Colofon

©2021 Remco Ekkers

Uitgeverij kleine Uil, Groningen www.kleineuil.nl

Auteursportret: Alfred Oosterman
Omslagontwerp: 247Design
Omslagbeeld: Remco Ekkers
Boekproductie en ebook: LINE UP boek en media bv

ISBN: 9789493170421
ISBN eBook: 9789493170438

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Omslag

Colofon

Hop over de Sofa

Pop

Aanslag

Wraak

Als konijnen, hazen...

Hitte

Stremming

Elbe bij Dömitz

Schuld

Vragen aan Sila, de Heer

Bewegen

Bloeding

Leven

Het lied van de grafschenner

Inua

Doopspreuken

Visioen

Ludwig Boltzmann

Een wereld

Uit evenwicht

Lezend meisje

Weten

Afscheid

Afwachtend

Huishoudkunde

Na de rouwdienst

Herdenking

The hard problem

Heden

Kritiek

De vleugelnootboom spreekt

Buster Keaton

Miljoenpoot doet de Chinese Muur

Onze wereld

Het juiste moment

Wending

Vooraankondiging

De vader, de zoon en de gletsjer

Toekomst

Geheugen

Vier orakels

1 Elisa

2 Medu

3 Maya

4 Era

Opgesloten

Besturing

Weg

Frexit

Zoeken

Quantum

Figuratie

Noordwest-Groningen

Arsarnerit

Meisje zee

Volg de rivier in Jiang Nan

Jonge schilder in Garnwerd

Beeldend

Nature morte

De schilder

Anish Kapoor

Meisjes aan zee

Derain

Glas

Linkerhand o.a.

Den Ham

De handen van Imogen Cooper

Optreden

Vivaldi I

Vivaldi II

Vivaldi III

Fietsen

Monoloog

Zwart

Aantekeningen

Hop over de Sofa

Pop

Zij geeft zich niet

nooit als een lappenpop

hop over de sofa.

Krijgt, maakt of neemt ze

een kind?

Krijgen lijkt het beste

van de omstandigheden

het toeval, noodlot

zin misschien.

Hoe dan als het stikt

dood blijft in de wieg

of al groter van het balkon

hop over de rand.

In je armen

met rimpels

net zo toevallig

als een vogel.

Aanslag

Van het meisje van zestien jaar

zijn dit de bommen, kijk er naar

zegt ze, voor ik ze laat ontploffen

hier in Damaturu bij het busstation.

De bedelende kinderen en pindaverkopers

zullen met mij sterven en opgaan

in het paradijs dat Boko Haram

mij heeft beloofd; wat moet ik nog?

Onteerd, beroofd van alles wat me lief was

wat moeten de bedelaartjes verwachten

of die anderen die hier proberen te leven?

Ik ga ze verlossen: nu trek ik aan het koord.

Wraak

Ze leggen je dwars op het grote mes

en slaan met plezier je lichaam stuk

gooien afgehakte benen en armen in

een zwart gat, zo zwart dat het einde

niet te zien is; denken dat ze heilig zijn.

Dat zij het volste recht hebben om jou

te gebruiken voor hun wraak

in opdracht van hun heer

die altijd gelijk heeft en hen voedt

al was het met dood, nog bloedend vlees.

Als konijnen, hazen...

Je hoort een moord voor je hem ziet

neergeschoten, liggend in modder, bloed.

Een kreet uit een raam van de weduwe

zonder middelen van bestaan. De regen

stuitert op het lichaam, zevenendertig

geworden, neergeschoten door een man

achterop een motorfiets, onbekend.

Elders in de stad op een trottoir

tussen de rails van een tram

vlak voor een jongensschool

naast een eettent, op een matras

in een slaapkamer, op een sofa.

Soms een meisje van zeventien

naast haar vriend, neergeschoten

naast haar pop, bebloede pop.

Ook wel een gevallen motorfiets

samen met bestuurder en bijzitter

korte paarse broek, zijn hoofd

in scherven, op asfalt, glanzend.

De baas van het land heeft gezegd:

schiet ze neer als konijnen, hazen.

Sommige hoofden van lijken

omwonden met plakband

soms een karton met zwarte tekst

‘afgestraft’, neergesmakt als vuile was.

Hitte

Bij het verzamelpunt komt hij gewond

liggend op de zwarte motorkap

zijn hoofd op het bebloede been van de ander.

Anderen komen strompelend, uitgeput

in de hitte en vallen in de armen

van mensen die hen opvangen in het puin.

Weer anderen zijn zo vermagerd

dat de broekriem vier nieuwe gaten

kreeg, andere gaten dan in hun broek.

Anderen zijn in bomkraters gegooid

of gewoon op straat neergeschoten

ze zeiden ja of nee, elk antwoord fout.

Een vrouw met een baby

de bomgordel nog om

nog even

een jongen wacht tot hij het lijk

van zijn zuster kan ophalen

dat al dagen ligt te wachten

op liefdevolle handen, in de hitte.

Stremming

Toen ik met je praatte in het sleetse landhuis

wist ik je gevangen, maar kon niet helpen

alleen herkennen wat voor en achter de grens

hetzelfde was: schurft, lafheid, ogentroost.

Veel later vond ik je terug, de deur stond open.

Terwijl je vertelt hoe de honden verdwenen

zie je plotseling wat ik zie: het stremmen

bij je pols. Het enige wat je bereikte