Colofon

© 2021 Jaap Krol, www.jaapkrol.nl

Uitgeverij kleine Uil, www.kleineuil.nl

ISBN 9789493170568

ISBN ePub 9789493170575

Omslagontwerp 247design

Omslagafbeelding zeefdruk, Frank Jan van der Laan

Auteursportret Alfred Oosterman

Redactie Irmaria Pennekamp

Boekproductie en ePub LINE UP boek en media bv

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Omslag

Colofon

1 Mans

2 Meino

Josefien

Meino

3 Harma

Tine

Harma

Cees

Tine

4 Diana

Diana

Leo

1
Mans

Mans kroop uit zijn tent en goot het water uit de bidon in het steelpannetje. Nadat hij het pannetje op het gaspitje had gezet en de restanten van het bierpakket in een plastic zak had gepropt, ging hij in zijn nieuwe kampeerstoel zitten. Hij had de tent voor een schappelijke prijs bij de Aldi gekocht en het gaspitje en de slaapzak uit het schuurtje achter zijn flat gehaald.

Op het veld achter het stacaravandorp stonden enkele caravans, een Volkswagenbusje, een camper en een paar tenten, waaronder de zijne. Naast hem was een vouwwagen opgezet die aan een vrouw toebehoorde. Ze had een grote hond, Bok, die geduldig in het gras lag, terwijl ze zelf met de fluitketel in de ruime voortent aan het rommelen was.

Hij kon het ras van de hond niet goed thuisbrengen, het leek wel nieuw. Het beest had korte, stevige krullen, grote ogen en zijn poten waren lange staken die uitliepen op brede slofjes. Hij sprong ook altijd met vier poten tegelijk, waarna hij vederlicht in het gras landde. De hond leek eigenlijk wel op een Muppet – een beetje op Fozzie en een beetje op Rowlf.

Een trouwe Muppet, want hij liep voortdurend achter de buurvrouw aan of bleef geduldig voor haar vouwwagen zitten wachten. Net als nu. Terwijl de hond waakzaam om zich heen keek, kwam de buurvrouw de tent uit. Ze ging met de krant en een kop koffie op haar stoel zitten. Mans had gisteren onder het bier drinken geregeld naar de hond gekeken en ook even naar zijn bazin, maar daar had ze niks van gemerkt.

Gistermiddag was hij vanuit de stad hierheen gefietst, zich verbazend over plaatsnamen als Saaksum, Ezinge en Englum. Het waren dorpen met lage kerktorens en kleirode woningen of buurtschappen zonder enig huis. Het was ook ongewoon dat de loop van het Reitdiep zo kronkelde – in zijn fietsgids stond dat het Reitdiep ooit de Hunze heette en een kwelderrivier was. Het vreemdst was wel dat hij al jaren in de stad woonde, maar hier nog nooit was geweest. Toen hij bij Dorkwerd voor de geopende brug moest wachten, voer er een grote driemaster genaamd Mars traag voorbij. Daarna volgde hij de routeplanner op zijn telefoon en was hij binnen een uur op de camping.

De buurjongetjes van het Volkswagenbusje hadden gistermiddag gevraagd of ze de hond mochten uitlaten. ’s Avonds kwamen ze terug met dezelfde vraag, omdat de een wel met de hond had gelopen en de ander niet.

Nu kwamen ze alweer. De buurvrouw gaf ze de riem al, las verder in de krant en nipte van haar koffie. Een beetje aarzelend liepen de jongetjes in de richting van het speeltuintje. Mans zag dat ze de hond te kort aanlijnden en had medelijden met hem. Onderweg zwaaiden ze even naar hun vader en moeder, die aan de overkant van het veld voor de kampeerbus zaten te glimlachen. De man had een stevige baard, flink wat tatoeages op zijn armen en droeg een boerenpet. De vrouw had een mooie witte jurk aan en stapte nu op bruine sandalen de kampeerbus in.

Waarschijnlijk leuke lui en misschien zijn slag. Een gelig Volkswagenbusje met een ratelende schuifdeur en een zelfgemaakte oranje luifel, dat stond maar mooi. Mans zag groen van jaloezie en greep naar een stuk brood. Hij zag het stel aan de overkant voor zich als Muppet-drummer Animal en stergitarist Janice en grinnikte zo onopvallend mogelijk in zichzelf.

Op de hoek van het veld stond een grote camper geparkeerd, waarvoor een oudere mevrouw op een kleedje allemaal rek- en strekoefeningen aan het doen was. Links naast de kampeerbus van Animal en Janice stond een witte caravan, onder de luifel zat een ouder stel aan de ochtenddis. Vast aardige mensen, maar niet zijn soort. Dat zag Mans meteen al aan de lengte van de caravan. Hoe langer, hoe minder zijn type. Deze caravan was wel vijf meter lang, dus dat matchte niet. Hobby was ook het verkeerde merk, net als Bürstner of Dethleffs. Nou ja, alle caravans waren fout, vond Mans. Ze deden hem denken aan Adult Oriented Rock-muziek van Toto of Foreigner. Het was een wonder dat er nog geen Hobby-AOR was. Nee, op de fiets kwam je meer tot leven, ook al was de afstand tussen de camping en de stad nog geen twintig kilometer.

Dat was weliswaar niet heel ver, maar hij had het toch maar even gedaan. De mensen op het kampeerveld moesten dus niet denken dat ze hem vanwege deze dappere onderneming een plezier zouden doen met een pannetje kokend water of wat oploskoffie. Mans wilde dat iedereen aan hem dacht, maar vond tegelijkertijd dat ze hem met rust moesten laten. Als hij nu over het veld naar het toiletgebouw zou lopen, zou hij zich zowel bekeken voelen in zijn niet-alledaagse verschijning als gekend weten in zijn solitaire bestaan. Hij wist goed hoe hij ongestoord voor zich uit moest kijken en koesterde het geloof dat de starende blikken wel iets verliefds moesten hebben.

Het campingleven was een zaak van afstand houden. Altijd als hij moest plassen, stond hij naast de man van de grote camper. Met zijn volle fietstassen en bescheiden tentje beschikte Mans over iconisch kampeergoed waar hij stiekem best trots op was. Hij verachtte deze man om zijn gemiddelde kleren, zijn blauwwitte badslippers en zijn fantasieloze witte Dethleffs Grand Alpa A 7820-2-bus. Kop had hem regelmatig voorgehouden dat hij niet zo lukraak moest oordelen, maar als het om zulke nare, sullige, nuffige mannetjes ging was Kop gewoon kansloos.

Mans smeerde smeerkaas op een boterham. De jongens kwamen alweer terug met Bok, overhandigden de hondenriem aan de buurvrouw en renden terug naar de kampeerbus. Verderop klonk het alarmerende geluid van de draaibrug, die auto’s tegenhield en boten voorbij liet varen. Mans wist uit ervaring dat hij dit belsignaal nog de hele dag door zou moeten aanhoren.

Hij nam al kauwend een slokje koffie, maar durfde niet naar de buurvrouw te kijken. Wel naar de hond, die eerst naast haar ging zitten, daarna ging liggen en ondertussen alles op het veld nauwlettend in de gaten hield. De buurvrouw aaide zijn nekvel en las koffiedrinkend verder.

Een mooie vrouw om te zien, maar niet zijn type. Een beetje als Miss Piggy in Pigs in Space. Alleenstaande vrouwen met honden, daar was vast iets mee – waarschijnlijk claimend, praatziek of dominant. Hij wist verder niet wat er nog meer mee was, maar aangezien ze toch niet zijn type was maakte dat verder weinig uit.

‘Hebben jullie lekker gelopen?’ vroeg Janice aan de jongetjes.

Mans imiteerde haar vraag in gedachten, waarbij het puntje van zijn tong even naar buiten kwam en zijn hoofd even schudde. Hij schrok enorm, want met deze beledigende imitatie kon hij in de gaten lopen. Snel keek hij zo onopvallend mogelijk naar de blauwe lucht, in een poging om zijn blunder te maskeren. Omdat hij ook weer niet eindeloos naar boven kon blijven staren, keek hij na enkele tellen voorzichtig weer naar de overkant, waar Animal net uit zijn stoel kwam en naar Miss Piggy knikte.

Ze hadden elkaar natuurlijk ingelicht over die rare gast op het veld – een fietser in een Metallica-shirt en met een plastic zak vol lege bierblikjes naast zijn tent. Misschien moest hij gewoon weg, om verder onheil te voorkomen.

Mans bleef zitten, want het zou opvallen als hij nu zou opstaan en weg zou fietsen. Wie reed er nou om kwart voor tien al weg? Dat was toch zeker heel verdacht, net als nu de tent weer inkruipen en dichtritsen. Hij moest nog zeker een uur wachten.

Toen hij een uur later aanstalten maakte om op te ruimen, kreeg Miss Piggy weer bezoek. Het was een meisje, vergezeld door haar moeder. Alleenstaand, dacht Mans. Ze stonden links naast de witte caravan in een groene tent. Tussen de caravan en de tent stond een gootsteentje.

Bok voelde al nattigheid, want hij legde zijn hoofd zuchtend in het gras.

‘Mag ik met de hond?’

Zenuwachtig speelde het meisje met haar roze jurkje, omdat ze zijn naam niet wist.

‘Bok?’ hielp de buurvrouw haar.

De moeder glimlachte naar Miss Piggy en legde haar handen op de schouders van het meisje. Haar prestatie, die keurige vraag en bescheiden opstelling, zag Mans. Misschien had haar eigen moeder wel tegen haar gezegd: ‘Kind, waar begin je aan!’ maar met de auto op het parkeerterrein, de opgezette tent en de hele boel verder aan kant, was het weekend nu al een succes te noemen. Hij noemde haar maar Camilla de kip en fantaseerde dat Gonzo de Muppethaan na een pittige ruzie gewoon uitgevlogen was.

‘Ja. Mag ik daarmee lopen?’

‘Pak de riem maar uit de tent, hij ligt op het tafeltje.’

Mans schonk nog eens water in zijn mok. Een leuke vrouw om te zien, vond hij. Hij begon te fantaseren en sloot daarom zijn ogen even.

Als ze geen dochter had, zou hij de kleren van haar lijf scheuren. Wel in overleg, anders mocht het niet. Op pornosites deden ze dat ook vaak, althans op de meer kwaliteitsgerichte waar hij naar keek. Ze had daarom een goedkope japon gekocht bij de Zeeman, waar hij met de schaar al een kleine inkeping in had gemaakt. Daarna stond ze in de japon voor het bed in een hotelkamer te wachten. Mans kwam net uit de douche, ging voor haar staan en glimlachte. Hij had al een paar Belgische biertjes op en voelde zijn bloed gevaarlijk stromen. Het was net echt en daarom echte porno. Zijn handen grepen haar schouders, kropen naar haar keel en ráts daar ging de japon in één keer open. Ze hadden afgesproken dat ze geen bh aan zou hebben, zodat hij alleen haar slipje nog naar beneden hoefde te trekken.

Zoiets. Tjonge, het was best lekker om hieraan te denken en in gedachten was het ook wel mooi om te zien.

Kop zei: ‘Nee Mans, zo hoort dat niet. Je moet vrouwen altijd in hun waarde laten. Als een vrouw niet wil dat je haar jurk ráts openscheurt, moet je het niet doen.’

Mans dacht: je moet me met rust laten, ik scheur.

Hij dacht aan haar handen in zijn onderbroek en aan de Zeemanjapon, die nu in flarden op de hoogpolige vloerbedekking van de hotelkamer zou liggen.

‘Ruim je dat niet even op?’ vroeg Kop.

Mans opende zijn ogen weer en keek naar zijn verspreide ontbijtresten. Daarna veegde hij zijn bord en mes af met een stukje wc-papier en liet ze in zijn fietstas zakken. Hij had een fietstas voor het kook- en eetgebeuren en een fietstas voor de kleren. Ze stonden keurig naast elkaar in de kleine voortent, waar hij op zijn hurken net in kon zitten. Voordat hij afreisde had hij bij de IKEA een plastic opbergdoosje gekocht, waar hij nu de smeerkaas in legde.

De fietstas waar zijn kleren in zaten was niet heel breed, daarom had hij zijn goed zo recht mogelijk opgevouwen. Nu hij van huis was, moest hij improviseren, zo was het natuurlijk wel. Hij was niet in zijn slaapkamer, maar aan het kamperen. Mans zocht automatisch naar het moment waarop hij dat voor het eerst had gedaan. Als kind in de slaapzak, alleen in de binnentent, dat zijn fluisterende ouders goed kon volgen.

‘We moeten morgen iets ondernemen, maar wat?’ hoorde hij zijn moeder zeggen. ‘Wat doen we Bert?’

‘Dat zien we morgen wel.’

‘Ah, ik weet het al: we gaan naar een kaasboerderij. Als die er niet is, gaan we langs een ecologische boer. En anders naar de zeehondenopvang, dat is vast leuk.’

‘We verzinnen wel iets,’ antwoordde zijn vader. ‘Denk je trouwens niet dat kaas en ecologisch boeren een beetje saai zijn? De jongen wil voetballen.’

‘Het is helemaal niet saai, Bert. Het is juist erg leerzaam. Weet je nog hoe leuk we het hadden op de Flevohof?’

‘Ach Marie, de Flevohof. Gedroogd gras en verse melk, moet ik jou uitleggen waarom dat niet leuk is?’

Mans hoorde de kurk van de wijnfles ploppen.

‘We zijn op vakantie,’ vervolgde zijn vader onder het inschenken. ‘Je hoeft niet alles te verantwoorden.’

‘Ik wil dat hij iets van kazen weet. En iets van vers hooi en schone koeien.’

‘Hij zit het hele jaar al op school, laat hem nu.’

Zijn moeder haalde haar neus op en daarna nog eens. Zijn vader nam slurpend een slokje, maar het snuiven was toch harder.

‘Tegen wie moet hij anders vertellen dat hij helemaal niets van kazen en koeien weet? Nou? En als hij er wel iets van weet, tegen wie zegt hij dan dat hij er iets van weet als ze moeten weten dat hij het weet, terwijl ze dat niet weten?’

‘Marie!’

‘Wat?’

‘Niet zo hard. De jongen wil voetballen.’

Het duurde even, toen hoorde hij het snuivende geluid opnieuw. Het duurde langer en was dieper. Mans dacht aan haar handen en zag de vingers verkrampen.

‘Gewoon kazen en koeien. Ik zou me doodschamen als later blijkt dat er allemaal kaasboerderijen in de buurt zijn en dat we die nooit hebben bezocht. Net als die bioboeren. Die doen goed werk, daar moet je naartoe, die moet je je belangstelling geven. Jij ook altijd! Wat heb je daar nou op tegen? Hè? Wanneer breng jij nou eens iets in? Hoe kun je zo harteloos zijn?’

Pats, klonk het.

‘Marie, luister.’

‘Nee. Voor deze keer luister ik niet.’

‘Je luistert sowieso al niet, dus.’

‘Ach Bert. Bert, Bert, Bert toch. Jij met je gedus. Jij bent net als… pff…’

‘Als wat?’

‘Als Bert! Pff!’

Pats!

De stemmen waren de fluistertoon maar net voorbij. Mans verroerde zich niet. ‘Pff’ betekende verkrampte opgestoken vingers, ‘pats’ was een verbeten klapje op zijn haar. Hij hoorde de aansteker vlammen, zijn moeder blies de rook van de sigaret meteen uit.

‘Ik luister niet, zeg je. Klopt, ik luister niet naar jou. Naar wie moet ik luisteren? Moet ik eigenlijk wel luisteren? Valt er iets te luisteren? De enige afweging die ik maak, Bert, is dat we de jongen hebben. Weet jij dat we de jongen hebben?’

‘Marie, toe even.’

‘Onze zoon, die hebben we. Ben je het met me eens? Oké, dat is dus een feit. Jij en ik hebben een zoon. Ik gun hem het beste. Het allerrrbeste. Het is dus kaas en koeien, van stremsel tot stront, de hele mikmak. Weet je Bert? Er zijn dagen bij dat ik zo op hem wacht, dat ik de tijd gewoon vergeet. Ging de school nu uit om halfvier of kwart voor? denk ik dan. Daarna zeg ik tegen mezelf: laat ik het de buurvrouw vragen. Als ik dan om drie uur bij haar kom en het vraag, kijkt ze me aan alsof ik gek ben en ondertussen zegt ze: “Kwart voor vier, Marie. Het is altijd kwart voor. Behalve woensdag, dan is het twaalf uur.” Ik zeg: “Oké, bedankt,” en klets nog even met de buurvrouw. We hebben het over ditjes en datjes en ze zaagt me door over onze mooie tuin en ze zegt dat ik dat goed kan, dat ik zo lief ben en zo aardig, maar als het tegen kwart over drie loopt, moet ik snel naar huis om op de fiets te stappen. Hij mag niet alleen naar huis lopen, dat weet je toch? Of weet je dat niet?’

‘Marie, nu wachten.’

‘Ik ben het tenminste niet vergeten. Ik zal het nooit vergeten. Ik had de tafel al gedekt en de achterdeur zat los. Onze Jort, hij liep alleen naar huis, zo hadden we dat gedacht. Ja! Pff Bert! Pff! Blijf van me af Bert! Laat me los!’

Pats!

‘Marie! Luister.’

‘Nee Bert, los!’

‘Marie, kijk me aan! We gaan nú gewoon converseren. Een doodgewone conversatie! Vertel een grap, vertel over het weer, vertel over vandaag. Vertel me gewoon iets!’

Met haar gekromde vingers zou ze naar hem dreigen en uithalen, als een boze heks. ‘Pff!’ riep zijn moeder nog. Mans wist dat zijn vader zijn fluisterende woede maar net de baas was toen hij zei: ‘Verdomme Marie, als je nu niks gewoons zegt, iets over koetjes en kalfjes, dan haal ik de haringen uit de grond. Meteen!’

Het ‘meteen’ schalde over het veld. Iedereen had het gehoord, als ze al niet waren opgeschrikt van de conversatie en de bezwerende handen en vingers.

‘Pff!’

Daarna hoorde hij een tijdlang niks meer, totdat de tuinstoelen opeens zachtjes begonnen te kraken.

Er klonk een kuchje, gevolgd door een zoen. Het leek doodstil te worden op de camping, maar al gauw hoorde hij het klokken van de wijnfles weer, de knetterende aansteker en toen het ritselende shagzakje van zijn vader.

Hij deed het laatste restje warm water in de mok en pakte een stuk koek uit de voorraaddoos. Hoe zou het met de japon zijn? Daarnet lag hij nog gescheurd op het tapijt. Mans sloot zijn ogen weer en lag op het tweepersoons bed. Een spiegel bedekte de gehele zijmuur. Alle kleuren waren zacht, alleen wist hij niet meer precies met wie hij hier was. Was het dan toch Annet en niet Camilla? Dat zou goed kunnen. De opwinding was in ieder geval groot en werd nog groter toen ze haar benen extra langzaam opende. Het was een duur en onbekend hotel in een grote en onbekende stad. De vrouw had het duidelijk op Mans voorzien, terwijl hij voor de vorm nog een beetje had tegengestribbeld. Het was een gezelschapsdame of zo, die haar geld verdiende in de grote lobby. Een paar drankjes en een leuk gesprek, zo was het begonnen. Ze leek inderdaad wel op Annet, helemaal zo in de hotelkamer, maar toch was deze dame anders. Veel meer een hoer uit een seksfilm van de verantwoorde pornosite, die gewoon lak had aan iedereen en hem alles liet doen wat hij wilde.

Kop zei: ‘Hoe oud is ze?’

Mans dacht: iets ouder dan ik.

‘Dus?’

Ongeveer 37.

‘Ze doet dit omdat ze het leuk vindt?’

Mans dacht: Ja. Alleen daarom. Haar vader en moeder hebben er helemaal geen problemen mee en ze heeft geen aids of een enge huidziekte. Ze houdt ook van uitdagingen en iets met mensen. Verder is ze gespecialiseerd in mannen die wat verlegen zijn, want die kunnen wel wat hulp gebruiken.

Kop bromde even, maar liet zich niet horen.

Mans hoorde de hond hijgen. Toen hij een slok van zijn koffie wilde nemen en zijn ogen opende, keek hij recht naar het achterwerk van Camilla. Wat voor kleur slipje zou ze aanhebben?

‘Hebben jullie fijn gewandeld?’ vroeg Miss Piggy.

Het meisje knikte.

‘Wat een lief beest,’ zei haar moeder. ‘Ik heb nog nooit zo’n bijzondere hond gezien.’

‘Een kruising tussen een Friese stabij en een bouvier. Ongelooflijk hè? Ik heb al veel honden gehad, maar deze is het. Een echte waker en erg speels.’

‘Dit is een bang meisje hoor, maar ik zag meteen dat Bok goed was. Mogen we nog eens terugkomen?’

‘Natuurlijk. Ik hoef lekker niets te doen, de kinderen komen gewoon.’

Mans hoorde de vrouwen lachen en keek weer naar het achterwerk van Camilla.

‘Mans!’ riep Kop.

Hij keek subiet naar de binnenkant van zijn rode koffiemok en schudde zijn hoofd. De moeder stak het veld weer over, het meisje rende vooruit. Langzaam nam hij de laatste slok van zijn inmiddels lauwe koffie.

Mans zette alles op een rijtje. Het meisje had de jongetjes gezien, de jongetjes hadden met Bok gelopen. Er was een blauwe, blauwe lucht en er moest iets gebeuren.

Hij besloot op te staan en te vertrekken. Het was al ruim na tienen, er moest inderdaad iets gebeuren. Hij moest in ieder geval boodschappen doen bij de Jumbo in Leens en een geschikt plekje vinden om zich af te trekken. Over de dijk liep een koe. Ze kwam vanachter de meidoorns tevoorschijn en liep naar de wilgen. Het was een dikke koe, die langzaam voortmaakte. Mans fietste weg, ging de camper voorbij en zag voor de hoge wilgenstruik een aantrekkelijke jonge vrouw voor een tentje zitten. Hij wist niet waarom hij haar aantrekkelijk vond. Misschien was het wel vanwege haar strakke rode badpak – al zou hij liever zeggen dat het gewoon een leuk badpak was om te zien.

Voordat hij op de lage kampeerstoel ging zitten om een appel te eten en een glas karnemelk te drinken, zette hij de volle Jumbotas in de tent. De duiven begonnen met hun geroekoe en de jongetjes kwamen weer bij de buurvrouw om Bok uit te laten. Het meisje voegde zich bij hen en stelde voor de hondenriem om de beurt vast te houden.

De rest van de middag zat hij op de kampeerstoel en dacht hij aan het moment dat hij hier was gekomen. Gisteren dus, maar voor zijn gevoel was hij al bijna een week op de camping.

Hij hoorde zijn telefoon gaan, keek op het display en nam op.

‘Mans?’ klonk het, ‘We zijn in de buurt. Ben je thuis? Je doet in ieder geval niet open.’

Hij keek naar Bok, aan wie door een van de jongetjes werd gedemonstreerd hoe je met een poot omhoog moest plassen.

‘Nee pa, ik ben er niet.’

‘Je bent er niet? Waar ben je dan?’

‘Ik ben gewoon niet thuis.’

‘Maar je bent morgen jarig! We dachten: we komen nu, dan zijn we er al.’

Mans had de neiging om de telefoon te begraven, maar dat zou hem niet helpen.

‘Je moeder kan alvast wat opruimen, voor als er visite komt. Je krijgt toch wel visite?’

‘Ik sta op een camping.’

‘Je staat op een camping? Wat doe je daar nu?’

Wat deed hij hier eigenlijk? Het was nog maar twee uur. Er stond de hele middag niets meer op het programma, tenzij een van de buren hem zou wenken om bier te drinken, omdat hij zo alleen voor de tent zat. Even sparren met Animal en Janice voor de antieke Volkswagenbus, dat leek hem wel wat. Misschien noemden ze hem wel Kermit de Kikker, vanwege zijn groene broek en groene tent. Lachen!

‘Mans, moeten je moeder en ik ons zorgen maken?’

‘Nee hoor. Ik ben hier met vrienden, we hadden zin om even weg te gaan.’