Bastaardvlekken

Bastaardvlekken

Eva Gabriela

Bastaardvlekken

Eva Gabriela

E-book juli 2020

1e druk mei 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Coverfoto’s: Depositphotos

ISBN 978-94-92115-86-7

ISBN E-book 978-94-93157-59-0

NUR 334

© 2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Keizerrijk Remanya

1

Daeya stapte de tempel binnen. Schemerlicht viel in strepen door het plafond en streek als een gordijn over haar schouders toen ze voor het borstbeeld knielde, haar tenen pijnlijk in een barst die ze nog niet eerder had gevoeld. Langzaam trok ze de doek van haar gezicht. Losse plukjes vielen over haar voorhoofd en het stugge uiteinde van haar vlecht landde op haar borst. Ruim een decennium geleden had ze die gemaakt, toen ze nog geheel blij was een bastaard te zijn. Ze duwde de vlecht over haar schouder.

Voor haar keek het gezichtsloze borstbeeld op haar neer. Alleen op haar. Het deerde haar niet. De andere miraku’s leefden elders. In deze tempel vulde alleen Daeya de leegte die ze ooit hadden achtergelaten, op die momenten dat ook zij de rol van gelovige op zich nam. Ze had het nooit anders gewild.

‘Godin.’ Haar stem galmde, maar er kwam geen antwoord. De tempel omarmde haar slechts met muren. ‘Ik kom tot U, in de hoop Uw zegening te ontvangen wanneer Brenn en ik ons in de echt verbinden…’

En daar haperde ze. Stapels aan boeken, verslagen en mythes had ze bestudeerd, hunkerend naar elke afdruk die de miraku’s en hun voorlopers voor haar hadden achtergelaten, maar hiervoor had ze niets; de miraku’s hadden nooit beschreven hoe men de Godin diende aan te spreken.

Ze liet haar armen langs haar lichaam zakken. Haar ademhaling werd langzaam rustiger na de gehaaste tocht door het bos. Het oogloze beeld en de bekende fresco’s vormden een vreemde geruststelling, die haar eraan herinnerde dat het niet uitmaakte dat ze de details niet wist, dat het nooit had uitgemaakt. Hier leefde de Godin nog en Zij zou Daeya aanhoren, met alle kracht die Haar restte. Verspilde Ze echter niet Haar tijd? Lang voor Brenns vertrek had Daeya al geweten dat het geen moed vereiste om hem over haar bastaardvorm te vertellen.

Ze vouwde haar vingers ineen en drukte haar lippen tegen haar duimen. In de fresco’s gluurden ogen tussen gebladerte door, pulserend met helderrode aderen. De vlakken licht over de verf kleurden steeds warmer. Het schemerrood viel op het borstbeeld en liet donkere holtes achter in de ruwe vormen van het steen. Daeya staarde naar de Godin, en hoorde gegrom. Gevolgd door gestamp. Een nial. Langzaam keerde ze haar hoofd, hoewel de oplopende gang naar buiten te snel donker werd om iets te zien. Reizigers… zo dichtbij?

Ze hield haar adem in zodat haar scherpe gehoor nog meer kon opvangen, maar in plaats van krakende wielen hoorde ze stemmen, luider dan verwacht. De wagen stond al stil. Behoedzaam kwam ze overeind. Buiten de muren van de tempel werden planten platgetrapt, varens opzij geduwd, zwaarden sloegen tegen dijen. Met elke seconde klonken de geluiden dichterbij. Haar handpalm zweette tegen de pommel van haar eigen zwaard.

Ze trok haar hoofddoek weer over haar gezicht en liep tot het einde van de gang, waar ze uit de schaduw leunde. Het gegrom van het ongeduldige trekdier kwam uit de richting van het pad verderop, waar twee gedaanten zich scherp tegen de donkere bomen aftekenden.

Het rode haar van de kleinere gloeide onder de schemering. Hij praatte met hoge stem tegen zijn metgezel, die ver boven hem uitstak, een donkerdere huid had en zwart haar tot zijn schouders. Beiden hadden een rijkversierde schede aan hun riem en droegen de Remanese kruiskostuums, een in het blauw, een in het groen. Ze wandelden in de richting van de tempel, hun stemmen ontspannen.

Daeya stapte terug de duisternis in. Reizigers van en naar de hoofdstad namen met enige regelmaat de route door het bos, maar bij de tempel had ze – de goden zij gedankt – nooit eerder iemand gezien. Hun verschijning baarde haar zorgen, maar pas na een flits van ergernis dat de tempel uitgerekend door Remanezen was gevonden.

De hoge stem slaakte een kreet, gevolgd door een lagere ‘Ho’. De zwartharige man stond nu zo dicht bij de ingang dat hij zich voor het lage plafond moest bukken. Met één hand hield hij de roodharige jongen tegen, met de andere veegde hij zijn haar uit zijn gezicht, een gezicht dat Daeya ogenblikkelijk herkende. Het was jaren geleden dat ze de keizer-generaal voor het laatst had gezien, maar hij hing aan te veel muren om aan haar geheugen te twijfelen. En hij kende haar ook.

Bij alle vervloekte goden diep in deze vervloekte wereld.

De keizer tuurde met half dichtgeknepen ogen de donkere gang in. Daeya werd zich verontrustend bewust van haar hoofddoek. Vier jaar geleden was de nieuwe Remanese keizer, Ciaran iv te Fulamin, met de regentes op staatsbezoek geweest, zoals hij eerder zijn vader had vergezeld. Ze had hem gezien en begroet, en hij had haar hand gekust. Ze had gebogen en gebloosd, en hij had haar gecomplimenteerd. Daeya had altijd gehoopt dat hij nooit zoals zijn vader werd, even streng als vriendelijk. Ze was tevredengesteld: ook als keizer was hij enkel vriendelijk. Iemand onder wie Remanya kon slinken, en iemand die ze nooit wilde vrezen.

Nu had hij haar echter al als miraku gezien, een gelovige uit Briannu, het laatste stukje buitenland van de kustlijn. Het was te laat om haar mirakische kleding af te staan en hem als bondgenoot tegemoet te lopen; de Daeya die hij kende, mocht hij nooit met Briannu associëren.

Bij de ingang richtte de keizer zich op, zijn hand al op zijn wapenriem. Het brede zwaard stootte tegen zijn dijbeen. ‘Toon jezelf.’

Daeya ademde met open mond tegen de half doorschijnende sluier. De muren trokken donker over haar heen en koel zweet gleed haar kraag in. Ze greep haar eigen gevest, maar goden, haar ervaring bestond uit een geïsoleerde reeks oefenduels tegen Brenn, en dit was een Remanese krijger. Ze sloot haar ogen. Ze was Hare Hoogheid Prinses Daeya, verdomme, en weigerde Remanya te vrezen, maar de keizer mocht nooit weten wat haar moeder had gedaan.

Ze rende terug de tempel in. ‘Halt!’ klonk achter haar. Haar eigen voetstappen vielen weg onder de zijne, die zwaarder waren, sneller.

Op het punt waar de gang overging in de centrale ruimte van de tempel, sprong ze om de hoek. Een fractie van een seconde later kwam de keizer uit de schaduw, zijn zwaard getrokken. Ze ramde zijn schouder en wilde langs hem heen terug de gang in, maar hij wierp een arm om haar middel en dwong haar moeiteloos achterwaarts.

Daeya trok haar zwaard en stak naar voren. Hij pareerde de slag. Zijn wapen bleef even in de lucht hangen voor het in een schouwspel van gebroken licht het koude besef door haar aderen joeg: daar was ze, de magie in de Remanese zwaarden. Ze golfde door tot in Daeya’s armen, die begonnen te prikken alsof ze in doornstruiken viel.

Nu viel de keizer aan. Metaal flitste langs haar lichaam. Aanval na aanval volgde, gestuwd door overweldigende kracht. Bij elke slag vreesde ze dat haar eigen zwaard in tweeën zou splijten, tot de keizer het met een woeste zwaai uit haar handen sloeg. Het viel kletterend op de grond – buiten haar bereik. Ze liet zich opzij vallen, rolde weg en hoorde het gesuis van zijn zwaard. Vonken dansten als ijspegels over haar huid. Ze trapte omhoog, hij week uit. Ze wierp zich op hem en trok aan het gevest van zijn zwaard, maar zijn handen klampten zich er als staal omheen en hij stootte naar voren. Het zwaard vonkte opnieuw. Ze zette zich schrap, wetende wat er zou komen, ook al was ze er nooit eerder door getroffen.

Naalden boorden zich in haar onderarmen. Een witte flits vulde haar blik en haar armen vielen weg, ze verloor haar grip, zag niets. Godin, schenk me kracht! Schokkend zakte ze tegen de muur. De klap dreunde door haar rug. Ze wilde naar adem happen, maar haar hele lichaam stond strak. De keizer greep haar kraag en hield haar overeind tot het witte waas verdween. Langzaam keerde het gevoel terug in haar lichaam, maar ze keek pas op toen hij haar losliet. Het heft van het mes aan haar riem prikte in haar onderrug. Ze bewoog haar hand naar achteren, maar verstijfde toen de keizer tergend langzaam zijn zwaard hief en de punt op de stof tussen haar sleutelbeenderen liet rusten. Er waren geen gebeden meer; ze staarde langs zijn kaak, zag enkel de fijne patronen in de landschappen die op de muren van de tempel waren vereeuwigd.

‘Spreek je Retan?’

Ze ontmoette zijn doordringende blik. Haar Brianoc was beroerd, maar buitenlanders werden niet geacht accentloos Retan te spreken.

‘Pora sentalle rettan,’ zei hij nu. Zijn stem was rauwer dan ze zich herinnerde, een welkome bezoedeling van de weke Brianese klanken. De vaalblauwe tuniek knelde om zijn armen, die te groot voor zijn torso leken, en zijn haar hing dik op zijn schouders. Nu pas zag ze de holster aan zijn riem. Ze rechtte haar rug.

‘Reh, ik spreek Retan.’ Ze sprak zo snel als ze kon zonder te haperen.

De punt trilde in de plooien van haar doek. De keizer keek haar onderzoekend aan. ‘Je woont in Remanya?’ Verbazing streek door zijn stem.

De sluier plakte aan haar gezicht. ‘Ja, Uwe Grootheid.’

‘Ben je gelovig?’

‘Nee, Uwe Grootheid.’ Raak Haar tempel niet aan.

‘Nee? Wat doe je hier?’

‘Ik heb geen wetten overtreden.’ Ze hield haar kin hoog, maar week met de druk van zijn zwaard verder tegen de muur. De gloeiende punt drong door de stof tegen haar luchtpijp. De magie golfde tegen haar keel.

‘Ik neem aan dat je een andere reden hebt hier te zijn, als dát het niet is.’ De keizer knikte naar de sluier die haar hele gezicht bedekte, een onmiskenbaar mirakisch symbool. Hij liet het zwaard iets zakken, maar bleef Daeya fronsend aankijken, zijn hand bij de holster. ‘Ik vraag je enkel wat die reden is.’

‘Ci?’

De ogen van de keizer flitsten opzij. De hoge stem weergalmde opnieuw, dichterbij nu. ‘Ci!’

Goden zij dank. Daeya’s knieën vielen bijna onder haar weg. Ze was de roodharige jongen bijna vergeten. Ze had hem nooit ontmoet en kon voor de Godin niet op zijn naam komen, maar ze herinnerde zich dat de keizer een jongere broer had.

‘Blijf weg!’ riep de keizer naar de gang.

Daeya greep zijn pols en dwong zijn zwaardarm weg van haar. Met haar andere hand trok ze haar mes achter haar rug vandaan. Hij reageerde onmiddellijk; zijn knokkels schampten haar slaap en ze rende terug naar de duisternis van de gang, zigzaggend in de hoop het broertje te ontwijken. Halverwege liep ze tegen een massieve vorm op. De botsing deed haar botten rammelen. Ze draaide tussen muren rond, het plafond donker boven haar, terwijl iemand vlakbij kreunde. De voetstappen van de keizer schudden haar wakker. Plekken op haar schouders en heupen voelden beurs aan, maar ze sleurde het broertje van de grond en hield hem tussen zichzelf en de keizer. Zijn achterhoofd botste tegen haar kin. Haar mes duwde ze tegen zijn keel.

‘Stop.’

De keizer remde langzaam af. Zijn pistool schokte met zijn passen voor het recht voor Daeya bleef hangen. De perfect ronde leegte was oneindig, zoog alle lucht in de ruimte naar zich toe tot een traag, pulserend geheel waarin Daeya al haar vingertoppen op het mes voelde, al haar tenen in het zachte leer van haar laarzen, alle spieren in haar gezicht die wegtrokken van de zuiging. Ze trok zijn broer aan zijn haren mee naar achteren. De lokken voelden vet aan. Een gesmoorde kreet snerpte in haar oor.

‘Wapen weg,’ beval ze de keizer. Diens vinger lag nog niet op de trekker, maar langs de metalen ring. Zijn broertje trilde tegen haar buik. De kleine handen klemden zich om haar onderarmen zonder daadwerkelijk druk te zetten.

Het gezicht van de keizer was strak achter het pistool. Daeya greep haar mes steviger beet. De alom geroemde trots van de Remanese krijgers, o, de verhalen hadden leugens moeten zijn.

‘Ga terug.’ Ze hijgde, maar venijn trilde over haar woorden. ‘Of is uw eer werkelijk meer waard dan zijn leven?’

Het zwaard in zijn andere hand wierp fakkels over het gezicht van de keizer. ‘Jij stapt terug,’ zei hij met een kalmte die Daeya’s mond verdroogde. ‘Miraku.’

‘Ci,’ zei het broertje. Daeya besefte dat hij huilde.

Ze trok zijn hoofd naar achteren, maar zijn wilde vingers prikten naar haar ogen, haakten in haar hoofddoek. Vlammen laaiden voor haar gezicht op. Verdoemde hitte verschroeide haar handen en beet in haar wangen. Tussen het vuur blikkerde metaal als tanden. Daeya schreeuwde en trok haar hand terug. De schreeuw van de keizer kwam bijna eerder dan dat ze haar mes over de zachte keel haalde. Iets raasde over haar kruin en sloeg in de muur.

Daeya duwde de jongen van zich af en struikelde naar achteren, wild hijgend. Ergens, alsof ver van haar vandaan, plofte een lichaam op de grond. In korte, felle beelden zag ze de keizer zijn broertje bij de oksels overeind sleuren. De kleine jongen omklemde zijn keel. Helderrode druppels vlogen van zijn vingers. Hij ademde piepend, sputterde. Zijn andere hand, een slap klauwtje, bonkte op de borst van de keizer. Achter hen stuiterde een zwaard met scherpe tikken op de stenen, zonder dat iemand het aanraakte. Het blad stond in brand.

Daeya rende weg, blindelings naar de geluiden van de trekdieren buiten de tempel. Na enkele seconden was ze terug in de schemering. De voetstappen van de keizer kleefden aan haar schaduw. Ze vocht zich een weg door het struikgewas, in de richting van het pad. Scherpe uiteinden sneden door haar kleding. Ze schoot het pad over langs de wagen van de Remanezen, waar de niallen grommend aan hun kettingen rukten. Hun zware poten klauwden in de grond.

De rivier doemde voor haar op, schitterend in het lage zonlicht. Ze sprong erin. Het koele water drukte op haar oren en omsloot haar hoofd in een beschermende deken die haar een zeldzaam moment van stilte gunde. Ze zwom tot ze zich aan de modderige grond omhoog kon hijsen.

De voetstappen achter haar stopten abrupt. Daeya wierp zich tegen de oever, maar er gebeurde niets. Ze herinnerde zich de windvlaag over haar kruin – pistolen droegen maar één kogel – en ze duwde zich op haar ellebogen overeind. De keizer leidde de wagen met de niallen op een draf terug naar de tempel, zonder nog in haar richting te kijken. Zijn zwaard fonkelde aan zijn riem. Hijgend hees Daeya zich verder op de kant. Slierten haar kriebelden op haar kin.

Goden.

Ze greep zich vast aan de frisse lucht. Hij was weg. Het was voorbij. Ze ademde grote happen lucht in en haar zij schrijnde, maar ze had haar moeders reputatie veiliggesteld.

Ze dwong haar trillende knieën haar nog even te dragen en zakte verderop in het struikgewas. Haar huid plakte onder de donkere hoofddoek, maar ze trok hem niet af. Ze duwde tegen haar heup, vloekte, gleed door naar haar knieën en terug omhoog naar een snee bij haar sleutelbeen. Misselijkheid overspoelde haar. Ze plantte haar knieën in de modder en balde haar rechterhand tot een vuist. Een scherpe rand drukte in haar palm. Ze opende haar hand, om zich gerust te stellen dat ze niet, dat het niet… Maar het was er. Bloed glansde in het avondlicht, op het mes en op haar handen, die klopten van de open wonden.

Hij was niet dood. Het was een snee, slechts een… Zwaar ademend liet ze het mes vallen. Het was stil geworden. De tempel was nog nabij genoeg, maar ze sloot zich er met alle kracht die haar resteerde voor af. In de hernieuwde rust werd vergeten dat dit was gebeurd. Ze keek opzij; het mes bleef zoals het was.

Ze klemde een hand onder haar ribben. Onder haar vingers werd het kloppen rustiger, in haar hoofd echoden duizenden vloeken. Het was onmogelijk te bevatten. Maar het mes lag voor haar, onschuldig in het laatste licht. Oorlog, eindelijk weer een reden voor oorlog. Die ene vonk die de Remanese legermacht opnieuw haar zwaarden deed heffen. Vervloekt. Vervloekt was het mes, vervloekt was het bloed, deze hele dag en alle volgende dagen. Ze zette haar vingers op haar slapen.

Tot zover de zegening. Ze griste het mes van de grond, stak het in de koker aan haar riem en begon aan de weg naar huis.

Vanaf de bosrand liep de laatste begraste heuvel omlaag naar Laounyi. In het oosten schitterde de gloed van de roodverlichte baai tegen de rotsen in de haven. Laounyi was de hoofdstad van Sadin, het belangrijkste koninkrijk binnen het keizerrijk Remanya, Daeya’s thuis en daarmee sinds ruim twee decennia de plek waar buitenechtelijk bloed het Sadische koningshuis had geïnfiltreerd. Ontrouw werd slechts op enkele voorwaarden gedoogd, waaronder absolute discretie, en het feit dat de minnaar uit Briannu kwam, het enig overgebleven zelfstandige rijk van de kustlijn, compliceerde de zaak alleen maar.

Het grijze water strekte zich uit achter het paleis van La-ounyi, dat in een hoek van het huizentapijt lag. Schone, brede wegen heetten handelaars bij dag- en nachtlicht welkom en in de haven kondigde de drukte het vaarseizoen aan. Vanaf de heuvel had Daeya de masten van de Daeyenne al gezien, het schip dat Brenn thuisbracht. Op de heenweg kliefde haar machtige voorsteven nog door de golven, met in haar kielzog de handelsvloot; nu stak ze aan de kade boven de andere schepen uit, omringd door matrozen en hun familieleden. De terugkeer van de Daeyenne was een gebeurtenis waar Daeya niet meer aan wilde deelnemen, maar ze genoot nog evenzeer van het ontzag dat ze wekte.

Van de weg over de heuvel tot aan de straten voor het paleis liepen groepjes mensen met karren vol handelswaar. Het geroezemoes verzamelde zich bij de stenen boog over de hoofdweg. Verscheidene kooplieden passeerden Daeya in hun licht bollende kostuums met zware gespen op de riemen en laarzen. Daeya zette een stevige pas in naar het Sadische paleis, terugstarend naar de stadswachten die de straten patrouilleerden. Strikt genomen mocht men in het keizerrijk de ogen niet in het openbaar bedekken, maar het lag niet in de aard van handelaars om buitenlanders te hinderen.

Na enkele honderden meters over de grote, vierkante stenen van de hoofdstraat sloeg Daeya een straatje in dat haar langs de paleistuin voerde. Vlak voor ze in het zicht van de wachters kwam, sloot ze de ogen. Haar huid begon te tintelen. Haar tuniek en broek smolten weg, heet over haar lichaam, en werden ogenblikkelijk vervangen door een zware jurk die haar passen beperkte. De strengen haar die onder haar hoofddoek hadden gekriebeld, trokken zichzelf in twee stroken bij haar oren naar achteren; de rest golfde over haar nu ontblote schouders. Toen ze, bijna wankelend, haar mirakuvorm volledig had vervangen door de Sader, haastte ze zich langs de wachters, die haar met knikjes erkenden.

Ze tilde haar rokken over de punten van het nog bleke gazon. Boven de drempel hief ze haar kin. Ze stapte door de salon de hal in, waar een groep kooplieden voor de laagste ontvangstzaal op de koningin wachtte, vanaf het balkon gadegeslagen door enkele edelen. Op de eerste verdieping stonden de deuren naar de lege eetzaal open. Daeya besteeg de volgende trap, haar rokken opgetrokken. Een kamenier zonk in een buiging toen ze bovenkwam. Daeya negeerde haar en duwde de eerste deur met haar vingertoppen open. Drie geleerden keken op van een in leer gebonden manuscript en bogen. Ze schreed langs hen heen naar de raadszaal.

De vertrouwde brommende stemmen bereikten haar oren al; de driemaandelijkse algemene vergadering liep op haar einde. Daeya liep tot vlak voor de dubbele deuren, waar ze haar moeder de koningin en de stadhouders kon horen alsof ze bij hen aan de boogvormige tafel zat. In de adempauzes zuchtte haar moeder. Toen Daeya klopte, deed Estelle zelf open. Langs haar schouder zag Daeya de vijf achterhoofden voor de troonstoel.

‘Gelieve het kort… Hoge Materie.’

Daeya controleerde haar jurk, maar haar moeder wees naar haar wang. Daeya’s vingers ontmoetten korstachtig bloed.

‘Wat heb je ditmaal met die beesten gedaan?’ Estelle hield haar kin hoog; haar toon dwong afstand tussen hen.

Daeya sloot heel even haar ogen om haar geduld te bewaren. ‘Ik moet u spreken.’ Ze wreef haar vingers tegen elkaar. Donkerrode schilfers dwarrelden naar de grond. ‘Nu.’

‘Het kan wachten.’

‘Nee.’ Daeya’s stem viel weg tot een fluistering. ‘De keizer is hier, hij…’ Op hetzelfde moment hoorde ze iemand de trappen op komen, met de gehaaste, lichte tred van een boodschapper. Godin, Uw lot in mijn handen, en wat heb ik ermee gedaan?

Haar moeder keek haar afwachtend aan, maar de man was nu zo dichtbij dat zij elkaar ook moesten horen. Hij knikte Daeya eerbiedig toe en draafde de laatste passen om haar heen naar Estelle.

‘Uwe Majesteit, Zijne Keizerlijke Grootheid is vlak bij La-ounyi gesignaleerd. Uw aanwezigheid wordt dringend gewenst.’

‘Ga door,’ zei Estelle kalm tegen Daeya.

De boodschapper kneep zijn lippen samen. Zijn neusvleugels openden zich bij het piepende uitblazen van de lucht.

Daeya schudde haar hoofd. ‘Ga,’ zei ze tegen haar moeder. ‘Ik licht u daarna in.’

Estelles blik flitste naar de boodschapper voor ze Daeya een langzame knik gaf. Daeya stapte weg van de al dichtvallende deur. De boodschapper boog zich naar Estelles oor; ze fronste, knikte, verdween. Hun voetstappen werden weldra overstemd door de vergadering die nu zonder het hoofd werd afgerond, terwijl Daeya terugkeerde naar de hal.

Stemmen echoden vanuit de ontvangstruimte, waarvan één deur was opengezet in afwachting van Estelle. Daeya meldde de koninklijke voorzitter dat nu ook Hare Majesteit geheel niet meer aanwezig zou zijn, met haar betreurde excuses aan de bezoekers. Toen de deuren weer dichtvielen, bleef Daeya op het symmetrische patroon in de vloer staan, de gloeidruppels van de kroonluchters over haar rok. Wandtapijten en schilderijen decoreerden de muren met het Sadische verhaal, van de havens – al het goede in het keizerrijk was er dankzij de ‘wonderlijke Sadische vis’, aldus Brenn – tot de nederzettingen tussen de zes handelssteden.

Aan de wand tegenover haar hing een menshoge spiegel, waarin zij een mengeling was van grauwe kleuren tegen helderrode gordijnen. Alleen haar haar glinsterde van de edelsteentjes die de samengebonden lokken volgden. Ze tilde de zoom van haar jurk op en deed een laatste pas naar de spiegel.

Je hebt zojuist een kind gedood.

De belediging rolde over haar blozende wangen. De kroonprinses van Sadin richtte zich in alle hoogte op. ‘Hij leeft nog,’ sprak ze zichzelf streng toe. Ze draaide een kwartslag en herhaalde het. Het gevecht kwam terug, levensecht voor haar ogen. Zijn hartslag trommelde tegen het blad. Ze herleefde de delicate bewegingen waarmee ze zijn huid had opengehaald.

Hij was niet dood.

Nee.

Ze knipperde met haar ogen. Haar spiegelbeeld flikkerde van scherp naar wazig en bleef daar hangen. Ze zag zichzelf knikken. Opnieuw wendde ze zich tot de trap. Ze had echter pas enkele treden genomen toen een stem haar bewegingen afkapte.

‘Daeya?’

Ze sloot even haar ogen voor ze zichzelf in staat achtte hem te trotseren. Behoedzaam keek ze omhoog. ‘Brenn.’

‘Ik begon mijn gehoor al te wantrouwen.’ Hij leunde over de balustrade, de eeuwige glimlach onder zijn roodbruine kroeskrullen.

Alles aan hem was vertrouwd, en vroeg om een enthousiaste begroeting, maar Daeya kon zijn gezicht even niet plaatsen. Zwijgend stapte ze over de laatste treden. Brenn stak zijn hand uit, trok haar over de drempel en omhelsde haar.

Daeya ademde in een zucht uit. ‘Goed je te zien,’ fluisterde ze zijn schouder toe. Ze duwde hem voorzichtig van zich af.

‘Ik merk het. U hebt me nog nooit zo lang laten begaan.’

‘Je verraste me; ik had je nog niet verwacht.’ Ze wist exact wanneer de handelsvloot terugkwam. Als kind had ze steevast op de kade gestaan om de vloot vanuit stipjes aan de horizon te zien groeien, toen haar vader nog zelf op de Daeyenne voer. Haar echte vader, niet haar natuurlijke. Die had ze nooit ontmoet. ‘Hoelang ben je hier al?’

‘Een uurtje.’ Brenn bestudeerde haar. ‘U ziet er moe uit.’

Haar hand ging naar haar heup en stuitte op de leegte die sterker was dan normaal. Haar zwaard lag nog in de tempel. Als iemand geacht werd landen in zwaarden te herkennen, was het de Remanese keizer. Met enige moeite fixeerde ze zich op Brenns gezicht. ‘Een uitstekende observatie.’

Hij grijnsde. ‘Ik begrijp dat onze vechtlessen een grotere teleurstelling worden dan normaal.’

‘Niet zo voorbarig. Ook ik heb de tijd gekregen om mij voor te bereiden, bedenk dat wel.’

‘Zonder leraar. Het zal mij benieuwen.’ Brenn hees zijn tas over zijn schouder en begon aan de volgende wenteltrap. Zijn transformatie voldeed netjes aan de verwachtingen: de felle noordelijke zon had zijn haar lichter dan zijn huid gekleurd, zijn armen bolden op in spieren en de slordige plukjes op zijn kin had hij weggeschoren.

‘Jij hebt anders zo te zien ook het een en ander zitten verslonzen,’ plaagde ze. ‘Men zou denken dat je de schepen enkel tegen de zon hebt beschermd.’

‘Hoe het bestaat! Maandenlang waag ik mijn leven om de schepen des vaderlands te beschermen, en Uwe Hoogheid vraagt zich af of ik iets heb gedaan.’

‘In dat geval is mij niet opgevallen hoe maagdelijk vrij van littekens je nog bent.’

‘Welja.’ Halverwege de trap stak hij beide armen onder Daeya’s neus.

‘Indrukwekkend.’ Ze streek over de lichte streep. ‘Een gat in mijn kennis, ik heb nooit geweten dat roofvaarders niallen aan boord hadden.’

‘Te hoogmoedig, mijn prinses, dit was geen nial. Dat is deze.’ Hij begon aan zijn broek te prutsen.

‘Pardon, maar je bent terug in Sadin. Er bestaat weer zoiets als waardigheid. Status. Maníéren.’

‘Jammer.’ Zijn armen vielen langs zijn zij. ‘Het is een meesterwerk. In Tyresia kreeg een stier het op zijn zenuwen en reet mijn dijbeen open. Het tintelde nog dagenlang en werd verdomme paars. Is hun verborgen duistere kant ook een gat in uw kennis?’

‘Opgevuld door mijn gezonde verstand, dat anderen schijnbaar ontbreekt.’

‘Probeerde u ooit geen kalveren te adopteren?’

Ze lachte, maar haar vingers klopten weer. Ze vouwde ze in en uit; de pezen strekten zich over haar knokkels. Als ze Brenn eindelijk alles zou uitleggen, hoorde daar meer bij dan alleen haar mirakuvorm. Of kon ze het verzwijgen van de rest rechtvaardigen, omwille van zijn rust? Ze klom de laatste treden op.

‘Al met al was ik beter af geweest zonder tussenstop, om u de waarheid te zeggen.’ Brenn tikte bij elke stap op de trapleuning. ‘Tyresia is muf en warm, en ze zijn daar nog niet blij met driedubbele oogst.’

‘Wellicht omdat die oogst hún niets oplevert,’ sprak Daeya vermoeid. Ditzelfde probleem in Sadin was een van de belangrijkste punten van de algemene vergadering geweest.

‘Ook begrijpelijk geklaag kan vervelen.’

‘Dat is andermans leven, waar je het nu over hebt. De Remanezen…’

‘Al goed, al goed, dat heeft zich allang in mijn oren genesteld. Ik zeg u, de ene helft zweert dat elk koninkrijk zonder het keizerrijk niets zou zijn, de andere helft vervloekt uw moeder dat ze hun nog steeds trouw is.’

‘Pardon?’ Daeya hield halt. ‘Brenn.’ Haar stem galmde en Brenn maakte rechtsomkeert op de volgende trap.

‘Niets ernstigs. Drank en frustratie gevolgd door de dorpse grappen dat ze een affaire met de keizer moet hebben.’

‘Hoe durven ze? Mijn moeder…’

‘Dorpse gráppen.’

Daeya grimaste meewarig, maar gunde hem zijn rust. De rest van de trap legden ze zwijgend af. In haar vertrekken gooide Brenn zijn tas en wapenriem in een hoek en nam plaats op haar bed.

‘En hoe maakt u het?’ vroeg hij.

‘Goed.’

Brenn schokschouderde en leunde terug in de schaduw. Het bedgordijn streek achter zijn hoofd vandaan en wiegde terug. Een eenzame kaars deed de laatste resten vet smelten. Brenns oogkassen vielen weg onder het licht dat op zijn voorhoofd en wangen flakkerde.

Hoezeer Daeya het beeld van keizer Ciarans gezicht in de gang van de tempel ook probeerde te vergeten, de herinnering bleef hangen in een combinatie van voldoening en verbittering. Gekleed als Brianese miraku had ze de keizer op de knieën gedwongen en hem alle reden gegeven om terug te slaan. De zure ironie brandde op haar tong. Onrustig krabde ze aan het opgedroogde bloed op haar handen. Ze voelde Brenns blik, maar toen ze opkeek, lag hij languit op bed. Zijn tenen bewogen op de maat van een liedje dat hij naar het plafond mompelde. Daeya wilde glimlachen, maar het resultaat zette haar kaak strak.

Briannu, klein Briannu, heb ik jullie slapende monster gewekt?

2

Ochtendlicht schreed in smalle vlakken de ontvangstzaal binnen en dwong Daeya’s ogen tot knipperen. Het glimmende parket kraakte onder de voeten van de rusteloze adviseur naast haar. Voor haar stonden rijen mannen en vrouwen, tientallen onbekende maar vertrouwde gezichten onder de woorden die Estelle tot hen richtte.

Estelle stond schuin voor Daeya en de adviseurs, op het rode tapijt en omsloten door de rode wandtapijten. Aan het begin van haar moeders toespraak had Daeya een poging gedaan haar uitdrukking op te vangen. Ze kon er echter niets aan aflezen; haar moeder droeg dezelfde lachrimpels en tussen de krachtige tonen door bezat haar stem een zekere warmte.

Langs Estelles gekrulde haar stopten de wandtapijten abrupt. De rest van de zaal was gehuld in rustig donkerhout, bedekt met portretten. Aan de achterwand hing de laatste keizerin van Remanya, haar kinderen in haar armen en op de schildering aan haar zijde de oudste van hen in zijn eigen portret en met zijn eigen kroost: de jonge prins Ciaran en het broertje wiens naam Daeya zich al de hele ochtend trachtte te herinneren.

Afgezien van zijn witte, golvende haar en lichte huid leek keizer Ragan erg op zijn oudste zoon. Zijn lange gezicht droeg hoge jukbeenderen en had een jonge uitstraling, maar in zijn ogen lag eeuwenoude trots.

De elfjarige prins Ciaran lachte breed, onschuldig als een Remanees maar kon zijn. Voor hij keizer werd, had ze nog glimpen van die lach opgevangen, maar bij hun laatste ontmoeting voor de tempel, vlak nadat keizer Ragan was overleden, had hij hem reeds vervangen door een kalme, schijnbaar alwetende blik, terwijl hij tegenover haar zat en nog altijd accepteerde dat zij hem als een gelijke behandelde. Zijn transformatie was toen al begonnen; voor haar was dit de laatste heuvel voor het dal waarin haar respect voor de Remanezen weldra was gerold. Op dat moment had ze nog medelijden gehad met de jonge keizer die nu de bloederfenis van de Remanezen moest dragen.

Estelle zweeg. De aanwezigen volgden respectvol haar voorbeeld, waarna ze haar armen spreidde. Daeya stapte naar voren, uitkijkend over de vele, rustige bezoekers; naast haar deden de adviseurs hetzelfde. Het eerste trio vertegenwoordigers, uit een dorpencluster nabij de handelsstad Ayoun in het zuiden van Sadin, schreed naar voren. Met haar warmste glimlach herhaalde Daeya de gebruikelijke geruststellingen over de ingestorte graanhandel. Achter zich voelde ze haar moeders blik, vanaf haar troonstoel.

Elke keer dat een bezoeker met geheven handen plaatsmaakte voor de volgende, keek Daeya in geschilderde ogen en liet ze jongensnamen door haar vingers glijden. Haar slachtoffer, hier niet meer dan drie of vier jaar oud, stond een pas bij zijn vader en broer vandaan, zijn knokkels tegen zijn roze mond en de andere hand om een zwaard dat rechtopstaand boven zijn kruin zou uitsteken. De punt zakte langs zijn knieen naar de vloer, onder de lijst door. Rode strepen hingen in het blad, ter herinnering dat de Remanezen de Altische mistwezens niet alleen hadden gedood, maar ook beroofd. En dat de Remanezen daar nog altijd trots op waren. De Krateroorlogen: na al die eeuwen waren die nog altijd synoniem met de Remanese kracht. Ooit hadden ze de Alden verdreven, nu richtten ze zich op de moderne aanhangers van de Godin.

Was dit wraak? Eén Remanees gedood door een miraku, wat was dat vergeleken bij de lijken waarop hun natie gebouwd was? Misplaatste wraak: dit kind had het nog niet verdiend.

De havenmeester stapte naar voren. Daeya knikte haar toe en ontving haar voorstel voor het schema van de Daeyenne, zo opgesteld om de stormen van het dode seizoen in de tropen te omzeilen. Daeya rondde af, bedankte de vrouw en haperde.

Ronyi.

Een naam die haar vreemd op de tong lag, maar het besef was plotseling en rotsvast. Ronyi, zo heette de prins. Hoge Materie. Ze richtte zich op en wenkte de volgende. Een koopman stapte naar voren, zijn mantel in zijn vuisten gewrongen.

Op de achterwand lachte Ronyi haar toe. Het kind dat de gestolen en bezoedelde Altische magie in haar gezicht had gespuwd. Godin sta haar bij.

Gedisciplineerde bruten. Zo noemde men de Remanezen als de drank hen van hun voorzichtigheid had beroofd. De bruten, de dragers van het gezegende zwaard, de leiders van het rijk der krijgers, de meest bedreven soldaten: de Remanezen kenden vele bijnamen. Nu had ze dan eindelijk zo’n bruut in al zijn glorie gezien, en helaas was het de belangrijkste.

Een bruut, dacht ze met een huivering die door haar hele lichaam ging, die misschien op dit moment bij een onverwachte crematie aanwezig was, rouwend om een te vroeg gestorven dierbare.

Daeya verliet de zaal, alle zwijgzame burgers ver achter zich latend. Haar moeder schreed aan het hoofd van de adviseurs naar de overkant van de hal. Brenn wachtte met gebogen hoofd tot ze was gepasseerd en stapte haastig naar Daeya toe. Onder zijn mantel droeg hij een effen broek en hemd.

‘Goedemorgen, daar bent u dan.’ Hij grijnsde kuiltjes in zijn wangen. ‘Dat was een lange zit. Hebt u nog tijd over voor míjn verzoek?’

Daeya trok haar blik los van haar moeder, die de trap had bereikt. Tegenover de uitgeslapen Brenn gleed de zakelijke houding als vanzelf uit haar schouders. ‘Vooruit, omdat ik bij jou het woord “graan” niet hoef te vrezen.’

In de zaal rommelden de burgers. Daeya wenkte Brenn naar de salon. Ze opende de deuren en liet ze achter zich dichtvallen, de geur van verse thee in haar neus. Brenns laarzen stampten op de gladde vloer. Daeya stak een hand op naar de bediende die kwam aanlopen en volgde Brenn naar de glazen deuren die naar het gazon leidden.

Water klaterde in de Materiefontein achter het paleis. De marmeren armen van de rotsformatie doorkliefden de lucht en leidden de waterstromen in een boog terug naar het bassin. Daeya kruiste haar handen op haar rug en genoot. Ze liep om de fontein in de richting van het binnenplaatsje achter op het gazon.

‘Ik dacht eigenlijk niet daaraan,’ zei Brenn.

Daeya bleef het paadje volgen, enkel langzamer. Strepen wit plozen door de verder strakke hemel. Ze was uit gewoonte deze kant opgegaan, ook al had ze haar zwaard momenteel op meer dan één manier niet bij de hand. ‘Wat had je dan in gedachten? Ik heb niet lang, vrees ik.’

Brenn rekte zijn armen boven zijn hoofd uit en gromde diep. ‘Het kamp. Maar vergaderingen gaan uiteraard voor.’

Daeya streek met haar vingers over het reliëf op de pilaren die het paadje flankeerden. Het legerkamp. Nu al. Ze wist dat hij met de admiraal-generaal wilde bijpraten, die hem de afgelopen jaren had opgeleid voor het leger, maar deze haast verraste haar. Kennelijk was Varon precies zo belangrijk voor hem als ze allang had gevreesd.

Brenn neuriede, handen op zijn rug. Ze trok een mondhoek op. ‘Ik kan nu echt geen vergadering meer missen, met alle die ik tijdens mijn verlof al misloop. Troost je ermee dat je er zo meteen maanden van af bent.’

Hij schudde grijnzend zijn hoofd. ‘Ik had geen spot bedoeld. Materie, is dat hoe ik overkom?’

Zijn mouwen hingen op zijn ellebogen; de lichte streep over zijn onderarm was bijna wit. Daeya wreef over haar eigen hand, haar ogen gesloten en genietend van het krakende grind en Brenns geneurie. Ze bonkte per abuis tegen zijn schouder; Brenn bonkte vriendelijk terug.

Ach, Materie. Ze was hem de waarschuwing verschuldigd dat zijn kinderen ooit net als zij een mirakuvorm zouden onthullen, maar het hem vertellen was een plicht die ze vreesde. Niet voor zichzelf, hield ze zich voor; de mirakuvorm stelde in wezen niet veel voor – onder het religieuze kostuum zat vrijwel hetzelfde lichaam – maar het was een kwestie van tijd voor hij zich realiseerde wie de echtgenoot was die haar moeder had beledigd en vernederd door een bastaard te verwekken. Het zou oneerlijk zijn om hem in die positie te zetten.

Ze keek opzij. ‘Als je naar het kamp wilt, heb je alle toestemming die je nodig hebt. Dat weet je.’

‘Eigenlijk zocht ik gezelschap.’

‘Ik heb daar niets te zoeken.’

‘Ik wil daar zijn, en u kunt me helpen. Dat vindt Varon vast niet erg.’

‘Ik verzeker je dat hij het erg vindt.’ Ze dwong zichzelf tot glimlachen. ‘Een stuntelende edelvrouwe, ik trek als de dode winden zijn zorgvuldig opgestelde formaties uiteen.’

‘Geef die ouwe meurknol een kans. Wat kan hij nu doen, u wegsturen? Kom, anders kijkt u alleen, dat is mij ook prima. Daarna laat ik u met rust, kunt u naar uw tempel als dat is wat u wilt, maar kunnen we alstublieft gaan?’ Hij greep haar mouw en zonk op zijn knieën. Zijn gevouwen handen duwde hij tegen haar arm. Daeya slaagde erin haar gezicht in de plooi te houden. ‘Met nederig hart vraag ik deze gunst.’

‘Brenn. Gedraag je naar je jaren.’

‘Hoor de zon klagen dat de maan te fel is! Waar is uw innerlijke jeugd?’

Ze gaf een klopje op zijn kruin. ‘Binnenin, vrees ik, waar deze hoort. Je bent geen kind meer.’ Was hij dat nog maar.

‘Ik wil enkel dat u meegaat. Is dat zo ondenkbaar, tijd doorbrengen met degene die zijn leven met u deelt?’

Daeya zweeg, half beschaamd en half geërgerd dat hij erin geslaagd was schaamte op te wekken. De bittere geur van de kruidenplanten hing om haar heen, een geur die haar deed denken aan het kletteren van zwaarden en gelach. Brenns wangen waren nog steeds opgebold in die eeuwige lach van hem, maar zijn snerpende stem klonk na. Ze duwde een krul voor haar ogen weg. ‘Morgen, neem je daar genoegen mee?’

Hij legde zijn handen op haar knie. ‘Tot dan moet ik toekijken hoe u in en uit zalen loopt?’

Haar vingers bleven op haar haarlijn steken. Ze had geen zwaard meer voor Brenns vechtlessen en de tempel was al helemaal geen optie meer, als ze al wilde nadenken over geschikte plekken om haar mirakuvorm uit te leggen. Haar blik gleed naar de paleistuin.

Brenn snoof. ‘Ik hoor het.’ Hij stond op.

‘Brenn.’ Haar stem galmde.

Met zijn rug naar haar toe, vuisten tegen zijn heupen gedrukt, bleef hij staan. ‘Ja.’

Daeya wachtte tot hij haar over zijn schouder aankeek, zuchtte toen. ‘Vervloek de vergadering, als het moet. Maar niet het legerkamp.’

Brenn trok strak zijn schouders op. Een briesje ruiste in de zorgvuldig gesnoeide boomtoppen die boven de paleismuur uitstaken. Hun schaduw druppelde over Brenns schouder.

‘Heb je al gegeten?’ vroeg Daeya. ‘Ik wilde je nog meenemen naar een huisje in de haven.’

Brenns ogen lichtten op. ‘Dat moet een speciaal plekje zijn. Duur?’

Ze glimlachte. ‘Ziedaar, eindelijk weer een kans om mijn status te misbruiken. Vooruit.’

Ze gingen naar boven zodat Brenn zich kon omkleden. Eenmaal buiten de poorten moest Daeya diep ademhalen voor de frisse, licht zilte lucht haar hoofd verkoelde. De ochtendzon kriebelde in haar strakgetrokken haar en haar lichte mantel wapperde achter haar aan, boven de straatstenen van La-ounyi.

Vanaf het paleis in de noordelijke hoek glooide de stad in brede wegen naar beneden, langs huizen die trapsgewijs op elkaar stonden en slechts enkele kronkelpaadjes tussen zich doorlieten. Links en rechts knikten en bogen burgers haar toe. Daeya groette elke onbekende terug.

Het was onwennig om in een lange, zware jurk over de stenen te stappen, met de zon op haar wangen en schouders, zonder koets of sluier. Toch, ergens, was het vertrouwd. Een meisje was ze niet meer; haar jeugd was haar ontschoten. Het rebelse gevoel was geslonken naarmate ze ouder werd, tot vergeten echo’s van moeilijker tijden die ze gemakkelijker had kunnen verdringen. En toch leefde in haar herinneringen nog een afdruk van de krijgslust. Vanonder haar kap had ze naar de mensen gegluurd, die deden alsof ze haar niet herkenden. Een pact van nostalgie en onschuld.

Wederom omgeven door deze vreemden vond ze haar weg vanzelf langs de gebouwen. Al op enkele blokken afstand van het paleis snoof ze de zeelucht op, doordrongen met wat oningewijden de visstank noemden. Om haar heen kregen de wandelaars meer haast; af en toe botste iemand tegen haar arm. Enkele straten verder namen de botsers niet langer de tijd om zich te verontschuldigen, maar snelden met gebogen hoofd verder.

Onder hen stak de haven in armen uit over de baai. Ook zij was een gulle bron van jeugdsentiment en Daeya’s voldoening groeide bij de aanblik van de matrozen die zich ontfermden over de hopen glimmende vis op de steigers. De duizenden lege ogen van de wonderlijke Sadische vis. Een van de beestjes gleed door en landde aan haar voeten; ze schopte het terug naar zijn soortgenoten op de steiger.

‘Pardon, Uwe Hoogheid,’ bromde een man die vergeefs kisten langs haar trachtte te tillen. Ze stapte opzij tot ze op de hoek van de steiger stond, boven het water dat glinsterde in het ochtendlicht. Talloze schepen keerden terug van hun nachtelijke vistochten of voeren juist uit, en overal liepen matrozen rond terwijl het water tegen de steiger klotste en de boten liet wiegen op de golven.

Een gespierde vrouw brulde vanaf het hoogste dek iets wat als verwensingen klonk; op de steiger lag een kist aan stukken en vruchten rolden over de planken. Een andere matroos schreeuwde in dezelfde taal terug, hevig gebarend.

Verderop verzamelden matrozen zich bij de Daeyenne, om uit te laden en over de kade te zingen en schreeuwen. Brenn neuriede mee met het deuntje dat ook Daeya vroeger rond de tafel dreunde wanneer haar vader thuis was voor de avondmaaltijd.

‘Ja, Sinna ging varen, Sinna in ’t zeil, over de golven vaart zij van huis. Sinna het jantje, Sinna in ’t zeil, onder de golven zinkt zij van huis.’ De zeelui klapten en stampten over de loopbrug. Achter hen rees het majestueuze oorlogsschip naar de zon, Daeyenne fier op de boeg. De uiteinden van de kanonnen hingen als kiemplanten in een akker boven de gehele lengte van de steiger.

Op de kade tegenover het schip bukte Daeya onder het windscherm van een eethuisje. Brenn kwam naast haar staan, met een hand boven zijn ogen. Ook hij keek naar de letters, wist Daeya, en ook hij bestudeerde de kolos in stilte. Ze wenkte hem en trok de deur van het eethuis open. Een belletje luidde.

De ruimte was nauw, maar het raam naast de ingang besloeg vrijwel de hele muur en licht speelde door de gekleurde glazen op de tafels. Bijna alle plekken waren nog vrij; de waard leunde verwachtingsvol uit de schaduw achter de toonbank.

‘Na jou.’ Daeya hield de deur open voor Brenn.

Zodra ze in de koelte stapten, snelde de waard naar hen toe. ‘Uwe Hoogheid, en mijnheer, welkom.’ Hij gaf Brenn een hoofdknik voor hij tegenover Daeya dieper boog. ‘Een maal, voor u en de uwe?’

‘Alsjeblieft.’ Daeya nam plaats bij het raam, dat uitzicht op de Daeyenne bood. Brenn knipperde met zijn ogen tegen het zonlicht dat op hun tafel viel.

‘Was de reis voor herhaling vatbaar?’ Daeya knikte naar de aspirant-bemanningsleden voor het schip.

‘Ik hoor natuurlijk ja te zeggen. Maar eigenlijk weet ik nu juist zeker dat ik op de grond thuishoor.’

‘Het boerenbloed herrijst,’ plaagde ze.

‘Pardon!’ Brenn kneep in haar handen.

De waard bracht hun middagmaal. Het lawaai van buiten klonk dof door het glas. Achter in de ruimte zette een vermoeid gesprek zich voort; de sprekers wendden zich af van het zonlicht en steunden bij elke teug uit hun mokken.

Brenn staarde naar de roggepap. ‘Komt u hier vaker?’

‘Nee, dat is jouw taak. Dit is een van de vaste stekken van bemanningsleden. Of was, als ik dit zo zie.’ Daeya trachtte zijn blik te vangen terwijl ze het brood afscheurde en in de pap doopte. Hij lepelde tevreden van zijn eigen pap. ‘Hoe was het verder in Tyresia?’

‘Tyresia? Normaal. Vriendelijke mensen. Wel aparte gewoonten. Ik vergat bijna hoe handen eruitzien, al die lange mouwen en handschoenen.’

‘De menselijke Materie is goddelijker dan de rest,’ zei Daeya hoofdschuddend. Haar aangetrouwde oom, koning Aeron van Sadins oostelijke buur Tyresia, had een poging gedaan haar dat uit te leggen. Zijn accent was gemakkelijker te ontraadselen geweest.

‘En dan klagen ze dat Briannu vol met godenkussers zit. Ach, ze leken gelukkig, laten we het daarop houden.’

‘Ze klagen ook over Tyresia, wees gerust.’

‘Gelukkig houdt uw moeder zich daar niet mee bezig.’

‘Woorden om op te proosten.’ Daeya wuifde de waard weg, die alweer kwam vragen of alles naar wens was. ‘Klaar voor Hibe?’

‘Voor zover ik voorbereidingen had.’ Brenn drukte zijn vinger op de kruimels op de stevige plaat onder zijn brood. Zijn blik dwaalde weer naar het schip waarop hij de afgelopen maanden had geleefd.

Daeya vouwde haar handen in elkaar. ‘Ben je al langs je familie gegaan?’

‘Natuurlijk.’

‘Maar?’

‘Het is lastig onderwerpen te vinden voor een middagje tussen twee jaren die je niet mag noemen.’

Barstjes rafelden over het eelt in zijn handen. Daeya krulde haar eigen vingers om. Over een paar dagen vertrokken ze naar Hibe, om de laatste maanden voor hun huwelijk samen door te brengen in een van de landhuizen van haar familie. In dit geval overbodig, aangezien Brenn voor zijn reis op de Daeyenne al in het paleis had verbleven, maar de paar tradities die Sadin nog kende, werden des te enthousiaster gerespecteerd.

Brenn wreef over zijn hoofd, ving Daeya’s blik. Daeya lachte terug. Voor de zoveelste keer, maar voor het eerst in maanden, had ze om een andere reden spijt dat ze Brenn had gekozen. Niet om haar mirakuvorm en alle complicaties die zij met zich meebracht, maar om de levensjaren die ze hem had ontnomen. Voor haar was het huwelijk een formaliteit, voor Brenn het einde van een levensdoel waarin hij net was ingewijd. Nooit meer hoefde zijn moeder hun brouwerij te beheren, nooit meer hoefde zijn vader transporten te vervoeren. Nooit meer hoefde Brenn de zee op. Alle ambities voor de toekomst van zijn familie lagen in zijn jawoord. Ze moest zich naar de hemel uitrekken om hem op ooghoogte te ontmoeten; was haar vergeven dat ze soms vergat dat hij nog geen achttien was?

‘We maken er een fijne tijd van, ja?’ zei ze warm. ‘Je laatste maanden als vrij man.’

De grijns die ze van hem kreeg, liet wat te wensen over. Ze deed een poging zichzelf te dwingen hem geruststellend bij de hand te nemen, maar haar blik eindigde in het raam. Losse haren plakten aan haar lippen, terwijl achter haar rug onduidelijke vormen door de tafels liepen, tientallen gezichtslozen in de raamwereld.

Weer buiten schitterden de goudkleurige uiteinden van Brenns krullen alsof zij ook edelsteentjes droegen. Achter zijn rug sneed de Daeyenne voor de wolkenslierten langs. De wonderlijke Sadische vis, jawel. Ze ging de hoek om, op de voet gevolgd door Brenn. Het zonlicht wierp verblindende bellen over haar zicht.

‘Daeya.’ Brenn holde om haar in te halen. ‘Is alles goed?’

Ze keek hem recht aan. ‘Ja.’ Het was zacht, maar overtuigend genoeg. Brenn zag er jong uit, zo met de zee rondom zijn oren en de verbleking van zijn haren. Ze strekte haar hand uit en woelde door zijn krullen.

‘Het is lang geworden,’ mompelde ze.

‘Dames houden van minnaars wier haren ze door hun vingers kunnen laten glijden.’

‘Jij haalt je niets in je hoofd.’

‘Ik zou niet durven.’ Hij legde breed grijnzend drie vingers op zijn hart. Ze gleed een laatste keer over de kroezige fontein die ze had veroorzaakt. O, wat hij wel niet voor haar opgaf.

Brenn schudde zijn hoofd onder haar vingers weg en richtte zich op, ogen half gesloten tegen de zon. Hij zuchtte tevreden. ‘En wat voor wonderen heb ik zoal gemist toen ik weg was?’

‘Elke dag haalt middernacht.’

‘Zeg…’ Op zijn gezicht prijkte een ongebruikelijke ernst. Hij kneep in haar schouder en dempte zijn stem. ‘Het is toch wel fijn om terug te zijn, meurknol.’

‘Ken je grenzen,’ zei ze met een plagerig duwtje. Brenn grijnsde terug; zijn kuiltjes bleven hangen toen hij zich weer tot de zee wendde. Ze volgde zijn blik en zuchtte stilletjes. Ze vreesde Brenns reactie te veel; hij verdiende meer vertrouwen. Bovendien bood Hibe veel tijd om af te koelen. Ze blies over haar onderlip. De Daeyenne zag ze niet meer.

Ze gleed over de sierspeld in haar haar. Voor haar leunde Brenn tegen een paaltje op de steiger en keek met gevouwen armen uit over de zee. Hoeveel gemakkelijker was dit als ze hem kon haten?

Ze stapte naar voren en omhelsde hem. Brenn proestte, maar viel direct stil en legde zijn handen op haar schouders.

‘Hebt u me zo gemist?’ Zelfs in zijn stem zat geen lach meer. Hij probeerde het wel, zijn verbazing nam over.

‘Ja.’ Ze legde haar hoofd op zijn schouder.

Een halfuur later bevond ze zich wederom voor de gesloten deuren van de raadszaal. Brenn had ze afgeschud met de belofte dat ze direct na de vergadering terug zou komen. Ze was ruim op tijd, te zeer op tijd. Ze gleed met haar vingers over het hout. Erachter schuifelden stoelen en rinkelden glazen.

Ze dacht aan de jongen op de achterwand van de ontvangstzaal en liet haar hand zakken. Haar moeder kon nieuws hebben, nieuws waardoor zelfs Brenn niet meer trots kon zijn op haar overwinning op de keizer. Zelfverdediging, hield ze zich voor, het was zelfverdediging. Ze waande zich weer in de tempel, haperend tegenover een borstbeeld. Haar vingers gleden als vanzelf naar haar onderrug en sloten zich op de leegte waar haar mes hoorde. Zelfverdediging. Dat was een vertrouwd excuus, dat haar ergens kracht gaf. Het was niets om trots op te zijn, maar ook niet minder dan dat. Zelfverdediging was neutraal, een recht. Niemand hoefde zelfverdediging te verantwoorden.

Ze rechtte haar rug en klopte, waarna haar moeder vrijwel direct de gang op stapte. ‘In de salon,’ zei Estelle. Achter de gesloten deur ging het geschuifel en gerinkel door.

Daeya volgde haar gedwee naar beneden. In de salon namen ze plaats op de bank het dichtst bij de glazen deuren, die uitnodigend openstonden en de ruimte in zonlicht baadden. Het licht speelde in de krul van de houten leuning, glinsterend over de satijnen kussens. Een bediende zette een dienblad met een theepot op het tafeltje en Daeya schonk voor haar moeder in. Estelle trok haar ketting recht en nam het kopje met een zucht aan.

‘Dank je wel, lief.’ Ze roerde eenmaal. ‘Ik hoorde dat Brenn is gearriveerd. Maakt hij het goed?’

‘Ja. Hoe is de vergadering gisteren afgelopen?’

‘Ik heb betere meegemaakt. Maar we zijn eruit gekomen. Uiteindelijk.’

‘Kunnen Brenn en ik Hibe met goed nieuws begroeten?’

Haar moeder wapperde met haar hand. ‘Een poging tot. De beknopte versie is dat we wederom zelf meer graan opkopen. Tot zover de schatkist en Fulamin dat toelaten.’

‘En dan? De veegronden in het zuiden uitbreiden?’

‘Goden, Merians betoog rinkelt nog in mijn oren… Nee, dat is inmiddels enkel verplaatsing van het probleem.’ Ze schudde haar hoofd en nipte aan haar thee. ‘En nu jij. Bij Materie, wat is er met Ciaran gebeurd?’

Daeya’s wangen verstrakten weer. Ze krulde haar vingers om elkaar. Haar nagels schreden over haar huid. Zijdezachte scherpe randen. Ze keek met verbazingwekkend gemak in Estelles ijzig kalme ogen. ‘Gisteren bezocht ik de tempel.’

‘Goh, alleen gisteren?’ De theekop kwam echter halverwege Estelles mond tot stilstand.

‘En daar ontmoette ik hem, keizer Ciaran.’

Het kopje hing trillend in de lucht. Estelle kneep haar ogen toe. Daeya kon zich met moeite een voorstelling maken van wat er door haar moeders hoofd ging. Had zij de keizer gisteren daadwerkelijk gezien en gesproken? Wellicht had hij haar alles verteld en had Estelle de nacht biddend doorgebracht dat Daeya het niet was geweest.

Ze schrok op toen Estelle de thee met een tik neerzette. ‘Verdomme, Daeya.’

Daeya trok haar schouders recht. ‘Hij zag me, ik moest ingrijpen.’

‘Ah, want uiteraard is het geen optie om dat kostuum niet aan anderen te tonen. Mijn goden, het moest er nog bij komen.’ Estelles nagels tikten tegen het kopje, steeds sneller naarmate meer rode vlekken in haar hals verschenen. ‘En wat deed die dwaze jongen dáár nu weer?’

‘U bent dus al op de hoogte?’

‘Op de hoogte? Wat ik weet, is dat hij plotseling opdook voor een persoonlijke kwestie. Dat is tenminste wat we uit hen kregen.’

‘Hen?’

‘Hij zag reden bij een boerderij aan te kloppen.’

‘Ah. Neem van mij aan dat hij medische hulp zocht.’

‘Denk je dat, of wéét je dat?’ Estelles ogen blikkerden dreigend. Daeya lachte bijna. Het was een pijnlijke lach, pulserend met de wetenschap dat de keizer blijkbaar alleen was geweest. Ze kneep haar lippen samen om zichzelf tot ernst te dwingen.

Estelle bestudeerde haar fronsend. ‘Was dat zijn bloed, gisteren?’

Als vanzelf rustte Daeya haar palmen tegen de plooien van haar rok, zonder deze te deuken. ‘Nee, moeder,’ zei ze geduldig. ‘Dat zou zijn verdwenen toen ik veranderde.’ Estelles blik schoot naar Daeya’s wang, maar ze zei niets. Daeya wachtte tot hun blikken elkaar weer raakten en hield haar moeder nauwlettend in de gaten terwijl ze sprak. ‘Prins Ronyi was er ook.’

‘Daeya.’ Estelle sprak zacht. ‘Is er iemand gewond geraakt?’ Elk woord droeg dezelfde toon en toch was er een nadruk op ‘iemand’. Zelfs dat kleine verschil sloot zich om Daeya’s keel. Er was hoop in haar moeders stem, in haar ogen: Brenn was een schat, maar hij kon geen wonderen verrichten, althans geen grotere wonderen dan dat Daeya een duel met een Remanees kon navertellen. Ze voelde haar moeder zich daaraan vastklampen.

‘Ja. Waarschijnlijk ernstig.’ Daeya hield haar rug en nek recht, maar onder Estelles dringende blik sloeg ze haar ogen respectvol neer. Het beeld van het bebloede mes danste op het parket. Zelfverdediging.

‘Verdomme, Daeya, dénk je dat, of…’

‘Ik wéét het. Wat ik niet weet, is of hij nog leeft. Is dat wat u wilt horen?’ Ze kneep haar handen melkwit boven de naden in het parket; haar moeders ademhaling klonk rustig boven haar hoofd. Ze keek op. ‘Wat nu?’

‘Wat nu, vraag je. Verklaar jezelf, dat is een begin.’

‘U weet best dat dit nooit mijn bedoeling was. Hij gebruikte magie, ik moest mijzelf…’

‘Twee Remanese heersers tegenover een Brianese die niet beschikbaar is om haar verslag te doen. Heb je een verklaring die dit verandert?’

Daeya verbeet zich. ‘Wanneer de zon te zee valt. Dus wat nu?’

‘Dat is niet aan mij. Wij moeten afwachten of ze ons meer willen vertellen. Dit was Ciarans beslissing, maar wellicht dat de regentes…’

‘Of? Denkt u niet dat dit voor de Remanezen aanleiding is om Briannu de oorlog te verklaren?’

Haar moeder schonk Daeya een minzame glimlach. ‘Eigenlijk,’ zei ze, ‘verwacht ik dat niet.’

‘U verwacht dat de Remanezen dit zullen negeren?’

‘Allerminst. Bínnen de Staalpaleizen zal het hun volle aandacht genieten. Daeya, besef je dat de broer van de keizer is aangevallen, in bijzijn van de keizer zelf? Als Remanya niets doet, tonen ze zwakte; nemen ze wraak, dan zetten ze iedereen voor een gevaarlijke keuze: vechten we voor de zoveelste keer voor Remanya, of nog één keer voor onszelf? Zelfs Ciaran begreep dat hij zijn broer zo stilletjes mogelijk weg moest krijgen.’

Het geklater van de Materiefontein steeg op in de pauze die Estelle liet vallen. Seconden vlogen als ontastbare slierten door Daeya’s vingers; de woorden die ze nodig had om het zichzelf te vertellen, ontbraken. Remanya, het ongrijpbare, onkwetsbare Remanya, hun stadion een eeuwige boog op de horizon. Zelf had Daeya nooit geloofd dat het keizerrijk deze positie verdiende, maar de mogelijkheid dat ze haar daadwerkelijk zouden verliezen, die schaduw die eeuwen geleden over het koninkrijk was gevallen en Daeya’s familie sindsdien nauw in de gaten hield… Alleen in haar achterhoofd had die mogelijkheid geleefd, voor de verre toekomst, iets waar zij de beginselen voor kon aanleggen. En vandaag, voor hun ogen, wankelde Remanya.

Ze keek behoedzaam op naar haar moeder. ‘En wat gaat u doen?’

‘Ik? Ik betrap mezelf erop mee te knikken met het geklaag, maar ze openlijk afvallen… Ik heb het nog niet aangedurfd om daarover na te denken.’

Materie, waar haalde haar moeder deze kalmte vandaan? Daeya hield Estelles blik vast, haar hartslag onrustig tegen haar keel. ‘U denkt aan burgeroorlog.’ Het woord sidderde na. Opstand tegen Remanya. Was dat niet zo, dat er slechts een aanleiding nodig was, de eerste die tot de aanval overging? Heb ik dat startschot gegeven, Godin, zo lang nadat U verloren bent gegaan en nog slechts in volgelingen echoot? Ze bleef rustig zitten, haar opluchting zorgvuldig uit haar gezicht houdend.

‘Ik denk niets,’ zei Estelle, ‘zolang ik niet weet waar anderen aan denken. Tyresia zal Briannu wel steunen, maar ik kan niet zeggen dat dat me motiveert. Zodra Aeron heeft wat hij wil, zal hij Briannu weer net zo gemakkelijk afstoten, en ons ook wanneer ik weiger jouw “heidense” tempel te vernietigen. Wil ik dat als bondgenoot, zonder dat er iemand is die grenzen kan stellen?’

‘En de andere rijken?’ Daeya besloot de miraku’s voorlopig achterwege te laten; Estelle had haar sympathieën voor de gelovigen en hun Briannu nooit gedeeld.

‘Ik kan niets voorspellen.’ Estelle tuitte haar lippen. ‘Heb je enig idee wat de keizer hier deed?’

‘Het moet de tempel zelf zijn.’

‘Waarom hij, als het al nodig was te komen?’

‘Persoonlijke interesse?’ Daeya wachtte even voor ze haar moeder uit haar gedachten haalde. ‘Dus we wachten.’

‘Dat is onze optie,’ zei Estelle langzaam. ‘Ik zal het in elk geval met de stadhouders bespreken… Goden, ze zijn nog niet thuisgekomen of ik moet ze alweer laten opdraven.’ Ze wreef over haar voorhoofd. ‘Ja, reken erop dat we niets kunnen doen voor wij worden ingelicht.’

Daeya knikte; dit was geen moment voor ongeduld. Ze merkte nauwelijks dat haar moeder al was opgestaan. Toen ze de deur hoorde opengaan, gluurde ze slechts vanuit haar ooghoeken. Estelles rokken gleden om de deur voor die dichtviel.

Bij Materie. Daeya vouwde haar handen op haar schoot. Haar ogen brandden, hete kolen sissend onder koude schaamte. Om de prins van Remanya. Om het potentiële lot van de miraku’s. Of omdat ze dankzij de doorgesneden keel van een jongen hoop had gekregen, hoop dat die sluimerende droom van een terugkeer naar het oude Altan, een terugkeer naar de Godin, een kans had. Wellicht simpelweg omdat het haar incident was. Zij had hen aangevallen, zij was naar de tempel gegaan, maar nu lag het in andermans handen. Alles wat ze had gevreesd en alles waar ze op had gehoopt. Opstand tegen Remanya – kon dat?

Ze liep door de glazen salondeuren naar de paleistuin. Het water van de Materiefontein klaterde ritmisch op het midden van het strakke gazon en vormde op dezelfde plaatsen dezelfde slurven en rimpels. Daeya voelde de druppels op haar handen spatten en trok haar mouwen een voor een verder omlaag.

Ze had al zo vaak over zoveel nagedacht. Verspilde tijd. Ze kon fantaseren over een wereld waarin mensen anders hadden gereageerd op haar mirakuvorm, maar dat was een wereld waarin ze van mensen hield die het niet verdienden. Liever wist ze wie ze werkelijk waren.

Ze liet de miraku toe; tintelingen verspreidden zich over haar hele lichaam en beten zich in haar aderen. Het kostuum van een mirakische gelovige gleed in de plaats van haar Sadische jurk, schurend over haar lichaam. Zodra de transformatie compleet was, ontdeed ze zich van de lege zwaardschede en trok haar mes. Het bloed was bruin geworden. Het lemmet voelde koud en ruw aan. Nog ruwer dan eerst.

Ze haatte het. Ze haatte het de uitspraken, de zorgen, het wantrouwen bevestigd te zien. Tot nu had ze maar één reden gehad om haar mirakuvorm te haten en die kon ze gemakkelijker ver weg stoppen. Het was niet haar schuld dat ze bestond en ze zou zich niet laten wegjagen: de laatste was nog niet gestorven, nog lang niet. Al belandde ze in de geschiedenisboeken als breker van het keizerrijk, wreker van de Alden. Moordenaar van de Remanese erfgenaam was een goed begin.

Ze legde het mes op de rand van de fontein, waar het water nauwelijks stroomde; ze kon haar reflectie helder zien.

Ben jij Haar al vergeten?

De mirakische sluier verhulde haar ogen en haar antwoord. Ze klemde haar lippen op elkaar. Ze dacht aan de prins en zijn broer, maar duwde hen snel weer weg. Wat ze ook had veroorzaakt, ze had de last aan anderen overgedragen. Haar taak lag bij Brenn.

Ze liet haar mes in de fontein zakken. Stukje bij beetje schraapte ze het bloed eraf, zodat in elk geval het mes weer schoon was.

3

De volgende dagen sloeg het weer om. Brenn mompelde vervloekingen jegens de Materie van zijn zeven vroegste naasten, maar gaf bij de derde overstroming van de fontein toe dat het geen goed idee was om naar het legerkamp te gaan. In plaats daarvan wisselde Daeya audiënties en vergaderingen af met studie in de salon, tegenover de regen die in stroompjes langs de glasdeuren kronkelde. Brenn kwam langs als hij het beu was de inwonende geleerden en edelen aan te spreken of het geroezemoes te volgen van de wachtende kooplieden in de hal.

Het bleef rustig vanuit Fulamin, de zetel van de Remanese macht, en Daeya wist niet of haar moeder opgelucht of teleurgesteld was. Estelle miste enkele vergaderingen en pas op een avond waarop de regen bijzonder overtuigend tot een storm overging, vertelde ze waarom. Er zou een afgezant uit Briannu komen, en wel een van de leiders van het mirakische geloof. Een echte miraku in Laounyi, Daeya had het niet meer durven verwachten. Ze wist dat ze op niets moest hopen, maar desondanks maakte ze de komende dagen nog gretiger gebruik van Brenns gerevel om weg te zakken in mijmeringen.

En nu, op de kille, maar vooralsnog droge ochtend dat de afgezant zou arriveren, huiverden die verwachtingen over haar armen. Ze stond naast haar moeder op het voorbalkon, turend naar de stoet die de heuvel op klom. Hij was kleiner dan bij andere staatsbezoeken, maar boven verwachting. Heer Fahlan van Briannu verliet zelf de koets en wachtte naast de open deur tot hij door de huismeester werd opgehaald.

In haar vertrekken trok Daeya met bevende handen de jurk voor de audiëntie weer uit en hing hem over de stoel voor de spiegel. Die was voor het middaguur, wanneer zij de Brianees zou ontmoeten. De officiële ontvangst in de hal woonde ze niet bij; ze wist dat Estelle het niet wilde en in dit geval gunde ze haar dat. Hoezeer de Brianees haar ook intrigeerde, nu telde Estelles mening.

Ze trok een andere jurk aan, een eenvoudige donkere die ze tot haar sleutelbeenderen aanknoopte. Toen ze haar haar aan het invlechten was, werd Brenn wakker. Ze wenste hem goedemorgen, maar hij bromde slechts. Ze liet haar handen zakken, die niet langer trilden. ‘We gaan zo. Oprecht.’

‘Dat mag ik wel hopen.’ Hij slingerde zijn benen over de rand en wreef in zijn ogen. Daeya krulde haar vingers tot een vuist. Morgen vertrokken ze naar Hibe; ze had één dag met de miraku in huis. Wellicht was dat ook beter. Met Daeya uit de weg kon Estelle zich richten op waar het werkelijk om draaide.

Daeya probeerde zich op het kleuren van haar lippen te concentreren zonder te veel schuldgevoel bij Brenns trage bewegingen. Ze wist best hoe graag hij naar het legerkamp wilde en hoe erg hij het vond dat hij het vanaf morgen een halfjaar niet meer kon bezoeken.

Het was een moment om zich om te draaien, hem bij de schouder te pakken en te zeggen dat het haar speet. Niet perfect, maar een moment. Ze deed het niet. Gunde hem zijn moment met Varon. Brenn wist niet eens wat ze van haar natuurlijke vader had geërfd; dat ze naast die natuurlijke een echte vader had gekend, hoefde daar niet nog bij te komen.

Het duurde even voor Brenn doorhad dat er een ongewone gast was. Tijdens de voorbereiding van hun tochtje leidde Daeya hem om de hal heen, maar de stemmen gonsden door de muren. Elke keer dat ze de eikenhouten deuren passeerden werd Brenns frons dieper, maar wellicht was de nacht voor hem te kort geweest om te beseffen wat er niet klopte.

‘Wat dóén ze daar?’ zei hij de derde keer.

Daeya knoopte haar mantel om haar schouders. ‘Hoe bedoel je?’

‘Ik hoor gepraat, maar… zo verspreid. Waar wachten ze op?’

Daeya keek naar de dichte deuren naar de hal. Ze had zich niet gerealiseerd dat hij alleen Estelle kon horen, maar nu merkte zij ook dat ze goed moest luisteren om de miraku te verstaan, die lichte stem die de mythes in zich meedroeg. Het was een kalme en toch krachtige stem. Rythens afstammeling, o, ze geloofde het.

Brenn hield zijn hoofd scheef, zijn ogen toegeknepen. Ze glimlachte meelevend. ‘Scherp gehoor. Enige ideeën wie daar zit?’

‘Uw moeder.’

‘Ook.’

‘Mijn moeder?’

‘Amusant.’

‘Uw vader? Au!’

‘Serieus nu. En zachter, ze zijn aan het praten.’

‘Wonderbaarlijk genoeg was dat me niet ontgaan.’ Brenn wreef over zijn bovenarm. ‘Nou, wie wordt daar ontvangen?’

‘Heer Fahlan.’

‘Zo?’

‘Je weet niet wie dat is.’

Brenn wierp zijn armen naar het plafond. ‘Ik beken. Spaar me.’

‘Ik vergeef het je. Hij is de zoon van vrouwe Amaelyn… Nú riskeer je mijn ongenoegen.’

‘De koningin van Briannu?’ Brenn veinsde angst.

‘Spirita.’ Haar glimlach verviel in een krampachtige. ‘Opperpriesteres, volksmoeder, leider voor mijn part.’

‘O. En waarom is die zoon hier?’