verteld. Dank je.’

‘Hm-hm.’ Alsof hem een keuze werd gelaten!

‘Ik meende het toen ik zei dat je dat voor je moet houden. Dat van die verwondingen vergeeft ze je wel…’ Matt wendt zijn blik van hem af en vertoont zowaar berouw. ‘Ze vertrouwt je. Ik wil niet dat ze door mij aan jou gaat twijfelen.’

‘Wat jij wilt.’ Daron verdenkt Matt ervan dat vooral uit eigenbelang te adviseren. ‘Wanneer vertelde ze je dat ze mij vertrouwt?’ Dat betwijfelde hij namelijk ernstig, totdat ze de woorden hardop uitsprak. Totdat ze hem vroeg op Matt te passen.

‘Dat hoefde niet. Toen ze me vertelde dat jij een Schuldige bent… Dat was best een teleurstelling.’

‘Voor jou?’

‘Ach, het is nooit leuk om te horen dat iemand die je kent dood is.’ Deze keer bereikt zijn grijns zijn ogen wel. ‘Ik trap er niet in, Daron. Ik zal haar vertrouwen nooit beschamen.’

‘Dat liet je mij anders wel doen.’ Waarom zou hij geen vragen mogen stellen? Matt heeft niks anders gedaan sinds hij wakker is.

‘Dat klopt. Maar dat waren feiten. Wat jij wilt weten…’ Matt neemt hem geamuseerd op. ‘Sammy vertrouwt je. Ze ziet je als haar vriend. Dat is alles wat ik je ooit zal geven. Haar gevoelens zijn van haar. Of… Het is in elk geval niet aan mij ze te delen met een ander.’

‘Je hebt gelijk.’ Hij viste naar haar gevoelens. Matt had hem belachelijk snel door.

‘Waarom wil je het eigenlijk weten?’

‘Dat lijkt me wel zo eerlijk.’

Sammy kent ál zijn emoties. Ze ervaart ze. Is het echt zo vreemd dat hij wil weten wat er in haar omgaat? Dat hij wil weten wat zij voor hem voelt? Dat hij zo hoopt zijn liefde voor haar te verklaren? Want die slaat nergens op.

Waarom dacht hij dat hij haar kende, die eerste keer dat hij haar zag? De Magiërs namen hem het merendeel van zijn herinneringen af, maar hij diende zeker vijftig jaar onder hen en hij weet dat hij hier langer is dan zij. Het is onmogelijk dat Daron haar eerder heeft ontmoet. Voordat hij hier belandde. Toen hij leefde. Toch heeft hij het gevoel dat de antwoorden op zijn vragen in zijn verankerde geheugen liggen. In de talloze herinneringen die hij nooit meer terugkrijgt.

Hoofdstuk 6

Het vel scheurt van haar vingertoppen als ze zich op een richel trekt. Sammy werpt een blik op het grauwe, messcherpe steen onder haar. Nu ze er écht naar kijkt, begrijpt ze best dat ze zich verwondde gedurende haar klim, al was dat van korte duur. Ze schudt haar hoofd. Het blijft vreemd dat haar lichaam in staat is zich in zo’n absurd tempo te herstellen. Hoewel het een handige eigenschap is in dit onherbergzame landschap, is ze er niet gelukkig mee. Het is niet normaal. Niet menselijk.

Alsof ze vlakke grond onder haar voeten heeft, loopt ze verder over grillige, smalle paden die haar hoger en hoger de bergen in brengen. Ze gehoorzaamt haar gevoel. Iets in haar is er heel zeker van dat zich enkele honderden meters dieper in het gebergte een meer bevindt. Daar kan ze zich wassen en van kleding verwisselen. Dan wordt ze eindelijk niet langer elke seconde geconfronteerd met wat Matt is aangedaan.

Zodra ze de route langs de buitenste rotswanden verlaat, bekruipt haar het gevoel dat ze gevangenzit. Ze heft haar hoofd en volgt met samengeknepen ogen de donkergrijze muren die haar omsingelen. Ze zijn zo hoog. Oneindig. En dan die lucht erboven. Ze kan niet wennen aan die eeuwige schemer. Zonder te kijken waar ze haar voeten neerzet, zet ze het op een lopen, zo snel dat ze geen tijd meer heeft om haar deprimerende omgeving op te merken.

Al gauw bereikt ze het meer waarnaar ze zocht. Sammy slaakt een zucht van verlichting. Nog altijd heeft ze geen volledige beschikking over haar herinneringen. Meestal moet ze het hebben van haar gevoel. De plaats waar ze zich nu bevindt, heeft het meest weg van een open plek in de bergen. Ondanks dat het ook hier barst van donker gesteente, ogen de bergwanden toegankelijker. Het is hier iets beter verlicht, iets minder somber.

Nadat ze het gebied heeft verkend, trekt ze haar kleren en schoenen uit. Haar ondergoed houdt ze aan, alsof dat haar minder kwetsbaar maakt. Ze ziet ertegen op zich met het koude water te wassen. Alle andere keren dat ze zich opfriste, schrobde ze alleen het ergste vuil van haar huid. Daron was tenslotte steevast in haar buurt. Maar nu is ze echt smerig. Ze voelt zich smerig en niet alleen aan de buitenkant. Onwillig laat ze een teen in het meer zakken. Elk haartje op haar lichaam komt overeind. Ze laat een diepe zucht ontsnappen, knijpt haar ogen dicht en springt. Het plotse contact met het ijzige water doet elke spier in haar lichaam verkrampen. Klappertandend slaat ze haar armen om haar middel. Het is een verademing dat ze hier kan staan. Een kilte verspreidt zich door haar ledematen en verlamt haar.

Ze moet verdomme bewegen. Ze is hier niet om te verdrinken. Met pijn en moeite strekt ze haar armen voor zich uit en zakt dieper het water in. Aanvankelijk lukt het haar amper de slagen te maken die ervoor zorgen dat ze vooruitkomt, doordat ze zo bibbert. Nooit eerder miste ze haar douche zó erg.

Nadat ze een poosje in het kalme meer heeft gezwommen en zich heeft ontdaan van al het vuil, zweet en bloed, is ze het beu. De enige reden dat ze het niet waagt het water uit te stappen, is dat ze het dan weer net zo koud zal hebben als toen ze erin sprong. Om die akelige sensatie uit te stellen, blijft ze nog even dobberen. Door het heldere water bestudeert ze de bodem. De milde golven verzachten de vorm van de rotspunten onder haar, die minstens zo scherp zijn als elk ander stuk steen in deze ellendige wereld.

Ondanks dat ze de kilte verwachtte, wordt ze erdoor overvallen als ze het water uitstapt. Gejaagd opent ze de tas die Daron voor haar inpakte. Hoewel ze geen zachte handdoek verwachtte, ergert ze zich aan het gebrek eraan. Haar blik dwaalt naar het hoopje vuile kleding. Daar gaat ze zich niet mee afdrogen. In haar handen blazend begint ze te ijsberen. Pas als ze vrijwel droog is, schieten haar zogenaamde gaven haar te binnen.

In zichzelf vloekend strekt ze haar arm uit naar een afgevlakt rotsblok. Het moment dat het aanvoelt alsof haar vingertoppen in brand staan, ontspringt vanuit het niets een laaiend vuur. Op haar blote voeten haast ze zich erheen. Binnen de kortste keren neemt haar lichaam de plezierige warmte op en stopt met bibberen. Sammy staart gebiologeerd naar de wild uitslaande vlammen en het steen eronder, zich afvragend hoe iets kan branden zonder hout, papier of iets anders ontvlambaars.

Dicht naast de vlammen droogt haar ondergoed snel. De kleren die Daron voor haar vond, passen redelijk goed. Alleen de spijkerbroek zit te los, een probleem dat zich eenvoudig laat oplossen door de leren riem uit haar eigen broek. De sweater past haar prima en ze is blij dat die lange mouwen heeft, zodat ze de littekens op haar onderarmen kan bedekken. Ten slotte trekt ze haar kisten aan en legt zorgvuldig twee dubbele knopen. Ze moet er niet aan denken dat ze struikelt door zoiets onnozels als losgeraakte veters.

Als ze om zich heen kijkt om zich ervan te verzekeren dat ze niets vergeet, valt haar blik op haar haveloze, bebloede kleren. In een vlugge beweging schopt ze die weg. Het bewijs van wat Matt is overkomen, wordt in luttele seconden verzwolgen door de vlammen. Ze heft haar arm en zodra ze die langzaam laat zakken, volgt het vuur haar voorbeeld. Het gaat liggen, zwakt af, verdwijnt… Verbaasd kijkt ze naar de schroeiplekken op het rotsblok, tot ook die wegtrekken. Ze verlegt haar aandacht naar de bergtoppen, die als enorme zwaarden dreigend boven haar uitsteken. Die bereikt ze vermoedelijk nooit, hoe hoog ze ook klimt. Toch wil ze die kant op. Ze is niet ver genoeg bij Daron vandaan.

Een tijdlang dwaalt ze tussen grijs gesteente door en kiest uiteindelijk de gladste en steilste rotswand in de wijde omtrek. Nu ze hier is, kan ze net zo goed haar vaardigheden testen. Onzeker begint ze aan haar klim. Ze dacht dat het haar lastiger zou afgaan dan de route die ze aflegde om hier te komen. Dat is niet het geval. Haar vingers vinden telkens punten waaraan ze zich kan optrekken en al zijn er nauwelijks uitstulpingen waarop ze kan steunen, haar voeten slippen niet weg. Het gaat uitstekend en in een vlot tempo vervolgt Sammy haar weg. Dan trekken al haar spieren tegelijkertijd samen.

Een overweldigende pijn berooft haar van haar vermogen tot logisch nadenken. In een reflex sluiten haar vingers zich om een uitsteeksel, zo strak dat het afbreekt. Terwijl ze probeert zich te herpakken, verliest haar andere hand het contact met de bergwand. Ze valt. Haar handen schrapen open als ze radeloos naar aangrijppunten zoekt. Haar nagels scheuren als ze wild naar het steen graait. Ze moet iets vinden. Iets waardoor de bodem niet steeds dichterbij komt.

Net voordat ze een doodssmak maakt, draait haar lichaam zich en slaagt ze erin op beide benen neer te komen. Als ze de grond raakt, wordt ze met grof geweld door elkaar geschud. Ze beseft pas dat het luide gekraak haar botten zijn als ze door haar benen zakt. Sammy wil haar val dempen door zichzelf met haar armen op te vangen, maar faalt daarin als een ervan de verkeerde kant op buigt, zodra die de rotsgrond zoveel harder en sneller raakt dan ze inschatte. De pijnscheuten die haar bestoken, maken haar misselijk. Zwarte vlekken in haar blikveld duizelen haar.

Het lukt haar zich op haar zij te draaien. Op de kille, gebarsten grond rolt ze zich op tot een balletje. Met haar goede arm omklemt ze die waarop ze viel. Gebroken. Net als haar enkels. Vermoedelijk haar knieën. En nog wat andere botten. De pijn is overal. Om haar tranen binnen te houden, knijpt ze haar ogen dicht. Haar onderlip begint te trillen en schokken golven door haar heen.

Iets beweegt onder haar huid. Botten schuiven terug naar waar ze horen. De schaafwonden in haar gezicht sluiten. Daar maakt ze zich niet druk om. Het zijn niet haar verwondingen die op het punt staan haar het bewustzijn te ontnemen. Hoe weerzinwekkend de pijn die haar val met zich meebracht ook is, ze valt in het niet bij wat er binnen in haar gebeurde. Het moment dat Darons aanwezigheid verdween, was het alsof haar borstkas werd verscheurd. Alsof een deel van haar uit haar werd gerukt. Hoewel hij weer binnen haar bereik is, breidt die leegte zich uit.

Er zit weinig anders op dan zich overgeven aan het immense verdriet dat ze met zich meedraagt sinds ze zich herinnert dat Daron niet leeft. Tranen die ze al die tijd onbewust inhield, stromen over haar wangen. Ze is niet in staat ertegen te vechten. Ze kan niet doen alsof zijn dood haar niet raakt. Dat doet het wel. Harder dan ze kan bevatten.

Wat er door haar heen trok en ervoor zorgde dat ze nergens meer toe in staat was toen ze aan die bergwand hing, was iets van haarzelf. Net als haar verdriet om Daron. Het vormde zich niet nadat hij zijn bloed aan het hare toevoegde. De pijn die door haar heen golft, komt niet doordat ze heel even buiten zijn bereik was. Ze was er altijd al, weggestopt tussen al het andere dat ze jarenlang onderdrukte, en ze ontstond op de dag dat Sammy Midland betrad. De dag dat ze Daron voor het eerst zag.

Toen de Magiërs hem aan haar voorstelden en hun blikken elkaar kruisten, voelde ze hetzelfde als nu. Ze kon zich die dag amper staande houden. Als verdoofd liep ze achter Daron aan, over de binnenplaats, naar het klooster, door eindeloze gangen. Hij legde haar van alles uit, maar dat ging volledig langs haar heen. Ze concentreerde zich op het terugdringen van haar tranen. Op het verbergen van haar emoties. Haar verdriet. Verdriet om iemand die ze niet kende.

Sammy veegt de tranen van haar wangen. Haar huid is ruw en haar ogen branden. Ze richt zich op haar ademhaling, laat koele lucht haar longen vullen. Elke keer dat ze inademt, is het alsof iemand een mes in haar hart steekt. Ze draait zich op haar rug en staart naar de sombere, grauwe lucht; een perfecte weerspiegeling van hoe ze zich voelt. Ze wilde zo graag aan Daron ontsnappen. Aan zijn gevoelens, zijn eeuwige aanwezigheid binnen in haar. Had ze het maar nooit gedaan. Wat heeft ze aan deze nieuwe herinneringen? Ze leggen haar nu, net als toen, niet uit wat Daron voor haar betekent. Ze leggen haar niet uit waarom ze eraan onderdoor gaat dat hij een Schuldige is.

Hoofdstuk 7

Haar borstkas verkrampt bij elke ademtocht. Een knoop in haar maag trekt zich steeds strakker aan. Haar hoofd is één grote warboel die haar een kloppende pijn bij haar slapen bezorgt. Ze herinnert zich amper hoe ze normaal moet functioneren. Hoe ze daar al die jaren toe in staat was. Ze wil opstaan. Ze wil niet meer liggen op de harde, scherpe rotsgrond die haar kleren vernielt. Haar lichaam protesteert.

Sammy kwam hier niet naartoe om aan Daron te denken. Ze wilde niet buiten zijn bereik zijn om haar gevoelens voor hem te ontdekken, of te achterhalen welk deel van zijn chaotische emoties misschien aan haar toebehoort. Toch is hij de enige die in haar gedachten opduikt. Zijn gezicht is het enige wat ze ziet zodra ze haar ogen sluit. Te zwak om zich te verzetten, stelt ze zich open voor haar herinneringen.

In het begin waren er alleen de trainingen. Hoewel de beelden onscherp zijn, maakt ze nergens uit op dat ze meer woorden met elkaar wisselden dan strikt noodzakelijk was. Het leek er eerder op dat Daron haar vermeed en buiten de poorten van het klooster was dat niet anders. Ze herinnert zich dat ze daar doorgaans werd omringd door soldaten, maar daar was Daron nooit een van. Hij was de leider van die mannen, niet haar oppas, zoals hij een Magiër eens toeschreeuwde. En zo gedroeg hij zich ook.

De jaren waarin ze gewond raakte, waren de enige waarin ze soms alleen waren. Hij behandelde haar altijd met de grootste omzichtigheid wanneer hij haar kneuzingen koelde, een schouder terug in de kom duwde of een snee hechtte. Op het beantwoorden van vragen over haar letsel na, was er geen communicatie. Daron was haar trainer, haar genezer. Sammy zijn leerling en patiënt.

Haar verdriet is er niet vanwege zijn bloed, noch ontwikkelde het zich in de loop der tijd, doordat ze de persoon achter de stugge legerleider leerde kennen. Die zal ze nooit leren kennen. Daron weet zelf niet wie die man is. Nee. Haar verdriet uitte zich op het moment dat ze hem zag. Het was er gewoon opeens. Ze herinnert zich niet dat ze het net zo erg vond dat alle anderen hier dood zijn. Ze had altijd het gezonde besef dat zij daar geen verandering in kon brengen.

De Schuldigen waren niet de reden dat ze Midland betrad. Dat was Caleb. Haar broertje. Nog een verlies. Al had het voor hem heel anders kunnen lopen. Haar vertrek naar deze wereld heeft er deels aan bijgedragen dat hij uitgroeide tot de persoon die hij nu is. Maar Daron… Hij is hier al zo lang. Lang voordat zij werd geboren. Sammy heeft hem nooit gekend. Ze kon onmogelijk voorkomen dat hij hier belandde. Waarom voelt ze zich er dan schuldig over? Ze herkende het gevoel niet meteen; het hield zich schuil tussen alle andere emoties. Iets in haar gelooft dat zij had kunnen verhoeden dat Daron na zijn dood in Midland terechtkwam.

Hoofdschuddend werkt ze zich op haar ellebogen. Niemand is erbij gebaat als ze op de grond blijft liggen treuren over alles wat ze is verloren. Sommige dingen zijn niet eens háár verlies. Ze behoorden haar nooit toe.

Caleb, herinnert ze zichzelf. Daarom is ze hier. Ze wilde niet dat haar gedachten aan hem verstoord zouden worden doordat Daron zich druk maakte of haar verwarde met zijn gevoelens. Ze durfde niet aan Caleb te denken in Matts buurt. Als hij echt haar emoties oppikt… Hij zal ze niet begrijpen. Niet na wat Caleb hem heeft aangedaan.

Haar beste vriend is echter zo goed als genezen. Haar woede, haar wanhoop, haar verdriet… Alles wat ze voelde toen ze Caleb opzocht, is verdwenen. Bevrijd van die emoties, in elk geval waar het Matt betreft, kan ze niet bevatten wat ze heeft gedaan. Het idee dat ze Caleb wilde doden, maakt haar kotsmisselijk. Hoewel hij in niets de jongen is die zij zich herinnert, is hij nog altijd haar broertje.

Uit alles wat Sammy over hem heeft gehoord, blijkt dat hij slecht is. Uit alles wat ze heeft gezien, blijkt hetzelfde. Caleb brengt enkel vernietiging met zich mee. En zij was zo stom te geloven dat hij haar liet gaan, nadat hun krachten hen uit elkaar hadden geslingerd. Daron moest haar vertellen dat dit niet het geval was. Dat Caleb haar meer dan eens had aangevallen, dat het hem gewoon niet lukte haar te doden.

Maar Daron zag zijn ogen niet veranderen. En dat bezorgt haar een gevoel dat ze angstvallig voor Matt verborgen wil houden: hoop. Ook al realiseert ze zich dat die nergens op is gebaseerd. De zwarte symbolen op zijn huid stellen Caleb tot bepaalde dingen in staat. Daron zei dat sommige van zijn tatoeages ook gegraveerd staan in wapens om te doden. Wat als die beschadigd raken? Als een mes een streep door de letters zet, heft dat de betekenis van het woord op. Het zal Caleb op zijn minst verzwakken. Alleen krijgt ze dat zelf nooit voor elkaar. Om een of andere reden kan zij hem niks maken. Wie moet het dan doen?

Niet de vijf Zielen die haar zijn gevolgd. Niet Gabriël en de Schuldigen die hij zijn leger noemt. Ze zijn minder capabel dan haar mensen waren en Caleb vaagde hen in een mum van tijd weg. Daron is sterk. Ze weet zeker dat hij het probeert als ze het hem vraagt, maar de gedachte dat hij een tweede dood sterft, maakt dat ze in een hoekje wil wegkruipen. Dan is er alleen nog Matt. En die zal een volgende aanval van Caleb niet overleven. De enige die overblijft, is zijzelf.

Maar zelfs als ze haar broertje van al zijn krachten kon ontdoen, maakt het weinig verschil. Dat wat de Magiërs hem gaven, zorgt er alleen voor dat hij zo sterk is. Als ze hem dat afneemt, zal hijzelf niet veranderen. Ook haar krachten zijn van de Magiërs afkomstig en deze maakten haar nooit tot een ander persoon. Als Caleb weer een normaal mens zou zijn, verandert dat niets aan zijn wrok jegens haar.

Sammy denkt dat ze hem kan vergeven dat hij haar dood wil. Hij heeft zijn redenen om kwaad op haar te zijn. Hoewel ze de intensiteit van zijn woede buitenproportioneel vindt, kan ze proberen er begrip voor op te brengen, als hij haar daar de kans voor geeft. Ze denkt zelfs dat ze hem kan vergeven dat hij zoveel Zielen op Het Pad deed belanden. Het zal haar moeite kosten, maar het betrof mensen die al dood waren. Ze kozen er zelf voor hier te zijn. Als ze meteen waren overgegaan, was de Eeuwige Leegte hun niet overkomen.

Eén beeld staat echter op haar netvlies gebrand: Matt. Zelfs als ze haar broertje van zijn krachten kon ontdoen, zelfs als hij daarna de kleinste vorm van berouw zou tonen… Ze kan hem niet vergeven wat hij Matt aandeed. Caleb zal nooit meer een rol in haar leven spelen.

Maar ze kan hem niet simpelweg de rug toekeren. Ze kan niet op zoek gaan naar de correcte manier om een portaal te openen en er met Matt tussenuit knijpen. Het is haar niet gegund te rouwen om wat er van haar broertje is geworden en haar leven weer op te pakken. Caleb is te gevaarlijk om achter te laten. Nu leeft hij zich uit in Midland. Ze wil niet denken aan wat er kan gebeuren als iemand met zijn krachten en gebroken geest de gewone wereld betreedt.

Sammy sluit haar ogen en zoekt naar beelden uit een betere tijd. Naar herinneringen uit haar verleden. Haar echte verleden.

Caleb houdt de kettingen van de schommel stevig vast. Hoe hoger ze hem duwt, hoe luider zijn lach klinkt. Met een sneeuwbal in haar hand holt ze achter hem aan door het bos. Een warme zomerdag op het strand. Zijn verrukte kreetjes als de golven over hem heen slaan. Een deels weggespoeld zandkasteel. Kleine vingers die de hare omsluiten. Zijn eerste schooldag, zijn eerste dag zonder haar. Hij nestelt zich tegen haar aan en schatert het uit om een tekenfilm. Gebroken takken om een hut mee te bouwen.

De angst die steevast op de achtergrond sluimerde, duwt ze weg. Het gaat haar om de goede momenten die ze hadden. Momenten waarop het heel even leek of ze een onbezorgd leven leidden. Eens schonken die herinneringen haar kracht, maakten ze haar gelukkig. Dit is de laatste keer dat ze zichzelf toestaat ze op te halen. De laatste keer dat ze Caleb als haar kleine broertje ziet. Dat is hij al jaren niet meer. Ze moet hem loslaten.

Hoofdstuk 8

Hoelang ze precies weg was, weet ze niet. De voortdurende schemer geeft haar geen indicatie van tijd. Ze heeft een paar keer kort geslapen, maar ze vermoedt dat ze dat deed omdat ze uitgeput was, niet omdat er weer een dag voorbij was. Pas nu ze op het punt staat Matt weer te zien, maakt ze zich zorgen om de tijd die verstreken is. Ze liet Daron bij hem achter. Opeens vraagt ze zich af waar die twee het in haar afwezigheid over hebben gehad. De gedachte dat zij misschien onderdeel van hun gesprekken was, maakt haar nerveus. En waarschijnlijk was ze dat. Of Caleb. Waar moesten ze het anders over hebben?

Ze gaat tegen een rotsblok zitten en strekt haar benen voor zich uit, wensend dat ze Matt nooit had achtergelaten. Haar poging alleen te zijn en enigszins te verwerken wat haar is overkomen, liep uit op teleurstelling en verdriet. Als ze niet was vertrokken, als ze die berg niet had beklommen, was dat haar in elk geval bespaard gebleven. Dan was het holle gevoel binnen in haar niet uitgegroeid tot een gapende leegte.

Zuchtend staat ze op. Ze kan hier moeilijk blijven zitten omdat ze zenuwachtig is. Voor ze echter een kans krijgt de duistere gang in te stappen, staat Daron voor haar neus. Haar adem stokt in haar keel en ze is zich angstvallig bewust van zijn nabijheid. Haar maag maakt een buiteling en de warmte die hij uitstraalt, verhit haar binnenste. Ze probeert te glimlachen, wat slechts half lukt, doordat haar verdriet om hem naar boven borrelt. Naarstig zoekt ze naar woorden om de stilte te doorbreken.

‘Matt,’ is het enige wat bij haar opkomt.

‘Hij slaapt,’ antwoordt Daron. ‘Het gaat goed met hem.’

Ze knikt met moeite. Haar hart klopt sneller dan gezond is. Misschien doet dat hem geen kwaad, maar het lijkt haar sterk dat het goed is voor haar, een levend persoon.

‘Ik zal jullie alleen laten,’ mompelt Daron.

‘Oké.’ Hoewel ze dankbaar is dat hij gaat, wil ze tegelijkertijd dat hij blijft. Dat hij ervoor zorgt dat ze haar gesprek met Matt kan uitstellen.

In het zwakke licht van het vuur bestudeert ze haar vriend. Hij ligt op zijn zij, met een hand onder zijn wang. Zijn gezicht is geheel vrij van verwondingen. Hij draagt geen kleding meer die bebloed en gescheurd is. Hoewel zijn ogen gesloten zijn, trillen zijn oogleden. Zijn ademhaling lijkt regelmatig, maar is het nét niet.

‘Doe niet of je slaapt.’

‘Laat me dan niet alleen met mensen die ik amper ken.’ Hij komt overeind, rekt zich uit en gaat tegen een rotswand zitten. ‘Doen of ik slaap is de enige manier om onder plichtmatig geklets uit te komen.’

‘Het spijt me.’ Afwezig klopt ze wat stof van haar mouw. ‘Ik wilde…’ Sammy schudt haar hoofd. Ze heeft geen excuus. Ze had moeten blijven.

Matt doet geen moeite naar haar onuitgesproken woorden te raden. Of haar zin af te maken, zoals hij altijd doet. Haar handen worden klam en haar bloed koelt af. Hij is kwaad op haar. En terecht. Ze liet hem alleen. Haar knieën knikken en ze laat zich moedeloos op de grond zakken.

‘Ik haat deze wereld,’ zegt Matt.

‘Ja,’ fluistert ze. Hij is niet de enige. ‘Het sp…’

‘Er is hier écht geen eten?’

Ze kijkt hem verrast aan. ‘Wat?’

‘Ik heb best zin in een hamburger. Maar Daron zei dat hier geen eten is.’

‘Nee…’

‘En alleen wáter,’ gaat Matt verbolgen verder.

Vreemd genoeg doen zijn woorden haar verlangen naar eten. Of iets anders dan water. Koffie, cola… Iets smaakvols. ‘In de bossen groeit fruit,’ herinnert ze zich. ‘En noten.’ Althans, dat beweerde Daron toen ze hier net waren. Matt kijkt haar aan zoals zij Daron moet hebben aangekeken. Ze voelt haar mondhoeken licht omhooggaan.

‘Nogmaals, ik haat deze wereld.’

‘Omdat er geen eten is?’

‘Onder andere.’ Hij staat op en loopt naar haar toe.

Ze verstijft als hij naast haar komt zitten en een arm om haar heen slaat.

‘Wil je alsjeblieft ophouden met zo zenuwachtig zijn?’ glimlacht hij. ‘Het werkt ook op mijn… zenuwen.’

‘Ja.’ Ze wendt haar blik van hem af. ‘Het…’

‘Bespaar je de moeite. Daron heeft het al uitgelegd.’

‘Wat?’ Daron heeft wát?

Matt neemt haar van top tot teen op. Zijn ogen, die nog steeds groene vlekjes hebben, zoeken die van haar. Ze voelt zich er ongemakkelijk onder.

‘Niet eens een beetje?’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Ik bedoel… ik ben verdomd aantrekkelijk en… niet eens een béétje verliefd?’

Bij het zien van haar onthutste blik barst hij in lachen uit. Het is een verademing om dat vertrouwde geluid te horen. Om de rimpeltjes in zijn ooghoeken te zien. Aangezien ze niet begrijpt waar hij mee bezig is, is het lastig om met hem mee te doen.

‘Matt,’ begint ze voorzichtig als hij is uitgelachen. ‘Wat doe je?’

Hij wrijft over de stoppels op zijn kin. ‘Ik weet het niet.’ Een sombere blik verdrijft zijn goede humeur. ‘Ik mis je lach. Ik heb hem al zo lang niet gezien.’

Ze herinnert zich niet wanneer ze voor het laatst ergens oprecht om moest lachen. Tegenwoordig heeft ze meer redenen voor tranen.

‘Ik weet het,’ zegt ze zacht, zich afvragend of ze ooit nog plezier zal hebben. Of ze ooit nog echt gelukkig kan zijn. Ze kijkt naar Matt. De reden dat ze niet mag opgeven. Ze slaat haar armen om hem heen. Sammy kan het feit dat hij gezond naast haar zit niet laten overschaduwen door wat er om hen heen gebeurt. Ze moet zichzelf toestaan daar blij om te zijn.

‘Hoe voel je je?’ waagt ze na een poosje te vragen. Zijn armen hebben haar gekalmeerd en haar zenuwen deels verjaagd. Nu moet ze dapper zijn en het laatste wat tussen hen in kan staan aanpakken.

‘Kerngezond,’ grinnikt hij. ‘Dankzij jou, uiteraard.’

Ze knikt tegen zijn borstkas. ‘En je voelt… mij?’ Onder haar wang gaat zijn schouder even omhoog. ‘Sorry.’

‘Waarom maak je je daar zo druk om? Daron deed ook al of het heel wat is.’

Ze duwt zich van hem af. ‘Waarom heeft hij je dat verteld?’

‘Geen idee,’ zegt Matt onschuldig. ‘Misschien wilde ik weten waarom ik niet meer gewond was?’

‘O. Ja. Dat…’ Dat is best logisch.

Hij probeert zijn lach in te houden. ‘Hoe kwaad was je op Daron?’

‘Wat heeft dat ermee te maken?’ Het komt er vinniger uit dan ze bedoelt.

‘Die reactie zegt genoeg.’ Matt probeert niet langer niet te lachen. ‘Sam…’ Hoofdschuddend kijkt hij haar aan. ‘Moet ik me echt druk maken, omdat ik niet dood ben? Moet ik kwaad op je worden? Want als dat de gewenste respons is…’

‘Het is wederzijds,’ bijt ze hem toe. ‘Jouw bloed zit ook in mij.’

‘Ja, zoiets begreep ik al. Maar vertel me, Sam, wat voel ik?’

‘Wat?’ Ze kan Matts onbezorgde houding niet plaatsen. Hoe kan hij zich hier niet druk om maken? Ze was als de dood dat hij haar dit zou verwijten, deze inbreuk op zijn privacy, het opdringen van haar emoties aan hem.

‘Krijg ik nog antwoord?’ vraagt hij geamuseerd.

‘Ik…’ Ze staart hem wezenloos aan. ‘Ik weet het niet.’ De ergernis die ze bespeurde toen ze hier net was, is verdwenen. Hij is niet zenuwachtig. Niet kwaad. Toch voelt ze hem. Zijn bloed in haar aderen. In tegenstelling tot Darons aanwezigheid is die van hem rustgevend. ‘Vrede,’ murmelt ze, ‘met… alles?’

‘Niet met alles.’ Matt schenkt haar een droevige glimlach. ‘Natuurlijk niet met alles. Op dit moment ben ik blij dat jij terug bent en ik leef. Voor nu is dat genoeg. Over de rest maak ik me wel zorgen als het nodig is.’

‘Hmmm…’ Best een gezonde manier van denken. Soms wilde Sammy dat ze daarin iets meer op hem leek.

‘Bovendien wist ik altijd al hoe je je voelde. En als ik me niet vergis, wist jij dat ook van mij,’ vervolgt hij. ‘Dat het nu letterlijk is, dat is dan maar zo.’

Het woord altijd laat haar maag pijnlijk samentrekken. ‘Matt.’ Haar stem hapert in haar keel. Hoe moet ze hem vertellen dat altijd pas iets meer dan een maand is?

‘Ik weet het, Sam.’ Hij slaat zijn arm weer om haar heen.

‘Nee,’ spreekt ze hem tegen. ‘Het heeft hier niks mee te maken. Het…’

‘Je hebt niet het geluk me echt al vijf jaar te kennen,’ onderbreekt hij haar. ‘Zoals ik al zei: ik weet het.’

Ze klemt haar kaken op elkaar. ‘Hij had het recht niet…’ Onder haar huid kolkt haar bloed opeens door haar aderen. Hoe kon Daron haar díé woorden afnemen?

‘Sam, doe eens rustig.’ Matt steekt sussend een hand op. ‘Daron heeft niets gezegd. Nadat jullie dat portaal in sprongen, realiseerde ik het me gewoon.’

‘O.’ Ze staart naar de barsten in de rotsgrond naast haar. Zaten die daar al? ‘Wat… wat gebeurde er?’

‘Je vervaagde.’ Hij schokschoudert. ‘Ik draaide me om, ik was van plan terug naar huis te gaan, en toen… Hoe verder ik liep, hoe vager mijn herinneringen aan jou werden. Dus ging ik terug naar de grafkamer. Ik wilde je niet vergeten. Terwijl ik probeerde uit te puzzelen hoe ik dat kon voorkomen, duwde iemand me in die wervelwind.’

‘Het spijt me. Ik wist niet wat er zou gebeuren toen ik vertrok.’

‘Je hebt zoveel spijt. Waarom?’

‘Je had een leven voor mij. Dat heb ik je afgenomen. Zonder mij…’

‘Waarom doe je of het iets is wat jíj me hebt aangedaan? Je kunt jezelf niet van alles de schuld geven. Het overkwam jou net zo goed. Ik weet niet hoe het kan, maar ik ben blij met jou in mijn leven. En ik geloof dat dit wederzijds is.’

Ze knikt. ‘Natuurlijk, maar…’

‘Geen gemaar, Sam. Het is zoals het is. Je bent mijn beste vriendin en zolang ik me dat herinner, blijf je dat.’ Zijn glimlach verraadt dat ook hij vreest dat er een dag komt waarop ze elkaar aankijken alsof ze vreemden zijn.

‘Prima,’ geeft ze opgelucht toe. Voor het eerst sinds lange tijd is haar glimlach oprecht.

‘Zullen we naar buiten gaan?’ stelt hij voor.

‘Naar buiten?’

‘Hm-hm.’ Hij klinkt verongelijkt. ‘Dat mocht niet van Daron.’

Ze neemt hem onderzoekend op. Hij ziet er niet uit alsof hij een grap maakt. Zo voelt het ook niet. ‘Je mócht niet naar buiten? Waarom niet?’

‘Sam, die arme man is doodsbang voor je. Ik gok omdat je hem alle hoeken van deze wereld had laten zien als mij iets was overkomen.’

‘Tja…’ Dat kan best kloppen. Ze wurmt zich onder zijn arm vandaan en staat op. Van haar mag hij best naar buiten. Nu zij er is.

Sammy stapt de grot uit en speurt de omgeving af naar een enigszins begaanbare route voor Matt. Ze heeft geen idee wat ze met hem kan doen.

‘Wat doe je?’ vraagt Matt.

‘Ik weet het niet,’ antwoordt ze afwezig. ‘Ik zoek een veilige plek voor jou.’

‘Dat ik van Daron niet naar buiten mocht, wil niet zeggen dat ik er niet ben geweest,’ zegt hij aangebrand. ‘Denk je soms dat hij nooit wegging? Dat hij voortdurend naast me zat en mijn hand vasthield?’

Ze draait zich naar hem om. ‘Maar…’

‘Daron houdt Gabriël in de gaten. Samen met die andere Schuldigen. Ze verwijten hem dat hij in jouw afwezigheid bij mij was, dus ik gaf hem toestemming zo nu en dan van mijn zijde te wijken.’

Dus hij weet ook al wie Gabriël is. Ze dacht dat zij hem alles moest uitleggen. Kennelijk had ze het mis. Ze vraagt hem straks wel wat Daron hem allemaal heeft verteld. Ze heeft nog geen zin om daarover na te denken. Straks staat ze er weer midden in. Nu wil ze even zichzelf zijn. Sammy, de beste vriendin van Matt.

‘Toen ik hier net was…’ Matt bestudeert het grauwe steen. ‘Ik was niet eens in staat om… Ik begreep meteen waarom je me had achtergelaten.’

‘Dat was een fout,’ zegt ze. ‘Ik had je mee moeten nemen.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik was jullie alleen tot last geweest. Jullie zouden me keer op keer moeten redden, omdat ik ergens over struikelde.’

Voordat ze de kans krijgt hem te antwoorden, komt Matt in beweging. Binnen enkele seconden bevindt hij zich meters boven haar, tegen de rotswand aangeklemd. Kort daarna hijst hij zichzelf op een richel. Ze volgt hem omhoog en gaat naast hem zitten.

‘Ik denk dat ik me nu iets beter kan redden,’ grijnst hij.

‘Ja,’ mompelt Sammy. Ze bekijkt haar beste vriend. Blijkbaar heeft ze hem meer gegeven dan het helen van zijn verwondingen. ‘Als je dit kunt, waarom mocht je dan niet naar buiten van Daron?’

‘Ik heb het hem niet verteld. Ik vond dat jij dit als eerste mocht weten. En het is niet het enige.’ Hij glimlacht naar haar. ‘Ik struikel niet meer, dat is duidelijk. Mijn wonden genezen, ook nieuwe. Dat merkte ik toen ik van een berg viel. Maar goed…’ Hij maakt een wegwuivend gebaar. ‘Ik kan ook het vuur in mijn grot zelf aan- en uitzetten. Het is behoorlijk irritant dat Daron dat altijd laat branden.’

‘Hoe…?’

‘Ik herinnerde me wat jij deed, toen je met je hand die afdruk in de muur maakte. Ik gokte dat het iets met concentratie te maken had. Dus toen ik niet kon slapen, doordat het te licht was…’

‘Doofde je het vuur?’ Ze kan het niet geloven. Nog altijd weet ze niet wat ze zelf hoort te kunnen. Ze heeft geen idee hoe ze haar krachten moet bereiken, wat die exact omvatten. Matt dacht enkel logisch na en…

‘Geduld is nooit je sterkste punt geweest, Sam,’ grinnikt hij, haar gedachten radend. ‘Daron zei dat je je niet alles herinnert. Hij…’

‘Waarover hebben jullie het gehad toen ik weg was?’ kapt ze hem af. ‘Wat heeft hij je allemaal verteld?’

‘Dat zou je wel willen weten, hè?’ Matt lacht en geeft haar een speelse por tussen haar ribben.

Ze veinst dat het haar zeer doet en lacht met hem mee, maar kan haar onrust niet van zich afschudden. ‘Ga je het me nog vertellen?’

‘Ik weet het niet, Sam.’ Hij tuurt peinzend voor zich uit. ‘Dat zou niet zo netjes zijn. Toch?’

‘Je kent mij langer dan Daron,’ moppert ze. ‘Ik heb recht op elk detail van je leven.’

‘Wat wil je weten?’ De rimpeltjes in zijn ooghoeken verraden dat haar reactie hem amuseert. ‘Want natuurlijk heb je recht op elk detail van mijn leven. Jammer dat onze bloedband er niet voor zorgt dat je gewoon mijn gedachten kunt lezen, hè?’

Ze haalt haar schouders op, eigenlijk heeft ze geen idee. Tot haar frustratie beseft ze dat het haar dwarszit dat ze niet weet wat Daron over haar heeft gezegd. Dat dit haar interesseert. ‘Laat ook maar.’

‘Hij legde me uit hoe het komt dat mijn wonden zijn genezen en wat de gevolgen daarvan zijn,’ begint Matt aarzelend. ‘Daar, eh, dwong ik hem een beetje toe. Hij is niet zo spraakzaam.’

Iets doet haar vermoeden dat die laatste woorden niet geheel waar zijn. Ze voelt het. Toch wijst ze hem er niet op. Ze zou het afschuwelijk vinden als Matt dat bij haar deed.

‘Hij heeft me verteld wie hij is. Of… wat hij hier deed, in elk geval. En ik heb begrepen dat jij hier veertien jaar was, voor je terugkeerde naar de gewone wereld. Dat was het wel zo’n beetje.’

‘Oké.’ Dat valt mee. Daron heeft het recht Matt over zichzelf te vertellen.

‘Samen met die andere vijf houdt hij Gabriël in de gaten. Daron heeft een paar keer een poging gedaan hem op andere gedachten te brengen, maar hij luistert niet.’

‘Heb je de anderen ontmoet?’ vraagt ze geschrokken.

Matt schudt zijn hoofd. ‘Ik weet alleen dat ze er zijn. Dat ze ooit… Dat ze bij jou hoorden.’

‘Ooit…’ Dat lijkt zo lang geleden, terwijl ze hen slechts enkele weken terug in de steek liet. Toch geloven ze in haar. Of niet. Misschien zien ze in haar gewoon de beste kans om niet op Het Pad te belanden. Om uit handen van Caleb te blijven. En dat slaat nergens op. Hij heeft het op haar voorzien.

De gedachte aan haar broertje bezorgt haar een zware druk op haar borst. Ademhalen doet pijn.

‘Sam,’ zegt Matt vertwijfeld.

Ze slaat haar ogen neer en staart de afgrond in.

‘Zijn ogen waren zwart,’ zegt ze zacht. ‘Er zit iets in hem, Matt. Iets… Schaduwen.’ Ze voelt dat hij emotioneel afstand van haar neemt bij die woorden, dat hij ze niet wil horen. Ineens voelt ze zich helemaal alleen. Ze moet kwijt wat ze heeft gezien en Matt is de enige aan wie ze het wil vertellen. ‘Die tatoeages…’

‘Zorgen ervoor dat hij zo sterk is,’ maakt hij haar zin bot af. ‘Dat hij in staat is te doen wat hij doet. Daron heeft het me uitgelegd.’

‘Wat als…’ Ze durft niet verder te spreken, durft Matt niet aan te kijken. Ze voelt zijn vijandigheid groeien. Zijn woede.

‘Hoe denk je dat te doen?’

De kilte in zijn stem laat haar nekhaartjes overeind komen.

‘Sammy.’

Ze voelt zijn blik op haar branden.

‘Waarom zou je dat wíllen?’

‘Wat moet ik dan doen?’ schiet ze in de verdediging.

‘Ben je vergeten wat hij mij aandeed?’

In haar schoot wringt ze gespannen haar handen ineen.

‘Dat ik niet langer gewond ben, houdt niet in dat ík het ben vergeten. Het houdt niet in dat ik er geen nachtmerries van heb. Dat ik het niet haast letterlijk voel als ik eraan terugdenk.’

‘Natúúrlijk ben ik het niet vergeten! Maar wat denk je dat er gebeurt als niemand iets doet? Wat als…’ Wat als Matt hem tegen het lijf loopt? Zij is niet in staat Caleb tegen te houden en hij hoeft Matt niet werkelijk aan te raken om hem te doden. Hij hoeft het alleen te wíllen.

‘Wat als je hem van zijn krachten kunt ontdoen? Wat als je hem terug kunt krijgen?’

Het zijn niet de woorden die Sammy in gedachten had. Ze waagt het niet eens aan die vragen te dénken, laat staan dat ze die hardop stelt. Maar Matt kent haar beter dan wie ook. Hij weet wat ze het allerliefst wil.

‘Zijn ogen werden groen,’ fluistert ze. ‘Toen hij het opgaf en ervandoor ging…’

‘Ze werden ook groen toen ik hem tegenkwam. Ik kan niet zeggen dat het hem een beter mens maakte.’

‘Dat weet ik,’ zegt ze verslagen.

‘Sam…’ Matt slaat een arm om haar heen, drukt haar tegen zich aan en plant onhandig een kus in haar haren. ‘Ik weet hoe je je voelt. Ik weet wat je wilt. Maar…’

‘Ik zal het nooit hebben. Ik zal hem nooit terugkrijgen. En als dat wel gebeurt…’ ze verlegt haar aandacht van de diepte naar Matt, ‘…raak ik jou kwijt.’

Het is hij of Caleb. Ze kan hen niet allebei in haar leven hebben. Niet dat ze denkt dat Caleb berouw zal tonen. Dat hij deel wil uitmaken van haar leven. Matt zal dus blijven. Dat zorgt er niet voor dat ze zich beter voelt. Ze moet het verlies van haar broertje in haar eentje verwerken. Haar vriend zal haar niet bijstaan. Dat mag ze ook niet van hem verlangen.

‘Het spijt me.’ Matt zoekt naar woorden. ‘Ik kan je hier niet mee helpen. Nog niet. Misschien ooit…’ Onbewust strijkt hij over zijn shirt, over de plek waar Caleb een mes tussen zijn ribben duwde.

‘Misschien kunnen we het er beter niet over hebben,’ zegt ze vlak. ‘Ik kan niet veranderen wat ik voel. Ik kan wel proberen jou er niet mee lastig te vallen.’

‘Ik wilde dat het anders was,’ zucht hij. ‘Ik wilde dat het niet om jouw broertje ging.’

‘Ja.’ Sammy bijt op haar trillende onderlip. Ze weigert in tranen uit te barsten. Ze wil niet dat Matt haar hierom troost.

‘Als je denkt dat je weet hoe je hem moet verzwakken,’ zegt hij aarzelend, ‘kan ik je helpen.’

Ook al bedoelt hij het goed, zijn woorden kwetsen haar. Het is een verademing dat ze Daron voelt naderen. Dat hij ervoor zorgt dat ze dit gesprek kan beëindigen.

Voor de ingang van de grot zitten ze naast elkaar tegen een rotswand, wachtend tot Daron de stilte doorbreekt die hen omringt sinds ze naar beneden klauterden.

Daron kijkt argwanend van haar naar Matt en weer naar haar. ‘Alles in orde?’

Ze nemen niet de moeite hem te antwoorden.

‘Waar kom je vandaan?’ vraagt ze voor de vorm.

‘De anderen,’ zegt Daron vertwijfeld. Hij maakt zich zorgen. Om haar?

‘Hoe is het met hen?’ Weer een vraag waarvan het antwoord wat Sammy betreft best op zich kan laten wachten.

Daron fronst. ‘Prima.’ Hij begrijpt haar vragen net zomin als zijzelf.

‘Mooi.’

‘Sam, kan ik je even alleen spreken?’ Hij kijkt naar Matt, die gebaart dat hij haar mee mag nemen.

Geërgerd sjokt ze achter Daron aan. Ze ziet er het nut niet van in Matt buiten te sluiten. Of hem zijn toestemming te vragen.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Daron nadat ze zich langs talloze rotsblokken hebben gemanoeuvreerd en zich honderden meters bij haar vriend vandaan bevinden.

Ze trekt een wenkbrauw op. Zeulde hij haar echt hierheen om haar dát te vragen? ‘Niks.’ Ze voelt er weinig voor het er met hem over te hebben.

‘Ik dacht dat jullie wel iets… beter gehumeurd zouden zijn?’

‘Waar bemoei je je mee?’ Ze beseft dat haar meningsverschil met Matt de oorzaak is van haar botheid. Toch zegt ze hem dat niet. Het irriteert haar dat hij zich mengt in iets tussen haar en Matt.

Daron zegt niets, neemt haar slechts onderzoekend op.

‘Wat?’ eist ze.

‘Ik kwam zeggen dat het mijn beurt is om de wacht te houden bij Gabriël,’ herpakt hij zich. ‘Het kan niet lang meer duren voordat ze… iets zullen ondernemen. Ik…’

‘Bedankt,’ valt ze hem in de rede.

‘Ja.’ Zijn blik weigert haar te verlaten. ‘Weet je zeker dat alles in orde is?’

Zijn ongerustheid spoelt als een vloedgolf over haar heen. Opeens voelt ze zich schuldig, omdat hij zich zo’n zorgen om haar maakt. ‘Jawel,’ mompelt ze.

‘Hebben jullie ruzie?’

‘Niet echt,’ antwoordt ze. ‘Matt is het niet helemaal eens met mijn… gevoelens. En hij heeft gelijk. Maar ik kan het niet helpen dat ik ze heb.’ Ze gebaart er hulpeloos bij.

‘Tja…’ Hij schenkt haar een magere glimlach. ‘Ik kan niet zeggen dat het went.’

Sammy staart naar Darons lippen. Naar zijn mondhoeken, die zo zelden omhoog bewegen. Haar blik dwaalt naar de fijne rimpeltjes om zijn ogen. Bewijs dat hij eens wel degelijk kon lachen. Ze vraagt zich af wat daar de redenen van waren, wat ervoor zorgde dat hij gelukkig was.

Warme, plezierige tintelingen in haar maag doen haar opschrikken uit gedachten waarvan ze niet begrijpt waar die vandaan komen.

‘Moet ik mee?’ stamelt ze als ze zich realiseert dat ze Daron aangaapt.

‘Nee.’ Hij schudt verward zijn hoofd. ‘Eerlijk gezegd denk ik dat je er beter uit de buurt kunt blijven. Gabriël…’

‘Ja, ja, ja,’ snuift ze. ‘Hij is mijn beste vriend.’ Ze strijkt haar haren achter haar oren. ‘Hoelang blijf je weg?’

‘Niet lang. Ik wil nog een keer proberen met hem te praten. Waarschijnlijk stuurt hij me meteen weg.’

Dat zit er dik in. Gabriël is niet van plan naar hen te luisteren. De Zielen die zich achter haar hebben geschaard, zijn volgens hem zo gek als een deur. De Rechtvaardige is een idioot. Zelfs met hun hulp maakt hij geen schijn van kans tegen het leger van de Magiërs. Een leger dat nu door haar broertje wordt geleid.

Haar hart klopt sneller. Als ze opkijkt naar Daron, wendt hij vlug zijn blik van haar af.

‘Nou, succes,’ weet ze uit te brengen. Ze voelt hoe haar wangen rood kleuren en wil zich het liefst omkeren, zodat hij het niet ziet. Belachelijk. Alsof het háár schuld is dat haar lichaam op zíjn gevoelens reageert.

‘Ik ben zo snel mogelijk terug.’

‘Uhuh…’

Voor ze er erg in heeft, is Daron verdwenen. Het duurt een poosje voordat haar hartslag tot een normaal ritme zakt. Een diepe zucht ontsnapt haar als ze in beweging komt. Ze moet naar Matt. Ervoor zorgen dat het niet meer zo ongemakkelijk is tussen hen. Ze heeft iemand nodig bij wie ze zichzelf kan zijn.

‘Je stoort je aan Daron,’ zegt Matt voorzichtig.

‘Welnee.’ Ze schudt haar hoofd, opgelucht dat hij tegen haar praat. ‘Ik stoor me aan zijn gevoelens.’

‘O… Tja. Die gevoelens… Wat doe je eraan, hè?’ Zijn glimlach is onzeker.

‘Niks,’ zegt ze gefrustreerd. ‘Helemaal niks.’

‘Voor jou moet het zwaarder zijn,’ zegt Matt. ‘Jij hebt én die van Daron, én die van mij.’

‘Ik heb geen last van jou.’ Dat is min of meer waar. Ondanks dat ze zijn emoties niet allemaal even leuk vindt, ligt er niets in verscholen wat ze niet begrijpt.

‘Waarom heb je wel last van Daron? Wat is het verschil?’

‘Jou ken ik. Zoals je zelf al zei: we wisten altijd al hoe de ander zich voelde. Daron ken ik niet… goed.’ Ze probeert onverschillig te klinken, maar binnen in haar jakkert haar bloed door haar aderen en haar maag wordt bestookt door tintelingen die haar een weeïg gevoel bezorgen.

‘Het zou kunnen,’ zegt Matt. Hoewel hij moet weten wat ze voelt, laat hij dat niet blijken.

Opnieuw ergert ze zich. Het zijn Darons gevoelens voor haar waaraan ze zich stoort. Gevoelens die ze bij Matt nooit zal ontdekken. Hij houdt van haar en zij van hem, maar niet op de manier waarop Daron van haar houdt. Hij wil meer en het lukt hem zelden dat te verbergen. Sammy wil niet belaagd worden door de hitte die in hem oplaait zodra hij haar ziet. Of voelen dat het hem gelukkig maakt als hij haar aanraakt. Ze wil niet dat ze daardoor opeens denkt aan zijn vingers op haar huid. Aan zijn lippen op de hare. Daron is dood. Zoiets zal nooit gebeuren.

‘Sam?’

Het dringt tot haar door dat ze nog voor Matt staat. Starend in het niets. Denkend aan Daron. ‘Wat?’ Ze kijkt hem aan alsof hij de gek is.

‘Niks,’ grinnikt hij. ‘Ik denk dat ik gewoon een beetje moe ben.’

Ze gaat naast hem zitten en vermijdt een rotspunt door zich tegen hem aan te nestelen. ‘Je bent niet de enige.’

Matt slaat zijn arm om haar heen. Omgeven door zijn kalmte sluit ze haar ogen en probeert nergens aan te denken. Ze kan niet voorkomen dat ze Daron voor zich ziet en zich afvraagt wie of wat zijn lachrimpels heeft veroorzaakt. Het stemt haar treurig dat ze dat nooit zal weten.

Hoofdstuk 9

Sammy rekt zich geeuwend uit. Voor het eerst sinds tijden voelt ze zich uitgerust. Ontspannen. Normaal. Precies het tegenovergestelde van wanneer ze naast Daron wakker wordt.

‘Matt.’ Het is haar een raadsel waarom ze fluistert, want het moment dat ze zijn naam uitspreekt, begint ze hem ruw heen en weer te schudden. Ze onderdrukt een glimlach als hij chagrijnig overeind komt.

‘Waarom maak je me wakker?’ grauwt hij.

‘Ik wil iets doen. Ik word gek van die rotsen.’ Ze kijkt demonstratief om zich heen.

‘Eh…’ Matt gaapt en wrijft de slaap uit zijn ogen.