What Goes Around Comes Around

Titia Muizelaar

“What Goes Around Comes Around”

Titia Muizelaar

Eerste druk 2016

Uitgave E-book: juli 2017

Uitgever: Godijn Publishing

E-book productie: Black Bee Media

Foto omslag: León Schorel

Vormgever omslag: Frank Puts

“What Goes Around Comes Around” is onderdeel van de Boek10 serie 2016 i.s.m. Heel Nederland Schrijft

ISBN 978-94-92115-40-9

NUR 301

©2016 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Ter nagedachtenis aan mijn ouders

Titia,

Jij bent

Doelbewust, vol goede moed

Altijd open en eerlijk

Onbevangen, soms naïef

Veel tegenslag

Het onmogelijke …

Moest mogelijk worden

En werd mogelijk!

Je zus Hanny

A L I C E

Boek I

Proloog

Alkmaar 1975

Jimmy gaat meteen naar boven. Uit de muur van zijn kantoor verwijdert hij een paar stenen. Ik loop hem achterna en zie tot mijn stomme verbazing dat hij er zakjes uithaalt.

‘Wat is dat?’

‘Mens, zeik niet. Je hebt niets gezien en nu oprotten.’

Hij duwt me tegen de muur en rent daarna de trap af naar beneden. Ik ga hem achterna. In de kamer staat hij ongegeneerd uit de whiskyfles te drinken.

‘Waar ben jij mee bezig!’

‘Mens, zeur niet.’

Hij draait zich naar me om, kijkt me vernietigend aan en pakt me bij mijn keel. Zijn gezicht is vlakbij het mijne en ik ruik de walm van drank en sigaretten.

‘Zeikwijf. Altijd zeuren, altijd heb je wat.’

Hij knijpt harder. Doodsbang word ik van hem. Ik krijg geen lucht meer. Wanhopig probeer ik zijn handen van mijn keel los te trekken. Het lukt niet.

‘Nu heb je geen grote mond meer, hè? Gewoon je bek houden. Dacht je nou dat ik je wat ging aandoen?’

Hij lacht hard, te hard, laat me godzijdank los en geeft me zo’n harde duw dat ik op de bank tuimel die achter mij staat. Ik leg mijn hand tegen mijn keel en zeg hees: ‘Idioot, ik stikte bijna.’

Hij maakt een dreigend gebaar met zijn handen.

‘O, ja? Je mag blij zijn dat ik je niet heb doodgeknepen! Zitten blijven!’

Driftig loopt hij van kamer naar kamer. Boven hoor ik hem rommelen en foeteren. Met een reistas komt hij beneden en hij pakt uit de la van de servieskast een boekje, papieren, een videoband en gooit deze in de tas. Aan zijn broekriem hangt een pistool. Wat is hij van plan? Mijn keel doet zeer, ik krijg het benauwd, durf me niet te verroeren en kan maar aan één ding denken: zodra hij de deur uit is, ga ik voorgoed bij hem weg. Wat er ook gebeurt.

De telefoon gaat. Geërgerd neemt Jimmy op. Hij schreeuwt tegen degene aan de andere kant van de lijn dat hij het niet meer pikt en dat ze voortaan rekening met hem moeten houden. Vervolgens smijt hij de telefoon neer, waarna hij dreigend op mij afkomt: Als jij ook maar één keer je bek opendoet, dan weet ik je te vinden! Denk erom!’ Zijn gezicht is verwrongen tot een wreed masker.

Angstig kijk ik naar hem, waarom moet ik mijn bek dichthouden? Hij grijpt de whiskyfles en loopt al drinkend de woonkamer uit. Opeens komt hij weer binnen, schiet een kogel naast mij in de bank en dreigt dat hij me niet meer wil zien. Ik voel het bloed uit me wegtrekken en zit als vastgenageld op de bank. Geluidloos bid ik tot Onze Lieve Heer: laat hem weggaan en nooit meer terugkomen, laat hem weggaan. In stilte bid ik door. Even later verlaat hij tierend het huis en trekt met een klap de voordeur achter zich dicht. Opgelucht sta ik op, ik kijk hem na door het raam. Het grind spat achter de auto op als hij met gierende banden de oprijlaan afrijdt. Nauwelijks bekomen van zijn woede-uitbarsting hoor ik een enorme knal en zie een vuurbal boven de bomen uitstijgen. Zijn auto is geëxplodeerd. Ik grijp naar mijn hoofd en schreeuw. Ik wil ernaartoe rennen, ruk de voordeur open, maar buiten kom ik niet verder dan een paar stappen, want ik word van achteren vastgegrepen. Ik weet niet wat me overkomt.

‘Wegwezen nu. Je bent vanavond niet thuis. Morgen kom je terug en je weet van niets,’ hoor ik achter me fluisteren.

Mijn hart gaat als een dolle tekeer, het zweet breekt me aan alle kanten uit. Even sta ik bewegingloos, haal diep adem, dan loop ik snel naar binnen pak mijn tas, hol naar de garage en start mijn auto. Aan het eind van de oprijlaan staat Jimmy’s auto in lichterlaaie. De aanblik daarvan is afschuwelijk. Ik rijd er zo snel mogelijk langs en geef daarna vol gas.

1

1996 Blaricum

Zoals gewoonlijk komt mijn zoon met veel lawaai binnen. Hij heeft een grote bos bloemen in zijn handen en geeft mij een dikke knuffel. Daarna beent hij naar de keuken en legt de bloemen op het aanrecht. Ik zet ze in een grote vaas, het schikken komt later wel. Het avondeten staat in de oven en ik stel de tijd in.

In de woonkamer gaan we op de bank zitten bij de brandende open haard en ik schenk voor ons een glas wijn in.

Julien is twintig. Zijn donkere haar, bruine ogen en charmante karakter heeft hij van Antonio, zijn vader. Zijn creatieve kant heb ik hem meegegeven. Hij werkt als freelance cameraman bij een productiebedrijf en wil later filmregisseur worden. Enthousiast vertelt hij wat hij de afgelopen tijd heeft beleefd. Volgende week vertrekt hij voor twee maanden naar Spanje om filmopnamen te maken van vakantiebestemmingen aan de Spaanse kust. Ik beloof hem een weekend over te komen.

We praten verder over zijn toekomst, totdat hij ineens over vroeger begint: ‘Mam, ik weet niet beter dan dat jij altijd bij de uitgeverij hebt gewerkt. Dat wij in Spanje hebben gewoond, mijn vader zanger was, overleden is en dat wij toen uit Spanje zijn vertrokken.´

‘Ja, en?’

‘Bij het productiebedrijf las ik in een oude uitgave van een maandblad over nachtclubs in Spanje een interessant artikel van toen en nu. Het ging over bekende zangers van vroeger, en er werd ook in het kort vermeld dat de bekende zanger Antonio op jonge leeftijd plotseling is overleden. Ik was verbaasd dat ik iets over hem las. Het maakte me nieuwsgierig. Hoe is dat toen gegaan en wat deed jij eigenlijk in de periode voordat je Antonio leerde kennen?’

Zijn vraag overvalt mij. ‘Een ogenblik, ik moet even bij de oven kijken.’ Dit om mezelf de tijd te geven na te denken over mijn antwoord. Het duurt zeker nog een halfuur voordat het eten klaar is. Ik schenk onze glazen nog eens vol en ga ervoor zitten.

‘Ik heb gewacht tot je mij die vraag zou stellen, omdat ik het moeilijk vind om erover te beginnen. Voordat ik je vader ontmoette was ik getrouwd met Jimmy.’

Hij trekt vragend zijn wenkbrauwen op. Ik vertel hem dat ik zangeres was in onze band The Five Singers. Hoe Jimmy veranderde in een hufter, en verslaafd raakte aan drank en drugs. En hoe hij aan zijn einde kwam.

‘Jezus, wat een nare ervaring, maar wel een engerd als ik het zo hoor. En je hebt dus in een band gezongen. Hoe heb je Antonio leren kennen?’

‘Jimmy was de aanleiding van de ontmoeting met je vader.’

‘Hoe bedoel je? Vertel. Ik wil alles weten.’

‘Na alle formaliteiten rond zijn begrafenis wilde ik er een paar weken tussenuit. Ik was bang dat de lui die zijn auto hadden opgeblazen zouden terugkomen om mij iets aan te doen.’

‘Ja, dat begrijp ik.’

‘Na die nare periode heb ik bij vrienden gelogeerd in Lloret de Mar. Daar heb ik je vader ontmoet.’

‘In Spanje?’

‘Ja. Ik had Sonja gevraagd om één keer per week naar mijn huis te gaan om de post op te halen en de planten water te geven. Ik wilde maar een paar weken wegblijven.’

‘Kwam ze dan steeds helemaal uit Amstelveen?’

‘Ja, zeker. Dat is nou vriendschap.’

‘Mooi.’

‘Nadat ik jouw vader had ontmoet, werden het niet een paar weken, maar bijna vier maanden voordat ik weer naar huis terugging. We waren verliefd en ik kon mijn geluk niet op. Ik werd zwanger, hij was dolgelukkig en wij maakten trouwplannen. Je lijkt trouwens sprekend op hem, dat heb ik nooit tegen je gezegd. Je hebt zijn kleur haar en ogen en je bent net zo knap en charmant als je vader.’

Hij lacht kort: ‘Waarom zijn jullie niet getrouwd?’

‘In december merkte ik dat ik zwanger was en we zijn in diezelfde maand getrouwd. Maar zoals je hebt gelezen was Antonio zanger. Hij moest twee maanden op tournee door de Verenigde Staten. Hij vertrok en ik ging terug naar mijn huis in Alkmaar. Toen ik thuiskwam, leek het alsof er vreemde mensen in mijn huis waren geweest.’

‘Was er ingebroken?’

‘Er was geen spoor van inbraak. Toch had ik het idee dat er stoelen waren verschoven en dat de foto’s op het bureau anders stonden. Gevoelsmatig bracht ik het in verband met Jimmy.’

‘Waarom?’

‘Zijn dood was geen ongeluk, maar een gerichte moordaanslag. Ik vermoedde dat de gasten die hem om het leven hadden gebracht in mijn huis waren geweest. Ik had geen enkel bewijs, ook omdat er geen sporen van inbraak waren en er niets was gestolen. Je kunt je voorstellen dat het mij beangstigde. Ik ben zo snel mogelijk teruggegaan naar Spanje. Je vader kwam terug van zijn tournee en jij werd in augustus geboren. We waren gelukkig en maakten toekomstplannen voor jou. We hadden het goed samen.

Op een middag zat oom Guiseppe bij ons in de tuin. Toen ik naar boven ging, omdat je huilde, zag ik door het raam dat hij ruzie maakte met Antonio. Toen ik beneden kwam leek alles weer heel normaal, alsof er niets gebeurd was. Maar oom Guiseppe vertrok.

’s Avonds werd je vader niet lekker. Hij ging even op bed liggen. Ik werd ongerust. Omdat hij erg lang boven bleef, ging ik bij hem kijken. Ik dacht dat hij lag te slapen en wilde hem wakker maken. Toen ontdekte ik dat hij was overleden.’

‘Is het op die manier gegaan? Vreselijk.’

‘Dat kun je wel zeggen. In plaats van meelevend waren zijn ouders koud en kil. Veel verdriet hadden zij niet om zijn dood. We konden niet in ons huis blijven wonen, want het was familiebezit en ik werd niet geaccepteerd. We zijn een maand na zijn overlijden teruggegaan naar Nederland. Mijn huis in Alkmaar dat ik in de verkoop had gezet, was inmiddels verkocht. Ik had geen thuis meer. We hebben toen een paar maanden bij Sonja gewoond, totdat ik deze bungalow kocht.’

‘Wat heb jij nare dingen meegemaakt. Van Antonio’s familie heb je nooit meer iets gehoord?’

‘Nee, het was over en uit.’

Ons gesprek wordt onderbroken door de bel van de oven.

‘Zet jij de glazen en borden op tafel Julien? Dan haal ik het eten uit de oven.´

Na het avondeten komt hij erop terug.

‘Wat ik niet begrijp, waarom is Jimmy’s auto ontploft? Hij dood, mijn vader ineens dood, ik vind het een vreemde zaak. Hier zit meer achter.’

Hij blijft vragen stellen, moet ik hem vanavond over die geschiedenis van de diamantenvondst vertellen?

‘Je hoeft niet zo te kijken, zo gauw kom je niet van mij af,’ lacht hij.

Hij heeft gelijk, en ik kan en wil de hele kwestie ook niet langer voor hem geheimhouden. Hij is per slot van rekening geen klein kind meer en heeft recht op de waarheid. Ik zal het hem uiteindelijk toch moeten vertellen. Als hij eenentwintig jaar wordt, wil ik hem machtigen op mijn bankrekeningen. Mocht ik ooit mijn financiën niet meer zelf kunnen regelen dan is hij daar de aangewezen persoon voor. Jeetje, zo’n gesprek had ik vanavond niet verwacht. De open haard is ondertussen bijna gedoofd. Julien legt er een paar houtblokken op. Er zit nog wijn in de fles en ik schenk onze glazen nog eens vol.

‘Zet je schrap. Het is een ongelooflijk verhaal, maar echt gebeurd.’

Hij leunt achterover in de kussens van de bank en ik zit schuin tegenover hem in de andere hoek.

‘Luister, toen jouw vader op tournee was in de Verenigde Staten ben ik teruggegaan naar Alkmaar. Ik moest hoognodig naar huis, want ik was al maanden weggebleven. Zoals ik je vanmiddag vertelde, leek het net alsof er mensen in huis waren geweest. Ik vond het raar en probeerde me te herinneren wat Jimmy vroeger uitvoerde als hij thuis was. Als ze ergens naar op zoek waren, wat zochten ze dan?’

‘Ben je daarachter gekomen?’

‘Ja, op een heel bijzondere manier.’

‘Ik ben een en al oor.’

‘Vaak had ik hem boven in zijn kantoor horen rommelen en ik besloot daar die dag een kijkje te nemen. Op het eerste gezicht was er niets bijzonders te zien. Ik liep naar een plek in de muur waar ik Jimmy stenen had zien loswrikken. Nadat ik die bewuste stenen had weggehaald, lag er niets achter. Ik ging achter zijn bureau zitten en tikte gedachteloos met mijn vingers op het bureaublad. Het was vreemd, op een bepaalde plek klonk het hol. Ik tikte nog eens, iets harder, en toen ging de deur van een inpandige kast open. Ik schrok, maar verder gebeurde er niets. Nieuwsgierig liep ik naar de deur. Ik duwde hem verder open en zag een klein rood lichtje knipperen achter een rij boeken. Het was bijna niet te zien. Ik schoof de boeken opzij en drukte op het lampje. Tot mijn verbazing schoof de achterwand open. Aan de achterkant van de deurpost vond ik een lichtschakelaar en ik zag onder het schuine dak een lege kamer waar ik niets van af wist. Ik vond het ongelooflijk. Het was een kale ruimte met een houten vloer, net zo groot als Jimmy’s kantoor, zonder ramen. Het rook er muf en er hing een naargeestige sfeer.’

‘Typisch dat je een kamer in huis hebt waar je niets van afweet. Vind je niet?’

‘Daar heb je gelijk in, maar ik wist het echt niet. Het huis had elf kamers en deze lag naast Jimmy’s kantoor en was verborgen achter de kastdeur. Vroeger kwam ik nooit in zijn kantoor. Al had ik het gewild, hij deed altijd de deur op slot. Nu ik de sleutel had kon ik er naar binnen. Stomtoevallig hoorde ik later van buren, die er al jaren woonden, dat er in de oorlog mensen in ons huis ondergedoken hadden gezeten. Sinds die tijd is die kamer nooit meer in gebruik geweest. Die beklemmende angst was daar nog steeds voelbaar.’

‘Dat kan ik me voorstellen. Dat jij dat gevoeld hebt.’

‘Ik liep in die kamer heen en weer. Er was eerst niets te zien. Toen viel me op dat één vloerplank een iets bredere naad had. Ik probeerde of die plank los lag en na wat wrikken kwam hij los. Een tweede plank die daarnaast lag kon ik ook lostrekken. Met mijn hand voelde ik onder de vloer en ik stuitte op een pakje. Ik pakte het, blies de dikke laag stof eraf en maakte het open. Er zaten twee zwarte fluwelen zakjes in die dichtgeknoopt waren met een goudkleurig koordje. Toen ik de zakjes opende zag ik tot mijn grote verbazing dat er grote en kleine glanzende diamanten in zaten. Ik trok mijn vest uit, legde het op de kale vloer, schudde de inhoud van het zakje daarop leeg en begon ze te tellen. Het waren honderdvijfenzestig diamanten. Waren die van Jimmy? Ik heb ze teruggelegd zoals ik ze had gevonden, schoof de planken weer op hun plaats en sloot de kastdeur waarna ik hoorde hoe ook de achterwand verschoof.’

‘Dat zochten ze dus. Ze waren op zoek naar de diamanten. Dit is haast niet te geloven. Je vertelt het alsof het gisteren is gebeurd, terwijl het ruim twintig jaar geleden is!’

‘Het was zo’n merkwaardige ontdekking dat ik ieder detail heb onthouden.’

Ondertussen neem ik een slok wijn.

‘Wat heb je met die diamanten gedaan?’

‘De volgende dag heb ik informatie ingewonnen bij verschillende juweliers, maar niemand kon mij een adres van een juwelier of inkoper geven die bereid was van een particulier te kopen. Na enkele weken kreeg ik een telefoontje van een van hen dat ik in Antwerpen iemand kon ontmoeten die mij advies kon geven.’

‘Wat een vreemde zaak. Waarom ben je niet naar de Diamantbeurs gegaan?’

‘Daar ben ik geweest, maar zij kopen niet van particulieren. De medewerkers van de Diamantbeurs gaven mij ook geen adres. Ja, dat telefoontje was inderdaad vreemd. Maar het was iets. De afspraak was dat ik op een bepaalde tijd in het restaurant van station Antwerpen-Centraal moest zijn en dat ik het boek Sophies Keuze op tafel moest leggen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik was net binnen en had koffie besteld toen er een man naar mij toekwam die zich voorstelde als Leo. Hij bestelde hetzelfde als ik. Omdat ik meer wilde meer weten, vroeg ik hem waarom hij in deze verkoop bemiddelde. Hij antwoordde, dat hij Jimmy en het wereldje van de diamantairs kende. Een van de juweliers waarbij ik informatie had ingewonnen, had hem ingelicht. Via hem kon ik de diamanten verkopen en kreeg ik mijn deel van de opbrengst. De rest van het geld ging naar de andere partijen.

Ik vroeg hem welke andere partijen hij bedoelde. Jimmy’s “zakenrelaties” werden door de juwelier getipt dat de diamanten te koop werden aangeboden. Zodoende werd hij ingehuurd met de opdracht de diamanten in samenwerking met mij te verkopen. Het geld moest met vier andere partijen gedeeld worden. Ik kreeg Jimmy’s deel.

Ik geloofde hem, want Jimmy was niet op een eerlijke manier aan die diamanten gekomen. Ik nam er genoegen mee, liet hem één diamant zien en vroeg of hij die kon taxeren.’

‘Kende hij iemand die ze wilde kopen?’

‘Dat was de bedoeling. Hij bekeek de steen zorgvuldig en zei dat een kennis van hem hierin handelde. Hij belde hem op en sprak af dat wij een uur later zouden komen.’

‘Mam, niet normaal. Je ging zomaar met een wildvreemde vent mee die wist dat je diamanten in je tas had.’ Hij schudt zijn hoofd over zoveel onbenul.

‘Ja, het was ook idioot dat ik meeging. Wat bezielde me? Ik wist niet wat ik moest doen, de situatie overviel me. We kwamen bij een winkeltje en een sjofele man van middelbare leeftijd, met halflang ongekamd grijs haar en een hangsnor, deed open. Hij had een te grote en versleten jas aan die als een voddenzak om hem heen hing. Het winkeltje stond propvol met antieke stoelen, kastjes, beelden en snuisterijen. Ik kon moeilijk geloven dat hij een diamantinkoper was, maar de man loodste ons door de rommel heen naar een kamer achter in de winkel. Wij gingen aan zijn bureau zitten en hij stelde zich voor, Joseph Levi. Ik gaf hem een diamant. Hij bekeek deze nauwkeurig met een juweliersloep en oordeelde dat de steen van zeer goede kwaliteit was. Ik had twee fluwelen zakjes meegenomen, ik gaf hem er slechts één, waar tachtig diamanten in zaten. Het tweede zakje hield ik in mijn tas. Hij bekeek de diamanten een voor een met de loep. Het duurde een eeuwigheid, maar uiteindelijk was hij geïnteresseerd om te kopen. Bedachtzaam keek hij ons aan en na enig aarzelen bood hij twee miljoen dollar. Het was een groot bedrag en ik liet het aan Leo over om de deal met hem te sluiten.

Uit een grote kluis die in de hoek van de kamer stond, haalde hij een koffer waarin het geld zat. Met een geldteller telde hij het bedrag uit. Elke vijftigduizend dollar werd gebundeld. Leo telde de pakjes na en deed ze in de koffer. Na deze zakelijke afhandeling, schoof de man de diamanten terug in het fluwelen zakje, liet dit op zijn bureau liggen, en ging ons voor door de winkel naar de uitgang. Leo’s auto stond voor de deur geparkeerd en we stapten vlug in. Hij kende een grote parkeerplaats niet al te ver weg. Eenmaal daar aangekomen zocht hij een rustige plaats op. Hij haalde acht pakjes uit de koffer en deed ze in een grote handtas die in de auto lag. Dat was mijn deel; vierhonderdduizend dollar.’

Julien kijkt mij aan met een blik die zegt dat het één groot verzonnen verhaal is. ‘Jij hebt dus vierhonderdduizend dollar gekregen?’

‘Precies. Die twee miljoen dollar moest met vier andere partijen worden gedeeld.’

‘Vond je het niet gek dat de koper zoveel geld in huis had?’

‘Wist ik veel hoe dat ging? Later vroeg ik me dat wel af en ook waarom ik zo snel een telefoontje van een juwelier kreeg.’

‘Het klopt ergens niet. Het is abnormaal dat jij die Leo met meer dan anderhalf miljoen dollar liet weglopen.’

Ik hoor het sarcasme in zijn stem en hij heeft gelijk.

‘Wil je meer horen? Dan moet je luisteren.’

‘Oké, ik luister.’

‘We reden naar mijn auto. Bij het uitstappen gaf hij me een hand, bromde iets wat op ‘Het beste’ leek en wachtte totdat ik in mijn auto zat. Ik ben meteen doorgereden naar Luxemburg. Bij een bank opende ik een rekening. Daar stortte ik een groot deel van het geldbedrag op en ik huurde er een kluis waarin ik het andere zakje met diamanten en de rest van het geld opborg.’

‘Jemig, het is niet te geloven. Je had wel lef. Dat jij die Leo zomaar vertrouwde begrijp ik nog steeds niet.’

‘Achteraf realiseerde ik mij dat ik heel naïef was. Hoe zal ik het zeggen, ik had geen idee wat ik met die diamanten moest en hoe had ik dat ook kunnen weten?’

‘Geen idee’

Wat er destijds in een paar weken gebeurde was zo onwerkelijk, en zeker na die dag in Antwerpen. Ik snak naar een pauze. ‘Zal ik koffiezetten? De wijn is op.’

‘Ja, lekker.’

Hij loopt mij achterna de keuken in. ‘Wat een geschiedenis eigenlijk met die diamanten. Waarom heb je ze niet allemaal verkocht?’

‘Voor mindere tijden. Het had ook geen haast, niemand wist dat er nog een tweede zakje was.’

‘Dat is een goede reden. Ben je daarna nog lang in Alkmaar gebleven?’

‘Nee. Ik heb je al verteld dat het huis bij een makelaar in de verkoop stond en ben teruggegaan naar Spanje.’

‘Hoe zit het dan met mijn vader?’ gaat hij in een adem door. ‘Ik wil dat je ook alles over hem vertelt.’

‘Dat zal ik morgen doen. Laten we kijken wat er vanavond op de televisie is, want ik moet even bijkomen. Het is voor mij een heftige tijd geweest.’

‘Oké. Jouw leven lijkt wel een soap. Morgen het grote vervolg.’

De volgende ochtend na het ontbijt begint Julien weer over Antonio.

‘Ik heb nu de Jimmy-story gehoord, vertel eens precies waar en hoe je mijn vader hebt ontmoet.’

‘Dat heb ik je gisteren verteld.’

‘Alleen dat je hem ontmoette in Spanje en dat jullie kort daarna zijn gaan samenwonen.’

‘Toen we elkaar een maand kenden, ben ik bij hem gaan wonen.’

‘Vonden je vrienden het niet raar dat je zo snel een ander had?’

‘Ze keken ervan op. Antonio was in tegenstelling tot Jimmy een charmante man. Ze vonden het fijn voor mij.’

‘Kenden ze Jimmy?’

‘Het waren mijn jeugdvrienden. Toen ik met hem een relatie kreeg namen zij afstand; ze wilden niet met die praatjesmaker omgaan. Zij zijn in de tijd dat ik met hem was getrouwd in Spanje gaan wonen en ik heb altijd contact met ze gehouden.’

‘Na zijn dood kon je dus wel naar hen toe, dat is vriendschap.’

‘Jazeker.’

‘Vertel verder, want ik ben heel nieuwsgierig naar je hele verhaal.’

Met een paar grote mokken koffie gaan we naar de woonkamer.

‘Ik was alweer thuis, voordat hij van zijn tournee terugkwam. Hoewel we heel gelukkig met elkaar waren verzweeg ik de diamanten voor hem. We trouwden en mijn vrienden waren onze getuigen. Het was geen groots bruiloftsfeest. Met een paar speciale vrienden, mijn zus uit Canada, zijn neef Luiz en zijn ouders hebben we gedineerd, ook al was de verhouding tussen zijn ouders en mij vanaf het begin al niet geweldig.

Daarna was er weinig contact met hen ook toen werd jij geboren. Maar wij konden ons geluk niet op.’

‘Je vertelde dat alleen Luiz en oom Guiseppe bij ons kwamen?’

‘Ja, en ook over het laatste bezoek van zijn oom en dat ik je vader ’s avonds dood op bed vond.’

‘Ja, dat heb je verteld.’

‘De dokter stelde een acute hartaanval vast. Ik was wanhopig en intens verdrietig. Hij was mijn grote liefde.’

Het voelt alsof ik die hele situatie herbeleef en ik krijg een brok in mijn keel, maar Julien vraagt heel nuchter: ‘Waarom zijn we daar niet gebleven?’

Ik slik mijn tranen in, met mijn handen strijk ik over mijn knieën en ik drink mijn koffie op. Even adempauze.

‘We zijn na zijn dood een poosje in Spanje blijven wonen en daarna ben ik met jou naar Nederland vertrokken. Hoe zijn familie het voor elkaar heeft gekregen weet ik niet, maar ze hebben het testament van je vader nietig laten verklaren en een oudere versie werd het officiële. Het was juridisch zo dichtgetimmerd dat er geen speld tussen te krijgen was en wij uit het huis moesten vertrekken. Ik kreeg een geldbedrag mee en dat was het.’

‘Dus zijn testament waarin stond dat jij zijn erfgenaam was, werd vernietigd? Als ik je goed begrijp was de familie niet geïnteresseerd in mij?’

‘Nee, ze hadden geen belangstelling voor jou en zeker niet voor mij. De verhouding was uitgesproken slecht. Alleen konden ze jou, als erfgenaam van hun zoon niet uit het testament schrappen.’

‘Wat een rare zaak. Hun zoon overleden en de kleinzoon erkennen ze niet? Wat moet dat erg geweest zijn voor jou.’

‘Ja, behoorlijk. Dat was een van de redenen dat ik terugging. Een andere reden was dat ik Nederland en mijn vrienden miste. Het lukte me om een baan te vinden als journaliste bij de uitgeverij van Willem.’

‘Wat een verhaal. Ik grapte gisteren dat jouw leven een soap lijkt, maar het is echt zo. Je kunt er een boek over schrijven. Je werd weduwe die met een klein kind achterbleef. Waarom heb je niet van het geld op de bankrekening in Luxemburg geprofiteerd? Dan had je niet fulltime hoeven werken.’

‘Dat heb ik wel gedaan. Van mijn salaris bij de uitgeverij kon ik niet op grote voet leven, maar het geld van de diamantenverkoop was niet te verantwoorden. De bank in Luxemburg heeft een bankgeheim. Af en toe ging ik ernaartoe en nam ik mondjesmaat geld op. Dat is tot nu toe probleemloos verlopen.’

‘Kon je dat niet per overschrijving doen?’

‘Nee, dat kan niet met een overschrijving. Je moet goed begrijpen dat het zwart geld is. Het is logisch dat die diamantaffaire geen zuivere koffie was.’

‘Daar heb je gelijk in.’

‘Om op jouw vraag terug te komen; de rest van de diamanten en het geld ligt in een kluis, en er staat nog een behoorlijk bedrag op die rekening.’

‘Ik heb er nooit bij stilgestaan dat je een dubbele agenda kon hebben. Je hebt het heel slim uitgedacht.’

‘Ja. Het was de enige manier om het geld en de diamanten veilig te stellen.’

‘Jemig, je was nog zo jong. Mam, ik vind je een kanjer.’

Hij slaat een arm om mij heen en de knuffel die hij me geeft verwarmt me.

We zeggen een tijdje niets, ieder is in zijn eigen gedachten verzonken. Julien kijkt peinzend voor zich uit. Ineens vraagt hij: ‘Wij konden toch naar jouw huis in Alkmaar?’

In één klap ben ik terug in de woonkamer.

‘Het was in de tussentijd dat wij in Spanje woonden verkocht. Er waren daar zulke nare dingen gebeurd. Ik had het toch verkocht, ook als ik je vader niet had ontmoet.’

‘De nare dingen met Jimmy bedoel je?’

‘Ja.’

‘Waarom ben je na Antonio’s overlijden alleen gebleven. Je was nog zo jong?’

Ik haal mijn schouders op: ‘Ach, ik heb wel een paar vriendjes gehad, maar ik wilde dat jij die pas zou ontmoeten als ik er zeker van was dat het tot een echte relatie zou komen. Dus niet. Nee, ik heb een ellendeling gehad en de allerliefste man die ik maar kon vinden. Een tweede Antonio kom ik niet meer tegen. Ik vind het best zo en heb er geen spijt van.’

‘Maar mam, niet om het een of ander, hij heeft je niet goed achtergelaten en mij al helemaal niet.’

‘Zo moet je dat niet zien, lieverd. Ik was zo kort met hem getrouwd en hij komt uit een strenge, ouderwetse Spaanse familie. Met een buitenlandse vrouw hadden ze niet veel op. Als je straks eenentwintig jaar wordt, komt de erfenis van je vader vrij. Hoe groot dat bedrag is, weet ik niet. Het is niet belangrijk. Je hebt het goed.’

‘We zullen zien hoe groot die erfenis is. Het is jammer dat ik hem nooit heb gekend. Hij was vast een leuke vader.’

‘Het is inderdaad jammer dat hij jou niet heeft zien opgroeien. Ik mis hem nog elke dag. Toch zie ik veel van hem in jou terug en dat is fijn.’

‘Ik kan begrijpen dat je die Jimmy niet mist. Wat een crime story.’

2

Een paar dagen later, nadat Julien is vertrokken, nestel ik mij met een paar kussens in mijn rug op de hoekbank bij de open haard. Het is druilerig weer. In de tuin liggen de bladeren bruin en verdord op de grond, de struiken zien er triest uit en in de vijver laat de koi karper, de enige die de aanvallen van de reiger overleefd heeft, zich af en toe zien. Het is winter en ik verlang naar de zomer.

Ik doe mijn ogen dicht en denk aan het gesprek met Julien. Dat was niet gemakkelijk voor mij, en het voelt alsof het verleden met Jimmy en Antonio weer mijn leven is binnengedrongen. Het enige wat mij toen, na het ongeluk met Jimmy, opviel in de krantenartikelen, was dat in die hele periode veel criminelen waren omgebracht in het circuit. Alle moorden hadden een connectie met elkaar. Toch kwam niemand op de foto’s in de kranten mij bekend voor. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wie Jimmy om het leven heeft gebracht, waar hij naartoe wilde gaan en van wie de diamanten zijn.

Na het overlijden van Antonio, toen wij in Nederland gingen wonen, vond ik het prettiger dat wij mijn meisjesnaam Nicolai als achternaam zouden hebben. Uiteraard blijft Pereira-Nicolai Juliens officiële familienaam.

Mijn gedachten dwalen af naar die turbulente jaren met Jimmy en naar onze band The Five Singers.

We reisden door heel Nederland van discotheek naar discotheek. Jimmy, de leadzanger en gitarist van de band, vond ik een leuke vent en ik werd heimelijk verliefd op hem. Hij had een sportief figuur en zag er stoer uit met zijn wilde bos blonde haren en blauwe ogen. Hij was een paar jaar ouder dan ik. Ons repertoire haalden we uit de hitlijsten en we scoorden aardig. Hij werd ook verliefd op mij en we trouwden. Ons huwelijk werd geen succes. De meisjes flirtten veel met hem. Hij vond het geweldig, ik kon er niet tegen. Aan de ene kant was het een leuke tijd, aan de andere kant was ik ongelukkig. Hij zag dat anders. Het was een promotie voor de band. De meiden kwamen ook voor de jongens. Ik liet het zo. De discotheek waar wij een maand lang optraden, was bijna iedere avond in de vakantietijd bomvol. We verdienden veel geld. Een deel daarvan zette ik op een spaarrekening voor later.

Hij was een eersteklas charmeur en wist iedereen om zijn vinger te winden. Het succes steeg hem naar zijn hoofd, wat hem er niet leuker op maakte. Zijn drank- en gokprobleem en later zijn drugsverslaving was vreselijk en hij gaf geld uit als water. Steeds vaker kregen we ruzie en dan kon hij zijn handen niet thuishouden. Goh, ik heb wat keren op het podium gestaan met blauwe plekken op mijn armen, benen en gezicht die ik camoufleerde met mijn kleding en make-up. Op een keer ging hij te ver. In een dronken bui sloeg hij me zo hard dat ik een gekneusde rib had en niet meer kon zingen. De drummer kon het niet meer langer aanzien en verliet de groep. Er moesten een nieuwe muzikant en een zangeres gevonden worden, want de show moest blijven draaien. Door zijn drugsgebruik kwam hij in het criminele circuit terecht. In de haven in Rotterdam haalde hij die rotzooi op en dan nam hij het mee naar onze optredens in het land. In de pauzes gaf hij die hele handel af aan drugshandelaren en werd hij contant betaald. Hij verdiende daar goed aan en het geld kreeg hem steeds meer in zijn macht. Aan zijn drank-, gok- en drugsverslaving ging onze band ten onder. Het kon hem niets schelen en ik vond het vreselijk hem te zien afzakken in die louche wereld waarin hij mij ook probeerde mee te slepen.

Ongelooflijk wat hij allemaal flikte. Hij werd kwaad als ik hem vroeg ermee op te houden. Ik moest me niet met hem bemoeien, want ik ‘vrat er toch ook van?’ Hij wilde niet veranderen en ik moest het vergeten, want ik wist te veel en dat kon mij de kop kosten. Ik ben een idioot geweest om bij hem te blijven, ik leefde in een soort film. Als hij te veel drank en drugs had gebruikt was hij een ellendeling, daarna had hij veel spijt en kon hij niet zonder mij. Hij had me nodig. En ik bleef hangen.

We hadden een groot huis in Alkmaar gekocht. In die periode ben ik journalistiek gaan studeren. Ik wachtte het juiste moment af om mijn biezen te pakken en hij had niets in de gaten.

Dat moment kwam niet en ik werd steeds banger voor hem. Tenslotte was hij verslaafd en daar moest ik uit zelfbescherming rekening mee houden. Je weet nooit hoe verslaafde mensen zullen reageren.

Op een middag, hij was net een halfuur weg, werd er aangebeld. Ik deed open en stond oog in oog met twee politieagenten. Ze waren naar hem op zoek en hardhandig duwden ze mij opzij, omdat ze dachten dat hij thuis was. In mijn eigen huis werd ik aan een verhoor onderworpen. Ik zei niets, ik wist niets en deed of ik gek was. Wist ik veel waar hij nu weer in verzeild was geraakt?

Kort daarna kwam hij thuis. Verwilderd, zijn haar in de war, ongeschoren. Hij liep als een bezetene naar zijn kantoor dat boven was en ik liep hem achterna. Uit de muur haalde hij een paar losse stenen en vervolgens een paar zakjes.

We kregen daarover ruzie. Vervolgens liep hij vloekend en tierend door het huis. Na een heftig telefoongesprek ging hij weg. Toen die harde knal. Zijn auto stond in lichterlaaie. Als ik daaraan terugdenk, afschuwelijk. Ik wilde ernaartoe. Maar iemand greep mij van achteren vast en fluisterde dat ik weg moest gaan.

Ik heb gedaan wat die onbekende zei en ben bij vrienden blijven slapen, omdat het zogenaamd te laat was om nog naar huis te gaan. Enfin, de volgende dag ging ik terug en zag de resten van zijn auto. Het was een akelig, luguber gezicht. Er stonden politieagenten naast.

Ik stapte uit de auto en liep naar ze toe. Ze wilden weten waar ik was op de dag van de moordaanslag. Ik deed alsof ik erg geschrokken en verdrietig was, maar eigenlijk was ik blij. Geen Jimmy meer.

In ieder geval vroegen ze niet verder. De zaak werd later afgedaan als een afrekening in het criminele circuit. Daar brandde de politie liever haar vingers niet aan. Als ik aan die tijd met hem terugdenk lopen de rillingen weer over mijn lijf. Ook al was ik opgelucht dat ik van hem af was, is hij toch triest aan zijn eind gekomen.

Het leven met Antonio was het tegenovergestelde van dat met Jimmy. Het was liefdevol en warm, hij was mijn grote liefde. Wat heb ik met hem een heerlijke, gelukkige tijd gehad en wat was hij dol op onze baby.

Ik kijk eens om mij heen. In gedachten geef ik mezelf een schouderklopje. Ik heb Julien grootgebracht en een fijne jeugd gegeven. Eigenlijk ben ik enorm veranderd. Ik was naïef, maar na het overlijden van Antonio heb ik meer zelfvertrouwen gekregen. Ik heb de knop omgedraaid. Dat kwam vooral door de verantwoordelijkheid voor mijn kind. Ik was trots op mezelf dat het me allemaal lukte. De urenlange gesprekken met Sonja hebben mij ook goed gedaan. Voor jezelf zorgen, niet afhankelijk zijn van een ander en aanpakken werd mijn devies. In een denkbeeldige cirkel heb ik mijn prioriteiten om mij heen gelegd. Wat kan ik? Schrijven. Dus solliciteerde ik voor journalist en werd ik aangenomen bij een bladenuitgeverij. De volgende stap: in de buurt van mijn werk een huis zoeken en kopen. Zo heb ik mijn leven als single met een kind voortgezet.

Van het geld dat ik van de Pereira’s had meegekregen kon ik een jaar vooruit en er was ook nog geld overgebleven van de verkoop van mijn huis in Alkmaar. Toen ik bij de makelaar dit huis zag, was ik er meteen verliefd op. Een mooie vrijstaande semibungalow aan een rustige laan vlakbij de hei in Blaricum. Een fijn huis voor ons tweetjes. Het is een wit huis met een rieten dak, in een L-vorm gebouwd.

De opgeslagen inboedel, uit mijn tijd met Jimmy, heb ik verkocht aan een opkoper en daarna heb ik dit huis opnieuw ingericht. De litho’s van Appel en Corneille heb ik gehouden en die hangen prachtig in de woonkamer.

Die periode van ruim twintig jaar geleden lijkt nog dichtbij, maar het is verleden tijd. Na deze mijmeringen sta ik op, want ik heb meer te doen dan lui liggen dromen. Op de vensterbank zit Sam onze kat, nat van de regen, voor het raam te miauwen. Ik tik ertegen en hij kijkt me met een vernietigende blik aan. De regen is opgehouden en een waterig zonnetje probeert door het grauwe wolkendek heen te komen.