Colofon

©2019 Wiebren Rijkeboer

Uitgeverij kleine Uil, www.kleineuil.nl

Deze uitgave verscheen eerder onder dezelfde titel in de Tzum-reeks.

ISBN 9789493170056
ISBN ebook 9789493170063

Auteursportret: Alfred Oosterman
Omslagontwerp: 247design
Redactie: Inez Platzer
Boekproductie en ePub: LINE UP boek en media bv

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Omslag

Colofon

Fred Neil en zijn dolfijnen

Gene Clark: een Byrd op eenzame hoogte

Ron Davies en de Bowie-connectie

Het kookboek van Don Nix

Glen Campbell de zanger, en Jimmy Webb de componist

David Blue van New York naar L.A.

Ron Nagle: de dronken rock-'n-roller in de wereldberoemde keramist

Van Los Angeles naar Detroit of Buffalo met Barbara Keith

Hoyt Axton, schrijver van 'The Pusher'

'Seven Bridges Road': de song bekender dan zijn maker Steve Young

Townes Van Zandt, de immer rusteloze zwerver

Lee Clayton: straaljagerpiloot en klassiek singer-songwriter

De personificatie van Memphis-countrysoul: Dan Penn

Judee Sill, een engel met gebroken vleugels

Bill Wilson en de klop op de deur

Thomas Jefferson Kaye en het glunderende koppie

Mastermind Joe South

Willis Alan Ramsey, een laconieke kosmische cowboy

Larry Jon Wilson, van de Ohoopee River

Marc Benno, thuis in Texas

Jerry Williams, wie is dat?

Het Woodstock-avontuur van Bobby Charles

Een schuwe, boomlange Texaan: J. Henry Burnett, alias T-Bone Burnett

Rodney Crowell, The Houston Kid

Alex Chilton, wonderkind en total loss

Skip Spence in zijn psychedelische universum

Joachim Fritz Krauledat alias John Kay, Pruisische rocker

Link Wray: van ruige rock-'n-roll naar countryblues

Mickey Newbury, een songwriter's songwriter

Bobby Whitlock: een van Dereks Dominos

Jerry Riopelle en zijn spijkerpiano

John Phillips, de Wolfking van L.A.

John Simon's Album : album van een bescheiden producer

Michael Nesmith: Monkee en countryrockpionier

De verdwijntruc van Jim Sullivan

Guy Clark en de nostalgische herinneringen van Old No. 1

De John Prine van 'Angel From Montgomery' en 'Hello In There'

Jesse Ed Davis, een betreurde en treurige indiaan

Jerry Jeff Walker: progressive country uit Austin, Texas

Bob Martin, chroniqueur van het verdwenen platteland

Gram Parsons in zijn uur van duisternis

Jesse Winchester en de Band-connectie

De obscure Willis Hoover

Op zoek naar Sugar Man, op zoek naar Rodriguez

Donnie Fritts, The Alabama Leaning Man

John Stewart: tussen Westcoast-folk en Nashville-country

Het mysterie Jim Ford

Roger Tillison's Album ; Roger Tillisons enige album

Bob Carpenter: een spirituele zeereiziger

Mac Gayden, van Barefoot Jerry

Bibliografie

Fred Neil en zijn dolfijnen

Velen, velen hebben de songs van Fred Neil gecoverd. Sommigen zijn er zelfs beroemd mee geworden en worden geassocieerd met die ene, geleende song, met als hinderlijk effect dat de schepper van het lied in kwestie nogal genegeerd is gebleven. Het is de tragiek van Fred Neil, die zijn compositie ‘Everybody’s Talkin’’ toegeëigend zag worden door Harry Nilsson en zijn ‘The Dolphins’ door Tim Buckley.

Andere Neil-songs als ‘I’ve Got A Secret’, ‘That’s The Bag I’m In’ en ‘Ba-De-Da’ zijn respectievelijk opgenomen door uiteenlopende zangers als Pat Boone, Gram Parsons en Evan Dando. Al deze nummers zijn terug te vinden op Fred Neils eerste L.A.-album: Fred Neil uit 1967. Fred Neil is dan al een tijdje muzikaal onderweg, want de in 1937 in Treasure Island, Florida geboren Neil duikt al halverwege de jaren vijftig op in de rock-‘n-rollscene van Memphis, Tennessee en in 1960 in de folkscene van het New Yorkse Greenwich Village. Hij probeert in het legendarische Brill Building zijn liedjes te slijten, en hangt ’s avonds rond in de koffiehuizen van Bleecker Street en MacDougal Street met folkzangers als Dino Valente, Karen Dalton en een jonge Bob Dylan. De optredens die Neil doet met folkie Vince Martin zijn magisch en overweldigend, maar Fred Neil – eigengereid, onbetrouwbaar en verslaafd aan heroïne – heeft een bloedhekel aan optreden. Aldus brengt hij met Martin het grootste gedeelte van het jaar door in de kunstenaarskolonie van Coconut Grove, Florida.

Onder contract bij Elektra komt in 1965 Neils debuutalbum Bleeker and MacDougal uit, geproduceerd door Paul Rothchild, die Fred Neil ‘a brilliant songwriter and a total scumbag’ noemt. Het interesseert Neil niets; net zomin als zijn muzikale carrière: zijn eerste en allerlaatste interview geeft hij in 1966. Dan vertrekt hij voorgoed naar Florida, keert slechts sporadisch terug naar de clubs en koffiebars van New York en leidt verder een zorgeloos leven, dat bestaat uit rondhangen, drugs scoren en zijn tijd doorbrengen met Flipper, de dolfijn uit de gelijknamige tv-serie. Om zijn huis te kunnen financieren tekent Neil door bemiddeling van zijn manager Herb Cohen een contract met Capitol, wat hem ertoe dwingt in Los Angeles een plaat op te nemen. Eind 1966 slaat Fred Neil zijn bivak op in het Tropicana Motel in West Hollywood en neemt in de Capitol Studios met huisproducer Nik Venet op relaxte, naar desinteresse neigende wijze negen singer-songwriterliedjes op en een instrumentale raga: ‘Cynicrustpetefredjohn Raga’. Neil wordt begeleid door Jimmy Bond (staande bas), Billy Mundi (drums), Canned Heats Al Wilson (mondharmonica), Cyrus Faryar (bouzouki, ritmegitaar), Pete Childs (elektrische en akoestische gitaar) en John Forsha (elektrische en akoestische gitaar). Een royale bezetting, maar het zijn de golvende klanken van Neils tremologitaar die opener ‘The Dolphins’ zijn broeierige spanning verlenen:

This old world may never change

The way it’s been

And all the ways of war

Can’t change it back again

I’ve been searchin’

For the dolphins in the sea

And sometimes I wonder

Do you ever think of me

Die stemmige weemoed zet zich voort in Fred Neils diep resonerende bariton die, opgenomen in een bad van reverb, de stroperige folkblues ‘That’s The Bag I’m In’ en het fraai lethargische ‘Faretheewell (Fred’s Tune)’ luister bijzet. Ook in de kern simpele, zorgeloze liedjes als ‘Ba-De-Da’ en ‘Everybody’s Talkin’’ krijgen een meerwaarde door Neils superieur lijzige voordracht en de subtiele begeleiding van zachte elektrische en akoestische gitaren.

Everybody’s talkin’ at me

Can’t hear a word they’re sayin’

Only the echoes of my mind

Fred Neil, uitgebracht begin 1967, laat de maker horen op de toppen van zijn kunnen en is met zijn onwaarschijnlijke verzameling min of meer klassieke songs een artistieke triomf. Maar geen commerciële; Neil weigert op tournee te gaan, neemt nog een plaat op in L.A. (Sessions, 1967), vervult zijn contractuele verplichtingen (The Other Side of This Life, 1971) en verdwijnt dan volledig van het toneel. Zijn ‘Everybody’s Talkin’’ wordt de themasong van de speelfilm Midnight Cowboy, Oscarwinnaar in 1969, en een wereldhit voor Nilsson. Fred Neil leeft dan als een kluizenaar in Florida: ‘He likes to swim and sail and talk to dolphins’, aldus de liner notes van Fred Neil. Op 8 juli 2001 wordt zijn dode lichaam aangetroffen in zijn huis in Summerland Keys, Florida.

Fred Neil. Capitol Records, 1967. ‘The Dolphins’ | ‘I’ve Got A Secret (Didn’t We Shake Sugaree)’ | ‘That’s The Bag I’m In’ | ‘Ba-De-Da’ | ‘Faretheewell (Fred’s Tune)’ | ‘Everybody’s Talkin’’ | ‘Everything Happens’ | ‘Sweet Cocaine’ | ‘Green Rocky Road’ | ‘Cynicrustpetefredjohn Raga’

Gene Clark: een Byrd op eenzame hoogte

‘I’m moving into another, bigger arena.’ Het zijn Clarks eigen woorden ontleend aan de persbio die No Other begeleidt. En hoe waar zijn die woorden. Gene Clark kende als soloartiest ondanks de talloze artistieke hoogtepunten geen grote commerciële successen. In 1969, kort nadat Clark ‘Eight Miles High’ schreef, verlaat hij The Byrds vanwege nota bene vliegangst. Clark houdt echter zowel manager als platenlabel CBS aan. Deze laatsten zijn er dan ook verantwoordelijk voor dat Clarks imposante solodebuut, Gene Clark with the Gosdin Brothers, op dezelfde dag in januari 1967 verschijnt als The Byrds’ Younger Than Yesterday, elkaar daarmee moordende concurrentie bezorgend.

Een jaar later stapt Clark over naar A&M Records, oriënteert zich meer op country en bluegrass en vindt in banjospeler Doug Dillard een vriend en gelijke geest. Het resulteert in twee countryrock-lp’s – regelrechte klassiekers: The Fantastic Expedition of Dillard & Clark en Through the Morning, Through the Night. In december 1969 is Clark weer flying solo en hoewel hij flirt met zowel The Byrds als The Flying Burrito Brothers, bereidt hij zich in de bossen in Noord-Californië, in Mendocino, met zijn nieuwe kameraad, gitarist Jesse Ed Davis, voor op de opnamen van zijn tweede solo-lp, het in augustus 1970 bij A&M uitgebrachte White Light. Clarks volgende plaat voor A&M wordt botweg door het label geweigerd – welke opnamen later zullen verschijnen op het alleen in Nederland uitgebrachte Roadmaster. Gene Clark moet andermaal op zoek naar een nieuw label en leuren met zijn muziek. Maar dankzij de Byrds-reünie van 1972 komt Clark als soloartiest onder contract bij David Geffens Asylum Records, dan hét Westcoast-countryrocklabel.

Drie jaar na White Light maakt Gene Clark met No Other een nieuwe start die hem naar tot dan toe onbekend terrein voert en die hem de poorten van de barokke cocaïnerock doet betreden. No Other is niets minder dan Clarks flirt met de glamrock; het Californische antwoord op de Bowies en Bolans van de wereld. Stille getuige hiervan is de afbeelding van Clark op het achterplat (de hoes werd ontworpen door Marlene Dietrichs kleinzoon): een broek met jurkachtige pijpen, nogal vrouwelijke haardracht, ogen zwaar aangezet met eyeliner en een doorgetripte blik. Hoes – de voorkant in eind negentiende-eeuwse art-nouveaustijl – en muziek zorgen voor tweedracht en twijfel: waar is de vertrouwde Clark? Ogenschijnlijk is Gene Clark verstopt achter Thomas Jefferson Kayes massieve productie en de driedubbele bezetting: Jesse Ed Davis, Stephen Bruton, Danny Kortchmar, Buzzy Feiten, Jerry McGee (gitaar); Lee Sklar (bas); Butch Trucks, Russ Kunkel (drums); Chris Hillman (mandoline); Craig Doerge, Michael Utley (keyboards). Maar de man met de hemelse, etherische stem snijdt dwars door het muzikaal-orkestrale geweld heen.

Opener ‘Life’s Greatest Fool’ loopt nog keurig in de pas met de verwachtingen, maar in het titelnummer wordt de sfeer bepaald door een ronkende synthesizer en vanaf dat moment is het bombast en grandeur. De kamerbrede productie van Kaye, het inzetten van een batterij aan topmuzikanten en de consumptie van karrenvrachten cocaïne doen No Other sterk afwijken van Clarks doorgaans sobere en lyrische platen, maar is daarmee deze verandering, dit experiment, een mislukking? Nee. Opgetuigd met gospelkoortjes, allerhande keyboards en de guitar army is No Other een mijlpaal in Clarks oeuvre. De uitgebalanceerde mix van orkestrale pop en countryrock, allerminst gespeend van grootheidswaan en opgepookt door een van cocaïne opgeblazen zelfbeeld, is adembenemend van begin tot eind. No other biedt een aaneenschakeling van hoogtepunten. Naast relatief ingetogen en bekend aanvoelende songs zijn het toch de tot epische proporties opgeblazen composities die de kroon spannen. ‘Strength of Strings’, ‘From A Silver Phial’ en in het bijzonder ‘Some Misunderstanding’ zijn en blijven soevereine meesterproeven.

There’s been some understanding

And I’d like to make it right

Both of us need inspiration

And the timing must be right

We all have soul

Yet nobody knows

Just how much it takes

To fly

Met het decadente en weelderige No Other – dat naar verluidt een excessieve miljoen dollar kostte – toont Gene Clark aan over durf, roekeloosheid en uitzonderlijke creativiteit te beschikken. No Other bewijst het gelijk van de visionaire singer-songwriter die Clark toentertijd was. No Other is de uiteindelijke optelsom van een unieke carrière die Gene Clark tot een van de grootsten bestempelt. Tel The Byrds, Gene Clark with the Gosdin Brothers, The Fantastic Expedition of Dillard & Clark en White Light bij elkaar op en je komt uit bij het overdonderende No Other. Deze daadwerkelijk artistieke triomf is simpelweg niet te evenaren. En dat is Gene Clark dan ook niet gelukt, al is Two Sides of Every Story uit 1977 nog wel een dappere poging van de dan heftig aan alcohol en coke verslaafde Clark. Hoewel een cultheld, Clarks verdere leven speelt zich af in de marge met nauwelijks her- en erkenning van zijn grootheid. Op 24 mei 1991 wordt Gene Clark, 46 jaar oud, dood gevonden in zijn woning in Sherman Oaks, Californië.

No Other. Asylum Records, 1974. ‘Life’s Greatest Fool’ | ‘Silver Raven’ | ‘No Other’ | ‘Strength of Strings’ | ‘From A Silver Phial’ | ‘Some Misunderstanding’ | ‘The True One’ | ‘Lady of the North’

Ron Davies en de Bowie-connectie

De eerste keer dat ik de naam Ron Davies las, moet in 1973 geweest zijn. De paar platenhoezen die ik toen bezat, speurde ik af op zoek naar ongekende geschiedenissen en onbekende werelden. Op de binnenhoes van David Bowies The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars miste één tekst: die van ‘It Ain’t Easy’. Het label leerde dat dat geschreven was door ene Ron Davies. Zo’n twintig jaar later kwam ik die naam weer tegen toen ik bij Record Palace in Amsterdam op Ron Davies’ album Silent Song Through the Land stuitte en het subiet aanschafte. Nog weer twintig jaar later, in 2013 – en tien jaar na zijn vroegtijdige dood op 57-jarige leeftijd – verscheen Unsung Hero, een aan Ron Davies gewijde tribute-cd. Inderdaad, een unsung hero, want onbekend, en ook onbekend gebleven.

Ronnie Wayne Davies werd op 15 januari 1946 geboren in Shreveport, Louisiana. Zijn vader was van beroep countryzanger en nam de kleine Ron vaak mee naar optredens, zoals van Hank Williams en Webb Pierce, maar liet de opvoeding over aan zijn moeder. Zijn akoestische gitaar was zijn beste leermeester en al op 17-jarige leeftijd had hij een hele lp gecomponeerd voor The Wailers, een garageband uit Seattle. Een paar jaar later kwam hij onder contract bij A&M Records en vestigde zich metterwoon in Los Angeles. Daar begon hij te werken aan zijn debuut-lp, door Californische muzikanten omringd en met het platteland van Louisiana in zijn hoofd. Op de hoes van Silent Song Through the Land stapt hij uiterst relaxt door het lange gele gras van ergens in Louisiana, zo stel ik me voor. Dit zijn de hoezen waar ik van houd: een mens in de natuur, dwalend met zijn gedachten. Toch heeft Ron Davies het niet gemakkelijk.

When you go out on the mountain top and you look out across the sea

And you know there’s another place perhaps that a young man could be

And you jump down to the rooftops and you look out across town

And you know there’s a lot of strange things circulating around

It ain’t easy, it ain’t easy

It ain’t easy to go to heaven if you’re going down

Met een heerlijke, atypische countrystem zingt Davies, voorafgegaan door een akoestische slide en begeleid door Leon Russells rammelende piano, zijn iconische song, althans de song waar hij definitief in voortleeft. Ron Davies, gewapend met geknepen stem en akoestische gitaar, wordt op drums, gitaar, piano en orgel begeleid door de fameuze Wrecking Crew (Jim Keltner, Mike Deasy, Leon Russell, Larry Knechtel) en er is een exquise damesgospelkoortje dat sommige liedjes een countrysoultintje geeft. Anderzijds is het eenvoudig je voor te stellen dat Davies van invloed is geweest op David Bowie. Een liedje als ‘Change’ is een typisch soort semiakoestisch folkliedje dat goed vergelijkbaar is met Bowies werk op Hunky Dory – minimaal een jaar ná Silent Song Through the Land opgenomen. Sterker, een van de mooiste tracks – de titelsong – ook nog eens speels voorzien van de banjo van Doug Dillard en de mandoline van Byron Berline, is opgehangen aan een gitaarloopje dat exact gelijk is aan Bowies ‘Andy Warhol’. Bowies betere jatwerk, zeg maar. Ondanks dat, of misschien wel dankzij, is ‘Silent Song Through the Land’ met zijn rollende orgel en dameskoortje een schitterend en meeslepend countrysoulliedje. Gaaf is ook het bitterzoete ‘Yesterday Is All I Want’, stilletjes akoestisch en gecentreerd rond de harmonievocalen van Ron Davies en zijn zus Vicki. Het moois – echt dat is het – komt definitief tezamen in het slotlied, de apotheose, ‘Lover and the Loved’. Zes minuten en vijf seconden – zo’n beetje een kwart van de hele speelduur van de lp – is ‘Lover and the Loved’ in de eerste plaats een liefdesliedje, maar voel je eronder het lome, landelijke gevoel van een zomerse regenbui in het landschap van de onbekommerde jeugd; een jeugd in Louisiana.

She is the lover and the loved, she is the love without ending

She is the movement in the rain inside of me

Silent Song Through the Land bezorgt Ron Davies geen doorbraak, evenmin als de opvolger U.F.O. van een jaar later. Davies verruilt dan Los Angeles voor Nashville, Tennessee, maar platen maakt hij niet meer. Wel schrijft hij liedjes, voor anderen, zoals country-and-westernsterren als Vince Gill, Randy Travis en Ricky Skaggs. Dan maakt een hartaanval op 30 oktober 2003 een einde aan zijn leven en blijft hij inderdaad een van de unsung heroes van zijn tijd en generatie.

Silent Song Through the Land. A&M Records, 1970. ‘It Ain’t Easy’ | ‘What Life Must Be Like for Some’ | ‘Change’ | ‘The Clown’ | ‘Silent Song Through the Land’ | ‘Yesterday Is All I Want’ | ‘Open Road, the Open Sky’ | ‘Lover and the Loved’

Het kookboek van Don Nix

Ergens eind jaren vijftig van de vorige eeuw wordt het wat slaperige Memphis, Tennessee opgeschrikt door de rock-‘n-roll van Elvis Presley. Memphis zal nooit meer hetzelfde zijn. De kids raken overenthousiast en willen ook hun deel van de opwinding. Don Nix en zijn schoolvrienden beseffen dat zij om de aandacht van de meisjes te krijgen, moeten kunnen beschikken over gitaren en een auto. En zo beginnen in 1958 de muzikale avonturen van de schoolvrienden Don Nix, Steve Cropper en Donald ‘Duck’ Dunn in hun afgetrapte Chevrolet Greenbriar. Zij maken dan deel uit van The Royal Spades en hebben in 1961 een lokale hit met ‘Last Night’, dat uitgebracht wordt op het Satellite-label, niet veel later omgedoopt tot Stax Records. Jawel: Stax Records.

Stax Records is een legendarisch platenlabel dat wordt opgericht door Jim Stewart en zijn zus Estelle Axton; Stax, zogezegd. Op het label verschijnen vooral soulsingles, en dus ook die van The Royal Spades, die zich omdopen tot The Mar-Keys. Zij doorkruisen de zuidelijke regio, van oost naar west – tot aan Tulsa, Oklahoma aan toe. Don Nix is een van de saxofoonspelers in de band, maar schakelt terug naar zijn oorspronkelijke stiel: gitaar. Als The Mar-Keys uiteenvallen, is Don Nix gitarist annex producer en heeft hij vele vrienden, onder wie – uit de Tulsa-scene – Leon Russell. Russell zal een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van Don Nix als performer, gitarist en producer. En Don Nix speelt op zijn beurt een belangrijke rol in de ontwikkeling van de vroegejarenzeventig-countrysoul. Hoe dat allemaal zo gekomen is, valt te lezen in Don Nix’ boek Road Stories and Recipes (Schirmer Books, 1997), deels memoires, deels kookboek – althans recepten van vrienden door de jaren heen.

Wat Don Nix niet in zijn memoires vermeldt, wat niet anders dan als valse bescheidenheid kan worden opgevat, is dat hij de componist is van de bluesklassieker ‘Going Down’, voor het eerst op plaat gezet door de groep Moloch in 1969 en gecoverd door onder meer Freddie King, Jeff Beck en Deep Purple:

I’m going down

I’m going down, down, down

Dat stelt, tekstueel althans, nog niet zoveel voor. De carrière van Nix komt pas echt op gang als hij in 1968 eerst aangesteld wordt als producer in de splinternieuwe Ardent Studios en later in het jaar huisproducer wordt bij Stax Records voor het luttele salaris van 50.000 dollar per jaar. Maar krap een jaar later ontdekt Nix de Muscle Shoals Sound Recording Studios in Sheffield, Alabama, en maakt daar kennis met de huisband en met songschrijvers en producers als Dan Penn, Donnie Fritts en Marlin Greene. Don Nix bevindt zich dan zonder het zelf te weten in het epicentrum van de popmuziek; Muscle Shoals is hot. Nix produceert blueslegende Albert King, gaat op tournee door Europa met Booker T. and the MG’s en trekt veel op met zijn maatje Leon Russell. Via hem komt hij in contact met Joe Cocker en diens manager Denny Cordell, en dat leidt weer tot directe betrokkenheid bij Joe Cockers beruchte Mad Dogs & Englishmen-gang. De tijd is, zo bedenkt Don Nix in 1970, rijp voor een soloalbum.

Al enige tijd loopt Nix rond met het idee de country-and-western van Hank Williams te vermengen met de gospelkoren die de baptistenkerk van Nix’ jeugd kleur gaven. Met dat idee in zijn hoofd – en het repertoire van Johhny Cash, Sonny Boy Williamson en Bing Crosby – boekt Nix een week in de Muscle Shoals-studio. Zijn vaste begeleiders zijn Roger Hawkins (drums), David Hood (bas) en Barry Beckett (toetsen), aangevuld met de gitaristen Eddie Hinton en Wayne Perkins. Nix neemt de opgenomen songs mee terug naar Memphis en laat zijn vocalen overdubben in de Ardent Studios. Tot slot voegt hij een soort gedicht toe van zijn boezemvriend Lewis Furry, een arme, manke bluesgitarist. Don Nix’ debuutalbum In God We Trust is dan af.

Op In God We Trust komt de essentie samen van countrysoul, een mengeling van country, soul, gospel en een verheerlijking van de Heer, die dan ook regelmatig wordt aangeroepen, exemplarisch in het met Bobby Whitlock gecomponeerde ‘He Never Lived A Day Without Jesus’:

I was standing in the valley when they brought young Willy home

And I never forget the way my mamma looked when they laid him in the ground

The preacher he preached his sermon and they sang those sad sad songs

But I know I’ll meet him in heaven, cause he never lived a day without Jesus

Lord he’s my brother and he’ll always be my friend

So please try to understand him and lend him a helping hand

If he needs one

Willy he had seen the world by the time he was twenty-one

Oh, and mamma she was so proud of him, so proud of her soldier son

But Willy never ever dreamed, always shoot another man down

So God would you please forgive him, cause he never lived a day without Jesus

Een klein meesterwerkje dat op zijn eigen bescheiden manier, lyrisch en muzikaal, vergelijkbaar is met ‘The Night They Drove Old Dixie Down’ van The Band. Wat dan ook een verdere aanbeveling is voor de rest van de songs; van die heerlijke gospel- en countrysoulsongs. In ‘In God We Trust’, ‘Golden Mansions’ en ‘Amos Burke’ zijn dezelfde elementen aanwezig: rammelende piano, slidegitaar en door God gedragen koorzang – countrysoul in optima forma. Bijzonder en afwijkend is de ballad ‘Long Way to Nowhere’: een soepele song, een gaaf popliedje dat bijdraagt aan een veelbetekenend debuutalbum. Althans, dat wordt gepoogd van In God We Trust te maken als Nix publiekelijk een contract tekent met zijn vrienden Denny Cordell en Leon Russell, die de bazen zijn van het Shelter-label. Maar In God We Trust is natuurlijk geen hitalbum of doorbraakplaat voor Don Nix. Nix ploetert voort; Nix gaat door, maar dan vooral achter de schermen.

Naast zijn soloalbums voor Elektra en Stax produceert Nix albums voor Beck, Bogert & Appice en John Mayall en beleeft hij zijn finest hour in de hoedanigheid van muzikaal regisseur van The Concert For Bangladesh, dat op 1 augustus 1971 tweemaal wordt uitgevoerd in de Madison Square Garden in New York. Don Nix levert in 1971 Living by the Days af; in 1972 een dubbel-live-lp met The Alabama State Troupers; in 1973 Hobos, Heroes and Street Corner Clowns; en in 1976 met George Harrison Gone Too Long. En dan knapt er iets bij Don Nix. Hij voelt zich totaal verloren en heeft Memphis en de muziekcultuur ten kwade zien veranderen. In Road Stories and Recipes beschrijft hij het zo: ‘I drove home, took three quaaludes, and slept for ten years.’

In God We Trust. Shelter, 1971. ‘In God We Trust’ | ‘Golden Mansions’ | ‘I’ll Fly Away’ | ‘He Never Lived A Day Without Jesus’ | ‘Nero My God to Thee’ | ‘Amos Burke’ | ‘Long Way to Nowhere’ | ‘Iuka’ | ‘Will The Circle Be Unbroken’ | ‘I’ve Tried (Trucker’s Lament)’

Glen Campbell de zanger, en Jimmy Webb de componist

In 1975 maakte ik voor het eerst kennis met Glen Campbell. Zijn heerlijk kitscherige ‘Rhinestone Cowboy’ was ook in Nederland een grote hit. Ik realiseerde me wel – mede door het Toppop-filmpje – dat het hier ging om een ouwe knakker die zich in de nadagen van zijn carrière bevond en opnieuw een wereldhit had. Maar wie die Glen Campbell werkelijk was, daar kwam ik pas later achter, en wel door ‘By the Time I Get to Phoenix’ en ‘Witchita Lineman’ – songs die gecoverd werden door bands en artiesten die ik in de jaren tachtig hoog had zitten. (Nick Cave and The Bad Seeds en Scud Mountain Boys, bijvoorbeeld.) Glen Campbell dus. En hierbij, bij deze hits, was steevast Jimmy Webb betrokken. Glen Campbell en Jimmy Webb: een weergaloos duo.

Glen Campbell, in 1936 geboren in Billstown, Arkansas, is begin jaren zestig een heerlijk gladde Californiër die overal opduikt. Maar Campbell is meer dan een gladakker. Hij duikt steeds weer op in de relevante popgeschiedenis: bij Frank Sinatra, bij Phil Spector, bij The Monkees, bij Sagittarius, en hij speelt mee op Pet Sounds. Campbell is in feite een zeer veelzijdig gitarist en in die hoedanigheid maakt hij in de jaren zestig samen met onder anderen Carol Kaye, Hal Blaine en Larry Knechtel deel uit van een groep L.A.-sessiemuzikanten bekend onder de naam The Wrecking Crew. Campbell weigert in 1965 zelfs het aanbod om toe te treden tot The Beach Boys, nadat hij met hen op tournee was geweest. Capitol, het label van The Beach Boys, biedt Campbell dan een langdurig solocontract aan en begint de good-looking Campbell stevig te promoten. Campbell heeft een aantal flinke hits, zowel in de country- als de pophitlijsten, maar dat succes wordt nog groter als hij in 1968 een monsterverband aangaat met songschrijver en componist Jimmy Webb.