Colofon

© Arjen van Meijgaard, 2022

Uitgeverij kleine Uil, Groningen
www.kleineuil.nl

Auteursportret: Alfred Oosterman

Omslagontwerp: 247Design

Tekening plattegrond Parijs: Marlous Muda

Redactie: Minke Sikkema

Boekproductie en epub: LINE UP boek en media bv

ISBN: 9789493170858

ISBN e-book: 9789493170865

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Citaten

En quoi l’imagination était-elle différente du souvenir? En quoi lui était-elle liée ?

Le lambeau, Philippe Lançon

‘(…) want woorden zijn gebrekkige hulpmiddelen als men zich tot taak heeft gesteld beleefde momenten te doen herleven in eigen oog en zelfs (o ijdelheid!) in dat van anderen.’

Gouden dagen, Remco Campert

Plattegrond Parijs

Inhoud

Citaten

Plattegrond Parijs

Deel I

zaterdag

Intermezzo

zondag

zondagavond

Intermezzo

maandag

de eerste week

week 4

zaterdag

Intermezzo

zondag

maandag

weekend

donderdag

vrijdag

dinsdag

zondag

Intermezzo

zaterdag

zaterdag

maandag

woensdag

zaterdag

donderdag

vrijdag

dinsdag

zaterdag

zondag

zaterdag

Deel II

Brecht

Patrick en Lucien

Sara

Ode

Mitterand

She

Julie

Sara

Grappelli

Julie

Sara

Brecht

Julie

Brecht

Sara

Brecht

Julie

Brecht

Patrick

La Palette

Deel I

zaterdag

Vanochtend kwam ik aan, laat ik daarmee beginnen.

Bijna iedereen was al uitgestapt. Met mijn rugzak, een oude leren koffer in mijn ene hand en een vioolkist in mijn andere liep ik achter de stroom reizigers aan naar het begin van het perron. Het zweet kroop over mijn rug, zenuwachtig keek ik in de verte naar de wachtende personen bij de kop van de trein. Ik herkende haar direct: mevrouw Lefond droeg hetzelfde zwarte mantelpakje en dezelfde rode pumps als op de foto die ze me een aantal weken geleden gestuurd had. Toen ik voor haar stond, nam ze me van top tot teen op en terwijl ze haar hand uitstak, speelde er een glimlachje om haar lippen, iets tussen ironie en medeleven in. Plotseling draaide ze zich om en in hoog tempo zigzagden we tussen de honderden mensen in de stationshal door richting de uitgang. In de straat naast het station stopte ze bij een rode cabrio met een linnen dak die scheef op de stoep geparkeerd stond. Met een ruk trok ze een bon onder de ruitenwisser vandaan en zonder erop te kijken stak ze hem in haar handtas.

‘Ik zal je eerst de stad laten zien, dan hebben we dat gehad.’

Na twee rondjes om de Arc de Triomphe – ze zei dat je van bovenaf een romantisch uitzicht had over de stad – sloeg ze een van de brede boulevards in en kwamen we bij de Seine. Af en toe vroeg ze iets. Ik probeerde zo vloeiend mogelijk antwoord te geven, maar mijn middelbareschool-Frans bood geen garantie voor een goed gesprek. Ze deed de radio aan, er klonk snelle jazzmuziek, een onverstaanbare stem praatte de nummers aan elkaar.

Er hing een aangename zachtzoete parfumgeur in de auto. Via de achteruitkijkspiegel bekeek ik haar gezicht. Donkerbruine, bijna zwarte ogen, subtiel gestifte lippen, haar donkerblonde haar strak in een staart. Geconcentreerd keek ze naar het verkeer voor zich.

Bij een wegwijzer met ‘domaine du golf’ nam ze de afrit, we reden een heuvel op en kwamen in een wijk met grote witte villa’s, voor een ervan stopte ze. Heel even rustten haar handen op het stuur voor ze zich naar me toe draaide en ze vroeg of ik er klaar voor was.

In een ruime hal met witmarmeren tegels bekeek ze vluchtig een stapeltje post dat ze uit de brievenbus had gevist. Eerst zou ze me mijn kamer laten zien, zei ze, daarna de rest van het huis. Achter haar aan beklom ik de trap. Onwillekeurig keek ik naar haar billen onder de strakke zwarte rok, maar snel richtte ik mijn blik naar de traptreden, bang dat ze zou voelen dat ik haar bekeek. Op een ruime overloop op de eerste verdieping opende ze een deur; onder een schuin dak met een kantelraam dat uitzicht bood op de blauwe lucht en de toppen van een rij donkergroene coniferen, stonden een bed en een tafel met een stoel.

‘Voilà.’ Ze maakte een armgebaar en liet me binnen.

Toen ik mijn vioolkist op het bed legde, vroeg ze of ik goed was.

‘Een beetje,’ antwoordde ik. Kon je een beetje goed zijn?

Naast mijn kamer was die van Hugo, twee keer zo groot en met een balkon aan de voorkant van het huis. Een hoogslaper, bakken lego op kleur gesorteerd eronder, lelijke posters van snelle auto’s aan de muur. Ze zei dat ik elke week zijn kamer moest opruimen omdat hij het zelf niet deed. ‘Verwend door zijn vader,’ voegde ze er smalend aan toe.

Ik had weinig keus gehad. Beter gezegd geen keus. De vrouw van het bureau waar ik me had ingeschreven, was iets aan het eten toen ik haar belde. Ze ging mompelend en smakkend een lijst met adressen langs. De eetgeluiden irriteerden me zo dat ik bijna had opgehangen, tot ze ineens zei dat ze iets gevonden had: een gezin in Villennes sur Seine zocht een mannelijke au pair. ‘Een uurtje met de trein buiten Parijs. Je hebt mazzel,’ zei ze al kauwend, ‘het is een vrijstaand huis en maar één jongetje om op te passen.’ Ze gaf me het adres, ik moest zelf een brief schrijven en er een pasfoto bij doen.

Beneden liet mevrouw Lefond me de ouderslaapkamer zien. Een groot tweepersoonsbed stond pontificaal in het midden, aan het voeteneind een ovalen tafel vol potjes en flesjes met daarachter een hoge spiegel, rechts waren openslaande deuren naar de tuin. Even stelde ik me voor hoe ze hier naakt op bed zou liggen in de stilte van de nacht. Met een klap sloot ze de deur.

Af en toe haalde ze haar vinger over een randje en controleerde of er stof op zat. De volgende kamer was de badkamer. ‘Het duurt lang voor het water warm is, kleed je dus niet te snel uit.’ Weer speelde er een ironisch glimlachje om haar mond.

In de keuken opende ze de koelkast. Rijen toetjes, kaas en een paar flessen witte wijn. Ik mocht pakken wat ik wilde, zei ze. Op het aanrecht lag een oranje plastic mapje met daarin een carte orange voor vijf zones. Ik kon ermee naar Parijs en daar ongelimiteerd in de metro en de bus. Mijn naam was in grote ronde letters ingevuld, de pasfoto zat er scheef op geplakt. Op een blocnote stonden de instructies voor Hugo. ‘Lees ze goed door. Als hij rode poep heeft, is dat geen bloed, dan hebben ze op school bietjes gegeten.’

Ze gaf me de sleutels van het huis en zei dat ze ging golfen met een vriendin.

‘Ik weet niet hoe laat ik thuis ben.’

Ik dacht aan Dave. Of ik me ging bewijzen in Parijs, had hij gevraagd toen ik tijdens een repetitie van het jeugdorkest vertelde wat mijn plan was. ‘Jullie gaan toch nooit verder dan de Veluwe met vakantie?’ Hij was een paar maanden geleden concertmeester geworden omdat hij technisch net wat beter was dan ik. ‘Je kunt er altijd nog met je viool op straat gaan staan,’ voegde hij er fluisterend aan toe.

En nu zit ik hier, in een grote witte villa op een heuvel. In de woonkamer heb ik de cd-collectie bekeken. Onbekende Franse artiesten, geen chansonniers die mijn moeder thuis wel eens draaide. De rode rozen in de vaas op tafel waren van stof. Aan de muur hing een abstract schilderij, gele vlekken met groene strepen op een zwarte achtergrond. Een grote schuifpui gaf toegang tot een terras en een strak gazon; omdat het huis een L-vorm had, zag je vanuit de woonkamer haar slaapkamer.

Naast de kamer van Hugo was nog een kamer, met een ledikantje waarin een paar knuffelbeesten lagen. Tegen de muur stond een rij opgestapelde verhuisdozen en in het raamkozijn een dode vetplant.

Ik ging op mijn bed liggen en luisterde naar de geluiden van het huis. De piepjes van een vaatwasser of wasmachine die klaar was, een klepperend raam en buiten het zachte geruis van de coniferen. Er reed een auto door de straat, daarna was het stil. Een stilte die me deed denken aan de korte tijd dat ik opgenomen was geweest. Een inzinking noemde de dokter het. Het ene moment lag ik apathisch op de bank en het volgende moment liep ik vol angsten en waanideeën door het huis. Het was aan het begin van de vijfde klas. Ik kreeg medicijnen en moest het huis uit ter observatie. Een week, misschien twee, maar in mijn herinnering was het één lange, wazige dag. De stilte werd alleen doorbroken door af en toe een schreeuw uit een van de andere kamers.

In de badkamer probeerde ik de douchekraan om te voelen of het echt zo lang duurde voor het water warm werd. De logeerkamer tussen de badkamer en haar slaapkamer had ze ook niet laten zien. Een opengeslagen bed, over een stoel hing kleding, op het nachtkastje stond een asbak met een aantal peuken. Aan de muur hing een grote foto van een baby. Hadden hier vrienden gelogeerd? Kwamen die vanavond ook weer thuis? Ze had niets gezegd over gasten, ook niet over haar man.

Sinds vanmorgen had ik niet meer gegeten, in een van de keukenkastjes vond ik een rol Prince chocoladekoeken. Ik pakte er twee en likte eerst de zachte chocola ertussenuit.

Het papier met instructies las ik twee keer door, het meeste begreep ik, alleen niet wat ‘tondre la pelouse’ betekende. Het moest elke twee weken gedaan worden.

Ze had me uitgelegd hoe ik bij het station kwam: aan het einde van de straat rechts en dan de smalle asfaltweg naar beneden uitlopen. Terwijl ik de heuvel afdaalde, kwam ik langs een bos waarin een paar grote landhuizen tussen de bomen verscholen lagen. Iemand was hout aan het zagen met een kettingzaag. De weg kwam uit op een plein voor een klein stationsgebouw, de wachtruimte stonk naar pis en er lagen lege blikjes en een paar kranten op de vloer. Ik schreef de vertrektijden over, elk uur ging er een trein. Bij de kantoorboekwinkel in het dorp kocht ik briefpapier en vier notitieboekjes, drie donkerrode en een lichtblauwe. In de winkel had ik al besloten om in de rode te beginnen. Ik weet niet of vier boekjes genoeg is, evenmin of het een dagboek wordt of losse fragmenten van wat ik meemaak. Ik heb nog niet eerder mijn belevenissen op papier gezet.

Langs het bos naar boven was het zeker vijf minuten langer. De kettingzaag was gestopt, ik dacht een merel te horen fluiten. De gaten in de weg vielen me nu pas op, kleine kraterachtige openingen in het asfalt waaruit grassprieten groeiden. Ook op de terugweg kwam ik niemand tegen. Ongelooflijk, die landelijke stilte op nog geen uur van een stad met miljoenen inwoners. Op mijn kamer speelde ik een paar etudes van Kreutzer en de Czardas van Monti, de snelle loopjes gingen keer op keer mis, de langzame opening hoog op de G-snaar herhaalde ik eindeloos. De trage tonen stelden me gerust, ik sloot mijn ogen en dacht aan de bizarre beslissing om hierheen te gaan.

Ik begon aan een brief aan Anton, hij studeerde sinds een paar weken psychologie in Amsterdam en we hadden beloofd elkaar te schrijven. Op school en vooral na schooltijd trokken we veel met elkaar op. Bij hem thuis stond een kleine snookertafel in de kelder en ik mocht vaak blijven eten. Anton had een jongere zus met lang blond haar en een uitdagende blik in haar ogen als ze naar me keek.

Dirigent, nertsenfokker, reisleider. De decaan had niet eerder zo’n uitkomst van een beroepentest meegemaakt. Anton zat naast me en lachte me uit. Bij hem kwamen er geijkte en gewenste beroepen uit, zoals psycholoog, kinderarts of commercieel directeur. ‘Nertsenfokker is zoiets als doodgraver,’ zei hij. De andere twee beroepen vond de decaan ook niet bij mij passen, ik was in zijn ogen niet ondernemend genoeg, geen leider.

Een meisje uit de klas werd surfinstructrice op Bonaire, twee jongens gingen rondtrekken door Australië en uit een parallelklas werd een meisje au pair in Londen. We hadden elkaar een paar keer gesproken, daardoor had het idee langzaam vorm gekregen en uiteindelijk leek het me de beste optie: weg van huis en toch had ik onderdak, maar dan in Parijs. Dat ik tussen knappe Scandinavische au pairs zou rondlopen, was een mooie bijkomstigheid.

De docente Frans was dolgelukkig, eindelijk iemand die iets met haar vak ging doen. Ze had me Le solitaire van Ionesco gegeven. ‘Straks voel je je vaak genoeg eenzaam,’ had ze gezegd terwijl ze me bij mijn schouder pakte. ‘Dan zie je dat het altijd erger kan. Het kan sowieso altijd erger, hou je daar maar aan vast.’

Twee weken nadat ik de brief met pasfoto verstuurd had, kreeg ik antwoord van mevrouw Lefond, een kort en zakelijk briefje. Er zat een foto van het gezin bij. Hugo, een klein blond jongetje dat verveeld in de camera keek, stond tussen zijn ouders op een strak gemaaid gazon. Mevrouw Lefond rechts, in een zwart mantelpakje met daaronder rode pumps. Haar man, in een beige korte broek en een lichtgroen poloshirt, stond bijna afknipbaar aan de zijkant. Erachter de witte villa.

Pas om acht uur sloeg de voordeur dicht, mevrouw Lefond riep dat we zo gingen eten. De brief aan Anton was niet echt gelukt. Meer dan een samenvatting van mijn aankomst en twee vragen is het niet geworden. Ter afsluiting stelde ik nog snel twee vragen: of hij in een gemengd studentenhuis woonde en of hij al verliefd was. Op school was hij om de haverklap verliefd. Ik plakte de envelop dicht en schreef het adres erop, postzegels moest ik nog kopen.

Haar mantelpakje had ze verruild voor een makkelijk zittende trui en een joggingbroek, ook haar stem klonk zachter.

‘Dek jij de tafel even?’ Ze wees waar de borden stonden. ‘Drink je wijn?’

We zaten tegenover elkaar, de stoom sloeg van de borden, de lasagne was te heet om gelijk op te eten. Ze hield haar glas in de lucht.

‘Proost, we hebben eerder een jongen gehad, dat beviel goed.’ Ze keek me over haar glas heen aan. ‘Noem me maar Louise, dat is makkelijker.’

Na het eten plofte ze op de bank met een kop thee, ik ging op de andere bank zitten. Ze zapte langs een aantal zenders op televisie en bleef hangen bij een documentaire over blauwe vinvissen. Plotseling stond ze op.

‘Ik ben moe. Slaap lekker.’

Bij de deur bleef ze even staan en ze draaide zich om alsof ze nog iets wilde zeggen, daarna verdween ze de gang in.

Het programma over de vinvissen was afgelopen, er begon een talkshow die ik niet kon volgen. Op een andere zender was een voetbalwedstrijd. Ergens in huis sloeg een boiler aan. Ik deed de tv uit en liep naar mijn kamer. In de gang treuzelde ik, stel je voor dat ze uit de badkamer zou komen met niet meer dan een handdoek om haar lichaam, haar haar nog nat.

Dit was de eerste dag, nu zit ik op mijn kamer aan de houten tafel. Met het licht uit zie ik door het klapraam een paar sterren. Hugo komt morgenavond thuis, hij logeert bij zijn oma en opa, zei ze tijdens het eten. Zou hij me mogen? Je hoort soms de ergste verhalen.

Intermezzo

Is het echt allemaal zo gegaan vijfentwintig jaar geleden? Als ik het hele verhaal wil vertellen en voor mezelf duidelijk wil schetsen wat er toen gebeurd is, zit er weinig anders op dan alles over te typen en waar nodig in de juiste volgorde te zetten en er een lopende tekst van te maken. Het kost me vooral moeite geen commentaar te geven op gebeurtenissen die achteraf bezien van groot belang bleken te zijn. Ik heb zinnen onderstreept en woorden omcirkeld, maar draagt dat ergens toe bij? Ik kan er toch niets aan veranderen, daarom heb ik alle markeringen weer weggehaald. Natuurlijk bestaan er verschillende versies van het verleden, afhankelijk van wanneer je je herinneringen ophaalt. Daarom is het fijn dat er dingen op papier staan, al moeten die in evenwicht gebracht worden met wat je je nog herinnert.

Ik klap de laptop dicht. Met Sara ga ik naar een etentje en ik heb beloofd haar op te halen.

Drie dagen geleden is het begonnen. Sara had een envelop over tafel naar me toe geschoven. Ik schrok van het uitdagende gebaar en de blik in haar ogen. Er zat een ansichtkaart in de envelop en een uitnodiging voor een expositie in Rotterdam. Op de kaart was de Seine afgebeeld met de Pont des Arts in zwart-wit, links het Musée d’Orsay, rechts het Louvre. Ik ken de plek maar al te goed, net als het krullerige handschrift op de achterkant, met uitschieters naar boven en naar beneden. Ergens had ik gelezen dat dat duidt op ambitie en sensualiteit. Mijn blik bleef op de letters hangen terwijl ik voelde dat Sara naar me keek.

De kaart was van Julie, mijn eerste grote liefde en ook nog eens mijn enige buitenlandse ex. Niet dat ik veel exen heb, een stuk of drie, vier; het is maar wat je als een relatie beschouwt.

Doordat ik nergens mijn adreswijziging had doorgegeven, was de kaart bij Sara op de mat beland. ‘De envelop zat niet dicht,’ zei ze enigszins verontschuldigend en direct daarna, een stuk feller: ‘Weet je dat ze komt?’ Ik zei dat ik nergens van wist en niet had verwacht ooit weer iets van haar te horen.

‘En die belofte dan?’

Julie had geschreven dat ze weer in Parijs woonde, in het veertiende arrondissement dicht bij de sterrenwacht, en dat ze onze afspraak niet vergeten was. Na vijfentwintig jaar zouden we elkaar weer ontmoeten. In plaats van in Parijs kon dat nu in Rotterdam. Ze hoopte me te zien op de opening van haar tentoonstelling. ‘Een grote kus en tot binnenkort.’

‘Heb je meer van dat soort beloftes gedaan?’ vroeg Sara waarschijnlijk kattiger dan ze wilde. Ik zei dat ze er niet zo zwaar aan moest tillen, dat het niet meer was dan een wat onbezonnen afspraak die je maakt als je jong bent.

zondag

Vannacht heb ik lang wakker gelegen, ik probeerde de onbekende nachtelijke geluiden te plaatsen. Een tikkende leiding, gekraak en ergens een deur die dichtviel, was dat mevrouw Lefond, die ik nu Louise moest noemen, die door de gang liep? Buiten ruiste de wind door de coniferen, of veegden ze tegen de dakrand? Ik moest plassen. Onder aan de trap hield ik in, in de woonkamer brandde licht. Door de glazen deur zag ik Louise op de bank zitten, ze was aan de telefoon. Belde ze met haar man?

De heuvel die ik moest beklimmen om bij de Arc de Triomphe te komen was eindeloos, in mijn zak had ik een kleine Arc, zo’n sleutelhangermodel van plastic. De docente Frans stond langs de weg en moedigde me aan. Anton lag op het bed van Louise en las mijn eerste brief, Louise kroop naakt naast hem onder de gele sprei. Een warrige droom, toen ik op de wekker keek, was het halftien.

Op de keukentafel lag een briefje, ze was vertrokken om Hugo te halen bij zijn grootouders. Overdag kon ik naar Parijs, schreef ze, en of ik tegen etenstijd terug wilde zijn. Op een broodplank lagen een half stokbrood en een croissant. Ze had het briefje ondertekend met Loulou. In vierentwintig uur was de afstandelijke mevrouw Lefond via Louise veranderd in Loulou.

Mijn vioollerares had me aangeraden zo snel mogelijk een orkest te vinden. ‘Muziek verbindt. Ik ben ook in een orkest gegaan nadat ik van Zoetermeer naar Den Haag verhuisde,’ zei ze aan het eind van de laatste les.

Hoe vaak sta je stil bij de eerste keer dat je iets doet voordat het uiteindelijk routine wordt? Ik keek naar de gebouwen langs het spoor, de stations waar de trein stopte, de Seine die af en toe tussen de huizen tevoorschijn kwam. We passeerden Poissy, Maison Lafitte, Sartrouville, haltes waar ik nooit uit zou stappen omdat ik er niets te zoeken had. Na krap veertig minuten kwam ik aan op Gare Saint-Lazare, een minder groot station dan Gare du Nord, maar nog steeds enorm vergeleken met het station dat ik in Den Haag gewend was. Het hoge dak, de eindeloze rijen perrons en sporen naast elkaar, uitkomend in een langwerpige centrale hal.

Met mijn ouders en mijn zusje ben ik een keer in Parijs geweest, we hebben een rondvaart over de Seine gemaakt en de dierentuin bezocht. De beer in zijn betonnen bak herinnerde ik me nog goed, onafgebroken liep hij van de ene muur naar de andere. Op een straathoek mocht ik een accordeonist geld geven, een paar munten die mijn vader in mijn hand had gedrukt. Ook mijn zusje had iets in zijn koffer mogen gooien. Dat is alles wat ik nog weet, ik was een jaar of tien.

Omdat het miezerde nam ik de metro. Het rook in de ondergrondse gangen naar een mengeling van zweet en zoetigheid. Op een plattegrond zag ik dat nummer 8 richting het Musée d’Orsay reed. Het Louvre bewaarde ik voor later. ‘Al die Chinezen en Japanners bij de Mona Lisa, ga impressionisten bekijken in d’Orsay, daar leer je Frankrijk kennen,’ had iemand gezegd. Grasvelden met klaprozen, stadsgezichten, kades met boten, het gefilterde licht door de bomen in een park van Renoir, de danseresjes van Degas.

Een knap meisje van mijn leeftijd draalde door de zalen, ze keek vaak op haar horloge en liet haar blik onrustig over de andere bezoekers gaan. Een paar keer stonden we naast elkaar voor hetzelfde schilderij. Even overwoog ik haar te vragen of ze iets wilde drinken in het café beneden.

Het was droog. Op het plein voor het museum, onderaan een trap, stond een man fagot te spelen. Hij had het uiterlijk van een bokser, klein, gedrongen en een platte neus. Hij straalde iets onverwoestbaars uit, in zijn vale spijkerbroek en groene wollen trui. Zijn fagot was bijna groter dan hij zelf, de knoppen flikkerden in de zon en hij wiegde zachtjes mee op de maat van de muziek, alsof hij de langzame klappen van een tegenstander ontweek. Uit een cassetterecorder op de grond klonk de orkestbegeleiding, een mager en blikkerig geluid. Op het blauwe fluweel van zijn fagotkist lag aardig wat geld. Hij bedankte me met een vriendelijk hoofdknikje toen ik wat geld in zijn kist gooide.

Ik liep boulevard Saint-Germain af en kwam via de Saint-Sulpice in Jardin du Luxembourg, hier brak de zon helemaal door. Rondom de vijver waren de meeste stoelen bezet, een enkeling lag te slapen met zijn voeten op de vijverrand. Bij de tennisbanen klonken droge slagen en af en toe een uitroep bij een punt of een misser. Op een terras aan de zijkant van het park bestelde ik een biertje. Ik vroeg me af wie er in de logeerkamer had geslapen en met wie Louise had zitten bellen midden in de nacht. Waar was meneer Lefond? Zou ik hem vanavond ontmoeten, tegelijk met Hugo?

De trein stond er al, uit de snoepautomaat haalde ik drie marsen en ik ging voor in de trein zitten, zo kwam ik goed uit in Villennes sur Seine en hoefde ik daar niet zo lang over het perron te lopen, al maakte het natuurlijk niet uit of ik daar of hier over het perron liep. Mensen denken bij voorbaat tijd te kunnen winnen, maar tijd win je niet, die verlies je alleen maar.

Onderweg probeerde ik wakker te blijven, het tweede biertje zonder te lunchen was niet verstandig geweest. Hoewel ik vanmorgen aan dezelfde kant van de trein had gezeten, herkende ik bijna niets, behalve de Seine die naast het spoor meanderde, tussen de huizen door zag ik de glinstering van het water.

Louise lag op een tuinstoel, ze droeg een zwart topje en een korte broek. Ik bekeek zo onopvallend mogelijk haar buik en benen, de lichtgebruinde huid glansde van het zweet of de zonnebrandcrème. Ze tuurde me over haar zonnebril aan, haar donkere ogen tot spleetjes toegeknepen. Op het gras zat een jongetje met grote auto’s te spelen. ‘Hugo, je au pair is er, kom je eens voorstellen.’ Het ventje stond zuchtend op en gaf me een slap handje.

Ze vroeg of ik wat te drinken wilde pakken. In de keuken vulde ik drie glazen met sinaasappelsap en ik zette ze buiten op een wankel tafeltje. Ik ging op de andere ligstoel liggen en stroopte mijn mouwen op, Louise bladerde verder door haar tijdschrift. Na een tijdje stond ze op. ‘Ik heb een afspraak, jullie zullen samen moeten eten.’

zondagavond

Vanavond ging het flink mis. Nadat Louise vertrokken was naar haar afspraak, probeerde ik in de keuken een maaltijd te bereiden. Nog niet eerder had ik kip met rijst klaargemaakt, het zag er droog uit en smaakte ook droog. Hugo had beweerd dat hij op zondag altijd op de bank voor de televisie at. Toen we daar eenmaal zaten, keek hij me ondeugend aan. ‘Dat mag alleen als papa er is.’

Hugo liet de helft liggen, uit de koelkast pakte hij drie danoontjes. ‘Omdat ik niet zoveel gegeten heb.’ Hij probeerde samenzweerderig te lachen.

In de badkamer liet ik het bad vollopen. Toen ik Hugo riep, kwam er geen reactie. Ik liep naar boven, hij zat onder zijn hoogslaper met lego te spelen. Pas na twee keer aandringen kleedde hij zich traag helemaal uit. Plotseling schoot hij langs me de kamer uit en rende de trap af. ‘Je moet me zoeken,’ riep hij van ergens uit het huis.

In de woonkamer stak zijn hoofd boven de bank uit. Ik speelde het spel mee, deed een uitval en had bijna een armpje te pakken. Via de keuken rende hij naar de slaapkamer van zijn ouders. Op het bed ontstond een korte worsteling; ik durfde het blote jongetje niet te hardhandig vast te pakken, stel je voor dat Louise plotseling thuiskwam en ons zo bezig zag? Hij ontsnapte en spurtte de trap op. Zijn kamerdeur kreeg ik niet geopend, aan de binnenkant moest er een stoel tegenaan gezet zijn.

Om negen uur kwam Louise thuis, ze liep direct de trap op. Even later klopte ze op mijn kamerdeur, ze zei dat ik de volgende keer wel Hugo’s haar moest wassen, het was nog helemaal droog. Verder had hij een leuke avond gehad, zei ze.

Op mijn kamer herhaalde ik de vlugge loopjes van de Czardas en ik begon aan een stuk van Janáček. Moeilijk en modern. Ik ging naar beneden om te kijken of ze nog wakker was. De woonkamer was donker. Uit de koelkast nam ik een biertje. Op televisie was er van alles: sport, nieuws en series. Voldoende om mijn Frans te oefenen, onvoldoende om me te boeien.

Door de ramen van de schuifpui zag ik dat er licht brandde in haar slaapkamer. Het silhouet van haar lichaam bewoog achter de vitrage heen en weer, even stond ze stil en daarna ging het licht uit.

Intermezzo

We zijn laat. Dat zijn we meestal. Ik sta buiten te wachten, fiets van het slot, terwijl Sara nog even haar lippen moet stiften, haar telefoon van de oplader moet halen of iets anders moet doen wat juist alleen op het laatste moment kan. Het stoort me dat ik er iedere keer een punt van maak. En ook dat is ingesleten, net als Sara’s getreuzel.

Deze keer vind ik het minder erg dat we laat zijn. Het etentje hoeft niet zo nodig van mij, het zijn haar vrienden, ze kent ze nog van haar studietijd. Ze zijn zeker niet onaardig, maar toch blijf ik voor mijn gevoel altijd van de koude kant.

Linda ontvangt ons hartelijk en Frank maant ons door te lopen naar de woonkamer. In het totaal zijn we met z’n tienen, vier stellen en Vincent met een nieuwe liefde aan zijn zijde. Als eeuwige vrijgezel heeft hij regelmatig een nieuwe vlam. Vlammen die doorgaans snel doven.