Colofon

© 2022 Trudy Dijkshoorn 

Uitgeverij kleine Uil, Groningen
www.kleineuil.nl

Auteursportret: Alfred Oosterman  

Ontwerp: Bas Ekkers, 247design 

Foto voorzijde omslag: Djalma Paiva Armelin  

eBook: LINE UP boek en media bv

ISBN: 9789493170933 

ISBN eBook: 9789493170940 

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. 

Opdracht

Voor Reina  

Citaat

You know we’ve got to find a way  

To bring some lovin’ here today 

Marvin Gaye – What’s going on 

Inhoud

Opdracht

Citaat

De stad in nat karton 

De Onlanden 

Van huis, Abel Tasmanplein 

Lindebomen 

Pasta in De Oosterpoort 

Moed 

Bloemenbuurt 

Stokroosplein 

Halte Oliemuldersweg  

Glasbaknotities in Kostverloren  

De man en zijn kat 

Het warenhuis V&D en wat er tussen neus en lippen verloren ging  

Zoals de hazen bij Hekkum lopen 

Reitdiepdal en route 

Zaaigoed 

Koestraat … door de bank  

Het had een zondag 

Gaasters genoegen in Bakhuizen 

Zandmeertje I 

Zandmeertje II  

Paddenstoelen 

Hout 

Dijkwacht 

Carel Coenraadpolder 

Winschoterdiep 

Een stad op blauwe maandag 

Uithuizen 

Sporen 

Strohalmen 

Yes roundabout 

Liefde is sprokkelwaar

Wereldreis 

Enkele sok 

Sokken en sprokkelwaar  

Taalspiegel 

Het komt nog   

Hoe het is 

Perspectief op een snackbar 

Ontbijten 

Weggaan 

Situatie gewijzigd 

Venijn 

De bomen en het kwaad 

Lankmoedig 

Appelwangen 

Busrit bij nacht 

Duikvlucht

Fijnstof 

Is het dan nooit genoeg 

Citroen  

Zee I 

Zee II  

Suikergoed 

Toekomstbeeld voor sneeuwlingen 

Meer stof 

De belofte 

Lente 2020 

Duikvlucht  

Notities 

Dank

De stad in nat karton 

De Onlanden 

Het kleine geluk van nieuwe fietspaden 

achter de bui aan door De Onlanden. 

Naaktslakken op het beton.  

Koekoeks- en boterbloemen tussen de grassen. 

Fluitenkruid als beschermheren langs de kant  

en een zweem oranje van zuring in de berm. 

Hoe mooi een dag kan zijn, zonder zadelpijn. 

Het gekreew van de kokmeeuwen 

de lichtheid in het water en het scheren over. 

Op naar de horizon de stad in nat karton 

met opgepoetste toekomstdromen. 

Van huis, Abel Tasmanplein 

We verlieten het huis om klokslag 1 uur  

– nee, het bleek toch echt twee minuten later –

de beiaard strooide met houten voetenwerk  

een oude kaskraker over de stad.

Al jaren ontbrak op de onderste tree  

van onze portiektrap een Winckelmanstegel 

formaat 20 x 10 dubbelhard gebakken, die we  

met kennis en kunde samen wisten te ontwijken.  

Cement weet te korrelen en tijd doet zijn ding.  

Je leek toen bijna weg te glijden.

Bij de gladgeschoren heg – de buurman had  

zijn werk gedaan – wuifde je me nog ‘het beste’ na.  

Om niet weer om te keren. Ik miste de trein en had  

grote moeite bij het instappen van de volgende. 

Lindebomen 

De dag komt aangewaaid over de diepenring. 

Boten liggen teerloos en levertraanbestendig  

te wachten op vertier. Houtkachels branden.   

De huizen hebben deuren en diepe achtertuinen 

waar de wormen uit drassige gronden zijn weggetrokken.  

Dood hout tussen voortwoekerend onkruid. 

Ik zoek broodkruimels tussen de bomen 

‘Lindes,’ zeg je. ‘Het zijn lindebomen.  

Met die mooie bladervormen en geschikt voor fijn houtsnijwerk.’ 

Misschien vind ik vissen wel sneu omdat ze in vijvers wonen. 

Pasta in De Oosterpoort 

Ik ben de pasta

en jij de groente. 

Nergens leek het ons. 

Nergens leek het samen te gaan. 

Leek het verleden ons te treffen.

Dit is wat jaren doen.  

Hier in de rij voor de jassen 

bij de garderobe op het scherpst van de snede. 

De kleinste oogwenk ooit. Vederlicht.

Ik volgde de stiksels van je jas. 

Vergeef me als ik zeg dat ik van liflafjes hou. 

Vergeef de lange oren. Die bleven hangen. 

Vergeef de opmars. De kiem. Het smoren.  

Moed 

Er is moed nodig  

om puin te ruimen 

keukenkastjes tot de laatste donkere onbekende vlek uit te boenen