In deze reeks verschenen

1. | De psychedelische sixties – 56 Amerikaanse bandjes, Wiebren Rijkeboer
2. | Americana outlaws – 50 singer-songwriters uit de seventies, Wiebren Rijkeboer
3. | Avonturiers van de Nederpop – Veertig jaar eigenzinnige Nederlandse popmuziek, Edwin Hofman

Colofon

©2021 Wiebren Rijkeboer

Uitgeverij kleine Uil, Groningen, www.kleineuil.nl

Muziekreeks 4

ISBN 9789493170407
ISBN ebook 9789493170414

Auteursportret: Alfred Oosterman
Omslagontwerp: 247design
Redactie: Astrid Werumeus Buning
Boekproductie en ePub: LINE UP boek en media bv

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inleiding

Aan het eind van de jaren zeventig van de vorige eeuw verdwijnen de Amerikaanse singer-songwriters en de eens zo populaire countryrock nagenoeg geheel van de radar. Niet in staat zich te vernieuwen en een verloren strijd strijdend met de jonge opkomende generatie – ingezet met de punk – delven de Amerikanen het onderspit tegen de dominantie van voornamelijk Britse bandjes. Dat wordt uithuilen en opnieuw beginnen, wat nog jaren blijkt te zullen duren. Het zijn duistere tijden voor de Amerikaanse rootsrock, die in de jaren tachtig aarzelend opkrabbelt. Daar ergens begint Rootsrock – 53 singer-songwriters in de periode 1980 – 2000 die rocken.

Eerder heb ik in Americana outlaws (2017) ruim vijftig singer-songwriters uit de seventies de revue laten passeren. Zij komen in dit boek niet meer aan bod – één enkele uitgezonderd –, maar de echt grote muzikale helden wel, al zullen de jaren tachtig hen (Johnny Cash, Bob Dylan, Neil Young) niet altijd even gunstig gezind zijn. Ze overleven hun dark ages echter wel, en met hen vele andere iconen. Maar die jaren brengen ook vele nieuwe namen en prachtige platen voor het voetlicht. Dat is wat dit boek biedt: een mix van ouder en nieuwer; van Johnny Cash en Lucinda Williams; van Bob Dylan en Ryan Adams.

Er is begin jaren tachtig in de Nederlandse muziekpers bijzonder weinig aandacht voor Amerikaanse rootsmuziek. Dat blijkt wel uit Muziekkrant Oor (vanaf 1984 gewoon Oor), in die jaren het enige Nederlandse tijdschrift dat het complete spectrum van de popmuziek bestrijkt. Singer-songwriters en roots- en countryrockbands komen nagenoeg niet aan bod. Dat heeft ook vooral te maken met het feit dat zij in de Verenigde Staten nauwelijks (reguliere) platenlabels voor zich weten te winnen en dus hun platen moeten uitbrengen op piepkleine labeltjes die Europa niet bereiken, er geen financiën beschikbaar zijn om alhier op te treden en – niet onbelangrijk – alle aandacht uitgaat naar Engelse new wave-, postpunk- en synthipopbandjes. Het is bekant vechten tegen de bierkaai.

Hoewel Rootsrock alleen maar singer-songwriters behandelt en wel in allerlei uiteenlopende vormen, biedt het geen ruimte aan ouderwetse country & western; niet aan het traditionele Nashville. Zo er in begin jaren tachtig sprake is van enige verfrissing in het genre (bijvoorbeeld Ricky Skaggs of Dwight Yoakam), dan past dat nog steeds niet in dit boek. Bruce Springsteen, John Fogerty en Tom Waits passen daar weer wel in. Die keuze permitteer ik mij. Rootsrock gaat dwars door de jaren tachtig en negentig heen, van de schrale tijden in het door Britse bandjes gedomineerde muzikale landschap tot aan de rijke oogsten van de tweede helft van de jaren negentig waarin genreaanduidingen als americana en alt.country gemunt worden – en de populariteit van rootsmuziek en singer-songwriters navenant stijgt. Als internet zijn intrede doet en muziek van over de hele wereld gemakkelijk beschikbaar wordt, in Nederland in het nieuwe millennium een muziekblad als Heaven het genre enthousiast promoot en grote festivals als Blue Highways en Take Root het geïnteresseerde publiek bedienen, is de rootsmuziek in zijn algemeenheid niet meer weg te denken uit het muzikale landschap. Gelukkig maar.

Ik haalde al aan dat de meer traditionele country & western niet in Rootsrock aan bod komt. Dat geldt ook voor de meer bluesrock-getinte variant (sorry, Johan Derksen). Ook komen bands niet in dít boek voor, hoewel de opkomst van de Amerikaanse rootsrockgroepen begin jaren tachtig er mede voor heeft gezorgd dat het genre een enorme impuls kreeg. Neem bijvoorbeeld R.E.M., Los Lobos, Rank And File, Green On Red en Jason & the Scorchers. Ik houd het hier bij de singer-songwriters, waarbij ik mij anderzijds wel gepermitteerd heb om heel af en toe het Amerikaanse grondgebied te verlaten en uit te wijken naar Australië (Nick Cave) en Engeland (Elvis Costello, Peter Bruntnell). Dit is naar mijn mening te billijken omdat zij zich met hun geweldige platen binnen het territorium van het genre hebben begeven.

Rootsrock is dus een verzameling grote en kleine namen; oudere en nieuwere; singer-songwriters die hun doorbraak beleefden en anderen van wie – tragiek – weinig meer gehoord is. Hun platen blijven niettemin altijd bestaan. Voor Rootsrock heb ik zo veel mogelijk gebruikgemaakt van de originele vinylalbums – de naald laten dalen en dan kijken en luisteren, mooier kun je het niet krijgen. Anderzijds waren er ook albums die alleen een cd-release kennen, maar dat zij dan ook zo. Het is allerminst een beletsel om te genieten van al die prachtige, voor iedereen beschikbare muziek. Muziek – rockmuziek, popmuziek, alle muziek – blijft een allesomvattende, uitdagende ontdekkingstocht, een mensenleven lang. Rootsrock is een kleine bijdrage daaraan.

Inhoud

Omslag

Reeks

Colofon

Inleiding

Kevn Kinney

MacDougal Blues

Jimmy LaFave

Highway Trance

John Fogerty

Centerfield

Buddy Miller

Poison Love

John Trudell

AKA Grafitti Man

Chris Isaak

Silvertone

Neal Casal

Fade Away Diamond Time

Bob Dylan

Time out of Mind

Pete Droge

Necktie Second

John Mellencamp

The Lonesome Jubilee

Sonny Landreth

Outward Bound

Sparklehorse

Vivadixiesubmarinetransmissionplot

Jimmie Dale Gilmore

Brave Newer World

Gillian Welch

Revival

Zakk Wylde

Book of Shadows

John Hiatt

Bring the Family

Victor Krummenacher's Great Laugh

Out in the Heat

Peter Case

The Man With the Blue Postmodern Fragmented Neo-traditionalist Guitar

Eddie Ray Porter

Dance on the Earth

Steve Earle

Guitar Town

T-Bone Burnett

T-Bone Burnett

Mark Heard

Second Hand

Tom Petty and the Heartbreakers

Into the Great Wide Open

Joe Henry

Shuffletown

Ron Sexsmith

Other Songs

Joe Ely

Lord of the Highway

Chris Burroughs

Trade of Chains

Lou Reed

New York

Peter Bruntnell

Normal For Bridgwater

James McMurtry

Too Long in the Wasteland

Johnny Cash

American Recordings

Damon Bramblett

Damon Bramblett

Josh Rouse

Dressed Up Like Nebraska

Tom Waits

Swordfishtrombones

Lucinda Williams

Car Wheels on A Gravel Road

Mark Lanegan

The Winding Sheet

Ramsay Midwood

Shoot Out At the OK Chinese Restaurant

Nick Cave and The Bad Seeds

Kicking Against the Pricks

Bruce Springsteen

The River

Jim Lauderdale

Pretty Close to the Truth

Warren Zevon

Sentimental Hygiene

Will T. Massey

Will T. Massey

Neil Young

Freedom

Lyle Lovett

Pontiac

Ryan Adams

Heartbreaker

Beaver Nelson

The Last Hurrah

The Costello Show

King of America

John Doe

Meet John Doe

Butch Hancock

Eats Away the Night

Bonnie 'Prince' Billy

I See A Darkness

Terry Lee Hale

Oh What A World

Robbie Robertson

Robbie Robertson

Jim White

Wrong-Eyed Jesus!

Bibliografie

Kevn Kinney

MacDougal Blues

Drivin’ N’ Cryin’ is altijd een onbegrepen band gebleven. Het grote succes ging aan hen voorbij, ook al reden ze mee op de golf van de grote gitaarbands in de jaren 90 van de vorige eeuw. In navolging van Soul Asylum, The Replacements en vooral R.E.M. wist Drivin’ N’ Cryin’ op zeer bescheiden schaal voet aan de grond te krijgen in rockland. Weliswaar gesteund door het grote Island Records bleef het kwartet bestaande uit zanger-gitarist Kevn Kinney, bassist Tim Nielsen, drummer Jeff Sullivan en gitarist Buren Fowler tevergeefs het publiek bestormen met een mix van heavy metal en folk. Grootste concurrent – in letterlijke zin – in thuisbasis Atlanta waren de stonede rockers van The Black Crowes. Het was een strijd die al bij voorbaat beslist was; de Southern rock van The Black Crowes groeide uit tot een act van wereldformaat. En dat terwijl Drivin’ N’ Cryin’ wisselvallige platen als Whisper Tames The Lion en Mystery Road produceerde.

Groot pluspunt van Drivin’ N’ Cryin’ is echter het hese en warme stemgeluid van Kevn Kinney. Als de band gas terugneemt en zijn folk-invloeden etaleert, is het Kinney die Drivin’ N’ Cryin’ een enorme impuls geeft. Het begin 1990 verschenen Fly Me Courageous scoort redelijk, maar de druk neemt toe om toch vooral een hit te scoren. Hierdoor raakt de band in een impasse omdat ze simpelweg niet kunnen kiezen tussen Led Zeppelin-achtige rock en meer traditionele folkrock. Het is Kevn Kinney die het dilemma doorbreekt door de niet voor de band geschikte composities op te nemen voor een solo-lp. Het is eenvoudig een briljante zet.

Gesteund door het platencontract met Island en leunend op producer Peter Buck, de gitarist van R.E.M., neemt Kinney de niet voor Drivin’ N’ Cryin’ geschikte composities op in John Keane’s studio in Athens. De opnamen van wat dan MacDougal Blues wordt, vinden plaats in een geheel akoestische setting. Niet alleen zijn alle bandleden van Kinneys band prominent aanwezig, Kinney en Buck hebben bovendien een klein leger aan sessiemuzikanten weten te strikken. En zo wordt MacDougal Blues niet alleen bevolkt door bas, drums, gitaar, pedalsteel en mandoline, maar ook door fiddle, banjo, dulcimer, accordeon en cello. Het verleent de plaat een organisch en aards karakter en om deze reden is MacDougal Blues gewoon een traditionele folk-bluesplaat. Een plaat die teruggrijpt op een ver verleden, die teruggrijpt op de begintijd van de folk en die met gemak gesitueerd kan worden in het New York van begin jaren zestig; het New York van de koffiehuizen, van Greenwich Village, van Bob Dylan en Fred Neil.

Niet voor niets is Kinneys solodebuut vernoemd naar MacDougal Street, een straat waar de legendarische folkscene van begin jaren zestig samenkwam. MacDougal Blues is daarom een zeer treffende titel voor Kevn Kinneys collectie superieure folksongs. In het openings- en titelnummer geeft Kinney – begeleid door prachtig akoestisch gitaarspel – direct zijn stemverklaring prijs: I come down from Omaha to New York to sing my songs te be a real folk-singer, humdinger. Het draait uit op een teleurstelling: geen Dylan, geen Joni Mitchell en geen Patti Smith. De toon is gezet: melancholie, teleurstelling, verdriet en een soort strijdbaar fatalisme voeren de boventoon op de ogenschijnlijk eenvoudige songs die een verbluffende urgentie bezitten. Kinney is zowel sarcastisch als doodserieus als hij in ‘Not Afraid To Die’ over een repeterend ritme de luisteraar toevertrouwt: I’m not afraid to die but I am afraid to cry. Als de fiddle van stal gehaald wordt in ‘Lost And Found’, is de toon even wat luchtiger, maar daaropvolgend zet de cello de toon in het indringende en diepdonkere ‘Heard The Laughter Ending’. Kinneys bariton, compleet met hese snik, is een machtig medium om de vertellingen kracht bij te zetten. Vertellingen waarin donkere straathoeken, troosteloze wasserettes, lastige huisbazen en ongeschoold werk figureren. Het is een illusieloze en richtingloze wereld die Kevn Kinney schetst, maar toch roepen de zoete herinneringen een glimp van een glimlach op. En de toekomst blijft perspectief bieden, want hoop doet leven. Deze levensfilosofie komt op indringende wijze tot leven op het hoogtepunt van MacDougal Blues, ‘Gotta Get out of Here’. Opgestuwd door vurig slide-gitaarspel is Kinney er heilig van overtuigd dat het beter zal gaan als hij maar de kans krijgt om de dodelijke sleur te ontvluchten. Het is een ronduit superieure song die bijdraagt aan de artistieke prestatie die Kevn Kinney met MacDougal Blues in 1990 heeft weten neer te zetten: toch een soort van meesterwerk.

MacDougal Blues. Island Records, 1990. ‘MacDougal Blues’ | ‘Not Afraid to Die’ | ‘Lost and Found’ | ‘Heard the Laughing Ending’ | ‘Last Song of Maddie Hope’ | ‘Gotta Get out of Here’ | ‘The House Above Tina’s Grocery’ | ‘Iron Mountain’ | ‘Chico & Maria’ | ‘Hey Landlord (Meatloaf and Fishsticks)’

Jimmy LaFave

Highway Trance

Ja, hij is geboren in Texas, in Wills Point om precies te zijn, onder de rook van Dallas, maar Jimmy LaFave voelt zich toch meer een Okie. Hij vindt de Texanen vooral opscheppers. Op zijn zestiende verhuist Jimmy met zijn ouders naar Stillwater, Oklahoma. Hij gaat dan als vrachtwagenchauffeur werken voor het truckersbedrijf van zijn vader. Logisch dat Jack Kerouacs On the Road zijn favoriete boek is – evenals Bob Dylan zijn favoriete songschrijver is. Aanvankelijk doet de jonge Jimmy LaFave dan ook niets liever dan op de highway rijden over onmetelijke vlakten, richting horizon.

Thuis in Stillwater speelt LaFave in een band, The Night Tribe, en zo ontwikkelt hij zijn talent om liedjes te schrijven. Dat leidt dan toch zomaar tot een aantal lp’s: Down Under in 1979 en Broken Line in 1981. Maar Oklahoma beklemt dan toch, dus probeert Jimmy aan de bak te komen in Los Angeles, Californië en ook in Nashville, Tennessee. Het is allebei een mislukking. Daarom keert hij op zijn schreden terug – maar wel naar Austin, Texas. Jimmy LaFave combineert het optreden in zaaltjes en cafés met een baantje als magazijnbediende, voor het broodnodige brood op de plank. In 1992 tekent de 37-jarige LaFave een platencontract dat hem verder de wereld in helpt. Eerst verschijnt er in datzelfde jaar Austin Skyline, een verzameling liveperformances aangevuld met Dylan-covers – ook in Nederland uitgebracht door Munich Records. Dan begint het te lopen voor de timide, bescheiden singer-songwriter en kan hij zich opmaken voor zijn eigenlijke eerste echte studioalbum.

LaFave’s Night Tribe-band bestaat uit een gitarist, toetsenist, bas en drummer, maar de bandsound wordt in de Cedar Creek Recording-studio nog verrijkt met lapsteel, viool, mandoline, saxofoon en gitaar. In de laatste vier maanden van 1993 leggen Jimmy LaFave en zijn band maar liefst zestien songs neer die het uitbundige, grootse Highway Trance zullen vormen. Dit album heeft namelijk de grandeur van een ouderwetse dubbel-lp – enigszins vergelijkbaar met Springsteens The River – ware het niet dat het louter op cd verschijnt. Highway Trance is een combinatie van opzwepende roadsongs en heartfelt ballads – in beide metiers is Jimmy LaFave een kanjer. LaFave zwerft over de prairies van Oklahoma en Texas in voortreffelijke liedjes die zich op de bewoners ervan richten: arbeiders, truckers, serveersters, cowboys en zeker ook indianen. De laatste ook prominent in ‘Early Summer Rain’, overigens een cover van Kevin Welch, maar toch. ‘Shakin’ in Your Hips’, ‘The Open Road’ en ‘Austin After Midnight’ – vrij naar mede-Okie J.J. Cale – zijn swingende, twangende countryrockers en ‘Leslie, Talk to Me’ is jazzy en doet de beat-poets uit de jaren vijftig eer aan. Maar waar Highway Trance in zijn volle rijkdom toch in uitblinkt, is de stortvloed aan meeslepende, hartverscheurende ballads, met een meesterlijke snik in de stem gezongen door Jimmy. Een titel als ‘When the Tears Fall’ spreekt dan ook boekdelen, maar ook overweldigende liedjes – steevast met een zuigende Hammond en jankende slidegitaar op de achtergrond – als ‘Cafe in the Rain’, ‘Give Your Sweet Love to Me’, ‘Dark Dancing Eyes’ en ‘Prayer For You’; treurige liedjes ook, maar altijd beeldend, zoals bijvoorbeeld in ‘When I See You Again’:

Trains late at night

Traveling shoes

Dogs in the country

Moaning the blues

Hier en daar wordt Highway Trance een meesterwerk genoemd, maar dat helpt Jimmy LaFave weinig. Het blijft ploeteren voor de man, al wordt hij wel in Nederland met open armen ontvangen. Highway Trance vormt wel met Buffalo Returns to the Plains (1995) en Road Novel (1997) een machtig drieluik. Het overwegend akoestische Blue Nightfall is in 2005 opnieuw een hoogtepunt in ’s mans carrière, maar dan wellicht alleen voor de ingewijden. En dus gaat Jimmy door met toeren, van hot naar her reizen – ja, veel naar Nederland – en optreden, zelfs als hij gediagnosticeerd wordt met een zeldzame vorm van kanker. Tot het echt niet meer gaat. Op 21 mei 2017 overlijdt Jimmy LaFave, 61 jaar oud.

Highway Trance. Bohemia Beat Records, 1994. ‘Shakin’ in Your Hips’ | ‘When the Tears Fall’ | ‘Leslie, Talk to Me’ | ‘Cafe in the Rain’ | ‘Austin After Midnight’ | ‘Give Your Sweet Love to Me’ | ‘The Open Road’ | ‘Early Summer Rain’ | ‘Minstrel Boy Howling At the Moon’ | ‘I’ve Got Your Picture’ | ‘The Perfect Combination’ | ‘Dark Dancing Eyes’ | ‘Get It, Got It, Good’ | ‘Prayer For You’ | ‘When I See You Again’ | ‘Route 66 Revisited’

John Fogerty

Centerfield

Onweerlegbaar komt er een moment dat de trein van hits die Creedence Clearwater Revival wereldwijd scoort stopt. Dat gebeurt in 1972, waarin de weerslag van een succesvolle Europese tournee – de dubbelaar Live in Europe – een laatste artefact is. Creedence Clearwater Revival is finito – John Fogerty start solo. Hoewel… De zelfgetitelde lp van The Blue Ridge Rangers uit 1973 suggereert een groep, maar op de hoes staat John Fogerty vijf keer afgebeeld. Niet in naam, maar verder in alles een soloalbum, zij het een coversalbum. 1975 brengt het gelijknamige John Fogerty, wat doorgaat voor Fogerty’s eerste echte soloplaat, met daarop ook latere hits voor anderen: ‘Rockin’ All Over the World’ voor Status Quo en ‘Almost Saturday Night’ voor Dave Edmunds. Een volgend album voor Asylum Records, gepland voor 1976, blijft definitief in de kast.

En dan wordt het stil rondom John Fogerty.

Negen jaar lang houdt Fogerty zich in Berkeley, Californië muzikaal gedeisd; negen jaar waarin hij vooral een juridische strijd voert met Fantasy Records – in de persoon van Saul Zaentz –, dat Creedence Clearwater Revival door de jaren heen schandelijk onderbetaald heeft en hun revenuen heeft laten onderbrengen bij een schimmige bank op de Bahama’s. Een van de uitkomsten van de ettelijke procedures is dat Fogerty zijn CCR-royalty’s opgeeft om artistiek vrij te zijn. Vanaf dat moment, in 1980, kan Fogerty weer aan een toekomst werken – die er dan vooralsnog uit bestaat dat hij thuis de ganse dag oefent op gitaar, bas, drums en saxofoon. De woede en bitterheid maakt dan langzaam plaats voor mooie rockliedjes, die bij de grote bazen van Warner Bros. in de smaak vallen. In januari 1985 verschijnt Centerfield, dat John Fogerty geheel in z’n eentje heeft opgenomen.

De openingstrack en single ‘The Old Man Down the Road’ is bekend CCR-territorium en heeft als gevolg dat Zaentz Fogerty voor de rechter daagt omdat het een vermeend plagiaat is van Fogerty’s eigen ‘Run Through the Jungle’, waarvan Zaentz nu de rechten bezit. Inderdaad zijn John Fogerty’s liedjes in hoge mate herkenbaar; daarom zijn ze ook zo goed. Zoals de rootsy drive van ‘Big Train (From Memphis)’, het Tom Petty-achtige ‘Rock and Roll Girls’ en de rake aanklacht tegen de Amerikaanse tv-verslaving in ‘I Saw It On T.V.’. Niet alles is echter goud, maar een mediocre liedje als ‘Mr. Greed’ – nochtans met een scherpe tekst – wordt dan wel weer gecompenseerd door Fogerty’s scherpe en fijne gitaarwerk, en in ‘Searchlight’ zijn de massief honkende saxen alle van Fogerty himself. De syndrums in ‘Zanz Kant Danz’ zijn weliswaar lelijk, maar behoren anno 1986 tot de state of the art van de popmuziek, bovendien ondersteunen ze hier vooral de vileine tekst.

Zanz can’t dance

But he’ll steal your money

Watch him or he’ll rob you blind

Centerfield is een glorieuze terugkeer van muzikale held John Fogerty, maar de snelle, niet te beste opvolger Eye of the Zombie doet dit in 1986 weer teniet. Zo blijft de Creedence Clearwater Revival-fan – wereldwijd honderdduizenden, misschien wel miljoenen – uiteindelijk toch wel teleurgesteld achter. Zij kunnen niet anders dan vasthouden aan die tientallen sublieme CCR-klassiekers – maar beslist ook aan ‘The Old Man Down the Road’, ‘Big Train (From Memphis)’ en ‘I Saw It On T.V.’ … van Centerfield.

Centerfield. Warner Bros., 1985. ‘The Old Man Down the Road’ | ‘Rock and Roll Girls’ | ‘Big Train (From Memphis)’ | ‘I Saw It On T.V.’ | ‘Mr. Greed’ | ‘Searchlight’ | ‘Centerfield’ | ‘I Can’t Help Myself’ | ‘Zanz Kant Danz’

Buddy Miller

Poison Love

Gevierde singer-songwriters als John Hiatt en Steve Earle steken niet onder stoelen of banken dat ze de platen van Buddy Miller fantastisch vinden. En ook de grande dame van de country, Emmylou Harris, heeft Miller hoog zitten, want regelmatig is hij gitarist in Harris’ begeleidingsband. Wonderlijk genoeg is Buddy Miller al een stuk in de veertig als hij in 1995 debuteert met Your Love And Other Lies. Vanaf die plaat is Miller een ware country-cultheld.

Steven Paul Miller wordt in 1952 geboren in Fairborn, Ohio, groeit op in Princeton, New Jersey en trekt in de jaren zeventig door het land met zijn country- en bluegrassband Partners In Crime. Aanbeland in Austin, Texas in 1975 sluit hij zich aan bij de rockabillyband van Ray Campi. Daar ontmoet Buddy bij een auditie de vrome countryzangeres Julie Griffin, met wie hij een onafscheidelijk duo zal vormen en later mee zal trouwen. De Millertjes gaan dan deel uitmaken van het reli-trio Streetlight, dat in 1983 een bijzonder stichtelijke mini-lp aflevert. Het duo trekt dan naar New York, waar de Buddy Miller Band – met daarin de singer-songwriters Jim Lauderdale en Shawn Colvin – de huisband is in The Lone Star Cafe. Een volgende verhuizing is naar Nashville, Tennessee, alwaar Julie Miller een platencontract scoort en in het begin van de jaren negentig een aantal religieus getinte platen uitbrengt, terwijl echtgenoot Buddy jarenlang geduld oefent – en vooral met Jim Lauderdale optreedt. Ook heeft Buddy in de achterkamer van hun woning een studio – Dogtown – ingericht. Daar neemt Miller zijn eigen songs op met zijn niet misselijke muzikale vrienden: Al Perkins (lapsteel, steelgitaar), Gurf Morlix (gitaar, bas), Donald Lindley (drums), Don Heffington (drums), Jim Lauderdale (zang), Dan Penn (zang), Lucinda Williams (zang) en Emmylou Harris (zang). Dat leidt in 1995 tot het schitterende Your Love and Other Lies op het rootsrocklabel Hightone. De toon is nu gezet; de blik is gericht op wat er volgt. En dat is een nog betere plaat.