Hoofdstuk 1

Ik was bezig met mijn stiefmoeder Ada de linnenkast opnieuw in te delen, toen de klopper op de voordeur viel.

'Ga jij maar,' zei Ada. 'Mary zit tot haar ellebogen in het deeg.'

Ik haastte me de trap van onze cottage af en riep intussen naar de keuken waar onze dienstmeid bezig was: 'Mary, ik ga al!'

Voor de voordeur stond ik even stil en haalde diep adem. Met mijn net gewassen en nog vochtige haar los over mijn schouders zag ik er wel wat jeugdig uit voor een vrouw van zesentwintig, maar het was nu te laat om het op te steken. Resoluut schudde ik mijn blonde krullen naar achteren en opende zo waardig mogelijk de deur.

Voor mij stond een onbekende, ietwat somber aandoende man van tegen de dertig jaar. Aan de kwaliteit van zijn vest en overjas te zien, zou dit weleens de nieuwe heer van het landgoed net buiten ons dorp kunnen zijn. Achter hem stond een koetsje met een zwart paard ervoor, dat nieuwsgierig aan de knoppen van mijn zelf gezaaide zonnebloemen rook. Omdat ik begreep dat hij er elk moment een hap van kon nemen, stoof ik met een kreet de vreemdeling voorbij. 'Nee, niet mijn zonnebloemen!'

In mijn haast sprong ik over de gieter heen en schoot het tuinhekje door, maar voordat ik bij het paard aankwam, stond het dier al kalm op een zonnebloemknop te kauwen. Terwijl ik aan zijn teugels ging hangen, riep ik smekend: 'Nee! Niet doen, ze moeten nog uitkomen!'

Ik wierp een wanhopige blik achterom naar onze bezoeker die met enige verbijstering stond toe te kijken. Boven voor het raam zag ik mijn stiefmoeder ook afkeurend haar hoofd schudden.

Onze bezoeker wandelde naar me toe, nam de teugels van me over en bond het paard een eindje verderop aan een boom. 'Zo beter, miss?'

Uit zijn onderzoekend blik maakte ik op dat hij mij terecht nogal ongemanierd vond. Ik schudde mijn krullen weer naar achteren en streek mijn jurk glad, me ineens bewust van mijn eenvoudige voorkomen. Ik had geen idee wat de afkomst van de nieuwe meester van Langley was, maar ik stak ongetwijfeld ongunstig af bij de jongedames met wie hij tot nu toe te maken had gehad. Met een kleine kniebuiging stelde ik me voor: 'Dank u wel, sir. Neem me niet kwalijk dat ik zo onbeleefd reageerde. Mijn naam is Cecily Waterford.'

Hij boog terug. 'Tobias Gilmore.'

Ja, dit was de nieuwe Squire van ons dorp Southfield, zijn naam zong al wekenlang rond in onze kleine gemeenschap.

Ik liet hem binnen in onze knusse salon, waar ik informeerde naar de reden van zijn komst.

Tobias Gilmore leek even te aarzelen. 'Ik wil graag uw vader spreken, Miss Waterford. Het gaat om een lening. Een aanzienlijke lening.'

Blozend liep ik de kamer weer uit om mijn vader te gaan storen in zijn studeerkamer. Een lening! En we moesten al zo zuinig leven sinds mama er niet meer was. Zij was degene geweest die door verstandig beleid mijn vaders leraarsloon verdeelde over alle kostenposten. Helaas liet mijn nieuwe stiefmoeder de geldzaken aan mijn vader over. Hij had de beste bedoelingen, maar door zijn verstrooidheid werden we steeds geconfronteerd met onvoorziene rekeningen. Met een inwendige zucht klopte ik op de deur van vaders studeerkamer, om hem meteen te openen. Er kwam toch nooit antwoord op. Zoals gewoonlijk ging mijn geleerde vader schuil achter een stapel studieboeken. Nieuwe zo te zien. Gekocht met het geld van een lening, wellicht?

'Vader, de nieuwe heer van Langley is hier, hij wil het met u hebben over een aanzíénlijke lening.' Het lukte me om mijn stem gewichtig te laten klinken en mijn vader dook ietwat verschrikt op achter zijn boeken. 'Stuur hem maar door, Cecily!'

Snel ruimde ik alvast een stoel leeg voor de Squire. 'Zijn naam is Tobias Gilmore, vader. Niet vergeten, Gilmore.' Daarna begaf ik me naar de salon. 'Mijn vader ontvangt u in zijn studeerkamer.' Nadat ik de deur van vaders werkkamer weer achter Mr. Gilmore had gesloten, beklom ik zuchtend de trap naar boven. Waar zou er nu weer op bezuinigd moeten worden om deze lening af te kunnen betalen? Hopelijk wilde Tobias Gilmore een afbetaling in termijnen accepteren...

'Hoe durf je!' siste mijn stiefmoeder toen ik de slaapkamer binnenkwam. 'Je stootte de Squire van Langley opzij om je zonnebloemen te redden.'

'Nee!' zei ik geschrokken. 'Heb ik hem aangeraakt?'

'Ja, je rende de deur uit en gaf hem in het voorbijgaan een duw om erlangs te kunnen.'

Ik bloosde tot onder mijn krullen. 'Dat zou best kunnen... Het was geen opzet, maar ik wilde mijn zonnebloemen zo graag zien bloeien en dat brutale paard snoof eraan en opende al zijn mond. Ik was net op tijd om te voorkomen dat hij ze allemaal opat.'

'Wat komt de Squire doen?' vroeg mijn stiefmoeder.

Ik pakte een stapel lakens op. 'Praten over een aanzienlijke lening,' antwoordde ik met een veelzeggende blik.

Ada kneep haar lippen samen en zei niets meer.

Die avond heerste er tijdens het eten een gelaten stilte, waarbij mijn vader afwezig voor zich uitkeek. Mijn stiefmoeder had alleen aandacht voor haar eten. Ze was zo lang vrijgezel geweest dat ze niet gewend was om te praten tijdens de maaltijden. Op zulke momenten kon ik zo verlangen naar de tijd dat mijn eigen moeder nog leefde. Met haar lieve stem lukte het haar altijd om mijn vader tot een gesprek te verleiden waardoor de maaltijd weer gezellig werd. Maar mijn ietwat vinnige, praktisch ingestelde stiefmoeder was de tegenpool van mijn zachte, gecultiveerde mama. Mijn eigen ouders hielden veel van elkaar en lang heb ik niet kunnen begrijpen waarom mijn vader na twee jaar rouw met Miss Ada Moneypenny trouwde, die vroeger de hoeden- en manufacturenwinkel in de hoofdstraat had. Maar langzamerhand had ik toch waardering gekregen voor haar niet aflatende zorg voor ons en voor ons huis. Zo gemakkelijk was het niet om getrouwd te zijn met zo'n kamergeleerde als mijn vader, die ook nog een thuiswonende volwassen dochter had. Vader gaf les op de grammar school in de stad, hier twee mijl vandaan, en zat na werktijd voortdurend met zijn neus in de boeken. Veel steun en gezelligheid hoefde je van hem als echtgenoot niet te verwachten. Tegenwoordig had ik het ook vaak over mijn ouders als ik vader en mijn stiefmoeder bedoelde, maar 'mama' zou ik Ada nooit noemen! Ik richtte me tot mijn stiefmoeder en begon over een handwerk waar ze mee bezig was. Dat was een onderwerp waar ze altijd wel door loskwam en het werd toch nog gezellig.

Toen de maaltijd voorbij was, zei mijn vader onverwachts: 'Squire Gilmore zal hier de komende tijd vaker komen.'

'Waarom?' vroeg mijn stiefmoeder verbaasd.

'Hij wil weten wat voor een vrouw Cecily is.'

Mijn mond viel open. 'Waarom? Zoekt hij soms een gouvernante voor familieleden of vrienden?'

Vader veegde zijn mond af met zijn servet. 'Dat lijkt me het juiste antwoord. En ik vertrouw erop dat je je best doet om een goede indruk op hem te maken.'

Ik staarde naar mijn bord. Had mijn vader geen geld meer om mij te onderhouden, nu hij die lening terug moest betalen? Ik wist dat het hem en mijn stiefmoeder een doorn in het oog was, dat ik elke man die tot nu toe interesse in me had getoond, had afgewezen. Want ik wilde niet trouwen omwille van geld of positie, dan ging ik nog liever werken voor mijn onderhoud, had ik altijd beweerd. Maar ineens vond ik dat uit werken gaan geen aanlokkelijk vooruitzicht meer. Aan de ene kant wilde ik wel weg uit het huis van mijn vader, waar bijna alle dagen hetzelfde waren. Ik had het gevoel in de wachtkamer van mijn leven te zitten. Maar aan de andere kant was het een heel prettige en comfortabele wachtkamer. We moesten wel zuinig leven, maar we leden geen gebrek en hadden ook een dienstmeid die het huishoudelijke werk een stuk lichter maakte. Weliswaar droeg ik – nu ik intussen hetzelfde figuur als mama had gekregen – haar oude jurken af, maar mijn stiefmoeder versierde op mijn verzoek met liefde mijn garderobe met zelfgemaakte kantjes en borduursels. Zelf ben ik niet zo'n handwerkster, ik brei graag, omdat je daar bij moet tellen en dat vind ik een uitdaging. Ik maak het liefst mooie omslagdoeken met ajourwerk, waarmee ik er altijd uitzie als de jonge vrouw van stand die ik ben. Lage stand beter gezegd, want mijn eigen moeder was wel de dochter van een Squire met een klein landgoed, maar mijn vader slechts leraar. En de positie van de man bepaalt de positie van de kinderen, nietwaar? De vraag was alleen hoelang we onze huidige levensstijl nog konden volhouden, gezien de schulden die mijn vader links en rechts had uitstaan. Ik vroeg me af waar die 'aanzienlijke lening' van Squire Gilmore uit bestond en toevallig kreeg ik daar al gauw antwoord op…

Die avond wilde ik juist de salon ingaan, toen ik binnen mijn vader en mijn stiefmoeder op opgewonden toon met elkaar hoorde praten.

'Duizend pond, zoveel geld? Maar hoe kan die schuld zijn ontstaan als Mr. Gilmore nooit hier was?' vroeg Ada verbijsterd.

'Het was een lening tussen mijn vader en Mr. Gilmore's oudoom, de vorige eigenaar van Langley Manor,' verklaarde mijn eigen vader. 'Mr. Gilmore zegt dat hij de schuld heeft geërfd en dat hij ervan uitgaat dat ik als erfgenaam van mijn vader hetzelfde heb gedaan.'

De poes koos dat moment om al miauwend om mijn benen heen te draaien en omdat ik wist dat mijn stiefmoeder altijd de deur voor haar opende, trok ik me haastig terug in de verlaten keuken.

Duizend pond? Dat was een kapitaal! Moedeloos leunde ik tegen de keukentafel. Hoe moest mijn vader dat ooit terugbetalen? Dit was een aantal van zijn jaarsalarissen bij elkaar. Het besef drong steeds dieper tot mij door dat ik moest gaan werken. In zulke omstandigheden mocht ik hen niet langer tot last zijn. Eerst maar eens afwachten of Mr. Gilmore met een voorstel kwam. Zolang vader er niet op aandrong dat ik zelf moest uitkijken naar een positie, zou ik geen initiatief nemen.

Hoofdstuk 2

Mr. Gilmore kwam diezelfde week nog op bezoek om mij 'te keuren'. Intussen had ik de instructie gekregen dat ik niet mocht informeren naar de omstandigheden van de positie die hij in gedachten had. Hij wilde me zo gewoon mogelijk meemaken. De arme man, onze eerste kennismaking had hem al moeten waarschuwen.

Deze keer liet Mary hem in de salon en omdat mijn ouders er niet waren, had ik de eer om met de Heer van Langley te mogen converseren. Aangezien mama mij de etiquette van de landadel had geleerd, maakte ik me geen zorgen om mijn manieren. Maar misschien had ik dat juist wel moeten doen...

Mr. Gilmore pakte het boek op dat ik aan het lezen was en fronste zijn wenkbrauwen. Het was toevallig een keukenmeidenroman die Mary me had geleend; een tamelijk theatraal verhaal. Als ik mijn eigen boeken van de leenzaal uit had, wilde ik daar weleens naar grijpen.

Squire Gilmore keek me nog steeds gefronst aan. 'Van uw vader heb ik begrepen dat u de klassieken leest.' Het was alsof ik weer op school zat en door de strenge meester Young werd overhoord.

'Eh... dat klopt,' antwoordde ik. 'Om mijn Latijn bij te houden, lees ik af en toe een stukje Ovidius. Maar voor mijn plezier lees ik andere dingen.'

Zijn frons werd dieper. 'Moet ik begrijpen dat u waarde hecht aan wat er in dit soort romannetjes wordt verkondigd, Miss Waterford?'

Ik weet niet waarom, maar de strenge uitstraling van de Squire riep een soort opstandigheid in me op. 'Ach, leest u dit soort boeken ook, Mr. Gilmore, dat u bekend bent met de inhoud?'

'Natuurlijk niet!' antwoordde hij geërgerd. 'Maar ik weet wel dat er geen diepgaande gevoelens of hoge moraal in voor komt.' Hij gooide het boekje op tafel.

Ik nam het boek van tafel en sloeg het open. 'O, lieve Lina, bid toch voor mij dat ik tot inkeer kom en de drank zal laten staan.' Ik keek op naar onze Squire en trok ietwat ironisch mijn wenkbrauwen op. 'Ik vind het heel verheffend, Mr. Gilmore.'

Hij maakte een gebaar van ongeduld. 'Laten we deze onzinnige discussie staken. Ik had graag dat u mij een stukje uit Ovidius voorlas.'

Ik bleef staan. 'Nee, Mr. Gilmore.' Wat dacht die man wel niet, dat hij ons huis kon binnenkomen om mij opdrachten te geven?

Nu trok hij zijn wenkbrauwen op. 'Niet? Uw vader...'

Ik dacht ineens aan vaders lening en zei snel: 'Ik kan Ovidius wel lezen, maar ik vind de moraal die erin gepredikt wordt niet verheffend genoeg. Als u wilt, zal ik u een stukje uit het Nieuwe Testament voorlezen, in het Latijn.'

Hij maakte een handgebaar. 'Graag, Miss Waterford...'

Ik nam de Bijbel uit de la en vroeg de Squire of hij wilde gaan zitten, zodat ik zijn voorbeeld kon volgen. Daarna las ik hem mijn lievelingsstukje voor uit Efeze 2, vers 10: Want Hij heeft ons gemaakt tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God heeft voorbereid.

De sombere Mr. Gilmore leek geraakt te zijn door het stukje. Zijn ogen waren wat verzacht en hij keek peinzend. 'Waarom kiest u precies dat stukje, Miss Waterford?'

'Omdat ik het mooi vind om te lezen dat we niet krampachtig aan goede werken hoeven te doen om God te behagen. Hij heeft ze voor ons bereid. Dat geeft aan dat het iets is dat als vanzelf op ons pad komt.'

Mr. Gilmore staarde naar ons blauw-gebloemde tapijt en sloeg nadenkend met zijn zweepje tegen zijn rijlaars.

Lucy, onze poes, zat gebiologeerd toe te kijken. Juist toen ze op het punt stond om toe te springen, kwam Mr. Gilmore plotseling overeind en gaf met een hoofdknikje aan dat het bezoek voorbij was.

'Ik heb niet de gelegenheid gehad u iets aan te bieden, Mr. Gilmore,' verontschuldigde ik mij, maar dat wuifde hij terzijde.

'Tot woensdag, Miss Waterford.'

'Woensdagmiddag ben ik niet thuis, dan geef ik les aan de zoon van weduwe Mortimer, die naast de molen woont.'

Hij draaide zich verbaasd naar me toe. 'En waarom doet uw vader dat niet?'

'Mijn vader heeft zijn tijd voor andere dingen nodig, Mr. Gilmore,' antwoordde ik. 'De jongen wil graag dokter of apotheker worden en moet daarom iets van Latijn en Grieks weten.'

Mr. Gilmore keek me doordringend aan met zijn donkere ogen en zei niets.

Toen ik hem naar de deur begeleidde, schoot me iets te binnen. 'Mr. Gilmore, het huisje van de weduwe behoort toch tot het landgoed van Langley?'

Hij trok ietwat geërgerd zijn wenkbrauwen op. 'Dat rijtje pachthuisjes naast de molen? Nee, die zijn eigendom van de molenaar.'

Ik schudde gedecideerd mijn hoofd. 'De molenaar heeft me onlangs verteld dat ze aan Langley toebehoren. Ze zijn namelijk in zeer slechte staat, vooral het dak. Als het regent moet de weduwe overal pannen en potten neerzetten. Haar zoon is gelukkig sterk en gezond, maar haar dochtertje is een jaar geleden overleden aan de griep.'

Tobias Gilmore's gezicht verbleekte en afgemeten antwoordde hij: 'Ik zal nagaan hoe het precies zit met die huisjes. Langley is lang zonder beheer geweest, waardoor het onderhoud van zowel het landgoed als de pachtwoningen spijtig genoeg verwaarloosd is. Ik doe mijn uiterste best om hier zo spoedig mogelijk verbetering in te brengen, Miss Waterford. Maar omdat het land verwaarloosd is, zijn ook de middelen beperkt.'

Ik probeerde mijn lippen niet te afkeurend samen te knijpen. 'Ik vrees dat uw idee van beperkte middelen nogal verschillen met die van mij. Of met van die van de weduwe Mortimer, Mr. Gilmore.' Ik opende de deur voor hem.

'Dat zou u tegen kunnen vallen, Miss Waterford,' zei Tobias kortaf en beende het tuinpaadje af.

'Irritante man,' mompelde ik. Maar daarna had ik spijt van mijn dwarse gedrag, want het maakte mijn kansen op de positie van gouvernante alleen maar kleiner. O, waarom had vader ook niet meer verstand van geld! Dan zou ik nooit hoeven te werken. De wachtkamer van mijn leven leek ineens niet meer zo saai te zijn. Ik wilde er best nog wel een tijdje in verblijven, als ik daardoor niet van huis hoefde om me te schikken naar andermans wil en wet.

Hoofdstuk 3

De volgende woensdag was ik bij de weduwe Mortimer om haar zoon John les te geven. Vanwege de stekende zomerzon zaten we binnen, waar het echter drukkend warm was. Het huisje van de weduwe was in een trieste toestand, bijna alles was kapot. Zowel het dak als de schoorsteen en de vloeren en muren vertoonden gebreken. Een deprimerender onderkomen was er in heel Southfield niet te vinden.

John en ik bogen ons over onze lessen en waren druk bezig met het oefenen van woorden toen zich onverwacht bezoek aankondigde.

Tobias Gilmore klopte op de openstaande voordeur en stapte naar binnen. Na een korte groet keek hij met een bezittersblik het huisje rond. 'Ik heb begrepen dat uw woning gebreken vertoont, Mrs. Mortimer?'

De weduwe stond er handenwringend van nervositeit bij. 'Ja, dat klopt, Mr. Gilmore, maar dat heb ik twee jaar geleden al tegen de rentmeester gezegd, toen Langley nog leegstond.'

Tobias staarde haar even aan. 'Werkelijk?' Daarna tuurde hij omhoog naar het rieten dak van de eenvoudige woning. 'Aangezien ik door het riet heen de hemel kan zien, geloof ik u meteen. Ik zal zo snel mogelijk de opzichter langs sturen om de reparaties op te nemen.'

Daarna kwam hij bij de tafel staan. 'Wat leert u hem, Miss Waterford?' Weer diezelfde toon als meester Young.

Ik wees hem de bladzijde in het schoolboek aan. 'We zijn nu hiermee bezig.'

Hij pakte het boekje en bladerde het door. 'Denkt u er ook aan om hem vervoegingen te leren, dat kan van belang zijn voor de betekenis van de woorden.'

Alsof ik dat niet wist. 'Misschien wilt u hem misschien liever zelf lesgeven, Mr. Gilmore? Dan weet u zeker dat het goed gebeurt.'

Hij staarde me aan alsof hij zijn oren niet kon geloven.

Ik voelde mijn wangen rood worden, maar bleef terugkijken. Onze Squire moest niet denken dat hij iets over mij te zeggen had.

Toen snoof Tobias Gilmore een keer en gaf het boek aan me terug. 'Dat zou ik met plezier doen, Miss Waterford, als ik geen andere verantwoordelijkheden had.' En met een korte knik verliet hij de kleine woning weer.

'Stel je voor, de meester van Langley Manor,' zei Mrs. Mortimer met haar handen tegen haar wangen. 'Ik schrok me naar toen hij zonder enige aankondiging binnenkwam. En ik schaamde me zo voor ons schamele huisje.'

'Vindt u niet dat hij zich daarvoor moet schamen?' vroeg ik nog steeds geërgerd. 'Het is zijn huisje en hij is in gebreke gebleven wat het onderhoud betreft.'

Maar de weduwe was nog niet bekomen van haar schrik. 'Squire Gilmore, zomaar in ons midden.'

Toen ik een uurtje later weer vertrok, kwam de Squire juist uit het laatste huisje van de rij. Waarschijnlijk had hij alle woningen bezocht om te zien wat eraan mankeerde. Ik kon zijn grondigheid wel waarderen, maar het was jammer dat het te laat kwam. Als het huis eerder gerepareerd was, had de kleine Janet Mortimer misschien nog geleefd.

De Squire liep op me af en vroeg: 'Miss Waterford, mag ik eens vragen: wie gaat straks die studie van John betalen? Zijn moeder is overduidelijk zeer arm en het zou jammer zijn als hem een toekomst voorgespiegeld werd die niet reëel is.'

'John werkt bij de molenaar, Mr. Gilmore. En die bekostigt zijn bijlessen en straks ook zijn opleiding hier in de stad. Het is een intelligente jongen met een grote belangstelling voor medicijnen en behandelmethoden. Die is ontstaan door de ziektegeschiedenis van zijn zwakke zusje. Een tijdje terug was het dochtertje van de molenaar ook ernstig ziek. Omdat de arts vanwege de afstand niet wilde komen, heeft John zijn uiterste best gedaan om het meisje er weer bovenop te helpen en dat is dankzij Gods genade ook gebeurd. Uit dankbaarheid betaalt de molenaar nu Johns opleiding, op voorwaarde dat John straks dokter in Southfield zal worden.'

Ik zag dat Mr. Gilmore nadacht, terwijl hij mompelde: 'Dus er is ook geen dokter in het dorp...' Ineens streek hij met zijn hand over zijn hoge voorhoofd en zei geplaagd: 'Er is nog zoveel dat moet gebeuren, overal is gebrek aan! En ik kan niet alles tegelijk aanpakken...'

Even had ik medelijden met hem omdat hij nog maar net op zijn landgoed was komen wonen, en meteen met zoveel gebreken werd geconfronteerd. Maar toen realiseerde ik me dat de Squire dit landgoed al jaren in bezit had en dat er altijd een rentmeester was geweest, die van al deze problemen afwist, maar nooit toestemming kreeg om er iets aan te doen. En nu wilde de Squire niet eens meer een rentmeester aanhouden, maar alles zelf regelen. Ik vreesde dat er nu er nog meer bezuinigd ging worden.

'Jammer dat u hier niet eerder bent komen wonen, Mr. Gilmore. Goedemiddag,' zei ik zo beleefd mogelijk, maar waarschijnlijk klonk het toch een beetje stekelig. Inwendig mopperend liep ik weer door. Had hij maar eerder zijn verantwoordelijkheid genomen, dan hadden er minder mensen onder de gevolgen van de verwaarlozing van Langley en zijn pachters geleden.

Onderweg naar huis vroeg ik me af of de langverwachte brief van Mary's nicht al aangekomen was.

Van de nieuwe Squire wisten we eigenlijk alleen dat hij uit Cambridge kwam en dat bevredigde mijn nieuwsgierigheid niet voldoende. Maar ik wilde me niet verlagen door de dorpsroddelaars te raadplegen voor meer nieuws en daarbij waren hun verhalen doorgaans onbetrouwbaar. Het toeval wilde dat er in Cambridge een nicht van Mary woonde. En op mijn verzoek had Mary haar nicht per brief om meer informatie over Tobias Gilmore gevraagd. Want wat voor een man was Tobias Gilmore eigenlijk? Hij had de positie om me te kunnen aanbevelen bij toekomstige werkgevers, maar als hij zelf een man met een slechte reputatie was, stelde ik daar geen prijs op. Mary en ik wachtten nu al enige dagen met spanning op het antwoord van haar nicht. Ik heb altijd een speciale band met Mary gehad, omdat ze al vanaf mijn geboorte bij ons woonde. En sinds mijn eigen moeder was overleden, was die band nog versterkt omdat we samen herinneringen aan mijn lieve mama konden ophalen. Helaas moest dit een beetje heimelijk gebeuren, omdat mijn stiefmoeder mijn omgang met Mary niet gepast vond. Deze keer koos ik ervoor om via de keukendeur ons huis binnen te komen, zodat ik meteen kon vragen of de postbode al was geweest.

Mary, die bezig was met de soep, keek op. Haar ogen schitterden van opwinding.

'Is het zover?' vroeg ik zachtjes.

'Ja, miss,' fluisterde Mary terug en pakte iets uit haar schortzak. 'Ik heb een brief van mijn nicht ontvangen. Lees hem maar gauw.'

Ik pakte het met bloem bestoven papier aan en begon gretig te lezen.

Tobias Gilmore is jarenlang rentmeester geweest op het landgoed van Lord Marriott in Cambridge. Hij heeft de reputatie streng, maar goed voor pachters, land- en bosarbeiders te zijn. Hij had zijn eigen vertrekken op Marriott Castle en was vertrouwelijk met de familie. Niemand wist dat hij de erfgenaam was van Langley.

Ik keek op. 'Dus hij heeft het nooit verteld? De oude rentmeester die jarenlang de scepter heeft gezwaaid over Langley zei altijd dat de Squire zich niet interesseerde voor 'dit landgoedje' Maar als hij in dienst was op een ander landgoed, begrijp ik niet waarom hij geen landheer op zijn eigen landgoed wilde zijn. Dat is toch een hele stap vooruit.' Ik dacht even na. 'Hoewel Marriot Castle natuurlijk veel groter is...'

Mary knikte. 'Lees verder, miss, het wordt nog veel interessanter.'

Ik boog me weer over de brief.

Er wordt gezegd dat Tobias Gilmore een grote liefde heeft opgevat voor Miss Evelina, de middelste dochter van Lord Marriott. Maar het was niet wederkerig en haar vader, een trotse man, zou ook nooit toestemming hebben gegeven voor een huwelijk.

'Ooh,' zuchtte ik. 'Wat een romantisch verleden heeft die sombere man. Als het werkelijk klopt.'

Ik las verder. Aan het begin van de zomer is Miss Evelina getrouwd met Lord Vandemere en meteen daarop is Tobias vertrokken om bezit te nemen van zijn erfenis.

Ik liet de brief zakken en dacht aan het neerslachtige gezicht van Tobias. Dat moest wel waar zijn, van die onbeantwoorde liefde...

'Lees nu door, miss,' maande Mary mij. 'U wilt toch wel weten waarom hij een gouvernante zoekt?'

'O ja!' riep ik uit en liet mijn ogen over de regels vliegen. Mr. Gilmore heeft een zuster in Portsmouth, een zeer sympathieke vrouw die is getrouwd met een marineofficier van wie ze drie jonge kinderen heeft. Men verwacht dat hij haar zal vragen om bij hem op Langley te komen wonen, aangezien ze een groot deel van het jaar alleen is.

Ik wipte op en neer van agitatie. 'Dat is vast het gezin waarvoor hij een gouvernante zoekt, Mary. Dat betekent dat ik ook op Langley kom te wonen.' Ineens vertrok mijn gezicht om wat me te binnen schoot. 'Dat huis is jarenlang onbewoond geweest. En hij beweert dat hij geen geld heeft om alle gebreken van het landgoed aan te pakken. Dus ook niet voor het huis zelf.'

'Hoe weet u dat, miss, van dat geld?' vroeg Mary verbaasd.

'Eh... dat heb ik ergens in het dorp gehoord,' antwoordde ik vaag. Want ik vroeg me af waarom Tobias me zoiets persoonlijks had verteld. Waarschijnlijk ontschoot het hem omdat hij zich aangevallen voelde. En terecht, hij liet die rentmeester zijn wanbeleid voeren, zonder ooit zelf zijn erfgoed te komen inspecteren. Hij hoopte natuurlijk de dochter van Lord Marriott te trouwen en wat moet je dan met zo'n 'armzalig' landgoedje als Langley. Maar zodra de kans op een huwelijk met Miss Evelina definitief verkeken was, verbrandde Tobias al zijn schepen achter zich en kwam hier zijn wonden likken. Bah, wat een man…'