Ruisreizigers

en andere verontrustende verhalen

Johan Klein Haneveld

Ruisreizigers

En andere verontrustende verhalen

Johan Klein Haneveld

E-book juni 2020

Eerste druk maart 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jeroen Mies

Coverfoto: Cornell Göksu

Auteursfoto: Cornell Göksu

ISBN 978-94-93157-38-5

ISBN E-book 978-94-93157-52-1

NUR 303/333

© 2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

Conquistador (2017)

Het teken in de lucht (2018)

Plastic Vriend (2019)

Conquistador Extended (2020)

Voor Marten en Berend,

weliswaar de eersten die ik met mijn verhalen

probeerde bang te maken, maar niet de laatsten.

Woord vooraf

Vergeelde pagina’s, de woorden bleek geworden,

in een kist van donker hout. Een roestig slot

week voor een opgeheven steen. Ik pakte

de papieren, zag lettertekens voor mijn oog

die ik niet kende. Toch kreeg ik het inzicht:

hier was een reiziger ooit aangekomen

op zoek naar kennis van oude machten.

Hij brak het zegel, daalde af de treden

vol groen oplichtend mos en vond een altaar,

met taferelen erop uitgehouwen die hij

niet wilde noemen. Hij volbracht de rite,

kleurde met zijn eigen bloed onmogelijke

vormen in. De schemering vervormde om hem,

hij zag ogen haatgevuld, een slijmerige mond

en vluchtte zonder zijn beloning. Die wacht

op nieuwe dolers. Zoals ik. Maar ik weet beter.

Thuis wacht de koffie. Met de voeten op tafel

lees ik dit liever dan dat ik het beleef.

Waarnemingshorizon

Ik weet wat ze er in de natuurkundeboeken over schrijven. Dat je hem alleen tegenkomt rondom zwarte gaten: de grens van waarachter niets meer terugkeert, zelfs geen licht. Geen materie, geen informatie overschrijdt ooit de barrière. Dus weten we niet wat zich achter deze horizon bevindt. We weten zelfs niet of onze natuurwetten daar nog gelden. Bij zulke hoge temperaturen, onder zulke hoge druk - hebben onze begrippen als deeltjes en golven, massa en energie dan nog wel betekenis? Bestaan ruimte en tijd er nog? Is er sprake van oorzaak en gevolg? En zo niet, als de wetten van het heelal daar geen zeggenschap meer hebben, maakt die wereld dan nog wel deel uit van de onze? Of bevindt zich achter de grens iets anders, iets dat voor ons onmogelijk te begrijpen is, iets waarover we zelfs niet in staat zijn rationeel te denken? We kunnen het eenvoudigweg nooit te weten komen.

Dat schuurt natuurlijk, dat snap ik ook wel. Er zijn zelfs wetenschappers die met ingewikkelde berekeningen, door het postuleren van imaginaire tijd, willen aantonen dat werkelijke singulariteiten niet bestaan, dat ook de wereld achter de horizon gewoon behoort tot het voor ons waarneembare heelal. Maar hun theorieën zijn onmogelijk te bewijzen, omdat we nooit achter het gordijn kunnen kijken. Net zo min als we terug in de tijd kunnen reizen om te zien wat er precies gebeurde tijdens de oerknal. Het is en blijft terra incognita.

De natuurkundeboeken bleken trouwens geen gelijk te hebben. Niet dat ik Mark geloofde toen hij me erover vertelde. Wat denk je zelf? Hij gebruikte trouwens niet het woord waarnemingshorizon en over zwarte gaten had hij het al helemaal niet. Hij hield zich namelijk niet bezig met de wereld boven ons, tussen de sterren, maar met die beneden onze voeten. Hij was geoloog en bedrijven huurden hem in als er naar bijzondere metalen gemijnd moest worden of ergens olie in de grond kon zitten.

Mark hoefde steeds maar een paar stukjes steen te zien om alles over de bodem te kunnen zeggen. Daarnaast had hij zich in zijn vrije tijd met passie op de speleologie gestort. Daar kende ik hem van, hoewel ik nog niet half zoveel cursussen had gevolgd als hij. Ik had bijvoorbeeld niet leren grotduiken. Ik wilde ook wel eens rustig een zaterdag op de bank kunnen hangen, in plaats van claustrofobisch door de modder tijgeren. En waarvoor? Niet voor het ontdekken van iets nieuws. De meeste grotten waren al lang in kaart gebracht. En die waarvoor dat niet gold, leken goed beschouwd behoorlijk veel op de andere. Donker, kil en nauw. Dat was het wel een beetje.

Aanvankelijk was ik niet zo cynisch en genoot ik van de uitdaging een weg te banen door schijnbaar onmogelijk smalle openingen, en af en toe een stalactiet te zien die nog nooit door iemand anders was waargenomen. Maar de laatste tijd gingen mijn knieën steeds vaker pijn doen bij het opstaan en moest ik met mijn ogen knijpen in de schemering. De bank werd daardoor steeds aantrekkelijker. Mark bleef echter fanatiek bezig met de hobby. Hij hield mij altijd op de hoogte van zijn avonturen. Daarom wist ik dat hij naar Chili was afgereisd, niet lang na het instorten van een nieuw uitgegraven mijn. Er was dit keer niemand beklemd geraakt of van de buitenwereld afgesneden, maar de mijnbouwers wilden toch het zekere voor het onzekere nemen en huurden Mark in om te kijken wat er aan de hand was. Hij had me niet lang nadat hij er gearriveerd was, via de mail laten weten dat hij diep onder de grond een natuurlijke grot had ontdekt. Toch was ik verbaasd toen van hem een week later het verzoek kwam zelf ook naar Chili te reizen. Ik krabde me even op het achterhoofd. Mark kende meer grotonderzoekers en ook die ervarener en vasthoudender waren dan ik. Bovendien was het niet echt naast de deur. Mark liet me echter weten dat hij de vlucht zou betalen. En dat het mijn werk als natuurkundige was waarom hij aan mij had gedacht.

‘Volgens mij ligt dit meer op jouw terrein dan het mijne,’ zei hij over de telefoon.

‘Ik onderzoek de akoestiek van geluidswallen langs snelwegen!’ antwoordde ik.

‘Maar je hebt ook over andere dingen les gehad,' zei Mark onvermurwbaar. ‘Je houdt je literatuur bij. Ik zag een keer een boek van Stephen Hawking bij je liggen.’

‘Dat heb ik niet uitgelezen,’ verzuchtte ik.

Hij wilde van geen wijken weten en als iemand anders het voor je betaalt, ben je dom als je niet op reis gaat. Het was een hectische periode. Ik nam verlof op en zorgde voor mijn vaccinaties. Ondertussen regelde Mark dat ik een visum kreeg. Nog geen drie weken later stapte ik op het vliegtuig.

Een landrover van het bedrijf haalde me af van het vliegveld en bracht me tot diep in de rotsachtige wildernis, langs controlepunten die strenger bewaakt werden dan de gemiddelde grensovergang, naar een terrein dat er uitzag als een raketbasis. Ik zag grote gebouwen op een kale vlakte tussen de bergen, bewakers met pistolen, en iedereen had een gele beschermingshelm op. Mark kwam naar me toe lopen.

‘Ik heb gewacht tot jij er was,’ zei hij, terwijl hij me de hand schudde.

Ik keek hem vragend aan.

‘De rest heb ik zelf uitgezocht, zo goed als ik kon,’ vervolgde hij. ‘Het fenomeen lijkt niks te maken te hebben met de instorting. Om het zeker te weten, wil ik zien wat eronder ligt.’

Hij stond bijkans op zijn plek te stuiteren van enthousiasme. Ik gaf toe dat ik hem nog steeds niet goed begreep, maar dat het aan mijn jetlag kon liggen. Hij slikte zijn teleurstelling weg en nam mij mee naar de gemeenschapsruimte. We namen gezellig een biertje, of twee, en lachten met een paar van de deskundigen en opzieners van het bedrijf. Zolang ik nog wakker genoeg was, bestudeerde ik ze aandachtig. Ze leken Mark zeker serieus te nemen en vonden zijn ontdekking fascinerend, maar voor wat het hun aanging sloten ze gewoon dat deel van de mijn en groeven ze elders verder. Omdat ze in de toekomst vaker van zijn diensten gebruik wilden maken, lieten ze Mark zijn gang gaan. Ze waren echter duidelijk blij dat zij niet langer als bliksemafleider dienden voor zijn enthousiasme, maar dat ik die plek had ingenomen. Toen vielen mijn ogen dicht en wist ik niets meer.

De volgende dag bonkte mijn voorhoofd, tenminste tot ik twee paracetamolletjes had ingenomen. Na een flink ontbijt van spek en eieren hees ik me in een overall, bond ik een helm met lamp op mijn hoofd, en volgde ik Mark met een rol touw en klimapparatuur over mijn schouder naar de mijn. Een van de medewerkers fungeerde als gids: een Chileen, smal van bouw, met een gezicht dat ik niet kon lezen. Het was een hele reis. Eerst naar beneden met een gammele lift, dan met een ondergrondse elektrische trein een lange gang door. Aan het eind moesten we opnieuw omlaag, en pas na een paar kilometer lopen gingen we eindelijk een ruw uitgehakte holte in. Hier was de instorting geweest. Bij het uitgraven ervan was gebleken dat een deel uit de wand was weggevallen en daarachter was een doorgang gevonden naar een andere kamer. Mark nam nu het voortouw en leidde me verder naar binnen, fluisterend als een gids in een museum of een priester in een heiligdom. Aan de wand bevestigde halogeenlampen verlichtten de ruimte. Er waren dunne kabels opgehangen als een spinnenweb waarover onderzoekers van plek naar plek konden schuifelen. Aan het plafond hingen een paar gelige punten, alsof de bergen wortels hadden. Mooi, maar de gemiddelde toeristengrot had een indrukwekkender verzameling stalactieten. Pas toen ik mijn blik omlaag wendde, zag ik wat Marks ogen al die tijd zo’n fanatieke glans had gegeven. De grot had namelijk geen bodem. Als ik een stap naar voren zette, zou ik vallen. Het gesteente liep loodrecht naar beneden, voor het oog zo glad als geslepen marmer. De bodem was niet zichtbaar.

Ik wist dat het onder de grond nergens warm was, maar nu leek het opeens helemaal ijzig. Ik slikte.

‘Hoe diep is het?’

Als antwoord pakte Mark een los stuk graniet en wierp het van zich af. Ik volgde de baan van de steen tot hij uit het zicht verdween. Ik verwachtte elk moment een klap te horen, gevolgd door echo’s. Maar het geluid bleef uit. Er was ook geen plons. Alleen stilte.

‘Dat kan niet.’ Ik merkte dat ik ook was gaan fluisteren. ‘Het moet kilometers diep zijn.’

Mark grijnsde. Hij bleef echter zwijgen.

‘Heb je geprobeerd het te meten?’ wilde ik weten.

‘Ik heb weegapparatuur toegepast, maar die ving geen weerkaatsingen op. Daarna liet ik een lamp zakken, maar die liet niets zien. Het licht verdween gewoon.’

‘Je bedoelt: de lamp verdween?’

Hij knikte. ‘De volgende stap was een camera. Die liet ver naar beneden iets heel bijzonders zien. Een zwart oppervlak. Alsof de put opeens eindigde. Daar voorbij was eenvoudig niks meer.’

‘En nu?’ vroeg ik. Maar het antwoord kon ik wel raden.

‘Nu gaan we zelf kijken wat het is!’

Zo kwam het dat ik met eigen ogen de waarnemingshorizon waarnam. Aan kabels vastgebonden daalden we af langs de egale rotswand. De lichten trokken zich steeds verder terug boven ons en om ons heen begon het te schemeren. Even later hadden we de lampen op onze helm echt nodig.

‘Daar,’ zei Mark. ‘Zie je het?’

Even wist ik niet waar hij op doelde. Ik liet mijn kabel vieren, zodat ik omlaag kon kijken. Maar ik zag niets. Alleen maar een diepe duisternis, zwarter dan een bewolkte nacht, ver van de bewoonde wereld. Donkerder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Een absolute afwezigheid van het licht. De stralenbundel van mijn lamp kon er niet doorheen dringen, maar werd hongerig opgeslokt. Het was onmogelijk te zeggen wat het was. Het was niet het oppervlak van een vloeistof, want het spiegelde niet en er waren geen rimpels. Het was geen membraan. Geen vaste stof. Het was alleen maar. Erboven bestond licht, geluid, beweging. Eronder was dat allemaal opgehouden. De wereld was kaarsrecht afgesneden, dwars door de grot heen. Hier bevond zich nog steen, daar was niets meer. Alsof het hele oppervlak van de aarde als een schil op een ondoordringbaar zwart vlak rustte.

Ik greep me stevig vast aan het touw: mijn enige connectie met de veilige wereld van boven. Mijn hart ging tekeer als een op hol geslagen machine. Centimeter voor centimeter, bang om te veel te bewegen, draaide ik mijn gezicht opzij. Mark hing vlak naast me, een beetje naar onderen. Hij leek volledig gebiologeerd door wat zich beneden hem bevond. En voor ik hem kon vragen of we weer omhoog gingen, liet hij zijn kabel vieren en zakte verder omlaag.

‘Pas toch op!’ riep ik. ‘We weten niet wat het is!’

‘We kunnen het ook niet weten.’ Hij sprak zo zacht dat ik hem bijna niet verstond. ‘Geen enkel instrument heeft iets laten zien.'

‘Denk je dat het veilig is er zo dicht in de buurt te komen?’

Hij keek naar me omhoog, een verwijtende blik op zijn gezicht. ‘We weten ook niet of het niet veilig is. Ben jij nou een wetenschapper?’

‘Ik doe metingen aan geluidsgolven!’ riep ik, terwijl ik mijn uiterste best deed niet overstuur te klinken. ‘In een laboratorium! Ik waag er niet mijn leven voor! Ik doe zelfs mijn koptelefoon niet af.’

‘Dan kun je getuige zijn,’ zei Mark onvermurwbaar. ‘Iemand moet nagaan wat dit te betekenen heeft. Hoe gevaarlijk kan het zijn?’

Ik deed er te lang over een goed weerwoord te verzinnen. Nog steeds kan ik ’s nachts wakker schrikken met de gedachte dat het daarom mijn schuld is wat er gebeurde. Dat ik meer mijn best had moeten doen om hem tegen te houden. Maar in plaats van met overtuigende argumenten te komen, zag ik werkeloos toe hoe Mark zich verder liet zakken. Hij bevond zich nu vlak boven het niets. Een paar centimeter onder zijn voeten hield de wereld op te bestaan. Toen was hij erdoorheen. Het was alsof vlak onder zijn knieën zijn benen ophielden. Zijn gezicht verstrakte een ogenblik, maar toen ontspande hij. Hij keek naar mij op met een brede glimlach. ‘Als ik niet binnen vijf minuten terug naar boven kom, mag je me optrekken.’

Ik besefte dat al het bloed uit mijn gezicht weggetrokken moest zijn, maar voor hem wist ik te knikken, alsof ik nog steeds geloofde dat ik hem ooit weer zou zien. Hij ging verder. Eerst verdwenen zijn knieën, toen zijn heupen. Ze waren uitgewist. Het was een ogenblik alsof Marks bovenlichaam op een zwart vel papier rustte. Toen zonk hij dieper weg. Hand over hand daalde hij af. Ik durfde mijn ogen niet van hem los te trekken, deed zelfs mijn best niet te knipperen. Uiteindelijk werd zelfs zijn gezicht opgeslokt. Twee losse onderarmen waren als enige nog van hem zichtbaar. En ook die verdwenen naar onderen. Ik zag mijn vriend niet meer. Hoorde hem niet meer. Er was zelf geen rimpeltje zichtbaar.

Mijn horloge liet zien dat er een kwartier was verstreken. Het voelde alsof ik uren in mijn eentje boven het donkere oppervlak had gehangen. Eenzamer had ik me in mijn leven niet gevoeld. Mark was in die tijd echter niet teruggekeerd. Uiteindelijk stak ik mijn hand uit. Ik stond een ogenblik doodsangsten uit, omdat ik om mijn as ging draaien en ik was bang te vallen. Toen sloten mijn vingers zich om het touw. Ik trok het op. Het was zonder enige zichtbare rafel afgebroken op het punt waar het op het zwarte vlak had gerust. De kabel was heel wat meters langer geweest, maar ik kreeg slechts een paar armlengtes terug.

Het voelde onwerkelijk. Mijn angst en wanhoop leken weg te kruipen achter een verdovende mist en het was alsof ik mezelf zag op een bioscoopscherm. Ik verrichtte acrobatische toeren, zodat ik ondersteboven aan mijn kabel kwam te hangen, mijn voeten stevig om het touw geklemd. Zo daalde ik langzaam af. Ik zag steeds minder van de wereld. De wanden van de grot weken terug, de lichtbundel van mijn helm werd korter, maar ik voelde verder niks. Geen kou, geen warmte, geen wind uit de diepte. Uiteindelijk was ik zo dichtbij dat ik de strakke overgang kon aanraken. Ik strekte mijn arm uit. Mijn wijsvinger raakte het oppervlak. Scherpe pijn deed me gillen. Ik tolde rond, zodat ik bijna misselijk werd. Ik bracht mijn hand omhoog. Het topje van mijn vinger was kaarsrecht afgesneden, als door een vlijmscherp mes. Het bot was zelfs zichtbaar. Rode druppels verdwenen vlak onder mij uit het zicht.

Ook al was ik duizelig door de verwonding, ik gaf het nog steeds niet op. Ik reikte met mijn gezonde hand omhoog, koppelde mijn kleine houweel los van mijn gordel, en stak die omlaag tot hij door het zwart heenging. Vervolgens trok ik hem weer op. Ik hield nog slechts de steel vast. De rest was in rook opgegaan. Dat was voor mij genoeg. Ik zwaaide en draaide, tot ik boven me de lampen terugzag, en begon omhoog te klimmen. Van mijn bloedende vinger voelde ik niks, zo gedreven was ik er weg te komen.

De Chileense gids had niet gezien wat zich beneden had afgespeeld. Ik probeerde het hem uit te leggen, maar hij keek me niet begrijpend aan. Uiteindelijk hield ik het erop dat er een ongeluk had plaatsgevonden en dat we Mark niet meer zouden kunnen terugvinden. Toen hij voorstelde terug te keren naar het oppervlak kon ik niet anders dan dankbaar knikken. Ik was nooit zo blij geweest de blauwe lucht te zien. En ik ben daarna nooit meer teruggegaan onder de grond. Elke keer als ik bij de opening van een grot sta, denk ik aan wat ik daarbinnen zou kunnen aantreffen.

Het enige dat ik na al die jaren nog steeds niet begrijp, is waarom Mark naar mij bleef glimlachen toen hij zich door de waarnemingshorizon liet zakken. Ik weet echter dat ik op die vraag binnen de grenzen van deze wereld nooit een antwoord zal vinden.

Achter de poort

Cari wurmde twee vingers achter haar kraag en probeerde de stugge stof hoog in haar hals op te rekken. Het maakte het beklemmende gevoel in haar keel niet minder. Ze slikte en trok haar hand weg. De kraag veerde terug. Terwijl ze haar hoofd van links naar rechts bewoog, voelde ze hem schrapen onder haar kin. Ze deed haar best niet sneller te gaan ademen. Uit de kraag ontsproten links en rechts twee buisjes, die eindigden in haar neusgaten. Nodig, volgens vertegenwoordiger Trevor, vanwege de zuurstofarme atmosfeer van Gliese 667Cd. Hij had haar uitvoerig uitgelegd waarom iedereen die de poort doorging hun speciale uitrusting moest aantrekken: een overall van hemelsblauw kunststof, met op het rechter bovenbeen en de linker bovenarm in rode letters de naam van het bedrijf: Gliecorp. De gordel, de laarzen en de handschoenen waren wit, net als de kraag. Niet alleen hield het pak de lichaamstemperatuur constant, het bevatte ook nanomotoren die de grotere zwaartekracht van de planeet zouden tegenwerken en zond alle medische gegevens door naar de centrale post, zodat die snel kon reageren op noodsituaties.

‘We zorgen voor onze medewerkers,’ had Trevor verklaard. ‘Een van je collega’s heeft dat uitvoerig gecontroleerd.’

Het kon allemaal best wezen, maar moest de uitrusting daarom zo’n strakke pasvorm hebben? Cari bleef zich er ongemakkelijk in voelen, alsof ze zich had verkleed voor een carnavalsfuif. En ze hield niet eens van carnaval. Om zich af te leiden, liet ze haar inspecteursscherm in haar handen ronddraaien, en concentreerde zich op het feit dat hoe glad haar handschoenen ook leken, ze prima grip bleven houden op het apparaat.

‘Sorry, dat ik je zo heb laten wachten.’

Cari liet van schrik bijna haar scherm vallen. Ze keek over haar schouder. Ze had niet gehoord dat de deur was opengegaan.

Trevor keek haar verontschuldigend aan. ‘Er moet heel wat worden geregeld voor mensen de poort door kunnen.’

Anders dan bij haar stond de speciale Gliecorpuitrusting hem uitstekend. Ze kon niet anders zeggen. Zijn schouders kwamen er prima in uit, zijn strakke buik en zijn benen, perfect glooiende lijnen. En hoe zou het zijn hem van achteren te zien? Cari tilde haar ogen op. Ze hoopte dat haar wangen niet te veel kleurden. Het gezicht van de vertegenwoordiger was als uit marmer gebeiteld, inclusief een gevoelige mond met een zweem van een glimlach en krullend haar, boven de slapen precies grijs genoeg om ervaring te suggereren. Hij had een lichte blos, alsof hij zich zojuist gehaast had. Zijn ogen waren net zo blauw als zijn uniform en trokken alle elementen samen. Cari durfde hem niet te lang aan te kijken.

‘Geen probleem, natuurlijk,’ zei ze haastig.

Trevor knikte, alsof hij niks door had. ‘Laten we snel gaan. Alles is in orde.’

Toen hij zich omdraaide, moest Cari zich inspannen om recht vooruit te blijven kijken. Haar gezicht leek te branden. Ze volgde hem de deur door. Het bleek een luchtsluis. De tweede al die ze gepasseerd was. Achter de eerste hadden de medici van Gliecorp getest of alle antibioticakuren waren aangeslagen. Er mochten geen levende bacteriën de poort door. Dat betekende dat ze het eerste punt op haar scherm al kon aanvinken. Vervolgens had ze haar pak aangemeten gekregen en waren de functies ervan gecontroleerd. Daarna was ze voorbij allerlei laboratoria en opslagruimtes gelopen tot de plek waar ze op Trevor had moeten wachten.

De gang waar de tweede luchtsluis op uitkwam, leek niet te verschillen van de gang ervoor, toch merkte Cari dat haar hart begon te bonzen. “Alleen Gliecorppersoneel”, had er op de deur gestaan. En symbolen voor gasmaskers en giftige stoffen. Op het schermpje op haar borst was een groen lichtje gaan knipperen. Trevor ging haar voor een trap af. Ze hoorde stemmen. Ze bereikten een cirkelvormige ruimte, als een theater. Aan de ene kant stonden computerschermen en terminals, bemand door medewerkers van het bedrijf. Jonge mannen en vrouwen, allemaal in de blauwe kleding met de rode letters, met als enige onderscheid dat sommigen een pet droegen in dezelfde kleuren. Ze hadden allemaal een ernstige uitstraling, alsof hun werk voor hen van levensbelang was. Een blonde jongen op de voorste rij keek op toen Trevor en zij binnenkwamen. Zijn blik gleed even keurend over haar heen, toen boog hij zich weer over zijn scherm. Zijn gezichtsuitdrukking liet geen ruimte over voor interpretatie. Het maakte haar weer ernstig van zichzelf bewust.

‘Ze hebben het niet zo op inspecteurs,’ zei Trevor, die haar blik had opgevangen.

Cari slikte. ‘Ik zou ook liever als ontdekkingsreiziger door de poort gaan, maar dit is nu eenmaal mijn werk.’

‘Precies. En zij zijn bang voor het hunne.’

Ze tikte met haar vinger op het scherm. ‘Als alles goed is, hebben ze niets te vrezen.’

Aan de andere zijde van de zaal leidde een metalen schans naar een ronde uitsparing in de wand. Erachter leek zich een holte te bevinden, maar hoe Cari zich ook inspande, haar blik kon de duisternis niet doordringen. De schaduw was veel donkerder dan als het de toegang naar een nieuwe gang was geweest, maar tegelijk was er de suggestie van diepte, als een put die op zijn kant lag. Cari zag geen techniek, geen buizen, geen draden. Toch was dit de kern van Gliecorp, de basis van het succes van het bedrijf, begonnen toen een groep ondernemers een set kwantumverstrengelde atomen meestuurde met de geautomatiseerde ruimtevlucht naar de vierde planeet van Gliese 667C. De reis duurde zelfs met de revolutionaire EM-aandrijving meer dan tachtig jaar, maar hun geduld wierp vruchten af. Ondanks de afstand verliep de communicatie tussen de verstrengelde atomen zonder vertraging en hoewel er enorme hoeveelheden energie voor nodig waren, konden eerst eenvoudige sensoren, vervolgens machines en uiteindelijk menselijke onderzoekers naar de andere planeet worden geteleporteerd. De Star Trek-grappen waren in de media niet van de lucht geweest. Maar toen Gliecorp op weg bleek het grootste bedrijf te worden van de Amero-Aziatische alliantie had de humor plaatsgemaakt voor ontzag en zelfs wat angst. Ook Cari voelde zich onzeker nu ze opkeek in de duistere opening van de poort.

Een jonge vrouw kwam aanlopen van achter haar werkplek. Ze had een gezicht als van een fotomodel en zelfs de buisjes in haar neus deden niks af aan haar uitstraling. Ze schudde haar roodbruine haar achter haar schouders, terwijl ze strak naar Trevor bleef kijken. ‘Alle metingen kloppen. We zijn klaar om de poort te openen.’

‘Ze weten dat wij er aankomen?’

‘Als het goed is wel,’ antwoordde de vrouw. ‘Haar bezoek is van te voren aangekondigd. Er staat ook een lading klaar om naar ons terug te zenden.’

Trevor knikte. ‘Zorg dat die goed wordt opgevangen!’

Ze keerde zich om en stak haar hand op.

De blonde jongen vooraan vertrok even zijn gezicht en drukte vervolgens op een symbool op zijn scherm. ‘De poort is open,’ verklaarde hij toonloos.

Cari zag geen verschil in de tunnel, maar Trevor had geen verdere aansporing nodig. Hij liep tegen de helling op. Hij wachtte zelfs niet op haar. Cari ademde diep in en haastte zich achter hem aan, haar vingers strak geklemd om haar scherm. Dit was het dus. Het hoogtepunt van haar carrière tot nu toe, maar ook: haar eerste bezoek aan een andere planeet. Ze had niet verwacht dat het zo prozaïsch zou verlopen. Maar gebeurtenissen van deze aard verkregen hun glans ook vaak achteraf. Voor ze het wist, was ze de poort door.

Het eerste verschil dat Cari merkte, was de golf van vochtige warmte op haar gezicht. Als een hittegolf aan de kust van India, die als een spons het zweet uit haar poriën zoog. En dan was dit nog het koele seizoen, had ze begrepen. De rest van haar lichaam bleef fris aanvoelen, alsof ze tot haar nek in een koel bad lag. Ze deed een stap vooruit en wankelde. Gelukkig hervond ze snel haar evenwicht. Door haar pak leek het alsof ze zelf de grote zwaartekracht van de planeet weerstond, maar dat was schijn. Het was niet als in de virtufilms, waarin acteurs in zomerkleding over andere werelden konden dartelen. De lucht boven haar was geel en heiig. De zon was veel groter dan die van de Aarde, maar tegelijk minder fel, zelfs achter de dichte atmosfeer. Twee sterren waren zichtbaar, ondanks dat het licht was. Cari keek om zich heen. Ze werd omgeven door een landschap van rollende lage heuvels, ondiepe dalen en gestolde lavastromen plat als pannenkoeken. Hier en daar een stuk lichtgroen, of oranje, en op de grond een web van draadjes. Achter haar stond een metalen kubus met een cirkelvormig gat er in. De poort, waar ze opnieuw was opgebouwd uit losse deeltjes. Niet iets om te diep over na te denken. Tweehonderd meter de andere kant uit zag ze enkele lage gebouwen, een hangar en een energiecentrale. Een platte kar die op brede banden haar kant uit kwam rollen, beladen met fel rood en geel geschilderde isolatievaten. Trevor stond op haar te wachten. Toen hij zag dat ze van de schok hersteld was, strekte hij zijn arm uit in de richting van de nederzetting. ‘Welkom op Gliese.’

‘Gliese 667C,’ zei Cari automatisch. ‘D.’

‘Een hele mond vol,’ grinnikte Trevor. Zijn ogen glansden, veel jongensachtiger dan in de strenge bedrijfssfeer op Aarde. ‘Maar zolang de mens nog geen van de andere planeten uit deze groep bereikt heeft, kunnen we het eenvoudig houden.’

Cari rilde, alsof ze uit een droom moest wakker worden, en deed opnieuw een stap naar voren. Ditmaal bleef haar evenwicht helemaal in orde, hoewel haar voet diep in de bodem leek te zakken. Ze keek omlaag. Een donker stipje zigzagde over het vlekkeloze wit van haar laars. Een klein insect. Een mier.

Trevor leek niets te hebben gemerkt. Hij raakte lichtjes haar arm aan. ‘Laat me je rondleiden door onze hoofdstad. Zo vaak hebben we hier geen gasten. En al helemaal niet zulke knappe.’

Cari wendde haar blik af. Haar hand ging omhoog en haar vingers gleden door haar halflange haar. Ze wilde dat ze een vlot tegen antwoord kon geven, zoals de helden uit haar geliefde virtufilms, maar er kwam niets bij haar op. ‘Je plaagt me,’ zei ze uiteindelijk. ‘En het is hier al zo moeilijk het hoofd koel te houden.’

‘Het moet een indrukwekkende ervaring voor je zijn.’ Trevor leunde voorover over de tafel, zijn lepel in de lucht bevroren, en keek haar aan alsof zijn opmerking niet slechts een gemeenplaats was.

Cari knikte voorzichtig en nam een hap. De soep smaakte prima, al leek hij steeds terug in het bord te willen stromen. Of op de tafel. Ze hoopte dat er ook nog vast voedsel op het menu stond, anders zou het een lange maaltijd worden. En ze had een enorme eetlust.

‘Een van de eerste mensen te zijn die een andere planeet bezoeken,’ ging Trevor verder.

‘Op Mars wonen duizenden mensen.’ Het was eruit voor ze het door had.

Hij wuifde haar opmerking weg. ‘Een ander zonnestelsel dan. Het blijft bijzonder.’

‘Je hebt gelijk,’ zei Cari snel. ‘Ik wil echt niet ondankbaar overkomen. Als kind wilde ik al reizen naar andere planeten, kijken hoe het leven zich had ontwikkeld op werelden met een lagere zwaartekracht, of een andere lichtval. Maar ik werd niet aangenomen op de astronautenopleiding.’

‘En nu is het je toch gelukt, dankzij ons.’ Trevor legde zijn lepel neer en toetste iets in op het bestelvlak midden op de tafel. Het luik ging open en er verschenen twee tuitglazen. Met een glimlach schoof hij een ervan haar kant uit. ‘Iets te drinken.’

Hij keek haar afwachtend aan. Cari vond het moeilijk hem iets te weigeren. Zijn lichtblauwe ogen voorspelden dat ze dan ontelbare toekomstmogelijkheden voor zichzelf zou afsnijden, scenario’s waar ze zelfs niet van durfde dromen. Als om hem tegemoet te komen, sloot ze haar gehandschoende vingers om het glas. Ze bracht het echter niet naar haar lippen. Hij hield zijn hoofd iets schuin. Ze richtte haar ogen op de grijze muur achter hem, met in het midden pontificaal de rode letters van het Gliecorplogo. In de hele basis was geen vlak, geen instrument en geen container te vinden die niet duidelijk toebehoorde aan het bedrijf. Het viel haar mee dat de naam van de planeet zelf nog niet in Gliecorp was veranderd.

Ze zuchtte. ‘Ik ben hier voor mijn werk. Niets meer en niets minder. Het is een opdracht als elke andere. De overheid vraagt me jullie installaties te controleren en verslag uit te brengen. Dit is geen plezierreis. Ik ben geen planeetonderzoeker.’

Een ogenblik had Trevor zijn wenkbrauwen gefronst, alsof hij haar niet begreep. Nu ontspande hij zich weer, door een plotseling inzicht gerustgesteld. Hij nam een slok. Een rode druppel stortte zich van zijn mondhoek langs zijn kin, slalommend door zijn stoppelbaard. Hij veegde zijn mond af. ‘Ik heb je aan het werk gezien, Cari.’ Zijn stem was als een warme deken. ‘Je bent consciëntieus, stelt goede vragen, en je hebt duidelijk kennis van zaken. En je kijkt niet op de klok. Als je wilt, kan ik een goed woordje voor je doen bij personeelszaken. We verwachten dat er binnenkort een poort wordt geopend naar Kepler 62-e. We zouden je daar goed kunnen gebruiken.’

Cari wees naar haar bovenarm. ‘Komt er dan Keplorp op mijn pak te staan?’ Ze maakte een gebaar alsof ze iets in de soep liet vallen. ‘Keplorp. Snap je?’

‘Als jij dat wilt.’ Trevor had duidelijk een ander gevoel voor humor dan zij. ‘Je moet toegeven dat het een mooie kans kan zijn. We zouden elkaar kunnen helpen.’ Hij toonde opnieuw zijn warmste glimlach. ‘Wat zeg je ervan? Hebben we een deal?’

Cari duwde haar glas bij zich vandaan. ‘Je hebt me niet goed begrepen. Ik zei dat ik geen planeetonderzoeker ben. Ik ben inspecteur. En ik wil mijn werk goed doen.’

Opnieuw de frons op zijn gezicht, als van iemand die niet gewend was zijn zin niet te krijgen. ‘Toen ik ontdekte dat ik geen astronaut kon worden, ben ik me gaan verdiepen in het leven dat is overgebleven op Aarde. Dat was net zo rijk en afwisselend als dat op andere planeten en net zo aangepast aan bijzondere omstandigheden. Maar mensen hebben er vaak geen respect voor getoond. Als ze nieuwe continenten of eilanden bereikten, verdwenen daar binnen korte tijd de oorspronkelijke soorten. Soms omdat ze werden opgegeten, maar vaker omdat er andere planten en dieren naar toe werden gebracht, ratten, geiten, poezen, insecten, die het ecosysteem ontwrichtten. Toen ik dat hoorde, wilde ik alles doen om te voorkomen dat zoiets nog eens zou gebeuren.’

Trevor bleef een getroebleerde uitdrukking houden. Het deed behoorlijk af aan zijn charme, vond Cari. Hij dronk in een keer zijn glas leeg. ‘Dus je bent een fanaticus.’

De baan bij Gliecorp kon ze op haar buik schrijven, daar was zijn lichaamstaal duidelijk genoeg voor. En een onbelemmerde blik op wat er zich zoal onder zijn uitrusting bevond, zat er voor haar ook niet meer in. Helaas. Ze haalde haar schouders op. Vervolgens pakte ze haar scherm, dat op de stoel naast haar lag. ‘Wat ik al zei: ik wil mijn werk goed doen.’ Ze schoof het apparaat zijn kant op. ‘Ik kan dus niet door de vingers zien wat hier op Gliese 667Cd plaatsvindt.’

‘Daar was ik al bang voor,’ zei Trevor.

De mier was de eerste aanwijzing geweest. De hitte, de zuurstofarme lucht en de zwaartekracht maakten de planeet voor veel levensvormen ongeschikt, maar als er een Aardse soort die barrière kon overwinnen, was het wel dit insect. En waar er een was, waren er meer. Veel meer. De veiligheidsmaatregelen aan de andere kant van de poort hadden op het eerste gezicht adequaat geleken, maar ze hadden niet het gewenste effect. Hoewel het bedrijf dreef op de nieuwe enzymen en geneesmiddelen op basis van buitenaardse levensvormen, vonden de scans van Cari’s scherm in en op de basis vooral Aardse algen en bacteriën. Ook schimmels. En beerdiertjes en twee soorten mijten. Allemaal soorten die veel verder waren ontwikkeld dan de eenvoudige draden op het zand, het hoogtepunt van de Gliesiaanse biologie. De inheemse soorten hadden op de planeet nu nog de overhand, maar op termijn zouden ze niet tegen de Aardse concurrentie op kunnen.

Trevor keek niet eens naar de lijst met aangevinkte punten. ‘Je moet niet overdrijven. Er zijn in het begin wat verstekelingen meegekomen. Daarna hebben we onze maatregelen verscherpt. Dat is wat telt. Iedereen maakt wel eens een foutje.’

Zoals hij het zei, klonk het bijna redelijk. Cari wist echter wel beter. Toen het na twaalf uur eindelijk was gaan schemeren, had ze een vreemde plek gezien op een heuvel een eind weg, die oplichtte in het licht van de ondergaande zon. Ze had haar scherm het beeld laten vergroten. Er lagen rijen stenen, met daarop gekleurde vlekken en plukken. Korstmos. In vele variaties. Haar bevindingen waren dus niet alleen een teken van nalatigheid. Ze duidden op iets veel ernstigers. Cari duwde het scherm zo naar voren dat het tegen zijn hand aanstootte. ‘En hoe wil je dit verklaren?’

‘Wetenschappers.’ Rond Trevors mond waren harde lijnen verschenen. Hij had zijn schouders opgetrokken, alsof hij zich ergens op voorbereidde. ‘Je weet zelf dat die zich niet altijd aan de voorschriften houden.’

Cari bleef hem onverstoord aankijken. Haar rechtvaardigheidsgevoel genoot er wel van dat de rollen nu omgedraaid waren. ‘Wetenschappers die zoeken naar planten die in deze atmosfeer in leven blijven. Die hier zuurstof kunnen produceren.’

‘Is dat zo vreemd?’ Zijn uitstraling had nu zelfs iets wanhopigs. ‘Over niet al te lange tijd hebben we alle beestjes hier geanalyseerd en zijn er geen nieuwe producten meer om op Aarde in te voeren. Het zou zonde zijn als de poort ons dan niets meer zou opleveren. De volgende stap is het vervoer de andere kant op te faciliteren. Toerisme. Mensen die hier een nieuw bestaan willen opbouwen. De overbevolking van de Aarde verlichten. Wie weet, misschien zijn hun nakomelingen dadelijk zelfs aan de zwaartekracht hier aangepast.’

‘Zelfs als dat ten koste gaat van dit ecosysteem? Dat zich nu niet meer verder kan ontwikkelen?’

‘De mensheid zal uiteindelijk wel met dat verlies kunnen leven,’ verklaarde Trevor direct. ‘Aanbod en prijs. Zo werkt ons systeem nou eenmaal.’

Cari trok haar scherm weer naar zich toe. ‘Je hebt gelijk. Maar er zijn niet voor niets van overheidswege regels opgesteld.’

Met een luid piepend geluid schoof Trevor zijn stoel naar achteren. Hij stond op en keek van onder zijn wenkbrauwen op haar neer. ‘Je bent één ding vergeten. Jouw wetgevers zijn hier niet aanwezig. Als je ze een bericht wilt zenden, duurt het tweeëntwintig jaar voor ze het ontvangen. En wij controleren de poort. Ik zou dus eens goed nadenken wat je wilt rapporteren. Je weet zelf vast wel wat onze voorkeur zou hebben.’

Cari had plotseling geen honger meer.

Zelfs ’s nachts kon Cari haar uitrusting niet uitdoen. Ze lag achterover, met haar hoofd op het speciale schuimkussen, en staarde naar het plafond. Het enige geluid dat ze hoorde, was dat van haar eigen ademhaling. Volgens de cijferaanduiding op de wand naast haar waren er al drie uur verstreken, maar ze had nog geen moment geslapen.

Trevor had haar bij de deur van de gastenkamer een goede nacht gewenst. Zijn glimlach was bijna zo warm geweest als bij haar aankomst op de planeet, maar hij strekte zich niet uit tot zijn ogen. Hij had haar verteld dat de nacht hier twee uur langer duurde dan ze gewend was en dat de volgende ochtend om tien uur de poort weer geactiveerd zou worden.

Met geen woord had hij gerefereerd aan hun gesprek tijdens de maaltijd. Dat was ook niet nodig geweest. Cari kon zich hun conversatie woordelijk voor de geest halen. Het was niet gelopen zoals ze had verwacht. Ze had gedacht dat Trevor zou beloven de korstmossen te verwijderen en de verantwoordelijke medewerkers op hun onachtzaamheid aan te spreken. Dan had zij over haar hart kunnen strijken. Maar nu was zij degene die voor het blok was gezet. Als ze een goede score zou geven, om terug te kunnen naar de Aarde, zou ze daarna niet nog een nieuw rapport kunnen opstellen. Niet één dat serieus zou worden genomen. Gliecorp had alle touwtjes in handen. De komende jaren, decennia, eeuwen zou de organisatie deze planeet blijven uitbuiten en niemand kon er ooit iets tegen beginnen. Omdat het bedrijf de poort beheerde. Maar het zou haar handtekening zijn die het mogelijk zou maken. Zij zou verantwoordelijk zijn voor het uitsterven van een hele biosfeer. Het was genoeg om haar de slaap te ontnemen.

De rode cijfers op de klok versprongen. Cari duwde zich omhoog en slingerde haar benen over de rand van het bed. Een paar seconden voelde ze zich duizelig, alsof haar hoofd zo zwaar was als een bowlingbal. Maar de onaangename sensatie verdween en ze kon verder overeind komen. Een van de buisjes uit haar neus dreigde los te schieten. Ze duwde hem snel weer op zijn plek. Haar kamer was niet groot. Ze schuifelde voorzichtig naar de deur en schoof hem open. De gang was donker en de letters op de wanden leken zwart als modder. Van achter een van de deuren aan de overzijde klonk een raspend geluid. Iemand snurkte. Als er in het heelal iets als poëtische gerechtigheid bestond, was het Trevor. Maar hij zou ook in dat opzicht vast volmaakt zijn.

Zoveel mogelijk zonder geluid te maken, sloop Cari in de richting van de luchtsluis. Een keer kraakte er iets onder haar laars. Ze keek om. De gang bleef leeg, een lampje aan het einde ervan was de enige verlichting. Om de eerste deur van de sluis te openen, hoefde ze niet eens een code in te voeren. Er kwam toch niemand de poort door die niet de juiste rechten had. Geruisloze pompen zogen de atmosfeer weg en haar oren plopten. Warme lucht stroomde naar binnen. Van het ene op het andere moment voelde ze zweetdruppels op haar voorhoofd.

De tweede deur ging uit zichzelf open. Cari bleef in de opening staan. Eerst keek ze nog eens over haar schouder. Er was nog steeds niets te zien. Haar hart begon tot rust te komen. Het impulsieve plan dat bij haar had postgevat, leek werkelijkheid te kunnen worden. Ze stapte naar buiten, op de zachte bodem. De hemel was donker. Alleen vlak boven de horizon was nog een van de grote sterren te zien. Van het landschap waren slechts vage contouren zichtbaar. Niets bewoog en uit de duisternis klonken geen kreten van vogels of zelfs maar krekels. Het waaide er zelfs niet. Cari zoog haar longen vol en rechtte haar rug. De teerling was geworpen. Met grote passen liep ze in de richting van de poort.

De kubus was zelfs in het donker makkelijk te vinden. Cari merkte dat haar ogen als vanzelf de cirkel in de voorkant zochten, het oppervlak waar mensen en techniek in het niets verdwenen, om lichtjaren verder weer te worden opgebouwd. Er was echter niets te zien van de diepe tunnel. Ze wendde haar gezicht af en tastte met haar handen langs de zijkant van de installatie. De beveiligingsmaatregelen op Aarde waren gigantisch geweest, maar van deze kant konden ze geen sabotage verwachten.

Een richel. Cari liet zich op één knie zakken, terwijl ze controleerde hoe ver de oneffenheid zich uitstrekte. Het leek op een luik. Ze hield haar adem in. Onder haar handschoenen voelde ze een verdieping in het metaal. Een handgreep. Een seconde aarzelde ze nog, toen trok ze de schuif omhoog. Hij bleef hangen. Het binnenste van de poort lag voor haar open. Nu hoefde ze alleen nog iets te vinden om kapot te maken. Iets dat de verstrengeling in het hart van het geheel ongedaan zou maken. Zelfs Gliecorp zou het niet de moeite waard vinden een nieuwe raket te sturen om de verbinding te herstellen. Alleen zo kon deze wereld worden gered. Haar vingers raakten draden, een trillend oppervlak. Dat zou het kunnen zijn. Ze greep een bundel kabels vast en maakte zich klaar om te trekken.

Cari kon haar arm niet bewegen. Haar schouder en elleboog bleven strak in de houding staan die ze had ingenomen. Ze kon geen enkele kracht uitoefenen. En nu voelde ze hoe haar vingers zich een voor een openden. De draden gleden als slappe spaghetti uit haar greep. Ze probeerde zich op te richten, maar het lukte haar niet haar benen te strekken, hoe ze haar spieren ook spande. Ze kreunde. Haar hart bonsde en zweet drupte van haar voorhoofd. Ze wilde inademen, maar haar borst leek zich niet te willen uitzetten. Ze voelde zich benauwd. Het was alsof ze tot een standbeeld bevroren was. Alleen haar gezicht bevond zich nog onder haar controle, maar ze kon haar hoofd niet draaien. Ze kon alleen maar vooruit kijken, zonder iets te zien.

De basis was niet ver bij de poort vandaan. Toch leek het Cari alsof ze uren moest wachten. Ze had haar spieren laten verslappen, maar nog steeds werd ze door de nanomotoren in haar pak in dezelfde houding gehouden, haar hand nog steeds open voor zich. Nu klonken er doffe voetstappen opzij van haar. Uit haar ooghoek zag ze een bewegende lichtvlek. Zonder dat ze het wilde, kwam ze in beweging. Haar poging zich tegen haar uitrusting te verzetten, had geen enkel effect. Als een marionet die naar boven werd getrokken, rees ze op haar benen omhoog. Haar voeten schoven door de aarde, terwijl ze zich omdraaide. Ze hief haar ogen op.

Trevor stond voor haar, een lampje op zijn voorhoofd, in zijn handen een groot model scherm. Op zijn benen en armen prijkte de naam van het bedrijf, alsof hij er trots op was. De man grijnsde. ‘Als iemand zich ’s nachts naar buiten begeeft, slaan de medische sensoren in het pak alarm. Het is namelijk een risicovolle situatie.’

Cari kon alleen fluisteren, meer liet haar uitrusting niet toe. ‘Jullie hebben er duidelijk over nagedacht.’

‘Jij niet,’ zei Trevor. ‘Hoewel je er volgens de gegevens wel lang genoeg voor wakker hebt gelegen.’

‘De mensen zullen ontdekken wat jullie met deze planeet doen. Daar ga ik voor zorgen.’

‘Wat jij gaat doen, is een positieve beoordeling voor ons invullen,’ zei hij eenvoudig. ‘En daarna verdwaal je in het donker. Over een paar dagen zullen wij je vinden. Gestikt. Uitgedroogd. Dood. Het zal een ramp zijn, die in de media breed zal worden uitgemeten. En niemand zal het raar vinden als wij onze veiligheidsmaatregelen extra versterken. Wat achter de poort gebeurt, blijft voortaan achter de poort.’

Cari kon haar hoofd niet eens bewegen om nee te schudden. ‘Dit kun je niet menen. Ik weiger …’

Hij onderbrak haar. ‘Je hoeft niet mee te willen werken. Je hoeft er zelfs niet voor wakker te zijn.’

Van schrik ademde Cari in. Te laat dacht ze aan de buisjes in haar neus. Ze kon ze er niet uittrekken. Het had zelfs geen zin haar adem nog in te houden. Een comfortabele warmte verspreidde zich door haar lichaam. Haar oogleden werden zwaar. Haar kin viel op haar borst. De wereld werd zwart. Ze was zich er niet meer van bewust dat ze achter Trevor aan terug liep naar de Gliecorpbasis.

Symbiose

De lichtpaarse blaas aan de tak direct boven Femke barstte open en stortte een vloed van bijtend zuur over haar uit. Bij het contact met de lucht begon het te walmen en waar het op de grond terechtkwam, verschrompelde het donkerrode mos en ontstonden bruine en zwarte plekken. Haar uitrusting was echter gemaakt van stevig kunststof. De sissende vloeistof tekende kronkelwegen over haar linkerschouder, haar arm en haar vingers, maar bracht haar verder geen schade toe. Ze schudde de druppels geërgerd van zich af. Het zuur was ook op haar hoofd terechtgekomen, maar was tegengehouden door het beschermingsvlies. Dat bestond echter uit dunner plastic, waarop nu inflexibele witte cirkels stonden afgetekend.

Femke had op haar knieën gezeten, op een open plek, met voor zich haar monsterdoos en haar instrumenten. Uit het mos had ze zwarte plantjes getrokken met bleekgele wortels die kronkelden en klauwden als de vingers van een zombie in een goedkope filmproductie. Ze hield haar hoofd wat schuin om voorbij een van de verse beschadigingen in het beschermingsvlies te kijken. In twee van de opslagbuisjes was zuur terechtgekomen en de plantjes daarin waren volledig opgelost. De andere twee had ze eerder al gesloten en leken in orde. Opgelucht liet ze haar schouders zakken. Toen ze zich ervan vergewist had dat er geen druppels aan haar rechterhandschoen kleefden, wreef ze over haar voorhoofd, meer voor het symbool dan dat het echt ergens bij hielp, want het enige dat ze tot stand bracht, was dat het plastic onaangenaam langs haar huid slipte. Ze sloot de doos en krabbelde overeind. Boven haar, net op de grens van haar gezichtsveld, bewoog iets. Ze sprong meteen achteruit. Een tweede stroom zuur viel omlaag en brandde in een wijde kring het mos voor haar voeten weg.

Femke keek op naar de bubbelboom, haar wenkbrauwen nadenkend samengetrokken. De oranjerode stam was geribbeld en meer dan een meter in doorsnede, met bovenaan een kroon van dunne takken. De bladeren van de plant waren donkerrood, bijna zwart, en daartussen hingen geaderde blazen. De meeste stonden nog niet bol. Op expedities had ze meer van dit soort bomen gezien, met kale grond eromheen, en ze was er zelfs eens getuige van geweest dat er één al zijn zuur in één keer losliet. Zo voorkwamen de planten dat de alomtegenwoordige woekerlianen en wurgstruiken ze overmeesterden. Dat ze hun blazen zo gericht konden laten breken, was echter nieuw voor haar. Ze liet haar blik zakken. Ook nieuw was de lichtgroene draad die onderaan de stam was vastgehecht en er als een slang over de bosbodem vandaan kronkelde.

Femke bukte zich en trok aan de rubberachtige stengel. Hij liet niet los, maar wel barstte er een derde blaas. Opnieuw vlak boven haar. Toen het klamme beschermingsvlies terugveerde van haar huid, liepen er twee nieuwe witte strepen over haar gezichtsveld. Het plastic kleefde bovendien op haar achterhoofd onaangenaam vast. Ze besloot dat ze later verder zou nadenken over de vreemde reactie van de bubbelboom. Nu was het tijd om naar de basis terug te keren. Ze trok de keramische machete uit de schede op haar rechterbovenbeen en hakte meteen een opdringerige liaan in tweeën. De kaart geprojecteerd op haar netvlies liet haar de weg terug zien. Toen ze een half uur geleden het bos inging, was ze nauwelijks jagende planten tegengekomen, maar toch kon ze beter goed opletten. Op deze planeet waren planten namelijk niet zo honkvast als op Aarde. Als om haar gedachte te onderstrepen, stegen twee zwarte pluisstruiken op van het pad en dreven op de lichte bries uit het zicht tussen de stammen. Femke hoefde gelukkig niet ver te gaan. Alleen nog om de forse stronk van een reuzenboom heen en daar zag ze tussen de rode en bruine bladeren al het metaal van de basis en de wit betegelde neus van de Brasier II, die er als een toren boven uitstak. Ze begon sneller te lopen.