vergiskind

vergiskind

Lammy Vriesinga

vergiskind

Lammy Vriesinga

1e druk februari 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

ISBN 978-94-93157-32-3

ISBN E-book 978-94-93157-63-7

NUR 301

© 2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

De oogjes gaan open, weer dicht en nog eens open.

De wimpertjes knipperen tegen het vroege ochtendlicht.

Het kindje kijkt zonder te herkennen.

Onbevangen. Verwachtingsvol.

De punt van de deken waait op in een zachte bries.

Een knuistje piept er bovenuit,

als een kleine gebalde vuist

tegen de zonovergoten wereld.

de vondeling

1

In de badkamer raapt Birger zijn kleren op, ruikt aan een shirt voor hij die in de wasmand gooit en besluit vandaag geen douche te nemen. De confrontatie met zijn eigen naakte lijf staat hem tegen. Birger heeft een hekel aan bloot.

Na het ontbijt opent hij de gordijnen, schuift het raam een stukje open en kijkt naar de straat beneden. De zon, die de vorige avond roodkleurig onderging, staat op het punt tevoorschijn te komen. Dauwdruppels glinsteren op de autodaken in het licht van de lantaarns. Een vrouw schuift koffers op de achterbank van haar auto, voor ze instapt. Een jongen laat twee honden uit. Met een ferme zwaai wordt een kleuter in een fietszitje gezet door een man met grijs haar, dat in een staart op zijn schouders valt. Een doorsneestraat met doorsneemensen die niet op hem letten. Zoals een straat hoort te zijn.

Tussen het kozijn en de buitenvensterbank wacht een spin op een argeloze vlieg. Het web glanst ragfijn in het ochtendlicht. Verderop beweegt de ochtendspits zich traag in de richting van het verkeersplein. Wolken laten zich nog niet zien, hoewel dat niet lang zal duren, volgens het weerpraatje dat de radiowekker laat horen. Nu de herfst in aantocht is, zal het stiller worden in het park. Daar verheugt Birger zich op. Voor zover hij het zich kan veroorloven verheugd te zijn.

Een uur later trekt hij zijn spijkerjack aan en propt kleingeld, telefoon, een ligakoek en plastic zakjes in zijn broekzak. Op de drempel kijkt hij eerst naar links en rechts, alsof de galerij een drukke straat is die hij moet oversteken. Hoewel hij op de derde etage woont, neemt Birger de trap. Sinds die keer dat hij in de lift werd aangestaard, duurde het lang voor hij zijn ademhaling onder controle had. Vanaf die dag mijdt Birger de lift en zonder plastic boterhamzakjes gaat hij de deur niet uit.

Nog voor hij beneden is, trilt zijn telefoon. Omdat hij geen aandacht wil trekken, haast hij zich naar buiten waar hij een blik werpt op het schermpje.

‘Goed dat je opneemt.’ Het is Coen. ‘Vanmorgen kan ik niet komen. Ik heb een spoedoverleg. Misschien vanmiddag?’

Er klinkt lawaai op de achtergrond.

Spoedoverleg. Types als Coen praten wat af met elkaar. Het klinkt altijd haastig. Birger heeft er eens een glimp van opgevangen, terwijl hij in het inloopcentrum op Coen zat te wachten. Dat was ook zo’n spoedoverleg. Toen de deuren van de vergaderruimte opengingen, zag hij een tafel vol koffiebekers, kannen en waterglazen. Het leek meer een spoeloverleg, vond Birger. Het was zijn eerste gesprek daar. Een intake. Ook weer zo’n uitheems begrip, waar blijkbaar geen Nederlands woord voor te bedenken is.

‘Birger?’

‘Mag het morgen?’

‘Dan moet ik een afspraak verzetten. Ik zal mijn best doen. Red je het vandaag?’

Birger onderdrukt zijn ergernis. Achter hem dendert een vrachtwagen voorbij. Hij vindt het niet prettig zo hard te moeten praten.

‘Sorry, mijn trein vertrekt,’ tettert Coen in zijn oor. ‘Zonder tegenbericht morgen half elf bij jou?’

Birger spreekt liever af in het park. Coen vindt het prima.

Terug in de centrale hal haalt Birger de krant uit de brievenbus en loopt weer naar buiten, het park in. De stadsgeluiden verdwijnen naar de achtergrond. Misschien zit die man er weer. De sjofele figuur die zich sinds een dag of tien in het park laat zien. De baardman, zoals Birger hem in gedachten noemt.

Een keer zaten ze beiden bij de eik. Zwijgend knikten ze elkaar toe en daar was het, tot Birgers opluchting, bij gebleven. Ook de ander heeft blijkbaar geen behoefte aan een praatje. Nog niet zo lang geleden had hij vrienden met deze man kunnen worden. Als hij dat had gewild.

Het leven brengt vooral teleurstellingen mee. Littekens, die in zijn ziel krassen en waarmee hij moet leren omgaan. Birger beseft dat hij genoegen moet nemen met de kruimels op zijn weg.

Het pad loopt dwars door het park tot aan de verharde weg, dat alleen toegankelijk is voor ongemotoriseerd verkeer. Zoals vaker is hij in honderdvier stappen bij de enorme eik in het midden van het park en gaat op een van de drie banken zitten. De plek waar hij de afgelopen tijd in alle rust zijn krant kan lezen, omdat de zomer ongekend lang blijft aanhouden. Hij heeft al gezien dat de meeste bezoekers doorgaans in de buurt van de woonwijk blijven. Waar kinderen zich op een trapveldje en een speelweide met wipkip, glijbaan en schommels vermaken. Anderen gebruiken het park als een ingekorte route tussen huis en het station. Zij hebben altijd haast. Niemand let op hem.

Behoedzaam legt hij de krant op zijn knieën.

Als hij na een kwartier de krant opvouwt en opstaat, ziet hij de man met baard aankomen, in zijn veel te ruime jas. Birger herinnert zich een voorval tijdens de jaarmarkt. Een gek met een mes stak de jas van de zwerver aan flarden. Hij woonde net in Groenebeek en las het in de krant. Het had hem bang gemaakt. Ook hier is het niet altijd rozengeur.

De asblonde haren van de zwerver doen Birger denken aan de zilverwitte krullen van zijn grootmoeder, vroeger. Als ze op haar knieën de vloer boende of schoenen poetste, zag hij haar hoofdhuid tussen de dunne haren. De man houdt even in als een hoestbui hem overvalt. Met zijn hand tegen zijn middenrif gedrukt, strompelt hij Birger voorbij en gaat twee banken verder zitten. Zijn rug naar Birger gekeerd.

Misschien lijkt de baardman wel wat op hem, bedenkt hij, als hij zijn weg vervolgt. De meeste mensen leven samen. Sommigen zijn beter af in hun eentje, zoals deze man. Zelf wil hij ook met rust gelaten worden.

Hij ziet verderop de wagen van de onderhoudsdienst. Vandaag wordt er eindelijk gesnoeid, gerooid en opgeruimd. Alles wat nog aan het oog is onttrokken, wordt weer zichtbaar. Straks zal het park haar geheimen blootgeven.

Een meter of tien voor de lange bocht, die het pad in de richting van het station buigt, wordt hij ingehaald door fietsers en een joggende vrouw op blauwwitte sportschoenen.

Hij neemt een zijweggetje, waarmee hij een stuk afsnijdt. Eerder heeft hij het al eens uitgerekend: in precies vierenveertig stappen komt hij uit op de verharde weg, die de grens vormt tussen villawijk en park. Vierenveertig. Twee keer een vier.

Soms, als de dagen zorgeloos zijn, telt hij zijn stappen niet. Dan kijkt hij naar de omgeving en luistert naar de geluiden om hem heen. Vogels, stemmen, een vliegtuig ver weg of de gestage ruis van de snelweg langs de stad. Dan heeft hij die controle niet nodig. Zover is hij nog niet. Hij woont nog te kort in Groenebeek om er zich veilig te voelen.

Zodra hij de verharde weg bereikt, staat hij abrupt stil. Iets verderop staat een vrouw. Ze wenkt hem.

‘Je komt als geroepen.’

Birger wil omkeren en weglopen. Zijn voeten weigeren.

Op een zonnige najaarsochtend als deze, is er niets dat aan de naderende herfst herinnert. Op de paden vormen het licht van de lage zon en de schaduwen van de sparren een contrasterend lijnenspel. Een wereld in zwart-wit, die over niet al te lange tijd gekleurd zal zijn. Forenzen laten hun auto’s thuis en nemen de fiets of benenwagen naar het station. De eigenaar van de kiosk zet de bloemen buiten.

De groezelige man bij de eik streelt gedachteloos zijn baard en keert zijn gezicht naar de zon. Hij heeft geen oog voor de jonge vrouw die voorbij rent. Een stopwatch in de hand, een oortje in en met de blik op oneindig. Verstoord schiet ze opzij als een fietser, die zich niets aantrekt van de voetgangersborden en ongetwijfeld op weg is naar het station, haar rakelings passeert. Het lijkt hem allemaal te ontgaan. Misschien luistert hij naar het knersende gegier van een trein die tot stilstand komt of naar het geritsel van bladeren. Misschien denkt hij na over de dag die zich voor hem uitstrekt en of hij het antwoord vindt op de vraag die zijn leven beheerst. Misschien is hij gewoon op zijn hoede. Er kan zomaar iemand opduiken. Iemand die verward is, of iemand die naar hem op zoek is.

Doodstil zit hij daar in de milde ochtendzon en staart voor zich uit zonder iets te zien.

2

De nacht is nog niet helemaal verdwenen als Hajo de radio in de keuken aanzet en het bovenste deel van de boerendeur opengooit. Een milde bries komt hem tegemoet. Met een half oor luistert hij naar de nieuwslezer. Vanaf vandaag rijden de treinen van en naar Groenebeek weer volgens dienstregeling. De storing in de energievoorziening is verholpen. Over de rand van de onderdeur leunend, ziet hij de hemel oplichten boven de boomtoppen in het aangrenzende park. Als een slang kronkelt een vroege zonnestraal tussen de laaghangende takken. Nu daagt het in het oosten. Woorden van lang geleden dringen zich op. Woorden die een sluimerend bestaan leiden in zijn geheugen. Woorden die een verlangen met zich meebrengen. Hij herinnert zich dat zijn zoon het zong, op school, met kerst. Iedereen hield de adem in. Het was doodstil in de aula. Nu daagt het in het oosten, het licht schijnt overal.

De telefoon haalt hem terug naar de dag van vandaag. Dat zal Felicia zijn om te melden dat ze geland is. Hij hoopt dat ze het niet erg vindt om met de trein thuis te komen. Tegen die tijd dat ze hier is, is hij klaar met de borders.

‘Hoi lieverd.’

‘Hé, jij bent vroeg op.’ Ze klinkt verrast. Blijkbaar was ze van plan een bericht in te spreken.

‘De tuin moet winterklaar.’

‘Natuurlijk.’

‘Die had al lang klaar moeten zijn. We hadden hier een stroomstoring.’

‘Heb je bedorven eten in de vriezer?’

‘Zo’n vaart loopt het niet. Maar vertel.’ Hij kijkt naar de klok. ‘Waar zit je ergens?’ Hij hoort niets op de achtergrond dat aan een vliegveld doet denken.

‘Het lukte gisteren niet om het af te ronden. Het spijt me. Vandaag de laatste sessies en morgen opruimen. Ik kan op z’n vroegst morgenavond vertrekken.’

Hajo zucht. Ze is nog in haar hotelkamer. Of in de eetzaal aan het ontbijt. Of in de foyer, wachtend op een taxi, die haar naar een van de locaties moet brengen. ‘Jammer. Tot later. Kus.’

‘Wat een haast opeens. Kijk eerst de vriezer na, wil je? Straks loop je iets op.’

Hij opent zijn mond, maar bedenkt zich. Felicia overdrijft altijd met haar angst voor ziektes. Hij gunt haar het plezier dat ze heeft in haar werk bij een modeketen, waar ze de zorg heeft voor de modellen en medewerkers tijdens de shoots voor de eerstvolgende collectie. Waarom elke nieuwe kledinglijn, zelfs de winterse mode, altijd in verre zomerse oorden gefotografeerd moet worden, is hem een raadsel. Hij heeft eens gevraagd of ze niet een keer thuis kan blijven. Volgens Felicia kunnen ze niet zonder haar organisatietalent, hoewel ze vaak doodmoe terugkeert van haar zakenreizen. ‘Ik vorm nu eenmaal de spil van alles,’ verzucht ze dan.

Spin zal ze bedoelen, denkt hij. De spin in het web, die zichzelf nog eens helemaal inkapselt.

Grote delen van Zuid-Europa kampen met ernstige overstromingen. Het nieuws van acht uur vult de keuken. Straks volgt het weerbericht. Hij wil een eind maken aan het gesprek. Het is niet normaal dat zijn vriendin hem op dit vroege uur belt. Misschien verwacht ze dat hij de tijd neemt om te kletsen en te zeggen dat hij haar mist.

Er komt een eind aan de zomer, die dit jaar lang heeft geduurd. Vanaf morgen zal het weer geleidelijk aan veranderen.

Hajo richt zich op de nieuwslezer. Ondanks het oponthoud gisteren kan het nog goedkomen met de tuin, voor de herfst losbarst. En voor zijn vriendin thuis is. ‘Morgen luister ik naar jouw verhalen,’ belooft hij. ‘Tot dan, liefje.’

In de stilte die ze laat vallen, bespeurt hij haar ergernis.

Het wordt een snelle boterham. Hij gunt zich geen tijd om koffie te zetten, schenkt een beker melk in en constateert dat er niets mis is met de inhoud van de koelkast. De vriezer kan wachten. Jammer dat Felicia zo over de top doet. De wrevel mengt zich met de ergernis over al dat achterstallig onderhoud, niet alleen in zijn tuin, maar ook in het park. En hij is niet de enige. Er is volop geklaagd bij de gemeente. Onkruid overwoekert de wandel- en fietspaden. Uit hun kluiten gewassen struiken onttrekken de borders aan het licht en het gras op de speelvelden staat te hoog om er een balletje te kunnen trappen. Passanten klagen, de wijkagent moppert en de kinderen zien nauwelijks verschil tussen speelruimte en openbaar groen. Ook dat zogenaamde olifantenpaadje tussen zijn tuin en het park is hem een doorn in het oog. Jan en alleman maakt er gebruik van. Tot zijn ongenoegen. Toen de gemeente eindelijk in actie zou komen, gooide de stroomstoring roet in het eten. Nog een geluk dat het niet gaat regenen. Hij gooit de boerendeur helemaal open, zet die met een haak vast aan de buitenmuur en trekt laarzen aan.

‘Goeiemorgen. Nu al op?’

Geschrokken kijkt Hajo op. Varick. Zijn zoon loopt de keuken binnen alsof er niets veranderd is sinds de jongen niet meer thuis woont. Alsof hij, net als voorheen, terugkomt van zijn krantenwijk om te ontbijten en vervolgens naar school te fietsen. Hajo loopt naar zijn zoon. ‘Waar kom jij ineens vandaan?’ De laarzen laten een modderspoor achter op de tegels.

Gelaten ondergaat Varick zijn vaders omhelzing. ‘Joris heeft me vannacht gebracht. Er ging gisteravond geen trein meer terug. De boel was ontregeld.’ De jongen ziet eruit alsof hij geen oog heeft dichtgedaan. Beroerd. Nee, verkleumd is een beter woord.

‘Had me even gebeld om je op te halen.’

‘Dan had ik je wakker moeten maken. Kan ik even douchen?’

‘Ga je gang. Als je me nodig hebt, ben ik in de tuin.’

Bij de deur draait Varick zich om. ‘Slaapt ze nog?’

‘Wie? Felicia? Die is er niet.’

‘Maar ...’

‘Wat?’

‘Laat maar. Ze zou toch vandaag ...’

‘Ze heeft gebeld. Het wordt later. Morgenavond, zei ze.’

Besluiteloos blijft de jongen staan, de deurklink in de hand. ‘Jammer. Morgen ben ik thuis nodig.’

Zijn teleurstellende toon verbaast Hajo. Thuis, denkt hij. Wat dat dan ook voorstelt. Naar zijn gevoel is de villa hier nog altijd Varicks thuis. ‘Als jij nu eens voor verse koffie zorgt, dan praten we straks verder, oké?’

Varick opent zijn mond, alsof hij iets wil zeggen. Zijn blik gaat van de laarzen van zijn vader naar buiten en blijft hangen in de border, alsof daar de woorden liggen die hij zoekt. De stilte hangt tussen hen in als een pas gedoofde lamp, waarvan het licht nog nagloeit. Hajo heeft het gevoel dat zijn zoon niet zomaar op dit ongebruikelijke tijdstip komt binnenvallen. De laatste keer dat ze elkaar zagen, was op het vliegveld, toen ze Felicia uitzwaaiden. Hij beseft dat zijn zoon niets meer met zijn vader deelt. Wanneer Hajo ernaar vraagt, krijgt hij korte, nietszeggende reacties, zoals de afgelopen week, toen Varick belde. Hajo kan zich niet meer herinneren wat de reden daarvan was. Variks afwerende houding, zodra hij even doorvraagt, maakt hem ongerust.

‘Fijn dat je er bent, trouwens.’ Als hij zijn hand op de arm van de jongen legt, voelt hij hem verstrakken.

En terwijl hij de schuur inloopt neemt hij zich voor om vaker iets af te spreken met zijn zoon.

Door het badkamerraam kijkt Varick naar buiten. De heesters in de border gunnen elkaar geen ruimte. Het fietspad daarachter is volledig aan het oog onttrokken. Hij kijkt op zijn telefoon. Bijna acht uur. Straks stuiven scholieren, forenzen en sporters voorbij. Zijn vader heeft gelijk: het park is de laatste weken verwaarloosd. Hij wil best helpen, maar hij is bang dat zijn vader vragen zal stellen. Vragen waarop Varick geen antwoorden heeft. Antwoorden die zijn vader geruststellen.

Voor hij zich uitkleedt, leest hij de berichten op zijn telefoon. Het uitzendbureau vraagt of hij in de herfstvakantie meer uren kan werken. Zijn studiementor wil een afspraak maken. Geen bericht van Elisa, zijn vriendin.

Hajo zet het tuingereedschap tegen de muur van de garage en rolt de container naar de oprit. Ongeduld maant hem voort te maken. Om zeven uur was hij opgestaan en nu is het al anderhalf uur later. Vanuit de border hoort hij een paar keer een klaaglijk geluid. Een kat, denkt hij. Hij beweegt de straatbezem door de struiken om het beest, dat zich niet laat zien, te verjagen. Het zou weleens een wilde kat kunnen zijn. Mensenschuw geworden nadat hij op straat is gezet. Hoofdschuddend hervat Hajo zijn werk.

Na een half uur komt hij overeind, strekt zijn zwak protesterende rug en staat oog in oog met een vrouw die hem van de andere kant van de border al even verschrikt aanstaart.

3

Een fietsbel verstoort Marijes gedachten. Verschrikt sprint ze naar rechts, hopend dat ze de juiste gok neemt.

‘Sorry,’ de fietser scheert links voorbij.

Eikel, denkt ze. Bel dan eerder. Ze versnelt haar loop, terwijl ze de zwerver op een bankje onder de eikenboom voorbij holt. Vaak, als zij haar rondjes rent, zit hij daar. Telkens als ze hem ziet, bekruipt haar de gedachte hem ergens van te kennen, al heeft ze geen idee waarvan. Hij is er vroeg bij vandaag.

It's a cruel world, to face on your own. Vanaf de MP3 in haar broekzak bepaalt Gossip het loopritme. It feels alright, but never complete. ‘Geleidelijk opbouwen,’ heeft haar trainer gesommeerd. Vorige week liep ze een tienminutenschema met afwisselend hardlopen en wandelen in een uur. Vandaag hoopt ze dezelfde afstand tien minuten sneller af te leggen. Als fietsers en andere passanten tenminste een beetje willen meewerken.

De zon belooft een warme oktoberdag. Zonder op de stopwatch te kijken, richt ze zich op de splitsing aan het eind van het pad. Ze herkent de man die ze inhaalt. De man in dat vale spijkerjack. Een zwijgzaam type.

Toen ze kortgeleden aan de training buiten begon, kwam ze een keer met kramp in haar kuit naast hem te zitten. Terwijl ze zich over haar benen boog, bekeek ze hem vanuit haar ooghoeken. Zijn helderblauwe ogen verrasten haar. Ze groette hem en zei dat ze nog veel moest leren op het gebied van looptraining. Schoorvoetend, zo leek het, had de man geknikt. Sindsdien zwaait ze als ze hem tegen komt. Soms steekt hij, nauwelijks zichtbaar, een hand op. Zijn lichaamstaal is duidelijk: ik heb je gezien, maar laat me met rust.

Ze draaft op de automatische piloot. Alsof er een knop is aangezet, waardoor haar voeten niet anders kunnen dan zich mechanisch voortbewegen. You're moments ago, but seconds away.

Een hond rent enthousiast op haar af tot zijn baas hem terugfluit. Gelukkig hapt het dier niet naar de blauwwitte runners die ze van Carlos heeft gekregen. De sportschoenen staan goed bij haar joggingbroek. Ze is er blij mee. Dat haar opgetogenheid Carlos goeddoet, is haar niet ontgaan. Ach, die Carlos. Wat zal hij zich soms machteloos voelen in haar nabijheid.

Niet somberen nu. Niet vandaag. Niet morgen. Ze moet loslaten. Zacht neuriet ze mee met het nummer. The principal of nature, it's true but, it's a cruel world. Bij de splitsing vertraagt ze haar pas, zet de muziek uit en loopt uit tot aan de beuk. Met één hand leunt ze tegen de stam, terwijl ze haar spieren rekt en strekt en zich afvraagt of ze niet te veel van zichzelf eist. Al is dit beter dan thuiszitten, waar haar gedachten met haar op de loop gaan.

De beukenboom staat dicht op de grens tussen het park en de tuin bij de villa. Marije ziet de gebogen rug van de bewoner die in zijn tuin aan het werk is. Als hij zich plotseling opricht, kruisen hun blikken elkaar. Van schrik laat Marije de stam los en wankelt.

‘Ga gerust uw gang.’ Op zijn bruine gezicht verschijnt een brede lach, voor hij verdergaat met zijn werkzaamheden.

Een jaar of zestig schat ze hem. Terwijl ze een nieuw nummer opzoekt, dringt een klaaglijk geluid tot haar door. Het lijkt onder de lage struiken vandaan te komen. Ze bukt en probeert iets te zien in het dichte gewas. Een kat, of een vogel. Gewond misschien. Hangend op haar hurken, trekt ze in de wirwar van bladeren een paar stengels opzij en ontwaart in het halfduister de contouren van een voorwerp. Een kist of een doos, dat vanaf het pad onder de struiken is geschoven. Uit het zicht van voorbijgangers. Een berg takken misschien. Of de resten van een ingestorte hut, door kinderen gebouwd. Hoewel ze geen geluid meer hoort, maakt het ding haar nieuwsgierig. Ze buigt een tak opzij, negeert de doorns en krijgt de rand te pakken. Het is een mand. Ze moet diep door de knieën om het ding, hobbelend over de weerbarstige aarde, naar zich toe te sleuren. Met moeite geven de struiken hun geheim prijs. Ze strekt haar bemodderde hand uit naar de rand en voelt iets pluizigs. Een lap stof. Voorzichtig tilt ze de punt op.

Verbijsterd bedenkt ze dat dit een droom moet zijn. De zoveelste onrustige nachtmerrie. Ze zal ontwaken en moeten wachten tot de opluchting zich over haar ontfermt. De laatste keer dat ze zo’n droom had, was Carlos er niet meer wakker van geworden. Of het de tijd is die de wonden heelt, of iets anders, dat doet er uiteindelijk niet meer toe. Ze staart naar het wezentje in de mand. Een baby, wachtend om opgeraapt te worden, alsof het door de wind is meegevoerd naar deze plek. Waar zij dagelijks langs stuift en juist vandaag een paar tellen halthoudt om op adem te komen. De grens tussen tuin en park die ze vanaf nu nooit meer kan passeren zonder haar adem in te houden.

Achteraf, wanneer ze terugdenkt aan dit moment, herinnert ze zich hoe de pijn zich een weg baande door haar lijf en ergens diep in haar ingewanden oplaaide als een smeulend vuur dat plotseling wordt aangewakkerd door een zuchtje wind. Fysieke pijn die zich hecht aan een oude, niet genezen wond, dat haar binnenste openrijt en opnieuw laat zweren.

De kramp in haar lijf dwingt haar overeind te komen. Haar blik onafgebroken gericht op het hoopje mens aan haar voeten. De oogjes gaan open, weer dicht en nog eens open. De wimpertjes knipperen tegen het vroege ochtendlicht. Het kindje kijkt zonder te herkennen. Onbevangen. Verwachtingsvol. De deken waait op in een zachte bries. Een knuistje piept er bovenuit, als een kleine gebalde vuist tegen de zonovergoten wereld.

Op dat moment jengelt het geluid van een nietsontziende snoeischaar door het park.

4

Zes uur na de vondst van de baby loopt wijkagent Allison Hagman over het stationsplein, als ze in de schaduw van een kastanjeboom de zwerver ziet zitten. Wendall, de man die tijdens de jaarlijkse marktdag werd lastiggevallen door een verward persoon met een mes. Meestal hangt hij rond in het park. Hij ziet er verwaarloosd uit met die onverzorgde baard. Daar mag wel eens een schaar doorheen. Ze gaat naast hem op het muurtje zitten. Onwillig schuift Wendall op, een beker koffie geklemd tussen zijn knokkels en een sigarettenstompje tussen zijn lippen. Op haar vraag of hij iets bijzonders heeft gezien, iets dat afwijkt van andere dagen, iemand die zich opvallend gedroeg, schudt hij zijn hoofd. ‘Waarom vraag je dat?’

Allison haalt haar telefoon tevoorschijn. De gebeurtenis vanochtend wordt breed gedeeld op Facebook. Het is het gespreksonderwerp van de dag. Overal waar mensen elkaar tegenkomen.

‘Er is een baby gevonden in het park.’

Zijn geschrokken verbazing lijkt oprecht. De man, weet ze, leeft zijn leven buiten alle netwerken om en, anders dan de meeste lotgenoten, zelfs zonder mobiele telefoon.

‘Vannacht of vroeg in de ochtend achtergelaten.’

‘Waar?’

‘Vlakbij de eerste villa naast het fietspad.’

‘Hoe laat?’

Allison glimlacht. De omgekeerde wereld. Baardman stelt de vragen, zij mag antwoorden. ‘Rond kwart over acht.’

Zijn voorhoofd rimpelt. ‘Toen zat ik geloof ik in het park.’

Allisons telefoon trilt. Een collega heeft een foto doorgestuurd. Nadat ze het bijbehorende bericht heeft gelezen, toont ze Wendall de afbeelding. Het licht, dat tussen de kastanjebladeren door glipt, schermt ze af met haar hand. ‘Herken jij deze mensen?’

De foto is van een afstand genomen. Vast door een scholier, denkt ze. De figuren zijn niet scherp. Een vrouw en een man met een mand tussen hen in. De man kijkt over zijn schouder, alsof hij degene die de foto neemt opmerkt. ‘Zat je hier in je eentje?’

Wendall knikt.

‘En die man?’

‘Soms zit die ook bij die boom. Vanmorgen was hij er al vroeg. Met zijn krant.’

‘Hebben jullie elkaar gesproken? Weet je hoe hij heet?’ De agent tikt het beeld weg.

‘Natuurlijk niet,’ snauwt hij. ‘Waarom zou ik dat moeten weten?’

Hij kijkt haar na. Een best mens, deze agent, maar ze hoeft niet alles te weten. Mensen als hij en die man in dat spijkerjack stellen geen vragen en houden hun zaakjes voor zich. Als doorgewinterde buitengasten hebben zij niemand nodig. Hij heeft haar niet verteld dat hij de man in dat spijkerjack vanochtend nog een keer was tegengekomen. Ongeveer een half uur nadat ze elkaar bij de eik hadden gezien. Dat de man haast had, was hem niet ontgaan. Hij rende alsof zijn voeten sneller wilden dan zijn lijf toestond. Ze kwamen elkaar tegemoet op het middenpad en bij het passeren viel hem op hoe gejaagd de ander was. Wendall had angst gezien in de ogen van de ander. Nu vraagt hij zich af waarom hij hier niets over heeft gezegd. Misschien omdat hij dacht dat hij die man eerder had gezien. Ergens waar hij zelf vandaan komt. Maar dat gaat de politievrouw geen barst aan. Of misschien heeft hij gewoon medelijden met hem, al is dat een emotie die ver van hem afstaat en die hij liever kwijt dan rijk is. Een gevoel dat, als iemand hem erop zou betrappen, hij onmiddellijk zou ontkennen. Het leven in de marge van de samenleving heeft hem geleerd dat je zo’n agent niet alles hoeft te vertellen. Slechts het strikt noodzakelijke.

In haar auto bekijkt Allison de foto nog eens goed.

Wendall lijkt te denken dat de man in het spijkerjack, net als hijzelf, geen thuis heeft. Zelf weet ze beter. Die man op de foto zou Birger Thomassen kunnen zijn. En of deze baardman echt dakloos is, daar is ze nog niet zo zeker van.

Tijdens de middagpauze houdt Joost, collega docent natuurkunde, zijn telefoon opengeklapt voor Carlos.

‘Deze foto gaat rond als een tierelier. Een baby gevonden, hier in de buurt.’

Scholieren stommelen de trap af en zwermen de aula in. In de kuil, zoals het middendeel genoemd wordt omdat je er met een paar treden in afdaalt, nemen ze niet alleen stoelen, maar ook vensterbanken en traptreden in bezit. De rokers verdwijnen naar buiten.

Carlos, docent Engelse cultuur & literatuur, herkent Marije direct, hoewel de foto van een afstand is genomen en zijn vrouw op de rug gezien wordt. Zij en een onbekende man, die schuw omkijkt, dragen een mand tussen hen in. Baby in het park leest hij. Zijn benen verstijven, alsof ze hebben besloten geen stap meer te verzetten. Marije met een pasgeboren kind in het park. Wat is hier aan de hand? Hij wil iets zeggen, maar zwijgt, herpakt zich en mompelt een excuus tegen Joost.

In een leeg lokaal haalt hij zijn telefoon tevoorschijn en ziet dan dat ze voor lestijd heeft geprobeerd hem te bellen. Typisch Marije, dat ze hem niet onder schooltijd wil storen. Zelfs niet als ze iets belangrijks te melden heeft of als de zaken ernstig zijn. Een keer heeft ze hem tussen twee leswisselingen gebeld. Met een positieve uitslag op een zwangerschapstest. Ze kon niet wachten tot hij thuis zou zijn. Het was geweldig dit nieuws uit haar mond te horen, terwijl zijn leerlingen de klas binnenkwamen. Het was haar eerste zwangerschap.

Daarna belde ze alleen nog na schooltijd of, als het niet kon wachten, in een pauze. Bij alle volgende tests, na onverwachte consulten bij de poli verloskunde, tijdens dreigende miskramen en, zoals de laatste keer, toen ze was opgenomen en hem vertelde dat ze moest bevallen van een levenloze foetus. Hij laat het signaal net zo lang overgaan tot ze opneemt. Ze klinkt niet anders dan anders. ‘Heb je pauze?’

‘Wat is er aan de hand? Ik zie dat je gebeld hebt. Was dat vanwege ... eh, die baby?’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Wat dacht je van Facebook? Iemand heeft een foto gemaakt. Van jou en een man.’

Haar zwijgen is veelzeggend. Carlos hoort haar ademen.

‘Vreemd,’ zegt ze. ‘Ik heb niemand gezien. Geen fotograaf, geen pers of zo. Alleen die man van de villa en dat mannetje dus. Heb je even?’

‘Vertel.’

‘Ik stond te stretchen naast het fietspad, je weet wel, bij die dikke beuk ...’ Ze ratelt zichzelf voorbij in een poging relaxed over te komen en hem gerust te stellen. Maak je vooral geen zorgen. Ik heb alles onder controle. Dat is wat ze hem tussen de regels door wil meegeven.

Carlos laat haar relaas op zich inwerken. Hij probeert zich voor te stellen hoe dat geweest moet zijn. Marije, op haar knieën tussen het groen. Gebogen over een mand. Met een baby.

‘Een meisje,’ zegt ze. ‘Hooguit een week oud, volgens de politie.’

De stilte hangt ongemakkelijk tussen hen in. Zijn vrouw en hij, ze kunnen lang samen zijn zonder iets te zeggen, maar op dit moment mist hij de vertrouwdheid in hun zwijgen.

Met een geforceerd opgewekt toontje doorbreekt ze het moment. ‘Moet je niet naar je leerlingen?’

Terug in het lokaal dat zich vult met jongens en meisjes die alleen oog hebben voor elkaar en hun mobieltjes, kost het Carlos moeite zich los te maken van het tafereel op de foto. Hij wacht te lang met het beteugelen van het rumoer in de klas en beseft dat het in het komend lesuur, net als in zijn binnenste, niet meer rustig wordt.

5

In de villa gaat alles zijn gangetje. Alsof er geen reiswieg met baby op de keukentafel heeft gestaan.

Nadat er uitvoerig is gespeurd naar aanwijzingen, vertrok het onderzoeksteam. Een sliert van het afzetlint, dat in een hoge tak is blijven haken, en de visitekaartjes op de keukentafel herinneren aan de bizarre gebeurtenis.

Hajo heeft de vorige dag tot laat doorgewerkt nadat de tuin was vrijgegeven. Een vrouwelijke brigadier en een medewerker van Jeugdzorg haalden de baby op. Twee rechercheurs stelden vragen. Of hem iets was opgevallen rondom het huis. Had hij iets gehoord? Niet alleen gisterochtend, ook de dagen daarvoor. Ze wilden weten of er iemand meer dan gewone belangstelling had getoond voor zijn tuin. Ze vroegen of hij voorwerpen had gevonden die niet van hem waren en die hij misschien in de kliko had gegooid. Tenslotte vroegen ze of hij een partner had en waar die zich ophield. Ook Varick moest eraan geloven, al had die weinig te melden.

Het was Hajo niet ontgaan dat zijn zoon geëmotioneerd raakte toen de baby stopte met huilen, nadat de agente het op schoot nam en babymelk gaf. Het flesje zat verstopt tussen de dekens en de warmwaterzak onder de matras voelde nog lauwwarm aan. Dat het kleintje met enige zorgvuldigheid was achtergelaten, kon niemand ontkennen.

Hij had koffie geschonken en routineus de rol van gastheer gespeeld. Maar dit keer had zelfs hij zijn onderliggende gevoelens onvoldoende onder controle. Hij morste met de koffiemelk en stamelde onhandig een verontschuldiging. De man, die de vrouw had geholpen de reismand te dragen, was alweer vertrokken. Een stil figuur die zich uit de voeten maakte, zodra de mand op de keukenvloer stond. In Hajo’s herinnering hing er een schemer in de keuken, alsof de dag al teneinde was in plaats van net begonnen. En alsof het licht temperde uit compassie met dat wezentje op zijn keukentafel.

De sportvrouw vertrok gelijk met de agenten. Varick was stil naar zijn kamer geslopen. Van een gesprek tussen vader en zoon kwam het niet meer.

Als zijn zoon met de ingepakte rugzak de serre binnenkomt en een hand opsteekt bij wijze van afscheid, heeft Hajo zijn vriendin aan de telefoon. Ze heeft het nieuws over de vondeling gevolgd.

Hajo hoort de voordeur opengaan. ‘Blijf hangen, Felicia. Ik ben zo terug.’ Hij stuift de gang door naar buiten.

‘Varick, wacht. Ik heb op jou gerekend met de lunch.’

De jongen stapt door. ‘Een andere keer, pa. Ze hebben me thuis nodig.’

‘Maar je gaat zo ineens ...’ Er vandoor, had hij willen zeggen. De laatste woorden slikt hij in.

Varick blijft staan. ‘Sorry pa. Ik moet mijn trein halen.’ Hij steekt zijn hand op. ‘Het spijt me.’

Het spijt hem niet, denkt Hajo, terwijl hij de jongen nakijkt. Zijn zoon wil maar al te graag weg. Hij vraagt zich af wat Varick bedoelt met “thuis.” De meisjeskamer van zijn vriendin, of de bezemkast, zoals hij het hok noemt dat zijn zoon huurt in een appartementencomplex voor studenten en kansarme jongeren. ‘Ik bel je binnenkort,’ roept hij. ‘We spreken elkaar te weinig.’

Een paar uur later ligt het park erbij alsof onzichtbare handen de boel hebben opgeschud. De uitgedunde struiken en de aangeharkte aarde hebben geen geheimen meer. Het groen is doorzichtig, klaar om regen en storm te trotseren.

Bij de eik kijkt Coen op zijn horloge. Hij kan nog even afwachten. Als hij Birger nu belt, kan hem dat een opgejaagd gevoel geven. Bovendien is dit een prettige plek. Hij snapt wel waarom zijn cliënt hier graag vertoeft. Dat de hoge eik met zijn uitwaaierende takken vol donkergroene bladeren Birger een beschermd gevoel geeft, kan hij zich wel voorstellen.

De warmte is op z’n retour, maar echt koud is het niet. Zijn auto staat bij het station geparkeerd. De krant die hij mee heeft, legt hij naast zich op de bank, de opwaaiende pagina’s in bedwang houdend. De koppen op de voorpagina melden niet veel nieuwsfeiten. Speculaties: Wie ontvangt de Nobelprijs voor de Vrede? En: Koerden protesteren in Den Haag. Af en toe passeert er een fietser. Op zo’n moment kijkt hij even op en leest verder. Bij een overstroming in Italië is een dode gevallen. Een keer staat hij op, tuurt over het pad tot aan de flauwe bocht en gaat weer zitten. Het is niets voor Birger om te laat te komen, zonder iets van zich te laten horen.

Het is stil om hem heen. Zelfs de vogels zwijgen. Als de stilte voor de storm, waar de weervoorspellers vol van zijn. Nadat hij ternauwernood weet te voorkomen dat de wind er met de binnenpagina’s vandoor gaat, valt hem het kopje op. Het staat in de marge, onder een advertentie met afgeprijsd tuinmeubilair. Vondeling is een meisje.

Coen herinnert zich het nieuws van gisteravond. Het ging over een baby, achtergelaten bij een villa. Hij had zijn aandacht er niet echt bij gehad. Op dat moment was hij thuis nog bezig met de rapportages en registraties van de afgelopen dagen. Nu hij het artikel met aandacht leest, dringt het tot hem door dat het over Groenebeek gaat. Niet ver hiervandaan.

Een woordvoerder van de politie laat weten dat de baby in het ziekenhuis is onderzocht en het naar omstandigheden redelijk maakt. De politie doet onderzoek naar de herkomst van het kind. Wie die nacht, of in de vroege ochtend, in het park was en iets of iemand heeft gezien, wordt verzocht contact op te nemen.

Coen staat op en zoekt al lopend Birgers nummer op in de contactlijst. Er wordt niet opgenomen. Met de krant onder zijn arm en de telefoon aan zijn oor volgt hij het pad naar de flatgebouwen aan de andere kant van het park. Zijn cliënt is thuisgebleven, denkt hij. En de reden daarvan zou wel eens te maken kunnen hebben met de vondeling.

6

Ze wilde vroeg opstaan om te gaan hardlopen, maar vergat de wekker te zetten. Als Carlos rechtop een stuk van het gordijn optilt, schrikt Marije wakker. Nijdig kijkt ze naar de wekker, alsof dat ding schuld heeft.

Hij ziet het. ‘Waarom ga je nu niet rennen? Het is hartstikke rustig in het park. Je bent de enige.’

‘Om deze tijd? Vergeet het maar. Ik ga vanavond wel. Marije is bang voor de zoveelste uit het niets opduikende journalist. Wat dacht u toen u de baby vond?

Het nieuwtje zal er wel van af zijn, meent Carlos. Hij bespeurt haar twijfel en glipt uit bed. ‘Ga jij maar douchen. Ik maak een lekker ontbijt voor ons.

‘Ik heb gesolliciteerd.’ Zodra het hoge woord eruit is, stelt ze zich voor hoe Carlos in de keuken zijn wenkbrauwen fronst en een onhoorbare zucht slaakt, voor hij de kamer binnenkomt.

‘Je meent het.’

‘Serieus.’ Ze vouwt een krantenpagina open en wijst. ‘Kijk.’

Ben jij de verbinder die wij zoeken? Carlos gaat zitten en leest hardop de vacaturetekst. ‘Maar je hebt het toch naar je zin in Heideroord?

Deze vraag heeft ze verwacht. Ze ziet zijn handen over de krant bewegen, alsof hij de kreukels wil gladstrijken. ‘Het is geen bevlieging, echt niet,’ probeert ze zijn bezorgdheid weg te nemen.

‘Ik geloof je wel.’

Ze pakt een tomaat en snijdt die in stukjes. ‘Ik was nieuwsgierig naar die pas opgerichte Taalschool in Drechterwoude,’ vervolgt ze met iets te veel enthousiasme in haar stem. ‘Het Groene Prieel in Heideroord is een prima werkplek, met leuke mensen en een directie waarmee ik het heb getroffen, daar niet van, maar ...’

Ze legt haar mes neer. ‘Die vacature komt op het juiste moment, alsof het zo moet zijn.’

Hij wil iets zeggen. In plaats daarvan tilt hij de waterkoker op. ‘Thee?’

Ze knikt. ‘Ik mis de talen. Het schrijven en het vertaalwerk. Dit is een kans.’

In zijn glas roerend volgt Carlos haar bewegingen.

Marijes woorden landen overal en nergens. Als grindsteentjes op het tuinpad. Dat ze achteraf vertelt dat ze gesolliciteerd heeft, zit hem dwars. Hij is bang dat ze zich al heeft neergelegd bij hun situatie en daarom op zoek is naar een nieuwe invulling. Zijn ogen scannen haar gezicht. Ze komt ontspannen over. De zorgelijke trek rond haar mond is verdwenen.

Ineens valt hem op dat een stukje Marije van vroeger terug is. De blik in haar ogen herinnert hem aan hun eerste ontmoeting, toen ze tolkte bij een gesprek tussen ouders, leerling en school, in een tijd waarin alles mogelijk leek. Zijn enthousiaste vriendin met wie hij dit huis kocht. De Marije die hij gemist heeft. Zijn maatje door dik en dun, die zo manmoedig haar lot accepteert. In het begin nog zichtbaar teleurgesteld, maar gaandeweg zo flink, zo akelig stoer soms, dat hij zich geen raad weet met de afstandelijkheid die ze daarmee creëert. Hij gunt haar het andere naar waar ze op zoek is, maar vreest opnieuw een teleurstelling. Hij besluit dat dit niet het moment is haar daarmee lastig te vallen, buigt zich over de tafel en geeft haar een kus. ‘Lieverd, goed dat je solliciteert. Ik meen het. Echt.’

Ze staat op, slaat haar armen om hem heen en beantwoordt zijn kus, voor ze naar de deur loopt. Haar gezicht op zelfverzekerd. ‘Mijn vader zei het altijd al: wie geen tegenslag verdraagt, vermijdt alle risico’s.’

In de badkamer blaast de föhn haar vochtige haren droog. Dat Carlos zich zorgen maakt, begrijpt ze. Zo is hij nu eenmaal. Toch wil ze doorzetten. Ze is toe aan een nieuwe plek, met andere mensen, die niets van haar weten. Bovendien is het zonde dat ze niets meer doet met haar talenkennis. Drie jaar geleden heeft ze haar baan als tolk bij de overheid opgegeven. Het freelancen viel niet te combineren met de polibezoeken. Vaak kwamen de opdrachten een dag voor de uitvoering binnen. Dan had ze geen tijd om afspraken te verzetten. Afspraken die belangrijker waren. Al gaven de collega’s haar alle ruimte. Zoveel ruimte dat het haar benauwde. En dat doet het nog steeds.

Ze leven met haar mee en weten zorgvuldig bepaalde gespreksonderwerpen te omzeilen. Zelfs als ze grieperig haar werkzaamheden moet onderbreken, ontmoet ze dezelfde begripvolle blikken als toen ze terugkwam na de laatste miskraam. Blikken waar ze genoeg van heeft.

De woorden hangen nog in de kamer als Carlos de krantenkop onder ogen krijgt. Het vondelingetje krijgt een naam. Hij kijkt naar de deur alsof hij bang is dat Marije binnenstormt en de krant onder zijn handen vandaan rukt. Haar opgewektheid van het laatste uur zal als sneeuw voor de zon verdwijnen, als ze opnieuw geconfronteerd wordt met de baby in het park. Dat zijn vrouw plannen maakt en de toekomst weer aandurft, stemt hem tevreden. Toch blijft hij op zijn hoede. Haar opgetogenheid mag de pijn verzachten, het neemt hun verdriet nooit volledig weg.

De ouders van de baby zijn nog niet gevonden. Carlos buigt zich over het artikel. De ambtenaar van de burgerlijke stand heeft het meisje ingeschreven met namen die de burgemeester heeft gekozen.

Enkel de tweede naam wordt genoemd. Fleur. Om de privacy van het meisje en haar verzorgers te waarborgen, worden voor- en achternaam niet bekendgemaakt. Een voor de hand liggende keuze, voor een kind dat tussen anemonen, guldenroede en vrouwenmantel is aangetroffen. Fleur. Carlos proeft de naam op zijn lippen. Zo had zijn dochter kunnen heten. Met de krant in zijn handen staat hij voor de tuindeuren. Hij kijkt naar het bloeiende sedum en ziet de hortensia’s van kleur verschieten. De dauwdruppels op het blad van de hibiscus glinsteren in het licht van de zon. De natuur mag dan mooi, vol en rijk zijn, ze raakt ook veel kwijt. Elk seizoen kent zijn verlies. In het menselijk bestaan is dat niet anders. Een kind waar niemand op zit te wachten is als een kind dat per ongeluk ter wereld komt. Er zijn moeders die nooit mama genoemd worden, vaders die nooit een kind op hun schouders dragen en pasgeborenen die nooit zullen weten hoe hun moeder ruikt.

In de natuur begint alles weer van voren af aan. Bomen nemen de tijd. Planten verschrompelen en komen weer op. Bloemen sterven en keren terug. De mens heeft haast. Het moet allemaal in dat ene leven gebeuren.

Marijes lichtvoetige tred op de trap haalt hem terug in de werkelijkheid. Hij legt de krant onder het stapeltje huis-aan-huisbladen. Nog voor ze de kamerdeur opendoet, is hij vals fluitend met de ontbijtspullen op weg naar de keuken.

7

‘Iemand voor jou.’

Allison is al op de parkeerplaats als ze de brigadier achter zich hoort. Hij hijgt. Ze draait zich om, ervan overtuigd dat hij haar moet hebben, al zit haar dienst erop.

‘Sorry, het klinkt dringend.’ Hij overhandigt haar de telefoon. ‘Je hebt die van jou zeker al uitgezet?’ Hij grijnst. Nog meer overuren ziet ze hem denken. Als ze het toestel overneemt, kijkt ze hem aan. Wie?

‘Een of andere hulpverlener. Van de ggz, geloof ik.’

Met de telefoon aan haar oor loopt ze het gebouw weer in. ‘Goedemiddag, met Hagman.’

‘Dag Allison, je spreekt met Coen Verschure. Kan ik jou een paar tellen spreken over Birger Thomassen?’

Ze duikt een lege kantoorruimte in. Hier wil ze zich niet met een jantje-van-leiden van af maken. De afgelopen dagen heeft ze vergeefs geprobeerd die spijkerjackman te bereiken. ‘Ik heb hem nog niet kunnen bereiken. Vertel.’ Ze hoort Coen inademen voor hij losgaat over zijn cliënt, de bange man met een belast verleden. De man die nog niet zo lang geleden in de problemen kwam en een voorwaardelijke veroordeling aan zijn broek heeft hangen. De man die daar zo van ondersteboven is geraakt, dat hij zich alles wat de hulpverleners hem aanbieden laat aanleunen. Van crisisinterventie tot woonbegeleiding.

‘Dat leidt tot goede resultaten,’ zegt Coen. ‘Birger weet wel dat hij niets fout heeft gedaan. Toch zit het gedoe met die vondeling hem dwars. Als er politie aan te pas komt, kruipt hij in zijn schulp.’

‘Terwijl hij juist geholpen heeft. Weet hij dat ik hem wil spreken?’

‘Ik heb hem erop voorbereid en uitgelegd dat hij een getuige is. Niet meer en niet minder.’

‘Zonder zijn verhaal is de toedracht evengoed helder.’ Ze is zich bewust van de geruststellende toon in haar woorden. ‘Hij hoeft dat alleen maar te bevestigen.’

‘Ik weet het. Birger weet het. En toch, jullie onderzoek maakt hem achterdochtig. Je weet inmiddels waardoor hij zo schichtig is geworden. Voor hem is het alsof hij er op de een of andere manier ingeluisd wordt en dat binnenkort moet bezuren.’

Allison hoort voetstappen in de gang. ‘Maar dit wegduiken, het verstoppen en niet opendoen, daarmee maakt hij het voor zichzelf nodeloos ingewikkeld.’

‘Ik wil er graag bij zijn als je met hem over de gebeurtenis praat.’

‘Wanneer?’ Ze opent haar agenda.

‘Ik kan niet garanderen dat het lukt.’ De twijfel in Coens stem spreekt voor zich. ‘Ik kan hem niet dwingen de deur voor jou open te doen, maar in zijn flat is hij op zijn best. Mag ik hem beloven dat het bij één gesprek blijft?’

Even later loopt Allison opnieuw de parkeerplaats op. Grauwgrijze wolken naderen vanuit het noordoosten, terwijl de ondergaande zon de horizon in het westen rood kleurt. Het zet de omgeving in een geheimzinnige gloed. Gefascineerd kijkt ze naar het spel van licht en donker. Na een middag in het kantoor, met dat zakelijke kunstlicht, is het alsof ze een andere wereld betreedt. Alsof ze uit een warrige droom wakker wordt en de warmte van een kleurige dag haar omarmt. Zo moet een gevangene zich voelen als hij vrijkomt. Ze zet alle autoramen open en stuift de weg op met wapperende haren. De overuren doen er niet meer toe.

Coen racet naar het rode kerkje dat uit verschillende soorten rood baksteen bestaat en daarom zo genoemd wordt. Het monumentale godshuis, aan de rand van Drechterwoude, kent vele gebruikers. Sinds er geen wekelijkse diensten meer worden gehouden, is het er nog nooit zo druk geweest. Er wordt gerouwd, getrouwd, gerepeteerd, yogamatjes uitgerold en op schaakborden gespeeld. Alleen de versleten grafstenen getuigen nog van andere tijden, met andere gewoontes. Coen verheugt zich op de repetitie. Over enkele weken voert het koor het requiem van Brahms uit. Muziek vertelt wat niet onder woorden gebracht kan worden. Selig sind, die da Leid tragen.

Hajo probeert zijn gedachten tot stilstand te brengen als hij terug naar huis fietst. Ondanks het druilerige weer is hij naar Hans’ huis gereden om een potje te kaarten met vrienden. Hans kent hij sinds hun beider zoons op het voortgezet onderwijs bevriend raakten. Tussen de spelrondes door worden er nieuwtjes uitgewisseld naar elkaars wel en wee geïnformeerd. Na afloop, bij de borrel, raken ze soms in een stevig debat verwikkeld, of gaan dieper in op een kwestie die een van hen bezighoudt.

Vandaag blijft één kwestie in zijn hoofd rondspoken: Varick. Als zijn zoon een klus voor zijn baas opknapt en in de regio is, heeft hij de bedrijfswagen mee. Dan neemt de jongen weleens de afslag naar de villa. Toch kan hij zich niet herinneren dat de jongen zo kortgeleden nog in Groenebeek was, behalve dan die dag na de stroomstoring. Als hij Hans moet geloven, heeft Varick Joris een lift gegeven, in plaats van andersom. Of Hans vergist zich, of Varick was die dag in de war door dat gedoe met de politie. En de vrouw van Hans heeft Varick gezien bij het tankstation. Hajo humde en knikte, alsof hij ervan wist, hoewel haar woorden hem in verwarring brachten. Het wordt hem steeds duidelijker dat Varick het ouderlijk huis ontwijkt. Ruzie hebben ze niet. Met Felicia heeft zijn zoon geen moeite. Die twee liggen elkaar. Wat de reden is dat de jongen zich van hem terugtrekt, mag Joost weten. Bij het tuinhek stapt hij af. De regen gutst langs zijn gezicht. Boven zijn hoofd huilt de hemel met hem mee om gebeurtenissen waarop hij geen grip heeft.

De toets op de telefoon knippert. Drie berichten van Felicia. Hij luistert de voicemail af. ‘Waar zit je? Ik heb je wat te melden. Als je stiknieuwsgierig bent, merk ik het wel. Tot snel hé?’

Soms zijn Felicia’s nieuwtjes alleen leuk voor haarzelf. Zoals toen ze hem liet weten drie weken langer weg te blijven, omdat er een superinteressante opdracht op haar wachtte, die ze niet mocht missen. Hij hoopt dat ze thuiskomt, morgen, overmorgen, deze week en dat dit het is dat ze wil vertellen.

Zijn verlangen is te sterk. Het risico op een fikse teleurstelling te groot. Zijn ogen dwalen over de tuin. Het evenwicht tussen de border, het gazon en het omliggende park brengt hem in balans. Op de plek waar op die vroege ochtend, een paar weken geleden, dat babymeisje is gevonden, trekt een merel wormen uit de rulle aarde. Het beeld van de reiswieg met het gele dekentje doemt op. Het was de laatste warme dag dit jaar. De dag dat Varick thuiskwam, in plaats van Felicia. Hij pakt de telefoon en maakt zich los van de bloeiende asters, die een fraai geheel vormen met de groen geschakeerde border en de vlinderstruik. Op een ander moment zou hij er een foto van maken. Vandaag steekt de onrust in zijn hoofd daar een stokje voor.

8