Midland - Het offer

Midland - Het offer

Boek III

Marguerita Le Roy

“Midland - Het offer” | Boek III

Marguerita Le Roy

1e druk mei 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Foto’s cover: depositphotos

ISBN 978-94-923157-46-0

ISBN E-book 978-94-93157-72-9

NUR 334

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Reeds eerder verschenen:

Midland - De terugkeer (2017)

Midland - Het pact (2019)

Hoofdstuk 1

Daron staart peinzend voor zich uit. Het zware boek in zijn handen ontsnapte een poosje geleden al aan zijn aandacht. Naast hem heeft ook Matt moeite zich te concentreren op de ordeloze zinnen in zijn exemplaar. Ondanks dat de vertaalboekjes hun voldoende herkenbare letters schenken, vormen deze letters zelden een tekst waaruit hij wijs wordt. Al is dat niet de voornaamste reden dat zijn gedachten voortdurend afdwalen.

Nog altijd heeft hij geen flauw idee wat er precies in de torenkamer is voorgevallen, maar dat hun wapenstilstand met het leger van de Magiërs ten einde is sinds de zielen van De Ouden zich in de gewone wereld bevinden, werd hem duidelijk toen ze zich een bloederige weg richting de bergen vochten. Stilletjes vraagt hij zich af hoelang het zal duren voor iedereen hier op Het Pad belandt. Volgens Gabriël is Midland nog steeds verzegeld.

‘Zullen we haar dan maar gaan halen?’ stelt Matt voor. Hij frunnikt aan de hechtingen in zijn bovenarm, een herinnering aan hun confrontatie met de legerleiders. De wonden die Daron hem toebracht, waren zo oppervlakkig dat ze niet eens verbonden hoefden te worden.

‘Denk je dat ze het daarmee eens is?’ vraagt hij.

‘Natuurlijk niet,’ grijnst Matt. Hoofdschuddend bladert hij door zijn boek. Hij wekt geenszins de indruk dat hij het echt probeert te lezen.

Nadat ze zich in Gabriëls grot hadden teruggetrokken, verontschuldigde Sammy zich en ging ervandoor. Daar ze nogal kwaad was, voelde niemand zich geroepen haar te volgen. Zelfs Daron begrijpt dat hij haar dan beter met rust kan laten. Niet dat hij zich iets van haar wensen zou aantrekken als ze meer dan honderd meter bij hem vandaan was. Niet nu de soldaten jacht op hen maken. Maar zoals ze hem beloofde, blijft ze in de buurt. Soms hoort hij haar zelfs. Het verbaast hem dat ze haar stem nog niet kwijt is, al duidt haar uitgebreide woordenschat er in elk geval op dat ze veilig is. Haar geroep laat hem glimlachen. Voor iemand die er zo lieflijk uitziet, kan ze vloeken als een bootwerker.

Jammer dat de Rechters zijn geamuseerdheid niet delen. Ze lijken haar niet eens te horen. Of kiezen ervoor dat niet te doen.

Hoewel het logisch is dat ze zich wendt tot degenen die Midland creëerden – degenen die De Ouden duizenden jaren geleden hierheen verbanden – heeft hij er een hard hoofd in dat het hen interesseert wat er met haar en Matt gebeurt nu ze hier vastzitten. Matt is als de dood voor die kleine Rechter, Azyl, en ook Gabriël spreekt met angst over hen. Zelf heeft hij geen Rechter gezien of gehoord, maar iemand die hem het gevoel kan bezorgen dat hij vanbinnen uiteen wordt gereten, komt niet erg betrouwbaar op hem over. Maar alleen de Rechters zijn in staat de grenzen te openen. Ze zijn de enige uitweg voor Sammy en Matt.

Zuchtend legt hij zijn boek op de gebarsten rotsgrond en staat op, zich afvragend hoelang Sammy het nog volhoudt.

‘Ik zou even wachten als ik jou was,’ mompelt Matt.

Daron trekt zijn wenkbrauwen naar hem op. Matt is vandaag bijzonder gul waar het Sammy’s gevoelens betreft. ‘Ik was niet van plan naar haar toe te gaan,’ liegt hij.

‘Dat is mooi,’ antwoordt Matt. ‘Want dat overleef je niet.’

Gabriël kijkt vluchtig van Daron naar Matt, schudt zijn hoofd en concentreert zich weer op het boek in zijn schoot.

Daron slentert naar de smalle doorgang van de grot en bestudeert de grauwe, steile rotswanden die hen omsluiten. Al is deze plaats zo goed als onvindbaar, geen van hen is hier echt veilig. Niet zolang Gabriël er is. Iedere Ziel in deze wereld wordt door hem aangetrokken, dus iedere soldaat kan hen blindelings opsporen. Hem opzoeken was het stomste wat ze konden doen. Helaas hadden ze geen andere keuze.

Hij verkeert niet in de illusie dat ze het klooster nog inkomen. De duizenden boeken die daar zijn opgeslagen, kunnen ze niet meer inzien; alle informatie die ze herbergen, blijft voor hen een geheim. En dat vreemde boek, dat zich uitsluitend door Sammy en Caleb laat lezen, kan niks voor hen betekenen. Dus vestigt hij al zijn hoop op Gabriëls haveloze collectie. Op zijn kennis. De Rechters sommeerden hem naar Midland om alle ongewenste gasten, de Schuldigen, te verwijderen. Misschien is hij ook in staat Sammy en Matt te begeleiden naar waar zij werkelijk thuishoren: de gewone wereld. Mits de Rechters hem niet dwarsbomen.

‘Daron,’ waarschuwt Matt hem.

Onbewust heeft hij een paar stappen naar voren gezet. In zichzelf mopperend om zijn doorzichtigheid zakt hij buiten de grot tegen een rotsblok aan.

Hoewel hij Matt dankbaar is voor diens waarschuwing, stoort het hem dat hij zich hierdoor laat weerhouden. Sinds ze het klooster ontvluchtten, mijdt Sammy hem. In eerste instantie dacht hij dat ze hem niet wilde spreken in Matts bijzijn toen hij probeerde zijn excuses aan te bieden voor alle keren dat hij haar onder Calebs bevel te lijf ging. Dus dat gaf hij op, in de veronderstelling dat hij het later in Gabriëls grot zou doen. Daar aangekomen toonde ze weinig belangstelling voor zijn berouw. Ze keek hem geërgerd aan, vroeg of hij echt zichzelf was en toen hij dat bevestigde, kuste ze hem snel en stormde vervolgens naar buiten.

Ze vertrouwt hem onvoorwaardelijk, anders had ze hem nooit bij Matt achtergelaten. Hoewel hij daar uitermate gelukkig om is, baart het hem tegelijkertijd zorgen. De laatste tijd heeft hij niets gedaan om dat vertrouwen te verdienen. Als het niet letterlijk had gevoeld alsof iets in hem knapte toen Caleb de controle over hem losliet, had hij zelf niet geweten of hij haar de waarheid vertelde. Nu weet hij dat wel. Net zoals hij weet dat Caleb hem nooit meer op die manier zal gebruiken.

De Magiërs namen hem zijn herinneringen aan zijn leven af. De man die hij was voor hij als ronddolende Ziel in Midland belandde, is hij al tientallen jaren vergeten. Dat is zijn eigen schuld. Hij stond toe dat ze hem zijn geheugen afnamen. Dat ze hem verankerden, hem aan deze wereld bonden. Zo’n soort overeenstemming bereikte hij echter nooit met Caleb. Zonder dat hij het merkte, schermde die jongen delen van zijn bewustzijn af en verborg daar informatie. Informatie waarover hij nu beschikt. En die hij niet met Sammy durft te delen.

Hij herinnert zich Calebs bevelen weer. Ál zijn bevelen.

De vuurzee die Calebs woorden in zijn geest brandde en hem dwong mee te werken, eiste dat hij te allen tijde Calebs commando’s opvolgde. Dus toen diens stem suggereerde dat het een goed idee was de laatste Schuldigen aan Sammy’s kant te doden, deed hij dat zonder te aarzelen. Daarna riep Caleb hem naar het klooster om hem bij te staan tijdens zijn eindstrijd. Ook aan dat verzoek gaf hij gehoor. Hij was zich bewust van wat er van hem verlangd werd. Hij kon zich er alleen niet tegen verzetten. Nadat de zielen van De Ouden de lichamen van de Magiërs opeisten, loste Caleb zijn belofte aan hen in. Ook daarvan was hij zich bewust. En ook daartegen kon hij niets uitrichten.

Hij had echter niet het flauwste vermoeden dat het naleven van instructies van De Ouden eveneens een opdracht van Caleb was. Dat die jongen hem had gedwongen hun te gehoorzamen zodra ze vrij waren, opdat ze geloofden dat hij hun de controle over Daron had teruggeven. Maar dat heeft hij niet gedaan.

Dat is niet het enige wat Daron zich herinnert. Het is alsof die eeuwige mistwolk in zijn hoofd eindelijk is opgelost. Zijn eerste kennismaking met Sammy’s broertje staat hem weer bijzonder helder voor de geest. Toen zag hij de helse pijn waarmee hij uit zijn nachtmerrie ontwaakte als een aanval. Nu herkent hij de vlammen die hem van binnenuit verschroeiden. Hij heeft ze inmiddels zo vaak gevoeld. Of gehoord. De pijn die hem tot in zijn wakkere leven volgde, was geen aanslag op zijn leven. Het was Calebs eerste commando.

Sammy moet weten hoe je haar in leven hield.

Uiteraard volgde hij dat bevel op. Hij heeft Caleb nooit iets kunnen weigeren.

Sammy’s gestoorde broertje wist hoe hij haar leven had gered en wilde zich ervan verzekeren dat zij dat ook deed. De enige reden die hij daarvoor kan bedenken, is dat Caleb dacht dat ze die informatie nodig had. Om te voorkomen dat Matt stierf.

Maar hij kon onmogelijk weten dat ze haar beste vriend op tijd zou vinden. Dat hij niet allang aan zijn verwondingen was bezweken toen ze naast hem op haar knieën viel. Hoe machtig Caleb ook is, het lijkt Daron sterk dat hij in de toekomst kan kijken.

Toch verdenkt hij Caleb er al een poosje van zich anders voor te doen dan hij werkelijk is. Hij wil hen niet dood hebben. Daarvoor liet hij te veel kansen onbenut. Bovendien toonde hij Sammy dat ze immuun is voor symbolenwapens en motiveerde hij haar om haar krachten te gebruiken toen ze vreesde dat ze die verloren was, nadat Azyl Darons bloed uit haar aderen verwijderd had.

Was Matt dan een wilde gok? Probeerde Caleb iemand te creëren die hem van De Ouden kon verlossen met het risico hem voortijdig te verliezen? Dat kan hij zich niet voorstellen. Caleb is te uitgekookt. Elke stap die hij in Midland zette, was zorgvuldig uitgestippeld. Hij is er de persoon niet naar iets aan het toeval over te laten. Dat had zijn dood betekend. De Ouden hebben echt een hekel aan hem en Daron gelooft dat dit wederzijds is. Dus waarom dat joch hen bevrijdde, is hem een raadsel.

Hij hijst zichzelf overeind en gaat terug de grot in. Het ontcijferen van talloze cryptische zinnen is eenvoudiger dan het doorgronden van Calebs gedachtegang. Matt klopt hem overdreven hard op zijn schouder als hij plaatsneemt en een boek openslaat. Hij denkt niet dat het hem genoeg zal afleiden. Buiten scheldt Sammy de Rechters nog steeds de huid vol en hij kan pas ontspannen als ze naast hem zit. Als hij haar eindelijk zijn excuses kan aanbieden voor zijn wangedrag. Hoezeer dat haar ook irriteert.

Hoofdstuk 2

Moedeloos staart Sammy naar het netwerk van barsten aan haar voeten. Haar keel doet zeer, het rotsblok waar ze tegenaan zit schaaft haar rug open en ze is moe. Het is dan ook een aangenaam vooruitzicht het kille steen te verruilen voor Darons lichaamswarmte en een dutje te doen. Ze heeft weinig anders om haar tijd aan te besteden.

De Rechters weigeren naar haar te luisteren. Hoewel ze ervan overtuigd is dat die twaalf haar tirade hebben gehoord, negeren ze haar. Ze deed precies wat zíj wilden! Ze las Het Pact tot haar ogen traanden en ze van haar kracht was beroofd. Daarna volgde ze de instructies die het onding haar toonde minutieus op. Stephens houten zwaard was voorzien van de juiste symbolen, gevuld met haar bloed en dat van de Ma-giërs, en voor zover zij weet, werd Caleb erdoor verzwakt. Dat bood de Rechters een kans hem te doden. Dankzij haar bloed is Matt net zo immuun voor Calebs aanvallen als voor die van haar en hij verdreef De Ouden uit haar broertje.

De Rechters lieten zich niet zien toen dat gebeurde. Ze lieten Matt en haar aan hun lot over. In haar wanhoop besloot ze dat Caleb een grotere dreiging vormde dan de acht zielen voor wie Midland werd gecreëerd. Onbewust absorbeerde haar lichaam de ijzige krachten van De Ouden en tezamen met die van haarzelf liet ze deze los op Caleb. Nog altijd hoort ze Azyls stem, zodra ze eraan denkt. Al haar hoop om terug naar huis te keren, om Matt in veiligheid te brengen, om Daron uit deze wereld te krijgen, vervloog bij zijn verwijtende woorden.

Je hebt gefaald.

En dat heeft ze ook. In plaats van haar broertje uit te schakelen, bevrijdde ze op een of andere manier De Ouden. Precies zoals Caleb had gepland.

Het is haar een raadsel waarom hij daarnaartoe werkte. Waarom elke zet in zijn wrede spel er een in hun voordeel was. Want alleen De Ouden zijn vrij. Caleb zit hier net zo opgesloten als Matt en zij. En Daron. Een flauwe glimlach vormt zich rond haar lippen. Het rekken van dat verlies is het enige positieve wat uit haar falen is voortgekomen. Voorlopig hoeft ze geen afscheid van hem te nemen.

Wat betekent dat ze zijn excuses moet aanhoren. Op weg naar Gabriëls grot meed ze hem om Matt te ontzien, hopend dat die haar wroeging beter kon verdragen dan haar gevoelens voor Daron. Hoewel ze Darons verontschuldigingen kan dromen en hij moet beseffen dat ze hem niks verwijt, weet ze dat hij zich ellendig zal voelen tot hij hardop heeft kunnen zeggen dat het hem spijt dat hij zich tegen haar keerde. Dat verdient hij niet. Caleb heeft hem al genoeg leed bezorgd. Ze ziet hem liever gelukkig, voor zover Midland dat toestaat. Het enige probleem is dat ze het zichzelf dan gunt dat ook te zijn.

Ze staat op, klopt het steengruis van haar kleding en wandelt richting Gabriëls grot. Hopelijk leiden die boeken haar af van Darons nabijheid. Of halen ze haar ten minste het bloed onder de nagels vandaan. Even flitst het door haar hoofd om met Daron ergens anders heen te gaan, zodat Matt geen last van haar heeft. Maar dat is geen optie meer. Vreemd, dat ze veiliger waren toen Caleb de gastheer van De Ouden was dan nu ze deze wereld hebben verlaten.

‘Hé zonnestraaltje,’ negeert Matt haar allesbehalve goede humeur.

‘Hou toch je mond,’ pruttelt ze als ze naast hem gaat zitten. Ze pakt een boek van de stapel, bladert er gehaast doorheen en legt het terug. Met een vertaalboekje zijn die teksten zo goed als onleesbaar. Zonder lijken ze op het gekriebel van een driejarige.

‘Je zult wel dorst hebben.’ Matt houdt een veldfles voor haar neus. ‘Ik heb nooit geweten dat je zo creatief bent met woorden.’

‘Bedankt.’ Het schaamrood stijgt naar haar kaken. Ze hebben haar gehoord. Daron heeft haar gehoord. En zo te zien amuseren haar scheldpartijen hem. Het boek dat hij omhooghoudt en waar hij druk doorheen bladert, verbergt zijn halve glimlach niet. Gauw wendt ze haar gezicht van dat aantrekkelijke uitzicht af.

‘Stonden ze je überhaupt te woord?’ Matt klinkt ernstig.

‘Nee,’ zegt ze. ‘We moeten het zelf oplossen.’ Ze friemelt aan een draadje van haar shirt en zoekt naar mooie woorden om haar plan voor te leggen.

‘Dan zitten jullie hier voor eeuwig vast,’ voegt Gabriël ook iets ontmoedigends toe. Met zijn duim en wijsvinger wrijft hij vermoeid in zijn ogen.

‘Kunnen die Bewaarders ons niet helpen?’ oppert Matt.

‘Ik denk het niet. Stephen was de laatste.’ De gedachte aan die ziekelijke jongen bezorgt haar een brok in haar keel. Hij was de laatste die Het Pact – de overeenkomst die de Rechters sloten om De Ouden te verbannen – onder zijn hoede had. Dat maakte hem waanzinnig. ‘Ruim vijftig jaar geleden.’ Aangezien het Boek zichzelf schrijft, moet het sindsdien behoorlijk zijn uitgebreid. Zelfs als Stephen in staat was een gesprek te voeren, kon hij hen niet helpen.

‘Je kunt het proberen,’ dringt Daron aan.

Het doet haar goed zijn stem te horen. Tegelijkertijd wenst ze dat hij zijn mond had gehouden. Nu ze toch naar hem kijkt, kan ze het niet laten naar hem te glimlachen. En hij kan het niet laten die lach te beantwoorden. Gelukkig zijn Matt en zijn ongemak er om alles te verpesten.

Sammy slaat haar ogen neer en bekijkt de zwarte, gerafelde omslagen van de boeken die hen omringen. ‘En dan?’ Al kennen de Bewaarders een ritueel om deze wereld te verlaten, dan nog zou dat niet werken. Radeloos kijkt ze naar Matt. ‘Ze vrezen me. Everelda was de enige die met me wilde praten.’ Echter niet om haar te helpen. Als eerste Bewaarder van Het Pact zag ze niets dan lege bladzijden. Ze was gewoon blij met het gezelschap. ‘Weet je zeker dat we het klooster niet meer inkomen?’ vraagt ze Daron.

Daron haalt zijn schouders op. ‘Als we voor het gemak doen alsof Caleb daar niet is, krijg ik ons er wel ongezien binnen.’

Ze knikt, al weet geen van hen zeker of Caleb zich in het klooster ophoudt. Sinds ze hem van De Ouden verlosten, neemt Gabriël hem niet meer waar.

‘Maar alleen de gangenstelsels houden ons onzichtbaar en ik betwijfel of Caleb Het Pact daar heeft verstopt,’ vervolgt Daron.

‘Tja…’ Ze laat haar kin op haar opgetrokken knieën rusten.

‘Kun je niet nog eens met die leiders praten?’ vraagt Matt aan Daron.

‘Ben jij soms achterlijk?’ roept ze. ‘Dat heeft hij allang geprobeerd!’ Toen zeven leiders hen met zwaarden achternazaten. Een koude rilling trekt langs haar ruggengraat. Ze denkt liever niet terug aan hun vlucht door de bergen. Net zoals ze liever niet naar de hechtingen in Matts arm kijkt. Zijn shirt bedekt de rest.

‘Heb jij een beter plan dan?’ vraagt Matt kortaf. ‘Want met jullie twee en een hoop onleesbare boeken in een slecht verlichte grot hangen, is niet mijn idee van een leuke dag. Ik ben deze plek zat! We deden wat die Rechters eisten en nog is het niet goed genoeg. Maar nemen ze de moeite je te vertellen waaróm je faalde? Nee! Natuurlijk niet! Die rotzakken keerden ons de rug toe en lieten ons achter in een wereld voor de doden! Nou, ik ben echt niet van plan hier voor altijd rond te dwalen of op dat Pad te belanden! Er moet verdomme een manier zijn om hier weg te komen.’

Ze is sprakeloos. Hoewel ze uitstekend weet hoezeer Matt het hier haat, sprak hij zijn afschuw nooit zo duidelijk uit. Of zo luidruchtig.

‘We kunnen Caleb opzoeken.’ Als hij leeft, als de Rechters hem niet toch hebben gedood. Merkwaardig genoeg betwist ze dat. Ze gelooft dat ze dát zou weten. Dat ze het zou voelen.

‘En jij durft te vragen of ík achterlijk ben?’ snuift Matt.

‘Als ik hem aanval…’ Als ze dat doet en hij verdedigt zich, creëren ze wellicht nogmaals een opening naar de gewone wereld. Dát was wat er gebeurde toen hun krachten op elkaar afketsten. Toen de Oneindigen zich tegen elkaar keerden in plaats van samenwerkten.

‘Ben je soms vergeten dat je de vorige keer hulp kreeg van De Ouden?’

‘Nee.’ Dat vergeet ze nooit meer. De krachten van De Ouden bevroren haar, waarop die van haarzelf haar verbrandden. De meedogenloosheid van de kilte en hitte die door haar lichaam raasden, de apathie van De Ouden, haar eigen angst, wanhoop en verdriet… Dat alles liet ze los op haar broertje. Zoveel meer dan ze zelf bezat.

‘Het is geen slecht idee, Sam.’ Daron vergeet zijn laatste woord: maar.

‘Het is het enige idee,’ zegt ze ontstemd. Het enige dat zij heeft.

‘Ik weet niet waar hij is,’ zegt Gabriël tegen niemand in het bijzonder.

‘Ik heb er genoeg van.’ Matt grist een veldfles van de grond en veert overeind. ‘Ik ga niet ver weg, maar…’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik heb er gewoon genoeg van.’

Bedremmeld kijkt ze hem na als hij de grot uitstormt. Elke vezel in haar lijf wil hem stoppen, toch blijft ze zitten. Zij wilde daarnet alleen zijn en Matt vertrouwde haar. Nu is het haar beurt.

‘Ik ga wel met hem mee,’ biedt Gabriël aan. ‘Ik hou hem veilig.’

‘Je houdt hem veilig?’ vraagt Daron honend. ‘Jíj?’

‘Denk je dat de Magiërs nooit geprobeerd hebben van me af te komen?’ vraagt Gabriël hatelijk. ‘Ik dacht dat ze jou wel bij die plannen hadden betrokken.’

‘Kennelijk niet,’ antwoordt Daron binnensmonds.

‘Ik heb die soldaten jarenlang ontlopen, Sammy,’ verzekert Gabriël haar. ‘Maak je geen zorgen.’

‘Dank je,’ murmelt ze als de Rechtvaardige opstaat en Matt volgt.

‘Sam…’

Een haast onhoorbare zucht ontsnapt haar. Matt en Gabriël zijn nog geen seconde uit het zicht of Daron ziet zijn kans schoon zijn excuses aan te bieden.

‘Zal ik met hen meegaan?’

Ze merkt dat haar mondhoeken omhooggaan.

‘Dat kun je doen,’ zegt ze. ‘Al denk ik niet dat Matt je dat in dank afneemt.’ Ze weet het wel zeker. Hij verdraagt haar gevoelens steeds slechter, waarvoor ze best begrip kan opbrengen. Ze stelt de zijne ook niet op prijs. ‘Het is jouw schuld dat hij ervandoor ging.’ En de hare. Haar vriend was duidelijk.

Ze schuift naar Daron toe. Met de snelheid waarmee Matt zich uit de voeten maakt, merkt hij binnen de kortste keren haar gevoelens niet meer op. Er bestaat een kans dat Caleb dat wel doet, maar daar bekommert ze zich nu niet om. Sinds haar broertje Daron uit haar handen rukte, heeft ze hem gemist en ze is van plan Matts afwezigheid te benutten om heel even gelukkig te zijn. Tot haar opluchting denkt Daron daar hetzelfde over. Hij slaat zijn armen om haar heen en kust zachtjes haar voorhoofd. Tevreden nestelt ze zich tegen zijn borstkas.

‘Sam, het spijt me.’ Met zijn vingers strijkt hij door haar donkere haren.

‘Dat weet ik. En ik vergeef je,’ glimlacht ze. ‘Zolang ik je als kussen mag gebruiken.’ Sammy slaat een arm om zijn middel en laat haar hand onder zijn trui glijden. ‘Ben je nu blij?’

‘Jawel.’ Hij klinkt niet overtuigd. ‘Maar Caleb…’

Deze keer is hij in elk geval niet zo stom zijn hoofd te stoten. Ze verbreekt hun kus sneller dan wenselijk is en kijkt naar hem op. ‘We kunnen het over hem hebben zodra Matt terug is.’ Dat zal haar vriend haar wél in dank afnemen. Hij sloeg niet op de vlucht voor haar slechte humeur.

‘Dat is misschien… beter,’ geeft hij toe. Zijn lippen vormen langzaam een glimlach die haar hart sneller laat slaan als hij naar haar toebuigt. En zich bedenkt. ‘Matt kan nog niet ver genoeg zijn. Zó snel is hij niet.’

Ze laat haar hoofd weer op zijn borstkas rusten. ‘Nee.’

Dat houdt niet in dat ze over Caleb wil praten. Niet nu. Nu wil ze tegen Daron hangen en doen alsof haar leven niet in puin ligt. Sammy weet niet wanneer ze opnieuw alleen zullen zijn en wil er zo lang mogelijk van genieten. Ze kunnen nog elke dag over Caleb praten. Zich elke dag afvragen wat zijn volgende stap is. Wat hij met hen van plan is.

Tot in de eeuwigheid.

Hoofdstuk 3

Voor de zoveelste keer plenst Caleb water in zijn gezicht. Met een schoon shirt droogt hij zich af. Tussen de omhoogstekende wortels van een enorme boom zakt hij op de bebladerde bosgrond en staart wezenloos naar het kalme, sombere meer waarin hij urenlang heeft gezwommen. Alsof hij zijn herinneringen aan De Ouden van zich kon afspoelen.

Zacht schudt hij zijn hoofd en heeft meteen spijt. Hij onderdrukt de neiging zijn vingers naar zijn slaap te brengen om de hoofdpijn weg te masseren. Dat lukt toch niet. Sinds De Ouden hem verlieten, heeft hij geregeld het idee dat klauwen zijn hersenen bewerken. Het is alleen niet de bedoeling dat iemand dat opmerkt. Steenkoud water in zijn gezicht spatten en zijn hand omhoog brengen, zijn zinloze handelingen die hij zo snel mogelijk moet afleren.

Hij verlegt zijn aandacht naar de bergketens in de verte. Ergens tussen die vlijmscherpe stukken steen verschuilt Sammy zich. Had hij niet zo gedraald, dan was dat onnodig geweest. Dan hadden ze Midland al verlaten en had hij niet hoeven wachten tot Matt terugkeerde naar zijn zus. Hij kan wel raden waarom die jongen vluchtte. Haar emoties ervaren is een ware kwelling die hem bespaard was gebleven als hij haar nooit uit het klooster had laten vertrekken. Hij had allang bij Lana kunnen zijn.

Die opbeurende gedachte doet hem overeind komen. Hij knielt naast zijn sporttas en haalt het pistool eruit. Zekerheidshalve controleert hij of het geladen is en klemt het achter zijn riem. De twee messen die hij vervolgens pakt, stal hij, evenals de bijbehorende polshouders, van de Magiërs. Nog altijd bevat hij niet dat het hem lukte de lemmeten te voorzien van de juiste symbolen zonder tussenkomst van De Ouden. Het kostte hem absurd veel moeite, maar Ez gaf hem slechts drie kogels mee. Ze rekenden er niet op dat hij vijf mensen zou terugbrengen.

Een ijzige huivering maakt dat het zweet hem uitbreekt. Gehaast gespt hij de houders om zijn polsen, duwt de messen erin en rolt zijn mouwen omlaag. Hij herinnert zich niet hoelang hij De Ouden moest buitensluiten om de wapens te bewerken. Hij herinnert zich wel hoe ze hem ervoor straften. Zijn kaken verstrakken en hij ademt diep in en uit, totdat zijn spieren niet meer verkrampt onder zijn huid liggen.

Caleb dacht dat het een opluchting zou zijn om zijn geest niet langer met acht verknipte zielen te delen. Om weer vrijelijk na te denken. De aanwezigheid van De Ouden bleek echter het enige wat hem al die maanden beschermde. Het isoleren van delen van zijn bewustzijn en het constant bewaken van zijn gedachten, voorkwam dat werkelijk tot hem doordrong wat ze hem aandeden. Of wat hij anderen aandeed. Hij was ervan overtuigd dat hij wist waaraan hij begon toen hij die grafkisten opende en de gastheer van De Ouden werd. Dat hij zich had voorbereid op de gevolgen ervan. Maar hij was niet voorbereid op de stortvloed aan herinneringen.

Na een laatste blik op de troosteloze omgeving komt hij in beweging. Zonder acht te slaan op takken en doorns die zijn gezicht openhalen, baant hij zich een weg door het grauwe, ondoordringbare struikgewas. Kruipplanten die zich om zijn enkels wikkelen, vormen evenmin een hindernis. Binnen de kortste keren verlaat hij het gigantische bos, waar hij zich schuilhield voor de soldaten uit angst dat hij hen de Eeuwige Leegte in zou gooien. Dat maakt De Ouden sterker en dat kan hij zich niet permitteren. Nog niet.

Zijn vingers vinden als vanzelf smalle nissen om zich aan vast te klampen en even soepel als hij zich door het bos verplaatste, beklimt hij de steile rotswand die hem dichter bij zijn zus brengt. Zweet druipt over zijn gezicht. In stilte verwenst hij Sammy. Meende ze echt dat ze zich voor hem kon verschuilen? Naar lucht happend hijst hij zich op een richel. Het bevalt hem niet dat hij buiten adem is. Dat het zo bedroevend gesteld is met zijn conditie. Dat krijg je ervan als je jezelf opsluit in een torenkamer en afhankelijk wordt van anderen.

Hij haalt een mouw over zijn voorhoofd en vervolgt zijn weg over een kronkelend paadje dat tussen duistere rotsmuren ligt. Zijn hart gaat steeds sneller tekeer en zijn handpalmen zijn klam. Tot zijn grote ergernis heeft dat niets met Sammy te maken. Het is niet haar chaos aan gevoelens die hem teistert. Zodra Matt naar haar terugkeerde, verbrak hij hun verbinding. Het is zijn eigen angst die hem bevangt. Zijn eigen spanning. Emoties die hij jaren onderdrukte, weten hem te bereiken nu hij zijn zus onder ogen moet komen. Alsof ze hem nog op zijn kop kan geven, net als vroeger, wanneer hij weer eens alle koekjes achter elkaar had opgeschrokt.

Hoofdschuddend klautert hij over een rotsblok en springt er aan de andere kant in een vloeiende beweging vanaf. Terwijl hij doorloopt, trekt hij een mes uit de houder en bestudeert de cijfers en symbolen. De aanblik van de woorden laat zijn ogen branden. Door zijn tranen heen volgt hij de inkepingen die hij zorgvuldig aanbracht.

‘Daron, kun je even stil blijven staan?’ mompelt hij. Een maniakaal lachje ontglipt hem. Dat is waardeloos. Zodra Daron hem in het oog krijgt, opent hij de aanval. Die man leert nooit dat Sammy zich prima redt zonder zijn bescherming.

‘Sammy, wil je zo vriendelijk zijn Daron neer te steken?’ Ongedurig waagt hij zich aan de volgende bergwand. ‘Vertrouw me, het zal hem niet doden.’ Want uiteraard heeft ze genoeg redenen om hem te vertrouwen.

Hij trekt zich op en schuifelt verder over een enge richel. Het heeft weinig zin naar de juiste woorden te zoeken. Er is toch niemand die naar hem luistert.

Handel eerst, leg daarna uit.

Ez heeft die woorden zo vaak tegen hem geroepen. Caleb heeft zich er altijd aan gehouden. Althans, aan het eerste deel.

Koortsachtig voert hij zijn tempo op. Al snel sprint hij over een hobbelig pad dat hem dieper de bergen in voert. Eentonige, donkere rotswanden en gescheurd gesteente razen aan hem voorbij. Steengruis spat alle kanten uit en verandert in muffe stofwolken. Met halsbrekende snelheid begeeft hij zich door het landschap, tot hij de juiste scheur bereikt.

Op een afstand van zo’n tien meter tuurt hij hijgend naar de doorgang. Hij slaakt een diepe zucht en sjokt ernaartoe. Even staart hij verdwaasd naar het symbolenmes dat hij vastheeft. Dan trekt hij zijn pistool. Zijn ogen ondervinden geen hinder van de duisternis als hij de korte, brede gang volgt, richting een slecht verlichte grot. Daar schraapt hij zijn keel.

Voor mensen die zo onoplettend zijn, komen ze verdomd snel in actie. Het moment dat Daron opspringt met zijn zwaard in de aanslag, treft een kogel hem in zijn borst. Sammy rent naar hem toe. Matt duikt voor haar, richt zijn zwaard op Caleb en stort op zijn knieën als een mes zich in zijn hals boort. De enigen die hem kunnen tegenhouden, zijn uitgeschakeld.

‘Nee!’

Hij deinst achteruit bij het horen van Sammy’s gebroken stem. Tranen wellen op in haar ogen als ze zich naar hem toe draait en haar armen heft.

Daron is al verdwenen. Matt vervaagt. En Caleb weet weer wat hij hier doet. Brokken puin regenen naast hem neer. Hij stapt ervan weg en richt het pistool op Gabriël, die met trillende handen het gevest van zijn zwaard omsluit. Een tweede knal galmt door de ruimte. Hij stapt rustig over een kei als de grond begint te beven. Sammy heeft zich in een hoekje teruggetrokken en valt hem onophoudelijk aan met krachten die hem nooit zullen doden.

‘Wat wil je van me?’ Haar stem is een hees gefluister. Angst en haat strijden in haar ogen.

Handel eerst…

Er is geen tijd het haar uit te leggen. De anderen begrijpen niet wat hun overkomt. Of waar ze zijn. Caleb richt de loop op Sammy, haalt de trekker over en smijt het wapen op een hoop stenen. Hij draait zich weg van haar van pijn verwrongen gezicht. Hij heeft geen flauw idee waar hij haar raakte. Toen hij het schot loste, kneep hij zijn ogen dicht.

In zijn ooghoeken ziet hij dat ze op haar knieën zakt en langzaam vervaagt. Hij haalt een paar keer diep adem en grijpt met onvaste vingers zijn tweede symbolenmes. Voordat Sammy geheel is opgelost, verdwijnen de woorden die hem thuis zullen brengen in zijn bovenbeen.

Hoofdstuk 4

Caleb brengt een hand naar zijn hoofd. Felle, witte lichtpuntjes zwermen om hem heen en maken hem duizelig. De grond onder zijn voeten deint op en neer. Hij wankelt naar achteren, graait blind in het rond en weet zich vast te klampen aan een boomstam. Een koele bries strijkt langs zijn bezwete huid en laat hem rillen. Knipperend met zijn ogen staart hij om zich heen. Het is nacht.

Zijn glimlach lost op als hij boven de ruis in zijn oren Sammy’s stem herkent. De woorden die ze tussen haar snikken door uitbrengt, weten hem niet te bereiken. Met samengeknepen ogen tuurt hij in het bleke maanlicht langs de bebladerde takken. Enkele meters bij hem vandaan zit ze op haar knieën in het gras. Matt hurkt naast haar en kijkt nu en dan naar Gabriël, die in zichzelf mompelend heen en weer loopt. Geen van hen heeft door dat Caleb hen nadert. Het lichaam op de grond heeft ieders onverdeelde aandacht.

Sammy drukt haar handpalmen op Darons borst. Zijn bloed gutst tussen haar vingers door en kleurt de onderkant van haar mouwen donkerrood. Met gesmoorde stem spreekt ze tegen hem. Haar sussende woorden ontlokken geen reactie. Matt trekt zijn shirt uit en kijkt van het kledingstuk in zijn handen naar de gewonde man.

Onbedoeld kondigt Caleb zichzelf aan door op een tak te stappen. Hij vervloekt zichzelf om zijn onachtzaamheid als Gabriël naar hem toe draait. Een haastig knikje van zijn hoofd zorgt dat de man hem niet langer in de weg staat. Op enigszins onvaste benen loopt hij op Daron af. Een ijzingwekkende windvlaag tracht hem op andere gedachten te brengen en laat de bomen rondom hem bewegen. Bladeren ritselen en dwarrelen naar beneden. Takken protesteren krakend tegen Sammy’s krachten.

‘Laat dat,’ waarschuwt hij haar.

Haar uithaal doet hem niets, maar deze wereld is er niet tegen opgewassen. Als ze geen andere dingen aan haar hoofd had en had geprobeerd hem uit te schakelen in plaats van hem op afstand te houden, was dit bos binnen de kortste keren een hoopje smeulende as geweest.

Hij klemt zijn kiezen op elkaar als Matt overeind stuift en in een beschermende houding voor Sammy en haar Ziel gaat staan. Calebs blik gaat naar het symbolenmes dat hij uit zijn nek heeft getrokken. Dát wapen zal niemand doden.

‘Laat haar met rust.’ Matt klinkt niet erg zelfverzekerd.

Nonchalant vist Caleb een stiletto uit zijn achterzak en klapt het blinkende lemmet uit. Het is weinig verrassend dat Matt ervoor terugdeinst.

‘Ik ben hier niet voor haar.’ Zijn ogen gaan naar Daron. Sammy zit geknield naast hem en kijkt angstig van Matt naar Caleb. ‘Die kogel moet eruit.’

‘Dat weten we,’ antwoordt Matt toonloos.

‘Dat weten jullie?’ vraagt Caleb argwanend. Matt weigert te wijken als hij een stap naar voren zet. Die jongen stelt zijn geduld aardig op de proef. Niet dat hij daar iets aan kan veranderen. ‘Waarom doet niemand het dan?’

Matt staart hem nietszeggend aan. Sammy trekt bleek weg en wendt haar gezicht van hem af. Haar handen proberen nog steeds Darons bloeding te stelpen.

‘We weten niet hoe,’ zegt Gabriël. Blijkbaar is hij weer bij kennis.

Ontsteld richt Caleb zich tot de Rechtvaardige.

‘We zijn bang dat…’ Gabriël maakt een hulpeloos gebaar. ‘We zijn niet medisch onderlegd.’

Zijn ze allemaal achterlijk? ‘Ik wel,’ liegt hij. Daron is een Ziel. Hij gaat heus niet dood als Caleb een blunder begaat.

Een poosje klinkt slechts de onrust van de bomen en het struikgewas. Dan keert tot zijn opluchting de kalmte terug. Sammy staakt haar pogingen hem met haar krachten uit haar buurt te houden.

Bedenkelijk kijkt ze op naar Matt. ‘Laat hem erlangs,’ zegt ze schor.

Hoofdschuddend stapt haar vriend opzij.

En haalt dan uit.

Caleb weet net onder zijn knokkels door te duiken. Als hij meteen daarna opveert, missen de symbolen die de jongen naar deze wereld haalden hem op een haar na. Een volgende stoot raakt hem vol in zijn ribben en hij hapt naar adem. Alsof dat niet erg genoeg is, is hij zo stom Matts daaropvolgende aanval af te weren. Dat hij de beste vriend van zijn zus niet eens een zetje kan geven, maakt de schokkende grond waarop hij landt hem duidelijk.

Terwijl hij opkrabbelt en gras van zijn broek klopt, gebaart Matt dat hij door kan lopen. Caleb werpt hem een nijdige blik toe. Hij haat het getest te worden.

Tranen verschijnen in zijn ooghoeken als hij naast Daron hurkt. Elke stap die hem dichter bij die man bracht, was een marteling. Hij dacht dat hij de gevolgen van zijn diefstal kon verdragen. Daarin vergiste hij zich. Het vlammende blauwe lichtje herkende zijn ware drager onmiddellijk en verzet zich uit alle macht tegen zijn aanwezigheid in Calebs bewustzijn.

Sammy houdt haar adem in als hij Darons trui omhoog schuift en het lemmet naast het gaatje in zijn bebloede borstkas drukt.

‘Als hij sterft…’

Ze maakt haar dreigement niet af. De toon waarop ze sprak, maakt dat onnodig. Als hem iets overkomt, maakt ze Caleb af. Althans, ze zal het proberen.

Een zucht onderdrukkend maakt hij een fijne snee in Darons borst. Recht tegenover hem slikt Sammy een paar keer. Hij herinnert zich hoe slecht ze tegen bloed kan. Vroeger kon ze amper een pleister op zijn geschaafde knieën plakken. Het verwondert hem niet dat ze haar blik afwendt als zijn vingers in Darons schotwond verdwijnen. Deze keer is hij degene die het bittere gal achter in zijn keel wegslikt. Rondwroeten in een bebloed en bezweet lichaam is een weerzinwekkende ervaring die hij nooit meer wenst te herhalen.

Terwijl hij naar de kogel speurt, dwaalt zijn blik over de littekens aan weerszijden van Darons ribbenkast. De aanblik van de bleke, misvormde huid laat zijn mondhoeken licht omhooggaan. Die man en zijn zus kregen onbewust het onmogelijke voor elkaar. Hun liefde is sterker dan de wil van de Rechters en weigerde zich door hen te laten verjagen. Sammy’s imperfecties bewijzen dat die dertien hebben gefaald en zeker niet almachtig zijn. Ze bewijzen dat Oneindigen wel degelijk over hun eigen leven beschikken, geactiveerd of niet.

Zodra hij de kogel heeft opgespoord, springt Caleb overeind. Hij werpt het stuk metaal in het gras en veegt bij gebrek aan beter zijn handen af aan zijn spijkerbroek. Als hij daarna met zijn mouw over zijn bezwete voorhoofd wrijft, gaan zijn vingers als vanzelf naar zijn slaap, waar het blauwe lichtje een weg naar buiten zoekt. Sammy’s stilte werkt hem op de zenuwen.

‘Die kogel had hem moeten verlaten. Ik…’ Hoe moest hij nou weten dat Daron van gewapend beton is gemaakt?

Ze antwoordt niet. Kijkt hem niet eens aan. Haar betraande ogen zijn op Darons wond gericht en haar handen omklemmen die van hem.

‘Waar zijn we?’

Caleb draait zich om naar Matt, die verbluft om zich heen kijkt. ‘Thuis,’ mompelt hij. Ze zijn thuis. In hun wereld. Waar ze horen.

‘Thuis?’ Achterdocht sluimert in Matts stem. Hij bestudeert de halve maan die de donkere hemel oplicht en richt zich dan tot Caleb. ‘Hoe komen we hier?’

Hij gebaart naar het mes in Matts hand. ‘De symbolen verstoorden de verzegeling. Die letters en getallen zijn de coördinaten van deze plek.’

Matts ogen glijden over het lemmet. Zijn onvermogen de woorden te lezen beschermen hem tegen een verzengende pijn. Caleb benijdt hem erom.

‘Je verbrak de verzegeling?’ vraagt Gabriël zacht. Hij zit achter Matt tegen een boom en kijkt Caleb gespannen aan.

‘Ik verstoorde haar,’ verbetert Caleb hem. ‘Net lang genoeg om terug te keren.’

‘We zijn niet meer in Midland.’ Matt lijkt het niet te kunnen geloven.

‘Ze hebben me geen toestemming gegeven,’ murmelt Gabriël in zichzelf. ‘Wat…’

Darons gehoest kapt hem zonder pardon af. Tevreden constateert Caleb dat de man rechtop zit. Als Sammy doorheeft dat hij naar hen kijkt, staat ze op en geeft hem een ijskoude blik.

‘We zijn in de gewone wereld?’ eist ze.

Caleb knikt. Een brok in zijn keel maakt spreken onmogelijk.

‘Dankzij jou?’ vraagt ze afkerig.

Nee. Niet dankzij hem. Hij schraapt zijn keel. ‘Dankzij de woorden van de Rechters,’ legt hij met schorre stem uit. ‘De woorden die zij gebruikten, sloten Midland af. De mijne veroorzaakten een kortstondige opening. Om erdoor te kunnen reizen, moesten de symbolen in de essentie van de reizigers aanwezig zijn.’ Geweldig. Hij klinkt weer eens als een oersaai boek. ‘Wapens waren de enige manier om dat te verwezenlijken.’ Voor hem. De Rechters zullen nooit genoodzaakt zijn zich tot zulke simpele methoden te verlagen. ‘Ik viel jullie niet aan. Ik transporteerde jullie.’ Anders had Het Pact zijn daad nooit toegestaan. ‘Ik vorm geen bedreiging voor jou of Matt.’ Alsof ze dat daarnet niet zagen!

‘Geen bedreiging?’

Haar woede doet hem zijn gezicht van haar wegdraaien. ‘Sammy.’ De grond begint te beven als hij haar naam uitspreekt. ‘Doe dat alsjeblieft niet.’

‘Sodemieter op.’ Bladeren worden van de bomen gerukt en vallen onrustig omlaag. Nodeloos grijpt ze Darons bovenarm om hem rechtop te helpen. Zolang je zijn met bloed doordrenkte trui negeert, oogt hij aardig gezond.

Maar zo klinkt hij niet. ‘Waarom bracht je ons hierheen?’

Klauwen halen uit naar Calebs schedel. Hij onderdrukt de neiging zijn arm te heffen. ‘Midland is onze wereld niet.’ Voorlopig niet.

‘Ik hoor hier niet.’ Miserabel tuurt Gabriël om zich heen. ‘De Rechters hebben me geen toestemming gegeven Midland te verlaten.’

Werkelijk! Maken ze zich echt alleen druk om hun aanwezigheid hier?

‘Noch hebben ze je tegengehouden.’ Hun stemgedrag is niet bevorderlijk voor hun reactievermogen. ‘Maar maak je geen zorgen,’ spreekt hij onbewogen verder. ‘Binnenkort keer je terug.’ Hij richt zich tot Sammy, die hem geen blik waardig keurt. ‘Wij allemaal.’

Gedempt getik van het horloge om zijn pols is het enige wat de benauwende stilte doorbreekt. Caleb gespt de leren houders los, laat die naast zich neervallen en staart naar de zilveren wijzers. Hoewel deze weer gestaag hun ronden maken, heeft hij geen idee hoe laat het is. Hij vraagt zich af of Ez hem al verwacht. Dat is immers de reden dat hij het sinds zijn zeventiende verjaardag draagt. Het waardevolle geschenk moest voorkomen dat hij ooit nog te laat kwam.

‘Ik dacht het niet,’ snuift Sammy. ‘We gaan. Matt?’ Driftig gebaart ze naar haar vriend, die verstomd om zich heen kijkt. ‘Gabriël?’ voegt ze minder zeker toe.

De Rechtvaardige staat langzaam op en sloft lusteloos richting Sammy en Daron.

‘Waar wil je naartoe, Sam?’ Matts opgewektheid klinkt onoprecht. Over zijn schouder grijnst hij naar Gabriël. ‘Heeft een van die geschifte Rechters je toevallig geleerd hoe je een auto moet stelen?’

Gabriëls gezicht betrekt.

In tegenstelling tot hem kan Caleb de humor van Matts woordkeuze wel inzien. Hij zit er niet ver naast. Met grote ogen kijkt de Rechtvaardige naar het voertuig dat een eindje verderop langs een smal pad is geparkeerd, alsof hij het nu pas opmerkt. Wat vermoedelijk ook zo is. De symbolen onder de motorkap maken de auto onzichtbaar, tenzij je weet waar hij staat of een Oneindige bent. Of Matt. In stilte vraagt hij zich af in hoeverre Sammy hem bij Het Pact heeft betrokken. En hoelang dat in hun voordeel werkt.

‘Ik heb liever dat je de sleutel gebruikt,’ zegt Caleb.

Vol afgrijzen kijkt Sammy naar de sleutels die hij uit zijn broekzak haalt. ‘Dit heb je gepland,’ beschuldigt ze hem.

Dat heeft hij niet. Matt en Gabriël zijn onvoorzien. Hij betwijfelt of het verstandig was de Rechtvaardige uit Midland te halen, maar hem achterlaten was geen optie. Daarnaast heeft die man het mis. Hij hoort wel degelijk thuis in deze wereld. Alleen niet in deze tijd. Dat kan nog leuk worden.

‘Ja,’ beaamt Caleb voor het gemak.

Hoofdschuddend klemt Sammy haar kaken op elkaar.

‘We zijn een flink stuk bij de bewoonde wereld vandaan. Rijden is sneller dan lopen,’ beantwoordt hij geen van de vragen die ze zonder meer heeft, maar merkwaardig genoeg niet stelt. Alsof het probleem ontkennen het misschien laat verdwijnen.

‘Ik heb jou niet nodig om hier weg te komen,’ bijt Sammy hem toe. Een kille wind brengt het gras ruisend in beweging als ze hem aankijkt.

‘Sam…’

Calebs tanden knarsen over elkaar als het aanvoelt alsof zijn schedel openbarst. Kan die Ziel zijn mond niet houden?

Darons handen op haar schouders kalmeren haar en geleidelijk komt het groen tot rust. Binnenkort moet hij het met haar over haar krachten hebben. Ze moet leren haar emoties in bedwang te houden, zoals hij dat moest doen. Op dit moment waagt hij het echter niet haar de les te lezen.

‘Waar ga je heen?’ vraagt hij als Sammy hem de rug toekeert.

‘Naar huis,’ antwoordt ze kortaf. Ze pakt Darons hand en begint te lopen.

‘Welk huis?’

Ze bevriest. Evenals Matt.

‘Ze zei dat ze je niet nodig heeft, Caleb,’ zegt Daron koel. ‘Ik zorg wel voor haar.’

‘Natuurlijk,’ reageert hij spottend. ‘En hoe wil je dat precies doen, Daron? Heb je al een baan om haar te onderhouden? Een leuk, knus huisje op het oog?’

‘Ik zorg wel voor haar,’ herhaalt hij dreigend.

‘We zijn niet langer in Midland,’ herinnert Caleb hem. ‘Dit is geen gebroken rotsblok. Dit is een beschaafde wereld, waar mensen moeten werken voor voedsel en onderdak.’ Demonstratief bekijkt hij Darons smerige trui. ‘En schone kleren.’

‘We redden ons wel,’ zegt Matt.

Vermoeid schudt Caleb zijn hoofd. ‘Er is geen plaats voor jullie in deze maatschappij. Jullie hebben geen huis, geen baan, geen geld en geen identiteit.’

Sammy opent en sluit haar mond. Minstens zo onthutst als Matt gaapt ze hem aan. Haar vingers sluiten zich strak om die van Daron. Caleb slaat zijn ogen neer, hij kan het niet opbrengen haar aan te kijken. ‘Nadat jullie naar Midland vertrokken, is deze wereld jullie vergeten.’

Hoofdstuk 5

De wereld is hen vergeten.

Calebs woorden dreunen tegen de binnenkant van haar schedel. Niet alleen Sammy is erdoor van haar stuk gebracht. Matts paniek overspoelt haar. De angst die hij uitsprak, vlak voor ze naar het klooster gingen, is werkelijkheid geworden. Darons hand voelt steeds klammer en sluit perfect aan op het koude zweet dat haar is uitgebroken.

Ademloos kijkt ze op naar Caleb. Hem negeren zorgt er niet voor dat hij hen met rust laat. Ze heeft geen flauw idee wat hij van hen wil en dat maakt haar onrustig, wat zich weerspiegelt in het struikgewas rondom hen. Vurig wenst ze dat hij die verrekte auto instapt en wegscheurt. Hij lijkt echter haar reactie af te wachten, want buiten het gras onder zijn voeten is zij het enige waarnaar hij nu en dan kijkt.

Ze wendt haar blik af van zijn felgroene ogen, het bewijs dat De Ouden hem hebben verlaten, en kijkt van Daron naar de duizenden sterren en donkere lucht boven hem. De hoop op dat uitzicht gaf haar in Midland kracht, maar ze durfde nooit echt te geloven dat hij deze wereld nogmaals zou betreden. Wat zij voor onmogelijk hield, kreeg haar broertje in een oogwenk voor elkaar.

‘Ik kan jullie onderdak bieden,’ doorbreekt Calebs monotone stem de stilte.

Ze vraagt zich af waar hij het lef vandaan haalt die woorden hardop uit te spreken. ‘Nee.’ Als hij meent dat ze met hem meegaan, is hij geschifter dan ze vermoedde. ‘We gaan niet met jou mee.’ Hoewel ze het liefst zo snel mogelijk zo ver mogelijk van hem vandaan wil zijn, kleurt onzekerheid haar stem.

‘Dat verwacht ik ook niet.’ Caleb rukt zijn blik los van de doornstruiken achter haar. ‘Ik zei dat ik onderdak heb voor júllie. Niet voor óns.’

Zijn uitleg stelt haar geenszins gerust. Ze kijkt naar Matt, die zijn schouders ophaalt. Daron heeft het te druk met onheilspellend naar Caleb kijken om haar vragende blik op te merken en Gabriël stortte net niet in toen werd bevestigd dat hij Midland heeft verlaten. Het lijkt erop dat ook zij niet weten wat te doen en deze beslissing aan haar laten. De gedachte om als zwervers in het bos te wonen, is niet bepaald aanlokkelijk. Ze richt zich weer tot Caleb.

Met zijn handen in zijn zakken staart hij naar de grond. Zijn schouders zijn ingezakt en zijn ogen weigeren de hare langer dan een seconde te ontmoeten. In niets is hij de jongen die hij in Midland was. De jongen die hun levens tot een hel maakte. Nu bloed, roetvegen en tatoeages zijn huid niet meer ontsieren, hij zich heeft gewassen en schone kleding draagt, oogt hij als een normale, verlegen jongeman. Alsof dat kille masker samen met de donkere stoppels van zijn gezicht is gegleden. En hij ziet er zo moe uit.

Het merkwaardige vleugje sympathie lost net zo snel op als ze opkomt. Hoe gewoontjes Caleb er ook uitziet, hij is het niet. Hij heeft De Ouden losgelaten in deze wereld. De gevolgen daarvan durft ze zich niet eens in te beelden. Caleb is haar vijand. En hij heeft haar opnieuw in het nauw gedreven.

‘Je komt niet met ons mee?’ vraagt ze wantrouwig.

Triomf schittert in zijn ogen. ‘Ik breng jullie er alleen naartoe.’

Sammy haalt diep adem en kijkt verwonderd om zich heen, terwijl hij richting zijn auto loopt. De koele bries die langs haar gezicht strijkt, is niet koud genoeg om haar te laten rillen, maar nu ze al even stilstaat, krijgt ze het steeds frisser. Dat, gecombineerd met de rijkelijk bebladerde struiken en bomen die hen omringen, doet haar met een schok beseffen dat de lente is aangebroken.

‘Sam?’ Vertwijfeld kijkt Matt Caleb na. ‘Heb je een beter plan?’

Alsof haar eigen zenuwen niet erg genoeg zijn, bestoken de zijne haar.

‘Hij lijkt geen kwaad in de zin te hebben,’ mompelt Daron. Hij bevrijdt zijn hand van die van haar, slaat zijn arm om haar heen en trekt haar tegen zich aan.

‘Niet meer,’ geeft ze toe. Of nog niet.

‘Ik ga met hem mee,’ verkondigt Gabriël.

Drie paar ogen kijken hem ontzet aan.

‘Ik moet weten waarom ik hier ben,’ legt hij uit.

Zijn aanwezigheid in deze wereld lijkt hem meer angst aan te jagen dan Caleb. Waarschijnlijk terecht. Hoewel ze Gabriël niet tegenhielden, gelooft ze niet dat de Rechters gelukkig zijn met wat Caleb heeft gedaan. Ze verzegelden Midland niet voor niets.

‘En wij?’ dringt Matt aan. ‘Sam… Waar kunnen wij naartoe gaan?’ Een armzalige blik vervangt zijn stem.

Nergens. Dat wéét Caleb.

‘Hij kan ons niets aandoen,’ zegt ze verslagen. ‘En als hij Daron of Gabriël dood wilde hebben, waren ze dat vast al geweest.’

Daron loopt richting het modderige bospad en voert haar mee. ‘Ik wil weten wat we hier doen,’ verklaart hij als hij haar verstelde blik opmerkt. ‘Daar komen we maar op één manier achter.’

‘Ja,’ antwoordt ze hees. Hoewel ze zijn gevoelens niet langer ervaart, kan ze aan hem zien dat die manier hem net zo tegenstaat als haar.

Ze wil protesteren als Daron haar loslaat en het voorste portier opent, maar bedenkt dan dat het de comfortabelste plek is voor iemand van zijn formaat. Ze sluit haar bevende vingers om de hendel van het achterste portier en trekt het open. Met benen van rubber stapt ze in en schuift naar het midden van de bank, waar ze zich huiverig laat insluiten door Matt en Gabriël. Daron trekt de deur zo hard dicht dat het haar verbaast dat deze niet uit zijn scharnieren dondert. Het ontlokt een geërgerde blik bij Caleb.

‘Jullie waren een maand of vijf in Midland,’ deelt haar broertje hun mee. Hij was zo beleefd hun korte ogenblik van twijfel in de auto af te wachten.

Ze staart van het zwarte kronkelige snoer van de oplader, die in de aansteker is gestoken, naar de mobiele telefoon in zijn hand.

‘Het is begin april.’

Alsof ze die rekensom zelf niet kan maken!

Sammy tast naar de gordel. Haar ogen glijden over de zwarte, leren bekleding van de zittingen. Voor zover ze ziet is de auto gloednieuw. Ze vraagt zich af hoe Caleb aan het geld ervoor komt.

Haar hart slaat een slag over als naast de motor ook een snerpende gitaarsolo tot leven komt. Zelfs Calebs snelheid kan niet verhoeden dat ze die herkent. In haar schoot ballen haar handen zich tot vuisten als hij de radio uitzet. Dus hij luistert naar dezelfde muziek als zij. Een gelijkenis waarvan ze liever niet op de hoogte was geweest. Ze wil niet geconfronteerd worden met dingen die hem menselijker maken. Die hem haar familie maken.

Wanneer de auto in beweging komt, breekt haar opnieuw het koude zweet uit. Plotseling lijkt haar borstkas te krap voor haar hart, dat uitzinnig tekeergaat. Ze kan zichzelf wel voor haar kop slaan. Waar zijn ze mee bezig? Hebben hun hersenen soms kortsluiting gemaakt toen ze Midland verruilden voor deze wereld? Met angstige ogen kijkt ze van haar beste vriend naar Gabriël en Daron, die er net zo ongerust uitzien als zij zich voelt, en ten slotte naar Caleb, die onderuitgezakt op zijn stoel zit en de auto een hobbelige weg indraait.

‘Je hebt De Ouden bevrijd.’ De beschuldiging die voortdurend door haar hoofd stormde, vindt eindelijk een weg naar haar lippen. De zielen van De Ouden hebben Midland achter zich gelaten en zweven hier ergens rond. Dáárom zijn ze hier.

‘Ik heb hen niet bevrijd,’ spreekt Caleb haar tegen. Als de auto slipt, schakelt hij naar een lagere versnelling. ‘We hebben ze naar een andere wereld verplaatst.’

We. Dat woord zint haar allerminst. ‘Verplaatst?’ is echter het enige wat haar nu interesseert. Caleb negeert haar en tuurt naar zijn telefoon. Ze volgt de vlugge bewegingen van zijn duim over het beeldscherm. ‘Ik vroeg je iets,’ zegt ze snibbig.

‘Verplaatst, ja,’ antwoordt hij afwezig. Er verschijnt een toetsenbord op het scherm.

‘Waarnaartoe?’ Weer kiest hij ervoor haar niet te horen. Als ze probeert te lezen wat hij typt, beginnen haar ogen te tranen, alsof ze na maanden schemer geen licht meer kunnen verdragen. ‘Let verdomme op de weg!’ roept ze als ze over een hobbel stuiteren. Waar de modderige wegen rond de bossen voor de wielen van haar jeep geen uitdaging waren, heeft zijn sportieve auto er aardig wat moeite mee.

‘Sammy, op dit moment kan ik je vragen niet beantwoorden,’ zegt Caleb geprikkeld. ‘Je moet erop vertrouwen dat deze wereld voorlopig niet in gevaar is.’

‘Jóú vertrouwen?’ roept ze stomverbaasd. ‘Denk je dat ik achterlijk ben?’

‘Het is drie uur ’s nachts. Er is geen hond op de weg,’ gaat hij onverstoorbaar verder. ‘Iemand bang dat hij het niet overleeft als we over de kop slaan?’

‘Waar zijn De Ouden?’ probeert ze nogmaals. ‘Waar breng je ons naartoe?’

Caleb heeft geen aandacht meer voor haar. Hij brengt de telefoon naar zijn oor en tikt tegen het stuur tot iemand zijn oproep beantwoordt. ‘Ik ben terug.’

Hoezeer ze ook haar best doet, ze verstaat degene aan de andere kant van de lijn niet. Ze kan niet eens horen of het een man of vrouw is. Wel wijzen Calebs bevestigende en ontkennende antwoorden erop dat hem vragen worden gesteld. Dat hij net zoveel geduld heeft voor dit verhoor als voor dat van haar, maakt hij duidelijk door de verbinding te verbreken terwijl er nog tegen hem wordt gesproken. Hij opent het raam en gooit de telefoon naar buiten.

‘Wie was dat?’

Ze denkt niet dat ze Daron ooit zo kwaad hoorde en dat wil wat zeggen. Hij heeft haar meer dan eens allesbehalve vriendelijk benaderd.

‘Verstond je me niet toen ik zei dat ik jullie vragen niet kan beantwoorden?’ De furieuze blik die Caleb Daron toewerpt, laat haar ineenkrimpen. ‘Of weiger je te luisteren?’

Darons armspieren spannen zich aan en in haar ooghoeken ziet ze dat Matt zijn vingers strak om het mes sluit. Alsof geweld iets uitricht tegen haar broertje, die zijn blik weer op de weg heeft gevestigd. Met zijn vingertoppen wrijft hij over zijn linkerslaap, zoals zijzelf doet als ze hoofdpijn heeft.

‘Wanneer ga je ons uitleggen wat we hier doen?’ eist ze.

‘Geen idee. Ik moet eerst uitzoeken in hoeverre deze wereld werd aangepast nadat jullie eruit vertrokken.’

Het valt haar op dat hij zichzelf niet bij hen betrekt, alsof zijn aanwezigheid in Midland zonder consequenties voor zijn eigen leven was. Of alsof het hem niets kan schelen. Voordat ze de kans krijgt ernaar te informeren, buigt Caleb voorover en wordt elke vorm van communicatie snoeihard beëindigd door een nummer dat zij vroeger grijs draaide.

Nijdig zakt ze tegen de zachte, comfortabele rugleuning en staart langs Matt door het raam naar buiten, naar het duister, iets wat ze maandenlang heeft gemist. De zwakke, oranje straatverlichting raast aan haar voorbij. Ze wordt er een beetje draaierig van.

Het bos hebben ze al ver achter zich gelaten en ze rijden nu over een snelweg, waar Calebs voet onmiskenbaar het gaspedaal heeft gevonden. Al is er inderdaad geen hond op de weg en is iedereen in de auto behoorlijk onkwetsbaar, ze voelt zich onprettig bij de vaart die ze maken.

Na een tijdje dwaalt haar blik naar haar broertje. Als hij zich al opgelaten voelt onder ieders gestaar laat hij daar bar weinig van merken. Volkomen ontspannen zit hij achter het stuur en trommelt met zijn vingers mee op de maat van een nummer dat ze niet kent, maar best kan waarderen. Het feit dat Caleb naar eenzelfde soort muziek luistert als zij, doet haar beseffen dat haar smaak van haarzelf is en niet aan haar is opgedrongen doordat ze een portaal op de verkeerde manier opende.

‘Sam.’

Matt had haar naam niet hoeven fluisteren. De hevige schommelingen in zijn toch al veelbewogen gevoelens deden haar al naar hem omkeren. Ze houdt de lucht in haar longen vast als ze zijn blik volgt naar de verlichte klok op een kerktoren. Naar het plein dat ze samen vonden op de avond dat hij haar vertelde dat hij haar ouders had opgespoord. Ze was toen zo bang dat haar broertje haar was vergeten.

Sammy rukt haar blik los van het uitzicht op een verleden dat is gewist. Snel slikt ze de brok in haar keel weg. In Midland werd het haar pijnlijk duidelijk dat Caleb haar niet was vergeten. Nagenoeg alles wat haar lief was, nam hij haar af en naar zijn beweegredenen kan ze slechts gissen. Iets simpels als wraak, zoals ze eerst dacht, is het in elk geval niet.

Ze heeft geen idee of Caleb haar verwijt dat ze hem jaren geleden in de steek liet. Na wat hij haar, Matt en Daron aandeed, interesseert dat haar ook niet meer. De wegen die hij bewandelt, gaan verder dan zijn eventuele woede daarover. Veel verder. En dat hij niet geheel zelfstandig handelt, bewijst het telefoontje van daarnet. Iemand in deze wereld was op de hoogte van zijn aanwezigheid in Midland. En wachtte op zijn terugkeer.

Verschrikt knijpt ze haar ogen dicht als de witte tl-verlichting van een parkeergarage recht in haar gezicht schijnt. Ze knippert tranen weg en kijkt opgelaten rond, terwijl Caleb de auto sneller dan haar lief is naar een van de lege plaatsen rijdt en naast een enorme, donkere terreinwagen tot stilstand komt. Een onaangename stilte vult de ruimte zodra Caleb de sleutel uit het contact haalt.

‘We zijn er.’ Zonder zich iets van Daron aan te trekken, buigt Caleb over hem heen en opent het dashboardkastje. Ongeduldig ritst hij een leren opbergmap die daarin lag open en vist er een aantal pasjes uit. Tevreden knikt hij ernaar en richt zich tot Daron. ‘Ik neem aan dat je weet hoe je moet autorijden?’

‘Jawel…’ antwoordt Daron.

Sammy’s mond valt open als Caleb hem een rijbewijs overhandigt en Matt presteert het zowaar zacht te lachen.

‘Denk maar niet dat ik ooit bij hem in een auto stap,’ fluistert Ga-briël.

Het is leuk te weten dat de Rechtvaardige over gevoel voor humor beschikt. Dit is echter geen gepast moment dat te uiten. Daron leefde ergens in de Middeleeuwen! Hoe haalt Caleb het in zijn hoofd hem een rijbewijs te geven?

‘Alsjeblieft.’

Verdwaasd staart ze naar het roze pasje dat Caleb in haar handen drukt.

‘Het is beter dan niks,’ interpreteert hij haar schok volkomen onjuist en ietwat beledigd. ‘Paspoorten zijn niet eenvoudig te krijgen.’

Ze weet niet wat haar het meest choqueert, dat haar broertje documenten heeft laten vervalsen of dat haar herinneringen aan haar rijlessen niet echt zijn, maar dat ze voordat ze Midland betrad nooit achter een stuur heeft gezeten, staat haar opeens bijzonder helder voor de geest.

‘Ik…’ Onthutst kijkt ze op naar Matt. ‘Ik heb nooit leren autorijden.’ Iets wat hij minstens zo amusant vindt als Darons gebrek aan rijvaardigheid.

‘Maar je bezit de kennis.’ Caleb haalt twee sleutels uit de map en overhandigt er een aan haar en een aan Daron. Dan knikt hij naar het donkere gevaarte naast hen. ‘Wat maakt het uit hoe je die hebt opgedaan?’ Hij lijkt het zich oprecht af te vragen.

‘Dat ding is voor óns?’ vraagt ze benauwd.

‘Als die je niet aanstaat, mag je ook deze hebben,’ antwoordt Caleb als hij haar wederom verkeerd begrijpt. ‘De grijze leek me geschikter vanwege hem.’

Het bloed trekt weg uit haar gezicht als hij naar Daron knikt.

‘Ik wil ze allebei niet.’ Ze wil niks van wat Caleb haar aanbiedt. Ze vindt het al erg genoeg dat ze zijn voorstel hen ergens onder te brengen moest accepteren.

‘Ook goed,’ zegt Caleb laconiek. Opnieuw buigt hij over Daron heen, dit keer om twee telefoons met bijbehorende opladers te pakken. Ook die overhandigt hij hun.

Het begint er verdacht veel op te lijken dat hij alleen op Daron en haar rekende. Naast haar is Matt net zo verbaasd als zij. En doodsbang, uitgeput en… hongerig?

‘Ik zou het waarderen als jullie bereikbaar blijven.’

‘Hm-hm.’ Net zo bereikbaar als Caleb was voor degene die probeerde met hem een telefoongesprek te voeren.

Ze staart naar de spullen in haar handen, zich afvragend of hij ze in zijn auto bewaarde, omdat hij het mogelijk achtte dat ze hem niet zouden volgen. Hoelang lagen ze er al? Plande hij dit voordat hij naar Midland vertrok, of hield hij contact met zijn handlanger in deze wereld? Zorgde die ervoor dat Calebs wensen werden uitgevoerd?

Het duizelt Sammy, maar ze durft geen vragen te stellen in Darons bijzijn. Ze wil niet riskeren dat haar broertje iets loslaat wat hij niet weet. Daron moet de volledige waarheid van haar horen.

Ze schrikt op uit haar gepeins als Caleb uitstapt en ze gebaart naar Matt dat hij hetzelfde moet doen. Dat Daron hun voorbeeld volgt, blijkt als hij het portier dichtgooit. Hoewel ze niet gelooft dat hij met opzet zoveel kracht gebruikt, schijnt het Caleb evengoed te storen. Haar mondhoeken gaan omhoog. Net goed. Ze kan er met haar verstand niet bij dat hij het waagde iemand die hooguit heeft paardgereden een auto te geven.

Hun voetstappen galmen op de grauwe muren van de felverlichte parkeergarage als ze Caleb naar een lift volgen. Ze laat haar hand door die van Daron omsluiten en kijkt naar haar afgetrapte kisten. Ze probeert niet te denken aan het meer dan aangename vooruitzicht op een lange, bloedhete douche – dat is niet het belangrijkst – en faalt grandioos.

De spiegel en lampen in de lift kennen geen genade. Onmiddellijk wendt ze zich af van haar smoezelige, bleke en bloederige verschijning. Dan draait ze terug. Hoewel ze best wist dat ze vieze en gescheurde kleren droeg, haar lange haren ontembaar waren zonder shampoo en crèmespoeling, en een gebrek aan zonlicht en bodylotion geen wonderen deed voor haar huid, nam ze aan dat Matt en zij grapjes maakten toen ze zichzelf landlopers noemden. Nu ontdekt ze dat dat een te vleiende omschrijving was. Ze ziet eruit alsof ze is gestorven, begraven en uit haar graf is gekropen. Zo ruikt ze ook. Net als de anderen.

Op enkele rode vlekken in zijn broek na is Caleb de enige die er onberispelijk uitziet. Omdat hij wist wanneer hij Midland zou verlaten. Hij heeft dit gepland. Maar hoe?

Azyl legde haar uit dat ze werden geactiveerd nadat de Magiërs haar in een cel vastketenden. Toen haar broertje in de gewone wereld was. Bedacht hij daar wat hij zou doen voordat hij haar plaats in Midland innam? Had hij daar tijd voor? Zoveel van wat hij heeft gedaan, deed hij om haar te kwetsen. Hoe wist hij waarmee hij haar kon raken?

Sammy masseert haar slapen als een bonkende pijn zich aandient. De vragen razen door haar hoofd, jagen elkaar op en buitelen over elkaar heen. Geen ervan ontsnapt via haar mond. Caleb heeft duidelijk gemaakt dat hij haar vragen niet beantwoordt en het lijkt haar zinloos Daron meer te verwarren dan ze al heeft gedaan.

De lift brengt hen naar de bovenste etage van een laag appartementencomplex. Op een lange, zachter verlichte overloop bevindt zich aan beide uiteinden een deur. Over een glanzende tegelvloer schuifelen ze achter Caleb aan. Nerveus kijkt ze naar Daron, die haar een magere glimlach schenkt. Achter hen lopen Gabriël en Matt. Bij elke stap die ze zetten, voelt haar vriend zich ellendiger. Verdoofd kijkt ze toe hoe Caleb een sleutel ronddraait in het slot, de donkerblauwe voordeur opent en een vaag, uitnodigend gebaar maakt.

Zodra ze over de drempel stapt, rukt ze zich los van Daron en grijpt naar haar borst. Ze duwt zijn brede armen weg als hij haar overeind wil houden en stort op de deurmat op haar knieën. Elke keer dat ze hortend inademt, vullen haar longen zich met brandende naalden. Tranen prikken achter haar ogen en vinden een weg naar haar wangen. Haar nekspieren trekken samen als ze haar hoofd richting de deuropening draait.

De schok, het verdriet en de onhoudbare pijn die met het verlies gepaard ging, ebben langzaam weg. Ze laat zich door Daron op haar onvaste benen helpen en gaapt Matt ongelovig aan. Zijn emoties hebben haar verlaten.

‘Mijn excuses,’ mompelt Caleb. ‘Ik had jullie moeten waarschuwen.’ Gehaast stapt hij langs haar heen de ruime gang in en doet het licht aan.

‘Ons waarschuwen?’ vraagt Matt schor. Hij ziet lijkbleek en zweet drupt van zijn voorhoofd. In tegenstelling tot haar wist hij zich staande te houden. Met behulp van Gabriël en een deurpost. ‘Waarvoor?’

Ze volgt Calebs blik naar de crèmekleurige muren van de gang. Naar de onafgebroken baan symbolen onder het plafond, die ze in de gauwigheid aanzag voor decoratie.

‘Ze zorgen ervoor dat Matt en jij elkaar niet opmerken,’ legt Caleb uit. ‘Wat privé is, blijft dat ook. In elk geval in deze woning.’

‘Hoe weet jij daarvan?’ vraagt ze.

Ze heeft slechts één stap nodig om weer op de overloop te komen en Matts ongerustheid te ervaren. Tot ze opnieuw het appartement betreedt. De gapende leegte van daarnet blijft dit keer achterwege. De plotse eenzaamheid daarentegen laat zich niet verdrijven.

‘Daar is de badkamer,’ ontwijkt Caleb haar vraag. ‘En het toilet.’ Hij gebaart naar de tweede deur aan hun rechterzijde en komt in beweging.

Dankbaar voor Darons steun volgt ze haar broertje naar de woonkamer, die is gevuld met een grote hoekbank, een salontafel en bijbehorende wandkast. De televisie die daarin staat, heeft gezelschap van een uitgebreide filmcollectie en een flink aantal boeken.

‘Woon je hier?’ vraagt ze onwillig.

‘Nee.’

Daar moet ze het mee doen.

Caleb beent naar de slaapkamer. In de zachtgrijze wand, die zich een meter of twee achter de hoekbank bevindt, zat vermoedelijk ooit een deur, tot iemand op een dag besloot dat die nergens voor nodig was en er een brede, boogvormige opening uithakte.

‘Er zijn meer dan genoeg kleren.’ Caleb wijst naar de kledingkast tegenover het raam en richt zich tot Daron. ‘Ik heb voor jou op de grootste maat gegokt.’

Hoewel het enorme bed er bijzonder verleidelijk uitzag, is Sammy opeens klaarwakker. Ze krijgt het stikbenauwd. ‘Heb je ook een keuken?’ perst ze eruit. Ze waagt het niet Daron aan te kijken als ze hem achter zich aan de slaapkamer uit sleurt.

‘Hij heeft een keuken,’ zegt Matt, als ze in haar haast bijna tegen hem aan botst.

‘Ik zie het.’ De zak chips in zijn handen doet haar glimlachen. En wekt haar maag luidruchtig uit haar winterslaap. In een wereld zonder tijd plaagde honger hen niet. Dat is nu veranderd.

‘Ik weet dat hier weinig ruimte is,’ verpest Caleb haar opgekrikte humeur. ‘Ik rekende alleen op jou en Daron.’

Een baksteen in haar maag verjaagt haar eetlust.

‘Ik tref zo snel mogelijk maatregelen voor Matt en Gabriël.’

Bij het horen van zijn naam kijkt de Rechtvaardige op. Dan laat hij zijn kin weer op zijn handen rusten. Nadat Caleb de deur naar de woonkamer opende, zakte Gabriël neer op de antracieten bank. Hij lijkt niet van plan weer op te staan. Een glas cola, dat Matt voor hem heeft neergezet, staat onaangeroerd op tafel.

‘Dus je rekende niet op mij?’ vraagt Matt. Hij brengt een hand chips naar zijn mond. Kauwend bestudeert hij de symbolen, die op elke muur de eerste centimeters onder het plafond ontsieren. ‘Waar is dat gekriebel dan goed voor?’

Een minieme breuk in Calebs onverschilligheid verraadt dat die woorden hem beledigen. ‘Het beschermt haar tegen míj,’ antwoordt hij kil.

De schilderijen aan weerszijden van de wandkast roeren zich als een koude wind opeens door het appartement waait.

Getergd richt Caleb zich tot haar. ‘Deze wereld is niet gemaakt voor onze krachten.’

‘Je keek écht met me mee,’ zegt Sammy verbolgen.

Terwijl hij vanuit zijn ooghoeken de lichtpaarse, opbollende gordijnen in de gaten houdt, knikt hij.

‘Waarom?’

‘Wat jij wilt weten, kan niet met één vraag worden gesteld,’ zegt Caleb rustig. ‘En wat ik heb gedaan, kan niet met één antwoord worden uitgelegd. Ik besef dat jullie willen weten wat er is gebeurd en ik zwijg niet omdat het me vermaakt.’ Gedachteloos strijkt hij door zijn donkere haar. ‘Ik kan er niet op vertrouwen dat mijn informatie bij jullie veilig is.’

Haar bloed begint te koken.

‘Sam…’ Daron slaat zijn arm om haar heen, drukt haar met haar rug tegen zich aan en strijkt geruststellend door haar haren.

Nu ze zichzelf heeft gezien, bewondert ze hem om het feit dat hij haar durft aan te raken. Ze sluit haar ogen en ademt kalm in en uit. Ze probeert Midland en Calebs daden naar de achtergrond te verbannen en blij te zijn met de man die haar vasthoudt en haar vriend die zich volstouwt. Daar slaagt ze deels in. Genoeg om de wind te laten zakken.

‘Ik moet gaan,’ deelt Caleb hun mee. ‘In de bovenste lade van dat dressoir…’ een kort knikje richting een robuust meubel dat onder een raam staat, ‘…ligt genoeg geld om voorlopig van rond te komen. Er ligt ook een lijst met inloggegevens van websites waar mijn creditcardnummer bekend is. Gabriël en Matt moeten kleren hebben. Koop wat je wilt. Ik zal voor hun legitimatie zorgen.’

Geweldig. Nog meer rijbewijzen voor mensen die niet kunnen autorijden.

‘En ik zal proberen voor hen een andere woning te vinden. Ik kan niet beloven dat dat me op korte termijn lukt.’ Caleb draait zich van hen weg, maar bedenkt zich dan. ‘Die eerste kamer in de gang…’ Hij aarzelt even. ‘Ik zou het waarderen als die afgesloten blijft.’

‘Denk je dat je ons gewoon kunt achterlaten?’ eist Daron.

Ze voelt hoe zijn armspieren zich aanspannen. Alsof hij, nu hij haar heeft gekalmeerd, eindelijk zijn eigen woede en frustratie de ruimte geeft.

‘Ja,’ antwoordt Caleb. ‘Dat denk ik.’

Hoofdstuk 6

Daron staart verbaasd naar de voordeur, die met een luide knal dichtvalt. Ongeacht Calebs belofte aan Sammy verwachtte hij niet dat haar broertje echt zou vertrekken.

Onder de armen die haar tegen hem aandrukken, ontspant Sammy zich. Zijn ogen zoeken het gaatje in haar shirt, het gebrek aan rood ter hoogte van haar schouder. De kogel ging dwars door haar heen, wat blijkbaar de bedoeling was, en liet zo te zien geen ernstige schade achter. Het bloed in haar kleding is voornamelijk van hem afkomstig.

Hoewel Calebs manier van transport hem absoluut niet beviel, kreeg de jongen met behulp van wapens voor elkaar wat niemand mogelijk achtte. Hij verstoorde de grenzen rondom Midland. Dankzij woorden van de Rechters.

Wat hebben zij toch met Sammy en Caleb te maken? Nadat de Magiërs haar opsloten, voorzagen de Rechters haar van krachten. Krachten die faalden door Darons bloed in haar aderen, dat was doordrenkt met magie van De Ouden. Uit wat Caleb in de torenkamer zei, bleek dat de Rechters hem niet oversloegen. Hij beweerde dat hun krachten elkaar completeren, dat ze tezamen een geheel vormen, wat dat ook betekent.

‘Dus…’ Gabriël schraapt zijn keel. ‘Wat gaan we nu doen?’

De Rechtvaardige lijkt geenszins gelukkig met zijn aanwezigheid hier. De Rechters ontboden hem naar Midland om Zielen over te brengen en zijn taak zit er pas op als zij daartoe besluiten. Wanneer iedereen die Gabriël kende en liefhad niet langer leeft en zijn herinneringen aan hen hem zijn ontnomen. Het geheugenverlies dat Daron plaagde toen hij hier de vorige keer was, is echter nergens te bekennen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Geen levende ziel hoort van het bestaan van Midland op de hoogte te zijn.

‘Eten, natuurlijk.’

Matt deelt hun zorgen niet. Hij heeft alle keukenkasten geplunderd en de inhoud over het aanrecht verspreid. Hoewel zijn maag hem meermaals luidruchtig op zijn eigen honger heeft geattendeerd, oogt de rotzooi die Matt naar binnen werkt niet aantrekkelijk. Chips en snoep zijn geen maaltijd.

‘Wij horen hier niet, Daron,’ negeert Gabriël Matts suggestie.

‘Nee.’ Dat weet hij ook wel. Voor de tweede keer loopt hij rond in Sammy’s wereld, in haar leven, alsof dat zijn plaats is. Dat is het niet.

‘Dit vergeven de Rechters ons nooit.’ Gabriël neemt een slok cola, trekt een vies gezicht en zet het glas weer op tafel. ‘Maar ik weet niet hoe we terug moeten.’

Zijn woorden ergeren Daron. ‘Is het onze schuld dat we hier zijn?’ Nee. Hij was niet van plan Sammy te volgen. Caleb is degene die het in zijn gestoorde hoofd haalde hen hierheen te halen en dat deed hij vast niet zodat zij weer een weg terug konden zoeken.

Hij heeft hen nodig. De zielen van De Ouden zijn nu hier. Maar in tegenstelling tot wat Daron vreesde, lijkt het erop dat hij hen niet echt heeft bevrijd. Caleb zei dat ze naar deze wereld zijn verplaatst en dat die vooralsnog niet in gevaar is. Wat als dat verandert?

‘Denk je dat dat verschil maakt? Dat het hun iets kan schelen?’ vraagt Gabriël.

Sammy worstelt zich onder zijn armen vandaan om Matt gezelschap te houden in de keuken. Of misschien om aan Gabriëls zwaarmoedige humeur te ontkomen. Want uiteraard is Daron de aangewezen persoon om die man op te beuren.

Terwijl hij naar de bank loopt, dwalen zijn ogen naar de halfronde toegang die naar het slaapgedeelte leidt. De aanblik van het tweepersoonsbed maakt een acuut einde aan zijn bewegingen. Zijn nekharen gaan langzaam rechtop staan en het zweet breekt hem uit. Caleb legde uit dat hij niet op Matt en Gabriël had gerekend. Hij verontschuldigde zich zelfs voor de beperkte ruimte die het appartement hun daardoor biedt. Nu pas dringt tot Daron door wat hij daar precies mee bedoelde.

‘Dat merken we vanzelf wel,’ mompelt hij afwezig.

Momenteel zijn de Rechters zijn minste zorg. Caleb besloot hem terug te halen naar deze wereld en dat moet hij gedaan hebben voordat hij naar Midland vertrok. Maar dat is onmogelijk. Hoe wist hij toen al van Darons bestaan? En belangrijker nog: waarom veronderstelde hij dat Sammy haar bed met hem wilde delen?

Zijn blik valt op zijn gehavende kleding als hij op de bank wil plaatsnemen. Deze frisse, schone woning benadrukt zijn smerigheid en hij voelt zich haast schuldig omdat hij erin rondloopt. Een magere glimlach trekt aan zijn mondhoeken. Nu kan Matt hem er tenminste niet van betichten dat hij eruitziet of hij een afspraakje heeft. Hoofdschuddend ploft hij naast Gabriël neer op de ontzettend zachte bank en slaat diens glas cola achterover. Hij snapt waarom de Rechtvaardige het na één slok voor gezien hield.

Hij zakt onderuit en verbaast zich over het gebrek aan scherpe uitsteeksels die zijn rug openkrassen. Sammy en Matt zitten aan de keukentafel en praten te zacht met elkaar om hen te kunnen verstaan. Hij probeert zich er niet aan te storen. Die symbolen onder het plafond trekken telkens hun aandacht. Ze hebben het vast niet over dingen die voor hem geheim moeten blijven, zoals in Midland terecht het geval was. Daar vormde hij een gevaar voor hen.

‘Sammy?’ zegt Gabriël.

‘Ja?’ reageert ze met volle mond, wat opnieuw een glimlach bij hem veroorzaakt. Het is een genoegen te zien dat ze zo opgetogen is over zoiets simpels als chocola.

‘Hebben ze tegen jou gesproken?’

‘Nee,’ antwoordt ze. ‘Ze hebben ons aan ons lot overgelaten.’

Daron betwijfelt of hij zich verbeeldt dat de tempartuur daalt. In Midland waren haar krachten al onbetrouwbaar en uit de zorgelijke blik waarmee Caleb haar daarstraks aankeek, concludeerde hij dat deze wereld daar geen verandering in heeft gebracht.

‘Dus waar maak je je druk om? Daron heeft gelijk. Het is niet onze schuld dat we hier zijn.’ Haar glimlach bereikt haar ogen niet en de rimpels in haar voorhoofd verraden dat ze zich wel degelijk zorgen maakt. ‘Als die eikels iets te zeggen hebben, weten ze ons vast te vinden.’ Haar vingers trillen als ze een verpakking openscheurt en met een volgende hap chocola beëindigt ze het gesprek.

‘En totdat zij of Caleb van zich laten horen, blijven wij hier?’ Darons woorden amuseren haar net zomin als die van Gabriël.

‘Wat moeten we anders doen?’ verdedigt Matt haar tussen twee happen chips door.

Niet afhankelijk zijn van hun vijand. ‘Je huis,’ stelt hij voor.

Sammy trekt een wenkbrauw op.

‘Je oude woonplaats is vlakbij. We kunnen er morgen naartoe gaan. We hebben geen idee in hoeverre deze wereld is veranderd.’

‘Misschien,’ antwoordt ze. ‘Maar…’ Ze vouwt de lege verpakking dubbel. ‘Ik geloof niet dat Caleb loog,’ voegt ze zacht toe.

Dat gelooft hij ook niet. Dat neemt niet weg dat ze het kunnen nagaan. Bovendien is de gedachte aan frisse lucht minder angstaanjagend dan de muren die hier op hem afkomen.

‘Geweldig!’ Matt is zo enthousiast dat hij even vergeet te eten. De lijntjes om zijn ogen trekken vrolijk samen als hij breeduit van Sammy naar Daron grijnst. ‘Wie rijdt?’

Daron springt verschrikt op als ze haar vingers breekt. Met een grimmige uitdrukking op haar gezicht omklemt ze haar bezeerde hand, die binnen luttele seconden heelt. ‘Jij in elk geval niet,’ gromt ze naar Matt.

Hij heeft geen flauw idee waarom ze zo reageert. De hoop hen te doorgronden heeft hij allang opgegeven. Hij wilde alleen dat ze niet steeds probeerde haar vriend te meppen.

Nu hij toch staat, kan hij net zo goed in de open keuken iets voedzaams zoeken. Hij opent de koelkast, die is gevuld met verschillende flessen frisdrank, maar waarin tot zijn teleurstelling niets eetbaars te bekennen is. Ergens is het logisch dat het deze woning aan verse producten ontbreekt. Er is hier vermoedelijk in geen maanden iemand geweest. Zuchtend vult hij een glas met water. Als hij zich omdraait naar Sammy en Matt, valt zijn blik op het lichtje in de oven.

‘Wat gaan jullie maken?’ vraagt hij.

‘Er liggen pizza’s in de vriezer,’ antwoordt Matt.

Hij knikt en laat zijn blik door het appartement dwalen. Op normaal eten na, ziet het ernaar uit dat Caleb aan al hun mogelijke wensen heeft gedacht. Die bank is echt verdomd comfortabel en zelfs voor hem te groot. De kussens en dat paarse fleecedekentje zouden het Sammy aangenamer maken als ze tegen hem aankruipt om een van die films te kijken.

Het slaat nergens op.

‘Caleb had dit appartement al voordat hij naar Midland vertrok.’ Hardop klinkt zijn vermoeden nog absurder.

Sammy stort zich op een zak chips. Daron vraagt zich af of ze dat doet zodat ze niet hoeft te antwoorden. Gezien ze meteen daarna haar mond volpropt, gokt hij van wel. Hij herinnert zich eraan dat ze niet moedwillig informatie achterhoudt. Toch werkt het hem op de zenuwen dat iedereen meer weet dan hij.

‘Hoe komt dat eten hier?’ dringt hij aan, onderwijl gebarend naar de verpakkingen op de keukentafel. Heeft Caleb de kasten gevuld? Het kan. Hij liet ook doorschemeren dat hij kleding voor hen heeft gekocht. Daron ademt diep in door zijn neus en laat de lucht langzaam uit zijn longen ontsnappen. Het benauwt hem dat die jongen er zo overduidelijk van uitging dat Sammy hier met hem zou wonen.

Ook dat slaat nergens op.

‘Misschien heeft zijn vriend de boodschappen gedaan?’ oppert Matt. ‘Of is het je ontgaan dat hij onderweg met iemand belde?’

‘Nee.’ Natuurlijk niet. Weer iets wat hij niet begrijpt. Toen Caleb naar Midland ging, had deze wereld hem moeten vergeten. Maar íémand herinnert zich hem.

‘Dat was echt een telefoon?’

Hij verlegt zijn blik naar Gabriël, die kniezend op de bank zit.

‘Doe je mond dicht, Daron. Jij weet alleen wat alles is, omdat je zo stom was Sammy achterna te gaan door een foutief geopend portaal.’

‘Je weet niet wat alles is?’ bemoeit Matt zich ermee.

‘Nee, natuurlijk weet ik dat niet!’ roept Gabriël uit. ‘Ik begrijp dat ik net in een auto zat, maar het model en de absurde snelheid waarmee we reisden, waren me tot vandaag onbekend.’

In tegenstelling tot de Rechtvaardige vond Daron die snelheid best opwindend. Als hij niet naast Caleb had gezeten, had hij er vast plezier aan beleefd.

‘En dat!’ Gabriël gebaart druk naar de televisie. ‘Dat is níét hoe een tv eruit hoort te zien!’

Daron zou niet weten hoe een tv er volgens Gabriël dan wel uit hoort te zien, dus waarom de man zich tot hem richt, is hem een raadsel.

‘Ik heb al gezegd dat wij hier niet horen. Dat je meer kennis bezit over deze tijd dan ik, geeft je niet het recht hier te zijn, Daron. Je hebt al een leven gehad.’

Een kortstondig moment van jaloezie welt in hem op. Hoe verloren Gabriël zich ook voelt in deze wereld, híj weet wel hoe zijn leven eruitzag. Hij herinnert zich zijn jeugd, zijn familie, zijn vrienden. Mensen met wie hij opgroeide en waarvan hij hield.

En die hem al jaren zijn vergeten. Daron schudt zijn hoofd. Dat zijn geen redenen om hem te benijden.

‘Waarom zijn hier alleen lang houdbare producten?’ Hij wendt voor dat hij Gabriëls interesse in een afstandsbediening op de salontafel niet opmerkt. ‘Niks in dit huis is vers.’ Als iemand echt op Calebs terugkeer wachtte en in zijn opdracht boodschappen deed, had er zeker iets in de koelkast gelegen wat op korte termijn zou bederven.

‘Wat at je toen je hier de vorige keer was?’ Matt wankelt op de twee achterste poten van zijn stoel en laat dan de leuning tegen de muur rusten. ‘Ik vroeg het me gewoon af,’ mompelt hij als Daron zijn antwoord beperkt tot een ontstelde blik.

‘Ik zette konijnenvallen,’ zegt hij kregelig. En Sammy verbrandde een keer eieren voor hem. ‘Daar gaat het nu niet om.’ Hij laat zich niet van het onderwerp wegleiden door Matt met zijn ontelbare vragen.

‘Echt?’ Met een luide dreun staat Matts stoel weer recht. ‘Hoe wist je hoe dat moest? Ontdeed je ze ook van hun vacht en ingewanden?’ Hij lijkt werkelijk geïnteresseerd. Sammy daarentegen trekt lijkbleek weg.

Daron slaakt een diepe zucht. ‘Voordat Caleb naar Midland vertrok, verzekerde hij zich ervan dat jij in deze wereld onderdak zou hebben, Sam.’

Ze slaat haar ogen neer en plukt aan een draadje aan haar mouw.

‘En hij zorgde ervoor dat je genoeg voedsel, geld en kleding zou hebben.’ Net zoals hij ervoor zorgde dat Daron dat zou hebben. Hij kan amper bevatten dat de onverwoestbare gastheer van De Ouden kennelijk voor hen is gaan winkelen.

Ze schenkt zichzelf en Matt een glas cola in en knikt. ‘Dat is ons echt wel opgevallen, Daron,’ antwoordt ze zacht.

‘Hoe kan dat?’ En waarom nam dat joch de moeite? Het is duidelijk dat Caleb hun hulp nodig heeft, anders waren ze hier nooit geweest, maar die kan hij ook afdwingen door Sammy te bedreigen met iemand van wie ze houdt, zoals hij de afgelopen maanden onophoudelijk deed. ‘Hoe kan hij dit appartement nog bezitten? Waarom is het hem niet afgenomen, zoals jouw huis jou is afgenomen?’

‘Ik weet het niet.’ Ze breekt een stuk chocola af, draait het rond in haar handen en legt het op tafel. Schijnbaar verpesten zijn vragen haar eetlust. ‘Maar we weten nu dat hij niet geheel zelfstandig handelde. Iemand helpt hem, dus…’

‘Precies!’ onderbreekt Daron haar. ‘Iemand die hem niet is vergeten. Toch beweert hij dat jij en Matt door niemand worden herinnerd.’ Hij wil niet dat ze zich ellendig voelt, maar kan zich niet beheersen. ‘Hoe wist hij van mijn bestaan vóór hij naar Midland ging? Hoe kon hij zo zeker zijn dat ik niet jouw vijand was? Dat ik de Magiërs niet echt diende? Waarom wist hij al dat hij mij ten slotte naar deze wereld zou brengen?’ Want Daron was geen verrassing; hij was gepland. Caleb twijfelde er niet aan wie Midland met Sammy zou verlaten.

‘Misschien kon hij contact houden met zijn vriend? Om ervoor te zorgen dat zijn wensen hier werden uitgevoerd?’ Haar vingers spelen met een felrood, glimmend papiertje. ‘Caleb reist niet door portalen, maar met woorden van de Rechters. Misschien kon hij Midland in en uit wanneer hij wilde?’

‘Ja, vast,’ lacht Gabriël schamper. ‘Zonder dat ik dat doorhad, zeker.’

‘Sinds De Ouden hem hebben verlaten, is je verbinding met hem verbroken,’ zegt Matt.

‘Dat klopt,’ geeft Gabriël nukkig toe. ‘Maar gedurende de maanden dat hij hun gastheer was, was hij onafgebroken in Midland. Misschien dat hij zich voor me kan verbergen, De Ouden kunnen dat niet en zij verlieten Midland een dag of twee geleden. Denk je dat Caleb dit alles in een dag of twee heeft geregeld?’ Hij gebaart naar het appartement in het algemeen, maar zijn blik blijft naar de televisie dwalen.

‘Nee,’ zegt Daron. Dat is nou juist het probleem.

‘Misschien reisde zijn vriend heen en weer?’ suggereert Matt.

‘Ik denk het niet,’ zegt Gabriël. ‘Calebs manier van reizen… Midland leed eronder toen we vertrokken. Het was alsof… Ik weet niet. Het leek erop dat de wereld kortstondig brak toen wij eruit werden verwijderd.’

Op het brandende gaatje in zijn borstkas na, merkte Daron niets vreemds op. Sammy’s frons doet hem vermoeden dat zij wel begrijpt wat de Rechtvaardige bedoelt.

‘Als iemand Midland op die wijze in en uit was gegaan, had ik dat geweten.’

‘En als hij via portalen reisde?’ vraagt Sammy, veel te hoopvol naar Darons mening.

‘Dan had ik dat waarschijnlijk niet gemerkt,’ geeft Gabriël toe. ‘Ik ben in staat iedere Ziel in Midland op te sporen, doordat de Rechters dat mogelijk maakten. Voordat Midland werd verzegeld, was het een komen en gaan van Zielen. De meesten gingen meteen over nadat ik hen vond. Anderen stierven hun tweede dood of gingen het klooster in. Ik kon hen niet van elkaar onderscheiden. Er waren slechts een paar Schuldigen die ik herkende.’ Een misnoegde blik richting Daron. ‘Omdat ze er al zo lang waren.’

‘Dus het is mogelijk dat Caleb contact hield met iemand in deze wereld?’ vraagt Matt.

‘Ja,’ verzucht Gabriël.

‘Een portaal kan alleen in de grafkamer worden geopend,’ zegt Daron. ‘Meen je nou echt dat de Magiërs toestonden dat iemand hem hielp?’ Hij weet zeker van niet. In de paar dagen die hij in het klooster doorbracht, nadat hij zo stom was Caleb om hulp te vragen, hoorde hij van Claudio dat de grafkamer voortdurend werd bewaakt. De Magiërs waren als de dood dat Caleb Midland samen met hun leiders zou verlaten.

‘Dat weet jij beter dan ik, Daron,’ snauwt Gabriël. ‘Waar het Caleb betreft, acht ik niets onmogelijk. Hij is in staat tot dingen die ik niet begrijp.’

Dat is hij zeker en het versterkt zijn overtuiging dat Caleb alles maanden geleden plande. Hij realiseert zich dat hij zich beter druk kan maken om andere dingen, maar het lukt hem niet. Voordat Caleb deze wereld voor Midland verruilde, voordat Daron hem in een droom ontmoette, wist die jongen al wie hij was en zorgde hij ervoor dat Sammy en hij hier samen zouden zijn. Toen zij nog niet bereid waren aan hun gevoelens voor elkaar toe te geven, was Caleb er al van op de hoogte dat zijn zus van een Ziel hield. Van een dode. Het is verdomd frustrerend dat iedereen in deze woning dat probeert tegen te spreken.

‘Ik ga douchen,’ gromt hij. Daar niemand zich geroepen voelt zijn vragen te beantwoorden, lijkt het hem zinloos ze nogmaals te stellen. Hij glimlacht naar Sammy en werpt een korte blik op de oven alvorens hij in de slaapkamer schone kleding pakt. Als hij opschiet, is hij hopelijk op tijd klaar om die pizza voor Matts neus weg te kapen. Wellicht slaat zijn aanwezigheid hier wel ergens op met een volle maag.

Hoofdstuk 7

‘Je broertje was niet zo tactvol,’ zegt Matt zodra de deur naar de hal dichtvalt. ‘En Daron is niet achterlijk.’

‘Nee.’ Ze wenst dan ook vurig dat hij zijn vragen niet nogmaals hardop uitspreekt. Zelfs wanneer ze alleen waren geweest, had ze het niet gewaagd deze te beantwoorden, uit angst dat Caleb haar andere woorden in de mond zou leggen. Hoewel de symbolen die haar ogen doen tranen inderdaad haar verbinding met Matt verstoren, gelooft ze niet dat ze het haar broertje echt onmogelijk maken met haar mee te kijken. Zo’n voordeel geeft hij heus niet op.

‘Hoe wist hij het, Sam?’ Matt haalt een pizza uit de vriezer en draait zich naar haar toe.

‘Het Pact,’ fluistert ze. Dat Boek moet Caleb hebben verteld dat Daron en zij honderden jaren geleden getrouwd waren. Daron had gelijk: Caleb plande dit alles voordat hij deze wereld achter zich liet. Maar waarom? En hoe?

‘Een Boek dat hij pas in Midland kon lezen?’ Matt stopt de pizza in de oven en laat het plastic folie dat eromheen zat op het aanrecht liggen.

‘Er zijn twee Boeken,’ legt ze uit. ‘Een in Midland en een in deze wereld.’

Haar vriend fronst. Nadat Sammy de begrensde sectie van de Bewaarders verliet, was er geen tijd hem hiervan op de hoogte te brengen.

‘Denk je dat hij dat las voordat hij Midland betrad?’ vraagt hij als hij weer tegenover haar plaatsneemt.

Ze knikt. Het is mogelijk. Azyl zei dat hij niet ingreep toen de Ma-giërs haar gevangenhielden, toen ze door legerleiders werd gemarteld. Kreeg hij Het Pact in zijn bezit nadat de Rechters hen activeerden? Kon hij het rustig lezen en plannen maken? Dat zou verklaren waarom het niet op zijn plek lag toen Daron en zij het vervallen klooster in deze wereld doorzochten.

‘Ik denk dat hij het nog steeds heeft,’ zegt ze. Wat ongetwijfeld inhoudt dat zij het niet meer zal inzien. In Midland voorkwam Caleb dat Het Pact haar zou helpen. Er zijn geen redenen om aan te nemen dat hij dat niet nog eens doet. Haar broertje daarentegen zal elke letter erin lezen. Nu De Ouden hem hebben verlaten, houdt niets hem tegen.

‘Besef je dat elke vraag die jullie stellen te maken heeft met Calebs bovenmatige interesse in jouw bijzonder ongepaste verhouding met een Ziel?’

Ze draait zich half om naar Gabriël, die er net zo chagrijnig uitziet als hij klinkt.

‘Hoewel ik moet toegeven dat Calebs kennis blijkbaar geen grenzen kent, denk ik niet dat jouw liefdesleven ons verder helpt.’

Haar wangen worden warm.

‘Als je niets nuttigs hebt toe te voegen, hou dan je mond,’ neemt Matt het voor haar op. ‘Geen van ons weet wat Caleb van ons wil of waarom we hier zijn. Natuurlijk kunnen we ons daar net zo miserabel over voelen als jij, maar daar heb ik vanavond geen zin in.’ Een steelse blik op de oven verraadt waar hij wel zin in heeft. ‘Sam en ik hebben andere zorgen dan jij.’

‘Dat kun jij makkelijk zeggen,’ snuift Gabriël. ‘Caleb kan jou niets aandoen.’

‘Anderen kunnen dat wel,’ antwoordt Matt geprikkeld. ‘Je weet dat ík niet immuun ben voor die symbolen en Caleb werkt niet alleen.’

Sammy doet een ijdele poging de zwarte randjes onder haar nagels te verwijderen, zich voor de zoveelste keer afvragend wie hij belde. Werkt hij echt met iemand samen? Of heeft hij iemand voorgelogen dat hij een poosje weg zou zijn en wachtte diegene op zijn thuiskomst? Beide opties lijken haar onmogelijk. Het leven dat hij leidde voor hij naar Midland vertrok, had gewist moeten zijn. Waarom is dat niet gebeurd?

‘Hoezo ben jij daar eigenlijk niet immuun voor? Daron deelde alles wat hij bezat met Sammy. Waarom deed zij niet hetzelfde bij jou?’ Gabriël doet het voorkomen alsof ze daar een keuze in had. Alsof ze niet voor Matt zou zijn gestorven.

‘Wat weet jij daarvan?’ vraagt ze.

‘Wat Daron me erover vertelde,’ zegt de Rechtvaardige. ‘Hij voegde zijn krachten toe aan die waarover je zelf al beschikte en schonk je zijn vermogen tot genezen.’

Hij schonk jou het waardevolste wat hij bezit en jij wees het af.

De beschuldiging stormt door haar hoofd. Ondanks Gabriëls woorden gelooft ze geen seconde dat Caleb toen aan haar versnelde wondgenezing refereerde. Ze wilde dat ze wist wat hij wel bedoelde, want zelfs Azyl kon haar niets vertellen over het overdragen van krachten via bloed. Hij beweerde dat zoiets ondenkbaar was. Onhygiënisch ook.

‘Het moment dat Sam me vond, gaf ze me alles wat ze bezat,’ zegt Matt. ‘Toen was ze nog niet bestand tegen symbolenwapens.’

‘Klopt,’ beaamt Gabriël. ‘Maar je zei dat ze al over krachten van de Rechters beschikte voordat Caleb…’ Hij slikt zijn woorden in en werpt Matt een meelevende blik toe. ‘Een deel daarvan droeg ze aan jou over. Waarom niet alles?’

Matt ontwijkt haar boze blik door zich op Gabriël te richten. ‘Ik heb je al uitgelegd dat Darons bloed hun krachten blokkeerde. Dat kan hebben voorkomen dat ze alles met me deelde.’

Dus Matt heeft met de Rechtvaardige over haar geroddeld. Niet voor het eerst betreurt ze dat ze hem niet langer een mep kan verkopen.

Gabriëls knieën knakken als hij opstaat. ‘Ik laat jullie even alleen,’ zegt hij, terwijl hij richting de balkondeur loopt. ‘Maar wat jullie ook verzinnen, Daron trapt er niet in. Hij is inderdaad niet achterlijk.’

Ze laat een zachte zucht ontsnappen. Dus hij merkte dat ze Darons vragen negeerden. Ze was al bang dat ze niet echt omzichtig te werk gingen. Maar wie had gedacht dat Caleb hen uit Midland zou halen en met nog meer vragen zou opzadelen? Enkele uren geleden was ze ervan overtuigd dat ze die wereld nooit meer zou verlaten.

‘Je hebt hem zelf verteld waarom Darons bloed moest wijken.’ Voordat ze hem een fikse uitbrander kan geven, schiet Matt in de verdediging. ‘En hij weet dat mijn bloed vooral sporen van het jouwe vertoont.’

‘Dat is alles?’

‘Ja.’ Matt knikt. ‘Ik heb hem niets verteld over Het Pact, of jou en Daron. Je weet best dat ik dat nooit zou doen. Gabriël stond in contact met iedere Ziel in Midland. Sommigen van hen herkende hij, omdat hun bloed krachten van De Ouden vervoert. De Magiërs investeerden het meest in Daron. Gabriël merkte zijn aanwezigheid duidelijk in jou op en amper in mij. Daaruit trok hij zijn eigen conclusies.’

Beelden van Matt, vlak nadat ze hem bloedend had gevonden en ze zeker wist dat hij zou sterven, dringen zich aan haar op. ‘Wat doet het er ook toe?’ Hij overleefde Calebs aanval. De wijze waarop is irrelevant.

Matt neemt een slok cola en staart afwezig naar zijn glas. ‘Denk je dat…’ Uit zijn ooghoeken kijkt hij even naar het donkere balkon en vervolgt dan fluisterend: ‘Denk je echt dat iedereen ons is vergeten?’

Sammy bestudeert haar half opgegeten chocoladereep, niet zeker of ze het weeïge, misselijkmakende gevoel in haar maag aan Matts vraag te danken heeft of aan het feit dat ze te veel heeft gegeten. ‘Geen idee,’ bekent ze. ‘Ik weet niet wat er gebeurde toen de Magiërs me naar Midland brachten. Ik weet niet eens hoe ze het deden. Ik werd er gewoon wakker.’

‘Je familie was je niet vergeten.’