Colofon

©2021 Rik Andreae

Uitgeverij kleine Uil, Groningen www.kleineuil.nl

Auteursportret: Alfred Oosterman
Omslagontwerp: 247Design
Boekproductie en ebook: LINE UP boek en media bv

ISBN: 9789493170582
ISBN eBook: 9789493170599

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Opdracht

deze bundel draag ik op aan Marleen Vermooten

die al zoveel jaren het poëtische klimaat in Groningen warm houdt

Inhoud

Omslag

Colofon

Opdracht

Blauwe schutting

Hond

Hoe de wijzer te verzetten

Landschap met blauwe schutting

Op een dag

Ik leefde van de tips

Verklaring

Leren

Troost

Düsseldorf

Gedicht

Ook wij

Sloot

404

Vals

Het meisje van Steinberg van Krol

Stilleven

Bergen

Niet vandaag

Antwoorden?

Onderweg

Meegaan

Collega M

Erfenis

Achterna

Speurwerk

Wilgenroosjes en abelen

Het moet maar eens

Muur

(zodat)

Warmte

Kaartlezen

Kleiner

In het park

Woestijn

Het ding van Klijndijk

Deze dijk

Congo

Bos

Kijk

Oude mensen

Een man valt

Nacht

Punt

Andere vertelsels

Ook dat nog

Stuiptrekkingen

Tante Tip is boos

Wat ik gisteren beleefde

Weggelopen

4 m

Moederdag

Zonsopgang op het Slenerzand

In de bouw

Verantwoording

De schapen

Blauwe schutting

En al ons denken is als een hondje

in de bocht van de weg.

– Frank Koenegracht

Hond

Als in de meidoorns aan het einde

van de weg de zon ondergaat, komt er

weleens een hond voorbij – soms

is hij groot, soms klein, maar altijd zijn

zijn ogen donkerder dan de nacht

die komt. Ik volg hem tot hij

verdwenen is en alles een pijnlijk gele

vlek is. Onze buurjongen die uit

balorigheid naar alles stokken gooit

en bij de gemeente werkt, reageert nooit.

Ik denk dat hij weet wat hij doet – 

in een droom zag hij waar zij wonen.

Hoe de wijzer te verzetten

Zet in het voorjaar een bos bloemen naast de klok.

Geen vaste plant – de dood schuilt in een boeket.

De wijzer vooruit zetten brengt de afloop

dichterbij. Voor de klok, voor jou en alle planeten.

Raak met de top van de vinger de wijzer aan.

Draai onvoelbaar. Zo langzaam dat elk onderdeel 

van de machine zich ademend aanpast.

Eindig op nagenoeg dezelfde plek, maar

wel zo dat er tijd over is. Loop dan weg, 

alsof er niets is gebeurd. Kijk bijvoorbeeld 

uit het raam of in de krant en tracht de eerst 

opkomende zucht betekenisloos te laten zijn.

Ververs af en toe het water, maar na een week

mogen de bloemen worden weggegooid.

Landschap met blauwe schutting

Een huis waarin een kind geboren is,

lijkt op die waarin iemand is gestorven.

Hetzelfde geldt voor besneeuwde bossen

en uitzichten vanaf niet al te hoge heuvels.

Een man met een goed pak in de koude kas.

Dat mag. Er is al zoveel verboden: goudvissen

in het diep gooien, een schoudertas links

over je rechterschouder dragen, dagenlang

rondlopen met larie in je kop. Zo’n onzin

van tenminste vier kantjes zonder witregels.

Als je het niet kan schrijven, zing het dan.

Als dat ook niet kan, trek een vette lijn.

Het landschap krijgt een blauwe schutting.

Dat brengt verte omlaag – zee naar boven.

Op een dag

Dan zeggen ze: Je hebt de walvis gezien

en de schade aan de oevers niet gemeld.

Je hebt de wekker op half negen gezet,

terwijl je je koffers niet hebt ingepakt.

Je hebt je hoofd op tafel gelegd, omdat

je de vragen niet wilt beantwoorden.

Je kan zeggen dat je tegenwind had, dat

de zon laag stond, dat je je versliep.

Soms zou je willen dat je woorden wat

preciezer waren – maar je weet: Wat breekt

blijft bestaan en je staat met ongepoetste

schoenen op het geboende marmer.

Ik leefde van de tips

Ik vertrok als laatste. Daar was ik voor

aangesteld. Ik ging dan langs de receptie.

Vaak was er wel wat gevonden: een rode broek,

een wandelstok. Kleinigheidjes waren er altijd wel: 

een juist opgevouwen stadsplattegrond,

een fles zilver shampoo glans & verzorgend.

Zo voorkwam ik de opeenhoping

van ongesorteerde goederen en gedachten – 

iedereen blij. Ik denk wel eens aan opzet,

om elkaar zo over en weer te belonen.

Zoals je je handschoenen terugvindt