Angela & Emma

Angela & Emma

Weerzien

Alice Bakker & Elly Godijn

Angela & Emma

Alice Bakker & Elly Godijn

1e druk: augustus 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-93157-35-4

ISBN E-book 978-94-93157-70-5

ISBN luisterboek 978-94-93157-71-2

NUR 301

©2020 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Angela

Met afgrijzen kijkt ze naar het koekje dat voor de tweede keer het kopje ingaat. Nog voor het zijn mond bereikt, ploft het in stukken uiteen in de koffie.

‘Binnenkort gaan we met zijn drieën naar de Gewilde Gans. Vijftig jaar, dat vieren we.’

‘Een huzarenstukje, mam,’ zegt ze cynisch. ‘Vind je niet dat ze daar bij moet zijn?’

‘Wie? Emma? Trek het je niet zo aan, An. Ik kan het niet helpen dat ze ons nooit een adreswijziging gestuurd heeft.’

Er valt een ongemakkelijke stilte. Waarom valt haar vader haar niet bij? Ze ziet hoe hij gruwelt bij de laatste slok koffie.

Eigen schuld.

‘Ik ga niet met zijn drieën naar de Gewilde Gans, daar is niets aan. Als we gaan, gaan we met zijn vieren.’

‘Dan gaan we niet.’

‘Mam …’

‘Denk je dat ik nog op haar zit te wachten? Na al die jaren. Bovendien, ik heb jou, toch?’ Haar hand gaat richting Angela’s wang.

Abrupt trekt Angela haar hoofd terug. Ze heeft zo’n genoeg van haar eigen trouwehondengedrag.

‘Mijn engeltje. Er gaat niets boven mijn eerstgeborene.’ Ze zakt weer in haar stoel.

‘Houd op, mam. Die vier minuten?’

‘Jij begrijpt dat niet, engeltje.’

‘Ik had het wat graag begrepen, mam. En ik heet Angela.’

Ze ziet haar vader langs het raam schuifelen, zijn pet stevig op zijn hoofd. Hij frummelt aan zijn sjaal om hem recht te trekken. Een teken dat hij haast heeft, anders had hij dat in de gang al aandachtig gedaan.

Angela ergert zich, maar begrijpt waarom hij afdruipt. Onderwerp Emma is taboe. Hoewel ze de hele situatie laakt, kan ze de laatste tijd niet anders dan aan haar zus denken. Iets met weemoed en verlangen, al sinds haar veertigste verjaardag.

‘Dat weet ik toch. Je bent nu eenmaal niet je zus. Die heeft me een kleindochter geschonken.’

‘Daar heb je wat aan. Je hebt het kind nog nooit gezien.’

‘En nu ben je te laat. Jouw tekortkoming,’ negeert haar moeder de snedige opmerking.

‘Er ligt nu eenmaal niet op elke hoek van de straat een man op me te wachten, mam.’

‘Nu niet meer, nee.’

Abrupt staat ze op. Met een klap valt haar stoel op de grond. Stopt dit nooit? ‘Dat die man het vijftig jaar met jou uitgehouden heeft, is inderdaad een etentje waard. Of eerder een stevige borrel.’ Ze trekt haar jas aan en snelt haar vader achterna. Te laat, aan het eind van de straat ziet ze hem de hoek omgaan. Die haalt ze niet meer in. Ze zakt op het bankje met uitzicht op de statige eik in de voortuin van haar ouders.

Op de basisschool was Emma haar allerbeste vriendin. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week. Waren ze simpelweg tot elkaar veroordeeld? Of was er sprake van ware zusterliefde? Het ging mis op de middelbare school, toen Emma ontdekte dat de wereld groter was dan het dorp waarin ze opgroeiden. Die ene biologieles … Op een woensdag, ze weet het nog exact. Geen middelbareschoolles – of zelfs een enkele uitleg – herinnert ze zich nog zo letterlijk. Behalve deze.

‘Een eeneiige tweeling is altijd van hetzelfde geslacht,’ legde meneer Witjes geduldig uit aan een groep ginnegappende pubers. ‘Bij de bevruchting is een eicel en een zaadcel betrokken, na de eerste delingen splitst het klompje cellen zich tot twee individuen. Een twee-eiige tweeling kan van geslacht verschillen. Er is sprake van twee eicellen, maar ook van twee zaadcellen. Eeneiige tweelingen zijn identiek. Alleen hierdoor is al duidelijk dat onze Angela en Emma nooit eeneiig kunnen zijn. Ondanks dat ze van hetzelfde geslacht zijn, verschillen ze als dag en nacht.’

De hele klas keek hen aan.

‘Dan ben ik zeker de dag?’ Emma’s stem klonk verleidelijk.

Er klonk geroezemoes, gegrinnik.

Nooit eerder voelde Angela zich zo bezwaard als die dag. Haar twee-eiige tweelingzus keek haar aan alsof ze iets walgelijks was. In de pauze liep ze op haar zus af, met de bedoeling haar te confronteren. Ze ving een gesprek op, tussen haar zus en een vriendin.

‘Wij waren eerst eeneiig, zij heeft mij ons ei uit gejaagd. Daar is het misgegaan. Het “engeltje” was me voor bij de poort en is daarna altijd een moederskindje gebleven. Dat komt nooit meer goed.’

De vriendin – ze is haar naam vergeten – stootte Emma aan, om haar te waarschuwen voor Angela’s aanwezigheid.

‘Het is geen geheim, mijn moeder heeft het me zelf verteld.’ Ze priemde met haar vinger naar haar zus. ‘Zij heet niet voor niets Angela. Ik begrijp niet dat mijn moeder mij Emma genoemd heeft, ik ben eerder een Brit. De B-versie.’

Nog diezelfde avond kondigde Emma tijdens het avondeten aan dat moeder de volgende avond niet met eten op haar hoefde te rekenen. Die avond erna ook niet. Het was de laatste keer dat ze haar zus zag.

Tot op de dag van vandaag begrijpt ze niet waarom haar ouders Emma niet tegenhielden. Ze was pas achttien! Volgens haar moeder volwassen, geen reden om haar als vermist op te geven.

Ze voelt een steek in haar hart bij de opmerking van haar geenszins fijngevoelige moeder over haar vrijgezellenbestaan. Het ligt nogal gevoelig bij Angela dat ze alleen woont. Wat vals om over Emma haar dochter te beginnen.

Dat haar zus een gezin heeft, weten ze van tante Margje, de zus van mam. Een paar jaar geleden vroeg ze – een week na haar vakantie – of Angela met haar ouders op de koffie kwam, omdat ze een belangrijke mededeling had. Nietsvermoedend haalde ze haar ouders op voor een onemanshow van haar tante.

‘Ik liep op de markt in Stockholm, zo’n echte Zweedse markt. Vis in overvloed, hou je daarvan, dan zit je goed in Zweden. Kakelvers, dat ruik je. Verder vooral groente en fruit.’

Angela had haar aangestaard en met haar ogen aangejaagd door te praten. Wat nou, belangrijke mededeling?

Haar tante draaide een hoop bladiebla af, tot het hoge woord eruit kwam. ‘Je raadt nooit wie ik tegenkwam.’ Hun stilzwijgen was voor Margje geen reden ook voor stommetje te spelen. ‘Emma. Met man en dochter,’ zei ze zelfingenomen. ‘Ze woont daar ergens in de buurt. Geen spat veranderd. Ik mocht het van haar niet tegen jullie zeggen, maar dat kan niet. Zeg nou zelf, Riet, je bent mijn zus.’ Sensatiezoekend keek ze haar bloedverwant aan.

Dat was het moment dat Angela het tijd vond een eind aan de poppenkast te maken en te vertrekken. Stom misschien, het was hét moment om meer over haar zus te weten te komen.

Thuisgekomen kon ze het niet laten haar zus op Facebook op te zoeken. Eerlijk is eerlijk, met de aanwijzing “in de buurt van Stockholm” was dat ineens eenvoudiger. Op haar “we moeten praten” is nooit gereageerd. Nog dezelfde dag merkte ze dat het profiel van Emma verdwenen was. Als sneeuw voor de zon.

Was Emma toch de dag.

Ze heeft niet gemerkt dat haar vader naast haar op het bankje neergestreken is.

Hij legt zijn hand op haar arm. ‘Laat het rusten, An.’

‘Waarom?’

‘Dat is beter. Je kunt oude eiken niet verplaatsen.’ Hij knikt naar de boom in de tuin.

‘Pap, ik begrijp het echt niet. Wat is er gebeurd, waarom hebben we nooit meer iets van Emma gehoord?’

Emma

Mijn hart mist een slag. Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en een lichte duizeling manifesteert zich in mijn hoofd. Ik klamp me vast aan de houten tafel om niet te vallen. De wereld draait, alsof ik in een draaimolen ben beland die niet lijkt te stoppen. Waar is de noodrem? Ik was toch uitgestapt? Met een harde klap ben ik terug in de werkelijkheid waar ik niet wil zijn. Ik wil niet terug.

En nu? Tante Margje. Hier. In Stockholm. Alleen. Ik wil vluchten, wegrennen, zo hard als ik kan. Mezelf onzichtbaar maken, van de kaart verdwijnen, spoorloos. Niet geconfronteerd worden.

‘Gaat het wel goed?’

‘Mama, wat is er?’

Twee paar ijsblauwe ogen kijken mij aan. Ze heeft zijn ogen.

‘Schatje, ga even zitten. Wat is er aan de hand?’

Ik wil iets zeggen, de woorden blijven steken in mijn keel. Daar is ze. Nog een paar stappen en ze staat voor onze marktkraam. Kan ik mij nog omdraaien? Verstoppen?

‘Emma?’

Het is te laat.

Nee!

‘Ben jij het? Emma?’

‘Nee, hoor. U heeft de verkeerde voor zich. Ik ben niet Emma.’

‘Ik zou zweren dat …’

‘Mama, jij heet toch Emma?’

Shit. Waarom zijn kinderen zo verdomd eerlijk?

‘Ja, lieverd. Ik heet Emma, maar ik ben niet de Emma die deze vrouw kent.’

‘Jij bent toch Emma van Rietje?’