Dank

Met dank aan mijn collega’s Marina Folkers en Saskia Schouten voor hun zeer gewaardeerde feedback en correcties.

Colofon

© 2020 Van Driel Publishing en Dani van Doorn
Auteur: Dani van Doorn

Redactie: Marjon Revet

Omslagontwerp: Michel de Boer en Terry van Driel

Omslagbeeld: Ilina Simeonova en Jess Ivanova

Opmaak: Terry van Driel

ISBN: 978 94 93200 173

ISBN: 978 94 93200 203(e-book)

NUR: 342, 343

WWW.VANDRIEL.BE

info@vandriel.be

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Elena was net achter haar bureautje gaan zitten om een brief te schrijven aan haar nichtje Pippa, toen haar moeder de salon binnenkwam.

‘O, die Comte de Tourmonte, gek word ik van die man! Ik heb hem weggestuurd, want hij houdt maar niet op met zijn huwelijksaanzoeken.’ Claire Carter zette haar leesbril op en pakte haar boek om te gaan zitten.

‘Neem er een aan, mama, dan bent u er meteen vanaf.’

Haar moeder liet het parelende lachje horen dat al heel wat mannen had betoverd. ‘Gek kind van me. Je hebt je vaders vreemde gevoel voor humor.’

‘Werkelijk? Ik dacht dat ik op u leek, mama.’ Elena haalde twee brieven tevoorschijn die ze wilde beantwoorden.

‘Voilá, je lijkt op mij én op hem, dat is zonder meer waar.’

Elena deed de dop van de inktpot. ‘Wat hebt u eigenlijk tegen op graaf de Tourmonte, mama? Hij is beschaafd en heel charmant.’

‘Ja, maar hij is zo…’ Claire Carter bewoog haar elegante schouders. ‘Zo Tourmonterig.’

Elena schoot in de lach. ‘Dat is hij al zijn hele leven lang, vrees ik. Maar wat is er niet goed aan Tourmonterig zijn?’

‘Hij is te aardig en meegaand. En hij lacht te veel. Ik houd van serieuze mannen, die zo weinig zeggen dat je er verlegen van wordt. Zoals je vader. Die gaf me van die heerlijke kriebels, alleen al door ernstig naar me te kijken…’ Demonstratief draaide haar moeder met haar ogen en huiverde even.

‘Oom Guildford is net zo’n type,’ zei Elena peinzend. ‘U en tante Paulette houden van hetzelfde soort man.’

‘Oui. Lord Guildford is een genot om naar te kijken. En haar eerste man, de vader van Pippa is ook knap, donker en serieus. Maar zo’n onsympathieke man, fi donc!’

‘Gelukkig heeft Pippa nu haar eigen huishouden.’ Elena begon met een potlood lijntjes te trekken op het briefpapier. Haar gedachten gingen naar haar eigen problemen. Naar de roddels die Amanda had verspreid in hun stadje. Ze had mama niet verteld over wat er gebeurd was op het jubileumfeest op het grote wijnlandgoed van de Escogards. Elena beet op haar lip. Iedereen zou de burgemeestersdochter geloven, terwijl het verhaal voortkwam uit Amanda’s jaloezie. Zíj wilde de aandacht krijgen die Louis Escogard aan Elena schonk. Terwijl Elena niet eens goed wist wat ze met Louis aan moest. Hij had al eens over een huwelijk gesproken. Maar dat had ze afgehouden met de reden dat zij en mama nog in de rouw waren om papa. Is Louis de man die u voor mij in gedachten hebt, Heer?

‘Elena, beantwoord jij meteen even de brief van Paulette aan mij?’ vroeg haar moeder op dat moment, zonder uit haar boek op te kijken. ‘Ik heb voorlopig geen tijd. Ik moet eerst dit boek uitlezen.’

‘Mama, u en boeken…’ zei Elena verwijtend. ‘Hoe kan ik nu namens u schrijven?’

’Schrijf maar als jezelf en maak excuses voor mij. Maar vergeet niet om in het Frans te schrijven aan je tante.’

‘Die sprak anders Engels tegen mij, toen ze hier was.’

‘Tegen mij gelukkig niet, het zou wat zijn als twee Françaises een vreemde taal met elkaar zouden spreken.’ Claire snoof nadrukkelijk. ‘Het is al gek genoeg dat jij en ik Engels spreken, terwijl we in Frankrijk wonen. Vanaf nu spreek ik alleen nog maar Frans tegen je.’ Met een snelle beweging sloeg ze een pagina om.

‘Ik blijf gewoon Engels spreken tegen u, want ik ben een geboren Engelse.’ Elena wist hoe ze haar moeder daarmee op de kast kon krijgen. In mama’s ogen had Frankrijk de hoogste cultuur van de wereld. Dat haar eigen kind een andere nationaliteit had dan de Franse, was een tragische speling van het lot. Niettemin was haar moeder dol op Engeland en vooral op Engelse mannen. Een vat vol tegenstrijdigheden, dat was haar moeder.

Elena begon aan de brief aan tante Paulette. Het was enig om een tante in Londen te hebben, al hadden ze elkaar niet vaak kunnen opzoeken, omdat die vervelende Napoleon Europa zo lang in zijn greep had gehouden. Maar dat ene bezoek aan Engeland rond haar tiende had een diepe indruk gemaakt. Vanbinnen voelde ze zich meer Engels dan Frans. Hoe zou het zijn om een Engelsman te trouwen? Zouden Britse heren wat kunnen zien in een jonge vrouw met donkere ogen en donkerbruin haar? Ineens schoot haar iets te binnen. ‘O, mama, tante Paulette heeft haar uitnodiging herhaald!’

Ze zocht naar de betreffende regels in de brief van haar tante en las hardop: ‘Wanneer komen jullie naar Engeland? Kom zo gauw je kunt! Dan zien we elkaar al in het voorjaar, in plaats van zoals gepland in het najaar.’ Elena draaide zich enthousiast naar haar moeder toe. ‘O mama, dan kan ik kennismaken met Pippa! Het lijkt me zo fijn om elkaar regelmatig te kunnen zien, alsof we zusjes zijn. Het is al erg genoeg dat ik haar nooit heb ontmoet omdat ze roodvonk had, tijdens die ene keer dat wij Engeland bezochten.’

‘Misschien moeten we die uitnodiging maar eens aannemen,’ antwoordde haar moeder nadenkend. ‘Ik verlang er ook naar om je oom uit Kent weer te zien. Sinds hij weduwnaar is geworden, hebben we meer gemeen met elkaar. Dan ben ik ook even van die vervelende Comte de Tourmonte af.’

Elena leefde helemaal op. ‘En ik van die vervelende roddels!’ Meteen besefte ze dat ze zich versproken had, maar haar moeder keek niet verbaasd.

‘Ah, ma chérie… ik heb het gehoord. Die vreselijke Amanda is echt een heel slecht meisje om zoiets te verzinnen. Natuurlijk wilde jij haar armband niet houden, ze mag blij zijn dat je hem voor haar had gevonden en bewaard. Alsof de kleindochter van de Marquis de Salignac de la Mothe het nodig heeft om een armband te stelen van een burgermeisje!’ eindigde ze een beetje nijdig.

‘Voor God is iedereen gelijk, mama.’ Elena keek haar moeder over haar schouder plagerig aan. Dit soort discussies hadden ze vaker, en meestal was het meer spel dan ernst.

‘We zijn anders door Hem uitverkozen om in de adelstand geboren te worden,’ antwoordde haar moeder dan ook, met haar neusje in de lucht. ‘En nog wel in de hoogste kringen. En nu die afschuwelijke Napoleon weg is, zijn onze titels tenminste weer in ere hersteld.’

Elena glimlachte toegeeflijk. Mama was gewoon nooit helemaal volwassen geworden. Het was haar pas opgevallen nadat ze tante Paulette ontmoet had, vorige zomer. Haar tante was weliswaar kordater en energieker dan haar moeder, terwijl mama nogal verstrooid en een beetje lui was, maar verder waren ze uit hetzelfde hout gesneden. Als ze samen waren, leken ze net twee giechelende schoolmeisjes. Alles legden ze in hun voordeel uit, of het nu waar was of niet. ‘Dat is het voorrecht van een Franse edelvrouw,’ zei tante Paulette, toen Elena hen ermee plaagde. Precies wat mama ook zou kunnen zeggen. Het was jammer dat Pippa er niet bij was geweest, maar die was net getrouwd en had een rechtszaak aan haar hoofd. Ze schreef altijd zo lief over Ruben en over hun gevoelens voor elkaar. Zo’n huwelijk zou ze ook wel willen. Met je beste vriend trouwen en toch smoorverliefd op elkaar zijn.

Elena haalde de brief van haar nichtje onder die van haar vandaan en begon hem te herlezen. Ze schreef erg levendig en vol zelfspot, Pippa was zelf vast ook heel leuk! En dan was er nog Alec, Pippa’s jongere halfbroertje dat vorig jaar ook niet meegekomen was. Aan de verhalen van haar tante te horen, moest het een erg grappig en levenslustig jongetje zijn.

Haar moeder kwam weer terug op de uitnodiging. ’Schrijf maar dat we over een maand aankomen, de precieze datum weten we nog niet. We reizen mee op een schoener van je grootvader.’ En met een sierlijke handzwaai: ‘Dat weet hij nog niet, maar laat dat maar aan mij over.’

Zachtjes lachend begon Elena aan haar brief aan Pippa: Onze moeders veranderen nooit, mijn moeder bijvoorbeeld… Pips verhalen over tante Paulette waren minstens zo amusant. Al had haar tante geen gemakkelijk leven, sinds ze als gescheiden en hertrouwde vrouw niet mocht meedoen aan het openbare leven van de aristocratie. Wat een vreemd bestaan moest dat toch zijn. Elena hoopte het nooit mee te maken dat ze zich moest verbergen om de goede naam van haar echtgenoot te beschermen.

Na een laatste blik over het frisgroene landschap van de Surrey Hills, draaide Lord Marcus Palmerton zich om en liep met lange passen van zijn landhuis naar de stallen. Zijn vaders comfortabele koets was in gereedheid gebracht voor de reis naar Londen en hij verheugde zich erop zijn ouders en zussen weer te zien. Ze hoefden nu niet meer te schrikken van zijn magere uiterlijk. Door zijn slanke postuur toonde gewichtsverlies bij hem nu eenmaal snel, maar hij was intussen weer aangekomen en miste nog maar een paar pond van zijn normale gewicht. Terwijl zijn bediende naast de koetsier ging zitten, wipte Marcus het rijtuig binnen. Hij installeerde zich zo comfortabel mogelijk, om daarna door een klopje op de wand het sein tot vertrek te geven. Zijn stemming was opperbest en hij keek uit naar het balseizoen in Londen. Zijn onbeantwoorde gevoelens voor Pippa had hij eindelijk achter zich gelaten. Hij kon weer naar de toekomst kijken. Alles in hem verlangde naar een vrouw, een levensgezel. Ze hoefde niet rijk te zijn, maar ze moest wel een prettig karakter hebben en daarnaast een lief gezichtje en een elegant figuur bezitten. Vooral dat laatste vond hij belangrijk, hij wilde een vrouw om naar te verlangen. Pippa was zo’n vrouw geweest. Ze had nog veel meer in zich dan waar hij naar had gezocht. Vooral haar humor en eerlijkheid waren zo’n verrassing voor hem geweest… Even zag hij voor zich hoe haar ogen ondeugend sprankelden, wanneer ze hem brutaal van repliek diende. Hij beet op zijn lip. Maar goed, ze bleek niet de ware voor hem te zijn en het werd tijd om verder te kijken. Verdraaid, hij was jong en gezond, intelligent en vermogend, en daarbij ook nog knap om te zien! Er zou toch wel ergens een vrouw rondlopen die bij hem paste? Hij had geen zin om weer een winter in zijn eentje op Fredley Manor door te brengen. Het was een heerlijk huis, maar als vrijgezel kon je er behoorlijk eenzaam zijn. Ter afleiding pakte hij de krant en bekeek de societypagina. ‘Lady Rosemary Basingstoke is in de stad met haar ouders, na een verblijf van twee jaar in Zwitserland,’ las hij halfluid. ‘De tijd in het buitenland heeft haar goedgedaan. De blosjes op haar wangen zijn nog even roze en haar groene ogen sprankelen meer dan ooit, terwijl haar figuur heeft gewonnen aan gratie. Hmm, uitstekende familie, de Basingstokes…’ Hij kende haar broer nog van school. Nadenkend staarde hij voor zich uit. Als hij bij de Basingstokes ging logeren, liepen daar altijd twee zusjes rond die maar een jaar scheelden. Rosemary, was dat niet degene met het koperkleurige haar? Enfin, zolang ze maar elegant was. Een gracieuze vrouw, iets mooiers bestond er eigenlijk niet. Tijdens zijn rondreis door Europa met zijn studievriend Ruben had hij heel wat van die vrouwen gezien, vooral in Zuid-Europa, waar ze ook nog donkerharig waren met donkere ogen. Precies zoals… Nee! Hij betrapte zich erop weer naar Pippa af te dwalen en zocht naar een ander voorbeeld. O, zoals die verrukkelijke jonge vrouw in Siena! Allemensen, wat een schoonheid was dat: een massa donkerbruin glanzend haar, prachtige donkere ogen om in te verdwijnen en lippen als rozenblaadjes. Geërgerd schudde hij zijn hoofd. Hij dwaalde af. Het ging er nu om, dat hij hier in Engeland een geschikte vrouw moest zoeken. Eerst maar eens bepalen waar hij zou verblijven tijdens het balseizoen. Hij kon in zijn vrijgezellenappartement in The Albany verblijven of bij zijn ouders en zusjes logeren in hun Londense familiehuis aan Belgrave Square. De laatste optie was de meest gezellige, maar het nadeel was dat hij zich dan als een voorbeeldige zoon en broer moest gedragen, terwijl hij gewend was zijn eigen behoeften te volgen. Als het in hem opkwam, wilde hij een wedje kunnen plaatsen op een paard of een hond, wat drinken in een pub en een beetje flirten met een mooie barmeid. Zijn vader was nogal puriteins en had daar niet veel begrip voor. Zou hij ooit zo’n integere man als zijn vader kunnen worden? Iemand tegen wie iedereen opkeek, vanwege zijn onberispelijke reputatie… En zijn moeder was al net zo. Ze werd de meest gedistingeerde lady van Londen genoemd. Marcus uitte een diepe zucht, die eindigde in een kreun. Waarom was hij zelf zo hartstochtelijk en ongeduldig? Van wie had hij dat? Hij zou nooit in de schaduw van zijn ouders kunnen staan. Nooit. Maar dat wilde niet zeggen dat zijn toekomstige vrouw geen onbevlekte reputatie moest hebben. Hij kon als zoon van een graaf niet trouwen met een meisje aan wie een schandaal verbonden was. Dat had uiteindelijk de doorslag gegeven om Pippa op te geven. Zijn ouders waren al met moeite overstag gegaan voor Pip, omdat haar moeder haar vader had verlaten en opnieuw was getrouwd. Maar toen bleek dat die arme Pip volgens de Engelse wetgeving ook nog een buitenechtelijk kind was, had hij zijn hofmakerij gestaakt. Ze had sowieso al voor Ruben gekozen. Hè, nu zat hij weer aan Pippa te denken! Pip was voorbij en hij ging in Londen plezier maken en achter de meisjes aan. Nou ja, niet zoals vroeger. Al voor die zomer met Pippa, had hij besloten dat het tijd werd dat hij zich als een fatsoenlijke man ging gedragen. En dat voornemen wilde hij vasthouden. Hij zou achter de huwbare meisjes aangaan. Zachtjes zei hij weer: ‘Rosemary Basingstoke...’ De naam had iets heel aantrekkelijks en Rosemary was altijd al een veelbelovend meisje geweest met haar fijne bouw en heldergroene ogen. Haar broer Basil was een aardige kerel en haar vader, Lord Basingstoke, was een man met een goede reputatie. Allemaal facetten die meespeelden in zijn keuze.

Hij merkte dat zijn lege maag protesteerde tegen het deinen van de koets en opende de mand die zijn bediende in de koets had gezet. Zo te zien had zijn zorgzame huishoudster de lekkerste dingen uit de provisiekast gehaald om mee te geven. Gretig nam hij een hap uit een stuk Shepherd’s pie.