Colofon

AN – AKU – ITOGE

Mij – baard – aanraken / voelen

©2021 Manon Jensma en Hendrik Hoekstra

Uitgeverij kleine Uil, Groningen www.kleineuil.nl

Omslagontwerp: 247Design
Redactie: Astrid Werumeus Buning
Vormgeving en kaarten: Mirjam Kroondijk
Boekproductie en epub: LINE UP boek en media bv

ISBN: 9789493170445
ISBN eBook: 9789493170452

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Omslag

Colofon

NOORD-AMERIKA

Die ochtend wordt de koffie overgeslagen

1 And so the journey begins

2 If a bear starts to eat you, fight back!

3 Jodi’s fishing corner

4 Go to Jasper they said

5 Machtig mooi Montana

6 Yellowstoned

7 Een fenomenale beeldhouwer

8 Twinny is ziek

MIDDEN-AMERIKA

9 Mexico, don’t go there, it’s not safe, you’ll die!

10 Over pick-ups, paarden en pasteles

11 Onder papegaaien

12 Tu licencia!

13 Nooit meer zonder elkaar

14 Hoe Trucky in ons leven kwam en weer verdween

15 Stranded in paradise

16 Een race tegen de klok

17 Kapitein Ludwig

ZUID-AMERIKA

18 Ik toeter dus ik besta

19 Ecua-door? Ecua-eroverheen!

20 Miljoenenstad Lima

21 Welkom in de woestijn

22 Wat een bouwers!

23 Zelden zo’n treurig opgemaakte maaltijd gezien

24 Salar de Uyuni

25 Awesome Argentinië

26 Ruta 40

27 The long way down

28 Het hart van Patagonië

29 Het einde van de wereld

30 Going home

NOORD-AMERIKA

Die ochtend wordt de koffie overgeslagen

Hendrik // 16 juni 2019

Bij het dorpje Gitwangak rijden we de Highway 16 op richting Prince George. Een groot geel bord met de tekst Girls don’t hitchhike on the Highway of Tears trekt onze aandacht. Onder op het bord staan verschillende pasfoto’s van vrouwen met daarbij de tekst victims. Jodi heeft ons hierover verteld. De Highway 16 is in heel Canada bekend als the Highway of Tears en dankt zijn verdrietige naam aan de vele indigenous vrouwen die op deze weg zijn verdwenen of vermoord. De weg kruist verschillende indianenreservaten waar veel armoede en alcoholmisbruik heerst en de veelal liftende vrouwen zijn daar het slachtoffer van. In het verderop gelegen New Hazelton stoppen we voor benzine. Na het tanken zoeken we een wegrestaurantje voor een kleine refill voor onszelf. Eenmaal van de hoofdweg af decoreren autowrakken en afgedankt witgoed de berm. Gebouwen en huizen ogen vervallen en we passeren in korte tijd drie slijterijen. De drankwinkels zijn universeel. Grote neonletters tonen de niets onthullende woorden liquor, beer en wine en de ramen zijn aan de buitenzijde standaard voorzien van dikke tralies. Het dorp is volledig uitgestorven.

Ik zet Twinny aan de kant om op de kaart te kijken of er ergens een restaurant is en we worden vrijwel meteen aangesproken. Een kleine man met halflang zwart haar en donkere ogen zegt dat we een mooie motor hebben. Hij lijkt sprekend op Manny Pacquiaio, de bokser. Zijn veel te grote lichtbeige jas hangt half van zijn schouder en zijn veters zijn niet gestrikt. Onder zijn jas draagt hij een typisch Canadese rood-zwart geblokte lumberjack blouse. De penetrante geur van alcohol die rondom hem hangt, is duidelijk te ruiken. De man komt dichterbij en legt zijn hand op onze bagage. ‘Nice bag you have, can you get me some beer?’ zegt hij. Manon en ik hebben in de gaten dat deze man niet op ons afkomt voor een social talk. Manon zit nog op de motor ingesloten tussen de bagage als de man haar vastpakt. De sfeer slaat direct om. Manon maakt duidelijk dat de man haar met rust moet laten en trekt met een theatraal geweld haar arm los. Ik stap snel af om Manon te helpen. Dat is een kunst, omdat ik mijn been niet over het zadel kan zwaaien als Manon er nog op zit. De situatie vraagt echter om adequaat handelen en dankzij mijn geforceerde lenigheid sta ik binnen een seconde tussen Manon en de man in. Ik heb normaal gesproken een vriendelijke uitstraling, maar de kleine Pacquiaio moet nu duidelijk aan me kunnen zien dat ik Floyd Mayweather-intenties heb en zijn uitschakeling niet over twaalf ronden ga uitsmeren. Hij is weliswaar een kop kleiner, maar niet onder de indruk van mijn intimiderende actie. ‘Maybe you should meet my gun’ zegt de man en hij steekt tegelijk zijn hand in zijn openstaande jas. We zullen nooit weten of de man echt een wapen had. Nog sneller dan ik net afstapte, zit ik weer in het zadel, tik geroutineerd mijn schakelpedaal met de bal van mijn linkervoet in de eerste versnelling en trek het gas open. Manon voelt het allemaal feilloos aan en de balans is perfect om de tweewieler net niet op het achterwiel te trekken terwijl we de Canadese Pacquiaio fast as the speed of sound kleiner zien worden in de rechterspiegel.

Ik had vooraf wel verwacht dat we tijdens onze lange reis naar beneden in bijzondere situaties terecht zouden komen, maar niet zo snel al. En zeker niet op klaarlichte dag in het veilige, westerse Canada. Die ochtend wordt de koffie overgeslagen.

1 And so the journey begins

Hendrik // 3 juni 2019

Trap op, hoek om, gang door, tweede deur links en we zijn er. Ik moet mijn beeld van de Amerikaanse customs drastisch bijstellen. Van de verwachte war zone, die bestaat uit dikke hekken, blaffende honden en afgetrainde mannen met zware machinegeweren, ontbreekt elk spoor. In realiteit blijkt het een stoffig, gedateerd, bruin velours gestoffeerd kantoortje met dito meubilair, waar je zo vrij in en uit kunt lopen. Dit is dan ook geen typisch Amerika. Dit is Alaska, de 49ste staat. Hier doen ze het liever op hun eigen manier. Eigenlijk is het net als Californië, maar dan met sneeuw, beren en mannen met baarden. I already love it. ‘Is this the place where we can clear our motorcycle?’ vraagt Manon. Ze steekt haar hoofd om de hoek van de deur van het kantoor waar we moeten zijn. Een uiterst sympathieke meneer staat ons te woord.

Gisteren zijn we aangekomen in Anchorage, de grootste stad van de staat. Hier begint ons avontuur, de reis, de expeditie, maar niet zonder onze motor. Het is een zwarte Honda XRV 750 Africa Twin uit 1996 met typische nineties witte, oranje en grijskleurige accenten. Deze in Japan gebouwde reisgezel is voor ons vooral bekend als Twinny, Twin, De Twin of Twinster. Twinny heeft grote zilverkleurige spaakwielen en staat daardoor zo hoog boven de grond dat ik daar maar net met mijn tenen bij kan. Dit lijkt onhandig, maar de grondspeling is absoluut nodig voor de onverharde wegen die we op onze weg naar beneden gaan tegenkomen. Met zijn grote aluminium koffers aan de zijkant en roltassen vol bagage achterop lijkt De Twin op een opgeblazen crossmotor uit de Dakar-rally. Schijn bedriegt, want het vermogen van Twin is nog geen zestig pk, wat voor een motor van meer dan tweehonderd kilo niet veel is. Dat is voor ons geen probleem, want we hebben geen haast. Bovendien loopt het onverslijtbare V-Twin-motorblokje als een zonnetje en levert het ook laag in de toeren veel kracht. Ondanks zijn hoge leeftijd is onze vriend Twinny topfit en staat hij bekend om zijn betrouwbaarheid. Op eerdere motorreizen heeft hij zijn strepen dan ook meer dan verdiend. Voor mij en Manon was er geen twijfel voor deze expeditie, Twin moet mee! Alleen, hoe krijg je een motor van Groningen in Alaska?

De corpulente douanebeambte helpt ons met de papierwinkel. De motor wordt officieel geïmporteerd in de States. Ondanks dat de import tijdelijk is, gaat er een behoorlijk grote hoeveelheid bureaucratische handelingen aan vooraf. Stempel hier, stempel daar en met de laatste stempel op het 7501 form is het een feit: Twinny doet mee. Althans, op papier, we hebben nog geen motor gezien. Twinny is vier dagen geleden al in een vrachtvliegtuig via Londen en Memphis naar Anchorage gevlogen en staat als het goed is op ons te wachten.

De volgende stop is daarom het FedEx warehouse naast het vliegveld. Het is een enorm gebouw met grote paars-oranje letters op de spierwitte gevel, die ik twee dagen geleden al vanuit het vliegtuig kon lezen. Vanaf de grond is het een stuk lastiger om het gebouw te vinden. Het is hier ruim opgezet en er ligt overal asfalt dat duidelijk is bedoeld voor het transport van grote vrachtauto’s. Het is zeker geen plek voor fietsers. Op onze geleende crappy mountainbikes trappen we driftig het vliegveld over. Letterlijk, want we belanden per ongeluk op de taxibaan voor kleine vliegtuigen. Lichten knipperen langs de enorme plaat beton en het voelt alsof er elk moment een vliegtuig op ons kan landen. Er lijkt geen eind aan onze oversteek te komen, ook al hoeven we alleen maar naar de andere kant. Zonder wat tegen elkaar te zeggen trappen we ons een slag in de rondte. Dat valt voor mij niet mee, omdat van de 21 versnellingen op mijn fiets alleen de twee blijkt te werken. Dat is handig als je de berg op moet, maar af te raden als je snel een landingsbaan wilt oversteken. In een kort maar firm gesprek met de airport security kort daarna beloven we plechtig nooit meer een taxibaan over te steken. Niet veel later staan we, met het hart nog in de keel, voor de gevel van FedEx omhoog te kijken. Het gebouw is werkelijk massive! Het zweet breekt me inmiddels uit en ik heb spijt van het aantrekken van mijn thermoshirt vanochtend. We bellen aan bij een klein deurtje dat al snel automatisch opengaat. We komen binnen in een soort minikooi en zien de binnenkant van de gigantische loods. Overal staan dozen en kratten. Groot, klein, rond, vierkant, wat staat hier niet? Stellages vol, zover het oog reikt. Dit is een paradijs voor complottheoriedenkers, je verstopt hier nog een vermiste onderzeeër.

Vanuit een kantoortje verderop horen we door het gaas: ‘Wha can I do for ya?’ ‘We come to pick up our motorcycle,’ zeg ik. De vrouw loopt op ons af en stuurt op hetzelfde moment een collega op een heftruck de loods in, die als een klein stipje aan de horizon verdwijnt. Ze weet blijkbaar exact waar onze motor staat, ondanks dat we nog geen papier hebben laten zien. ‘Did you get it through customs yet?’ vraagt ze en ik laat haar de papieren zien waar ze weer twee stempels bij drukt. Honderd meter verderop rijdt een heftruck met een enorm krat op zijn lepels naar buiten. ‘Your bike is already on the parking lot, you can uncrate it there. It’s a ten dollar waste fee for the crate. Need a screwdriver?’ zegt de vrouw in een adem. Ik ben onder de indruk van de efficiëntie. Hier kunnen veel bedrijven nog wat van leren. Ik geef haar tien dollar cash en krijg van haar een schroevendraaier. Nog geen kwartier nadat we aanbelden, staan we buiten met het gewenste krat. In het krat zitten twee kleine kijkvensters. Eerst kijken natuurlijk. Achter het geopende klepje krijg ik de bevestiging: het is onze Twin, het is ‘m gewoon! Als twee jonge kinderen met kerst gaan we tekeer op het pakje. Een klein halfuur schroeven en snijden geeft resultaat: one happy, shiny Twinster!

De grote vraag is of hij het gaat doen. De motor staat nog op de pallet, maar ik ben zo ongeduldig dat ik niet kan wachten totdat we hem er vanaf hebben gereden, ik moet het nu gewoon proberen. Ik werp een snelle blik in de benzinetank en controleer of de accu is aangesloten. De sleutel gaat in het contact en ook Manon is klaar voor het magische moment. Bij de bekende klik naar rechts gaan de lichtjes op het dashboard branden en schiet de voltmeter omhoog. Yes, dit is een goed teken. Ik trek de choke en koppelingshendel aan en druk op de rode startknop. Er gebeurt he-le-maal niks. Het was ook al te mooi om waar te zijn, het ging te makkelijk. Maar wat kan er zijn? In mijn hoofd ga ik het bekende determinatieschema bij langs: brandstof, stroom, ontsteking. Alle essentiële elementen lijken oké en ik laat mijn hersens kraken over wat ik over het hoofd zie. Dan bedenk ik me dat hij waarschijnlijk nog in de versnelling staat. Dat gaat vanwege de startbeveiliging niet samen met een uitgeklapte standaard. Na die constatering zet ik ongeduldig mijn voet op de versnelling en tik hem met een zacht klikje in de vrij. Opnieuw druk ik op de rode knop en meteen hoor ik de mooiste roffel die er is. De toerenteller klimt direct naar drieduizend toeren en witte dampen komen uit de uitlaat. Ik kijk naar Manon en zie een grote grijns van tevredenheid op haar gezicht. Ook ik kan een zelfvoldaan lachje niet onderdrukken. Terwijl Twin mooi stationair warmloopt, dumpen we de rest van het krat in een container op de hoek van het terrein. Well spent ten dollar verwijderingsbijdrage. De mountainbikes halen we later wel op, helm op en gaan! Next stop: Walmart, maximaal hamsteren.

Een dag later is het zover, de eerste echte kilometers in Alaska met onze eigen motor. Ik kan het nog niet geloven. Manny, onze host van de afgelopen dagen, geeft ons nog de be-very-careful-and-drive-safe-speach. Manny zijn roots liggen in Mexico. Een land waar je moet oppassen, heel anders dan Amerika, verzekert hij ons. We reageren fatsoenlijk en begripvol: ‘yes, Manny, thanks, Manny, we won’t drive in the dark, no, we won’t. No, we won’t go to Mexico-City neither. Yes, we’ll stay on the main roads. Yes, Manny, we will be safe.’ Het zijn goedbedoelde adviezen die we tijdens de voorbereiding ook veelvuldig hebben gehoord, maar waar je eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Als we op alle horrorverhalen moeten afgaan, zullen we het einde van de reis in geen honderd jaar halen. Waar zijn we niet voor gewaarschuwd? Van de motor gereden door een gewapende gang. Gedrogeerd en geïnjecteerd met voedselvergiftiging, malaria en dengue. Verdwenen in een zwart gat in de weg. Aangevallen door een beer, twee beren, een eland! En het vaakst gehoord: ‘denk erom dat Twin niet wordt volgestopt met de bekende Zuid-Amerikaanse poedersuiker.’ Dat laatste doet een beetje pijn, niemand komt aan Twin. Als we daar gehoor aan geven, kunnen we beter thuisblijven. Bedankt voor de bezorgdheid, het heeft onze aandacht.

Anchorage Alaska: and so the journey begins
https://bit.ly/ETA30-02

We hebben niet veel tijd in Alaska. De eindbestemming van onze trip is Ushuaia, het zuidelijkste puntje van Patagonië in Argentinië, ruim dertigduizend kilometer verder. Over precies acht maanden verwachten onze werkgevers weer dat we op het werk verschijnen. Fris en fruitig, natuurlijk. Ik voorzie een scenario waarin we zondagnacht op Schiphol landen en een paar uur later het kantoor weer binnenrollen zodat we onze jetlags uitzitten in de baas zijn tijd en als betaalde zombies kunnen rondlopen. Dat is een zorg voor later, eerst genieten van Alaska. De weersvoorspelling is, zoals het hoort hier, bagger. Overal in Alaska regent of sneeuwt het de komende week. De voorspelling aan de kust is positiever met drie dagen af en toe zon. Ik zeg: ‘Manon we gaan naar de kust, we gaan naar Kenai Fjords National Park.’

De rit naar de fjordenkust is fenomenaal. Grillige rotsformaties met witte toppen steken helder af tegen de strakblauwe lucht. Het blauwgroene water heeft iets mysterieus, alsof er elk moment een grote walvisstaart uit omhoog kan komen. Vanaf een rotspunt staart een metershoge bald eagle ons aan. De bald eagle is een veelgebruikt symbool in Amerika en ik snap dat heel goed. Met zijn verschijning straalt hij een en al kracht uit. Zijn spierwitte kop contrasteert met de rest van zijn zwarte lichaam en zijn gele snavel en poten zien eruit als indrukwekkende wapens. We maken oogcontact en de arend kijkt arrogant, bijna neerbuigend, op ons neer. Zijn kop draait langzaam met ons mee terwijl we aan hem voorbijgaan.

Met het kinstuk omhoog rijden we over de bochtige wegen. Strak asfalt en de wind in het gezicht, hier doe je het allemaal voor. Twinny is in topconditie, Manon is in topconditie en ik ben in topconditie. Achterop hebben we een flinke voorraad voedsel, wie doet je wat? We koersen op een campground aan de voet van de Exit Glacier. Onderweg maken we een stop bij een typisch Alaskaans hutje langs de weg. Het is opgebouwd met grote ronde houten balken en het dak is voorzien van metalen golfplaten. Het hutje verkeert in een slechte staat van onderhoud. Binnen is het niet veel beter, maar een allervriendelijkste mevrouw komt over de krakende vloer direct op ons aflopen. Koffie graag. Ze pakt de grote kan onder de filtermachine vandaan en schenkt ons tot het randje elk een enorme mok in. Mijn mok mist een stukje van het oor en is voorzien van een opdruk van een lachende eland. Manon haar mok is effen rood en nog groter dan die van mij. De mokken zijn een beeldende samenvatting van de ambiance in het hutje. Ik vermoed dat de koffie al de hele dag wordt warm gehouden aangezien er weinig passanten zijn. Desondanks is het nog steeds een slappe sloot. Hier zullen we aan moeten wennen. Een refill graag!

Het is nog een klein uurtje rijden naar de camping. Mijn blik is strak op het asfalt gericht. Ik gooi Twinny parallel aan de gele middenlijn sierlijk door de bochten en ben blij met mijn bandenkeus. Ik zoek de grenzen van de rubber op en constateer dat ik mijn koffers bijna aan de grond heb en dat de banden nog steeds strak aan het open asfalt kleven. ‘Je zit er lekker in, of niet!’ roept Manon van achteren, die ook geniet van het meehangen in de bochten. Ik denk terug aan het moment dat ik de banden online bestelde en mijn gedachten dwalen af naar het afscheid thuis en op het werk. Het was een leuke periode, maar afscheid nemen is vreselijk. Ik heb zin in dit avontuur, mega-zin. Maar het is niet zo dat we vluchten. Integendeel, ik ga mijn normale leven thuis ontzettend missen. Sterker nog, ik mis het nu al. Dit is dag twee.

Ruim anderhalf jaar zijn we aan het voorbereiden geweest. Het globale plan was snel bedacht: we willen op de motor van Noord- naar Zuid-Amerika. Wat doen we met het huis? Onderverhuren. De katten? Die nemen we op in de huurovereenkomst. De beslissing over het werk was lastiger. We houden beiden van onze baan en ontslag leek wel echt heel definitief. Manon zit in het onderwijs en zij kon relatief eenvoudig verlof krijgen. Ik werk bij de gemeente, dat is lastiger. Eerst maar eens de mogelijkheden verkennen. Verlof sparen, verlof kopen, mijn inmiddels gigantisch opgebouwde stuwmeer van verlof opmaken en onbetaald verlof erbij. Uiteindelijk kom ik met een plan voor een sabbatical van acht maanden. Dat is precies de juiste duur van de reis, want dan ontlopen we de barre winter in Alaska en zijn we net op tijd in het zuiden voordat daar de winter losbreekt. Maar hoe reageert mijn werkgever als ik om acht maanden verlof vraag? Dat komt neer op ‘gunnen’. Blijkbaar heb ik genoeg krediet opgebouwd en mijn afdelingshoofd en teamleider zijn gelukkig zelf ook avonturiers en ondersteunen mijn ambities. Als de directie mijn plan op een druilerige dinsdagmiddag afhamert, kom ik thuis met gebak. ‘Manon, we gaan het doen!’

Wat volgt, is een jaar voorpret. Een jaar keihard sparen en nee zeggen tegen dure uitjes. Het is een periode met veel uitzoekwerk en veel geregel. Manon neemt direct Spaanse les en ik neem de zorg voor de Twin op me, die natuurlijk als nieuw mee moet. Hoe werkt dat eigenlijk met je eigen motor in landen buiten Europa? We leggen een archief aan voor de nodige papierwinkel en spreken af met andere motorreizigers. Het is gelukkig niet onze eerste motorreis en ook niet de eerste keer buiten Europa. Dat beetje ervaring is absoluut een voordeel als je gaat inpakken. We kunnen niet veel meenemen en elk item van de paklijst wordt zorgvuldig afgewogen. Reservebinnenband of plakspul? Een binnenband, ik zie mezelf geen band plakken langs de weg. Ook nog niet een band eraf lepelen trouwens, maar dat is een zorg voor later. Wat kan er verder kapot gaan aan Twinster? De brandstofpomp en spanningsregelaar. Dat zijn wel de meest kwalijke puntjes van de duurzame machine. Prima, doen we er een nieuwe spanningsregelaar en benzinepomp in, nemen we de oude als reserve mee. Gaan we ook kamperen? Ja, dat sowieso! We hebben al een lichtgewicht tent en moeten alleen goed nadenken over de slaapzakken. De Rockies en de Andes zijn koud, alles tussen de keerkringen is echter heet. Dat wordt een compromis: een medium warme zak mee, check! Kookspul, coffee press, benzinebrander, gereedschap, laptop, action cam, meer gereedschap. De grote vraag is of het allemaal gaat passen. We besluiten te besparen op de kleding. Dan ben ik blij dat ik Manon heb. Manon is weliswaar een ijdele vrouw, maar zij kan zich prima acht maanden in twee sets kleren zonder make-up op vermaken. Ten opzichte van een gemiddelde vrouw scheelt dat denk ik al snel vele kilo’s. Stel je voor dat je op reis gaat met een beauty queen: sta je met een lekke band in een verlaten woestijn en cirkelen de gieren al boven je hoofd, vind je op de plek waar je de reservebinnenband had gestopt een grote beautycase. Niet mijn Manon, gelukkig.

Een goede vriend wil tijdens de reis wel in ons huis wonen en neemt de zorg voor de tijgers op zich. Rondom de woning toch nog maar even schilderen en wat andere laatste klusjes afronden zoals die druppende kraan en half verstopte afvoer. Deze voorbereiding voelt bijna alsof we gaan verhuizen. Mijn eigen sportschool heb ik voor vertrek nog kunnen verkopen. Daarnaast nog duizend andere dingen waar je je hoofd op een gegeven moment over gaat breken. Nog een keer naar de tandarts. Verstandskiezen er nu toch maar uit. Verzekeringen, vaccinaties, inentingen katten, abonnementen opzeggen en ouders geruststellen en nog trouwen tussendoor. Het allermooiste: nog een laatste keer met iedereen borrelen. Familie, vrienden, kennissen, collega’s, dat waren vier mooie laatste weken. We hebben nog nooit zoveel etentjes gehad en beginnen goed doorvoed aan de reis.

‘Over honderd meter rechts afslaan.’ Ik kom uit mijn bubbel en zie op de navigatie dat we eraf mogen. Aan de voet van een prachtige blauw-witte gletsjer rijden we de Exit Glacier campground op. ‘U heeft uw bestemming bereikt.’

Welkom in Alaska, de reis begint!

2 If a bear starts to eat you, fight back!

Hendrik // 4 juni 2019

Rangers, ik heb geen idee wat hun formele taken en bevoegdheden zijn. Ze zien er in ieder geval indrukwekkend uit met hun strakke, groene uniform, glimmende, gouden badge en fancy hoed. In het bezoekerscentrum van het nationale park praten we met ranger Riley. Het is een magere, lange, oude man met ingevallen wangen en wit-grijs haar onder zijn groene hoed vandaan. Als hij ontdekt dat het onze eerste dag in the wild is, steekt hij van wal. Als een cassettebandje draait hij op een bijna belerende manier zijn verhaal af: hoe je een kampvuur beheert, dat je niet buiten de paden mag hiken, dat je afval meeneemt en dat je dit niet mag en dat moet doen. Het gaat mijn ene oor in en mijn andere oor uit. Ik heb een korte spanningsboog en houd er niet van als mensen me belerend toespreken zonder dat ze eerst aftasten wat mijn voorkennis is. Zomaar weglopen vind ik ook wel sociaal ongemakkelijk en ik kies daarom voor de pauzestand. Dat houdt in dat ik nog fysiek aanwezig ben, maar dat mijn gedachten allang ergens anders zijn en mijn dromerige blik dwars door Riley heen gaat en ergens aan de andere kant van de lodge tegen een houten muur uitdooft. Ik heb van mijn omgeving weleens gehoord dat deze staat van zijn van mij vaak een komisch gezicht oplevert. Riley doet echter niks met mijn non-verbale communicatie en is nog steeds bezig met zijn monoloog. Logisch ook, want Manon is wel een en al oor. Ze motiveert de beste meneer alleen maar meer door allemaal vragen op hem af te vuren. Vragen die overigens niet aankomen. Riley ratelt strak en gedisciplineerd zijn verhaal af, zonder inhoudelijk te reageren. Dan begint hij over het bear protocol  en ontwaak ik uit mijn trance.

We bevinden ons namelijk in bear country. Dat betekent dat we elke seconde oog in oog kunnen staan met een beer. Tijdens het rijden, tijdens het hiken en tijdens het slapen. Belangrijk is dat we ons voedsel te allen tijde wegstoppen. De omgeving bear proof maken zoals dat hier wordt genoemd. Geen kruimel mag de aarde raken. Als een beer namelijk eten vindt, zal hij terugkomen naar die plek. Daarmee ontstaat een verhoogd risico op een encounter met naïeve toeristen die graag een selfie met de bontjas willen maken. Omwille van de veiligheid van de Instagramgeneratie wordt de beer dan afgeschoten. Men zegt hier dan ook: ‘A fed bear, is a dead bear.’ Ik wil toch geen moord op mijn geweten hebben? Al het eten gaat dus in speciale storage lockers, een soort voedselkluizen. Naast het eten gaan daar ook alle andere geurhoudende items in. Onze tandpasta, onze tandenborstels, onze deodorant, de DEET en zelfs ons mini-citronellakaarsje tegen de muggen, die hier in Alaska helaas ook in een overmaat zijn vertegenwoordigd.

Het is daarnaast belangrijk dat we alle geuractiviteiten op verschillende plaatsen uitvoeren, op minimaal honderd meter afstand van elkaar. We koken niet waar we slapen, we bewaren ons voedsel niet waar we koken en we spoelen ons bord niet schoon waar we het voedsel bewaren. Vuil water wordt weggespoeld in de toilethuisjes en mag zeker niet in de bosjes worden weggegooid. De toilethuisjes staan dan ook weer minimaal honderd meter van onze tent, maar weer niet bij de waterpomp, die weer op het andere uiteinde van de campground staat. Het is dan ook een complete speurtocht voor iets simpels als het poetsen van onze tanden en we lopen halve marathons voor het bereiden van een maaltijd.

Nu we in berenland lopen, is het belangrijk dat we onszelf aan de potentieel aanwezige beer kenbaar maken. ‘Dag beer, ik zal me even voorstellen.’ We moeten daarmee absoluut voorkomen dat we per ongeluk tussen moeder en welp terechtkomen en moeten daarom veel lawaai maken. Elke halve minuut laten we horen dat we eraan komen. ‘Hello bear, it’s me, coming through.’ Uiteraard in het Engels, Nederlands verstaan ze niet. Eens kijken of we elke dertig seconden een nieuw woordgrapje voor de beer hebben. ‘Hello bear, wanna grab a beer? Hello bear, are you on bare feet? Hello bear, can you bear the sound of my voice?’ Dikke lol op bear patrol.

Mochten we een beer tegenkomen, dan is het belangrijk dat we eerst rustig identificeren met wat voor beer we te maken hebben. Dat heeft namelijk behoorlijk invloed op de afloop. Wat we zeker niet moeten doen, is direct schreeuwen en in paniek wegrennen of juist als een wilde stier op Yogi afstormen. Beter is het om rustig te observeren en een diagnose te stellen. Met welke beer hebben we te maken? Er is de black bear, te herkennen aan zijn kleur: zwart. Daarnaast is er de brown bear. Deze lijkt op de zwarte beer, alleen dan, je verwacht het niet, is hij bruin van kleur. Dit is berenlogica. Als we een bruine of zwarte beer tegenkomen, hebben we geluk. Bij deze soorten moeten we extravert zijn, onszelf groot maken, stoer doen en lawaai maken. In geen geval moeten we in een boom klimmen, dat kan de beer ook, maar dan beter. Mocht de beer niet onder de indruk zijn van ons theatrale gedrag en komt hij op ons af, dan wordt het vechten. Volgens het protocol mogen we gerust terugknokken. Stomp hem op zijn snuit en prik hem in zijn ogen, hij geeft het vanzelf op. Dan is er de grizzly bear. Als we die tegenkomen, zijn we minder fortuinlijk, deze beer is namelijk andere koek. De grizzly is ook bruin, maar heeft een hoge bult achter zijn hoofd tussen zijn schouderbladen en lange klauwen aan zijn voorpoten. Al vermoed ik dat je die niet zal zien totdat het te laat is. Oog in oog met een grizzly is wegrennen het laatste wat we moeten doen. Dat is prooigedrag voor hem en hij zal direct de achtervolging inzetten. Dat wordt dan ons laatste sprintje, al vermoed ik dat ik gedreven door angst snelheden haal waar professioneel hardloper Usain Bolt jaloers op zou worden. Maar dan nog is de kans klein dat we ontsnappen. Een gemiddelde grizzly haalt snelheden tot 55 kilometer per uur en komt daarmee direct in aanmerking voor een gouden medaille op de honderd meter sprint. Wat we bij de grizzly moeten doen, is op de grond gaan liggen en doen alsof we dood zijn, play dead. Vooral onze nek en ons hoofd beschermen. Mister grizzly zal wat met ons spelen en een beetje tegen ons aanschurken, maar als hij merkt dat we geen bedreiging zijn, blaast hij de aftocht. De meest bemoedigende woorden van Riley komen als Manon vraagt: ‘But what if he starts to eat you?’ ‘Well,’ zegt Riley, ‘then you fight back!’ ‘We will ranger Riley, we sure will!’ Na het hele verhaal heb ik nog steeds geen idee wat we moeten doen als we er een aanrijden met Twinny.

Van al die berenpraat zijn we toch wel een beetje bang geworden. Gelukkig zijn we bij de Walmart geweest. Terwijl Manon daar haar hoofd aan het breken was over de miljoenmiljard soorten havermout, scharrelde ik rond in de wapenhoek. Ik blijf het fascinerend vinden dat je in een supermarkt wapens ziet liggen. Revolvers, jachtgeweren en automatische geweren, met de juiste papieren kun je die gewoon kopen in de oversized supermarkt. Ik was echter in de wapenhoek voor een ander wapen, een kleiner wapen: de bear spray. Daar heb je geen papieren voor nodig! Bear spray is de extreme variant van de pepperspray zoals die in Nederland wordt gebruikt tegen anarchistisch tuig en kun je dus ook gewoon in de supermarkt kopen. Dit schijnt bij een berenaanval supereffectief te zijn. Zolang je het spul niet in je eigen ogen sprayt natuurlijk. Overigens is het natuurlijk niet de bedoeling dat je het op mensen gebruikt. Dit compacte wapen gaat dus mooi mee op hike, maar ik zie ook zeker mogelijkheden voor in de tanktas van de motor om te gebruiken tegen vervelende straatverkopers later op onze reis.

We zijn nu echt in Alaska in het wild en het is de eerste nacht in de tent. Uiteraard horen we allemaal geluiden die we niet kunnen plaatsen. We zijn vroeg in het seizoen en de campground is volledig uitgestorven. Dat vind ik wel een beetje spannend. Na een intensieve dag slapen we direct goed in. Om half vier word ik wakker en ik besluit een plasje te gaan plegen. Vanwege de noordelijke ligging wordt het rond deze tijd van het jaar niet donker en is een lichtje niet nodig. In het halfschemer wurm ik mezelf uit mijn slaapzak. Die heb ik vanwege de extreme kou goed dichtgetrokken en het voelt alsof ik mezelf door een baarmoederkanaal naar buiten pers. Ik werk me daarna nog een weg door de voortent die volgestapeld ligt met onze motorbagage zoals onze pakken, de laarzen en de helmen. Met het openen van de rits neemt de ijskoude gletsjerlucht direct bezit van me. Het is echt heel koud en mijn adem blaast mooie rookpluimen tegen de gentiaanblauwe lucht. Ik denk dat het net onder het vriespunt is, maar het voelt alsof het min tien is. Als een ballerina huppel ik in mijn thermootje op blote voeten naar de bosrand. Zodra ik m’n blaas laat gaan, kickt het besef hard in. Fuck, ik ben in berenland. Ik sta hier aan de bosrand en de bear spray en mijn mes liggen nog in de tent. Ik denk aan het protocol en aan het lawaai maken. Ik geneer me en met ietwat laffe toon, alsof ik als klein jongetje voor het eerst zelf de kapper moet bellen voor een afspraak, roep ik: ‘Hello bear, are you there?’ Mijn stem slaat over. Ineens ben ik me ervan bewust dat ik echt heel ongunstig sta, in een inham. Het zou toch maar zo kunnen dat links van me in de bosjes een berenmoeder zit, rechts van me in de bosjes haar berenwelpen en ik ertussenin. Voordat ik controle krijg over mijn irrationele gedachten, knispert er links van mij iets in de struiken. Door de totale stilte van de nacht klinkt deze minuscule knisper als het luidste geluid dat ik in dagen heb gehoord en het raakt me tot op mijn botten. Ik kan niet bewegen en sta aan de grond genageld. Mijn hart bonst zwaar in mijn keel en mijn benen voelen zo zwaar als betonnen pilaren. Fight, flight of freeze? Een duidelijke freeze!

Terwijl ik daar zo stokstijf sta, graaf ik in mijn brein naar het beerprotocol. Hoe was het ook alweer? Bruin, zwart of grizzly? Lawaai maken of juist dood liggen? Voordat ik antwoord heb op mijn vragen komt er een kleine eekhoorn tevoorschijn tussen de lage struikjes. Hij staat kort stil als hij me ziet en racet dan rechts voor me een hoge dennenboom in. Van schrik spring ik naar achteren en plas daarbij per ongeluk over mijn hand en een stukje van mijn rechterscheen. Ik was blijkbaar nog steeds aan het urineren. Als ik mezelf enigszins heb herpakt en gefatsoeneerd, zie ik de eekhoorn hoog in de den zitten. Ik zal het me verbeelden, maar het lijkt alsof hij me uitlacht. Een paar tellen later lig ik weer warm in mijn slaapzak en voel me echt een antiheld. Welkom into the wild.

De campground waar we logeren, bestaat uit achttien tent sites, die zijn vrijgemaakt in een bos dat voornamelijk bestaat uit dennen. Om op deze plekken te komen is er een netwerk aan smalle paadjes aangelegd die de verschillende plekken verbinden met het parkeerterrein en de andere voorzieningen zoals de waterpomp, de vuurplaats en de food locker. Het zijn mooie paadjes om met de Twin overheen te rauzen. Er is geen hek en geen ontmoedigingsbord. Als het past, dan past het! Ik ben tenslotte Nederlander en ik wil de motor vanuit mijn tent kunnen zien. Later lees ik op een groot bord bij de ingang van het parkeerterrein dat het is toegestaan om je bike bij de tent te parkeren. Twinny is toch ook een bike? Ik weet donders goed dat het niet de bedoeling is om mijn allesvervuilende 250 kilo zware tweecilinder door de smalle campingpaadjes het bos in te trekken, maar ik zie ruimte voor discussie als er gezeik komt. Dat komt er, we zijn immers in Amerika.

De volgende ochtend kom ik iets later dan Manon naar de ontbijtplek. Ik zie al een mooie damppluim uit de pan opstijgen en weet dat alleen zij de beste pap ter wereld kan maken. Naast haar staat een kleine, corpulente ranger tegen haar te praten. Het uniform is hetzelfde als dat van de ranger van gisteren, maar behalve dat is deze man de tegenovergestelde versie van Riley. Als ik het tafereel aanschouw, weet ik genoeg: deze kerel is hier om te zeuren. Een grote zonnebril met ovale spiegelglazen bedekt de ene helft van zijn gezicht, zijn bezemsnor bedekt de rest. Met zijn borst vooruit en zijn handen demonstratief in zijn zij probeert hij zijn gebrek aan lengte te compenseren. Dat lukt niet echt, want ik vind het meer een cartooneske verschijning dan dat ik echt onder de indruk ben. Als ik dichterbij kom, vang ik op wat Manon zegt: ‘Sorry sir, we thought it was accessible for bikes.’ Ik hoor de snor brommen: ‘you don’t have a bike, what you got is a motorcycle.’ ‘We call it a motorbike,’ onderbreek ik de man. Ik kan het niet laten. Schuldbewust van mijn stoutejongetjesdaad voeg ik er nog een sarcastisch ‘sir’ aan toe. Alsof je een kwartje in een fruitautomaat gooit en aan de handel trekt, gaat Snorrie los, dit keer tegen mij. Manon roert ondertussen mindful in haar pap. Ik krijg een lesje bikes, bicycles en motorcycles en Snorrie begint er zowaar een beetje van te spugen. Manon doet er nog een schepje bovenop: ‘and what about an e-bike, sir?’ Snorrie zit zo strak in zijn rol dat ik betwijfel of hij doorheeft dat we een beetje de gek met hem hebben. Als de pap ondertussen klaar is, zeggen we dat we het snappen en dat we de motor zo meteen verplaatsen. ‘Right now!’ blaft hij. Sir, yes, sir!

Na de pap staat Twinny op het parkeerterrein en staat de eerste hike van de reis op het programma, het is de Harding Icefield Trail. Een klim naar een ijsveld zo groot als de provincie Drenthe. Het ijsveld voedt veertig gletsjers en ligt ongeveer negenhonderd meter hoger dan onze campground. Gisteren hebben we in het bezoekerscentrum gehoord dat het ijsveld zelf op dit moment niet bereikbaar is, omdat er te veel sneeuw op de trail ligt. We kunnen tot driekwart komen. Als we een uurtje onderweg zijn, komt de zon over de bergkam en verlicht hij de Exit Glacier die naast ons naar beneden schuift. Het licht op het ijs toont de mooiste kleuren van spierwit naar ijsblauw. Met de benen over de rand van een grote rots eten we een broodje Nutella. Het typische U-vormige dal met aan weerszijden de morenewallen is goed zichtbaar. Geen schoolboekfoto kan dit beter uitleggen en ik geef Manon gevraagd een lesje aardrijkskunde. We klimmen dapper door en na drie uur komen we aan bij de sneeuwgrens. Het eerste stuk in de sneeuw is gemarkeerd met oranje vlaggetjes, maar al snel stopt de markering en zakken we steeds dieper in de sneeuw. Verder omhoog zijn geen sporen meer zichtbaar. Ik besluit door te klimmen tot de eerste kam. ‘Een paar minuutjes,’ zeg ik tegen Manon. Zij neemt een pauze en wacht tot ik terug ben. Het is een hele klauter en Manon verdwijnt al vrij snel uit mijn zicht. Als ik over de kam ben, zie ik een volgende kam en besluit ik om toch nog een stukje hoger te gaan in de hoop het ijsveld te zien. Achter de tweede kam bereik ik de top of the cliffs overlook. Een cadeau, het uitzicht is spectaculair. Het eerste stuk van het ijsveld is zichtbaar en lijkt zo uit een documentaire over de Noordpool te komen. Ik schiet wat foto’s en maak mooie beelden met de GoPro. Na een relatief snelle afdaling vind ik kort daarna Manon in tranen. Ik ben blijkbaar meer dan een uur weggeweest en ze maakte zich inmiddels behoorlijke zorgen. Ik maak mijn gemeende excuses, geef haar een kus en we beginnen aan de afdaling. Het icefield is zeker een plek om eens terug te komen. Als beloning van de dag rijden we bij terugkomst naar het verderop gelegen kustplaatsje Seward waar we onszelf trakteren op echte Alaskaanse Red Sockeye zalm.

Driving through Alaska, our first epic miles
https://bit.ly/ETA30-03

Na onze eerste prachtige kennismaking met Alaska gaat het gas een paar dagen flink open, miles maken. We zijn tenslotte nog niet in Ushuaia. Voor een kleine week is de Alaska Highway onze rode draad. Dorpen zijn er amper en we rijden uren zonder ook maar iemand tegen te komen. Slechts om de zoveel honderd kilometer is er een tankstation waar we naast benzine wat supplies kunnen krijgen. Twin heeft gelukkig een grote tank en een laag brandstofverbruik. Ik moet elke benzinestop rekenen of we zonder zorgen de volgende pomp kunnen halen, maar we hoeven slechts een keer terug te vallen op onze reservejerrycan.

De highway is breed en het ontbreekt de weg aan bochten. Al hoe mooi het ook is, de eentonigheid zorgt ervoor dat we soms een beetje inkakken. Het is dan ook een ware traktatie als we meerdere malen per dag een beer op of naast de weg spotten. De eerste keer is het spannend om er langs te rijden, maar al snel zwaaien we bij het passeren vriendelijk naar de bruine en zwarte viervoeters die zelden van ons onder de indruk zijn. Net als de elanden en ander kleiner wild dat voor ons de weg oversteekt, blijft het een prachtig gezicht. Het zijn lange maar mooie miles. Aan dit leven wil ik wel wennen.

Yukon: the Alaska Highway, NAILED IT
https://bit.ly/ETA30-04

Donkere luchten boven de Alaskan Highway in Yukon.

3 Jodi’s fishing corner

Manon // 8 juni 2019

‘You’re doing the whole nine yard, huh?’ Ik kijk de man aan die met deze voortreffelijke zin een gesprek met ons aanknoopt. We staan wederom op het parkeerterrein van een Walmart tussen joekels van pick-ups en zijn druk in de weer om elk hoekje van de Twin vol te stoppen met supplies. Naast de man staan zijn vrouw en hun dikke GMC. ‘Ah, you guys are going from pole to pole?’ stelt de grijsharige Amerikaan vast. ‘Yup, that’s right,’ zeg ik met een lach van oor tot oor. ‘You’d better be careful in Mexico, it is not safe there,’ zegt de man en zijn vrouw knikt met grote ogen mee. Even schiet door mijn hoofd om te vragen of ze weleens in Mexico zijn geweest, maar ik kies voor de makkelijke weg en knik braaf naar het gepensioneerde stel. Dit soort chitchat hebben we elke dag. Afgezien van waarschuwingen voor wilde dieren en dronken bestuurders met de bijbehorende road kills, leveren deze gesprekjes vaak ook handige informatie op. Zo horen we over scenery highways, dichtstbijzijnde supermarkten en campgrounds. Wat dat betreft, zijn locals onmisbaar als je reist.

Zo ook de sympathieke Kathy van de camping in Palmer. Als ik haar uitleg dat we morgen de grens met Canada over willen maar nog geen visum voor het land hebben, wijst ze me vanaf de computer in de behaaglijke warmte van haar kantoortje de weg. ‘Wait a moment,’ zeg ik, ‘I will get my husband. He is better in maps and navigation.’ Kathy lacht om mijn uitspraak en geeft toe dat zij ook niet zo’n held is in kaartlezen. Met z’n drieën zitten we achter haar witte bakbeest van een computer die zo uit de jaren ’90 lijkt te zijn weggelopen. Ik noteer de naam van haar favoriete koffietentje met – en dat is zeldzaam in deze contreien – sterke wifi. We betalen voor de nacht en zwaaien naar Kathy als we haar kampeerterrein afrijden.

In de Vagabond Blues regelen we met een paar muisklikken een visum voor Canada. We gaan voor een pastry en een refill. Vanachter het raam zien we de ene Amerikaan na de andere stilstaan bij onze Twin. ‘Ze kijken naar de stickers op de koffers,’ zegt Hendrik. Twin is een paar jaar in ons bezit en we hebben vanuit huis ook al flink kilometers gemaakt. Het grootste deel van Europa is vertegenwoordigd met een sticker op de koffer. Ondanks dat we net zijn begonnen met onze wereldreis ziet de motor eruit als een ware reisveteraan. Voor veel Amerikanen zien deze vlaggen er misschien wel buitenaards uit. Een vlaag van trots gaat door me heen. Yes, we doen dit! Onze wereldreis, onze expeditie; this shit is real!

De volgende dag blazen we uitgerust naar de grensovergang bij Alcan Border. Daar laten we Alaska achter ons en komen we moeiteloos Canada binnen. De douanebeambte vraagt nog of we ‘carry any drugs’ (‘no’), ‘carry any weapons’ (‘no’) en zegt dat we wel een hele mooie bike hebben (‘yes’). Hello Yukon! De aankomende dagen zullen we over de Alaskan Highway afzakken naar de lower 48. De komende dagen cruisen we door de dichtbeboste heuvels van Yukon. In de Yukon wonen meer beren dan mensen en we zien dan ook nauwelijks inwoners van deze staat. Het is wij en de wereld. De dagen vullen zich met strak asfalt dat door het glooiende evergreen-landschap deint. We rijden door een zee van altijd groene naaldbomen, waarachter gigantische meren verscholen liggen. Veel stukken van de route zijn zo verlaten en eentonig dat ik met regelmaat achter op de motor wegdroom.

Niet alleen de auto’s, de recreational vehicles en de verpakkingen zijn groter aan deze kant van de plas. Ook het meubilair en zelfs het wc-papier hier is groter. Size matters, zullen ze hier in Canada wel denken. Het is ergens aan het eind van de middag als ik de ingrediënten voor het avondeten uitstal op de oversized picknicktafel op onze kampeerplek. Vandaag hebben we 195 kilometer gereden en, lucky bastards dat we zijn, nemen we de laatste plek op een campground aan het Teslin Lake in beslag. Een plek reserveren daar doen wij niet aan. Veel campgrounds trouwens ook niet. Het ‘first come, first serve’-principe bevalt me wel. Hendrik pakt de grote bruine fles Double IPA van tafel die we onderweg in Whitehorse in een liquor store kochten. Ik tover onze aluminium kopjes uit de tanktas vandaan en Hendrik schenkt het bruine goud over in het metaal. Met de petten op en de spuitbus DEET binnen bereik cheersen we tussen de hoge naaldbomen en de muggen op een heerlijke rijdag.

Na een dag rijden over de prachtige Cassiar Highway verlaten we de hoofdweg en takken we aan op de onverharde Telegraph Creek Road. Het is een smal, onverhard pad dat recht de wildernis ingaat en na 120 kilometer uitkomt in het gelijknamige gehucht Telegraph Creek. Zo ver hoeven wij de hobbelige weg niet te volgen naar onze overnachting. Nog 16 mile te gaan voordat je bij ons bent, schrijft Jodi in haar bericht op mijn telefoon. Inmiddels is het gaan regenen en wordt het donkerder. Hoe verder we komen op de weg, hoe slechter de conditie ervan wordt. Aan de hoge rubberen paaltjes langs de kant van de weg maken we op dat het hier ook flink kan sneeuwen en dat de route niet op de strooiroute ligt. Dit is echt into the wild! Door en door koud rijden we met natte pakken het gravelpad op naar onze schattige cabin. Deze plek lijkt rechtstreeks uit een Canadese reisgids geknipt en hier opgeplakt. Uit de schoorsteen van het blokhutje kringelt witte rook. We slaan ons een weg door de zwerm muggen die ons hongerig opwacht bij de voordeur. Het briefje dat Jodi bij de voordeur heeft opgeplakt, gris ik snel mee naar binnen. Eerst warm worden bij de brandende houtkachel, voordat we ons installeren.

Terwijl wij bijna ín de houtkachel zitten, zien we twee mensen en een herdershond richting onze blokhut lopen. Dat moeten Jon en Jodi, de verhuurders van ons onderkomen, zijn. Jon is type lumberjack. Het is een beer van een vent die met zijn dikke boots, wollen muts en houthakkershemd zo in de reclamefolder kan van een outdoorwinkel. Jodi is heel anders dan hij: ze is kort van stuk en met haar kleurige gebreide kleding, warrige haar en grote bril op eerder te omschrijven als een rasechte hippie. Binnen vijf minuten zit ik met Jodi op de koude grond voor onze houten blokhut te kletsen over hun zelfgebouwde hutten. Het voelt meteen alsof ik haar al jaren ken. Ze vraagt me hoe ons idee voor de reis is ontstaan. Ik brand los en vertel over de aanleiding van onze trip. Inmiddels is Hendrik met houthakker Jon meegelopen naar de rand van het bos, om te zien waar de trail begint.