Colofon

© 2020 Van Driel Publishing en Dani van Doorn
Auteur: Dani van Doorn

Redactie: Saskia Schouten

Omslagontwerp: Terry van Driel

Omslagbeeld: Pexels.com

Opmaak: Terry van Driel

ISBN: 9789493200265 (e-book)

NUR: 342, 343

WWW.VANDRIEL.BE

info@vandriel.be

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Bart loopt voor me uit naar de uitgang van ons kantoorgebouw, zijn degelijke paraplu stevig in de hand. Alles is degelijk aan Bart, tot en met zijn manier van lopen toe. Maar denk nu niet dat Bart saai is. Absoluut niet. Bart is gewoon precies goed. Hij is precies lang genoeg en precies breed genoeg. Daarbij heeft hij ook nog een gezicht dat precies goed is.

'Knap', zeggen de Ashleys en Samantha's van ons grote kantoor in Manhattan. Maar voor mij is hij precies goed. Net als zijn persoonlijkheid, hij gedraagt zich precies stijf en afstandelijk genoeg om niet populair te zijn. Al zeuren Ashley 1 t/m 4 en Samantha 1 t/m 6 er nog zo over dat hij hot is en dat het zo jammer is dat hij niet te versieren valt. Maar dat vind ik natuurlijk weer precies goed. Ik wil een degelijke man, geen kerel die van de ene vrouw naar de andere floddert. Het enige nadeel aan Bart is dat hij míj niet precies goed vindt. Met andere woorden, hij ziet me totaal niet staan. Ik ben ook wat klein uitgevallen, dus misschien heeft hij altijd letterlijk over me heen gekeken op kantoor, tot en met de kerstborrel van daarnet toe. Ik hield hem steeds in de gaten, maar hij bleef maar met dezelfde mensen praten. Ik leek wel onzichtbaar voor hem. Misschien moet ik daar vanavond maar eens verandering in brengen.

Voordat ik het pand verlaat, prop ik mijn oude paraplu in de vuilnisbak en haast me achter Bart aan om brutaalweg onder zijn paraplu op te kunnen duiken. Het is donker en het sneeuwt, de ideale kerstavond voor een romantisch samenzijn, ik zie het al helemaal voor me. Bart brengt me galant naar huis en… Ik duik naast hem op.

'Mag ik met je meelopen naar de bushalte? Mijn paraplu is stuk,' leg ik uit als hij vragend opzij kijkt. Het klinkt vrijmoedig, maar vanbinnen voel ik me net een lillend kerstpuddinkje.

Zijn rechtermondhoek trekt omhoog en ik zie een klein vonkje in zijn ogen verschijnen. 'Prima.'

Wat gebeurt er nu? vraag ik me al lopend af. Heeft hij me door, of is hij lang zo stijf niet als iedereen denkt?

Bij de bushalte wachten we zwijgend op de bus, maar de eerste drie die voorbijkomen, zitten zo vol dat ze ons voorbij rijden. We moeten dezelfde bus hebben omdat we allebei in Brooklyn wonen, een paar blokken bij elkaar vandaan.

'Wel alle…' Bart kijkt op zijn horloge. O, nee, hij heeft een afspraakje, wat jammer! Ineens zegt hij: 'Als we nu door dat steegje lopen, komen we op Lexington Avenue, daar kunnen we nummer 11 pakken richting Brooklyn. Die is niet zo vol als nummer 28, want die komt van de andere kant.'

Dat klinkt logisch, dus ik knik. 'Moet je nog ergens heen?' vraag ik terwijl we ons als twee aan elkaar geklikte legopoppetjes omdraaien en naar het steegje lopen.

Weer die lichtjes in zijn ogen. 'Boodschappen doen. En jij?'

Ik zucht. 'Nee, ik ga morgenavond naar mijn ouders en ik heb alles al in huis.' Behalve de cadeautjes die ik vanmiddag heb ingekocht, voordat ik naar de verplichte kerstborrel ging. Dat is te voelen aan mijn tas.

Bij het steegje aangekomen heb ik ineens mijn twijfels. Het loopt tussen twee chique hoge kantoorpanden door, maar het is toch wel erg smal en donker.

'Kom maar, ik doe dit vaker,' zegt Bart geruststellend en aangezien hij de paraplu in handen heeft loop ik met hem mee. Maar terwijl ik mijn zware schoudertas vol kerstaankopen wat hoger hijs, begin ik toch twijfels te krijgen. Er gaat iets vreemds van het straatje uit. Iets geheimzinnigs en spannends. Halverwege ga ik me een beetje duizelig voelen en ik begin sterretjes te zien.

'Wacht,' zeg ik ademloos. 'Ik…'

Bart staat stil en heft ook zijn hand op naar zijn ogen, terwijl de sterretjes steeds feller worden en tot een soort vuurbal versmelten die oogverblindend op ons afkomt. Er klinkt een aanzwellend geruis en ineens is alles weer gewoon. We staan in het donker terwijl er aan het eind van het gangetje lantaarns tussen de bomen te zien zijn. Bomen op Lex Avenue? Niet tussen 73rd en 79th Street, zover ik weet. Waar zijn we uitgekomen? Ik werp een blik omhoog naar Bart, maar kan zijn gezicht niet goed zien. Als ik omkijk, zie ik een bakstenen muur staan. Er is geen weg terug. 'Hè?'

'We zijn ergens anders,' mompelt Bart dan ook verwonderd. 'Dit is niet het gangetje tussen Park Avenue en Lexington…'

'Laten we naar het licht lopen,' zeg ik. Het is een zacht goudachtig licht dat de sneeuw in het gangetje laat glinsteren als sterrenstof. 'We zijn in een kerstfilm beland,' zeg ik voor de grap.

'Of in een reality-programma, waarin wij de arme proefkonijnen zijn die nu gaan twijfelen aan ons verstand,' antwoordt hij.

Ik grinnik en ben nu al dol op de regisseur omdat die mij hier samen met Bart laat lopen.

Als we aangekomen zijn in de straat, kijken we verbaasd rond. 'Ik wist niet dat ze zulke straten hadden op Manhattan,' zeg ik dan. De huizen zijn twee, hoogstens drie verdiepingen hoog. De straat staat vol bomen. Oude bomen die hun takken tot over de straat uitstrekken zodat ze elkaar ontmoeten.

'Met andere woorden, we zijn niet meer op Manhattan.' Bart kijkt om zich heen. 'Stenen huizen, houten huizen, allemaal rond de honderd jaar oud. Ik gok op Brooklyn.'

'Ik ook. Wat doen we nu?' Onder de paraplu kijk ik weer naar hem op. We staan bij een straatlantaarn zodat ik zijn leuke gezicht kan zien. En bewonderen, natuurlijk.

'Het lijkt erop dat we midden in de straat zijn uitgekomen en je weet hoe lang die straten in Brooklyn zijn.' Hij kijkt me met een glimlachje aan. Het is het vertederd soort glimlachje waarmee je naar een puppy of een kitten kijkt en mijn hart begint rare dingen te doen. Nu ben ik dat wel gewend als Bart in de buurt is, maar deze keer is het erger. Bart heeft me ook nog nooit echt aangekeken.

'Ahum…' Op enkele passen bij ons vandaan blijkt er een man tegen een boom geleund te staan. Hij steekt donker af tegen de sneeuw en zijn contouren hebben een sprankelende blauw gloed. Zouden dit de sterretjes zijn van daarnet? 'Mag ik even jullie aandacht?'

'Ja zeker, vertel het maar,' zegt Bart vriendelijk. Ik wist wel dat hij goede manieren had.

'Je moet die kant op,' wijst de man en terwijl hij beweegt lichten zijn contouren nog meer op. 'Op nummer 189 wordt er op jullie gewacht.'

'Ik denk dat er een vergissing is,' begin ik. 'We zijn eigenlijk op zoek naar de bus naar Brooklyn.'

'Loop dan ook maar die kant op. Er zal vast wel ergens een bushalte zijn op Monroe Street,' antwoordt de man achteloos. En hij wandelt langs ons heen het gangetje in. Als we omkijken is hij weg, verdwenen.

Op de een of andere manier kan ik de situatie niet serieus nemen. Straks blijkt dat we inderdaad op een filmset terechtgekomen zijn. Of ik word wakker in de bus, terwijl ik heerlijk tegen Bart aangekropen ben. Wat hij ook nog geweldig vindt. Of op zijn minst leuk.

'Zullen we dan maar?' zegt hij ook monter en biedt me zijn arm. Gelijktijdig beginnen we door Monroe Street te lopen. De door lantaarns belichte sneeuw zorgt voor een sprookjesachtige sfeer.

'Ik wist helemaal niet dat er een Monroe Street was in Manhattan,' zegt Bart.

'Nee, maar ik ken ook niet alle straatnamen van Manhattan uit mijn hoofd.'

'Ik wel,' antwoordt hij, alsof het niets is.

'Weet je ook hoe ik heet?' vraag ik ineens.

'Nathalie Soraya Haven,' antwoordt hij bijna plechtig.

Wow! Hij kent al mijn namen. Dan herinner ik me dat hij als IT-er op personeelszaken het lopende geheugen van Portman & Portman is. 'Hoeveel namen van collega's ken jij uit je hoofd?'

Hij lacht zonder antwoord te geven en vraagt: 'Weet jij ook hoe ik heet?'

Ik besluit hem een koekje van eigen deeg te geven. 'Bartholomew S. Oliveira.'

'Goed,' zegt hij met een tevreden knikje. 'Heel goed. Ik zie nog geen bushalte verschijnen, maar waarschijnlijk komen we vanzelf langs nummer 189. Misschien zien we dan waarom die man ons daarheen wilde hebben.'

'Wie weet.' Ik regel tevergeefs mijn stappen naar die van hem. 'Gezellige straat, dit.'

'Ja, alleen jammer dat sommige huizen zo verwaarloosd zijn.' Hij knijpt zijn ogen samen om in het donker naar de overkant te kijken. Op de een of andere manier ziet dat er heel sexy uit en ik kan niet geloven dat ik hier nu met Bart Oliveira loop. Weet je trouwens dat het zinnetje I love ya in de naam Oliveira zit, als je de r een beetje inslikt? Je moet het hardop uitspreken om te horen hoe goed dat klinkt ☺.

'Het heeft inderdaad iets van een film, dit gedoe,' begint hij.

'Hm… Kerstfilms die niet over Santa gaan, hebben meestal een engel erin. Zou dat een engel geweest zijn die man van daarnet? Hij had iets glinsterends aan de randjes.'

Bart gaat meteen mee in mijn gedachte. 'Inderdaad. En dan moeten wij een goede daad verrichten in een arme buurt. Nou, dat laatste klopt wel met onze huidige omgeving, denk ik. En daarna mogen we pas kerst gaan vieren met onze naasten. Wat heb jij voor slechts gedaan dat je dat moet verdienen?'

'Eh…' Ik denk diep na. 'Ik heb laatst Alicia voor de gek gehouden omdat ze Bethany had zitten pesten in de pauze.'

'Bethany? Die moet je toch niet pesten,' zegt Bart verontwaardigd. 'Zo'n kwetsbaar meisje, ze kan er ook niets aan doen dat ze er zo uitziet.'

'Nee. Of, toch wel, want ze weet niet hoe ze zichzelf zo voordelig mogelijk moet presenteren. Hoe dan ook, Alicia was heel gemeen - zoals meestal - en toen heb ik gezegd dat er een spin in haar haren zat en ze werd helemaal gek. Ging met haar hoofd naar beneden met haar haren staan zwaaien en er met haar vingers doorheen woelen, terwijl ze gilde: "Help me, help me!" Maar dat deed natuurlijk niemand, want iedereen op onze afdeling is bang voor spinnen.'

Bart lacht hardop. 'Meidenvenijn. Ik weet niet of ik dat als slecht moet bestempelen, het is oog om oog.'

'Jawel, want daarna zag ze eruit als een trol met haar haren alle kanten op en de hele afdeling lag dubbel. Ik heb zelfs een foto gemaakt om aan Bethany te laten zien, maar die vond het zielig.' Ik diep mijn mobieltje op uit mijn jaszak en toon hem de foto. De verwaande Alicia met haar eeuwig gestylede manen heeft een kapsel alsof ze door katten is aangevallen.

Zodra Bart de foto ziet, schatert hij het uit. Gelukkig, we hebben hetzelfde gevoel voor humor. 'Dat is écht gemeen, ja! Ik denk dat het nu payback-day is voor jou. Ik geloof dat ik nooit meer naar Alicia kan kijken zonder aan deze foto te denken,' eindigt hij met een grijns.

Ik druk even zijn arm. 'En welke gruweldaad moet jij goedmaken?'

Hij fronst zijn mooie rechte wenkbrauwen. Ik heb een zwak voor mannen met rechte wenkbrauwen. Geen concessies, recht door zee. Houd ik van. Net als van rechte kaaklijnen.