Zwarte sneeuw

Zwarte sneeuw

Miriam Lucia

Luc Vos

Annemarie Ros

Jacob Dens

ZWARTE SNEEUW

Miriam Lucia, Luc Vos, Annemarie Ros & Jacob Dens

1e druk oktober 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Tom Smits

Auteursfoto: Jeroen Mies

I.s.m. ThrillerAcademie, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN 978-94-93157-77-4

ISBN E-book 978-94-93157-81-1

NUR 332/305

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

4 thrillers in 1 boek

David en Sara

Mijn ogen prikken en ik knipper verwoed met mijn oogleden. Ik mag niet gaan huilen, niet in het bijzijn van dit kind. In de helderblauwe ogen van David staan tranen, sommige hangen als parels in zijn lange wimpers. Hij kijkt me smekend aan. Ik smelt.

‘Help mijn zusje, alsjeblieft?’

Ik kan me bijna niet beheersen. Mijn blik glijdt van zijn gezicht naar het tafelblad. Daar ligt de foto van David met zijn tweelingzusje. Ze lijken sprekend op elkaar. De bijna witte krullenkopjes met daaronder de engelachtige gezichten die ongemakkelijk in de camera kijken.

Vlak naast de foto zie ik Davids handen. Hij vouwt ze en opent ze, vouwt ze en opent ze. Alsof hij er zeker van wil zijn dat zijn nieuw verworven vrijheid nog steeds voortduurt. Ze bloeden nog, constateer ik, net zoals ik zie dat hij bij het samenvouwen zich telkens even schrap zet. Wat een pijn moet het joch hebben. Ik word misselijk en weet een kreun in de kiem te smoren.

‘Moet je zusje ook de hele dag bidden van je moeder?’ Ik ben bang voor het antwoord.

‘Ja, alleen hoeft zij niet te knielen. Ze moet op bed blijven liggen.’

Mijn gedachten gaan naar de kapotte knieën van de jongen, die ik gezien heb bij het wassen van het kind. De bloedige bulten duiden op vergroeiingen van het bot. Hoelang en hoe vaak heeft ze hem laten knielen?

Mijn stilte zet hem aan verder te praten.

‘Ze kan natuurlijk niet goed lopen, en knielen.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, vanwege haar benen. Die moeten bij elkaar blijven.’

Ik ben meteen weer bij de les. Handen die bidden, benen die bij elkaar moeten blijven, het zal toch niet ...

‘Zodat ze rein blijft.’

O, mijn God. Hij bedoelt toch niet wat ik denk dat hij bedoelt. Welke moeder is tot zoiets in staat? Ik ril bij het beeld van een vrouw die haar eigen kind verwondt. Mijn keel wordt dichtgeknepen als ik voor me zie hoe ze die open wonden op elkaar dwingt. Vastbindt. In de hoop dat ze aan elkaar groeien, zodat de jongen voor altijd lijkt te bidden en ...

De gedachten aan de benen van zijn zusje Sara zorgen ervoor dat ik de kamer uitren en in het toilet mijn avondeten met volle kracht uitbraak.

Als ik even later de huiskamer weer binnenkom, zit David met de foto in zijn gevouwen handen. Hij staart er wezenloos naar. Hij kijkt op. Zijn ogen zijn dof en langzaam articulerend herhaalt hij zijn vraag.

‘Help mijn zusje, alsjeblieft?’

‘Ja David, ik ga je zusje helpen. Maar ik moet eerst nadenken over hoe ik dat het beste kan doen. Het is al laat, dus laten we nu eerst gaan slapen. Ik ga je handen verzorgen, zodat het bloeden stopt.’

‘Mag ik bij jou slapen?’

Daar kan ik beter niet aan toegeven, anders doe ik de hele nacht geen oog dicht.

‘Liever in de kamer naast mij. De deur mag openblijven. Als er iets is, ben ik zo bij je.’

David is te moe om tegen te sputteren. Ik maak het logeerbed gereed, terwijl hij op zijn benen staat te tollen tijdens het tandenpoetsen met mijn tandenborstel. Ik neem straks een pepermuntje en koop morgen wel een nieuwe borstel.

Sloffend komt hij, in de te kleine pyjama met dinosaurusprint, de slaapkamer binnen. Zittend op de rand van het bed verbind ik zijn handen. Daarna houd ik de dekens opzij, zodat hij in bed kan stappen.

‘Moet ik niet eerst bidden?’

‘Alleen als jij dat wilt lieverd, je bent zo moe. Ik denk dat je best een keertje mag overslaan.’ Je hebt volgens mij genoeg gebeden voor je hele leven, maar dat laatste zeg ik niet hardop.

David laat zich instoppen, maar de dekens liggen nog maar net glad of hij trapt ze van zich af en knielt naast het bed.

‘Lieve Heer, ik ben u dankbaar dat ik Christa heb gevonden. Ik zal nooit meer weglopen, maar ik mis mijn zusje en hoop dat Sara ook los mag als Christa ons gaat helpen.’

Mijn hart breekt. Ik stop hem opnieuw in, druk een kus op zijn blonde krullen en loop de kamer uit. Ik zet de deur op een kier. Het licht op de overloop laat ik branden. Ik ga mijn slaapkamer binnen en laat me op bed vallen. Huilend in het kussen hoop ik, nee bid ik, dat David me niet hoort. En als ik dan toch voor het eerst aan het bidden ben, bid ik dat iemand mij kan helpen.

Wat moet ik in hemelsnaam doen?

Ik kan niet slapen en kijk naar de wekkerradio op het nachtkastje. Het licht van de rode digitale cijfers doet zeer aan mijn ogen. Het is pas half tien. Ik sluip over de overloop naar de logeerkamer en zie dat David in diepe rust is. Ik ga naar beneden en maak een kop thee. Met twee handen omklem ik de dampende mok en staar naar buiten. In het dunne laagje sneeuw, dat alweer gevallen is nadat ik het tuinpad heb geveegd, hebben de schoenen van David en mij een spoor achtergelaten. In combinatie met de zwarte randen van de aangeveegde sneeuw, krijgen de donkere voetstappen een macaber effect. Het is alweer een jaar geleden dat er voor het laatst kinderschoenen over dit pad liepen. Ik ril. In het licht van de straatlantaarn zie ik dat het weer is gaan sneeuwen. Morgen is alles hopelijk weer maagdelijk wit.

Morgen, en wat dan? Hoe moet ik dit kind en zijn zusje helpen? Ik, die nooit iets goed kan doen.

Het begon al vlak na de geboorte van Maxim. Het arme jochie huilde hele dagen en nachten. Ik raakte uitgeput en kon niets velen. De kraamhulp deed ontzettend haar best om de band tussen mijn pasgeboren zoon en mij te laten groeien. Maar toen de eerste kraamdagen voorbij waren en zij weg was, kon ik alleen maar meehuilen. Als Fabian thuiskwam uit het werk zag hij dat er niets uit mijn handen was gekomen. In het begin nam hij alle huishoudelijke taken van mij over, maar hij kreeg daar al snel genoeg van. Hij bekommerde zich om Maxim en hoewel ik niet veel met mijn zoontje had, was ik toch ook jaloers dat de kleine bij hem wel stil werd. Op het consultatiebureau werd geconstateerd dat hij niet genoeg groeide. De borstvoeding bleek niet voldoende te zijn en ik voelde me een complete mislukkeling. Van de huisarts kreeg ik te horen dat ik een postnatale depressie had en werd opgenomen. Ik ben eruit gekomen en heb wel het gevoel gekregen dat ik de schade met Maxim in heb kunnen halen. Wat werd ik verliefd op dat mannetje, dat niet meer huilde nu hij genoeg voeding binnenkreeg. Toen Maxim bijna twee jaar was, wilde Fabian wel een broertje of zusje voor Maxim. Dat was voor mij te veel van het goede. Ik was bang dat ik het niet aan zou kunnen en zo begon de verwijdering tussen Fabian en mij, die uiteindelijk tot de scheiding leidde.

Ik zucht en trek de overgordijnen dicht. De huiskamerdeur zet ik op een kier en pak mijn telefoon.

‘Hé Christa, leuk dat je weer eens belt.’

Ik weet het, ik heb de laatste tijd bewust afstand genomen, omdat de goede zorgen van Esther na de fatale dag me op een gegeven moment benauwden. Ik besluit om me later te verontschuldigen en val direct met de deur in huis.

‘Er ligt een jongen bij mij in bed.’

Het blijft een seconde stil en dan lacht Esther haar aanstekelijke lach.

‘En nu wil je van mij horen of het oké is dat je jouw leven weer een beetje oppakt? Lieve schat, ik gun je alle geluk van de wereld.’

‘Nee, nee, zo bedoel ik het niet,’ roep ik haastig. Door haar sprankelende lach moet ik ongewild even glimlachen. ‘Het is een klein jongetje, hij ligt in de logeerkamer.’

En dan vertel ik haar het hele verhaal.

‘Ik had overgewerkt en haalde nog snel iets te eten. Ik zag het knulletje lopen, helemaal alleen. Het leek alsof hij aan het bedelen was. Iedereen liep met een boogje om hem heen. Ineens zag ik touwen om zijn handen. Dat kon niet in de haak zijn. Hij huilde toen ik op hem afkwam. Ik kon hem toch zo niet laten rondlopen. Hij bleek ook nog een zusje te hebben. Ik moet ze helpen.’

‘Dus je hebt twee kinderen in huis?’ onderbreekt Esther me. Ze lacht niet meer.

‘Nee, Sara is nog thuis. Ze kan waarschijnlijk niet lopen. David is ontsnapt, weggelopen. Esther, toen ik de touwen van zijn handen verwijderde, wilde hij zijn handen niet van elkaar afdoen. Toen ik hem bij zijn polsen pakte en zijn armen uit elkaar trok, gilde hij van de pijn. Open wonden kleefden aan elkaar en begonnen meteen enorm te bloeden.’ Mijn stem breekt bij het afschuwelijke beeld dat ik weer voor me zie. ‘Ik heb thuis zijn handen verzorgd, hem eten gegeven, hem gewassen en nu ligt hij in bed te slapen met een pyjama van Maxim aan. Wat moet ik nu doen? Ik wil hem helpen zijn zusje te bevrijden van een waarschijnlijk geesteszieke moeder. Ze moeten de hele dag bidden. Zijn knieën zijn kapot en zijn zusjes benen ...’ Ik kan niet meer praten en huil alleen nog maar.

Vaag hoor ik Esther zeggen dat ze er aankomt. Ik hoor de kiestoon en besef dat ze al opgehangen heeft. Langzaam laat ik mijn arm zakken en leg de telefoon naast me op de bank waar ik tijdens het gesprek op ben gaan zitten. Ik leg mijn hoofd in mijn armen op mijn opgetrokken knieën en kan niet stoppen met huilen tot ik het bekende tikje op het raam hoor. Als Fabian me weer eens met Maxim achterliet om zich te bezatten, kwam Esther vaak langs en tikte dan zachtjes op het raam, zodat Maxim niet wakker zou worden van de bel. Maxim, die nu ongeveer even oud als David zou zijn. Ik schud mijn hoofd en veeg de tranen van mijn gezicht, terwijl ik de deur open voor Esther. We omhelzen elkaar en blijven zo een paar minuten zwijgend staan. We checken samen of David nog steeds slaapt. Esther houdt even op met ademen als ze het jongetje ziet liggen. Met zijn bleke gezichtje en de witte krulletjes ziet hij er zo breekbaar uit. Hij ligt op zijn zij en zijn handen, ingepakt in wit verband, liggen naast zijn gezicht op elkaar. Pas als we weer beneden zijn, ademt ze uit.

‘Wat een poppetje,’ zucht ze.

Ik laat de foto zien waar de tweeling op staat. Als je niet beter wist zou je denken dat het een eeneiige tweeling is. Mijn thee is koud en ik schenk twee nieuwe mokken vol. We zitten samen op de bank van de warme drank te nippen, ieder met zijn eigen gedachten. Esther verbreekt als eerste de stilte.

‘Je weet toch dat je dit moet melden bij de politie of de kinderbescherming?’

Esther, die als kleuterjuffrouw wel vaker met moeilijke situaties in gezinnen te maken heeft gehad, wijst me terecht op het feit dat ik dit niet in mijn eentje moet proberen op te lossen. Ik weet echter uit eigen ervaring dat de organisaties die zich over kinderleed ontfermen vaak traag op gang komen. Er worden eerst dossiers aangelegd. Een eerste melding, of soms zelfs een tweede, is niet genoeg om tot actie over te gaan. Er wordt gepraat met de betrokkenen, onderzocht hoe ernstig de zaak is, plannen bedacht in de hoop dat er inzicht komt, het vanzelf beter gaat. Om nog maar te zwijgen over het feit dat zo’n melding überhaupt gedaan moet worden. Ik voel een traan over mijn wang glijden. Esther knijpt in mijn arm. Ze weet waar ik met mijn gedachten zit. Ik had zelf destijds de tegenwoordigheid van geest niet om aan de bel te trekken. Je gelooft toch niet dat je eigen man ...

Ik schud mijn hoofd. Weg met die nare gedachten. Het gaat nu om David. David en Sara. Hoelang heeft hun moeder die vreselijke dingen kunnen doen? De wonden zijn niet van vandaag of gisteren, bot vergroeit niet van de een op de andere dag. Was er dan niemand in de buurt die iets vermoedde? Was er een vader in het spel, of alleen die gekke moeder?

‘Waar moet ik beginnen? Ik heb David niet meteen willen uithoren. Hij weet niet eens waar hij woont. Bij de kerk, was zijn antwoord. Een adres wist hij niet te noemen. Hij vertelde dat hij heel lang had gelopen, dus ik denk dat het niet een van de kerken in onze stad is. Ik heb hem en zijn zusje ook nooit hier gezien. Zo’n tweeling was me vast opgevallen.’

‘Ik schat dat ze een jaar of zes zeven oud zijn, dus hebben ze wel de leeftijd om al naar school te gaan,’ valt Esther me bij. ‘Dan vallen een paar omliggende dorpen, die zelf geen school of kerk hebben, als woonplaats van de tweeling af.’

‘Steenbach is een optie, of Sonsveld,’ overweeg ik.

‘Wat wil je doen, Christa? Er zelf op afgaan? Laat Jeugdwerk dit oppakken. Morgen moet je met hem aangifte gaan doen. Als je wilt, ga ik wel mee.’

Ik geef geen antwoord. Esther kent me te goed. Ze ziet aan me dat ik er anders over denk. Zuchtend staat ze op. ‘Ga slapen, Christa. Ik bel je morgen. Hopelijk ben je dan van gedachten veranderd. Maak het niet jouw persoonlijke kruistocht.’

Esther drukt een kus op mijn haar en wrijft over mijn rug. Ze laat zichzelf uit. Ik staar een tijdje voor me uit en ga dan naar boven. Minutenlang sta ik leunend tegen de deurpost naar David te kijken alvorens ik mijn eigen bed instap. Voor het eerst in zeer lange tijd val ik met het angstige gezicht van een ander jongetje op mijn netvlies in slaap.

David slaapt nog steeds als een roos als ik, veel te vroeg, weer wakker word. De hele nacht spookte er van alles door mijn hoofd. De gezichten van David en Maxim liepen steeds in elkaar over. Ik ben bang dat ik straks vergeet hoe Maxim eruitzag. Misschien heeft Esther gelijk dat ik het niet mijn probleem moet maken. Maxim krijg ik er niet mee terug.

Ik leg twee placemats op tafel. Mijn hand zweeft in de kast even boven het ontbijtbordje met de blauwe rand, maar ik neem toch twee witte borden van de andere stapel en zet ze op de placemats. Ik trek de la open waar het bestek in ligt.

‘Christa, ik moet plassen,’ klinkt een kinderstem achter me.

De vorken kletteren uit mijn handen. Waarom is het me gisteravond niet opgevallen dat die stem zo op die van Maxim lijkt? Of verbeeld ik het me maar? Als ik me omdraai, tover ik een glimlach op mijn gezicht en laat hopelijk niets merken van mijn onrust.

Ik help David naar het toilet gaan. Daarna verwissel ik voorzichtig de zwachtels om zijn handen en ik laat wat meer van zijn vingers en duimen vrij, zodat hij zijn handen wellicht beter kan gebruiken. Ik kan al snel zijn geklungel niet aanzien en smeer een boterham voor hem. Ik klap hem dubbel, zodat hij niet hoeft te goochelen om kleine stukken aan zijn vork te prikken. Een tijdlang eten we zwijgend ons ontbijt. David kijkt de keuken rond.

‘Wie is dat?’ Hij wijst op een foto waar Maxim lachend in het gras op een bal ligt.

Ik slik. ‘Dat is Maxim, mijn zoontje.’ Ik zie zijn ogen oplichten en hij kijkt gretig rond of hij meer van Maxim kan ontwaren.

‘Waar is hij dan?’

Ik kan het niet. Ik kan dit jochie niet vertellen dat hij de jongen van de foto nooit zal ontmoeten.

‘Bij zijn vader.’ Dat is in ieder geval niet helemaal gelogen. Ze waren samen toen het ongeluk gebeurde. Hun kisten stonden naast elkaar in de aula tijdens de uitvaartceremonie. Fabians ouders stonden erop dat ze samen in een graf werden geplaatst. Naar mijn mening werd niet gevraagd. Ik lag hele dagen in bed, alleen met mijn verdriet. Het liefst had ik een eigen grafje voor Maxim willen hebben, ver bij Fabian vandaan. Er is zo’n mooi stukje op de begraafplaats waar meer kleine kinderen liggen. Nu ga ik nooit meer naar het graf.

Ik grijp de gelegenheid aan om naar Davids vader te vragen.

‘Die is naar de hel.’

Het wordt koud om mijn hart door dit directe antwoord van David. Wat was of is er allemaal aan de hand in dat gezin? Om mijn ongemak te verbergen, vraag ik hem zijn huis te beschrijven en de weg die hij heeft afgelegd om hier te komen.

‘Ben je langs de weilanden gekomen of langs het kanaal?’

‘Langs het kanaal,’ zegt hij stellig.

In gedachten streep ik Sonsveld af van het lijstje dorpen die ik vanochtend heb bedacht te bezoeken.

‘Zullen we straks een eindje gaan rijden, om te zien of we je huis kunnen vinden?’

David kijkt mij angstig aan. ‘Moet ik mee?’ vraagt hij zachtjes.

‘Dat lijkt mij wel handig, want ik weet niet hoe jouw huis eruitziet.’

David weet het zelf ook niet zo goed, bekent hij. Hij was al heel lang niet meer buiten geweest en had in zijn haast om weg te komen ook niet achterom gekeken. Ik zit snel te rekenen; hij had nog niet gegeten voor hij ging lopen, vertelde hij. Het was al wel een beetje donker. Hoe laat gaat het schemeren in deze tijd van het jaar? Hoeveel kilometer kan zo’n kind afleggen? De dorpen langs het kanaal rijgen zich als een lang lint aaneen. Ik noem een paar namen. Er gaat bij David geen belletje rinkelen. Als ik hem in zijn jas help, beweegt hij zich in slow motion.

‘We moeten naar Sara,’ spoor ik hem aan.

‘Maar moeder wordt vast boos, omdat ik ben weggelopen.’

‘Ik ben bij je,’ stel ik hem gerust terwijl ik me verbaas, of misschien toch eigenlijk niet, dat hij de vrouw geen mama noemt.

Mijn telefoon gaat. Ik zie dat het Esther is. Ik neem niet op, hoeveel ik ook van haar hou.

Samen met David haal ik de sneeuw van de ramen van de auto. Waarom zet ik dat ding dan ook niet in de garage? Ik kom liever niet in de garage, waar mijn motor staat. Van het voorjaar moet ik die eindelijk eens verkopen. Erop rijden doe ik toch niet meer. Een jaar geleden nog wel. Het was een zachte winter. Geen sneeuw zoals nu. Ik verdring de herinnering en gooi een sneeuwbal naar David. Er ontstaat een kort sneeuwballengevecht. Het lukt hem niet goed om met zijn gewonde handen een bal te maken. De pret die het jochie heeft, is hartverwarmend en pijnlijk tegelijk. Het verband wordt nat en dat lijkt me niet goed. We moeten gaan. David kijkt in de auto zijn ogen uit. Niet zozeer vanwege de omgeving, maar het blijkt dat hij nog nooit van zijn leven in een auto heeft gezeten. Hij wil alle knopjes uitproberen. Ik laat het maar gebeuren. Tot er een auto achter ons toetert, waarschijnlijk raakt de bestuurder in de war, omdat mijn alarmlichten aan gaan. We bereiken het kanaal.

‘Nu moet je naar buiten kijken, David. Of je iets ziet dat je herkent. Dingen waar je langs bent gelopen bijvoorbeeld.’ Mijn hoop is op Steenbach gericht, het derde dorp vanaf hier. Ik heb het altijd al een bijzonder dorp gevonden, met zijn pompeuze kerk aan het water. Er hangt een heel andere sfeer dan in andere dorpen uit de omgeving, die allemaal onder onze gemeente vallen. Als je daar op een zondag langskomt, word je nagekeken omdat je het lef hebt om op de Dag des Heren door hun gemeenschap te rijden. Sommige mensen zijn daar misschien doorgeslagen in het geloof. Mensen zoals de moeder van David en Sara. David ziet van alles; speeltuintjes, honden, mooie auto’s, maar hij herkent geen huis. Als we in Steenbach zijn aangekomen, ga ik vlak voor de kerk van de doorgaande weg af een woonwijk in, zodat hij de omgeving goed in zich kan opnemen.

‘Is dit de kerk waar je bij in de buurt woont?’ vraag ik hoopvol.

Even kijkt David alsof hij het niet goed begrijpt. Ik wijs uit het raam naar de kerk die we passeren.

‘Nee, zo groot? Onze kerk staat achter in de tuin.’ Hij moet een beetje lachen dat ik zo dom kan zijn.

De moed zakt me in de schoenen. In de tuin? Hoe moet ik ooit een huis vinden dat achter in de tuin een kerkje heeft staan? In deze woonwijk staan de huizen dicht op elkaar. Als iemand in dit dorp er zo zijn eigen manier van geloof belijden op na houdt, is dat vast een onoverkomelijke zonde. Een opvallend gebouwtje zal het dus niet zijn. Met een zucht draai ik de weg langs het kanaal weer op. We volgen deze tot waar de weg afbuigt van het water. Daar keren we om en gaan naar huis terug.

Ik zie Esther al van verre voor mijn huis staan. Ze stampt met haar voeten om warm te blijven. Ik parkeer de auto op de oprit. Ze steekt meteen van wal.

‘Daar ben je eindelijk. Ik ben bij het ...’ met een blik op David slikt ze het woord politie in, ‘bureau geweest, maar daar hadden ze jou nog niet gezien.’

David kruipt achter me. Ik gebaar haar rustig te blijven en Esther bindt in.

‘David, dit is mijn vriendin Esther.’

‘Is ze boos op jou?’

‘Nee hoor, ik ben niet boos,’ zegt Esther snel. ‘Dag, David. Ik was alleen een beetje bezorgd omdat Christa iets had moeten doen, maar dat heeft ze niet gedaan.’ Ze steekt hem haar hand toe.

Aarzelend steekt hij zijn ingepakte hand uit terwijl hij haar nauwkeurig bestudeert. Als Esther hem bemoedigend toelacht wanneer ze heel voorzichtig zijn hand even schudt, verschijnt er een flauwe glimlach rond zijn mond. Hij kijkt verwonderd naar mij op.

‘Als ik iets niet doe wat ik moet doen, moet ik in de kelder honderd keer het Onze Vader bidden voordat ik er weer uit mag.’

‘Ik heb gelukkig geen kelder,’ probeer ik dit verontrustende bericht minder zwaar te maken. ‘Laten we lekker een broodje eten, het is alweer lunchtijd.’ Ik wijs op de zak die Esther bij zich heeft. ‘Esther is zo te zien bij de bakker geweest.’

David snapt er niets van dat ondanks dat ik dingen heb verzuimd te doen, toch gewoon een lekker broodje mag eten. Ik geef hem een beker warme melk. Na de lunch is hij zichtbaar vermoeid van alle indrukken die hij heeft opgedaan. Hij gaapt en wrijft in zijn ogen, maar hij wil eigenlijk niet toegeven aan de slaap. Ik neem hem mee naar boven en vertel hem dat hij alleen maar even hoeft te rusten op bed met zijn kleren aan.

Dan gaat hij liggen en valt direct in slaap. Als ik weer beneden kom, zit Esther nog steeds aan de eettafel met haar armen over elkaar.

‘Waar ben jij mee bezig, Christa?’

Ik haal mijn schouders op.

‘Ik wilde kijken of ik eerst die moeder kon spreken. Misschien is ze wel heel erg geschrokken dat David is weggelopen.’ Esther doet haar mond al open om mij van repliek te dienen. Met een opgestoken hand houd ik haar tegen. ‘Onderweg werd het verhaal van David alleen maar erger. Ze hebben nota bene een eigen kerkje in de tuin. Hij komt al een lange tijd niet buiten, les krijgen ze van hun moeder, voornamelijk uit de Bijbel. Hij heeft nog nooit van zijn leven in een auto gezeten. Nou ja, dat laatste is nog tot daaraan toe, er zijn mensen die er voor kiezen om geen auto aan te schaffen. Maar toen ik vroeg waar zijn vader was, zei hij naar de hel.’ Dat ik dat laatste al wist voor ik op zoektocht vertrok, vertel ik er gemakshalve even niet bij.

Esther is er stil van. Dat gebeurt niet zo vaak, dus ik ga verder.

‘We hebben zijn huis niet gevonden, maar David had het meeste gevoel bij Steenbach. Dus heb ik onderweg mijn collega Pim gebeld en gevraagd of hij met zijn drone eens over dat dorp kan vliegen, op zoek naar afwijkende bouwsels of iets anders ongewoons in achtertuinen.’

Esther spert haar ogen wijd open.

‘Dat meen je niet, Christa! Dit is een gruwelverhaal. Honderd keer bidden in een kelder, waarschijnlijk op die knietjes, niet naar buiten mogen, en dan wil jij op je gemak met een drone gaan uitzoeken waar die jongen woont? Laat de politie dat doen, alsjeblieft. Je kunt die vrouw toch niet zelf ter verantwoording roepen?’

‘Misschien niet, maar ik kan toch helpen? David weet zelf niet waar hij woont, dus waar moeten ze beginnen?’ Ik hoor zelf hoe zwak dit argument klinkt. Natuurlijk heeft Esther gelijk. Ik moet me er niet mee bemoeien. Maar ik ben gevallen voor dit jochie en ik wil hem beschermen. Hem wel kunnen redden.

‘Ik wil niet dat ze hem terugbrengen of in een pleeggezin zetten.’ Ik begin te huilen.

Esther staat op en slaat een arm om me heen. ‘Ik weet waarom je dat zegt, maar je bent hiervoor niet verantwoordelijk.’

Ze heeft gelijk, lieve Esther, die er destijds voor gezorgd heeft dat Maxim niet meer bij Fabian hoefde te wonen toen ik na een paar jaar voor de tweede keer werd opgenomen. Fabian had het zo weten te draaien dat ik zogenaamd niet voor Maxim kon zorgen met mijn depressies. Het was niet ideaal om bij een moeder te zijn die hele dagen huilde. Iets dat echter werd veroorzaakt door Fabian met zijn drankprobleem en zijn losse handen. Hij sloeg niet alleen mij, maar ook Maxim.

Esther had de instanties weten te overtuigen dat Maxim tijdelijk bij haar kon wonen. Ze waren er blij mee, want alle opvangplekken zaten vol. Fabian behield wel zijn bezoekrecht en Esther kwam zo veel mogelijk met Maxim bij mij langs in het ziekenhuis. Toen ik weer thuis was, kreeg ik in eerste instantie dagelijks hulp en ook door Esthers inzet en ondersteuning mocht Maxim bij mij zijn. Fabian wist later via de rechter te bepalen dat hij om de week Maxim in het weekend mocht meenemen naar zijn appartement, met alle gevolgen van dien.

Ik krijg ineens een idee.

‘Oké, ik ga aangifte doen. Dan kan ik ze voorstellen dat David zo lang bij mij blijft, tot ze een oplossing hebben. Met Sara. Die moeten we zo snel mogelijk ook bij haar moeder weghalen.’

‘Ik weet niet of dat verstandig is of überhaupt mag, maar je kunt het proberen,’ zegt Esther.

‘Maar die drone is al onderweg, dus zullen we even wachten of Pim nog iets ontdekt?’ stel ik voor.

Esther opent haar mond alweer om tegen te sputteren.

‘David slaapt toch ook nog,’ zeg ik snel.

Esther zucht diep.

‘Jij bent onverbeterlijk.’ Ze lacht er gelukkig bij.

David is net wakker als Pim mij belt en zegt dat hij het filmpje, dat de drone boven Steenbach heeft gemaakt, naar mij mailt. Gespannen open ik het bestand. David vindt mijn laptop erg interessant. Evenmin als een tv of radio is er ook geen computer in zijn huis te vinden, vertelt hij. Ik vind het ongelooflijk dat er mensen zijn die dit soort dingen weigeren te gebruiken. In dit digitale tijdperk lijkt het mij onmogelijk een normaal leven te leiden zonder dit alles. David is nergens meer echt verbaasd over. Hij accepteert gewoon dat hij in een andere wereld is terechtgekomen. Met zijn drieën kruipen we achter de laptop en zien hoe de drone het hele dorp doorkruist.

‘Nu moet je goed kijken of je misschien jouw achtertuin herkent,’ zeg ik tegen David. ‘Hebben jullie een speciale boom, een slingerend paadje of een bankje in de tuin?’

Veel mensen hebben hun tuinpad na de sneeuwval niet geveegd, dus het is een lastige opgave. Opeens lijkt David extra geïnteresseerd naar het scherm te kijken. Ik zet het beeld op pauze. Het is een tuin waar het stenen pad er wat rommelig bij ligt, alsof er nooit iets aan gedaan is na de bouw. Grote kieren tussen eenvoudige grijze stoeptegels. Juist bij zo’n rommeltuin verwacht je niet dat, zoals in dit geval, die stoeptegels schoongeveegd zijn. Het paadje loopt recht op de schuur af. Een schuur zoals in alle tuinen staat. Een stukje voor die deur staat een kruis. Niet een kleintje zoals je weleens ziet bij mensen die hun gestorven dieren in de tuin begraven, maar een behoorlijk grote.

‘Herken je dit David?’ vraag ik met zachte stem.

David knikt en ik zie een rilling door zijn fragiele lijfje gaan. Ik wrijf over zijn rug.

‘Als we te kerk gaan, moeten we eerst bij het kruis aan de Here Jezus vragen of we wel naar binnen mogen in Gods huis.’

‘Waarom zou je niet naar binnen mogen?’ Ik snap het niet. Het kind bidt hele dagen en zal in dat kerkje toch ook niet anders doen.

‘Jezus merkt het als je geen zin hebt. Dan moet je eerst weer in de kelder bidden om vergeving te vragen voor je zonden.’

Nu is het mijn beurt om te rillen. Ik hoor Esther slikken.

‘En Sara?’ vraag ik verder. ‘Kan zij wel lopend naar de kerk?’

‘Nee, Sara hoeft niet naar de kerk. Moeder bindt Sara dan vast aan het bed, zodat ze ons niet achterna komt, en bidt dan later met haar. Ik wil ook liever bij Sara blijven, dus daarom heb ik soms geen zin om naar de kerk te gaan. Als ik dan in de kelder zit, tik ik op de pijp. Dan weet Sara dat ze niet alleen is.’

Esther en ik durven elkaar nauwelijks aan te kijken. Met moeite houd ik mijn tranen binnen en aan Esthers ademhaling hoor ik dat zij kookt van woede. Ik voel dat ze op het punt staat om me niet meer tegen te houden. Ik app Pim en vraag hem of hij de locatie kan nagaan van het beeld op minuut elf van het filmpje. Een paar minuten later komt zijn antwoord.

‘Laten we erheen gaan, Esther.’ Ik breng het als een mededeling, niet als een vraag.

Esther geeft geen antwoord, staat op van de bank en loopt naar het dressoir. Ze trekt het rechterdeurtje open en haalt er een puzzel uit. Als ze David met de puzzel heeft geïnstalleerd aan de salontafel sleurt ze me mee naar de keuken.

‘Ik weet niet hoe je het voor elkaar krijgt, Christa, maar je hebt me weer in de tang. Ik heb alleen een beter idee. Je kunt dit jongetje niet meenemen op je missie, daarmee zou alles weleens in het honderd kunnen lopen. Ik ben volgens mij knettergek, maar ik ga eerst poolshoogte nemen.’ Ze maakt een afwerend gebaar met haar handen als ik wil protesteren. ‘Ik ga en ik doe me voor als controleur van de leerplichtwet. Zo kan ik zien hoe ze reageert op mijn verhaal dat haar weggelopen kind heeft verteld dat hij en zijn zusje Sara nooit naar school gaan.’

Esther weet me te overtuigen dat het beter is als zij de boel eerst verkent. Voor David is het waarschijnlijk te confronterend zijn moeder te zien. Met haar overwicht op de kinderen haalt dat mens hem vast over weer thuis te komen. Esther belooft om me op de hoogte te houden via haar mobiel. Ze vertrekt direct, het is vier uur. Straks begint het alweer te schemeren en wellicht doet de vrouw als het donker is niet open. Als ze überhaupt opendoet. Samen met David zwaai ik haar uit. Om de tijd te doden, maken we een paar puzzels van Maxim. Ik kijk naar buiten. Het sneeuwt weer. Aan het tijdstip te zien, kan ze er al zijn. Ik kijk een paar keer op mijn telefoon of ze nog online is geweest. Het gesprek duurt blijkbaar lang. Nog steeds geen teken van leven in de app. Na drie puzzels heeft David het wel gezien en vraagt of hij in de kast mag kijken wat er nog meer aan speelgoed is. Ik hum dat het goed is. Twee tellen later staat hij met een spelletje voor mijn neus. Ik heb geen zin in een spelletje. Ik wil weten hoe het gesprek gegaan is. Toch doe ik een rondje Mens erger je niet mee en ik leg hem dan uit dat hij het ook alleen kan spelen. Maxim deed dat ook altijd als ik geen tijd had om mee te doen. Maxim… Mijn hart krimpt ineen. Ik zou een moord doen om nu een spel met hem te kunnen spelen.

Er knippert een groen lichtje op mijn mobiel. Het geluid van de meldingen staat altijd uit. Waarom belt ze me niet gewoon? Ik ontgrendel het apparaat en zie een leeg WhatsApp bericht. Even glimlach ik, Esther en techniek. Maar ze doet geen nieuwe poging. Minutenlang zit ik als een dwaas naar mijn scherm te staren. Ik probeer haar te bellen, maar krijg gelijk de voicemail. Principes: Esther neemt nooit op als ze rijdt. Ze zal zo wel komen. Ik loop tien keer van de tafel waar David zit te spelen naar het raam. Er ligt alweer een behoorlijke laag sneeuw op het tuinpad. Ik kan straks opnieuw vegen.

In de verte hoor ik een sirene. Ik weet nooit wat voor hulpdienst het betreft. Een tweede sirene. Het is zeker menens. Ik wrijf in mijn handen. De thermostaat staat op 21 graden. Toch heb ik kippenvel op mijn armen. Misschien staat ze vast in een file na een ongeluk. Ik schud mijn hoofd. Ze belt me vast zodra ze kan. Ze heeft nu haar aandacht bij het verkeer nodig. Ik neem plaats aan de tafel en speel nog een paar spelletjes met David, die er maar geen genoeg van kan krijgen om nieuwe dingen te leren. Elk spelletje uit de kast wil hij uitproberen. Zijn enthousiasme geeft me wat afleiding. Het duurt wel lang voordat ik wat van Esther hoor en ik probeer haar nog eens te bellen. Haar toestel springt meteen op haar vrolijke voicemail.

‘Christa, wanneer gaan we eten?’

Ach, het arme joch. Het is al half zeven. Zelf heb ik nog geen trek. Ik ben gewend om laat te eten. Of soms helemaal niet. Er is niets aan om alleen voor jezelf te koken.

Ik bestel online twee pizza’s. Ik weet nu al dat ik het niet op krijg, maar Esther lust ook wel een paar punten. Ik probeer haar nogmaals te bereiken, maar krijg nog steeds geen gehoor. Na drie kwartier belt de pizzabezorger aan. Het was druk en glad onderweg deelt hij mij mee als ik vraag of het altijd zolang duurt. In de gang zoek ik in mijn jaszak naar mijn portemonnee. Er stopt een donkere auto langs de stoeprand en als ik langs de bezorger kijk, zie ik dat er twee mannen uitstappen. Ik heb een déjà vu. Op de automatische piloot geef ik de bezorger een briefje van twintig euro en zeg dat het zo goed is. Hij bedankt me uitbundig. Ik begin te bibberen. Het is koud aan de deur, maar deze knikkende knieën komen niet door de kou. Ik probeer mijn gedachten te blokkeren en schud continue nee. Ik zie aan de gezichten van de mannen dat het ja is. Ik wil mijn portemonnee op de sidetable leggen, maar hoor hem vallen. Ik grijp de deurpost vast, mijn benen zijn van elastiek. Een van de mannen trekt een sprintje en vangt me op, maar kan niet voorkomen dat mijn hoofd hard tegen de deur slaat.

Als ik weer bijkom, lig ik op de bank. Ik krabbel meteen overeind en word daarbij ondersteund door een man die bij mijn hoofd zit. Ik zie dat David lekker zit te smikkelen van de pizza.

‘Gaat het weer een beetje, mevrouw van Rijn? U ging ineens van uw stokje. Hier, neem een slokje water.’ Hij reikt me een glas aan. ‘Wilt u misschien eerst wat eten?’

Bij het woord eten kokhals ik, waarop de man veronderstelt dat ik misschien wel een lichte hersenschudding heb. De tweede man, die zich tot nu toe met David bezighoudt, staat op van de eettafel en stelt zich voor. Van der Hoeven. Die naam komt me bekend voor.

‘Ik zie u denken. Ik snap uw schrik van zonet, ik was hier eerder ook. Wanneer was het? Is het niet al een jaar geleden of zo?’ zegt Van der Hoeven.

Ik knik en voel de tranen over mijn wangen glijden.

‘Het spijt me erg dat ik u wederom slecht nieuws kom brengen. Mevrouw van der Meer is helaas betrokken geraakt bij een eenzijdig verkeersongeval.’

‘Hoe, wat …’ stamel ik.

‘Haar auto is ter hoogte van de kerk in Steenbach in het water terechtgekomen. We hebben haar niet op tijd kunnen redden.’ Hij vertelt verder iets over een glad wegdek door bevriezing van de sneeuw en sporen van een spinnende auto, maar ik hoor het maar half. Ze hebben mij als enige contactpersoon gevonden via het donorregister. Is er dan verder niemand die zij moeten waarschuwen? Ik schud mijn hoofd, dat volstroomt met gedachten. Esthers ouders leven niet meer, ze was maar alleen. Esther die altijd zo voorzichtig is. Hoe kun je in godsnaam in het kanaal belanden? Hoe hard moet je dan hebben gereden? En waarom? Zou ze iets hebben ontdekt? Had ze de moeder van David al gesproken of niet? Ik kijk naar David die de dobbelsteen laat rollen en fluisterend het aantal stappen telt die zijn pion mag verzetten. Hij is zo geconcentreerd bezig dat hij niets lijkt mee te krijgen van het gebeurde. Esther.

Het verdriet komt in volle hevigheid binnen dat ik haar nooit meer kan spreken, met haar kan lachen of huilen. Ik heb niemand meer. We hadden alleen elkaar. Mijn ouders zijn drie weken na de begrafenis teruggegaan naar Canada. Ze gingen ervan uit dat Esther mij zou ondersteunen. We Facetimen weleens, maar het gaat altijd alleen over koetjes en kalfjes. Ze durven niet te vragen hoe het echt met me gaat. Mijn schoonouders zwelgen in hun eigen verdriet. Het is mijn schuld dat Fabian dronk, vinden zij, en dus is het ook mijn schuld dat hij na een ruzie dronken in een auto stapte met hun kleinkind. Ik had hem moeten tegenhouden, maar …

‘Kunnen we iemand voor u bellen? De ouders van uw logeetje misschien?’

Ik schrik. Wat heeft David deze mannen verteld in de tijd dat ik buiten westen was? Iets over zijn moeder? Wat moet ik antwoorden?

‘Nee, nee,’ haast ik me te zeggen, ‘ik wil ze niet tot last zijn. David zal me wat afleiding geven. Ik regel het morgen wel, niet vanavond. Hij gaat zo naar bed, en ik wil verder liever alleen zijn. Echt het komt goed.’ Alle zeilen moet ik bijzetten om hen te overtuigen.

Eindelijk vertrekken ze, nadat ze me een kaartje hebben gegeven met een telefoonnummer dat ik dag en nacht kan bellen. Mocht ik toch behoefte krijgen om te praten dan hebben ze speciaal mensen in dienst die mij kunnen bijstaan in moeilijke tijden. Ik bedank hen en sluit de deur. Ik blijf even staan en kijk in de spiegel die in de gang hangt. De uitgelopen mascara boen ik met een natte vinger weg en ik knijp in mijn inwitte wangen. Met een steen in mijn maag stap ik de huiskamer binnen. David kijkt op en vertelt trots dat de rode pionnen hebben gewonnen van de gele. Hij kan maar geen genoeg krijgen van het Mens erger je niet spel.

‘Doe je nu weer mee, Christa? Of doet je hoofd nog pijn?’ David kijkt me verwachtingsvol aan, alsof er niets is gebeurd.

Ik kijk op de klok. ‘Nog een spelletje dan, David. En daarna is het bedtijd.’

David wil nu de groene pionnen en ik mag de blauwe. Op de automatische piloot zet ik de stappen, terwijl mijn gedachten alle kanten opvliegen. David moet lachen als ik zijn pion vergeet te slaan. Hij wint en gaat zonder morren naar bed. Als ik een paar minuten later om de hoek van zijn slaapkamerdeur kijk, ligt hij met een glimlach op zijn gezicht te slapen. Heerlijk die onwetendheid. Ik sluit de deur en ga naar beneden. Midden in de kamer blijf ik staan. Wat zou ik graag keihard willen gillen. Ik zak op de grond en huil. Minutenlang. Mijn tranen blijven komen. Kruipend op handen en voeten bereik ik de bank en klauter erop. In foetushouding huil ik door, totdat ik geen tranen meer heb en ik alleen nog maar af en toe snik. Een uur lang blijf ik zo liggen. Mijn hoofd bonkt. Ik krabbel overeind en vind een paracetamol in mijn handtas. Het is pas tien uur. Ik ben uitgeput, maar als ik nu naar bed ga, lig ik de hele nacht te spoken. De behoefte om met iemand te praten overvalt me. Normaal zou ik nu Esther bellen. Met haar kon ik alles delen. Zij alleen wist van mijn geheim. Ze sprak me tegen als ik zei dat het wel degelijk mijn schuld was, en raadde mij aan professionele hulp te zoeken. Dat deed ik niet en ze gaf me de tijd. Tot nu toe heb ik haar advies nog niet opgevolgd.

Zal ik dan toch naar het nummer dat op het kaartje van agent Van der Hoeven staat bellen? Dat lijkt me zo onpersoonlijk. Ze hebben er vast voor geleerd hoe ze je het beste te woord kunnen staan, maar ze kennen mij niet en bovenal weten ze niet wie Esther is en wat ze voor mij betekent. Heeft betekend, denk ik, en ik voel de tranen weer opkomen.

Pim. Zal ik Pim bellen? Hij kent mij in ieder geval een beetje. Het is een aardige vent. Als enige collega heeft hij het afgelopen jaar regelmatig naar mijn persoonlijke situatie durven vragen. Hijzelf zit in het lastige parket dat zijn ex-vrouw twee jaar geleden met haar nieuwe liefde naar Amerika is vertrokken. Zijn dochtertje was twee toen ze haar meenam. Hij zal haar nooit echt zien opgroeien. Pim zit bij de redactie van de krant waar ik op de afdeling advertentieverkoop werk. Hij weet ook dat Esther mijn beste vriendin is en dat ik samen met haar naar zijn filmpje ging kijken. Ik doe het gewoon. De telefoon gaat één keer over en voordat ik me bedenk neemt hij al op.

‘Esther is dood,’ weet ik uit te brengen voor ik begin te huilen.

Ik hoor de ontzetting in zijn stem als hij vraagt wat er gebeurd is. Ik kan geen antwoord geven.

‘Ik kom naar je toe,’ roept hij.

‘Nee, dat hoeft niet.’ Ik herpak me en vertel hortend en stotend het verhaal.

Het blijft stil aan de andere kant. Zie je wel, had ik hem maar niet gebeld. Wat moet hij hier nu mee?

‘Sorry dat ik je bel,’ zeg ik.

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik sta alleen perplex. Ik heb dit gefilmd. Althans, het uit het water takelen van de auto.’

‘Wat zeg je?’ Ik weet niet wat ik hoor.

Pim vertelt me dat hij het politiekanaal kan afluisteren en hij zijn drone naar de plek des onheils heeft gevlogen. Ik zeg dat ik de film wil zien.

‘Nee, dat wil je niet,’ zegt hij stellig. ‘Dat is te confronterend.’

‘Is Esther erop te zien?’ Mijn stem slaat over.

‘Nee, dat niet. Ik vond het niet gepast om het moment dat ze haar uit de auto gingen halen te filmen. Ik heb toen alleen de omgeving gefilmd. De ramptoeristen die er gelijk op afkomen. Waarom zou je het willen zien, Christa, wat brengt het je?’

Ik denk na over het woord ramptoerist, en dat Pim dat welbeschouwd ook is als hij op ongelukken afgaat met zijn drone.

‘Wat brengt het jou Pim?’

Even is hij uit het veld geslagen.

‘Ik ben altijd op zoek naar de unieke foto of film bij een boeiend artikel waarmee ik me kan opwerken van stadskrantjournalist naar journalist bij een van de grote dagbladen. Maar ik ga niet over lijken.’

Een korte stilte.

‘O sorry, dat had ik niet zo moeten verwoorden,’ vult hij geschrokken aan.

Het brengt me terug bij af. De pijn komt in volle hevigheid weer terug en ik wil alleen nog maar slapen om alles voor even te kunnen vergeten.

Hoe het me gelukt is weet ik niet, maar ik ben gisteravond als een blok in slaap gevallen. David klopt zachtjes op mijn arm om me wakker te maken. Bij het zien van zijn lieve gezichtje breekt mijn hart. Deze kleine jongen weet niet wat zijn aanwezigheid allemaal teweeg heeft gebracht. En misschien nog gaat brengen. Flarden van dromen over hoe ik David en Sara uit hun benarde positie bevrijd, spoken door mijn pijnlijke hoofd. Het zijn onwaarschijnlijke scenario’s. Geen klip en klare oplossingen, maar die zou ik wel graag willen hebben. Er moet iets gebeuren.

We kleden ons aan en ik kook een eitje voor bij ons ontbijt. Terwijl ik overpeins wat me te doen staat, gaat ineens de deurbel. Ik spring overeind. Het duizelt me even en ik betast de bult op mijn hoofd. Wie komt er zo vroeg in de morgen al bij mij aan de deur?

David loopt achter mij aan als ik een beetje wankel naar de voordeur loop.

‘Pim …’ ik ben verbaasd dat hij hier voor mijn neus staat.

‘Hé makker,’ begroet hij David als hij hem half achter mij ziet staan.

Het valt mij op dat David zich makkelijk schikt in het feit dat er steeds mensen bij mij over de vloer komen. Hoe anders moet dat zijn dan bij hem thuis.

‘Ik wil je iets laten zien, mag ik binnenkomen?’ vraagt Pim, terwijl hij me een usb-stick laat zien. David huppelt vooruit naar de huiskamer. Ik pak mijn laptop en log in. Pim neemt het apparaat van mij over en stopt de stick erin. Hij start het filmpje en met ingehouden adem zie ik versneld de auto van Esther uit het water gehaald worden. Een agent kijkt naar boven, recht in de camera. Het is bizar dat, ondanks dat het al donker is, alles zo scherp te zien is. Dan zit er een knip in de opname en het volgende ogenblik zoomt de drone in op de omstanders. Onvoorstelbaar hoeveel mensen er op een ongeluk afkomen.

‘Daar.’ Pim wijst op een figuur in een lange donkere jas. Hij zet het beeld stil.

David slaakt een kreet. ‘Moeder.’

Meteen is die steen in mijn buik terug. Pim blijft even stil en vergroot dan de persoon uit. Ondanks dat het beeld wat korreliger wordt, is de vrouw duidelijk herkenbaar.

‘En ze is de enige die lacht,’ fluistert Pim mij in mijn oor.

De grijns op het gezicht van de vrouw is afschuwelijk. Ik ren naar het toilet en spoel even later de witte stukjes ei, die nog maar net in mijn maag waren beland, door. Als ik weer terugkom, zit David achter mijn laptop een film te bekijken van paarden die dartelen in een wei. Ze maken gekke capriolen, alsof ze in de gaten hebben dat de drone ze filmt en ze zich van hun mooiste kant moeten laten zien. Pim pakt me bij mijn elleboog en neemt me mee naar de keuken.

‘David vroeg zich af wat zijn moeder daar deed. Ze komt nooit buiten in het donker, zei hij, want dan lopen er verkrachters rond.’

Ik wil mijn verontwaardiging uitspreken, maar Pim legt een vinger op mijn lippen. Dat brengt me op de een of andere manier in verwarring.

‘Hij weet vast niet wat het betekent,’ sust hij.

‘Wat wil dit zeggen, Pim? Heeft zij wat met Esthers dood te maken?’

‘Dat zou je denken ja, maar wat kunnen we ermee?’

We, hij zegt we. Ik schud mijn hoofd.

‘Pim, lief dat je komt, maar het is niet jouw probleem. Ik moet hier eens goed over nadenken. Kan ik hier iets mee richting de politie, of een meldpunt kindermishandeling, dat is de vraag.’

Pim kijkt mij vragend aan. Ik leg hem uit, meer gedetailleerd dan toen ik hem vroeg met zijn drone op pad te gaan, dat David niet zomaar een verdwaald jongentje is dat ik heb opgepikt. Zijn gezicht vervult zich met afgrijzen bij mijn verhaal. Dan pak ik mijn kans.

‘Kun jij op David passen als ik aangifte ga doen? Even met mannen onder elkaar zijn zal hij vast leuk vinden, hij is gek op techniek,’ fleem ik als hij wil protesteren.

‘Je houdt mij niet voor de gek, Christa. Je wilt naar haar toe. Niet doen. Als het waar is dat zij iets te maken heeft met Esthers dood is ze nog gevaarlijker dan wij denken. Je moet dit niet alleen willen doen.’

‘Ga dan met me mee. Misschien is ze meer onder de indruk van een man.’ Als ik zie dat dit niet helpt, vervolg ik: ‘Het kan de reportage van je leven worden.’ Ik zie hem even aarzelen.

‘O nee, Christa, dit kan echt niet. Je kunt niet dat jochie mee op sleeptouw nemen als je haar wilt confronteren met haar gedrag.’

Ik antwoord niet. Pim schudt zijn hoofd en loopt naar David die nu bij een volgende film is gekomen uit het mapje dieren. Hij lacht om een veulentje dat net geboren is en op zijn poten staat te wankelen.

‘Leuk hè, vriend,’ zegt Pim, terwijl hij met een paar klikken de map naar mijn harde schijf kopieert. Hij geeft een aai over Davids bol. ‘Zo kun je alle filmpjes bekijken, terwijl Christa even na moet denken.’ Hij werpt mij een blik van verstandhouding toe.

David straalt en opent een item met konijnen die haasje-over spelen. Hoe handig is dat joch toch in korte tijd met de laptop geworden. De usb-stick verdwijnt in Pims jaszak en hij loopt naar de deur. ‘Ik zit met een deadline eind van de middag. Ik wil dat je hier heel goed over nadenkt, Christa. Wat is het beste voor David? Ik snap dat je dit leuke kereltje wilt helpen. Als je wilt, ga ik morgen met je mee naar de kinderbescherming of de politie, maar je gaat niet alleen naar die heks toe.’ Hij geeft een zacht tikje op mijn wang. ‘Echt, je gaat niet alleen, hoor je me?’ Hij wacht niet op het antwoord en laat mij achter.

Een warm gevoel stroomt door mijn lijf. Ik ben verbijsterd over wat er met me gebeurt. David is nog steeds verdiept in de filmpjes. Staand voor het raam in de woonkamer zie ik Pim wegrijden en kijk hem na tot hij uit het zicht is verdwenen. Ik plof op de bank en overdenk de situatie. Pim zegt dat hij het snapt, maar hij weet niet van mijn werkelijke drijfveer waarom ik David wil helpen. Ik kan en mag Pim niet meetrekken in mijn plan om Sara te bevrijden. Die moeder spoort niet en lijkt zich te amuseren bij het zien van het ongeluk. Is het toeval of heeft ze iets op haar geweten? Zou ze zich druk maken over waar David is? Gezien de tijd waarop het ongeluk gebeurd is, lijkt het mij dat Esther de vrouw al heeft gesproken. Ik neem aan dat zij dat mens niet heeft verteld waar David is. Wil ze hem nog wel terug, of heeft hij in haar ogen misschien te veel gezondigd om nog terug te mogen komen? Een rilling loopt over mijn rug. Moet Sara het nu nog meer ontgelden? Ik moet erheen. Ik kan niet wachten tot een overheidsinstantie in beweging komt nadat ik aangifte doe. Dat meisje moet daar weg. Een heks noemde Pim de vrouw. Een godsdienstige gek is het.

‘Zullen we nog een spelletje doen, Christa?’

David haalt me uit mijn gedachten.

‘Ik heb een beter idee. We gaan nog een keer een ritje met de auto maken, lieverd.’

Ik kan hem hier niet achterlaten. Hij moet wel mee, hoewel ik dat liever niet zou doen. Even overweeg ik de buurvrouw te vragen om op te passen, maar zo goed ga ik niet met haar om. Daarbij is het een enorme roddeltante, dus voor je het weet is de hele buurt op de hoogte dat die vrouw die nog niet zo lang geleden een kindje heeft verloren, een kind van ongeveer dezelfde leeftijd in huis heeft. Ik vul een broodtrommel met lekkere koekjes. David is verrukt van de afbeelding van Donald Duck die op de trommel staat. Ik neem nog wat tijdschriftjes waar de eend in staat mee. We trekken onze jassen aan. David vindt het grappig om in de grote voetstappen die Pim heeft achtergelaten in de sneeuw te stappen. Er is vannacht weer een aardige laag gevallen. Dit keer heb ik geen zin in een sneeuwballengevecht en zeg tegen David dat hij alvast in de auto moet gaan zitten. Het dooit. De sneeuw laat zich makkelijk wegschuiven van de autoramen. De autobanden spinnen voordat ze grip krijgen. Mijn hoop dat de sneeuw met de invallende dooi op de doorgaande weg al is weggereden door het spitsverkeer wordt gelukkig bevestigd.

‘Waar gaan we heen, Christa?’ We zijn al een eindje op pad als David de vraag stelt waar ik bang voor was.

‘We gaan je zusje helpen, David. Zoals ik je heb beloofd.’

David gaat verzitten. Ik voel zijn angst.