Ze zien mij niet

Ze zien mij nooit

Ze zien mij niet

Ze zien mij nooit

Alice Bakker

Ze zien mij niet - Ze zien mij nooit

Alice Bakker

Tweede druk juni 2020

Eerste druk mei 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Coverfoto: Depositphotos

ISBN 978-94-92115-89-8

ISBN E-book 978-94-93157-78-1

NUR 284

© 2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

© 2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Overige publicaties:

Slapen doen we morgen weer (2017)

Jouw spel, mijn regels (2020)

Proloog

Kreunend draait hij zijn hoofd dieper in zijn kussen. Met een half oog tuurt hij naar de felverlichte cijfers. 04:43. Mooi, voorlopig hoeft hij niet op te staan. Om acht uur gaat zijn wekker. Even denkt hij dat hij wakker is, omdat hij een vreemde tik hoort buiten. Dan realiseert hij zich slaperig dat hij vast droomt. Zijn kussen ligt niet lekker. Hij manoeuvreert zijn lijf een beetje rechtop en schudt het ding even goed op. Het is direct luchtiger. Hij nestelt zich weer en sluit zijn ogen.

‘Aaron!’ klinkt het in de verte.

Weer kijkt hij schuin naar zijn wekker. 04:45. Waarom is hij wakker op dit tijdstip? Net als hij zijn ogen weer wil sluiten en diep wil ademhalen om zo de slaap weer te vatten, hoort hij het nogmaals.

Tik. Tik. Tik.

‘Aaron!’

Met een ruk schiet hij overeind. Iemand gooit steentjes tegen zijn raam. En dan ruikt hij het. Er is brand! Hij schiet naar het raam en trekt in een vloeiende beweging zijn gordijn open. Thomas staat in de tuin.

‘Brand!’ Thomas gebaart naar de vlammen die uit het schuurtje van de achterburen slaan. Even is hij verschrikt, dan besluit hij dat hij actie moet ondernemen. Ze moeten die brand blussen. Hij schiet in zijn spijkerbroek, rent met zijn trui half over zijn hoofd de overloop op en dan de trap af. Snel trekt hij de trui recht. Onderaan de trap vindt hij zijn schoenen. Zijn sleutels voelt hij in zijn broekzak. Hij opent er de voordeur mee en rent met zijn schoenen half aan de tuin in. Thomas ziet hij in het achterpad met een brandblusser in zijn handen.

Net als ze de blusser op het schuurtje willen richten, horen ze vanuit de tuin: ‘Als dat Sjors en Sjimmie weer niet zijn. Brand en ze zijn er als de kippen bij. Ik begin het verdacht te vinden, jongens.’ De brandweerman trekt zijn helm van zijn hoofd.

‘Sjors en Sjimmie?’ Thomas kijkt Aaron fronsend aan.

‘Dat zijn stripfiguren,’ fluistert Aaron, ‘iets van vroeger, twee vrienden.’

De brandweerman loopt op hen af en steekt zijn hand uit. ‘Sjaak.’

‘Aaron,’ hij knikt naar zijn vriend, ‘en dit is Thomas’.

‘Sjors en Sjimmie, ik houd jullie in de gaten. Dit is al de tweede keer dat ik jullie bij een brandje snap.’

‘Brand meester!’ horen ze iemand vanuit de tuin roepen.

Sjaak draait zich resoluut om en beent door het achterpad richting de brandweerwagen die in de steeg geparkeerd staat. Daar zien ze buren die zich langzaam weer richting huis begeven.

‘Ga lekker weer naar bed, jongens,’ grijnst een van de buurmannen. ‘Showtime is over.’

‘Ik heb geen sirenes gehoord, jij?’ vraagt Aaron fronsend aan Thomas.

1.

Met een zwaai gooit Aaron het hengsel van zijn tas over zijn schouders. 2-1 gewonnen. Dat ging lekker. Dit was hun eerste vriendschappelijke avondwedstrijd, voordat de voetbalcompetitie voor het team van VV Klaver over een paar weken weer begint. Hij pakt zijn fiets uit het rek en terwijl hij zoekend achterom kijkt, ziet hij dat zijn vrienden bij de ingang van de kleedkamers rondhangen. Met zijn fiets in zijn handen wandelt hij terug.

‘Gaan we ergens chillen?’

‘Mwah. Ik moet morgen vroeg op. Ik moet wat afgeven in West en daarna ga ik naar huis.’

‘En jij, Bas?’

‘Nee, ik heb huiswerk. Morgen proefwerk Frans. Mijn ouders maken me af als ik het verkloot.’

Hij kijkt de kring rond, niemand lijkt zin te hebben. ‘Oké, ik ga naar huis.’

Als hij weg wil fietsen, hoort hij zijn naam. ‘Aaron, wacht. Ik fiets met je mee.’ Thomas woont in dezelfde straat, ze kennen elkaar al sinds ze zes zijn of zo. Al meer dan tien jaar fietsen ze samen naar VV Klaver.

‘Ik dacht dat je naar West moest?’

‘Klopt, maar het eerste stukje ga ik dezelfde kant op.’

Zwijgend fietsen ze achter elkaar de fietsenstalling uit, richting de rotonde.

‘Bij wie moet je wat afgeven,’ vraagt Aaron.

‘Oh, iemand van mijn moeders tennis, ken je niet,’ Thomas doet zijn best de blik van Aaron te ontwijken.

‘Moet je niet daarnaartoe?’ Aaron wijst naar de afslag van de rotonde waar ze net voorbijgefietst zijn.

‘Shit, ja.’ Thomas wil zijn stuur omgooien, maar hij realiseert zich op tijd dat er iemand achter hem fietst. ‘Rondje van de zaak!’ schreeuwt hij lachend, terwijl hij een extra rondje over de rotonde fietst, waarna hij de juiste afslag neemt.

Aaron zwaait hem lachend na. Hij heeft geen zin om al naar huis te gaan. Jammer dat er niemand wil rondhangen. Hij twijfelt een seconde en zet dan koers richting Thomas. Even lijkt het alsof hij hem niet meer kan vinden, vervolgens ziet hij hem in de verte.

‘Thom!’

Thomas hoort hem niet. Als hij voorbij het stoplicht fietst, springt het net op rood. Aaron kijkt om zich heen. Shit, er komt een auto aan. Hij blijft wachten tot het licht weer groen is en wil de achtervolging weer inzetten. Thomas is nergens meer te bekennen.

2.

‘Heb je al die sirenes gehoord gisteren?’

Kira kijkt haar vrienden in de pauze een voor een aan. Allemaal tegelijk nemen ze een hap van hun boterham, terwijl ze bevestigend naar Kira knikken.

Thomas verslikt zich en barst in hoesten uit. Aaron slaat hem flink hard op zijn rug. Als hij is bijgekomen, zegt hij met een vuurrood hoofd: ‘Voor die brand, bedoel je?’ Hij hijgt na, terwijl hij zijn vriend met een knik bedankt.

‘Ja, man, echt niet normaal meer. Het leek of heel Vierblad in brand stond.’

‘Het was een flinke brand,’ zegt Aaron. ‘De vlammen sloegen uit het dak.’

‘Hoe weet jij dat? Was je erbij?’ vraagt Jayden.

‘Facebook en Insta, je hebt die foto’s toch wel gezien?’ zegt Kira, terwijl ze Jayden een vuistslag op zijn arm geeft.

‘Hé,’ Yara slingert haar tas op de grond en gaat achterstevoren op een van de stoelen zitten.

‘Hé Yaar, we hebben het over die brand van gisteren. Heb je het gezien?’

‘Ja, op Insta.’

‘Ik was erbij,’ zegt Aaron, de meiden negerend.

Thomas draait zijn hoofd met een ruk om. Verbaasd staart hij zijn vriend aan. Hij fronst zijn wenkbrauwen, terwijl hij in de verte hoort dat Aaron verslag uitbrengt. Hoe kan dat? Híj stond daar te kijken, dat klopt. De ramptoerist uit te hangen. Maar Aaron? Die zag hij gisteren voor het laatst op de rotonde.

‘Vind je niet, Thom?’

Thomas kijkt zijn vriend verschrikt aan. Geen idee waar hij het over heeft. Gelukkig herhaalt hij zijn vraag.

‘Dat het zo fascinerend is, die vlammen. Het is jammer dat er dingen van kapotgaan, maar geef toe, het ziet er toch fantastisch uit?’

Thomas knikt afwezig.

Kira wijst naar haar voorhoofd. ‘Je bent gek, Aaron. Fantastisch, mijn reet. Het is gewoon hartstikke eng. Mijn tante is haar hele huis kwijt, door zo’n fik. Weten jullie nog die brand in Vierblad-Noord, in de Barendsstraat, een week of drie geleden?’

‘Was dat het huis van je tante? Van Christine?’

‘Klopt, die heb je weleens ontmoet, op dat feestje van mijn ouders, vorig jaar. Echt triest, ze heeft alleen nog wat ze die dag aan had. De rest is pleite.’

‘Ja, als je het zo bekijkt,’ Aaron geeft zijn vriendin een beuk op haar schouder. ‘Natuurlijk is het niet chill voor die tante van jou. Maar vuur op zich? Ik hou ervan.’

‘Is er een pyromaan aan het werk?’ vraagt Aaron. ‘Er zijn de laatste tijd zoveel branden.’

‘Kan. Bij mijn tante niet. Volgens de brandweer was het zo’n goedkope oplader.’

‘Geloof jij dat?’ vraagt Thomas verbaasd.

‘Ze laadde haar telefoon altijd ’s nachts op. Dat schijnt slecht te zijn. Zo ligt je telefoon uren aan het stroom, terwijl hij allang vol is,’ verduidelijkt Kira.

De bel onderbreekt hun gesprek. Als ze hun rugzakken op hun schouders hijsen, tikt Thomas Aaron aan.

‘Wat is dat, met “ik was erbij?” Jij fietste toch rechtstreeks naar huis gisteren? Die brand was in West,’ fluistert hij.

‘Geen zin om naar huis te gaan. Ik ging fietsen. Jou achterna. Je hoorde me niet.’

‘Ik hoorde je niet? Waar? Wanneer?’

‘Heren, zitten graag.’ De leraar Nederlands wijst naar twee lege stoelen in het lokaal. Aaron glipt snel naar de achterste rij.

Thomas kan niet anders dan zonder goed antwoord van zijn vriend neerzakken op de voorste rij.

3.

Als Nederlands voorbij is, denkt Thomas niet direct aan het voorval van daarstraks. Samen met Yara en Aaron sjokt hij naar de kantine. Ze hebben een tussenuur. Kira en Jayden moeten naar gym. Extra lessen in hun sportprofiel. Grote kans dat die zich straks bij hen voegen. Op de een of andere manier lukt het ze met regelmaat om hem halverwege de gymles te peren en hen op te zoeken in de kantine. Het is de bedoeling dat ze huiswerk maken in het tussenuur. Tenminste, dat is verstandig, omdat het vandaag een lange schooldag is en ze vanavond weer op tijd moeten trainen. Eigenlijk zitten ze elke week samen wat te hangen met hun mobieltje tot Kira en Jayden er zijn. Met zijn vijven gaan ze meestal buiten een potje voetballen. Dat wil zeggen, ze voetballen met zijn vieren, Yara is meer supporter. Ze zit er meestal op een bankje bij, in haar mobiel verzonken. Het liefst gaan ze daarvoor naar het Klaverpark, omdat daar goede bankjes voor Yara staan.

Als ze een halfuurtje aan het rondhangen zijn, bedenkt Thomas dat hij meer wil weten over waarom Aaron hem achterna kwam.

‘Wat deed je nou in West, gisteren?’

‘Ik had echt geen zin om naar huis te gaan. Mijn moeder doet soms zo moeilijk, over school en zo. Ik dacht ineens, ik ga achter Thomas aan, even mee dat “iets” wegbrengen. Fietsen we daarna samen naar huis. Scheelt toch weer een halfuur gezeik, snap je?’

Hij kijkt even schuin naar Yara, maar ziet dat zij geen aandacht heeft voor hun gesprek. Hij zet zijn ondervraging voort. ‘Waarom sprak je me niet aan bij die brand? Waarom zei je niet dat je daar was?’

‘Omdat ik jou daar helemaal niet zag. Ik reed je achterna op de rotonde, zag je in de verte, riep je, maar je hoorde me niet. Ineens was ik je kwijt, ik denk dat jij ergens een straat ingereden was. Ik zag je nergens meer. Na een beetje rondjes fietsen, hoorde ik die sirenes. Brandweer. Ik dacht, ach, laat ik gaan kijken. En dat deed ik. Was een enorme brand, hè. Zo vet!’

‘Ja, vet,’ mompelt Thomas. Het zit hem niet lekker dat zijn vriend zo gefascineerd is van brand. Hij staart naar buiten, waar hij ineens zijn vrienden met een bal voor het raam ziet staan. ‘Kira en Jayden zijn er! Ga je mee?’

4.

‘Scheids!’ Aaron vindt de beslissing van de man in het zwart echt belachelijk. Die bal was niet uit. En net, toen Zwart-Wit een vrije trap kreeg, dat sloeg nergens op. ‘Zet je bril op, man!’ kan hij niet laten de scheidsrechter na te roepen.

‘Pas op, nummer zeven. Nog even en ik geef je een time-out,’ zegt de man streng.

Aaron houdt zijn mond, hij kan zich beter inhouden. Als hij eruit moet, kan hij helemaal niets doen om te voorkomen dat ze verliezen. Wie moet er dan op zijn positie, rechtsachter? Thomas kun je dat niet aandoen. Die houdt ervan om de bal het laatste zetje het doel in te geven. En de rest van het team? Aaron zucht. Hij hoopt volgend jaar weer een leukere groep te treffen. Thomas en Bas zijn oké, de rest van zijn vrienden zit in het selectie-elftal van VV Klaver. Zij hebben het met zijn drieën niet gered dit jaar. Zelfs Kira is beter dan zij. Die stomme selectie. De andere jongens in zijn team zijn het nét niet. Die jongen die op doel staat, lijkt bang voor de bal. En die mid mid, hij weet niet hoe die heet, is echt een loser. Hij is continue bang om de bal te verliezen. Niet één keer heeft Aaron hem om de bal zien vragen. Steeds speelt hij hem terug naar Aaron, en dat terwijl ze moeten aanvallen, niet alleen verdedigen. Een goede mid mid heeft overzicht, nou als hij iets níet heeft, is het overzicht. Het lijkt ook of hij bang is voor zijn tegenstanders. Aaron zucht nog eens. Vanuit het niets hoort hij zijn naam. De bal suist rakelings langs hem heen, richting doel. Een cruciale fout, waarvoor hij zichzelf voor zijn kop kan slaan. Als een haas gaat hij achter de bal aan, het is al te laat. Als hij het fluitje van de scheids hoort, weet hij dat hij over de lijn is. Doelpunt. Zijn teamgenoten roepen boos zijn naam. Ze hebben gelijk. Kwaad geeft hij een trap tegen de doelpaal.

‘Nummer zeven!’ hoort hij de scheids weer roepen.

Het is te kinderachtig voor woorden, de tranen prikken achter zijn ogen. Het zit hem helemaal niet lekker. Hij denkt terug aan de rust, toen hij iets opmerkelijks zag.

‘Wat is dat?’

‘Oh, niks.’ Thomas trekt snel zijn mouw weer over zijn arm.

‘Niks? Laat zien man, dat ziet er gruwelijk uit, daar moet je naar laten kijken.’

Thomas snuift een beetje en loopt naar de kraan om een paar grote slokken water te nemen. Het lijkt of hij hem ontloopt.

Aaron schudt zijn hoofd. Hij moet bij het spel blijven, voor het helemaal uit de hand loopt. Terwijl hij dat denkt, hoort hij zijn naam weer. Snel handelt hij, hij weet de bal weer richting het middenveld te krijgen. Hopen dat ze hem daar goed oppakken.

Als de wedstrijd afgelopen is, slenteren ze met zijn allen terug naar de kleedkamer. Aaron blikt naar de grond. Wat een afgang, deze wedstrijd, hij was er met zijn kop niet bij. Als hij opzij kijkt, ziet hij dat Thomas naast hem loopt.

‘Hé, gaat het?’

‘Ja, waarom niet?’ zegt Aaron opstandig.

‘Was dat nodig, zo boos zijn op een doelpaal,’ grinnikt Thomas. ‘Alsof die er wat aan kan doen dat jij niet oplet.’

De andere jongens vallen Thomas bij.

‘Ja, joh. Je kan beter jezelf een klap voor je kop geven,’ klinkt vanachter hem. Het is de mid mid.

‘Ja en jij hoort het spel te verdelen,’ zegt Aaron snuivend.

De jongen geeft hem een zet in zijn rug. ‘En jij bent mijn trainer niet,’ zegt hij met een kinderachtige stem.

Abrupt staat Aaron stil. De mid mid knalt tegen zijn rug, terwijl de rest gewoon kletsend langs hem naar de kleedkamer loopt. Alsof ze net niet dik verloren hebben. ‘Wat is er met jou?’ zegt de mid mid.

‘Niks,’ roept Aaron gefrustreerd.

De jongen blijft even stilstaan om vervolgens hoofdschuddend achter de rest van het team aan te gaan. Aa-ron zakt door zijn knieën en blijft zitten, met zijn handen om zijn achterhoofd. Dit wordt een seizoen van niks. Hij voelt het tot in zijn tenen.

Als hij eindelijk de moed heeft verzameld om te douchen, ziet hij de rest van zijn team al aangekleed de kleedkamer verlaten. Thomas slaat hem op zijn rug. ‘Douche even snel, man. Ik wacht op je.’

Aaron knikt. De kans om die arm van Thomas goed te bekijken is voorbij. Tersluiks blikt hij naar zijn vriend, die zijn arm alweer heeft verstopt in een sweater. Hij kan zich sterk vergissen, het lijkt dat Thomas een flinke brandwond heeft. Snel springt hij onder de douche. Als hij opschiet, kan hij hem er nog naar vragen.

5.

Schrik je hier van? Ik brand mijn vingers niet hoor, zo gek ben ik niet. Je moet weten hoe je een lucifer moet vasthouden. Als je hem zo houdt, duurt het lang voor het vlammetje bij je vingers is. Even zoeken, kan ik hier iets in de fik …

Haha, grapje. Ik kan het hoor, ik kan dat. Het is namelijk helemaal niet moeilijk, een brandje stichten. Hoe ik dat voor elkaar krijg? Met aanmaakblokjes en een beetje lampolie. Een scheutje in de afvalcontainer. Met een lucifer steek ik het blokje aan en leg het rustig boven op het afval. De container zet ik tegen de schuur. Er zit altijd iets in zo’n bak dat goed fikt. Je wilt niet weten wat mensen allemaal weggooien. En als mensen doorhebben dat hun container in de fik staat, is de brand al groot. Heel groot.

6.

Thuis gooit Aaron nijdig zijn tas in de gang. Hij heeft er nog steeds de pest over in dat zijn team - door zijn schuld - verloor. Hij geeft zijn tas een schop na. Hij overdenkt wat er vanmiddag gebeurd is. Toen hij uit de kleedkamer kwam, zag hij Thomas met Bas smiespelen. Kennelijk wachtten ze samen op hem. Hij zag ze smoezen en dat zat hem niet lekker. Het was overduidelijk dat het niet de bedoeling was dat Aaron het gesprek hoorde. Omdat hij geen spelbreker wilde zijn, riep hij luid: ‘Ik ben er hoor, we kunnen gaan.’ Hij zag Thomas schrikken.

Bas nam met: ‘Ik ga, tot volgende week,’ gelijk de benen.

‘Waar hadden jullie het over?’ vroeg hij.

‘Oh, niks,’ had Thomas gezegd. ‘Gaan we fietsen?’

Wat houdt Thomas voor hem verborgen? En Bas, wat heeft die ermee te maken? Aaron zakt op de bank, legt zijn voeten op de voetensteun en zet met de afstandsbediening de tv aan. Eerst een potje FIFA, daarna stopt hij zijn vieze kleren in de was. Terwijl hij zijn eerste potje speelt, komt zijn moeder de kamer in.

‘Wil je eerst even je tas leeghalen?’

‘Ja, zo.’

‘Nee, doe het nu even, kan ik het gelijk wassen.’

‘Straks, eerst dit potje afmaken.’

Zijn moeder posteert zich pontificaal voor de televisie. ‘Nu, graag.’

‘Mam, ga opzij. Dan doe je het toch zelf? Zo moeilijk is het niet hoor, je ritst de tas open, pakt alles eruit …’

‘Nu,’ snauwt zijn moeder.

Hij zet de PlayStation op pauze, nadat hij een diepe zucht slaakt. ‘Oké.’ Met een overdreven kreun hijst hij zichzelf van de bank.

‘Dank je,’ zegt zijn moeder iets te aardig, als hij zijn lege tas in de kast hangt. ‘En zo af en toe je schoenen schoonmaken, graag.’ Ze wijst op de modderige voetbalschoenen.

‘Dat fix ik van de week een keer.’

Hij zet de PlayStation weer aan, pakt zijn controller en wil zijn wedstrijd vervolgen. Hij ziet dat Bas en Thomas online zijn.

‘Komen jullie in de party,’ typt hij in.

Na drie potjes is Aaron er klaar mee. Thomas en Bas zeggen beiden niks en op zijn vragen geven ze geen antwoord. Blijkbaar waren ze al offline voor hij een boodschap naar ze stuurde. Om te voorkomen dat hij nog chagrijniger wordt dan hij al is, zet hij de PlayStation uit.

7.

Sjaak heeft er de pest over in. Hij baalt dat hij voor de derde zaterdag op rij opgeroepen wordt voor een lullig brandje. Natuurlijk, hij is bij de brandweer gegaan voor een beetje actie, maar elke zaterdag je bed uit gebeld worden, is iets te veel actie naar zijn zin. Bovendien: zolang er geen complete huizen in brand staan, is de brand totaal niet spectaculair en is dat blussen zo gebeurd. Vorige week was het helemaal bont; hij was na die autobrand net gedoucht en weer in zijn bed of die rotpieper tetterde weer. Toen was het een stapel hooibalen. Deze week houdt hij er rekening mee. Om tien uur is hij al naar zijn bed vertrokken. En dat op zaterdagavond. Nu die pieper is gegaan, is dat maar goed ook. Het breekt hem op als dit zo doorgaat. Elke week een keer rond halfvijf je bed uit gepiept worden …

Zo snel hij kan, pakt hij zijn kleding - alles ligt altijd voor het grijpen - en sjeest naar beneden. Zijn autosleutel ligt op een vaste plek. Terwijl hij naar de auto rent, ontgrendelt hij alvast de deuren. Met een vaart haast hij zich naar de kazerne, op naar de eerste brand deze nacht. Volgen er meer?

Als tweede arriveert hij. Henri is hem voor.

‘Wat denk jij, Sjaak? Hebben we te maken met een pyromaan?’

‘Geen idee, Henri. Misschien moeten we straks even goed observeren of er opvallende toeschouwers zijn.’

Zodra de wagen vol is, scheuren ze naar plaats delict. Een schuurbrand is het deze keer. Zodra de brand geblust is, ziet hij twee jongens rondhangen. Dezelfde als vorige week. Wat spoken zulke jongens midden in de nacht buiten uit? Hij noemt ze gekscherend Sjors en Sjimmie. Hij hoopt dat deze jongens er niets mee te maken hebben. Maar aan de andere kant: wie anders? Hij observeert iedere ramptoerist en hij ziet dat Henri hetzelfde doet. Bij het volgende brandje moeten ze dat weer doen.

Terug bij de kazerne bespreekt hij met Henri hun bevindingen. Niets bijzonders. Behalve die twee gasten. Met lood in zijn schoenen stapt Sjaak na een korte douche weer naast zijn vrouw in bed. Hopen dat dit het was voor vannacht.

8.