Blauw Gras

Blauw Gras

haar ongelofelijke zijn

“Blauw Gras”

Haar ongelofelijke zijn

Auteur: Elly Godijn

Eerste druk november 2018

Uitgever: Godijn Publishing

Omslagontwerp: Frank Puts

Omslagfoto: Elly Godijn

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 9789492115799

ISBN Ebook 9789493157699

NUR 320

De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

©2018 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

In gedachten aan Sam

Vol bewondering voor Lotus

Kleiner dan mijn hand

Je huid nog transparant

Kwetsbaar

Krachtig

Leef

Prachtig

Wonder

Bijzonder

10 juni | 18:01 uur | 770 gram | 33 cm

Blauw gras

Stralend pak je mijn hand. Jouw glimlach beroert mijn hart en laat een spoor van liefde achter. Het kruipt langzaam door iedere vezel van mijn lijf, totdat mijn hele zijn tintelt van dit gelukzalige gevoel. Klein meisje, zacht handje, dapper meisje.

Een windvlaag blaast zacht door je gouden haartjes en je knijpt je oogjes dicht, omdat het kriebelt tegen je gezicht. Lachend kijk je omhoog, naar mij.

‘Mooi,’ zeg je met een fluweelzachte stem.

‘Ja, het is mooi,’ zeg ik en ik til je op, om je recht in je gezichtje aan te kunnen kijken. Je handjes klampen zich vast aan mijn schouders en ik zie twee tandjes in je onderkaak prijken. Inderdaad je bent mooi, je bent prachtig. De zonnestralen verwarmen ons en we gaan zitten in het gras. Onze schoenen en sokken trek ik uit en we voelen het gras onder onze voeten. Je trekt je voetjes terug, het voelt vreemd voor jou, om ze vervolgens weer voorzichtig richting het gras te bewegen. Op de achtergrond horen we vogels de prachtigste symfonieën fluiten.

Een vlinder, met donkerrode vleugels en op iedere vleugel een zwart “oog”, landt op je arm. Zachtjes, liefdevol.

Het is fijn hier, we lachen. Liggend op onze rug, staren we naar de wolken die voorbij zweven, jouw handje in de mijne. ‘Kijk,’ zeg jij. Met je mollige wijsvingertje wijs je naar de mooie vormen die ze maken. Jij tilt je hoofdje op en kijkt verwonderd de wereld in, je vlassige haartjes bewegen op het ritme van de wind. Ik ben gelukkig, jij maakt me blij. Mijn gedachten varen mee op diezelfde wind, mee met de wolken, naar twee jaar geleden.

‘Bereid u voor op het ergste,’ klinkt een stem, ergens in de donkere verte.

Knipperend open ik mijn ogen, de narcose is nog niet helemaal uitgewerkt en een groot, wit licht schijnt op mij. Fel, hard. Het doet pijn aan mijn ogen.

‘Waarom?’ vraag ik schor.

Ik heb zo’n droge mond. Dorst. Praten doet pijn. Ik moet me concentreren om de stem te volgen en te begrijpen.

‘Het is een zware strijd, bereid u voor op het ergste.’

‘Waarom?’ vraag ik nogmaals. ‘Ik heb een dochter, ik wil haar zien.’

Dat is het enige dat telt. Wat bedoelt de stem met zware strijd? Een moeder hoort bij haar kind te zijn, niet in een klinische kamer met fel, wit licht. Dit klopt niet. De storende woorden komen een klein beetje binnen. Ik begrijp ze niet helemaal, ze geven onrust. Het zal toch niet mis zijn? Waarom gaat de stem niet weg?

‘Ik wil naar mijn dochter,’ fluister ik met moeite.

Het lijkt alsof de woorden die ik uitspreek niet van mij zijn, maar van een ander. Mijn oogleden zijn zo zwaar, maar ik kan hier niet aan toegeven. Ik moet er voor haar zijn. Dit kan zij niet alleen, er is verder niemand die voor haar vecht.

‘Is er hoop?’ vraag ik en ik voel vechtlust opkomen bij deze vraag. Ik geef niet op.

‘Bereid u voor op het ergste,’ herhaalt de stem voor de zoveelste keer en komt nu uit het witte licht.

Alsof ze haar woorden kracht bij wil zetten, om mij te overtuigen van de slechte afloop. Waarom? Vaag zie ik de schim van een vrouw. Wie is zij? Wat doet zij hier? Ik vind haar onaardig. Ze geeft de verkeerde antwoorden.

‘Dat is niet wat ik vraag, ik wil weten of er hoop is.’

‘Ja, maar de kans dat het fout afloopt …’

Meer hoor ik niet. Ik weet genoeg. Zolang er hoop is, is er leven en ik klamp me vast aan het fragiele stukje dat me zojuist is gegeven. Breekbaar.

Bij het raam verschijnt een vlinder met donkerrode vleugeltjes en op iedere vleugel een zwart “oog”.

‘Dag vlinder, ik ken jou,’ fluister ik geluidloos. Met mijn mond vorm ik de woorden.

Terwijl ik naar de vlinder kijk, gaat de vrouwenstem verder. Ze wil me bereiken, tot me doordringen, maar ik wil haar niet horen.

‘Hoort u mij mevrouw? De kans dat het niet goed afloopt is zeer groot, begrijpt u dat?’

‘Ik wil het niet horen, ik houd mij vast aan slechts één woord en dat is hoop. Gaat u alstublieft weg en deel uw verhaal met iemand anders, maar niet met mij. Ik wil mijn dochter zien.’

Dan zwijgt de stem en verlaat de kamer.

Ik staar naar de vlinder bij het raam. Met een zweem van een glimlach zie ik dat hij zijn vleugeltjes spreidt en zich laat dragen door de wind. Vrij. Door mijn lijf voel ik een kracht stromen die niet tegen te houden is, hoe moe ik ook ben. Ook ik spreid mijn vleugels en laat mij dragen door de wind die hoop heet.

Dan hoor ik naast mij gekuch. Wanneer ik opzij kijk, zie ik mijn geliefde: een sterke man, maar nu oogt hij zo breekbaar als porselein. Zijn ogen zoeken de mijne en hij pakt mijn hand. Ik voel zijn machteloze verdriet, maar ik heb geen ruimte voor hem. Ik moet sterk zijn voor haar. Ik kan er niet zijn voor zijn verdriet en angst. Het is te veel om te dragen.

‘Wat als ...’ begint hij, maar ik onderbreek hem abrupt.

‘Geen wat als, het komt goed,’ fluister ik hem toe.

In mijn hoofd is geen ruimte voor twijfel. Als ik dat toelaat, stort ik in een afgrond en zal het me dan nog lukken tegen de steile wand omhoog te klimmen? Of ben ik dan verloren? Ik kan het risico niet nemen en sluit me af. De donkere duisternis trekt aan me, het wil me zo graag vastgrijpen en meenemen in een eindeloze val. Ik moet me staande houden in dit kille ziekenhuisbed, mijn man moet dit alleen doen. Niets anders bestaat meer, alleen deze strijd van mijn leven. Samen met haar.

Hij en ik maken samen de eerste stap naar een ontmoeting met haar. Zijn hand in de mijne, toch voel ik me alleen. De weg is lang. Dan zie ik haar liggen in haar glazen huisje. Het meisje zonder hoop, slechts een sprankje. En dat sprankje is voor mij voldoende. Ze is prachtig, klein, krachtig, haar huid nog transparant. Ze hoort bij mij, mijn hart klopt vanaf dat moment voor haar. Gescheiden door glas, voel ik haar intens en ik sluit haar in mijn hart. De navelstreng klopt volop, als een onzichtbare draad die ons verbindt en ik kan en wil niet loslaten.

‘Bereid u voor op het ergste, er is weinig hoop. Er kan zoveel misgaan,’ wordt me voor de zoveelste keer gezegd.

Het irriteert me, maar ik laat de woorden wegglijden en verdwijnen in het luchtledige, opgelost in het niets. Ik zie alleen haar.

‘Ik wil het niet horen. Houd daarmee op! Laat mij moeder zijn, een moeder met hoop.’

Op het raam bij haar bedje verschijnt weer de vlinder met donkerrode vleugeltjes.

‘Jullie moeten nadenken wat jullie willen,’ hoor ik iemand zeggen, ‘een keuze maken.’

‘Nadenken? Er is geen keuze, die is al gemaakt op het moment dat zij in mijn leven kwam,’ zeg ik.

‘De kans dat het goedkomt is zo klein, er kunnen zich complicaties voordoen.’

‘Is er een kans om hoop te mogen hebben?’

‘Ja, maar die is zo klein. Je dochtertje is te klein voor deze wereld, ze weegt minder dan een pak suiker. Het herseninfarct zal haar parten spelen.’

Het maakt me bang en even lijkt angst mij in zijn greep te krijgen. Terwijl ik naar de vlinder op het raam kijk, voel ik weer die vechtlust. Er is hoop, lieve vlinder. Help jij mij?

Van binnen voel ik me krachtig, maar ik wankel. Wat als? Nee, ik laat deze woorden niet toe om me mee te sleuren in de allesvernietigende, diepe duisternis. “Wat als” bestaat niet.

Je schaterlachje haalt mij uit mijn gedachten. Het vrolijke geluid wordt gedragen door de wind. Terwijl we nog steeds op onze rug in het gras liggen, luisteren we naar de tsjilpende vogels en ik kietel zachtjes je buikje. Het is hier prachtig. ‘Mooi,’ zeg jij weer. Veel woorden kun je niet zeggen, maar je begrijpt er zoveel meer. Zo liggen we in het gras dat kriebelt tegen onze voetzolen en groene strepen op onze kleren maakt. Een wonder werd je genoemd en dat ben je nog steeds. Nog dagelijks denk ik aan de weg die we samen hebben gelopen en voel ik me dankbaar.

Dan staan we op en lopen we verder, op blote voeten. Naast ons fladdert een donkerrode vlinder vrolijk met ons mee. Wij vervolgen ons pad, waar niets is wat het lijkt, en bij iedere stap voelen we het gras onder onze voetzolen.

Ze zeggen dat gras groen is.

Wij lopen op blauw gras.

Proloog | De vlinder

De derde maandag in januari

De krantenkoppen waarschuwen: vandaag is het de meest depressieve dag van het jaar, Blue Monday. Hoe waar dat is, daar kom ik aan het eind van de dag achter. Ik ben ruim vier maanden zwanger van jou, het jongetje dat mij overtuigde dat ook hij een plaatsje verdient in ons gezin.

Ruim voordat ik zwanger van je was, “toonde” jij je aan mij. Ik zie je nog zitten. Op een stoeltje, te wachten op mij. Een verklaring hiervoor heb ik niet. Vanaf dat moment nam ik je bij de hand en wandelden we samen door het leven. Jij hoorde bij ons en je “openbaarde” je steeds vaker en ik sprak de wens op een vierde kind vaker uit.

‘Doe het niet,’ zei mijn moeder die bang was voor mijn gezondheid. ‘Je hebt drie keer geluk gehad.’

Ze had gelijk, ook de artsen raadden me streng af om nog een keer zwanger te worden. Toch kon ik niet anders dan luisteren naar jou. Naar het jongetje dat mijn hand vasthield.

‘Ik kan niet anders. Ik kan dit jongetje niet negeren,’ zei ik keer op keer.

Paragnosten werden bezocht, maar ook zij gaven geen bevredigend antwoord. En jij bleef bij mij. Ik had geen keuze.

‘Kom maar,’ zei ik op een dag en jij was meer dan welkom in ons gezin.

Ik was meteen zwanger, maar het voelde niet goed. Iedere keer gaf ik dit aan, maar de verloskundigen wimpelden het af. Ik maakte me druk om niets. Ondanks dat ik me niet goed voelde, was ik zo trots om zwanger te zijn en de hele wereld mocht het weten. Het jongetje dat ik al lange tijd kende, zou eindelijk komen.

Na een paar weken liet je me weten, door een strelende fluistering in mijn hoofd, dat er een vijfde baby kwam. Lotus is haar naam.

‘Er komt nog een vijfde baby, een meisje. Haar naam is Lotus,’ vertelde ik, maar niemand geloofde mij. Niemand geloofde jou.

Vandaag op Blue Monday voel ik me niet goed. Jij zit duidelijk niet op je gemak in mijn buik. De buikpijnen worden erger en ik probeer me rustig te houden. Met beide handen houd ik mijn buik vast, alsof ik je zo bij me kan houden.

Als de buikpijn overgaat in hevige krampen gaan we met spoed naar de huisartsenpost. Het gaat toch niet mis? Jij liep toch met mij mee, omdat je bij ons wilde zijn? Of heb ik het verkeerd begrepen?

Bij de huisartsenpost wordt de pijn heviger en ik ben bang. De angst om te verliezen is enorm en als op het toilet mijn vliezen breken, stort mijn wereld in …

Jouw piepkleine handjes is het eerste wat ik zie en de gil die ik uitstoot, is het geluid van een gebroken vrouw. Ik heb jou niet goed begrepen.

Even later zit ik in een dokterskamer en de arts toont ons jou. Een klein perfect minimensje. Heel even ben ik gelukkig en trots dat ik jouw moeder mag zijn. ‘Wat ben je mooi.’ Je gezicht lijkt op dat van je broer, dezelfde mond. Ik zie je kleine longen en ribben door je doorzichtige huid en je perfecte nageltjes. Je ligt zo heerlijk opgekruld dat ik heel even hoop heb. Eén seconde verwacht ik dat je gaat ademen, maar dat kan niet. Sprookjes bestaan niet.

En vanaf die dag zit je in mijn hart. Dit was niet ons moment, maar ik koester de herinnering aan jou, Sam.

Drie weken later krijg ik bezoek van een dagpauwoog vlinder. In januari zijn er geen vlinders, maar jij bent er wel. Ik open het raam en laat je naar buiten fladderen. Vrij. ‘Dag Sam, dag mooie vlinder.’

Nee!

Dan voel ik het warme vocht langs de binnenkant van mijn benen stromen en de grond wordt onder mijn voeten weggeslagen.

Donderdag 9 juni | 25 weken

7.30 uur

Het zal toch geen vruchtwater zijn? Misschien is het afscheiding. Paniek neemt het over en laat mijn hart sneller slaan. Niet nog een keer.

‘Nee!’

Zodra ik een stap in de badkamer zet, wordt mijn ergste nachtmerrie waarheid. Een plens vruchtwater stroomt naar buiten. Het warme vocht glijdt ongenadig langs mijn dijbenen en laat aan duidelijkheid niets te wensen over. De bevalling is begonnen. Te vroeg, veel te vroeg. Ik ben slechts vijfentwintig weken zwanger.

De wereld om mij heen vervaagt, het piepende geluid dat ongecontroleerd mijn stem beheerst, neemt mijn ademhaling over. Ik denk alleen aan jou, het meisje in mijn buik. Lotus is haar naam.

Wat moet ik doen?

Ik bel. Ik bel Frits. Ik bel de verloskundige, mijn schoonmoeder en een vriendin. Ze moeten me helpen. Het eerste wat Frits zegt, is dat hij mij zo terugbelt.

‘Nee!’

Dat kan niet en voordat hij ophangt, schreeuw ik de woorden die ik niet wil uitspreken. ‘Mijn vliezen zijn gebroken!’

Het besef dat ik nogmaals een kind ga verliezen, is te veel. Het nerveuze gepiep gaat over in complete hysterie, ik verlies de controle en ik ren doelloos door het huis.

Hij komt eraan. Hulptroepen komen eraan. Is dit het begin van het einde? O god, laat het niet waar zijn. Ik moet naar het ziekenhuis. Wie brengt me? Waar blijven ze? Ik bel nogmaals de verloskundige of ik alvast naar het ziekenhuis kan, maar ze is er bijna. Seconden lijken uren te duren. Luna (12), Thomas (9) en Yort (6) zijn bang, maar ik kan ze niet troosten. Luna blijft kalm en helpt mij met het inpakken van een tas. Ik moet me aankleden, ik moet naar het ziekenhuis. Het duurt te lang. Wanhoop overmeestert mij en ik heb behoefte aan een vertrouwde stem, een veilige stem en ik bel mijn zus Mara. Zij is de eerste die me zegt wat ik moet doen.

‘Je gaat nu rustig liggen, dat is het beste voor de baby, en niet stressen,’ zegt ze adequaat.

O ja, denk ik, liggen is beter dan in paniek rondrennen.

‘Laat één van de kinderen de voordeur open doen voor de verloskundige en blijf rustig liggen, totdat iedereen er is.’

Mijn zus is mijn redding.

En dan komt iedereen tegelijk binnen. Geëmotioneerd geef ik de kinderen een kus en ik zeg ze dat ik van ze hou. Wanneer zie ik ze weer? Samen met Frits rijden we in onze eigen auto naar het ziekenhuis, gevolgd door de verloskundige. Op weg naar een onbekend avontuur.

In het ziekenhuis

In een rolstoel racen we naar de afdeling verloskunde. Ik geef me over aan de situatie, het overkomt me. Waarom ik niet meteen naar een academisch ziekenhuis ga, is me een raadsel, maar het streekziekenhuis wil eerst zeker weten of het vruchtwater is. Wat moet het dan zijn? Limonade? Mijn vijfde kind, ik weet wat vruchtwater is.

Op de afdeling zetten ze mij op een stoel, alsof ik voor een controleafspraak kom. Ik moet wachten, het duurt lang. Vervolgens word ik getest en krijg ik een echo. De uitslag is verrassend: vruchtwater. Goh.

Terwijl het koude apparaat over mijn buik glijdt, kijk ik naar het scherm en ik wil maar één ding weten: klopt haar hartje?

Ja!

Ja, jouw hart klopt onder mijn hart.

Het vruchtwater is bijna op, ik moet per direct met een ambulance naar een academisch ziekenhuis. Het streekziekenhuis heeft geen faciliteiten om een kindje van vijfentwintig weken op te vangen.

Ondertussen zetten ze mij terug op een stoel met een kopje thee, terwijl het vruchtwater nog steeds beetje bij beetje langs mijn benen sijpelt. Ik ben overrompeld door de situatie en laat alles gebeuren, niet in staat daadkrachtig te handelen. En ik blijf zitten waar ik zit met op de achtergrond de duisternis die mij dreigt te overmeesteren.

Het streekziekenhuis neemt de tijd en de verpleegkundige regelt op haar gemak een plaatsje in een academisch ziekenhuis. Het duurt lang en seconden rijgen zich aaneen tot minuten.

Tik, tak.

De klok tikt venijnig door en bij iedere druppel die ik verlies, raak ik meer in paniek. Help me, alsjeblieft. De angst om te verliezen wortelt zich in iedere vezel van mijn lijf.

Ik bel mijn schoonzus voor informatie, zij werkt als verpleegkundige in een academisch ziekenhuis op de verlosafdeling. Zij vertelt mij dat ik direct weeënremmers moet krijgen, een prik in mijn been voor de longrijping van de baby in mijn buik, met spoed naar het academisch ziekenhuis moet en dat ik niet mag blijven zitten. Ik moet plat liggen. Het is ongehoord dat ik uren later nog steeds op een stoel zit.

In de onderzoeksruimte waarin we zitten, staat een bed, maar ik voel me bezwaard er op te gaan liggen. Frits zegt dat ik naar zijn zus moet luisteren. Het gaat om onze baby, wat maakt het uit wat de verpleegkundige denkt. De baby leeft nog en ik klamp mij angstvallig vast aan deze strohalm.

Wanneer de verpleegkundige terugkomt en zegt dat er nog niets is geregeld, vertel ik haar dat ik contact heb gehad met het academisch ziekenhuis en dat zij dringend adviseren dat ik weeënremmers en een prik voor de longrijping krijg.

Betweter, zegt haar blik die ze mij toewerpt. Ze draait zich om en even later komt ze met zichtbare tegenzin terug met de gevraagde medicatie. Met een klap gooit ze het op het tafeltje naast mij.

Niets van aantrekken, het gaat om de baby.

Begrijpt ze niet dat er een moeder vecht voor het meest primaire in haar leven? Verbonden met elkaar door de navelstreng.

Waarom duurt het uren voordat ik overgeplaatst word naar een academisch ziekenhuis? Het is uiteindelijk mijn schoonzus die voor mij een bed en voor de baby een couveuse regelt in het AMC ziekenhuis in Amsterdam. Aan het eind van de ochtend komt de ambulance eraan, er gloort een sprankje hoop aan de horizon.

In de ambulance

De reis voor Lotus en mij begint en dit is ook de start van mijn vertrouwen in ons. Ik raak overtuigd van haar komst en begrijp nu ook het pad van Sam. Ineens valt alles op zijn plek. Het verlies en het verdriet van een jaar geleden is niet voor niets geweest. Hij is hier bij ons.

Vanaf dat moment voel ik dat hij er is en er komt een vechtlust in me naar boven die zich niet meer laat stoppen. Ik ga het gevecht aan. Voor Lotus. Zij gaat dit redden, samen met mij en Sam.

Tijdens de korte ambulancerit, zonder sirene, raak ik in gesprek met de ambulancebroeder. Bijzonder, ondanks de angst is er ruimte voor een ongedwongen gesprek. Het leidt af en zorgt ervoor dat ik even geen onrust voel. Ik vertel hem over een kennis die ook op de neonatologie werkt in een academisch ziekenhuis. Bizar genoeg heeft ze een paar dagen geleden tegen me gezegd: ‘Als je kindje eerder komt, kom je naar mij, dan zal ik er goed voor zorgen.’

Het is enorm toevallig, zij is een goede kennis van de ambulancebroeder en hij geeft mij haar mobiele nummer. Of toeval bestaat? Nee, volgens mij niet. Zij werkt in het AMC Amsterdam, het ziekenhuis waarnaar wij onderweg zijn. Ik SMS haar: ‘Ik kom eraan.’

AMC Amsterdam

Zoals ze mij in het streekziekenhuis aan mijn lot overlieten, kom ik hier in een hele andere wereld. Ik mag niets meer. Plat liggen en me zo weinig mogelijk verroeren. Het plan is de bevalling met een aantal weken uit te stellen.

Is dat mogelijk?

Ja, dat is mogelijk. Vruchtwater maakt zichzelf weer aan en ze gaan proberen de baby tijd te geven verder te rijpen. Dit kan, wordt mij verteld, met gebroken vliezen.

Hoop.

Meisje we gaan het redden!

De eerste nacht slaap ik op een verloskamer, niet om te bevallen, dit is standaard protocol bij gebroken vliezen. Is de volgende dag alles stabiel dan mag ik op een zaal liggen. Een vooruitzicht van weken plat te moeten, grijnst mij gruwelijk tegemoet. Het zij zo. Ik doe alles, zolang zij het maar redt.

Het is een meisje, ze heet Lotus. Dat heb jij mij ooit gezegd, kleine vlinder. Hoewel we nooit via een echo het geslacht hebben laten bepalen, weet ik dat het een meisje is. Toch schiet de twijfel heel even door mij heen. Moet ik misschien toch …? Ik kan geen jongensnaam bedenken, het lukt me niet.

Nee!

Het is een meisje, het komt goed. Wat als …? Angst is een slechte raadgever.

Frits is nog onderweg. Ik krijg veel informatie van het ziekenhuis, vooral slecht nieuws berichten. Ik kan ze niet ventileren, ik kan er niets mee. Het enige dat ik weet, is dat Sam er is om voor Lotus te zorgen.

Wanneer Frits aankomt, staat zijn mond strak en hij durft mij niet aan te kijken. We praten er niet over, we delen niet. Delen maakt het zo echt. We praten niet over “wat als …” zwijgen is goud.

De artsen denken er anders over en een delegatie medici schuift rond mijn bed. Zeven ernstige gezichten kijken mij zonder hoop aan. Zeven zwarte raven die wachten op het, voor hen, onvermijdelijke. Ze bereiden ons voor op wat komen gaat. De gynaecoloog wijst me op alles wat fout kan gaan en wil van ons weten tot hoe ver ze mogen behandelen.

Tot het uiterste, natuurlijk!

De kinderarts doet er een schepje bovenop en is de brenger van slecht nieuws; een heleboel rampscenario’s worden één voor één zonder nuancering aan ons verteld. De zeven raven kijken mij doordringend aan. Ze observeren.

Ik wil dit helemaal niet horen, ik moet nog bevallen.

‘Het kan toch ook goed gaan?’ vraag ik na ieder rampscenario.

‘Ja, dat kan. Maar die kans is heel klein.’

Ik klamp me vast aan de laatste strohalm van hoop die zacht wiegt in de wind. Meer hoor ik niet, alleen die eerste drie woorden.

We spreken af dat er per dag gekeken wordt hoe het gaat. Iedere dag dat de baby langer blijft zitten, is weer een dag. De zeven zwarte raven geven mij heel even respijt.

Vandaag ben ik precies vijfentwintig weken zwanger en het is het eerste jaar waarin de grens van medische hulp bieden aan prematuur baby’s is verlaagd van zesentwintig naar vijfentwintig weken.

De rest van de dag verloopt rustig, zonder weeën. Wel blijft het vruchtwater, dat continue wordt aangemaakt, lopen. Het is een vreemd idee om nog weken met gebroken vliezen hier in het ziekenhuis te blijven. Ik wist niet eens dat dat kon.

Het geeft me hoop, de gedachte dat de baby tijd krijgt om te groeien en ik wens in ieder geval vierentwintig uur uitstel van de bevalling, zodat de medicijnen voor longrijping optimaal hun werk kunnen doen.

Corticosteroïden oftewel longrijpers zijn in feite bijnierschorshormonen die het lichaam normaal ruim voor de geboorte van het kind aanmaakt. De medicijnen worden gegeven met een injectie in bil of bovenbeen en via de placenta komen ze bij het kindje terecht. Het toedienen van de injecties voor longrijping, wordt verspreid over vierentwintig uur en heeft dan de optimale werking. Maar ieder uur is er één.

’s Avonds kijk ik samen met Frits en de kinderen televisie. Het is fijn ze bij me te hebben en Yort vraagt waarom ik in zo’n ver land ben. Wanneer ze ’s avonds naar huis gaan, besef ik wat er de afgelopen dertien uur is gebeurd.

De kennis die op de neonatologie werkt, heeft dienst en komt bij me langs voordat haar dienst begint.

‘Morgen laat ik je de couveuseafdeling zien,’ zegt ze.

Het is een aangename afleiding haar te spreken. Ze geeft mij vertrouwen. Toch zie ik ook bij haar de zorgen in haar ogen, maar ik wil ze niet zien. Zij zei mij een week geleden dat, als dit zou gebeuren, zij goed voor mijn baby zou zorgen. Het komt goed. De toevalligheden rijgen zich aaneen tot een nieuwe werkelijkheid.

Van slapen komt die nacht niets terecht, mijn hersenen maken overuren. Een laptop en internet geven de nodige afleiding in de donkere nacht waarin de monsters op de loer liggen en wachten op het moment om toe te slaan.

Mijn kleintje zit veilig en warm in mijn buik.

Het loopt anders

Vrijdag 10 juni | 25 weken en 1 dag

In de vroege ochtend krijg ik bloedverlies.

Nee! De vierentwintig uur voor de optimale longrijping zijn nog niet voorbij.

Ik meld dit bij de verloskundige en vlak daarna krijg ik weeën. Paniek. Dit was niet het plan, ik zou hier minimaal zes weken plat liggen. De priemende ogen van de raven delen ongewild venijnige speldenprikjes uit.

7:30 uur

De bevalling lijkt te beginnen. Er is een plaats op de neonatologie voor de baby. De weeën komen regelmatig terug.

Nee!

8:00 uur

Er is geen couveuse meer beschikbaar voor de baby. Als de bevalling doorzet, moet ik worden overgeplaatst naar Leiden, Utrecht of het VU Amsterdam. Ik wil hier blijven. Het is even slikken en ik hoop dat de weeën afnemen.

De gynaecoloog kiest voor zekerheid. ‘We gaan overplaatsen naar het VU Amsterdam, we kunnen het risico niet nemen. Als de bevalling doorzet, kan de baby niet worden opgevangen.’

Meteen bel ik Frits en ik vertel hem dat het beter is dat hij komt, dat het lijkt dat de bevalling is begonnen. Hij arriveert bijna gelijktijdig met de ambulancebroeders. De weeën worden heftiger. Het gaat echt gebeuren.

Terwijl ik met de ambulancebroeders vertrek, laat ik een machteloze vader achter. Ik hoop dat mijn meisje nog even wacht, tot we weer herenigd zijn.

Terwijl ik de ambulance word ingeschoven, met mijn fototoestel in mijn handen geklemd, zeg ik dat ik nu wel actie wil en een sirene. Het is voor mij de enige manier om met de situatie, het gevoel dat ik in een slechte Bfilm ben beland, om te gaan. Grapjes maken.

‘Wat als de bevalling onderweg gebeurt?’

‘Dat is niet te hopen, we rijden zo snel mogelijk.’

‘Wie maakt er foto’s als de bevalling in de ambulance gebeurt?’

‘Niemand, daar hebben we geen tijd voor.’

‘Dan vragen we een voorbijganger,’ antwoord ik lachend.

Maar er is geen reden om te lachen. Met gillende sirenes gaan we op weg. Een spannende rit.

In het VU kom ik in een hele kleine verloskamer, het doet me denken aan een bijeenkomstkamer van de kerk. Het is totaal anders dan AMC en ik heb moeite met de omschakeling, wat ik niet laat blijken aan de aardige verpleging. Het is hier anders, het gaat hier anders. Zo kreeg ik de weeënremmers in het AMC via pillen en hier via een infuus. Blij ben ik als Frits ook is gearriveerd. Ik heb zijn hand nodig om vast te kunnen houden, om mij aan vast te klampen. Of ik vandaag ga bevallen is nog steeds niet bekend.

Het gaat de goede kant op en de weeënremmers lijken te werken. Iedere dag dat de baby langer in mijn buik blijft, is meegenomen.

Maar al snel wordt ook deze hoop weggeslagen. In de loop van de dag krijg ik om de vijf minuten weeën. In mijn rug, buik en benen. Sommige weeën zijn erg venijnig en ik klamp mij vast aan de stalen beugels van het bed. Bij iedere wee knijp ik er hard in, net zolang tot mijn knokkels wit worden.

De weeënstorm neemt het over en ik kan niet anders dan me overgeven. Voor de zekerheid krijg ik antibiotica, omdat er een vermoeden is dat ik een infectie heb en omdat ik drager ben van de “Groep B Streptokokken” (GBS).

Groep B Streptokokken (GBS): Een deel van de zwangere vrouwen heeft deze bacterie, vaak periodiek, zonder er zelf klachten van te hebben. GBSdraagsters kunnen hun kind besmetten tijdens de bevalling. Dit gebeurt vooral bij langdurig gebroken vliezen. Pasgeborenen lopen risico op GBSziekte (ademhalings en voedingsproblemen, koorts) en overlijden (ten gevolge van long, bloed of hersenvliesinfectie). Wanneer het kind extra risico loopt (langdurig gebroken vliezen of dreigende vroeggeboorte) geeft de gynaecoloog uit voorzorg antibiotica.

15:30 uur

Er wordt besloten te stoppen met de weeënremmers. De kans is groot dat ik vandaag ga bevallen.

Hou je nog even vol?

‘Je hoeft niet ook nog onnodig pijn te lijden, deze bevalling is al zwaar genoeg. We gaan je een ruggenprik geven,’ zegt de verpleegkundige. ‘Maar eerst krijg je een vierde prik in je been voor de longrijping van de baby.’

Ik vind het zo spannend om een ruggenprik te krijgen, maar de pijn van de weeën is zo heftig. De verpleger die de prik komt zetten, heet Hugo. Een mooie naam, zeg ik. En even, heel even, slaat de twijfel toe. Moet ik niet toch een jongensnaam bedenken? En is Hugo dan een geschikte naam? Nee, het wordt een meisje. Een jongensnaam is niet nodig.

Het installeren van de ruggenprik duurt lang. Het rechtop en stil zitten tijdens een wee is pijnlijk en het voelt alsof ik aan alle kanten ben lek geprikt. Wanneer de epidurale injectie met een verdovend medicijn in de lage rug (lumbaal) is ingespoten, krijg ik ook weeopwekkers. De ruggenprik doet zijn werk fantastisch en ik merk weinig meer van de venijnige weeën.

Epidurale ruggenprik: Bij de epidurale ruggenprik wordt een katheter ingebracht tussen de ruggenwervels waarmee een verdovend middel wordt ingebracht. Tussen de ruggenwervels lopen zenuwen die pijnprikkels van de baarmoeder en de bekkenbodem doorgeven. De ruggenprik legt deze zenuwen plat, waardoor je de pijn van de weeën veel minder voelt. Je hebt dan nog wel controle over de spieren in je onderlichaam. Na ongeveer een kwartier begint de ruggenprik te werken. Wanneer het tijd is om te persen, wordt er minder van de verdovende vloeistof toegediend, zodat je beter kunt aanvoelen wanneer het tijd is om te persen.

16:00 uur

De arts kijkt of ik ontsluiting heb. Twee centimeter.

Ik besef dat er geen weg terug is. Ik ga bevallen. Hoe gaat de bevalling verlopen en hoe ziet onze baby eruit?

Veel te vroeg …

17:00 uur

Door de ruggenprik voel ik niets meer en ik heb geen enkel besef van de fase van de bevalling. Een uur later heb ik drie centimeter ontsluiting.

17:30 uur

Dan gaat het snel, zes centimeter.

17:45 uur

Het wordt te zwaar voor de baby, ik krijg misschien een keizersnede.

Nee!

Niet nu ik zo ver ben. Acht centimeter. Na overleg met de gynaecoloog, mag ik een paar keer proberen te persen en anders wordt het een keizersnede. Bij een wee moet ik gaan persen, maar ik voel het niet. Een vreemde gewaarwording om te persen zonder gevoel. Ik vertrouw geheel op de arts. Geen perswee.

‘Ik heb haar,’ zegt de arts.

Voordat ik in de gaten heb wat er gebeurt, ligt er een klein mensje op mijn buik. En weg is ze.

‘Wat is het?’ roep ik ze na.

‘Een meisje.’

Dat wist ik toch al?

De deur valt dicht. Ik blijf alleen achter.

Geen baby. Geen felicitatie. Maar een klein meisje dat in het kamertje naast mij, samen met haar vader, vecht voor haar leven. Niet groter dan een hand, wordt ze in een soort “boterhamzakje” gestopt om niet af te koelen. De artsen doen er alles aan om haar in leven te houden. En ik? Ik ben een kersverse moeder, ik heb slechts een glimp van haar opgevangen. Haar naam is Lotus, ze weegt slechts 770 gram.

De deur gaat open, een couveuse rolt naar binnen en dan zie ik haar. Ik vind haar prachtig, krachtig. Tot de laatste wee heeft ze een sterke hartslag gehad, ik geloof in haar. En weg is ze. Op weg naar de NICU.

In feite is een couveuse niets meer dan een kijkdoos van kunststof, waarin onder meer temperatuur en luchtvochtgehalte zeer nauwkeurig geregeld kunnen worden. In de couveuse zitten deurtjes, waar je je handen door kunt steken om je baby te verzorgen. Ook kan de zijkant worden opengeklapt. Zo kan de baby erin gelegd of eruit gehaald worden en kunnen de ouders dichter bij hun kindje zijn.

De afkorting NICU staat voor Neonatale Intensive Care Unit; de Intensive Careafdeling voor pasgeborenen. Hier worden ernstig zieke of extreem premature/dysmature baby´s opgenomen. Er zijn in Nederland tien ziekenhuizen met een NICU, acht academische (aan een universiteit verbonden) en twee nietacademische. Het zijn allemaal opleidingsziekenhuizen.

Frits en ik blijven achter, ik moet wachten tot de placenta loslaat. Dat mijn placenta bij alle voorgaande bevallingen nooit uit zichzelf heeft losgelaten, zeg ik keer op keer, maar het lijkt alsof ik tegen de muur praat. De artsen willen wachten, maar ik voel het bloed naar buiten sijpelen.

19:00 uur

De placenta blijft vastzitten en ik verlies steeds meer bloed. Eindelijk mag ik naar de OK om deze operatief te laten verwijderen. Hoe het met mijn meisje is, weet ik niet.

De gang naar de operatiekamer is lang, lijkt lang, en de voetstappen van de verpleegkundigen gaan steeds sneller. Het gaat niet goed, langzaam voel ik het rode goud uit mijn lichaam verdwijnen. Het voelt alsof ik mezelf verlies, mijn lichaam kwijtraak.

Een moeizame ademhaling, weer die nerveuze piep en ik voel me wegglijden. Er is spoed. Mijn bed wordt gekanteld en voordat ik het weet, lig ik met mijn hoofd richting de vloer.

Nee! Dit gaat niet gebeuren. Ik wil het strijdveld niet verlaten. Ik wil samen met jou dit gevecht aangaan. Help!

‘Deze vrouw krijgt een sectio,’ hoor ik iemand zeggen.

‘Nee, geen sectie! Het kindje is al geboren. Mijn placenta moet er zo snel mogelijk eruit, anders ga ik het niet redden.’ De wereld draait. ‘Frits, help mij. Ik krijg geen sectio.’ De wereld draait. ‘Frits, help mij!’

Sectio Caesarea is de Latijnse benaming voor keizersnede.

‘De operatiekamer is nog niet schoon.’

Ik weet uit ervaring van mijn vorige bevallingen, dat er snel gehandeld moet worden, anders kan ik voorgoed wegglijden.

‘De placenta moet eruit, maakt niet uit of de operatiekamer niet schoon is. Help mij, zo snel mogelijk.’

Het is niet meer dan een fluistering. Met alle kracht die ik in mij heb, help ik mee om zo snel mogelijk op de operatietafel te komen. Al die tijd staat Frits daar, zijn mond vertrokken in een smalle streep, een wit gezicht, maar mijn baken in de storm.

Ik laat jou niet alleen, Lotus.

De narcose die ik toegediend krijg, via een kapje, zuig ik gretig naar binnen. Ik krijg geen adem, een akelig gevoel, en raak in paniek. Mijn dochter mag haar moeder niet verliezen. Zij heeft mij nodig. Ik moet aan leuke dingen denken, de narcose zal ieder moment gaan werken. Leuke dingen … maar ik ben bang … en dan ben ik weg …

Vage schimmen. Ik wil wakker worden. Het lukt niet. Ik wil naar mijn dochter, hoe gaat het met haar?

Vage schimmen. Hoe hard ik ook mijn best doe, het lukt me niet wakker te worden. En ik val in het diepe duistere gat dat mij gretig omarmt.

Vage schimmen worden heldere beelden. Dorst. Droge lippen. Een paar slokken water door een smal rietje. Ik glijd weer weg. Verdomme, ik wil naar Lotus.

Ik probeer te praten, hulp te roepen, maar ook dat lukt niet. Ik ben een schreeuwende in de woestijn, zonder stem.

Eindelijk een geluid uit mijn mond.

‘Ik ben wakker,’ fluister ik. ‘Ik wil naar mijn dochter.’

‘Heel even wachten, u moet eerst iets drinken en goed wakker zijn.’

‘Prima, ik drink iets en ik ben goed wakker,’ lieg ik.

Ik doe mijn best de duisternis die aan mij trekt van mij af te schudden en de verpleegkundige te overtuigen dat ik goed wakker ben.

‘Ik ben wakker, ik wil naar mijn dochter,’ is de mantra die ik keer op keer herhaal.

En eindelijk word ik opgehaald. Doodmoe.

Frits wacht op mij, we zijn ouders. Maar we weten niets. Ons kind vecht voor haar leven, zonder ons. Ik heb geen kracht meer.

Van iedere familie lichten we iemand in en zij verspreiden het nieuws als een olievlek aan onze dierbaren. En wij, Frits en ik, wachten in een klinische ziekenhuiskamer op nieuws. In gedachten vraag ik aan Sam of hij goed voor zijn zusje wil zorgen hier op aarde. Sam en Lotus, onlosmakelijk met elkaar verbonden.

De deur gaat open, de kinderarts komt met nieuws. Slecht nieuws. Een nieuwe zwarte raaf, de boodschapper van de vele rampscenario’s waarop wij ons moeten voorbereiden. Frits zegt niets, hij houdt alleen mijn hand vast. Hij is er voor mij en plaatst zichzelf naar de achtergrond.

De raaf doet haar best mij te doordringen van de ernst van de situatie. De hersenecho is niet goed, er zijn witte vlekken die kunnen duiden op hersenbeschadiging.

‘Het ziet er niet goed uit,’ weet zij keer op keer te vertellen. ‘Een kasplantje.’

‘Het kan ook goedkomen,’ zeg ik.

‘Dat is zo, maar die kans is klein.’

‘Daar houd ik mij aan vast en niet aan uw rampscenario’s.’

‘Maar …’

‘Nee, ik wil mij vasthouden aan positieve gedachten en mijn vertrouwen in Lotus.’

‘Maar …’

‘Ik ben op de hoogte van alles wat fout kan gaan, maar ik richt mij op de positieve dingen. Ik geloof u niet.’

De raaf probeert mij te bereiken, maar ik laat haar niet toe. Ik wil het niet. Ze verdwijnt naar de achtergrond, maar haar ogen blijven op mij gericht. Ze wacht op het voor haar onvermijdelijke en zij gelooft mij niet.

De ontmoeting

Nonverbaal toont Frits mij zijn angst. Hij gelooft de raaf en maakt zich druk om de hersenecho. Hij wil praten. Ik niet. Zwijgen is goud.

Hij staat alleen. Ik heb geen ruimte voor hem, ik ben bang dat ik in het donkere gat val dat smachtend aan mij trekt.

‘Frits, ik wil er niet over praten.’

‘Ik maak me zorgen.’

‘Nee, ik wil geen negatieve energie oproepen.’

En daarmee laat ik hem alleen in zijn storm. Alles wat ik wil, is zijn hand in de mijne. En samen zwijgen.

De deur gaat opnieuw open en we mogen naar haar toe. Mijn moederhart klopt en met bed word ik naar haar gereden. Het eerste contact met de neonatologieafdeling.

Neonatologie is een specialisme in de geneeskunde die als de zorg voor zieke of vroeggeboren zuigelingen wordt gedefinieerd. Het is een subspecialiteit van pediatrie. Geneeskundige behandeling wordt bij pasgeborenen vaak uitgeoefend in een speciale intensieve zorgeenheid (NICU’s) van een ziekenhuis. De meeste patiënten zijn jonge zuigelingen die ziek zijn of speciale medische zorg vereisen wegens vroeggeboorte of laag geboortegewicht.

In de hoek van de kamer ligt zij in haar glazen huisje, een couveuse.

Zodra ik je zie, weet ik dat ik je nooit meer zal loslaten.

Haar ogen gesloten, alsof ze een jong poesje is.

Wat ben je mooi.

Anders.

Transparant.

Bijna buitenaards.

Ze zou een personage kunnen zijn uit de film “The lord of the rings”.

Maar god, wat ben je mooi.

Niet groter dan een pak suiker. Haar handen en voeten steken af, lijken heel groot, maar zijn slechts een paar centimeter.