Dank

Met dank aan collega's Saskia Schouten en Marjon Revet-Weerink

voor hun feedback en correcties.

Colofon

© 2020 Van Driel Publishing en Dani van Doorn
Auteur: Dani van Doorn

Omslagbeeld: Anna Kanifatova (Pexels)

Omslagontwerp: Terry van Driel
Opmaak: Terry van Driel

ISBN: 978 94 93200

NUR: 342, 343

WWW.VANDRIEL.BE

info@vandriel.be

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen, activiteiten, aangehaalde voorbeelden of namen van personen berust op louter toeval.

Ook verschenen bij Van Driel Publishing

Regency romance ‘Tussen Londen en Surrey

Pippa - isbn 9789082949445 (e-book) - isbn 9789082949438 (paperback)

Elena - isbn 9789493200234 (e-book) - isbn 9789493200173 (paperback)

Historische feelgood

Cecily - isbn 9789493200104 (e-book)

Chicklit

Lenteliefde 1 Bjoetie & De Biest - isbn 9789493200029 (e-book)

Lenteliefde 2 Wie is Mister Jones? - isbn 9789493200074 (e-book)

HOOFDSTUK 1

December

'Snel,' zei de keukenmeid en duwde Roxy een lepeltje in haar handen. 'De kokkin is toch in de voorraadkamer. Je hebt nog nooit zoiets heerlijks gehad.'

Voorzichtig proefde Roxy met het lepeltje van de saus. Ze was dol op hertenragout en het was een tijd geleden dat ze het had gegeten. 'Verrukkelijk.' Maar toen ze opkeek, zag ze de twee keukenmeiden verschrikt naar de deuropening achter haar staren. Ze kuchte om een stukje hertenvlees dat in haar keel was blijven hangen weg te krijgen. 'De temperatuur is precies goed,' ging ze hees verder alsof ze vóórproefde. 'Deze gang kan opgediend worden.'

'Sinds wanneer snoepen dienstmeisjes van het eten van de gasten?' hoorde ze ineens een lijzige stem achter zich vragen.

Opnieuw kuchte ze en ze draaide zich langzaam naar de spreker om. 'Sinds ik de klachten van verwende gasten in ontvangst moet nemen, sir.'

Tegen de deurpost van de keuken stond een jongeman geleund. Ze herkende het type meteen: knap, goed gekleed, overdreven zelfverzekerd. Aan zijn avondkostuum te zien een gast van Lord Chapman.

Maar wacht eens, ze kende hem toch ook? Was dit niet Steven Letterby? Een van die over het paard getilde studievriendjes van haar broer. Ja, hij was het echt en nog net zo arrogant als vroeger. Altijd al een vervelende knul geweest. Het zou haar niet verbazen als hij degene was die de butler in hoge staat van agitatie naar de kelder had gestuurd. Zou hij haar herkennen in dienstmeisjeskleding? Vast niet. Ze hadden elkaar al jaren niet gezien en ze droeg haar haar nu glad naar achteren onder een mutsje, terwijl de donkere krullen anders haar gezicht omkransten. Bovendien was het ondenkbaar dat een edelvrouw als dienstmeisje ging werken.

Intussen stond hij haar met hooghartig opgetrokken wenkbrauwen van top tot teen op te nemen. 'Jij stond ook niet vooraan toen schoonheid werd uitgedeeld. Lieve help, wat ben jij lelijk.'

Achter zich hoorde Roxy enkele stafleden hun adem inhouden en zo neerbuigend mogelijk antwoordde ze: 'Gelukkig wel, want de man die mij heeft uitverkoren, deed dat om mijn persoonlijkheid en niet uit geldbejag of pronklust.'

Hij hief zijn kin op. 'Een dienstmeid met weerwoord. Vreemd personeel neemt Lord Chapman tegenwoordig aan. Als ik hem dit vertel, vlieg je er op staande voet uit.'

Met een pesterig glimlachje zei ze: 'Wacht dan nog even tot de jachtpartij voorbij is, sir. Anders hebt u er alleen de vaste staf mee.'

'O, je bent ingehuurd als extra personeel. Het zal niet moeilijk zijn om uit te vinden via welk bureau dat is gebeurd.'

Roxy draaide zich terug naar de terrine en tilde hem op. 'Dolgezellig om met u te praten, sir, maar als ik nu de hertenragout niet naar boven breng, is er wéér een gast ontevreden.' Ze wist niet wat Steven kwam doen – waarschijnlijk de butler nog verder in het nauw drijven – en het leek haar het beste om hem weer mee naar boven te lokken. Met opgeheven hoofd liep ze hem voorbij, maar na een paar stappen begreep ze al waarom de grote terrine alleen door Wilson of een andere mannelijke bediende gedragen werd. Ze kon hem bijna niet houden!

Steven was haar de gang in gevolgd en toen ze met een kreun de terrine in de keukenlift naast de trap liet zakken, zei hij: 'Je had op Wilson moeten wachten, die dekschaal is veel te zwaar voor zo'n klein ding als jij.'

Roxy sloot het luik en trok aan het touw om de lift naar boven te transporteren. 'Meneer Wilson is in de wijnkelder, nieuwe wijn halen omdat de andere was afgekeurd. Weet u nog?' Met een uitdagende blik liep ze hem voorbij en begon daarna snel de trap naar de begane grond te bestijgen.

'Jij kleine kat!' Steven kwam haar meteen achterna. 'Als ik niet had gezegd dat die wijn bedorven was, had de gastheer morgen geen jachtpartij gehouden, maar een ziekenzaaltje kunnen inrichten. Die wijn smaakte muf en prikkelend, een duidelijk teken dat hij bedorven was. Ik zei het juist om de butler te beschermen, omdat niet iedereen zoiets meteen proeft.'

'Heel nobel van u.' Ze opende het luik, maar voordat ze de zware dekschaal kon optillen, pakten zijn handen haar van achteren vast en zetten haar kordaat opzij. 'Laat mij dat doen, voordat je binnen dat ding laat vallen en de hertenragout de boezem van Lady Gresham bedekt.'

Ondanks haar ergernis moest Roxy even op haar lip bijten om het niet uit te proesten. Lady Greshams boezem was inderdaad zo uitgebreid, dat die niet te missen was als ze de schaal tijdens het opdienen uit haar handen liet glijden.

Steven tilde de terrine uit de lift. 'Trouwens, terwijl we net de trap opliepen, begreep ik wat die nobele man die jou verkozen heeft, in je zag. Je hebt een mooi achterwerkje, vooral als je heupwiegend de trap op loopt.'

Roxy zoog haar adem in en stond op het punt hem een draai om zijn oren te geven, hertenragout of niet, toen de butler bovenaan de bediendentrap verscheen met drie flessen in zijn armen.

'My lord, laat mij die terrine dragen!' zei hij hijgend.

'Jij hebt je handen al vol, Wilson, ik maak er wel een lolletje van.'

Roxy liep snel naar de eetkamerdeur om die tijdig voor Steven en Wilson te kunnen openen.

De butler sprak verder. 'Ik wil u nog bedanken, my lord, dat u me gered heeft van een grote blamage. Mijn neus is niet goed genoeg meer voor het keuren van de wijn. Ik zal de jonge Henry ervoor op moeten leiden.'

Roxy zag Stevens ogen even verzachten. 'Heel verstandig, Wilson.' Hij draaide zich naar de deur die Roxy voor hen openhield, terwijl ze er zelf achter bleef staan. Spottend maakte ze een diepe kniebuiging, in de wetenschap dat ze uit het zicht van het gezelschap was.

'En jij, kleine kat, bent nog niet van me af!' De uitdrukking in zijn ogen voorspelde niet veel goeds.

Roxy bedwong de lust om haar tong uit te steken en rende toen snel naar beneden. Sufferd die ze was om niet meteen de andere schalen mee naar boven te nemen! Nu zou niet alles even heet opgediend worden.

Gelukkig had het keukenpersoneel de rest van de hoofdgang al in de lift gezet. Samen met een collega rende Roxy weer naar boven. Geen wonder dat dienstmeisjes altijd zo slank waren, ze liepen letterlijk de benen onder hun lijf vandaan. Vervolgens werd ze zó in beslag genomen door het werk, dat ze nergens anders meer aan kon denken. Pas toen ze 's avonds doodmoe in bed viel, dacht ze vaag: Lórd Steven Letterby? Was zijn vader al overleden?

***

De volgende morgen was ze nog uitgeput van de vorige avond. De butler schrok zo van haar witte gezicht dat hij haar naar buiten stuurde om een frisse neus te halen.

'Kom over een uurtje maar terug. Het ontbijt wordt als buffet in de ontbijtkamer geserveerd, dus ik heb je nog niet echt nodig. Vanavond echter des te meer.'

Dankbaar liep Roxy het bos in dat aan het park van Chapman House grensde. Ze hield van de herfst en genoot van het kraken van de dode bladeren onder haar voeten. Wat een mooi bos met die doorkijkjes naar de akkers. Heerlijk om even in de natuur te zijn, nu ze noodgedwongen het grootste deel van haar tijd in Londen doorbracht.

Op dat moment rende er een haas voor haar langs en bijna gelijktijdig klonk er een schot dat vlak naast haar insloeg. Hevig geschrokken sprong ze achter een boom om daar met bonzend hart te wachten op wat er ging gebeuren. Welke gek ging er nu in het wilde weg schieten? Dat kon alleen maar een stroper zijn die zich op het landgoed ophield. Een gast van Lord Chapman zou nooit voor aanvang van de jachtpartij al gaan jagen. Ze keek voorzichtig een beetje voorbij de boom of ze de haas zag liggen, maar die was kennelijk ook niet geraakt.

Al gauw klonken er voetstappen en toen een stem. 'Hallo? Hallo, heb ik u geraakt?' Het was een beschaafde stem die nogal bezorgd klonk en met een zucht kwam ze achter de boom vandaan om oog in oog met Steven Letterby te komen te staan. Mooie ogen had hij, al waren ze wat rood. Had hij gisteravond zoveel gedronken?

'O, my lord,' zei ze meteen in haar rol en maakte een diepe reverence.

Hij sloeg er geen acht op. 'Ik heb je niet geraakt?'

'Nee, en de haas ook niet, vrees ik.'

Hij beet even op zijn lip en keek om zich heen. 'Die haas interesseert me niet. Weet je zeker dat ik je niet heb geraakt? Til je cape eens op en draai eens om?' Hij bekeek haar van alle kanten. 'Ik zie geen gaten in je kleding of bloedvlekken.' Met zijn hand op zijn hart zuchtte hij een keer diep en mompelde een lelijk woord.

'U wilde de andere gasten voor zijn, my lord, uit angst dat er niets meer voor u overbleef om op te schieten?' Spottend nam ze hem op. Hij zag er nogal indrukwekkend uit in zijn jachtkleding en met zijn geweer onder zijn arm. Types als Steven en zijn vrienden hadden altijd al het bloed onder haar nagels vandaan gehaald, en ze besloot hem eens goed terug te pakken. Wat had ze te verliezen?

Hij ging niet op haar vraag in, maar merkte knorrig op: 'Gisteren noemde je mijn titel niet eens. Wat doe je hier eigenlijk? Het werk ontduiken waar je voor aangenomen bent? Je komt me trouwens bekend voor, ik heb je vast al eens ergens eerder gezien. Een meid als jij kan nergens een vaste aanstelling krijgen.'

'De aanval is de beste verdediging, zegt men, en tevens een manier om vragen te ontwijken.' Wat had hij te verbergen en waarom ging hij zo vroeg op pad om te jagen op de dag van een jachtpartij? Het was uiterst merkwaardig.

Hij keek nog sikkeneuriger. 'Ik heb genoeg van jouw brutale opmerkingen. Straks bij het ontbijt zal ik Chapman informeren over je gedrag.'

'Prima! Zal ik hem dan ook over uw jachtpogingen vertellen?'

Hij vernauwde zijn ogen. 'Dat moet je eens proberen, kleine straatkat. Je bent even slecht als je lelijk bent.'

'Hebt u iets tegen lelijke mensen? Ze zijn anders ook door God gemaakt.'

'O, nu ga je zelfs op de religieuze toer. Je bent werkelijk het ergste van het ergste soort. Brutaal, afzichtelijk en daarbij nog schijnheilig. Walgelijk.' Boos keek hij haar aan.

Wat was er toch met zijn ogen? Zo herinnerde ze zich hem niet. Was hij soms alcoholist of verslaafd aan de opium? Jonge kerels zoals Steven, die geen verantwoordelijkheid droegen, hadden niets om voor te leven. Het enige wat ze deden, was geld uitgeven, zich laveloos drinken, en achter de vrouwen aangaan.

'Hebt u uw titel gekregen omdat uw vader overleden is?' Het zou haar spijten, Lord Letterby senior was een echte gentleman. De appel viel in dit geval heel ver van de boom.

'Ja, niet dat het je iets aangaat. Maar mijn landgoed heb ik van mijn oom geërfd.'

Ineens herinnerde Roxy het zich. Had haar moeder niet verteld over het landgoedje Mackleby Manor en de slechte conditie waarin het overgedragen was aan zijn nieuwe eigenaar? "Naar één van die onverantwoordelijke jonge kerels die zich in Londen amuseren zonder te trouwen, terwijl er zoveel meisjes naar een echtgenoot verlangen", had haar moeder verontwaardigd gezegd. Dat was weer een hint naar Roxy's ongetrouwde staat, natuurlijk. Alsof Steven en zij elkaar ooit als serieuze huwelijkskandidaat zouden zien. Een beweging achter hem trok haar aandacht. 'Er zit daar een haas in het veld. Als u nog wat wilt schieten? Al zou ik het niet aanraden, er zijn misschien meer vroege wandelaars.'

Hij lachte kort. 'Ik denk niet dat het gewaardeerd zal worden door de andere gasten als ik voor aanvang van de partij al met wild thuiskom.' Plotseling bood hij haar het geweer aan. 'Laat jij maar eens zien of je het beter kunt, kleine betweter. Hij is geladen.'

Verrast nam Roxy het vuurwapen aan. Het was enige tijd geleden dat ze had geschoten en ze was benieuwd of ze het nog kon. 'Hoe is de terugslag?'

'Valt wel mee met dit wapen.'

Veiligheidshalve hield ze genoeg ruimte tussen haar schouder en het wapen. Geconcentreerd mikte ze op de haas en haalde de haan over. Terwijl het dier over de kop sloeg, kneep haar maag ineens samen van spijt. Waarom had ze een dier gedood dat daar onschuldig zat? Chapman en zijn huishouden kwamen niets tekort en vanmiddag zouden ze beladen met wild thuiskomen. Dood nooit zonder reden, zei haar vader altijd.

'Wie heeft je zo goed leren schieten?' hoorde ze Lord Letterby toen verbaasd naast zich vragen.

'Mijn vader,' antwoordde ze naar waarheid, nog aangeslagen door het beeld van de haas die door de lucht vloog. Gelukkig had ze geen reebokje geschoten of een vos… Hoewel, gaf hun schoonheid hen meer waarde dan een haas? Ze leek Steven wel met deze gedachte.

'Je vader? En wie is dat dan?' Steven klonk nog steeds perplex.

Met een zucht keek ze opzij. Ze kon het maar beter vertellen voordat hij haar herkende, zo zonder uniform en mutsje. 'Hij was Lord Waverly, maar nu is mijn broer dat.'

'Waverly!' riep Steven uit. 'Ben jij de dochter van graaf Waverly? De zus van Lewis Waverly met wie ik op de universiteit zat?'

'Ik geloof het wel, hè? En jullie waren die losbollen die de kantjes eraf liepen en meer geld uitgaven dan jullie hadden.'

'Roxy Waverly,' zei hij met samengeknepen ogen. 'Nou weet ik waar ik je van ken. Jou moet ik het altijd nog betaald zetten dat je spinnen in mijn bed deed en torren in mijn soep als ik met mijn broer bij jullie logeerde.'

Ze giechelde plotseling. 'Deed ik dat? Wat vreselijk van me.' Ze had hem kennelijk al eens teruggepakt, wat een heerlijke gedachte was dat.

Ineens realiseerde hij zich kennelijk iets en maakte een buiging. 'Neem me niet kwalijk, Lady Roxy is het natuurlijk. Tenzij u intussen getrouwd bent met een lord, my lady?'

'Verre van.' Ze keek naar de plek waar de haas moest liggen. Als ze het dier liet liggen, was het helemaal zinloos om één van Gods schepselen zonder aanleiding om te brengen.

'Die jongeman die u beminde om uw persoonlijkheid was dus verzonnen.'

'Nee, maar hij had geen titel en bovendien is hij omgekomen op het slagveld.' Roxy trok aan een groepje grashelmen en zuchtte. Arme lieve George, hij was zo'n schat geweest en zo anders dan haar vader en broer. Of Steven en zijn maten. Ze miste hem nog elke dag.

'Neem me niet kwalijk, dat wist ik niet.'

Toen ze Steven aankeek, stonden zijn ogen onverwacht ernstig. Als hij zo keek, had hij wel iets aardigs. Net als gisteren, toen hij Wilson geruststelde.

'De oorlog heeft veel ellende gebracht.' Hij staarde weer over het veld.

'Was je ook op het slagveld?' Zij wist weinig van wat Lewis vroegere vrienden de laatste jaren hadden meegemaakt.

'Nee, één zoon in het leger vond mijn vader genoeg.' Hij lachte vreugdeloos. 'En nu kan het niet eens meer omdat ik een oogafwijking heb. Het is beter als ik mijn geweer vandaag niet gebruik.'

Dat raakte haar toch, een man die zo jong al te kampen had met een chronische oogaandoening. Hij was kennelijk gaan schieten om na te gaan of hij wel betrouwbaar was met een geweer. 'Wat is het voor oogziekte?'

'Dat weten de artsen niet precies.' Hij perste zijn lippen op elkaar alsof hij er niet over wilde praten. Misschien was hij bang om blind te worden.

Ze veranderde van onderwerp. 'Ik had nog niet gehoord dat jij het was die Mackleby Manor had geërfd.'

'Ja, het is me nogal wat fraais dat ik op mijn dak heb gekregen,' verzuchtte hij.

Die verwende opmerking schoot weer in haar verkeerde keelgat. 'Je gaat natuurlijk liever naar jachtpartijen – voorzien van de nieuwste jachtuitrusting – om te genieten van het goede dat de aarde voortbrengt. Intussen verkommeren je pachters in hun rotte huisjes en mislukken de oogsten.'

Met een ruk draaide hij zich naar haar om, zijn tabaksbruine irissen donker van boosheid. 'Fout op alle fronten! Mijn pachters wonen niet in rotte huizen en de oogst is al binnen. Waar ik eigenhandig aan meegewerkt heb! Wat geeft jou trouwens het recht om mij te veroordelen? Het feit dat je de dochter van een graaf bent en ik de zoon van een burggraaf?'

Roxy draaide heen en weer en bekende toen: 'Eerlijk gezegd beschreef ik de situatie op het landgoed van mijn broer... Dat wil zeggen: als hij niet ingrijpt en ik vind dat hij daar veel te lang mee wacht.'

'Lewis was altijd al een egoïst.'

'Neem me niet kwalijk, maar jij was geen haar beter voordat je je je titel kreeg!'

'Dat klopt. De verantwoordelijkheid heeft me echter veranderd. Plus mijn oogziekte. Dat maakt je nederiger. Ik ga die haas ophalen, loop je mee?'

'Nederiger?' herhaalde ze verbijsterd, terwijl ze om hem bij te houden, bijna twee keer zoveel passen maakte als hij. 'Vind je de manier waarop je Rosy het dienstmeisje behandelde met nederigheid te maken hebben? Volgens mij meer met vernedering.'

Hij keek half naar haar om. 'Ja, nou ja. Je was ook wel erg brutaal tegen me en ik zei het eerste dat in me opkwam. Het spijt me.'

'Nietwaar, het spijt je niet en je meende elk woord.'

Hij liep zwijgend en met gebogen hoofd verder en ineens schoten er tranen in haar ogen. Dit was pas vernederend, dat hij het niet ontkende. Ze slikte om de brok in haar keel te laten zakken en was blij dat ze niet hoefde te praten. Na enig zoeken vonden ze de haas. Het was al een ouder dier, maar er zat aardig wat vlees aan.

'Tegenover het park staat een klein boerderijtje, zal ik hem daar afgeven?' stelde Steven voor.

Roxy knikte. Ze vertrouwde haar stem nog niet. Toen ze Rosy het dienstmeisje was, was het leuk om Steven uit te dagen. Ze kon zelfs lachen om zijn beledigingen, maar als Lady Roxy die hem persoonlijk kende, vond ze ze nogal pijnlijk.

Terwijl ze richting het huis liepen, vroeg Steven: 'Ga je me nog vertellen waarom je je voordoet als dienstmeisje? Je weet nu dat ik niet raak kan schieten, dan mag ik jouw geheim ook weten.'

Roxy zuchtte. 'Ik weet niet of ik jou in vertrouwen kan nemen…'

'Kom op, Rox. Dan vergeef ik je de spinnen, de torren en daarboven alle vreselijke dingen die jij me gisteren hebt toegevoegd.'

'Ik? Wat heb ik nu tegen je gezegd? Jij hebt míj de vreselijkste dingen naar mijn hoofd geslingerd!'

Hij was weer even stil en liep wat langzamer. 'Eigenlijk heb je wel gelijk, ik heb grove dingen tegen je gezegd. Ik ging naar de keuken om te kijken of ik Wilson even alleen kon spreken. Om hem uit te leggen dat ik de wijn niet afkeurde om hem belachelijk te maken, maar juist om hem te behoeden voor erger. En toen trof ik jou daar aan, terwijl je heerlijk stond te snoepen van een hapje hertenragout. Ik wilde je ermee plagen, maar je viel me meteen aan. Dat pik ik niet met ander personeel erbij.'

Ze waren intussen bij de oprijlaan aangekomen en stonden stil om ieder hun weg te gaan.

'Ach.' Ze haalde haar schouders op. 'Jij hebt je altijd beter dan anderen gevoeld en elk woord van gisteren was gemeend.'

Hij was even stil en keek haar daarna ondeugend aan. 'Van dat achterwerkje en heupwiegen in elk geval wel.'

Wat een flirt! Zelfs terwijl hij haar beledigde, flirtte hij nog met haar! Ze stak haar neus in de lucht. 'Ik vertrouw je voor geen penny, Lord Letterby en ik vertel je lekker niet waarom ik hier werk.' Ze wilde doorlopen naar de bediendeningang, maar hij hield haar tegen.

'Ik kan je laten ontslaan, weet je...'

Ze glimlachte. 'Ik denk het niet. Lady Chapman heeft me deze positie zelf aangeboden en ze zal het niet waarderen als je me ontmaskert in het bijzijn van haar gasten.' Met een knipoogje liep ze verder.

'Lady Roxy, je bent en blijft een kat!' hoorde ze hem nog zeggen voordat hij de weg overstak naar de boerderij. Grinnikend liep ze verder. De haas was in elk geval niet voor niets geschoten. Toch wel aardig van Steven dat hij daaraan dacht, om het dier bij mensen af te geven die het waarschijnlijk niet breed hadden. Misschien was hij wel een goede landheer. Misschien was hij echt veranderd. Maar niet helemaal! Die nare dingen die hij had gezegd, bleven hangen. Vreemd, gisteren maakte het haar niet zo uit. Nu hij wist wie ze was, raakten zijn woorden haar alsnog. Lelijk en afzichtelijk had hij haar genoemd. Maar met een mooi achterwerkje, dat wel, dat had George haar ook eens verteld. Met een glimlachje kwam ze de keuken binnen.

'Zo, Rosy, nu zie je er beter uit. Met rozenblosjes op je wangen en stralende ogen. Ga eerst maar eens ontbijten.'

'Dank u wel, Mr. Wilson, u bent een engel.' Oeps, dat was niet de juiste toon van een bediende tegen een butler die ze nauwelijks kende. De oudere man keek een beetje verbluft, maar glimlachte vervolgens vaderlijk.

Toen ze na haar eigen ontbijt in de chique ontbijtkamer kwam met een ketel heet water voor de thee van de gasten, zat Steven daar in zijn eentje. Na een knikje ging ze zwijgend haar gang en ze voelde hoe zijn ogen haar volgden. Waarom deed hij dat, hij had toch zo'n hekel aan lelijke mensen? Of zat hij weer een belediging te verzinnen?

'Ik geloof dat ik de keuze van je verloofde steeds beter ga begrijpen,' hoorde ze ineens achter zich zeggen. 'Het is niet alleen je achterwerk, de rest van je figuur is ook niet onaardig. Dat meende ik vanmorgen in het bos al te zien.'

Veiligheidshalve reageerde ze niet. Ze hield haar hart vast voor het geval dat hij zou zeggen dat het jammer was dat haar gezicht zo bij de rest afstak. Ze was geen mooi meisje en dat had ze geaccepteerd. Maar om ronduit lelijk genoemd te worden, deed behoorlijk zeer. Zodra ze kon, maakte ze zich uit de voeten, met zijn plagerige lachje in haar oren. Hij ging het haar moeilijk maken, dat wist ze nu al. Misschien moest ze hem de waarheid vertellen, op voorwaarde dat hij gewoon tegen haar deed als het personeel en de rest van het gezelschap erbij was. Haastig liep ze de lange gang door naar de bediendentrap en dacht onderwijl na over wat Steven net had gezegd. "Dat meende ik vanmorgen in het bos al te zien". Plotseling begon ze te blozen als een pioenroos. Ze had zich in het bos van alle kanten door hem laten bekijken! Met haar cape omhoog. Wat vreselijk gênant... Terwijl ze de trap afroffelde, bedacht ze dat het ondanks alles vleiend was dat hij dat deel van haar kennelijk wel de moeite van het bekijken waard vond.

Zodra ze de keuken binnenkwam, stuurde de kok haar opnieuw naar boven, ditmaal met de schaal met roerei en het toastrekje.

'Ha, daar zat ik op te wachten,' zei Steven vergenoegd toen ze binnenkwam. 'Geef me maar eens wat toast met boter en roerei.'

'Dat kun je heel goed zelf.' Het was een ontbijtbuffet, en de gewoonte was dat de gasten zelf naar het buffet kwamen en porties van de gerechten op hun bord schepten.

'Kleine kat, wat doe je hier eigenlijk? Dat heb je nog steeds niet verteld.' Terwijl hij opstond, keek hij haar met samengeknepen ogen aan.

'Nee, en jij evenmin. Je ogen zijn niet goed genoeg voor de fazantenjacht, dus het is niet alleen zinloos, maar ook gevaarlijk om mee te doen.'

'Een man alleen wil wel eens gezelschap, zo'n landhuis is aardig eenzaam voor een vrijgezel.' Met een nurks gezicht begon hij diverse gerechtjes op zijn bord te laden.

'O, nu snap ik het,' zei Roxy ineens. 'Je eet en drinkt je buik rond aan andermans tafel en intussen probeer je een rijke vrouw aan de haak te slaan. Dát is wat je hier doet.'

Hij keek nog bozer. 'Een man met een bijna failliet landgoed zal toch iets moeten doen om het in stand te houden.'

'Tuurlijk, en dan besteed je dat geld aan het opknappen van je huisje en je ontvangt je vrienden op drank- en eetfestijnen en dan is het geld alweer op!' zei ze vrolijk terwijl ze haar handen tegen elkaar sloeg.

Haar opzet was gelukt, ze zag oprechte woede flitsen in zijn ogen. 'Ik denk dat je in de war bent met die waardeloze broer van je. Toevallig heeft de vorige eigenaar zo gehandeld als jij beschrijft en dát is de oorzaak van de ellende op Mackleby Manor! Als ik geen herstel en vernieuwing doorvoer in de landbouw, is er geen toekomst voor de pachters. Ik moet de beek verleggen die de akkers bevloeit én nieuwe bomen planten. Anders staan we straks met lege handen. Maar dat zijn dingen waar een vrouw geen verstand van heeft.'

Nu was zij degene die steigerde van verontwaardiging. 'Toevallig was ik in afwezigheid van mijn broer – die liever met jou en je vriendjes de bloemetjes buitenzette in Londen – degene die samen met de rentmeester het landgoed beheerde, toen mijn vader dat niet meer kon!'

Hij fronste diep. 'De bloemetjes buitenzette? We waren jong en genoten van het leven, dat zou jij eens moeten doen. En dat je zo graag een mannentaak op je nam, is een bewijs van je bazige natuur.'

'Ik ben tenminste niet zo'n meisje dat met haar ouders naar jachtpartijtjes gaat om een man aan de haak te slaan.' Roxy bukte zich om het vuur op te stoken en haalde wat toastkruimels van het buffet. Haar taak was nu om te zorgen dat het buffet netjes bleef en dat alle gerechten op tijd werden aangevuld.

'Je zou ook geen kans maken, Lady Roxy, je bent twee keer zo lelijk als Melanie, Flora en Augusta bij elkaar.'

Roxy reageerde meteen op zijn onhandige formulering. 'Dus je vindt die meisjes lelijk? Dan heb je zeker een voorkeur voor lelijke meisjes, gezien het feit dat je aan deze jachtpartij meedoet.'

'Nee, ik vind ze niet lelijk!' Driftig roerde hij in zijn thee, terwijl hij humeurig voor zich uit staarde. 'Hoewel... Augusta is lelijk van ontevredenheid, en daardoor te onaangenaam om een heel leven tegenaan te kijken. Flora is zo temerig dat ik er misselijk van word en Melanie lacht als een geit. Dom zijn ze alle drie.'

Ondanks zichzelf schoot Roxy in de lach. 'Arme Lord Letterby, komt helemaal voor niets naar Chapman House. Had je dat niet eerder kunnen bedenken, je kende die meisjes toch al?'

Hij begon te eten. 'Heb ik gedaan, maar ik gunde ze nog een kans.'

'Hoe nobel.' Toen hij wantrouwig naar haar opkeek, vouwde ze vroom haar handen ineen en knipperde hem met haar wimpers toe. Ineens zag ze zijn mondhoeken trekken, alsof hij moest lachen. 'Wacht maar, kleine kat, jou pak ik nog wel.'

'Ik hoop dat je me dan achterna komt met je geweer, je schiet toch mis.' Breed grijnzend vouwde ze een servet op.

Hij grinnikte ook even, en zei toen ernstig. 'Je kunt er wel grapjes om maken, maar dat scheelde echt niet veel, Rox.'

Verbaasd over zijn onverwachte ernst zweeg ze en dat was maar goed ook, want vanaf dat moment kwamen de andere gasten een voor een binnenlopen. Roxy kreeg het druk met het bedienen van degenen die plotseling niet meer wisten wat een ontbijtbuffet was. Vooral de jongedames hadden er last van. Roxy was handig genoeg om snel door te kunnen werken, maar ze kon niet alles tegelijk doen. Ze kreeg het er warm van.

'Wat een blos, Rosy,' zei Steven ineens. 'Je naam is goed gekozen.'

Roxy, die zich ergerde aan de achteloosheid waarmee Melanie haar theekopje neerzette zodat de inhoud over de rand golfde, keek hem even woedend aan.

'Nou hoef je niet zo boos te kijken, Roxy. Eh, Rosy bedoel ik,' verbeterde hij zich zogenaamd.

Lady Chapman, die intussen ook was aangeschoven, keek even verontrust van Steven naar Roxy.

'Ze lijkt echt verbluffend veel op Roxy Waverly, vinden jullie niet?' vroeg Steven toen aan de andere gasten.

'Ja,' zei de vader van Augusta. 'Hoewel ik jou nog charmanter vind, Rosy.'

Ze maakte geamuseerd een kleine kniebuiging. 'Dank u, Sir Melvin.'

'Ik heb Roxy al zolang niet meer in het openbaar gezien, dat ik het echt niet zou weten,' zei Lady Chapman om van het onderwerp af te komen.

Maar de jongedames zagen een kans om af te geven op een andere jongedame. 'Ze durfde zich niet meer op bals te vertonen, omdat ze steeds als muurbloempje bleef zitten als er gedanst werd,' teemde Flora.

'Ja, en omdat er zoveel grapjes werden gemaakt over het feit dat ze zo'n alledaags gezicht had.' Melanie giechelde.

Augusta kwam al even prettig uit de hoek. 'Zulke onaantrekkelijk meisjes moesten ze gewoon verbieden om op een bal te komen, ze halen de sfeer naar beneden.'

'Ja, toen ze zich verloofd had, waren we haar lekker kwijt,' zei Flora.

'O, ja, die verloofde, George. Een dominee, was het niet?' Melanie liet haar geitenlachje horen. 'Ook al zo'n alledaags type.'

'Hij is omgekomen in de oorlog en nu zal ze wel altijd alleen blijven,' besloot Augusta met veel genoegen.

Roxy's mond – die was opengevallen tijdens deze vileine conversatie – sloot zich met een klap. Maar daar kwam de cavalerie aan, in de vorm van Augusta's vader.

'Wat, Lady Roxy Waverly?' vroeg hij een beetje verontwaardigd. 'Niets mis mee! Pittig kopje en een mooi figuur. Pittig karakter ook en allesbehalve dom. Zal een goede vrouw zijn voor een landgoedeigenaar.'

Als op afspraak keken de jongedames alle drie naar Steven, die meteen zijn handen ophief. 'Kijk niet naar mij, dames. Ik heb liever een lieftallige jongedame zoals jullie tegenover me aan tafel zitten.'

Dat was de druppel! Gedecideerd Roxy opende haar mond. 'Ja, vooral als je ze alle drie even dom vindt.'

'Rosy!' zei de vrouw des huizes bestraffend. 'Hoe durf je!'

Het hele gezelschap keek geschokt van Steven naar haar.

Op zijn beurt zond hij haar een blik alsof hij haar wel kon vermoorden. 'Wat doe je hier, Roxy Waverly? Kun je me dat uitleggen in plaats van overal commentaar op te geven?'

'Ik herhaal alleen maar wat u mij net vertelde over deze jongedames, Lord Letterby. Het is uw eigen commentaar en de naam is Rosy, Rosy Black.'

'Rosy, zo is het genoeg,' zei Lady Chapman streng. 'Ga naar de keuken en stuur Mary omhoog.'

Kokend van woede verliet Roxy de kamer. Wat een misselijke meiden, om zo schamper te doen over George. Over iemand die gesneuveld was voor zijn eigen land, nota bene! En met Steven had ze ook nog een appeltje te schillen.