Colofon

'Zes op reis' een uitgave van Van Driel Publishing, Brugge

© 2021 Van Driel Publishing

Auteur: Mellody Alberts - Jonasse

Redactie: Marjon Revet - Weerink

Omslagontwerp: Terènce van Driel

Opmaak: Terènce van Driel

Foto’s: Peter en Mellody Alberts

ISBN: 978 94 93200425

ISBN: 978 94 93200289 (paperback)

NUR: 508

info@vandriel.be

www.vandriel.be

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

EVEN VOORSTELLEN

Ons zeskoppige gezin bestaat uit een vader en een moeder met een kwartet aan jongens. Een gezin vol ideeën en dat altijd in beweging is.

Peter

45 jaar, is onze handyman met gouden handen. Hij is zelfstandig ondernemer en heeft zijn eigen schildersbedrijf. Niet alleen een kwast en verf voelen zich bij hem thuis, maar ieder stuk gereedschap vindt zijn weg bij hem. Naast klussen houdt Peter van muziek maken op de piano of met de gitaar.

Mellody

40 jaar, is leerkracht in het basisonderwijs, maar vooral moeder en directiesecretaresse van het gezin. Alle mannen in het huishouden steunen op haar planning en werkgeheugen. Mellody is graag creatief bezig en houdt daarnaast van regelen en schrijven. Daarnaast is Mellody een echte theeleut.

Jesse

oudste zoon van 15 jaar, zit in de vierde klas van het voortgezet onderwijs en hoopt ooit in zijn eigen boomhut in het tropisch regenwoud te zitten, terwijl hij de dierenwereld observeert. Jesse is introvert, een dromer, maar bezit een hoge dosis creativiteit en inventiviteit. Hij speelt drums en kan prachtig tekenen.

Jefta

13 jaar, is onze adjunct-directeur, snelle boy en verzamelaar. Hij zit in de tweede klas van het voortgezet onderwijs en wil later piloot worden bij de Flying Doctors in Australië of Afrika. Jefta is een planner, snel en ad rem. Jefta speelt piano en knutselt graag met papier. Z’n kamer bevat een goudmijn aan complete verzamelingen van van alles en nog wat. Alles kan immers van pas komen. Jefta is groot fan van Loekie, de poes.

Hidde

12 jaar, is onze vrolijke noot en flierefluiter. Hij heeft de basisschool afgerond en gaat naar de brugklas. Hidde speelt gitaar, maar het liefst speelt hij buiten. Hij trapt graag een balletje in de tuin of op het veld dichtbij. Daarbij draagt hij het liefst een van z’n internationale voetbalshirts. Op z’n kamer is Hidde architect en burgemeester van zijn eigen Legostad. Humor en grapjes horen bij hem en het liedje Hakuna Matata is op zijn lijf geschreven.

Levin

8 jaar, is de jongste telg van het gezin. Levin zit in groep vijf van de basisschool. Als jongste in de rij doet hij niet onder voor zijn broers. Hij staat zijn mannetje. De creatieve genen die in de familie rondgaan, hebben hem niet overgeslagen. Ook Levin knutselt graag. Hij draait zijn hand niet om voor haak-, brei- of weefwerk. Het liefst fabriceert hij beestjes om zijn oneindige verzameling knuffels uit te breiden. Levin is een grote dierenvriend. Olifanten zijn zijn lievelingsdieren.

VOORWOORD

De Nederlandse trein, zoals ik de maatschappij vaak noem, dendert voort en wij zitten er weer in met ons gezin. Het dagelijks leven racet voorbij, we hebben nauwelijks tijd om uit het raampje te kijken, laat staan uit te stappen op een perron en de frisse buitenlucht op te snuiven. We wonen, we werken, we gaan naar school, maar het is niet meer hetzelfde als voorheen.

De reis die wij gemaakt hebben, is aanwezig in onze gesprekken, in onze gedachten en in ons huis. Een grote foto, afgedrukt op canvas, prijkt aan de muur bij de eettafel. Een prachtig vergezicht waarbij onze vier jongens gebroederlijk op een rij staan, uitkijkend over de Atacama-woestijn in Chili. In de verte de toppen van vulkanen. Op een andere muur hangt nog een tiental fantastische foto’s. Allemaal zorgvuldig uitgekozen en elk met z’n eigen verhaal en herinnering.

Er staan kleine flesjes gevuld met zand van over de hele wereld. Een klein wit labeltje op ieder flesje vertelt de herkomst van het zand, van Nieuw-Zeeland en Australië tot Bolivia en Peru. Eén flesje met fijn wit zand valt op doordat er zo weinig in zit. Het was het eerste beetje zand dat we bewaarden, uit de schoenen geklopt na een heerlijk dagje Whitesunday Islands in Australië.

Het matébekertje, dat op de kast staat waarin het servies van mijn opa staat, voert mij terug naar Chili. Ik zie ons weer zitten aan de ontbijttafel bij onze gastheer en gastvrouw in Gorbea. Om de beurt schenken ze heet water op een kruidenmix in een mokje. Met een bomba, een combinatie van een lepeltje en rietje, wordt de hete thee om beurten opgeslurpt.

Zo zijn er her en der in huis souvenirs uit diverse landen en werelddelen te vinden die ons herinneren aan een geweldig jaar, reizend en levend in vrijheid.

Was dat het dan? We hebben gereisd, onze droom waargemaakt, en pakken nu de draad weer op van het gewone leven met als souvenirs de herinneringen, wat voorwerpen en veel foto’s? Ja en nee!

Natuurlijk pakken we het gewone leven weer op. We kunnen niet anders. Er moeten weer inkomsten komen en de jongens moeten gewoon naar school. Toch was het jaar meer dan gewoon een reis. Het jaar heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. Iedere keer als ik naar de foto’s boven de bank kijk, bekruipt mij een onbeschrijflijk gevoel en hoor ik mezelf ‘wauw’ zeggen in mijn hoofd. Nee, het is nog niet afgelopen. We hebben mogen proeven en beleven wat werkelijk leven is.

De reis was een afsluiting van een periode, een vervulling van een droom en is hopelijk het begin van een nieuwe start. In deze overtuiging ben ik begonnen met schrijven. Schrijven om maar vast te houden en vast te leggen wat we beleefd hebben. Om na te kunnen denken wat de reis ons gebracht heeft en hoe het ons mogelijk veranderd heeft. Ik wil onthouden en op papier zetten wat je niet in de foto’s ziet of met een vluchtig praatje op straat kan uitleggen.

Ik besef dat het schrijven van dit boek ons kwetsbaar maakt. Ik vertel over ons gezin, onze gedachten, ons gevoel, ons geloof en onze twijfels, maar daar doorheen (of misschien wel dankzij onze tekortkomingen) mochten wij God bezig zien, Die boven onze zwakten uitstijgt.

Dit is het verhaal, ons verhaal, dat hopelijk een inspiratie is voor anderen. Niet per se in de letterlijke zin – ga ook een wereldreis maken – maar om te laten zien dat je niet noodgedwongen in de voortrazende trein zit van deze maatschappij, zonder de mogelijkheid te ontsnappen. Dat je wel degelijk kunt uitstappen op een perron en de frisse buitenlucht kunt opsnuiven.

Ik hoop dat ons verhaal laat zien dat er een God is die met ons meeging. Hij heeft ons vaak verrast en wonderlijk gezegend. Door Hem is dit verhaal, onze reis, een succes geworden.

Ik wil laten zien dat er andere dingen toe doen in dit leven dan waar de nadruk op gelegd wordt in deze wereld. Dingen die het leven voldoening en betekenis geven. In het klein, maar ook in het groot.

Wij stapten, dwars tegen alle regels en het gangbare in, uit de trein door met ons hele gezin een wereldreis te maken. Alle hobbels en beren op de weg bleken lang zo moeilijk niet als gedacht.

Dit is het verhaal over een magisch jaar dat ons leven en ons denken veranderd heeft. Een jaar uit duizenden, dat niemand ons meer af kan nemen. Een jaar om nooit meer te vergeten.

VOOR DE REIS

Mijn mondhoeken gingen voortdurend als vanzelf omhoog. Ook al probeerde ik normaal te kijken en mijn gezicht in de plooi te houden, ik kon de glimlach niet onderdrukken. Ik zat in de trein van Groningen naar Zwolle en keek uit het raampje. Ik had het gevoel dat iedereen in de trein mij zag zitten en dat mijn glimlach alle aandacht als een magneet naar mezelf toe trok. Ik trok daarom de capuchon van mijn jas over mijn hoofd om me te verstoppen.

Het was 15 februari 1995. In de tas bij mijn voeten zat een groot plastic hart, gevuld met witte en roze snoepspekjes.

Peter en ik kwamen elkaar tegen bij de jeugdgroep van de Evangelische Gemeente uit Vaassen. Ik heb ontzettend veel goede herinneringen aan die jeugdgroep. Het was een geweldige periode; de clubavonden, Bijbelstudies en kampen. Naast heel veel lol en vriendschappen heeft die tijd voor mij vooral ook een belangrijke rol gespeeld in de groei van mijn geloof.

Peter en ik gingen naast de clubbijeenkomsten beiden vaak met dezelfde groep jongens en meiden eropuit. Gewoon wandelen in het bos, naar Paleis het Loo of schaatsen, dat soort dingen. In de loop van de tijd was er een klik tussen ons. Peter had altijd wel iets om een praatje over te maken met mij en mijn onlosmakelijke vriendin Ilona. Hij toonde interesse en gaf mij veel aandacht. Ik vond die aandacht leuk en voelde me gevleid. Ik durfde dit alleen niet te laten blijken aan hem. Ik was achttien, bijna zes jaar jonger dan hij, wat op die leeftijd best een groot verschil is. Dat maakte mij onzeker en initiatief nemen deed ik niet. Zo draaiden wij een aantal maanden, bijna een jaar, om elkaar heen. Uiteindelijk was het Peter die de knoop heeft doorgehakt.

Op de dag na Valentijn gaf hij mij een groot plastic hart met spekjes erin. Daarbij de begeleidende woorden: ‘Ik wil hiermee aangeven dat ik meer dan alleen vriendschap voor jou voel.’

Het hart zat in de tas bij mijn voeten. Ik deed nog steeds alsof ik sliep, met de capuchon over mijn hoofd. Vanbuiten ogenschijnlijk rustig, maar vanbinnen één grote chaos van fladderende vlinders. Ik kon mijn glimlach niet onderdrukken. Zo zat ik daar in de trein, ik reed achteruit, op weg naar huis. Die avond stond Ilona mij in haar pyjama op te wachten bij de bushalte in Vaassen. Natuurlijk had ik haar meteen op de hoogte gebracht van het belangrijke nieuws. Ik had haar gebeld vanaf het station. Toen moest je nog kwartjes gooien in een automaat, want mobieltjes hadden we nog niet. Op haar kamer aten we die avond samen van de spekjes, terwijl ik uitgebreid verslag deed van de dag en van Peter.

Waarom vertel ik dit? Het eerste gesprek dat ik mij kan herinneren over toekomstideeën en dromen, dat uiteindelijk ook geleid heeft tot het besluit om op wereldreis te gaan met onze jongens, was op die bewuste woensdag in 1995. De dag waarop Peter en ik verkering kregen en daardoor dus makkelijk te onthouden.

Zolang ik mij kan herinneren, wilde ik graag juf worden. Mijn zusje heeft samen met de poppen heel wat lesuurtjes in mijn klas gezeten. Zij waren de leerlingen, ik de juf. In mijn tienertijd kwam daar een extra dimensie bij. Ik had veel buitenlandse vrienden op school, schreef met penvriendinnen over de hele wereld en spaarde allerlei buitenlandse prullaria. Ik wilde nog steeds juf worden, maar dan in het buitenland. Liefst op een school in Afrika. Of ik zou zendingswerk gaan doen; werken met straatkinderen, een kindertehuis runnen… Het leek mij allemaal geweldig! Ik plakte mijn agenda vol met plaatjes en foto’s van kinderen uit ontwikkelingsgebieden en was vaak met dit thema bezig. Ik zou naar Afrika gaan of au pair worden in Frankrijk. Als het maar avontuurlijk was. Ik was er vol van.

Mijn moeder en zussen plaagden me soms: ‘Wacht maar totdat jij een man ontmoet… Je trouwt vast met een Nederlandse boer!’ Ze zeiden dat vaak grappend tegen mij wanneer ik mijmerde over wonen en werken in het buitenland. De “Hollandse boer” paste absoluut niet in dat plaatje!

De dag waarop Peter en ik verkering hadden gekregen, ging dat ook door mijn hoofd. Peter was 25 en ik 19. Natuurlijk kon ik toen nog niet weten of de relatie bestendig zou zijn en dacht ik ook niet meteen aan trouwen, maar ik was wel serieus. Dus toen Peter en ik die dag, nog wat onwennig door de nieuwe situatie, stonden te praten, kwam ons gesprek er toch op. Op mijn schijnbaar luchtige vraag wat Peter eigenlijk wilde doen in de toekomst antwoordde hij: ‘Het lijkt mij ook wel heel mooi om iets te doen voor kinderen. Iets met straatkinderen of een kindertehuis of zo.’ We hadden het hier nooit eerder over gehad en zo’n antwoord had ik niet verwacht. Het was echter precies wat ik wilde horen. Hoe verschillend we ook waren, dat hadden we gemeen!

In de jaren die volgden, hebben we meerdere keren geprobeerd onze droom handen en voeten te geven. De eerste keer was in 1999. We waren inmiddels drie jaar getrouwd toen we allebei onze baan opzegden, ons flatje verhuurden en vertrokken op onze eerste wereldreis. We waren jong, wilden de wereld zien en tegelijkertijd wilden we ervaring opdoen in het zendingswerk. We hoopten dat we op die manier ons eigen plekje zouden vinden. De reis was voor ons de manier om meerdere dromen te combineren.

Het werd een geweldige reis, maar met een heel andere uitkomst. Vrij snel, al na drie maanden, ontdekten we dat ik zwanger was. We reisden door, maar pasten onze route aan. Na acht maanden te hebben rondgereisd als backpackers keerden we terug naar Nederland. Kort daarna werden wij voor het eerst vader en moeder. Onze oudste zoon, Jesse, werd geboren.

De jaren daarna stonden in het teken van ons steeds groter wordende gezin. Binnen drie jaar hadden we drie kinderen. Nog eens drie en een half jaar later werd onze vierde zoon, Levin, geboren.

Er was de eerste jaren genoeg uitdaging binnen ons gezin met al die mannetjes, wij voelden ons enorm gezegend. Ik was naast moeder parttime juf en Peter werkte als schilder. Toch was op de achtergrond steeds dat borrelende gevoel aanwezig; een klein vlammetje van verlangen naar het avontuur van het reizen en onze dromen om bijvoorbeeld in de zending te gaan.

Toen ons gezin compleet was en in rustiger vaarwater kwam, kreeg het vlammetje weer de kans hoger op te laaien. Het was een zoektocht waar we op onze manier antwoord op probeerden te geven. Zo zijn we in 2008 bijna geëmigreerd naar Suriname, waar we een kindertehuis zouden overnemen. We zijn pleeggezin geweest en we vingen ieder jaar in de winter twee Armeense kinderen op in ons gezin.

Iedere weg die we bewandelden in onze zoektocht heeft z’n eigen verhaal. Belangrijkste in dit alles is dat we de stappen die wij zetten met God deden. Telkens als we iets nieuws ondernamen, brachten we onze ideeën in gebed voor Zijn troon. Vertrouwend dat Hij de weg zou banen en deuren zou openen of sluiten. Die zekerheid gaf en geeft zoveel rust en is een goede leidraad.

De ervaringen die wij opgedaan hebben in die jaren waren vooral mooi, avontuurlijk of uitdagend, maar soms ook heftig. Het is te omschrijven als een wirwar van emoties waarbij dingen soms totaal anders liepen dan verwacht. Zo moesten we beslissen dat we het kindertehuis in Suriname niet over zouden nemen. Al hadden we er ruim acht maanden naartoe geleefd en leek het zo dichtbij. Het bestuur zag ons graag in de rol van nieuwe huisouders en na maanden van gesprekken en heen en weer mailen, reisden wij zelfs met ons zessen af naar Paramaribo. Het was de laatste stap in het hele proces, voordat we de definitieve overstap naar Suriname zouden maken. In de weken dat we in het kindertehuis verbleven, werd al snel heel duidelijk dat daar, nadat deuren voortdurend open waren gegaan, het spoor doodliep. De situatie was absoluut niet verantwoord om met onze vier jongens de overstap te wagen. Corruptie en wanpraktijken omgaven het tehuis. We vertrouwden het niet en zijn nog in gesprek gegaan met het bestuur. Uiteindelijk namen we de juiste beslissing, maar wow, dat was niet makkelijk! We lieten weten dat we niet zouden komen. Het had een behoorlijke impact op ons allebei. Het heeft een aantal maanden geduurd, totdat Peter en ik weer verder durfden te kijken en onze teleurstelling plaatsmaakte voor begrip.

Ook voelde het alsof we gefaald hadden toen we onze toenmalige pleegkinderen na een jaar weer moesten loslaten. Het kon niet anders. We hadden dit in samenwerking met de gezinsvoogd, in het belang van ons gezin en daarmee uiteindelijk ook dat van de pleegkinderen, besloten. Aan de ene kant was het een opluchting, de juiste beslissing, aan de andere kant liet het ons natuurlijk niet koud.

In beide situaties beseften wij dat wij in de eerste plaats de verantwoording hadden en hebben voor ons eigen gezin. Voor de vier kinderen die ons zijn toevertrouwd.

Deze twee gebeurtenissen waren best moeilijk. Het bracht ons in verwarring. Ik was teleurgesteld dat het spoor weer dood was gelopen. We waren weer terug bij af, zo voelde het, maar inmiddels jaren verder. Toch was het, juist doordat we de stappen die we zetten steeds in gebed hadden gelegd, uiteindelijk makkelijker om vanuit een innerlijke rust en overtuiging weer afstand te doen van verwachtingen en toekomstideeën. We deden het met God.

O ja hoor, ik vroeg me heel vaak af: als dit het niet is, wat dan wel? Het liefst kreeg ik een enveloppe op de deurmat met daarin een brief van God met alle antwoorden. Of nog beter, een stem die gewoon duidelijk hoorbaar vanuit de hemel even aanwijzingen zou geven, net als bij Abraham.

Gelukkig is er geen gebruiksaanwijzing voor ons leven geschreven met regeltjes die wij allemaal moeten opvolgen om te voldoen aan “het plan”. Ik geloof dat we een heleboel vrijheid hebben gekregen en daarin zelf mogen bewegen en keuzes kunnen maken. Wanneer we God daar dan ook in toelaten, geven we Hem de mogelijkheid om ons te zegenen, te leiden en bij te sturen.

Onze trouwtekst “Als God voor ons is, wie zou er dan tegen zijn?” (Romeinen 8: 31) heeft door de jaren heen steeds meer betekenis gekregen. Voor ons is deze tekst nog steeds een houvast en rode draad in alles wat wij ondernemen. We hebben ook echt geleerd om niet te veel waarde te hechten aan wat andere mensen zeggen of vinden, maar om God te zoeken. Het belangrijkst vinden wij dat we samen in eenheid achter keuzes staan en beslissingen durven te nemen en zo onze eigen weg gaan. Niet altijd volgens het verwachtingspatroon van anderen, ‘Want,’ citeert Peter graag, ‘als je achter de kudde aan loopt, sjouw je altijd door de stront.’

Het vlammetje waar ik het al eerder over had brandde na al deze ervaringen nog steeds. Hoewel Peter en ik ons ook echt bewust waren van de zegeningen in ons leven en het goed hadden, vroegen we onszelf ook vaak af: is dit het nou? Alle gesprekken die wij samen voerden, kwamen steeds weer uit op hetzelfde onderwerp. We wilden zó graag andere dingen doen! Dat gevoel overheerste bij mij soms zo dat ik niet altijd de waarde van het hier en nu inzag. De welbekende sleur. Ik voelde me mat. Ik zat vol met ideeën, maar kon mijn ei niet kwijt. Alsof ik met al mijn ideeën in een kooitje zat, maar ik wilde vliegen!

Peter had hetzelfde op zijn manier. Hij had inmiddels zijn eigen schildersbedrijf opgezet als zzp’er. Het schildersbedrijf liep goed, er was genoeg werk en de gesprekken met klanten en de relaties met de mensen waren boeiend. De mensen waren over het algemeen ook zeer tevreden met Peters werk. Dat gaf een zekere mate van voldoening, natuurlijk wel, maar ook bij hem knaagde de gedachte: er is meer dan verf en een kwast.

We kwamen tot de conclusie dat de dromen die wij samen hadden – het avontuur en daarnaast ook de wens om iets voor kinderen of mensen in nood te willen betekenen – nog steeds in ons leefden. We hadden het idee dat we iets gemist hadden als we later terug zouden kijken op ons leven en we dat wat we deden, hoe goed het ook was, over twintig jaar nog steeds zouden doen. In deze zoektocht en overtuiging namen wij, na jaren van praten en dromen, een besluit.

De reis die we aan het begin van ons huwelijk met ons tweetjes hadden gemaakt, smaakte naar meer. Jarenlang hebben we erop teruggeblikt en de hoop uitgesproken ooit zoiets te kunnen doen met onze kinderen. De ervaring van het reizen, de vrijheid en de prachtige natuur wilden we graag met ons gezin beleven.

Het besluit en de voorbereidingen

Het was in augustus 2012, een belangrijk moment. We namen het besluit en spraken de woorden uit tegen elkaar dat wij met onze jongens een wereldreis gingen maken. We gingen doen, in plaats van blijven dromen en praten! We zouden waar we tot dan toe alleen maar over fantaseerden om gaan zetten in werkelijkheid.

Ik schreef in de dagen erna veel in een notitieboekje:

“Er ging een knop om. Eén van geloof, moed en wilskracht. We hebben een besluit genomen. Vraag me niet hoe, maar we gaan het doen. Althans, we gaan proberen het mogelijk te maken en de lang gekoesterde wens nastreven. Een wereldreis maken met onze jongens. Geen idee hoe we zoveel geld bij elkaar kunnen sparen, maar we gaan eraan beginnen. Pas als je een begin maakt, kan je verder. Pas als het balletje rolt…”

De eerste weken vertelden we het aan niemand. Onze plannen waren heel serieus, maar te vaag en onzeker om met de buitenwereld te delen. Mensen zouden allemaal vragen hebben en wij zouden geen antwoorden kunnen geven. Er zouden allemaal kritische en ontmoedigende reacties kunnen komen, maar zelf geloofden we erin. Ik was er vol van. In mijn gedachten was ik voortdurend bezig met dat ene plan. De wereldreis!

“Het lijkt alsof er niks veranderd is; er staat geen cent extra op de rekening, we hebben geen nieuwe baan of een ludieke manier gevonden om snel aan veel geld te komen. We hebben de Lotto niet gewonnen, maar toch is er iets veranderd. In gedachten is er een statement gemaakt. Een doel om na te streven. Raderen draaien op volle toeren en we zoeken naar inspiratie en ideeën die kunnen helpen onze droom te verwezenlijken. Hoop groeit en gek genoeg wordt het geloof in ‘we can do it’ sterker.”

Het gaf me nieuwe energie. Ik leefde ervan op. Het nemen van een besluit is een van de belangrijkste dingen wanneer je iets wilt bereiken. Het is het begin, ook al lijkt het doel onmogelijk. Een auto kan pas rijden als de motor gestart is. Dat soort cliché-uitspraken blijken zo waar te zijn.

Ik heb vaak gebeden om nieuwe uitdagingen en een andere richting in mijn leven. Dat ging in eerste instantie niet om een wereldreis trouwens.

Ik heb zelfs gevraagd of God mijn verlangen, dat steeds weer opborrelende gevoel om iets anders te willen doen met mijn leven, maar weg wilde halen als het toch niet de bedoeling was. Het gaf alleen maar onrust. Toch staat er ook in de Bijbel: “Maak je hartsverlangen bij Hem bekend.” Dat deed ik, dat deden wij. Vervolgens stilletjes hopend wachten op gebedsverhoring is volgens mij niet de manier. Door de jaren heen hebben we ondervonden dat we zelf ook stappen mogen zetten. Iedere keer als wij stappen zetten, doen wij dat in de overtuiging dat het goed is, maar we leggen ze wel voor in gebed. We leggen de uitkomst als het ware in Gods handen: ‘Heer, wij gaan hiermee door, wilt U het zegenen en bevestigen of anders duidelijk deuren sluiten? Zolang de deuren open zijn, gaan wij hiermee door.’

Zo ook deze keer. Er was niks veranderd en toch een heleboel. De droom was niet meer een droom, maar een doel. Er was beweging. In de eerste plaats in onze gedachten.

Het maken van een wereldreis met onze kinderen leek in veel opzichten onmogelijk. Want hoe moest dat met ons huis, ons werk, de school van de jongens? Om maar wat te noemen. Gek genoeg waren dat ook meteen de dingen die andere mensen zich hardop afvroegen en min of meer als vraag op ons afvuurden. Toch waren die dingen niet onze grootste zorg. Wat wel blijkt uit de twee citaten hierboven is dat we ons in het begin vooral afvroegen hoe we de reis konden betalen. Wat kost een wereldreis wel niet? En hoe zouden we dat ooit bij elkaar kunnen sparen in korte tijd? Tot dan toe hadden we namelijk nooit echt kunnen sparen. We hadden onze inkomsten nodig voor de gewone lasten van een gezinsleven. We hadden dus nauwelijks spaargeld.

Money, money, money

"A journey of a thousand miles starts with a single step.”

Een van de eerste dingen die ik deed nadat we het besluit hadden genomen, was een nieuwe spaarrekening openen. Het was de eerste concrete stap in geloof die we zetten. Eigenlijk heel simpel; voor een wereldreis hadden wij een heleboel geld nodig en voor al dat geld hadden wij een spaarrekening nodig. Wij waren vastberaden, al wisten we nog niet hoe, het geld bij elkaar te sparen, dus we begonnen bij het begin.

Met een mapje en mijn handtekening op papieren liep ik een half uur later de bank weer uit. De nieuwe spaarrekening was een feit. Het voelde alsof we een stapje dichter bij ons doel waren gekomen, al stond er nog geen cent op.

Hoe dat precies werkt, weet ik eigenlijk niet. Net als het vraagstuk rondom de kip en het ei; krijg je geloof, de overtuiging vanbinnen, om dingen te doen omdat bij God de uitkomst al bekend is? Of worden er door je geloof dingen mogelijk en gaan er deuren open? Ik denk allebei. Peter en ik hebben in ieder geval geleerd dat we niet stil moeten zitten wachten, maar dat we (niet overmoedig) mogen handelen en stappen vooruit mogen zetten. Geloof hebben voor je doel, doen wat binnen je vermogen ligt en de rest overlaten aan God.

De grote uitdaging was begonnen. Er zijn heel wat mensen geweest die zich, al dan niet openlijk, afvroegen hoe wij de reis konden betalen. Mensen in Nederland zijn heel direct. Ik kan me nog goed herinneren dat iemand in de aanloop naar de wereldreis argwanend vroeg: ‘Jaja, en wie gaat dat betalen?’ Misschien was het wel oprechte nieuwsgierigheid, maar het voelde op dat moment een beetje als een vingerwijzing of verwijt. Het was ook de toon waarop het gezegd werd. Wijzelf hebben daarentegen achteraf vaak tegen elkaar gezegd: ‘Als wij dit kunnen doen, kan iedereen het.’ Je hoeft er geen fortuin voor op de rekening te hebben staan. We hebben er hard voor gewerkt, er van alles voor opgegeven en we durfden risico’s te nemen. We waren enorm gemotiveerd en bedachten en probeerden de meest uiteenlopende dingen om te kunnen sparen.

Om te beginnen dook ik met mijn neus in onze administratie en zette onze maandelijkse vaste lasten overzichtelijk op papier. We zeiden abonnementen op, keken waar we konden bezuinigen en welke kosten we konden schrappen. Het bedrag dat we op die manier konden besparen, lieten we via automatische overschrijving maandelijks naar onze wereldreisrekening, zoals we de nieuwe spaarrekening noemden, boeken.

Marktplaats.nl werd onze grootste vriend. We speurden ons huis af en ruimden flink op, zodat we spullen te koop konden zetten. Het begon met een stapel Donald Duckjes en twee te kleine judopakken. Het leverde een keer vijf euro op, dan weer een tientje, maar alle beetjes hielpen.

Ik had een groot roze spaarvarken gekocht dat we een geheim plekje gaven ergens in ons huis. Op de buik van het varken schreven we met een zwarte stift: “De wereld rond”. Iedere keer als er iets was verkocht of als we contant geld hadden gekregen, stopten we dat in het spaarvarken. Na verloop van tijd was Jefta onze varkentjesman geworden. Dat was geen scheldnaam, het was een belangrijke taak. Als er geld binnen was gekomen, bewaarden we dat en riepen we: ‘Waar is de varkentjesman?’ Jefta kwam dan altijd opdraven en deed het geld in het spaarvarken. Eens in de zoveel tijd werd het varken geleegd en stortten we het geld op onze wereldreisrekening. Door de jaren heen hebben we zo heel wat van onze overbodige spullen verkocht. Uiteenlopend van een paar kleine dingen als leesboekjes en spelletjes tot de autostoeltjes, ons bubbelbad, mijn saxofoon, een paar kasten, fietsjes, skelters, onze kajaks, de trampoline en ten slotte ook onze auto en ons huis.

Er werden via Marktplaats ook spullen gekocht. Zo kwam Peter eens thuis met een kleine rode tuintractor. De tractor, met van die eigenwijze dikke banden en een zwart schoorsteentje op de motorkap, kwam onder onze carport te staan en had een opknapbeurt nodig. Peter maakte het ding helemaal schoon en gaf het een nieuwe verfbeurt. Vieze roestplekken pakte hij aan en alles wat vaal was, werd weer glanzend rood. Toen Peter de tractor weer aan de praat kreeg, was het speeltijd voor de mannen. Voor de lol reed hij, met de jongens in een aanhangwagentje achter de tractor of zittend naast hem op het spatbord, een rondje op ons pleintje en op het grasveld voor het huis. Een zwaar brommend ‘brrt, brrt, brrt, brrt’ klonk door de straat, terwijl de heren glunderend genoten van het stuk staal.

Na een paar weken werd de tractor weer op Marktplaats aangeboden en met winst verkocht. Met name Peter deed op deze manier goede handel. Hij kocht spullen, reed er soms helemaal voor naar Friesland, knapte de dingen op en verkocht ze later weer met winst. Maar pas nadat wij zelf ook even plezier hadden gehad van de aankoop. Zo hebben er naast het tractortje ook zitgrasmaaiers, een motor en verschillende elektrische snorfietsen onder onze carport gestaan.

Op een gegeven moment had Peter een hele leuke greenbike, een elektrische bromfiets, op de kop getikt. Hij was oranjegeel, in goede staat en zag er erg leuk uit. Met een stekker werd de greenbike opgeladen, waarna je er zo’n twintig kilometer mee kon rijden. Omdat opa en oma precies op de juiste afstand woonden om heen en weer te kunnen, reed Peter op de greenbike met een van de jongens achterop naar hun huis. Ik nam de andere drie jongens mee in de auto. Onderweg probeerden we elkaar te spotten en werd er natuurlijk getoeterd en gezwaaid. Op de terugweg reed ik op de greenbike naar huis en mocht een van de andere jongens weer bij mij achterop. Wat hadden we een lol! Zo deed ik weleens een boodschapje met de greenbike of ging Peter zomaar even wat rijden. De jongens vonden het ook erg leuk en zochten op internet op hoe oud je moest zijn voor zo’n elektrische bromfiets, in de hoop dat de minimale leeftijd veertien was. Dat leek Jesse wel wat. Helaas ligt de minimale leeftijd hoger. De jongens mochten er soms stiekem even op rijden, alleen in onze eigen straat rond het grasveld van het pleintje.

Ook voor de greenbike was het na een paar weken weer tijd om verkocht te worden. Foto’s met een begeleidend verhaaltje werden op Marktplaats gezet en de onderhandelingen konden beginnen. Uiteindelijk kocht een leuke jonge meid met een

eigen bedrijf hem. De kleur van de greenbike was precies die van haar bedrijfswagen. Ze was er erg blij mee en wij stopten de winst die we gemaakt hadden weer in het spaarvarken. Weer een win-win situatie.

Of toch niet? Een paar dagen later kreeg ik een hele boze mail van diezelfde jongedame. Ze was erg teleurgesteld in mij en vond het werkelijk schandalig dat ik haar zo had opgelicht. Ik leek nog wel zo aardig en betrouwbaar. Dat ze zich zo kon vergissen in mensen! Kortom, een heleboel beschuldigingen in een paar korte zinnen. Het bleek dat de greenbike niet voldoende oplaadde voor de afstand tussen haar woon- en werkplaats. Ik had toch immers in de advertentie gezet dat hij zo’n twintig kilometer kon rijden? In de regen had zij de laatste kilometers naar huis moeten lopen, omdat de accu leeg was. Een vervelende situatie. Het was helemaal niet de bedoeling geweest iemand op te lichten en op die manier aan iemand te verdienen. Jammer dat ze zo snel die conclusie had getrokken. Uiteindelijk hebben we, na doormeting van de accu, aangeboden gedeeltelijk bij te dragen aan een nieuwe oplader. Ze accepteerde het aanbod en kocht de nieuwe oplader. Aan de greenbike lag het gelukkig niet; de accu was goed. Het was een inschattingsfout van het aantal kilometers dat gereden kon worden na het opladen. Voor haar precies het probleem. Met een klein beetje gekrenkte trots kon ik het niet laten om behalve sorry te zeggen, haar er ook op te wijzen dat het niet nodig was dat ze zich zo boos en beschuldigend had uitgelaten. In haar mail was ik een crimineel die haar met opzet had opgelicht. Toch heeft het geen zin een welles-nietes-spelletje te spelen om je eigen gelijk te halen. Je kan beter de eer aan jezelf houden en netjes blijven. Wij vonden het belangrijk dat we naar eer en geweten goed gehandeld hadden.

Mijn schoonouders waren 45 jaar getrouwd en we bedachten met elkaar hoe we dat konden vieren. In de tuin van mijn schoonzus en zwager hadden we een familiebijeenkomst. We versierden de tuin en huurden Oudhollandse spelletjes voor een kleine competitie. Het was hartstikke gezellig. De Oudhollandse spelletjes moesten we ‘s morgens zelf ophalen op locatie en later weer terugbrengen. De kosten hiervoor waren honderd euro. Dat is snel verdiend, dachten Peter en ik en een nieuw idee was geboren. We hadden al een sjoelbak!

De weken erna struinden Peter en ik kringloopwinkels af op zoek naar Oudhollandse spelletjes, biljartkeus en ballen.

Peter zocht ook weer op Marktplaats en haalde her en der spelen vandaan. Een tweede sjoelbak werd door hem omgetoverd tot een ballenspel met een helling en Peter maakte zelf het spel Gatenkaas. Al snel hadden we een heel assortiment aan Oudhollandse spelen. We hadden er een stuk of tien! Ik maakte een website, spelregelkaarten en flyers. Men kon een pakket spelletjes huren voor allerlei festiviteiten voor vijftig euro per dag. Daarmee waren wij een goede concurrent op de markt en zouden we weer geld kunnen sparen voor ons doel, dachten wij…

Het werd geen succes, sterker nog, het was een flop en liep helemaal niet. We hebben de spelletjes uiteindelijk niet één keer verhuurd! Wel hebben we ermee op een fair gestaan. We hadden een klein parcours uitgezet. Daarnaast had ik knakworstjes en witte bolletjes ingeslagen bij de supermarkt om te verkopen als broodjes hotdog. De fair werd niet drukbezocht; er kwam een handvol mensen en een aantal daarvan heeft de spelletjes gespeeld. De broodjes hotdog leverden uiteindelijk meer op.

Na verloop van tijd hebben we de spelen verkocht aan een organisatie die met gehandicapten werkt. Alle spelen in één koop leverden net zo veel op als tenminste elf keer verhuren. Wij hadden weer ruimte in de kelder en uiteraard werd de opbrengst trouw in het spaarvarken gedaan door onze varkentjesman. Een jaar later hebben we nog eens Oudhollandse spelen verzameld en ze na veel speelplezier weer als pakket verkocht.

Jesse was jarig en wilde graag een graafmachine van LEGO Technic hebben. De graafmachine bleek alleen uitverkocht te zijn in veel winkels en niet meer te verkrijgen. Op Marktplaats werden er astronomische bedragen geboden op diezelfde wagen, dus dat werd hem ook niet. Totdat Peter het bewuste pakket met LEGO toch nog tegenkwam in een speelgoedzaak in Heerde. De winkel had nog vijf dozen staan van de graafmachine en nog in de aanbieding ook. We hebben ze alle vijf

gekocht. Eén voor Jesse en de andere vier hebben we na Jesses verjaardag met dikke winst verkocht via Marktplaats.

Ondertussen had ik voor mijn eigen geknutsel en creatieve uitspattingen allemaal mozaïeksteentjes overal vandaan gehaald. Een hele partij met bijhorend gereedschap kocht ik op van iemand die met de hobby stopte. In de eerste plaats vond ik het leuk om zelf creatief bezig te zijn, maar in de loop van de tijd ontstond het idee om workshops te organiseren. Ik zocht uit wat alles zo’n beetje moest kosten en maakte een soort flyer. De workshop was aan mijn eigen keukentafel. De eerste vijf vrouwen die aan mijn tafel kwamen knutselen, waren mijn buurvrouwen. Een tweede groep was een kennis met haar vriendinnen. Later ben ik ook een keer met al mijn steentjes en materialen bij een oudere vrouw thuis geweest. De vrouwen maakten bij mij dienbladen en vlinders. Ook had ik allerlei andere ondergronden waaruit ze konden kiezen. Het was heel erg leuk om te doen en de resultaten waren mooi. De winst die ik maakte, werd natuurlijk weer in de spaarpot gestopt.

Naast al deze huis-tuin-en-keuken-dingen gaf ik op de basisschool van de jongens aan dat ik beschikbaar was voor invalwerk. Het resulteerde in een paar jaar regelmatig werken op school. Ik viel alleen maar in op de basisschool van de jongens, maar daar was altijd wel iets te doen. Het was goed te combineren met het gezin. De jongens gingen ‘s morgens met mij mee naar school en stonden om 15:00 uur weer in mijn lokaal om de sleutel op te halen. Een uurtje later kwam ikzelf naar huis. Soms had ik een van de jongens in de klas. Dan was ik juf mama. Ik was flexibel in te zetten en paste me aan, zo was het ook voor de school een uitkomst. Iedere maand maakten we trouw mijn binnengekomen salaris over naar de wereldreisrekening.

Door al deze bezigheden begon onze spaarrekening te groeien. Eerst langzaam, na een half jaar stond er 2700 euro op de rekening, na een jaar 6000 euro en toen al gauw 10.000 euro. We bleven ons best doen en sparen. Bij iedere mijlpaal die we bereikten, vierden we een klein feestje met elkaar. Gewoon iets eenvoudigs om even de aandacht te vestigen op de voortgang. Het waren momenten van vreugde die we samen deelden als gezin. We verheugden ons op de toekomst die dichterbij kwam. Zo aten we pannenkoeken toen de eerste vijfduizend euro een feit was. Later kocht ik een keer taartjes of toostten we op de reis. De jongens waren ook betrokken bij het proces en vierden zo onze overwinningen met ons mee.

Een stap in geloof; de verkoop van ons huis

In de jaren van economische crisis, waarin huizen soms vijf jaar te koop stonden of ver onder de vraagprijs verkocht werden, besloten wij ons huis te verkopen. We zagen het als een logische stap in het geheel. We wilden, wanneer wij op wereldreis waren, zo min mogelijk vaste lasten hebben. Bovendien hielden wij er rekening mee dat we ergens zouden kunnen blijven hangen tijdens onze reis, of dat we na afloop van onze reis terug wilden keren naar een specifieke plek. We wilden dan niet vastzitten aan een huis en vrij zijn om te gaan en te staan waar we wilden.

We hadden een fijn huis, maar we hadden ook al eens eerder gekeken of we konden verhuizen. Het was een ruim huis met een grote woonkamer en woonkeuken, maar met kleine slaapkamers. Alle ruimtes waren benut. We waren uitgedacht over mogelijke oplossingen om meer kamers te creëren voor eventuele pleegzorg of om een atelier te beginnen. Er was nauwelijks plek om Peters gereedschappen en materialen te stallen. Ook wilden we wel eens ergens anders wonen dan in Vaassen, het dorp waar ik al vanaf mijn negende jaar woonde. Alles bij elkaar en misschien ook wel om andere redenen die ik niet meer weet, vonden wij het een goed idee om ons huis te koop te zetten. Er was alleen één maar: we wilden geen geld toeleggen, dus geen verlies lijden.

Toen we na alle overwegingen overtuigd genoeg waren ons huis te willen verkopen, zochten we contact met een makelaar. Het was nog wel een beetje spannend en onzeker natuurlijk. De verkoop van ons huis zou weer een stap in de richting van onze reis zijn, al was die nog niet eens zeker. Ja, wel in ons hoofd, maar we zaten nog steeds volop in het proces van sparen en stappen zetten om het mogelijk te maken.

We waren niet bang om de verkeerde keus te maken, want ook deze keer weer hadden we onze ideeën en twijfels voor Gods troon gebracht. Wat kon ons eigenlijk gebeuren? Dat we een makelaar benaderden, wilde nog niet zeggen dat we daadwerkelijk zouden verkopen. Het gaf ons de mogelijkheid om te zien wat er ging gebeuren en er op te reageren, wanneer dat nodig was. Het was ons huis en wij zouden uiteindelijk ja of nee kunnen zeggen tegen een mogelijke koper. Eén ding was zeker: als we dat niet een kans zouden geven, bleef de situatie zoals hij was. We moesten sowieso eerst maar eens zien of er wel een koper zou komen in die tijd van crisis, waar de huizenmarkt duidelijk onder leed. Dat was wat wij zeiden en uitspraken (en in momenten van twijfel ook geloofden), maar ergens vanbinnen wisten we gewoon dat het ging gebeuren; het huis zou verkocht worden.

De makelaar kwam ons huis bekijken, besprak met ons het proces en deed een voorzichtige schatting van de marktwaarde. Wij hadden alleen een heel andere prijs in ons hoofd, namelijk onze hypotheek, en lieten weten dat we ons huis alleen voor die prijs wilden verkopen. ‘Een tikkeltje enthousiast,’ noemde de makelaar ons voorstel. Onze beweegredenen voor die vraagprijs waren duidelijk. Dan zou de verkoop van ons huis ook echt nut hebben, dan konden we de hypotheek aflossen, hadden we geen schuld meer en bleef er nog wat over voor onze reis. Niet om er rijk van te worden, maar om ons doel te bereiken. Anders zouden we niet verkopen. We lieten de makelaar de keus of hij het wilde doen. ‘Ik hou wel van een uitdaging,’ sprak deze uiteindelijk en we gaven elkaar de hand. Weer een stap in de goede richting.

Wanneer je dit soort stappen zet, voel je je heel sterk. Het voelt als een soort overwinning, stappen zetten in geloof, maar zo heel sterk is die positie niet. Net als Petrus, die moedig over de rand van de boot stapte en heel stoer zijn eerste stappen op water zette. Op het moment dat hij besefte wat hij deed en om zich heen keek, begon hij te zinken.

Zo ging het ook een beetje met ons. Ons huis stond te koop, foto’s werden gemaakt en het huis werd op Funda gezet. We meldden ons aan voor de Open Huizen Dag en wachtten af wat er ging gebeuren. Het moment waarop het te-koopbord aan ons huis bevestigd zou worden, vond ik best spannend, want op dat moment was het algemeen bekend en zichtbaar en zouden mensen vragen gaan stellen. Op zich maakte het ons niet zoveel uit wat een ander ervan zou zeggen, zolang wij zelf maar overtuigd waren. Toch werkt dat niet helemaal zo wanneer die ander iemand is die je hoog hebt zitten, van wie je houdt en die je vertrouwt.

Zo hadden we een keer een gesprek met mijn vader. Hij deelde zijn zorg met ons. Vanuit zijn ervaring en positie als vader en opa heel begrijpelijk. Hij zette uiteen waarom het heel onverstandig was om ons huis te verkopen. Hoe onzeker de toekomst zou zijn en tenslotte hoe onwaarschijnlijk het was dat we ons huis daadwerkelijk zouden verkopen voor de vraagprijs. Daarbij had hij realistische argumenten. Mijn vader is altijd goed op de hoogte van de actualiteit. Hij zoekt de dingen altijd tot op de bodem uit en maakt goede overwegingen. Ook mijn broer, toen werkzaam in de makelaardij, had zo zijn vraagtekens bij onze plannen. Het liet ons niet koud.

De nacht na het gesprek met mijn vader sliep ik slecht. Ik werd zelfs wakker en voelde me onrustig. ‘Wat gaan we doen?’ vroeg ik mij af. Ik twijfelde ineens enorm of het verkopen van ons huis wel de juiste stap was. Peter lag ook wakker. Ook hij was onrustig in zijn gedachten. We fluisterden wat over en weer en besloten dat we er de volgende dag ‘s avonds nog maar eens samen over moesten praten. Ik zou in ieder geval de makelaar opbellen en ons terugtrekken voor de Open Huizen Dag.

De volgende dag, ‘s avonds, toen de jongens in bed lagen, praatten Peet en ik over ons besluit om ons huis te verkopen. We vroegen ons af of we er wel mee door moesten gaan. We hadden het over de dingen die in het gesprek met mijn vader voorbij waren gekomen en kwamen tot de conclusie dat alles wat er gezegd was, waar was, maar niet nieuw voor ons. Het waren geen dingen die wij niet al wisten voordat wij besloten het huis in de verkoop te doen. Mijn vaders inzicht was goed, maar belichtte alleen de pessimistische kant van de zaak; alles wat er mis kon gaan, de financiële (on)zekerheden en de materiële zaken. Dingen waar we wel rekening mee moesten houden, maar die voor ons niet leidend waren. M’n vader zei nog net voordat we weggingen: ‘Zeg nou zelf, er moet wel een klein wondertje gebeuren, willen jullie je huis kwijtraken voor die prijs…’

Dat wondertje hadden we juist nodig! Het zou ons bevestigen in geloof en in de beslissing die we genomen hadden. We hadden God nodig, Zijn leiding en bevestiging, want met Hem durven wij elk avontuur aan. Bovendien ligt onze toekomst in Zijn handen en niet in wereldse zekerheden. Een huis op zich was niet ons doel. Wij wilden vrij zijn: vrij van schulden, van lasten, vrij om te bewegen, te gaan en te staan waar we wilden. Wij wilden nieuwe stappen zetten. Nieuwe richting geven aan ons leven. Avontuur!

We besloten door te gaan op de weg die we waren ingeslagen. We zetten door, maar zouden geen concessies doen. Opnieuw vouwden we onze handen. In ons gebed legden we alles voor aan God. We vroegen of Hij deuren al dan niet wilde sluiten. We vertelden dat we ons huis wilden verkopen, tenminste, als Hij het ook een goed plan vond. We vroegen om bevestiging. Wij zouden niet onderhandelen over de prijs, ook al werden huizen in deze tijd van crisis ver onder de vraagprijs verkocht. Als het goed was dat ons huis verkocht zou worden, zou iemand de vraagprijs moeten bieden. Anders zouden wij niet verkopen. Deze afspraak was onze zekerheid. We voelden ons weer sterk en zeker in de stappen die waren gezet. We konden het weer loslaten.

Een paar dagen later gebeurde het wondertje. De makelaar belde ons op en vertelde dat de vraagprijs was geboden. De vraagprijs! Ik merkte dat de makelaar verrast was, net als anderen, maar wij gek genoeg niet. Ergens, vanbinnen, hadden we dit geweten. Misschien dat juist daardoor de twijfels ook zo groot waren geweest. Nu was het weer een bevestiging en overwinning. Daarna ging alles heel snel.

De kopers waren enthousiast en belden ons diezelfde zaterdagochtend al op om een afspraak te maken. Zondagavond zaten ze bij ons aan de keukentafel en spraken we over de overdracht. Toen we het jonge enthousiaste echtpaar later die avond weer uitlieten en de deur achter hen sloten, keken we elkaar aan. Dat was het dan; we gingen verhuizen, en wel over zes weken! Een nieuw gevoel van opwinding, een nieuwe uitdaging stond voor de deur. We moesten een woning zoeken!

Als ik terugblik op die periode rondom de verkoop van ons huis zie ik hoe wonderlijk alles geleid is en hoe bijzonder we gezegend werden. Toen we er middenin zaten, was het een rollercoaster van emoties. Wij hadden alles wel beklonken met de kopers, maar het was nog niet officieel geregeld bij de notaris. Dat duurde wat langer, waardoor er weer gelegenheid was voor de tegenstander (zoals ik satan noem) om mij aan te vallen in gedachten en gevoel. Deze keer doordat ik te horen had gekregen dat buren in hetzelfde blok hun huis ook wilden verkopen. Het was eenzelfde huis, in piekfijne staat, misschien wel beter dan het onze. Zij hadden volgens een bron al met behulp van een andere makelaar geïnformeerd naar de kijkers van onze woning. Wat wilden zij met deze informatie? Mijn gedachten gingen een eigen leven leiden. Ik maakte me doodnerveus. Ik voelde me onbehaaglijk. Niet dat ik die buren de verkoop van hun huis niet gunde, maar ik hoopte zo dat onze kopers niet zouden overstappen zodra zij er lucht van zouden krijgen. De afwikkelingen rond ons huis schoten namelijk niet op. Er werd nog een tweede bouwtechnische keuring aangevraagd en ondertussen kon de buurman in stilte, want in principe

wisten en zagen wij niks, doorgaan met de eventuele verkoop van zijn woning. Er waren nog wat geruchten, waardoor ik alleen maar zenuwachtiger werd. Weer sliep ik slecht, totdat ik besefte waar ik mee bezig was. Al die onrust vanbinnen was allesbehalve vertrouwen. Ik biechtte mijn gedachten en gevoel op aan God en vroeg om vergeving. Ik voelde me net het volk Israël dat door de woestijn trok en wonder op wonder zag, maar toch telkens weer terugviel in gemopper en twijfel. Het was toch in Gods hand? Waar maakte ik mij dan druk om?

Onze makelaar was in eerste instantie niet zo blij geweest met het bedrijf dat de tweede bouwtechnische keuring zou uitvoeren. Wij hadden wel een goed huis en niks te verbergen, dat wisten we, maar dat bedrijf zou erom bekend staan altijd wel wat te vinden. Dat was dus niet het geval. Sterker nog, het rapport van de keuring was positiever dan het eerste rapport dat wij zelf hadden laten maken. Wonderlijk weer.

Ik had me ook zorgen gemaakt om een huurwoning. Waar zouden wij gaan wonen na de overdracht, over zes weken? Op internet vonden wij tot onze grote verrassing een mooie woning in ons dorp te huur. Het was een ruime, vrijstaande woning. Peter en ik waren er, zodra we gehoord hadden dat de vraagprijs geboden was voor ons huis, al eens nieuwsgierig omheen gelopen. We hadden door de ramen naar binnen gegluurd en aan deuren gevoeld of ze open waren. Het huis was te mooi om waar te zijn. Een beetje te hoog gegrepen, dachten wij. We hadden namelijk verwacht dat we na de verkoop tijdelijk wat zouden huren, waarschijnlijk kleiner dan ons eigen huis, totdat we op reis konden gaan. Dat vonden we helemaal niet erg, want dat hoorde bij het avontuur. Dit was echter een grote vrijstaande woning met een grote tuin. Er stonden eiken-

bomen in de tuin en daarachter stroomde een helder beekje. Het huis stond aan een rustige weg in ons dorp. Veel andere opties om te huren waren er op dat moment niet in onze omgeving. De huurprijs was voor ons te hoog, maar toch vroegen we een bezichtiging aan.

De makelaar van de verhuurder leidde ons rond en vertelde het een en ander. Wij stelden vragen en probeerden uit te vinden wat onze kansen waren. Er waren meer bezichtigingen geweest en mensen waren wel geïnteresseerd. Eerdere bezichtigingen zouden voorrang krijgen bij gelijke interesse. De eigenaar wilde potentiële huurders eerst ontmoeten en huursomvermindering zat er waarschijnlijk niet in. De kansen leken dus niet zo groot, maar omdat we al een verhuisdatum hadden afgesproken met onze kopers, wilden we het toch proberen. Niet geschoten is altijd mis.

Ik belde op maandagochtend naar de makelaar die ons rond had geleid en deed een voorstel; wij wilden het huis graag huren, al over anderhalve maand, maar voor een lagere huurprijs dan werd gevraagd. Daarbij zouden wij de muren binnenshuis weer schilderen in nette kleuren. Vorige huurders hadden namelijk gewerkt met knalkleuren en verf met een metallic look. Iets wat de woningeigenaar niet echt kon waarderen. De makelaar zou contact opnemen met de eigenaar en terugbellen zodra er nieuws was. Afwachten dus. Diezelfde middag nog werd ik teruggebeld. De mededeling was kort en duidelijk: het was akkoord. Zo snel, zo simpel. Dat hadden we niet verwacht. ‘Akkoord? Wil de eigenaar ons dan niet eerst ontmoeten?’ De makelaar zei dat dat niet nodig was. De eigenaar van de woning had vertrouwen in het beoordelingsvermogen van de makelaar en had gezegd: ‘Laten we het maar doen dan.’

Er volgden nog meer zegeningen: we konden de woning huren voor onbepaalde tijd, de huurder was beschermd, de woning zou tijdelijk uit de verkoop gehaald worden, we konden de sleutels al eerder krijgen zodat we alvast aan de gang konden, we betaalden minder huur, er kwam een nieuwe ketel in zonder dat wij daarvoor moesten betalen, andere geïnteresseerde huurders, die in principe al een afspraak hadden gemaakt voor een termijn van vijf jaar, hadden zich teruggetrokken… enzovoort.

Zo gebeurde er eigenlijk wonder op wonder en toch had ik mij te midden van al die zegeningen dus druk om de daadwerkelijke verkoop van ons huis gemaakt. Het was pas definitief als het contract getekend was. In mijn gedachten kon er nog van alles gebeuren. Ik was de dagen blijven tellen en blijven berekenen wanneer er wat moest gebeuren. Totdat ik dus besefte dat die onrust vanbinnen alles was behalve vertrouwen.

Opnieuw moest ik ervoor kiezen om te vertrouwen en te gaan handelen naar geloof en niet te luisteren naar de onrustzaaiende gedachten en mijn instabiele emoties. Ik zette de knop om en begon dingen te regelen voor de verhuizing. Zo bestelde ik bijvoorbeeld alvast verhuisdozen en begon ik een ander uit te zoeken en in te pakken. Peter begon met het schilderwerk in de nieuwe woning.

De rust was weer terug.

“The future belongs to those, who believe in the beauty of their dreams.”

Deze spreuk kwam ik tegen op een metalen plaatje in de plaatselijke kantoorboekhandel. De spreuk sprak mij aan, dus ik kocht het om op te hangen in huis. Ook hebben we de spreuk later gebruikt op onze reissite. Een inspirerende quote.

Voor onze makelaar kocht ik hetzelfde bordje. Op de achterkant schreven we:

“Wij geloven in onze droom, maar wij hadden jullie wel nodig om die te verwezenlijken. Jij zei: ‘Ik houd wel van een uitdaging…’

Bedankt dat jullie de uitdaging zijn aangegaan! Ons geloof (wij bouwen ons huis op de Rots) en jullie vertrouwen is niet beschaamd.”

We gaven het bordje op de dag dat wij onze handtekening zetten onder het (ver)koopcontract.

De reisroute bepalen

De reis kwam steeds dichterbij. Nadat we verhuisd waren, ging ik bezig met het uitstippelen van een route. We hadden ons al breed georiënteerd, op allerlei mogelijke manieren. Ik las reisverhalen van anderen en bladerde in de prachtige reisboeken van Lonely Planet, onder andere Great Journeys en Travel the World’s Most Spectacular Routes, die ik voor mijn verjaardag had gevraagd.

We droomden ervan om mooie dingen van de natuur te zien. Ik kan me herinneren dat we via Apple TV mooie filmpjes van YouTube afspeelden en keken naar de natuur en dierenwereld. Een van de favoriete filmpjes was die waarbij prachtige natuurbeelden van Planet Earth voorbijkwamen, terwijl de muziek van “How great is our God” klonk. Die prachtige natuur en dierenwereld wilden we zo graag in het echt gaan zien!

Ik zocht op internet naar afbeeldingen van indrukwekkende landschappen of reisfoto’s. Wanneer ik dan een mooie afbeelding tegenkwam, zocht ik uit waar de foto gemaakt was, hoe dat stuk natuur heette en waar het lag op de wereldkaart. In mijn notitieboekje ontstond een lijstje met een overzicht van mooie plaatsen op de wereld. Ik schreef ze allemaal op, in de hoop dat we enkele daarvan in het echt zouden kunnen zien tijdens onze reis.

“Bora Bora eilanden, Tahiti.

Halong Bay, Vietnam

Eyers Rock, outback en Sydney, Australië

Grand Canyon, Arizona, Verenigde Staten.

Route 66, Verenigde Staten.

Chinese muur, China

Salar de Uyuni, Bolivia

Machu Picchu, Peru

National Park, Serengeti, Kenia en Tanzania.”

De lijst was niet compleet, maar het was een begin. Een grove oriëntatie, want in het allereerste begin van onze plannen wisten we nog helemaal niet hoe we de reis vorm zouden geven. We hebben volgens mij aan allerlei opties gedacht, ook wel aan het rondreizen met een auto, busje of camper. We hebben van alles bedacht, bekeken, opgeschreven en berekend en na verloop van tijd kreeg de reis steeds meer vorm. We namen beslissingen en streepten dingen weg. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat we met een wereldticket voordelig de hele wereld rond konden reizen. Daarmee konden we op verschillende continenten een stop maken. Het was nog een hele puzzel. Om die op te lossen heb ik menig uur op internet rondgekeken. Ik vergeleek sites en aanbiedingen en ik vergeleek de verschillende voorwaarden en mogelijkheden. Ik belde met travel agents in Londen en Amsterdam, vroeg offertes op, stelde zelf het een en ander samen en ga zo maar door.

Peter liet het aan mij over. Het regelen en uitzoeken is niet zijn sterkste kant en vooral ook niet zijn hobby en ik kan het niet laten. Ik deed hem regelmatig uitgebreid verslag van alles wat ik ontdekte. Beslissingen namen we uiteraard samen.

Zet mij voor een rommelschuur vol spullen of een zolder waar alles opgestapeld door elkaar staat en ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik weet niet waar te beginnen en hoe ik orde moet scheppen in de chaos. Al voordat ik er aan begin, heeft het mij ontmoedigd. Wanneer ik dan toch bezig ga, maak ik de chaos erger door alles te willen bekijken en open te maken. Ik ga bezig met details in plaats van het grove uitzoekwerk. Peter daarentegen kan dát juist weer wel. Hij heeft mij daar vaker mee versteld doen staan. Ik trek liever de deur dicht van zo’n schuur of zolder en kom er zo weinig mogelijk. Toch vond ik in de grote chaos van het wereldwijde web de juiste opties voor onze reis. Dat vond ik leuk en niet moeilijk.

Onze wensen en ons budget speelden in het maken van keuzes een grote rol. Ik probeerde beide factoren zo goed mogelijk met elkaar te combineren en het uiterste eruit te halen. Soms legde ik wat toe en soms streepte ik wat weg. Zo ontstond er in de loop van de tijd een fantastische reisroute op papier met als basis die wereldticket.

Een wereldticket biedt de mogelijkheid om binnen een jaar in één richting (oost-west of andersom) rond de wereld te vliegen en tussenstops te maken. Afhankelijk van het aantal continenten dat je wilt bezoeken en/of de vliegmijlen wordt de prijs bepaald. Je kan zo’n ticket helemaal zelf samenstellen of als een soort pakket kopen. Wij kozen voor een ticket waarbij de continenten Afrika en Zuid-Amerika gecombineerd konden worden en voegden nog een aantal vluchtbestemmingen toe.

Verder waren er natuurlijk tal van dingen waar we rekening mee hielden toen we daadwerkelijk de tickets gingen boeken. Bijvoorbeeld met de school van de jongens; de reis moest binnen één schooljaar vallen, het mocht geen examenjaar zijn en we wilden tenminste tien maanden weg. Ook belangrijk was de vliegrichting. Wij kozen ervoor om richting het oosten te vliegen. Dit had te maken met de gunstigere klimaatomstandig-

heden gedurende onze reis ten opzichte van een reis in westelijke richting. Zo probeerden we te voorkomen dat we midden in een regenseizoen of strenge winter of juist hele hete zomer in een land zouden zijn.

Opnieuw een mijlpaal

We woonden iets meer dan een half jaar in ons huurhuis toen we de volgende mijlpaal bereikten. Een mijlpaal was het, minstens net zo groot als de verkoop van ons huis, maar het ging geruisloos voorbij. Geen vuurwerk en geen lint dat werd doorgeknipt. Geen fles wijn die tegen de romp van een boot kapot werd gegooid. Helemaal geen spektakel eigenlijk. Het ging heel geruisloos, digitaal, via een link in de mailbox. Een paar muisklikken en dat was het. Vervolgens bracht ik mijn lege theekopje weer naar het aanrecht en had ik nog een vaat op te ruimen.

Tien minuten voordat ik bij school moest staan om Levin op te halen, liep ik nog gauw even een winkel in voor een champagnefles Sparkling Fruitdrink, ofwel appelsap met bubbels. Het geluidloze moment van die dag verdiende toch zeker een beetje aandacht. Woensdag 20 mei 2015 was de dag. De dag waarop onze droom, na jaren van praten, maanden van speuren, puzzelen, overwegen en beslissen, waargemaakt werd. De vertrekdatum was vastgelegd en onze namen stonden met geboortedata geschreven op reisdocumenten, op vluchten naar vijf continenten. Zwart op wit vastgelegd. De boeking was gemaakt, alleen een annulering zou dit nog ongedaan kunnen maken.

Net zoals we iedere keer ons eigen kleine feestje gevierd hadden wanneer onze spaarrekening een mijlpaal had bereikt, vierden we ons eigen kleine feestje die avond met elkaar. Peter liet de kurk van de fles Sparkling-bubbels poppen en schonk zes wijnglazen vol. Samen met de jongens toostten we op de reis die in het verschiet lag.

Nu er een datum van vertrek was en de reis dus in grote lijnen vastlag, kon ik mij richten op andere dingen die ook geregeld moesten worden: schoolwerk, verzekeringen, vaccinaties, inboedel, bagage, projecten, paspoorten, noem maar op.

Ik liep op wolken. Met heel andere ogen keek ik om mij heen wanneer ik door het dorp liep of op het schoolplein stond. Alsof ik toeschouwer was en zelf niet meedeed aan het leven van alledag. Ik zag de mensen en hun bezigheden ineens vanuit een heel ander perspectief. Als iemand zijn tuin stond te schoffelen, dacht ik: zo zal het doorgaan, dag in, dag uit. Iedereen zal gewoon zijn ding blijven doen, volgens een bepaald patroon. Iedere zaterdag zal er markt zijn, in de supermarkten zullen mensen met volle boodschappenkarretjes in een rij wachten voor de kassa, iedere dag van de week zal de schoolbel weer gaan en zullen de lokalen zich vullen met kinderen en leerkrachten. Vaders en moeders zullen iedere middag weer om 15:00 uur op het schoolplein staan om hun kinderen op te halen. De files in de ochtendspits zullen er staan, ‘s avonds hangen de mensen op de bank voor de televisie, maar wij gaan het anders doen!

De wereld leek ineens zo klein en voorspelbaar. Mijn gedachten waren gericht op een veel grotere wereld. Een wereld die zich buiten de lijntjes bevond. Wij stonden op het punt het patroon te doorbreken. Geen routine, geen schema’s en agenda, geen dingen van alledag.

Krokodillen van de nacht

Toen onze reisplannen steeds concreter werden en de reis dichterbij kwam, spraken we er ook openlijk over. We kregen veel reacties. Mensen waren nieuwsgierig, sceptisch of juist enthousiast. Men zei: ‘Moedig hoor,’ en: ‘Een hele onderneming, dat jullie dat durven!’

We voelden ons helemaal niet moedig of dapper. Er overheerste bij ons vooral een gevoel van verwachting en excitement. In tegenstelling tot wat de meesten dachten, voelden we ons sterker en zekerder naarmate we meer dingen los moesten laten. We merkten dat we gezegend werden en hadden het vertrouwen dat God erbij was. Onze zekerheid zit niet in materiële zaken. Het was mooi om dat niet alleen te weten, maar ook werkelijk te ervaren.

Okay, ik moet bekennen dat de emoties niet altijd stabiel, exciting en vol verwachting waren. Het was wisselend. Wanneer ik van mijn emoties een grafiek had moeten maken, zou het er één met pieken en dalen zijn geweest. Soms overviel een bezorgd gevoel of gedachte van onzekerheid mij ineens: o nee, wat gaan wij doen?

Wanneer we er dan over praatten, ervoor baden, kwam de rust vanzelf weer terug.

Ik heb ontdekt dat die gedachten van onrust vooral kwamen wanneer het donker was en stil. Dus ’s nachts, wanneer we in bed lagen. Alle informatie, gelezen of gehoord, kwam in gedachten weer voorbij en ging met mij op de loop. In slaperige toestand ben je kennelijk minder nuchter en daar meer ontvankelijk voor. Een onrust, een beetje angstig gevoel, nam bezit van de streek rondom mijn maag. Ik zag ons lopen, zomaar ergens, ik weet niet waar. Vooral de koppies van onze vier kostbaarste schatten zag ik… en daar ging ‘ie hoor:

“In iedere vijver zitten krokodillen, in de zee zwemmen haaien en de giftigste spinnen en slangen ter wereld wonen in Australië. Niet ergens ver weggestopt in de jungle, onbereikbaar voor mensen, maar gewoon in de achtertuin of onder de wc-bril! Er liggen landmijnen in het noorden van Chili en overal liggen enge ziektes op de loer. Een ieniemienie kleine rotmug die ‘s nachts actief is, kan malaria overbrengen, een andere die overdag actief is, kan je besmetten met dengue… En wat nou als we beroofd worden? En al de keren dat we vliegen? Als het vliegtuig maar blijft vliegen…” 

Bij daglicht leek alles weer heel anders, gelukkig. De gevaren waren niet weg, maar niet zo beangstigend. Het is natuurlijk goed dat we ook op de hoogte waren van de risico’s, zodat we erop bedacht waren. We konden daardoor ook maatregelen nemen om risico’s te beperken, maar we wilden niet bang zijn. Met ons nuchtere verstand wisten we ook dat er duizenden mensen, volwassenen en kinderen, overal ter wereld woonden en/of rondreisden. Het is meestal het onbekende waardoor mensen sneller gevaren zien, maar we hebben geen garantie dat ons in ons eigen “veilige” Nederland niets overkomt. We zouden ons dan moeten opsluiten in ons huis. Niet meer de straat op gaan, niet meer aan het verkeer deelnemen en zelfs dan heb je geen garantie. Nee, angst is geen goede drijfveer. Angst is ook geen goede raadsman.

“Stap uit je boot, durf op water te lopen.”

Van inboedel naar rugzak

Wat heeft een gemiddeld huishouden in Nederland eigenlijk veel spullen. Zomaar even een opsomming: een kast vol spelletjes en dvd’s, een keuken vol glaswerk, schalen, potten, pannen, bestek, handige hulpmiddelen, luxe spullen als een magnetron, waterkoker, koffiemachine en vaatwasser. Kasten vol textiel, beddengoed en kleding, dekens, allerlei prullaria en accessoires voor de sier, boeken, mappen, papier, muziek-

instrumenten, televisie en andere apparatuur, tuinstoelen, fietsen, allerlei gereedschap en ga zo maar door. Om nog maar niet te spreken over de opbergdozen en andere zaken die op zolder en in een schuur vaak maanden onaangeroerd liggen en staan.

Hebben wij dit werkelijk nodig? We zijn er maar druk mee, met al die bezittingen. Het is voornamelijk luxe en vertier, want het is maar de vraag of het echt zo is dat het hebben van al deze dingen ons leven makkelijker maakt of, sterker nog, gelukkiger. Ik piep ook als mijn wasmachine het niet meer doet of wanneer de vaatwasser het begeeft en inderdaad, een auto op de oprit is ook wel erg makkelijk! Toch, als ik erover nadenk, geeft het een bepaalde vrijheid om niet zo veel spullen te hebben. Iets wat in deze comfort-maatschappij best lastig voor te stellen is.

Wij moesten er in ieder geval ook goed over nadenken. Over wat we wel en niet mee zouden gaan nemen op reis. Ons hele hebben en houden moest mee te dragen zijn in zes backpacks. Dus alleen het noodzakelijke, met wat er dan nog voor leuks bij in paste. Daarna moesten we de tassen wegen. Te veel kilo’s betekende dat we de term “noodzakelijk” bij moesten stellen. Het was een uitdaging voor later. Eerst kochten we de tassen voor de jongens. Die van Peter en mij lagen al vijftien jaar op zolder.

In de loop van de tijd werden de spullen die mee moesten, aangevuld. Eerst op lijstjes, later concreet in boodschappenkratjes die ik in de woonkamer stalde. Ik had voor iedereen een kratje.

We kochten lakenzakken, slaapzakken, klamboes, plastic bestek en bij de kringloopwinkel vond ik twee aluminium pannen die bijna niets wogen. Voor het schoolwerk van de jongens speurden we naar mini-laptopjes, compact en niet te zwaar. Uren zat ik in de zomervakantie achter de scanner schoolboeken te scannen. De jongens en Peter moesten er soms ook aan geloven.

Eigenlijk is de techniek in dit opzicht toch mooi! Dat het kan; een hele stapel lesboeken verkleinen tot het formaat van een memorystick. Oftewel 12,6 kilo boeken versus 10 gram. Het loonde de moeite en hoewel ik het een behoorlijke klus vond, had het ook zijn leuke kanten. Ik houd van ordenen en regelen, de juf in mij werd geprikkeld door alle inhoudelijke lesstof. Ik kreeg zelfs zin om er met de jongens mee aan de slag te gaan.

Ik ordende de lesstof op inhoud en sloeg alles op in mapjes op de laptopjes van de jongens. Ik had een back-up op verschillende memorysticks.

Vaccinaties

Zaterdag 6 juni 2015 begon net als de meeste zaterdagen bij ons; lekker rustig. Er werd een beetje rondgelummeld, om de beurt een ontbijt klaargemaakt, op de bank gehangen in pyjama met iPad of telefoon, totdat er gezegd werd dat het tijd was om aan te kleden.

Peter en ik maakten een ritje op de motor die we op dat moment hadden en deden de boodschappen. De jongens sprongen op de trampoline. Het was een ontspannen ochtend, maar naarmate de dag vorderde, steeg de spanning.

Tante Meedy zou komen met de rest van haar gezin. Altijd leuk als er familie kwam! Deze keer had het bezoek naast gezelligheid vooral ook een andere reden, namelijk prikjes. En dat hing in de lucht. Niemand zei het echt, maar tussen de regels door merkte je wel dat er hier en daar een zenuwachtig vlindertje fladderde. Het hoorde natuurlijk ook bij de voorbereidingen: vaccinaties om ons te beschermen tegen ernstige ziekten of nare complicaties onderweg. Ik had de doosjes, dertien in totaal, de dag ervoor opgehaald bij de apotheek. Ze lagen veilig in de koelkast, tussen de pakken melk en yoghurt, te wachten op de komst van tante Meedy.

Dat voorrecht hadden wij dan weer wel; onze eigen vertrouwde, lieve tante, mijn zusje, werkte bij de GGD. Zij heeft ons de meeste vaccinaties gegeven. Gewoon thuis, op de bank. We hebben het allemaal overleefd en daarna konden we gezellig buiten eten. We aten reuzepannenkoeken die niet op ons bord pasten, gebakken op de skottelbraai.

Het heeft ons een heleboel consultkosten gescheeld dat tante Meedy ons kon vaccineren. Alle vaccinaties en de malaria-

profilax voor op reis waren een behoorlijke kostenpost. Toch was dit niet iets waar we anders op zouden bezuinigen. Veiligheid boven alles. Vooral ook omdat we met onze kinderen op reis gingen. We kregen vaccinaties tegen gele koorts, hepatitis A en B, buiktyfus en hondsdolheid. Die laatste vaccinatie bestaat uit een serie van drie prikjes die je je hele leven lang beschermt. Zeker wanneer je met kinderen reist, is de inenting tegen rabiës aan te bevelen. Er zijn zoveel schattige straathondjes en poezen in de wereld! Omdat wij ook in nauw contact zouden komen met de plaatselijke bevolking, bijvoorbeeld tijdens het vrijwilligerswerk in de projecten, hebben wij ervoor gekozen ons ook tegen tuberculose te laten vaccineren.

Paspoortstress

Er viel nog heel wat te regelen, grote dingen en kleine dingen. De kleine dingen bleken soms toch wat bewerkelijker dan gedacht. Iets simpels als het aanvragen van een paspoort bijvoorbeeld was nog een hele toer. Zo moesten we, volgens de regels, met het hele gezin komen: vader, moeder en kinderen. We zochten naar een tijdstip waarop iedereen kon én het gemeentehuis open was. Dat werd een woensdagavond. Voor die tijd moesten we natuurlijk even pasfoto’s laten maken. So far so good.

Een paar dagen voordat we pasfoto’s zouden maken, ontdekte ik nauwelijks zichtbare rode vlekjes op Levins lichaam. Zou het dan eindelijk zover zijn? Ieder jaar wanneer er weer waterpokken op school gesignaleerd waren en er waarschuwingsbrieven op de deur hingen, bij met name de kleutergroepen, hoopte ik stiekem dat Levin een keer besmet zou worden. Hij was de kleuterleeftijd al ruim voorbij en had in tegenstelling tot zijn broers nog geen waterpokken gehad. Je kan het maar beter gehad hebben op jonge leeftijd, want wanneer je ouder bent, is de ziekte veel vervelender en minder onschuldig. De pokjes bleven echter ieder jaar netjes uit Levins buurt. Moest onze vrolijke, gezonde knul er deze keer dan toch aan geloven? Het zou een prachtige timing zijn, zo voor de reis, maar niet voor de pasfoto’s. Daarom liet ik een dag eerder dan gepland alvast pasfoto’s maken van de jongens. Vlekvrije pasfoto’s.

Woensdagavond waren we voltallig aanwezig in het

gemeentehuis, met en zonder waterpokken, arme Levin. We hadden aan alles gedacht. Formulieren, foto’s, identiteitskaarten. Er werden handtekeningen gezet, foto’s vergeleken,

kinderen opgemeten, er werd afgerekend enzovoort. Klaar.

Een week later konden we de mooie nieuwe paspoorten ophalen. Wederom met het voltallige gezin. Het was een korte, gezellige drukte; zes personen aan de balie. Allemaal enthousiastelingen die hun eigen nieuwe paspoort wilden zien en een paar jongens die het leuk vonden om een extra rondje te rennen om de grote trappen in het gemeentehuis. De vriendelijke baliemedewerker handelde netjes alles af, maakte nog een paar gaten in het oude paspoort en wenste ons een goede vakantie. De stapel paspoorten verdween in mijn tas. Niks aan de hand. Alles liep op rolletjes… We reden de vijftien minuten terug naar huis met een stel vrolijke jongens achter in de auto. Thuis legde ik de paspoorten op tafel. De oude en de nieuwe: ‘Eén, twee, drie, vier, vijf… Hè? Wacht even, nog een keer: één, twee, drie, vier, vijf!’ Een lichte paniek kwam opzetten. Hulp werd ingeroepen van de anderen: ‘Hoe kan dat nou? Tel eens, dit zijn er vijf…’ De hele inhoud van mijn tas kwam op tafel. Portemonnee, bonnetjes, telefoon, blikje snoepjes, enveloppe, sleutels en een rolletje plakband. Niks leek op een zesde paspoort. We constateerden dat Levins paspoort miste. Ik stond al met de telefoon in mijn handen, terwijl de jongens een kort kruisverhoor kregen: ‘Waar is het paspoort? Wie heeft het in handen gehad? Waar heb je het toen neergelegd?’ De auto werd nagekeken, terwijl ik het nummer van het gemeentehuis intoetste. De telefoon ging over, maar ik kreeg het antwoordapparaat. ‘Aaaargh!’ Ik wierp een blik op de klok, het gemeentehuis was nog dertig minuten open. Zo kwam het dat we vijf minuten na thuiskomst weer in de auto zaten. Deze keer met één jongetje op de achterbank. Minder vrolijk.

Het was een “spannend” ritje terug naar het gemeentehuis. Van alles ging er door het hoofd. Bij het gemeentehuis aangekomen, kwam de vriendelijke baliemedewerker ons al bij de deur tegemoet. Pfff, gelukkig, met paspoort!

We konden weer iets van ons to-do-lijstje afstrepen. Zes paspoorten: check!

Carpe Diem

We hoefden niet meer te zoeken naar reisbestemmingen, alle vaccinaties waren binnen, het schoolwerk was geregeld en de bagage-aankopen gedaan. Kortom, de regeldingetjes waren bijna rond. We hadden hier jaren naartoe gewerkt en nu het dichterbij kwam en de dagen te tellen waren tot aan ons vertrek, gingen er andere dingen tellen. Ik heb het niet over de stapels verhuisdozen die langzaam gevuld werden of de spullen die een voor een verkocht werden, maar over loslaten en losgelaten worden. Afscheid nemen van familie.

Niet alleen wij zouden afscheid nemen, maar ook mijn zusje en zwager met hun kinderen. Twee weken na ons vertrek gingen zij emigreren naar Denemarken. Voor mijn ouders dus dubbel afscheid; twee dochters en schoonzoons die vertrokken, maar misschien nog belangrijker: bijna al hun kleinkinderen. Dus regelden mijn ouders een prachtige partyboot en nodigden ons allen uit. Hoe toepasselijk was de naam van de boot: Carpe Diem. Zo voeren we over de IJssel van Deventer naar Terwolde, van Terwolde weer terug naar Deventer en ver voorbij Zutphen. Voorlopig zou het even de laatste keer zijn dat we als familie met z’n allen bij elkaar waren. Aan alles was gedacht. Er was taart, thee, koffie, een fotograaf voor familiefoto’s, spelletjes, een koud en warm buffet en daarnaast hadden we een hoop lol, goede gesprekken en gezelligheid. De ouders van Peter en de ouders van mijn zwager waren ook uitgenodigd en voeren mee. Het was een grote verrassing en een geweldig leuke dag.

De laatste week voor vertrek

Ongelooflijk, wat een sterke mannen liepen er door ons huis. In de vroege ochtend meldden zij zich, vrijwillig, voor een dag sjouwen en bikkelen. De complete huisraad van ons zeskoppige gezin moest verhuisd worden. Ook al hadden we heel wat spullen verkocht in de weken ervoor, er was nog een hele-hele-boel over. Alles hadden we ingepakt, in plastic of in dozen. Onze complete huisraad, schuurinhoud, alle bedrijfsspullen, tuinattributen, alles. Een hele organisatie vooraf, daar waren we best druk mee geweest, maar het echte werk werd die dag toch wel geleverd door de mannen met spierballen.

Neem bijvoorbeeld onze vriend, Mark. Hij tilde zo in zijn eentje de wasdroger van een pallet, terwijl hij luchtig zei: ‘Ik pak hem er even af hoor.’ Verder hadden we hulp in de vorm van zwager Bas, zwager Ronald, vriend Ben en vriend Micha en niet te vergeten mijn eigen sterke mannen. Onvermoeibaar. Dozen en grote meubelstukken sjoefden door het huis, trap op, trap af en door de tuin. In no time was het gehuurde vrachtwagentje volgeladen en reden ze met z’n allen naar de opslag waar ze werden opgewacht door mijn vader. Pap manoeuvreerde met gemak een grote heftruck door de loods en tilde alles naar de eerste verdieping.

Drie en een halve vrachtwagen, vier keer heen en weer naar de opslag, tenminste vijftig keer heffen met de heftruck, twintig kroketten, tig bolletjes en acht appeltaarten later stond onze complete inboedel in de opslag en was het huis leeg. De volgende hulptroep diende zich aan bij het lege huis. Zus

Wendy ging aan de slag. Met muziek uit haar mobieltje ging zij zingend het huis door met stofzuiger, emmer en sop. Samen hebben we het huis spic en span gemaakt. Tegen schemertijd was de klus geklaard.

Thuisloos, maar niet dakloos, zaten Peter, ik en de jongens die avond in een stacaravan op een camping in onze woonplaats. Nog een paar dagen tot het grote avontuur ging beginnen. Wij voelden ons rijk gezegend met zoveel hulp en bereidwilligheid. Wat een lieve mensen hadden en hebben wij om ons heen.

De dagen voor vertrek waren rustig. Wel volgepland, maar niet meer zo druk, omdat de grote regeldingen achter de rug waren. Vrienden, familie en buren kwamen ons opzoeken om gedag te zeggen. Het was erg gezellig in de caravan.

De eerste dagen in de stacaravan gingen de jongens nog gewoon naar school. Ze volgden netjes de lessen en deden huiswerk dat gedaan moest worden. Ik zwaaide ze vanuit de erker uit wanneer zij met hun fiets over het grasveld van de camping vertrokken. Halverwege de week, ik meen dat het op een dinsdag was, moest er op school afscheid genomen worden. Tassen vol Snickers, Mars en KitKat gingen er mee achter op de fiets naar school. Later volgden Peter en ik met de bedrijfswagen – onze eigen auto hadden we al verkocht – om de jongens op te halen en hun boeken in te leveren.

Dag school!

Hiddes klas was op het sportveld toen we die ochtend de school binnenliepen. De bel ging en de gangen vulden zich met luidruchtige jongeren die met hun boekentassen de weg vonden naar het volgende lokaal. Wij wachtten geduldig totdat wij aan de beurt waren bij het loket voor schoolboeken en leverden drie keurig nette dozen boeken in. We maakten een praatje met een aantal leerkrachten en leverden een traktatie af in de lerarenkamer. In de voorafgaande weken hadden we gesprekken gevoerd op school en waren onze plannen enthousiast ontvangen. Docenten waren geïnteresseerd en verleenden hun medewerking, voor zover dat binnen hun mogelijkheid lag. We hadden kaarten gemaakt waarmee we mensen konden uitnodigen mee te lezen op onze reissite en lieten er ook een paar achter op school. We gingen nog even bij het sportveld langs om de leraar, tevens decaan en onze contactpersoon tijdens de reis, te bedanken en een hand te geven. Hiddes klas was nog steeds aan het sporten. Toen zij Hidde zagen lopen, werd hij onder luid gejoel opgetild en min of meer door een haag van kinderen naar de rand van het sportveld begeleid en uitgezwaaid. Het was heel onwerkelijk om zomaar weg te kunnen lopen, terwijl de lessen gewoon doorgingen. De jongens pakten hun fiets om met ons mee te gaan en lieten hun school achter zich.

We brachten de auto en fietsen naar de opslag en reden daarna in de geleende auto van mijn ouders door naar de basisschool waar we Levin op zouden halen. Eerst haalden we de taart op die we besteld hadden. Levin verwachtte slagroomtaart te trakteren. Groot was de verrassing toen hij de mooie taart zag die een kennis van ons had gemaakt: een wereldbol met daarop een vliegtuigje en de tekst “de wereld rond”. De taart was precies zoals we wilden. Het resultaat was prachtig. De taart was niet alleen mooi, maar nog erg lekker ook. Met ons hele gezin waren we aanwezig in Levins klas toen de taart werd aangesneden en iedereen een stukje kreeg. Ook hadden we na afloop in de personeelskamer met de andere meesters en juffen een kort afscheid. We kenden ze niet alleen omdat al onze kinderen er op school hadden gezeten, maar ook door de jaren dat ik er invalwerk deed.

Alles was afgerond en afgesloten. Niets stond meer in de weg om daadwerkelijk te gaan. Het grote avontuur kon beginnen. 