Doodgewoon

Carla Scheepstra

Doodgewoon

Carla Scheepstra

E-book 2020

2e druk september 2019

1e druk september 2018

Uitgever: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Carla Scheepstra en Jen Minkman

ISBN 978-94-92115-69-0

ISBN E-Book 978-94-93157-58-3

NUR 285

©2018 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

©2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hoofdstuk 1

‘Komt de bloem tot leven, dan hebben wij een grafmeester gevonden. Bloeit de bloem, dan heeft de grafmeester ook voor ons gekozen. Sterft de bloem… dan is de grafmeester weg…’ zuchtte Ramon en hij aaide voorzichtig een glazen bol waar een verdorde roos in stond.

Er was geen grafmeester meer en dat deed pijn.

Om de glazen bol zweefden kleine en grote energieën, de zielen.

Ramon stond voor de bol en keek er triest naar. Wat zou hij graag een grafmeester hebben. Iemand die hen begreep en die voor hem door het vuur ging.

Hij liet de roos alleen en zag zijn reflectie in de spiegel. Witte ogen, grauwe huid, zwarte haren met een witte pluk.

Het kon hem weinig schelen hoe hij eruit zag, hij was het gewend. Hij liep bij de spiegel vandaan en stootte met zijn voet tegen een oud boek. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij ernaar en raapte het op.

Hij keek om zich heen en zag de prachtige oude boekenkasten tegen de muur staan. Terwijl hij het boek terugzette, zag hij dat er meer boeken misten.

‘Niet weer.’ Hij rolde opvallend met zijn ogen en keek over zijn schouder. De vloer lag bezaaid met boeken die in de kast hoorden. Hij raapte een voor een de boeken op en legde ze op verschillende stapels. Er was veel werk te doen.

‘Is opruimen zo moeilijk?’ vroeg hij zich af. Hij pakte een stapel boeken en zette deze op alfabetische volgorde terug. Bedroefd keek Ramon over zijn schouder naar de roos en zag hoe een blaadje van de bloem afviel. Hij liep ernaartoe en zag de reflectie van zijn spierwitte haren in de bol.

De levensbloem, een machtig en belangrijk voorwerp. Het mocht nooit kapot gaan. Dan stierven de opgestanen opnieuw.

Mensen noemden wandelende lijken zombies, maar de heinen noemden hen opgestanen. Opgestanen zagen er niet uit als zombies, ze zagen eruit alsof ze pas gestorven waren.

Ramon liep terug naar de boekenkast en zette zorgvuldig een stapel boeken terug. Hij wuifde geërgerd een zieltje weg, dat volgde hem al een poosje. Ramon kon niet met de zielen praten, alleen een hein der zielen kon er contact mee maken. Het zieltje verliet Ramon en ging terug naar de levensbloem.

Ramon hoorde de deur opengaan en draaide zich om. Hij kende de hein die binnenkwam goed, het was Alan. Alan zag er uit als een geraamte en droeg een zwart gewaad. In zijn hand had hij een scherpe zeis en een ketting lag opvallend op zijn borst.

Deze ketting vertelde dat Alan een grafmeester was van een andere begraafplaats of kerkhof.

Ramon voelde zich op zijn gemak als er een hein in de buurt was, in tegenstelling tot de mens, die zou bang worden.

‘Komen we altijd binnen zonder te kloppen?’

Alan grinnikte en liep naar de levensbloem. ‘Je kent me toch? Ik kom als de dief in de nacht.’

Ramon fronste en vroeg vervolgens wat Alan kwam doen.

Alan haalde een brief tevoorschijn en gaf deze aan Ramon.

Alans blik voorspelde niet veel goeds.

‘Ga ik dit leuk vinden?’ vroeg Ramon voorzichtig, waarop Alan zijn hoofd schudde.

‘Ik kan de tijd niet meer rekken, Ramon,’ zuchtte hij. ‘Je moet een grafmeester vinden, want anders wordt de begraafplaats in slaap gebracht.’

Ramon slikte. ‘Alsjeblieft Alan, rek de tijd. Ik doe alles!’

Alan schudde zijn hoofd en bleef bij de beslissing die was gemaakt. Wanhopig bekeek Ramon de brief en las dat hij nog enkele weken had. Dat was niet genoeg om de perfecte grafmeester te vinden!

‘Mijn zoon Tobias zou een goede grafmeester zijn,’ opperde Alan.

‘In welke fantasiewereld leef jij? Tobias is tof, maar we hebben geen klik.’

Alan stelde zijn neefje Ivan voor, ook dat zag Ramon niet zitten.

‘Begrijp me niet verkeerd, Alan. Het zijn leuke jongens, alleen wij hebben geen klik met hen en zij niet met ons.’

‘Het is jouw feestje, Ramon. Succes met je zoektocht.’

Ramon wendde zijn hoofd af en staarde naar de levensbloem.

‘Tot bij de bevriezing van de bloem,’ sprak Alan bondig en verliet de bibliotheek.

Ramon schrok. De bevriezing betekende dat de zoektocht naar een nieuwe grafmeester had gefaald. Als de bloem bevroor, raakten de opgestanen in een diepe slaap. Ze ontwaakten opnieuw als de geschikte grafmeester op de begraafplaats kwam. Dat kon jaren duren!

Nerveus keek Ramon naar de levensbloem en zag een rozenblaadje vallen. Niet motiverend!

Hij moest zijn hoofd leegmaken, voordat hij iets deed waar hij spijt van kreeg. Hij liet zijn werk voor wat het was en verliet de bibliotheek.

Ramon kwam onder zijn grafsteen vandaan. Hij voelde af en toe de regendruppels op zijn wang vallen, al had hij daar weinig last van. Hij kon uren luisteren naar de regen, het klonk zo mooi op de bladeren, grond en de graven.

Hij keek naar het graf van zijn buurman, zou hij thuis zijn? Ramon wilde aankloppen, maar besefte dat hij alleen wilde zijn. Hij keek de begraafplaats over en zag dat er niemand was, waarschijnlijk door het weer.

Gelukkig, dacht Ramon en hij klom zijn graf uit. Muisstil keek hij om zich heen, om er zeker van te zijn dat er echt niemand was. Zijn oog viel op het waarschuwingsbordje van zijn buurman en hij grinnikte zacht.

Hij begaf zich naar de nieuwe poort van de begraafplaats en pakte de spijlen van het hek beet. Verderop stond het uitvaartcentrum, of zoals Ramon het noemde: het partycentrum.

Ramon wist dat Alan daar als mens werkte en kreeg sterk het gevoel dat hij daar nu was. Het liefst ging Ramon naar Alan om een hartig woordje met hem spreken.

Er parkeerde een vreemde auto bij het gebouw. Een jonge vrouw stapte uit en liep naar binnen. Ze was slank en had gekrulde blonde haren tot haar schouders. Ramon herkende haar ergens van.

Nieuwsgierig keek hij naar de auto en zag twee jongens achterin zitten. Ze leken sprekend op elkaar, misschien waren ze een tweeling. Eén van de jongens keek zijn kant op. Ramon sprong net op tijd weg.

Hoofdstuk 2

‘Zag jij hem ook?’ vroeg Destiel aan Domien, terwijl hij wees naar de poort.

Nieuwsgierig keek Domien langs Destiel en zag niets. ‘Wat heb jij stiekem gesnoven?’

Destiel rolde met zijn ogen en keek weer naar de poort.

Domien wilde er geen energie aan verspillen en keek via zijn raam naar buiten. Hij wilde zijn moeder goed in de gaten houden.

‘Ik maak me meer zorgen om die vent,’ sprak hij nors en wees naar de vreemde man. De man had zijn half lange bruine haren opgebonden tot een staart en droeg een net zwart pak. Opvallend waren zijn donkere lieve ogen en zijn sportieve postuur.

‘Zie je niet dat hij mama probeert te versieren?’

Destiel keek langs zijn broer naar zijn moeder en zag dat ze stond te babbelen met de man. Ze leken het leuk te hebben.

‘Wie is dat?’ vroeg hij, waarop Domien zijn schouders ophaalde.

‘Hoe moet ik dat weten?’ Destiel merkte dat Domien zich er druk om maakte

‘Ze kletsen gewoon,’ zei hij geruststellend.

Domien zocht er meer achter.

‘Zie je hem niet kijken? Straks wordt dat onze stiefpa, dan piep jij wel anders!’

Destiel zag het niet zo somber in als Domien.

‘Misschien is het haar baas, je weet het niet,’ kalmeerde hij Domien. ‘Ze heeft eindelijk werk. Gun het haar.’

Destiel verlegde zijn blik naar de begraafplaats, misschien liep die vreemde man er weer.

‘Waarom moesten wij mee naar deze dooie bedoening?’ vroeg Domien bokkig.

‘Omdat mama anders heen en weer moest rijden om ons thuis af te zetten.’ Het interesseerde Destiel niet dat ze bij een uitvaartcentrum stonden.

In de binnenspiegel ving hij een glimp op van zijn verwarde haren. Hij deed zijn gordel los, leunde voorover naar de spiegel en deed gauw zijn blonde lokken netjes. Hij had één kant langer dan de andere kant en ijdel als hij was, moest het altijd netjes zitten.

‘Heb jij een kam bij je?’

‘Je bent toch geen meisje, ijdeltuit!’

Ondanks dat ze hetzelfde kapsel en dezelfde ogen hadden, was Domien niet zo ijdel als Destiel.

Destiel zuchtte. ‘Aan jou heb ik niks.’

Hij probeerde zijn haren in model te krijgen, want hij moest straks naar stage.

‘Ze komt terug!’ zei Domien opgelucht en hield zijn moeder nauwlettend in de gaten.

‘Huilbaby,’ merkte Destiel kalmpjes op, terwijl hij zichzelf een nacontrole gaf.

Domien gaf zijn broer een duw, waardoor hij voorover viel tussen de stoelen.

‘Er is iets met die kerel!’ mopperde Domien.

Destiel krabbelde overeind en keek Domien kalm aan.

‘Ja, hij gaat over lijken. Eng hoor!’

Domien voelde zich niet begrepen en slaakte een diepe zucht.

Ilse stapte in de auto en duwde Destiel weer terug op zijn plaats.

‘Mam!’ mopperde Destiel. Zijn haren stonden alle kanten op.

Achter hem grinnikte zijn broer.

‘Je haren zitten netjes, prinses,’ plaagde Ilse.

Domien kon zich niet langer inhouden en barstte in lachen uit.

‘We kunnen verder,’ zei Ilse tevreden.

Destiel keek opnieuw in de spiegel en zag zijn mislukte kapsel, het was net een marmot.

‘Chagrijnig?’ De opmerking leverde Domien een duw op.

‘Jongens, gedraag jullie!’

Domien en Destiel grinnikten en deden onschuldig.

‘Mam, wie is die enge vent?’ wilde Domien weten.

‘Die enge vent heet Alan. Hij is mijn baas.’

Destiel keek Domien aan met zijn ik-zei-het-je-toch blik en grinnikte.

‘Verder niets?’ vroeg Domien verder.

Ilse deed wat geheimzinnig, ze wist hoe de jongens konden reageren.

‘Je hebt iets met hem hè?’

Ilse rolde met haar ogen en verzekerde hem dat er niets was. Domien geloofde haar niet.

‘Moet ik een contract ondertekenen en plechtig zweren dat ik niets met hem heb?’ vroeg ze.

‘Als het even kan!’

Destiel vond dat Domien overdreef. Domien snapte Destiel niet, hij zou het met hem eens moeten zijn!

‘Destiel, ze is al zeventien jaar bij ons in dienst!’ probeerde hij hem uit te leggen. ‘Ze moet weten dat ze niet zomaar kan aanpappen met een vreemde kerel, die overigens ook een begrafenisondernemer is!’

Ilse was niet onder de indruk en keek via de spiegel naar Domien. ‘Alan jagen jullie niet zomaar weg, schatjes.’

Als door de bliksem getroffen keek Domien naar Ilse. Was dit de bevestiging dat er iets was?

Hij wilde een klaagzang geven, maar kreeg in de gaten dat zowel zijn broer als zijn moeder hem negeerde.

Destiel keek naar de poort van de begraafplaats en zag de vreemde man van net weer staan. Per toeval maakte hij oogcontact met de man, voordat die verdween.

‘Mam, wie is die vreemde man op de begraafplaats?’ vroeg Destiel en hij beschreef de man.

‘Oh, daar heb je hem met zijn zombie!’ hapte Domien nijdig. ‘Maak je zorgen om mama’s nieuwe vriend!’

Ilse vond welletjes. ‘Dat is de begraafplaatsbeheerder,’ zei ze kortaf.

‘Waar ben je bang voor, Domien?’ vroeg Destiel serieus. ‘Dat Alan één of andere griezel is?’ Hij maakte griezelige bewegingen naar Domien.

Domien gruwelde van zombies en griezels, terwijl Destiel ze geweldig vond. Thuis had Destiel een grote verzameling van zijn favoriete griezels; de zombies. Destiel kon uren naar zombiefilms kijken, terwijl Domien ervan walgde. Ze waren een tweeling en hun uiterlijk was hetzelfde, maar hun gedrag en hobby’s waren anders.

‘Rot op met je zombies,’ mopperde Domien.

Ilse genoot van de discussie die de tweeling voerde.

‘Zet hem af bij die dansschool!’ zeurde Domien verder. ‘Dan ben ik van dat gezeik af!’

Genietend keek Destiel naar het kippenvel dat op Domiens huid verscheen door zijn angst voor zombies.

Onderweg naar de dansschool zagen de heren een onzeker meisje fietsen. Ze durfde niet om zich heen te kijken en haar gezichtsuitdrukking leek erg somber. Ze had knalrode haren en droeg een schattig jurkje.

‘Jeetje zeg, zoiets droeg je in de jaren vijftig!’ oordeelde Domien fel, terwijl Destiel er anders over dacht.

‘Ik vind het haar mooi staan.’

De jongens hielden het meisje nauwlettend in de gaten en ieder had zijn eigen mening over haar.

‘Jongens!’ mopperde Ilse. ‘Jullie doen alsof jullie nooit een meisje zien!’

‘Helemaal niet!’ protesteerde Domien en zag hoe Destiel naar het meisje keek.

Domien grinnikte en maakte een nare opmerking.

Destiel hoorde hem niet, hij leek in een andere wereld te zitten.

Om toch aandacht van hem te krijgen, duwde Domien zachtjes tegen Destiels schouder. Geërgerd keek Destiel naar Domien.

‘Je kwijlt,’ zei Domien.

Destiel voelde aan zijn lippen en voelde dat ze droog waren.

‘Ze is een mooie meid,’ zei hij eerlijk.

‘En een weirdo,’ voegde Domien eraan toe.

Destiel had geen zin in een discussie, want hij wist dat hij geen gelijk zou krijgen. Niet lang daarna stopte Ilse bij de dansschool.

‘Tot zo, lieverd.’ Ilse gaf Destiel een kus. ‘Wij gaan een tweede poging doen om boodschappen te halen.’

Ontdaan keek Domien naar zijn moeder. ‘Alsjeblieft, mag ik naar huis?!’ smeekte hij.

Ilse schudde haar hoofd.

Destiel grinnikte en zwaaide ze uit voordat hij naar binnen ging. Hij werd opgewacht door zijn coach Miranda. Ze was een dunne vrouw met donkere gekrulde haren, haar make-up was nogal… opvallend.

‘Daar is mijn ster!’ zei ze enthousiast en nam hem in haar armen.

Destiel vond het gênant als hij zo door haar werd begroet en dat wist ze. Hij had al jarenlang les van Miranda en was haar gaan zien als zijn tweede moeder. Sinds kort liep hij bij haar stage voor zijn opleiding.

‘Super dat je er bent!’ zei ze enthousiast. ‘Er komt een nieuwe leerling en ze is bedreven in ballet. Jij lijkt mij de perfecte danspartner voor haar!’

Destiel glimlachte en vond het fijn dat hij Miranda kon helpen, daarnaast was hij erg nieuwsgierig naar de nieuwe leerling.

Hij kleedde zich snel om en toen hij terugkwam, zag hij het meisje staan. Het was dat meisje van daarnet. Destiel vond haar nog mooier van dichtbij en voelde zijn hart een sprongetje maken. Haar rode golvende haren waren samengebonden in een staart. Ze keek hem onzeker aan en glimlachte lief. Voorzichtig stapte hij op haar af en stelde zich voor. Het meisje gaf een slap handje terug.

‘Isabel,’ zei ze zacht.

‘Ik heb je niet eerder gezien. Kom je uit de buurt?’

Ze knikte en wendde haar gezicht van Destiel af.

‘Zullen we beginnen?’

Destiel knikte en nam haar mee naar de danszaal.

Tijdens het trainen ondernam Destiel verschillende pogingen om met Isabel te kletsen. Dat was lastiger dan hij had verwacht. Haar zwijgen maakte haar mysterieus. Hij vroeg zich af of ze altijd zo was.

‘Ik heb zelden zo’n goede danspartner gehad. Veel jongens voelen zich te stoer voor ballet.’

Destiel grinnikte, omdat hij er ook zo over dacht. Hij wilde haar niet kwetsen en zei er niets over.

‘Ik volg les in verschillende dansstijlen,’ zei hij. ‘En jij?’

‘Alleen ballet.’

Jammer, dacht Destiel en hij zag hoe sierlijk Isabel de danspassen uitvoerde.

‘Ik kan je niet overtuigen om iets anders te doen?’ plaagde hij.

Isabel giechelde en schudde haar hoofd. Ze ging dicht voor hem staan met haar rug naar hem toe. Destiel keek in de spiegel en zag hen beide staan. Hij voelde zich steeds meer aangetrokken tot het meisje. Het heerlijke gevoel van verliefdheid trad binnen. Het voelde goed.

‘Ik moet gaan,’ zei ze. ‘Tot de volgende keer.’

Met een lach van oor tot oor ging Destiel naar de kleedkamer. Hij deed zijn shirt uit en zag Miranda in de deuropening staan.

‘Zou je vaker met haar willen oefenen?’ vroeg ze nieuwsgierig.

Destiel knikte, maar vertelde daarbij wel dat hij zich niet alleen wilde richten op ballet.

‘Ik ben geen prima ballerina, snap je?’

Miranda glimlachte vriendelijk. ‘Dat komt goed, Destiel,’ verzekerde ze hem.

Destiel geloofde haar. Ineens voelde hij iets steken in zijn rug en krabbelde even, terwijl hij bedenkelijk naar Miranda keek.

‘Alweer jeuk?’ vroeg Miranda bezorgd. ‘Laat mij eens kijken.’

Destiel deed gauw zijn shirt aan, zodat Miranda niet kon zien wat er aan de hand was.

‘Ik dans graag opnieuw met Isabel, ze is leuk,’ zei hij vlug om Miranda op een ander spoor te zetten.

Miranda glimlachte en vertelde dat ze Isabel een aparte vond. Destiel trok zich er niets van aan wat de anderen over Isabel zeiden. Hij wilde haar beter leren kennen.

Hij pakte zijn spullen. ‘Ik zie je morgen,’ zei hij.

Miranda knikte en gaf Destiel een vriendelijk schouderklopje. ‘Tot morgen.’

Destiel verliet de ruimte, terwijl Miranda achterbleef. Ze ruimde de spullen op en trof een zwarte veer op grond aan. Ze pakte het op en bekeek het uitvoerig.

‘Vreemd,’ zei ze nadenkend en stopte de veer in haar zak.

Destiel wachtte voor de deur op zijn moeder. Isabel had inmiddels haar fiets gepakt en kwam zijn kant op.

‘Hoi,’ zei hij opgewekt, terwijl Isabel hem verbaasd aankeek, ze had hem niet herkend.

Zijn haren zaten keurig en zijn kleding was verwisseld.

‘Ik had je niet gezien,’ zei ze. ‘Tot de volgende keer.’

Destiel hield haar tegen toen ze weg wilde fietsen. In zijn hand had hij een papiertje dat hij aan haar wilde geven. Ze pakte het aan en zag dat zijn nummer erop stond.

‘Voor als je wilt oefenen,’ zei hij charmant.

Ze voelde zich ongemakkelijk en stopte het papiertje weg. ‘Dank je.’

Destiel lachte lief en een auto stopte naast hem. Het raam van de passagierskant ging open. Destiel keek opzij en zag Domien naar hen staren. De glinstering in zijn ogen verraadde dat hij een opmerking over Isabel wilde maken. Destiel ging gauw naar de auto en drukte zijn hand op Domiens mond.

‘Bek dicht, of mama moet jou afleggen!’ gromde Destiel. Domien haalde zwaar adem door zijn neus.

‘Zeg, houden we het gezellig?’ vroeg Ilse serieus.

Alsof er niets aan de hand was, keek Destiel over zijn schouder naar Isabel. ‘Tot de volgende keer.’ Hij stapte in de auto.

Isabel zwaaide lief naar Destiel en fietste weg.

Domien keek hem beduusd aan. ‘Flirtte je met dat ding?’ Domiens stem klonk alsof hij hem van een grote misdaad beschuldigde.

Destiel keek naar Isabel en zwaaide terug. Hij keek opzij naar Domien. Zijn vrolijke lach maakte plaats voor een chagrijnige blik. ‘Ze is onzeker en zit niet op te wachten op een wild beest!’ gromde Destiel.

‘Ze is jouw type niet!’ beoordeelde Domien.

‘Wie zegt dat?’

‘Ik!’

Ilse reed met een zucht naar huis en vroeg de jongens te stoppen met kibbelen.

Hoofdstuk 3

’s Avonds zaten de jongens op hun kamer toen de bel ging. Nieuwsgierig liepen ze naar de voordeur en zagen dat Ilse er niet stond. Ze hoorden haar roepen dat zij de deur zou openen.

‘Dacht het niet,’ bromde Domien zacht en trok de deur open. Tot zijn grote verbazing stond Alan voor de deur.

‘Wat moet je van onze moeder?’ vroeg hij bot.

Alan trok een wenkbrauw op. ‘Double trouble?’ vroeg hij rustig en bestudeerde de jongens.

Domien gedroeg zich als een waakhond, terwijl Destiel als een mak lammetje achter zijn broer stond.

‘Ik wist niet dat ik toestemming moest vragen om dingen te mogen bespreken met Ilse?’ vroeg Alan kalm. Domien ging breder in de deuropening staan.

Alan moest lachen om het gedrag van de jongen en plaatste zich vlak voor hem. Hij keek hem strak in zijn ogen.

Domien voelde koude rillingen over zijn rug en vroeg zich af waar dat vandaan kwam. Onderdanig deed hij een stap opzij, zodat Alan naar binnen kon gaan.

Destiel had Domien nog nooit zo gezien.

‘Gaat het?’

Domien knikte voorzichtig. Alan hing zijn jas op en schonk de tweeling geen aandacht.

‘Alsof de dood mij aankeek,’ piepte Domien naar Destiel.

‘Tja, jij zoekt vandaag ruzie met iedereen.’

Ilse stond ongemakkelijk in de deuropening.

‘Oh, de jongens…’ Haar blik schoot naar de tweeling.

‘Ik krijg zelden zo’n warm welkom,’ zei Alan gekscherend. ‘Vooral die felle deed zijn best.’

‘Oh, dat is Domien. De andere is Destiel.’

Alan keek ze keurend aan. ‘Dus dat is de tweeling,’ zei hij en volgde Ilse de woonkamer in.

Het was een kleine woonkamer, maar met zijn drieën ging het prima. Het was erg krap door de meubels, terwijl er niet zoveel bijzonders stond. Hij zag dat de kamer gedeeltelijk als eetkamer werd gebruikt door de eethoek bij het raam.

Domien wilde alles nauwlettend in de gaten houden en stelde zich op bij de deur die op een kier stond. Alan merkte dit op door de energie van Domien en stond op. Hij trok de deur open.

‘Maak je zelf nuttig en zet koffie.’

Domien wilde liever niet in de buurt van Alan komen, want hij was ervan overtuigd dat er iets vreemds met hem was. Domien zag Destiel naast hem staan en duwde hem de woonkamer in.

‘Maak je nuttig, Destiel,’ zei Domien bang en ging op de trap zitten. Destiel zuchtte en voelde zich erg ongemakkelijk door het gedrag van Domien.

Koffie?’ vroeg hij gespannen en voelde vervelende jeuk op zijn rug. Ongemakkelijk schuurde hij tegen de muur. Alan keek er verbaasd naar.

‘Heb je alweer jeuk?’ vroeg Ilse. ‘Laat mij eens kijken.’

‘Nee, het valt wel mee,’ antwoordde hij. ‘Koffie?’

Ilse en Alan knikten

Snel ging hij naar de keuken om koffie te zetten.

‘Je hebt pittige jongens,’ zei Alan.

‘Sorry…’

‘Schaam je niet, het hoort erbij. Die van mij gedraagt zich ook zo.’

Destiel kwam terug met een gevuld dienblad en zette dat op tafel. In zijn ooghoek zag hij de keurende blik van Alan. Elke beweging die Destiel maakte, werd grondig bekeken. Destiel werd er nerveus van.

‘Kun je het zien?’

‘Destiel!’ siste Ilse.

Destiel gromde en verliet geërgerd de kamer, terwijl Ilse ongemakkelijk naar Alan keek.

‘Sorry, voor zijn gedrag,’ hoorde Destiel haar zeggen.

Destiel liep terug naar Domien, die probeerde zijn lach in te houden.

‘Waar kwam dat vandaan, gek!’ grinnikte hij

‘Hij werkt op mijn zenuwen.’

‘Goh, dan ben ik niet de enige die dat merkt.’

‘Misschien moet ik mijn excuus maken.’

‘Waarom? Dat is nergens voor nodig.’

Destiel luisterde niet naar zijn broer en liep terug naar de kamer.

‘Sorry van m’n opmerking.’

Alan glimlachte vriendelijk. ‘Het is ook niet makkelijk om moeders te beschermen voor indringers.’

Destiel lachte zacht. ‘Dat geldt alleen voor Domien, hoor.’

Destiel was blij dat Alan er goed mee omging en haalde opgelucht adem.

Ineens zweefde er een kleine bol bij Alan. Het zag er lief uit en het schitterde. Destiel wilde het beter bekijken en merkte dat Alan hem opnieuw grondig bekeek.

‘Ik ga naar Domien,’ zei hij vlug.

Alan keek nieuwsgierig naar Ilse. ‘Hebben jouw jongens iets meegekregen van hun vader?’ vroeg hij en nam een slok van zijn koffie.

Ilse wist waar Alan op doelde en schudde haar hoofd.

‘Nee, ze zijn gewoon,’ vertelde ze.

Domien hield de deur in de gaten. Hij probeerde te luisteren naar wat er werd gezegd.

‘Kom op, laat ze,’ drong Destiel aan en hij trok Domien mee naar boven.

‘Hij papt met mama aan en hij heeft een zoon. Wat als ze gaan samenwonen? Dan zijn we ten dode opgeschreven!’

‘Hier afluisteren is niet goed.’

Domien grinnikte. ‘Wat jij zei kon zeker wel door de beugel?’

‘Ik heb toch sorry gezegd? Dat zou jij ook moeten doen! Hoe laat moet jij morgen in het restaurant zijn?’

‘Als je mij wilt afleiden, begin dan geen gesprek over stage,’ snauwde Domien en hoorde de stemmen van Alan en Ilse beneden. Hij spitste zijn oren en probeerde het gesprek woord voor woord te volgen. Het was niet zo duidelijk als bij de deur.

Destiel keek hem geïrriteerd aan en nam zijn stinkdier Roosje, op schoot. ‘Domien spoort niet,’ zei hij tegen het dier.

Domien keek hem nors aan en wierp een kussen naar hem toe. ‘Je bent me dankbaar als die kerel niet onze stiefvader wordt,’ snauwde hij.

Destiel nam Roosje op zijn arm en liep naar zijn grote zombieverzameling toe. Over zijn schouder keek hij naar Domien en daarna naar de tape op de grond. Dat was de grens tussen zijn helft van de kamer en die van Domien. Domiens kant was leeg, hij hechtte niet zoveel waarde aan spullen. Hij had een boekenkast gevuld met kookboeken, een gitaar en een bureau waar hij aan kon werken.

Destiel had een grote wandspiegel tegen de muur, zodat hij ervoor kon oefenen met dansen en natuurlijk mocht zijn vitrinekast niet ontbreken.

‘Wat als Alan meevalt als stiefvader?’ vroeg Destiel ineens.

Domien trok zijn wenkbrauw op. ‘Die man is raar,’ verzekerde hij. ‘Ik vertrouw hem niet.’

Destiel zuchtte en kreeg opnieuw een kussen naar zich toe geworpen. Hij ontweek het kalmpjes en raapte het op.

‘Vind jij hem aardig?’ vroeg Domien.

Destiel haalde zijn schouders op. ‘Hij is raar, maar hij lijkt me geen verkeerde,’ zei hij eerlijk. ‘Ik denk dat hij mama gelukkig kan maken.’

Domien wist waar het naartoe ging; hij stond er alleen voor in deze barre strijd. Boos verliet hij de kamer.

‘Wat ga je doen, Domien?’ vroeg Destiel en kreeg hierop geen antwoord.

Hij zette Roosje op de grond en ging achter zijn broer aan. Op dat moment voelde hij een rare steek in zijn arm.

Hij kermde. Zou er een wond zitten?

Gauw deed hij zijn mouw omhoog, maar zag niets. Hij wreef over zijn arm en de pijn verdween langzaam.

Domien stond al beneden bij de deur. Zenuwachtig trok Destiel hem aan zijn arm. Wat hij wilde voorkomen wist hij niet, maar toen Domien zich lostrok, gebeurde het ergste dat op dat moment kon gebeuren. Door zijn eigen kracht verloor Domien zijn evenwicht en viel achterover tegen de deur, die op dat moment open ging. Domien viel in de armen van Alan.

‘De heren staan er nog?’ Hij zette Domien terug op zijn benen. De jongens keken hem geschrokken aan.

Ilse kon niet geloven hoe de jongens zich momenteel gedroegen. Ze was woest! De jongens wisten dat ze nu te ver waren gegaan door de blik in haar ogen. Geërgerd plantte ze haar handen in haar zij en keek hen aan. De jongens slikten en wilden het liefst van het ene op het ander moment verdwijnen.

‘Wat is jullie probleem?!’

‘We wilden drinken halen,’ loog Domien gauw.

‘Is dat zo?’ vroeg Alan sceptisch.

‘Jij bent mijn vader niet!’ bitste Domien.

‘Wees daar blij mee,’ zei hij streng. ‘Jij hebt geluk met zo’n lieve moeder als Ilse!’

Brutaal liep Domien naar de keuken, zodat hij zijn straf ontliep. Destiel bleef ongemakkelijk bij zijn moeder en Alan staan.

Hij wilde hen passeren, maar Alan hield hem tegen. Met grote ogen keek Destiel naar Alan en zag overal lichtgevende bolletjes zweven.

‘Je lijkt op je vader,’ zei Alan behoedzaam. Destiel schrok, hij had zijn vader nooit gekend. Verstijfd bleef hij staan en vroeg zich af wat Alan over zijn vader wist.

Met een rood hoofd keek Ilse naar Alan, ze schaamde zich zo! Ze verwachtte niet dat de avond zo zou verlopen en vroeg zich af wat Alan van haar dacht.

‘Sorry, ik weet niet waar ze last van hebben.’

Domien en Destiel hadden alles gehoord en keken elkaar bedenkelijk aan.

‘Weet jij hoe die zoon heet?’ vroeg Domien.

Destiel haalde zijn schouders op. Hij had geen naam horen vallen toen hij in de woonkamer was. ‘Storm?’ giste hij.

De keukendeur opende. Ilse beende woedend de ruimte binnen. ‘Waarom deden jullie dat?’

Destiel keek naar Domien met zijn ik-heb-je-gewaar-schuwd-blik. Domien zag het probleem niet.

‘Wat zie je in die man?’ vroeg Domien.

‘Ik hoef geen verantwoording af te leggen aan twee snotapen. Uit mijn ogen!’ Ze wees naar de deur van de gang.

Destiel keek over zijn schouder naar Ilse. Hij maakte oogcontact met haar en schrok, want hij zag wat ze dacht en voelde. Ze voelde zich teleurgesteld in de jongens en was verdrietig over hoe de avond was verlopen. Graag zou ze het willen terugdraaien en het overdoen. Gekwetst veegde ze snel een traan van haar wang.

‘Gaat het wel, mam?’ vroeg hij bezorgd.

Ilse bleef zwijgend naar de deur wijzen.

Met een zucht plofte Destiel op bed.

‘Zag jij het niet?’ vroeg hij. ‘We hebben mama pijn gedaan…’

‘Pijn gedaan?’ vroeg Domien. ‘Ze was pissig. Vast ongesteld of zo.’

Destiel kreeg in de gaten dat hij dingen had gemerkt, die Domien niet merkte. Hij liet zich achterover op zijn bed vallen en staarde naar het plafond.

‘Heb jij die vreemde bolletjes ook bij Alan gezien?’ vroeg hij verder.

‘Wat zat er in jouw avondeten?’ vroeg Domien.

‘Ik zag het,’ zei Destiel onzeker. Hij twijfelde aan wat hij gezien had. Misschien was hij moe en moest hij slapen.

‘Trouwens, dat meisje heette toch Isabel?’ vroeg Domien ineens.

‘Waarom vraag je dat?’

‘Dit is ze toch?’ vroeg Domien en liet een foto op zijn telefoon zien.

Destiel liep naar zijn broer en keek mee op het scherm. Hij zag een mooie foto van Isabel. Hij voelde de kriebels in zijn buik opkomen.

‘Waarom zoek je haar op Sm@shbook?’ vroeg Destiel verbaasd.

Domien haalde zijn schouders op en zocht verder op het internet, misschien vond hij iets interessants over haar. Algauw vond hij een andere pagina en opende deze.

‘Wist je dat ze een heks is?’ begon Domien.

Destiel griste de telefoon uit zijn handen en bekeek de site.

‘Domien, er wordt hier alleen op geroddeld. Ik geloof niet dat Isabel een heks is.’

Domien bestudeerde het gezicht van Destiel en zag de dromerige blik.

‘Ik zou toch oppassen. Straks verandert ze jou met je verliefde bakkes in een pad!’ grapte Domien.

‘Dan ben ik wel een gelukkige pad,’ zei hij verliefd.

Hoofdstuk 4

De ochtend begon voor Destiel rustig, hij was alleen in de dansschool. Miranda kwam later en dat gaf Destiel de kans om alleen te dansen. Opgeslokt door het ritme, de muziek en de dans, had Destiel niet door dat Isabel hem in de gaten hield. Hij schrok toen hij haar vanuit zijn ooghoek zag staan en struikelde over zijn voeten.

‘Sorry, ik wilde je niet laten schrikken!’

Destiel keek in haar prachtige blauwgroene ogen.

‘Je hebt mooie ogen,’ zei hij terwijl hij opstond.

Isabel bloosde en hielp hem overeind. Stilletjes keek ze hem aan.

‘Gaat het?’ vroeg ze. ‘Ik wilde je echt niet laten schrikken!’

’Het zal niet de laatste keer zijn dat ik struikel. Wat doe je trouwens hier? Ik dacht dat je vanavond zou komen?’

Isabel keek hem aan, op haar wangen verschenen blosjes.

‘Ik wilde mijn hoofd leegmaken,’ zei ze.

Destiel durfde niet te vragen waarom ze dat wilde. Misschien was er iets gebeurd wat ze hem niet wilde vertellen.

‘Zal ik je vergezellen?’ vroeg hij.

Ze wilde geen gezelschap tijdens oefenen. Destiel voelde zich gepasseerd door haar en vond het jammer dat ze niet samen met hem wilde dansen. Hij wilde zo graag in haar buurt zijn. Ze zette haar spullen neer en keek ongemakkelijk naar de deur. Destiel snapte die hint niet, tot ze een gebaar maakte dat hij weg moest.

‘Ooh!!’ zei hij schaapachtig. ‘Ik ga al.’ En hij verliet de ruimte.

‘Dank je wel,’ zei ze.

Destiel keek over zijn schouder naar Isabel die de deur achter hem sloot. Het werd stil aan de andere kant van de deur. Destiel wilde weten wat ze deed. Voorzichtig opende hij de deur en keek door de kier naar Isabel. De danszaal zag er normaal uit en ook Isabel deed niets geks. Ze deed haar spitzen aan, stond op en begon met een warming-up. Ze sprak met iemand, maar hij zag niets!

Hij keek de ruimte rond en leunde dichter tegen de deur aan, die door het gewicht van zijn lichaam openviel. Hij viel voorover op de grond en keek ongemakkelijk naar Isabel, die een gilletje slaakte. Tot Destiels grote verbazing zag hij een lichtbolletje naast haar zweven. Zou ze daarmee hebben gesproken?

‘Wat doe jij hier!’

Haar hele gezicht werd zo rood als een tomaat. Het stond haar goed, vooral in combinatie met haar balletpakje. Hij stond ongemakkelijk op.

‘Ik moet gaan,’ zei hij met een grijns en liep snel de deur uit.

Hij keek over zijn schouder naar de bol bij Isabel.

‘Destiel…’ zuchtte Isabel en ze wees naar de deur die dicht moest.

Destiel pakte de klink beet en bleef naar de bol staren. ‘Dat was geen handige zet, Romeo,’ zei de bol

Destiel schrok en trok gauw de deur dicht. Hij knipperde met zijn ogen en keek naar de gesloten deur. Sprak die bol tegen hem? Hij drukte zijn oor tegen de deur aan en hoorde Isabel opnieuw tegen de bol kletsen.

‘Ach, ik kan je niet verstaan,’ hoorde hij haar tegen het rare bolletje zeggen.

Destiel stopte met afluisteren en keek naar de gesloten deur. Waarom kon hij de bol wel verstaan?

Hij draaide zich om, Miranda stond achter hem. Hoelang stond ze daar al?

‘Zeg Romeo, heb jij geen andere dingen te doen? Je hebt geen tijd om meisjes te bespieden.’

Destiel voelde zich ongemakkelijk en probeerde Miranda ervan te overtuigen dat hij geen gluurder was.

‘Weet jij iets over Isabel?’ vroeg hij nieuwsgierig.

‘Ze is anders,’ vertelde Miranda, terwijl ze naar het kantoor liepen.

Miranda zag Destiels blik naar de deur van de oefenruimte dwalen.

‘Laat haar met rust. Jullie passen niet bij elkaar. Haar moeder heeft een raar beroep en zal jou niet accepteren om wie jij bent.’

‘Wat is er mis met me?’

‘Zet haar uit je hoofd. Jullie werelden zijn anders.’

Destiel snapte er niets van, waarom waren hun werelden anders?

‘Jij bent gewoon en zij is doodgewoon,’ antwoordde Miranda.

‘Wat bedoel je daarmee?’

Miranda zuchtte. ‘Er lopen genoeg meisjes rond. Kies er daar één van uit. Leef je leven en val Isabel niet meer lastig.’

Miranda verdween het kantoor in en Destiel knikte naar een dichtgaande deur.

‘Ik leef mijn leven,’ zei hij teleurgesteld en keek naar de deur. De verleiding was te groot en stilletjes ging hij naar de oefenruimte.

Hij stopte voor de spiegel en checkte zijn haren. Heel nauwkeurig ging Destiel te werk tot een scherpe pijn door zijn arm trok. De huid op zijn arm trok zich terug en zijn botten werden zichtbaar. Geschrokken keek hij naar zijn arm. Moest hij hulp roepen, of niet?

Hij wapperde met zijn hand in de hoop dat het normaal werd. Er gebeurde niets. Hij moest iets verzinnen om zijn hand te bedekken. Radeloos keek hij rond en zijn oog viel op de EHBO-doos. Hij snelde ernaartoe, toen een vreemde man de hoek om kwam. Destiel botste frontaal tegen hem aan en sprong geschrokken naar achteren. Verbouwereerd keek Destiel naar de vreemdeling en verstopte vlug zijn hand achter zijn rug.

Met een donkere blik keek de man hem aan, achter hem stond een meisje van ongeveer negen jaar. Ze zag er verlegen uit en tegelijk ook lief. In haar gekrulde hazelnootkleurige haren droeg ze een grote strik en ze droeg een prachtig wit jurkje.

‘Kijk toch uit!’ riep hij geërgerd naar de vreemdeling en schrok van zijn witte ogen. Hij hoopte dat de man kleurlenzen droeg.

‘Waar is Isabel?’ vroeg de vreemdeling.

Destiel wees naar de deur. ‘Ze wil geen pottenkijkers,’ zei hij gauw.

‘Ik ben geen pottenkijker.’ Hij nam het meisje mee naar binnen en bleef weg.

‘Zombie,’ bromde Destiel en keek naar zijn hand die weer normaal was.

Gelukkig. Opgelucht haalde hij adem.

Hij keek opzij, de lichtgevende bol zweefde naast hem. Destiel rolde met zijn ogen en liep weg.

‘Jij kunt mij verstaan, hè?’ vroeg de bol aan Destiel.

Destiel draaide zich om. Zijn mond viel open en zijn ogen werden zo groot als schoteltjes.

‘Betrapt,’ zei de bol.

Destiel kreeg het gevoel dat hij in de maling werd genomen en wilde dit niet. Hij liep bij de bol vandaan om te laten blijken dat hij er niets van wilde weten. Hij merkte dat de bol hem volgde en draaide zich boos om.

‘Ga weg!’

‘Zeg je dat tegen iedereen die binnenkomt?’ vroeg Miranda, die de gang binnenliep.

Destiel schudde zijn hoofd.

‘Isabel wil straks oefenen voor haar uitvoering en ze wil jouw hulp, meneer Wachtmeester. Ik heb gezegd dat het kon, want jij observeert haar graag.’

Destiel voelde zich betrapt en was tevens verbaasd. Hij zag aan Miranda dat ze het meende. Hij vond dit de perfecte gelegenheid om dichtbij Isabel te zijn.

‘Kom ik ongelegen?’ vroeg Isabel, die de oefenruimte had verlaten om Destiel op te halen.

Destiel stamelde wat en trok haar mee de zaal in. Zijn rode hoofd verraadde zijn ongemakkelijkheid.

‘Wat heb je gehoord?’

‘Dat maakt niet uit. Ik ben blij dat je wilt oefenen, je danst beter dan mijn broer.’

Naast Isabel zweefde het vreemde bolletje. Hij negeerde het en probeerde zich volledig te focussen op Isabel.

‘Wat is de bedoeling?’ vroeg hij.

De deur van de danszaal vloog open. Het evenbeeld van Miranda stond in de deuropening. Nienke, Miranda’s dochter zag er zoals altijd piekfijn uit met haar zorgvuldig aangebrachte make-up.

‘Destiel!’ riep ze blij en ze vloog in zijn armen. ‘Wat ben ik blij om jou te zien!’

Destiel schrok van haar binnenkomst, want hij had haar niet verwacht en Isabel was getuige van de plotselinge knuffelaanval. Isabel aanschouwde het tafereel en voelde zich verward. Ze vroeg zich af of Nienke het vriendinnetje van Destiel was. Ze keek naar Nienke, die de onschuld zelf leek te zijn.

‘Hoe was je vakantie?’ vroeg Destiel onthutst en werkte zich los van Nienke.

‘Heerlijk! Ik zie dat je bezig bent.’

Destiel knikte en stelde Isabel voor. Nienke stak haar hand uit en voorzichtig pakte Isabel de hand beet.