DE TATTOOSPIJTOPTANT

en 31 andere verhalen met een knipoog

Theo van Rijn

Uitgeverij LetterRijn, Leidschendam

Hoewel aan de totstandkoming van deze uitgave de uiterste zorg is besteed, aanvaarden de auteur en uitgever geen aansprakelijkheid voor eventuele fouten en onvolkomenheden, noch voor de directe of indirecte gevolgen hiervan.

Niets uit deze uitgave mag zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever worden openbaar gemaakt of verveelvoudigd, waaronder begrepen het reproduceren door middel van druk, offset, fotokopie of microfilm of in enige digitale, elektronische, optische of andere vorm of (en dit geldt zo nodig in aanvulling op het auteursrecht) het reproduceren (i) ten behoeve van een onderneming, organisatie of instelling of (ii) voor eigen oefening, studie of gebruik welk(e) niet strikt privé van aard is.

Eerste druk, november 2022

© 2022 Theo van Rijn

Auteur: Theo van Rijn

Coverfoto: Shutterstock

Grafische vormgeving: uitgeverij LetterRijn

Uitgeverij: LetterRijn

www.letterrijn.nl

isbn: 978-94-931926-4-5

Deze bundel is opgedragen aan mijn veel te jong overleden jongste zoon René (9-3-1986/17-3-2019) die tevens figureert in enkele van de verhalen.

Voorwoord

Het is alweer dik vier jaar geleden dat ik voor het laatst een eigen verhalenbundel heb uitgebracht. Het papieren Het Tippelteefje is sinds enige tijd nog slechts verkrijgbaar in de webshop van LetterRijn en dat voor het luttele bedrag van € 7,50.

Een hartinfarct op 17 juli 2018 zorgde ervoor dat ik stopte met schrijven, niet omdat ik zó ziek was, maar omdat de zin erin compleet was verdwenen. In september van dat jaar schreef ik in Italië mijn laatste 500 woorden aan een thriller die ik nooit meer heb afgemaakt en waarvan het manuscript nu ongeveer 50.000 woorden telt. Of het ooit afkomt?

Ook de pen voor de korte verhalen verdween in de wilgen en ik beperkte me sindsdien tot het schrijven van boodschappenlijstjes, ook een heel bevredigende bezigheid.

Tot het moment waarop ik werd gebeld door mijn oudste auteur. In de loop van het gesprek maakte hij ineens een uitstapje naar een aantal van mijn updates op Facebook.

‘Kleine verhaaltjes schrijven is ook een kunst op zich,’ zo vertrouwde hij me toe. ‘Waarom ga je ze niet bundelen?’ gooide hij er nog een schepje bovenop.

Het heeft me aan het denken gezet. Hij is mijn oudste auteur, met heel veel ervaring in het boekenvak. Afhankelijk van de aard van zijn uitspraken, en dit gaat hij me niet in dank afnemen, noem ik hem in gedachte vaak een wijs man. Op andere momenten denk ik, je kan merken dat ie een dagje ouder wordt.

De tussen neus en lippen geplaatste opmerking, heeft er wel voor gezorgd dat ik nog lang heb zitten nakauwen op zijn opmerking. Het bloed is weer gaan kriebelen en deze nieuwe verhalenbundel is daarvan het resultaat.

Bijverdienste

Nu alles duurder wordt, ben ik steeds naarstig op zoek naar mogelijkheden om mijn inkomen op te vijzelen. Een folder- of krantenwijk is niet aan mij besteed, want, hé, dan moet je ook met lelijk weer op pad en dat is mij meerdere bruggen te ver. Een enkele keer krijg ik een redactieklusje of een opdracht voor vormgeven toegeschoven en dat biedt het nodige soelaas.

Sinds vandaag heb ik echter een veel lucratiever handeltje op de kop getikt. Leasehond Bodhi loopt altijd met onmogelijk grote boomstammen te slepen. Tot nu toe ondervond ik daar slechts hinder van, want als hij me passeert ben ik degene die een stap opzij moet doen. Ben ik te laat, dan ramt hij me met zijn boom in mijn knieholten en ik ben dan ook al meerdere keren in een biddende houding beland.

Om van die nood een deugd te maken, heb ik vanmorgen een boedelbak gehuurd en heb meerdere ronden met Bodhi door het park gelopen. Aan het eind van elk rondje heb ik hem vervolgens ontdaan van zijn boomstam en deze in de boedelbak gedeponeerd. Eerst vul ik daarmee mijn eigen voorraad voor de open haard aan, maar binnen afzienbare tijd verwacht ik via Marktplaats een levendige handel te hebben opgezet. Eerst ga ik me maar eens oriënteren op de gangbare prijs voor een boedelbaklading stookhout.

Vanaf morgen ga ik de hond drie keer per dag uitlaten, al is dat iets waarvan de eigenaar nog niet op de hoogte is.

Sportief

Jarenlang heb ik gevoetbald in een vriendenteam. Dat we onder vrienden waren, kwam mij ontzettend goed uit, want mijn aanwezigheid werd zonder problemen getolereerd. Dat laatste woord gebruik ik bewust, want van acceptatie leek me nooit écht sprake; ik was daar simpelweg te slecht voor.

Nadat de een na de ander stopte vanwege steeds hardnekkiger blessures, besloot een aantal om samen te gaan tennissen. Ik werd ook gevraagd - niemand wilde de slechtste zijn en met mij in de gelederen zou die plek al zijn ingevuld - en heb de uitnodiging telkens weer van de hand gewezen. Wel beloofde ik ze dat ik weleens een keer zou komen kijken.

Toen ik zondag op een bankje aan De Vliet van het prachtige nazomerweer zat te genieten, fietste één van de tennissers langs. Mijn ooit gedane belofte schoot me onmiddellijk te binnen en dus besloot ik op mijn gemak naar het tennispark te wandelen. Men leek blij te zijn me te zien, al kan het ook gewoon een of andere vorm van de eerdergenoemde tolerantie zijn geweest.

Als er een tekort aan spelers is, regelen mijn voormalig elftalgenoten er altijd een of meerdere jongere vrouwen bij uit. Het zijn over het algemeen vrouwen in de leeftijdscategorie 40-45 – geheel toevallig ook een nare periode in de geschiedenis van de mensheid, maar dat terzijde. Toen de mannen op een van de banen klaar waren, kwam er een kwartet dames op leeftijd om de baan over te nemen.

Wijzend op een volgende baan, waarop 3 van de mannen met wederom een jonge vrouw aan het dubbelen waren, sprak een van de dames tegen mij de voor mij nu al legendarische woorden:

‘Moet je die vieze, geile mannetjes nou zien. Ze zullen er nooit een van ons bijvragen en we willen dat heus graag.’

Toen ik grinnikte was ze in haar wiek geschoten en snauwde ze me toe: ‘Wat sta je nou stom te lachen? Het is toch godgeklaagd!’

‘Dat ik stom sta te lachen, trek ik niet in twijfel, maar … jullie zijn natuurlijk van hetzelfde laken een pak,’ antwoordde ik haar.

‘Hoezo: van hetzelfde laken een pak?’