Lekker niet perfect is een uitgave van Van Driel Publishing, Brugge

© 2022 Van Driel Publishing

Auteur: Mirjam Aarts

Redactie: Marjon Revet - Weerink

Omslagontwerp: Leontine Gaasenbeek

Foto omslag: Marc Roos

Opmaak: Terènce van Driel

ISBN: 978 94 93200456 (paperback)

ISBN: 978 94 93200531 (e-book)

NUR: 340

WWW.VANDRIEL.BE

info@vandriel.be

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Met een veel te zware tas vol boodschappen loopt Nina in de richting van haar appartement. Normaal pakt ze de auto, maar eerder vandaag besloot ze zich niet zo aan te stellen en die vier straten naar de winkel gewoon te wandelen. Daar heeft ze nu enorme spijt van. De hengsels van de tas snijden in haar hand en die paar straten lijken op de terugweg twee keer zo lang. Ze slaat de hoek om en kan nog net voorkomen dat ze met haar tas tegen een kinderwagen beukt. Even is ze uit balans, maar ze herpakt zich. Voor heel even. Want dan herkent ze de persoon die de kinderwagen duwt.

‘Kijk uit!’ roept Melissa. Zodra ze ziet dat het Nina is, voegt ze daaraan toe: ‘O eh… hoi.’ 

Nina zet de tas even naast zich neer om haar hand rust te geven. ‘Hoi.’ 

Naast Melissa staat Dean. Zijn donkere korte krullen zijn net als altijd in model gebracht met wat gel. Het leren jack dat hij draagt geeft hem een stoere uitstraling. Nina kan zien dat hij zich al een paar dagen niet heeft geschoren en de wallen onder zijn ogen verraden dat hij moe is. Desondanks ziet hij er nog steeds onwijs aantrekkelijk uit.

Dean glimlacht naar haar. ‘Hé, hoe gaat het met je?’

‘Prima!’ zegt Nina zo opgewekt mogelijk. 

Wanneer Melissa doorheeft dat Nina naar Dean staat te staren, draait ze snel de kinderwagen, zodat Nina erin kan kijken. ‘Dit is Milo.’

Nina kijkt naar het hummeltje met z’n kleine neusje, piepkleine wimpers en donkere haartjes. Milo lijkt sprekend op Dean. Meestal doen baby’s Nina niet zoveel en vindt ze ze vaak allesbehalve mooi. Ze snapt dan ook niet hoe mensen kunnen roepen dat hun kindje het mooiste van de wereld is. Maar Milo komt toch wel erg dicht in de buurt van de perfecte baby. Even voelt Nina de drang om Milo over zijn wang te aaien, maar net op tijd bedenkt ze zich. Ze mag zich niet laten kennen. In plaats daarvan doet ze haar handen in de zakken van haar jas en zegt: ‘Lief.’ Meer kan ze er niet van maken. 

‘Ja, hij is echt heel lief,’ zegt Melissa met een zucht. 

‘Fijn.’

Dean kucht. ‘Ik voel druppels. Zullen we maar weer gaan? Voordat het hard gaat regenen.’

‘Ja, ik moet er ook snel vandoor,’ zegt Nina. Ze steekt haar hand op als een soort van afscheid en draait zich snel om. Door de hele situatie is ze vergeten dat de boodschappentas op de grond staat. Ze loopt tegen de tas aan, die vervolgens omvalt. Haar boodschappen rollen over straat. Nina weet zichzelf net staande houden. Met haar rug naar het stel en de kinderwagen gedraaid, sluit ze voor een tel haar ogen en vervloekt ze haar onhandige gedrag. Dan schiet ze omlaag en begint ze de boodschappen van straat te plukken. In haar ooghoek ziet ze Dean een pak yoghurt en een tros bananen oppakken. Precies op dat moment komt het met bakken uit de hemel. 

‘Kom schat, we gaan!’ roept Melissa, terwijl ze haastig de kap van de kinderwagen sluit en een paraplu tevoorschijn tovert. 

‘Ga maar vast, ik kom er zo aan,’ reageert Dean. Melissa kijkt hem strak aan en loopt dan zonder iets te zeggen weg. 

Binnen een paar tellen zijn Nina en Dean helemaal doorweekt en zitten alle spullen weer in de tas. Dean pakt hem op en rent in de richting van Nina’s huis. Nina rent achter hem aan. Ondanks dat ze hem zou moeten haten, vindt ze het toch wel fijn dat ze nu niet zelf haar boodschappen hoeft ze sjouwen. 

Even later staan ze buiten adem en totaal doorweekt in het portiek van het appartementencomplex. Zelfs nat is Dean prachtig, denkt Nina. Ze schudt die gedachte van zich af en rukt de boodschappentas uit zijn handen. 

‘Dankjewel voor de hulp,’ mompelt ze, terwijl ze met haar andere hand in haar jaszak naar de sleutel zoekt. 

Dean wrijft het water uit zijn gezicht. ‘Graag gedaan.’ Hij kijkt haar aan. ‘Gaat het wel? Ik maak me zorgen om je.’

Nina ziet zijn hand dichterbij komen en voelt hoe hij een natte lok uit haar gezicht veegt. Ze schrikt van zijn aanraking. Iets wat een halfjaar geleden nog heel normaal was, voelt nu vreemd en onwennig. 

‘Het gaat echt prima.’ Ze vist de sleutel uit haar zak en steekt hem in het slot. 

‘Het spijt me, Nina. Dit is nooit mijn bedoeling geweest.’ 

‘Oh werkelijk? Dan had je anders moeten handelen, hè?’

‘Maar echt! Je moet me geloven. Als het kon, zou ik alles anders doen.’

Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. ‘Dat zal wel, ja.’ 

‘Ik hou nog steeds van je, Nina. Daar heeft deze situatie niets aan veranderd.’

‘Daar heb ik anders vrij weinig van gemerkt de laatste tijd,’ reageert ze emotioneler dan ze had gewild. Ze heeft geen zin in dit gesprek. Snel draait ze de sleutel om en duwt de deur open. Dan kijkt ze achterom. ‘Dag Dean.’ 

‘Nina, alsjeblieft...’

 Ze duwt de deur achter zich dicht en haalt diep adem. Als ze een paar tellen later omkijkt, ziet ze door het raam in de deur dat Dean is vertrokken. Ze zucht en drukt op het knopje van de lift. Het voelt als gisteren dat Dean haar zei dat Melissa al drie maanden in verwachting was van zijn kind. Je zou denken dat dat een vreugdevolle boodschap was en dat Nina blij voor hem kon zijn. Dat was ook zeker het geval geweest als Dean op dat moment niet háár vriend was. Ze woonde een paar maanden samen met haar prins op het witte paard, toen die na een avond stappen het bed in was gedoken met een van haar vriendinnen. Melissa dus. Het beeld van de prins op het witte paard was veranderd in een soort monster in een modderpoel. Dean had zijn besluit snel genomen, pakte zijn spullen en vertrok. En alsof dat nog niet vernederend genoeg was, kwam Melissa twee dagen later langs om haar excuses aan te bieden én te vertellen dat ze het kindje zouden houden. Of ze Melissa alsjeblieft kon vergeven? Natuurlijk niet. Nina is altijd erg vergevingsgezind, maar dit had haar echt gebroken. Dean was direct bij Melissa ingetrokken. De maanden daarna heeft Nina ze genegeerd en zoveel mogelijk ontlopen. Maar in dit kleine dorp is dat bijna onmogelijk. 

Waar blijft die lift? Ongeduldig drukt ze nog een paar keer op het knopje. Dan komt de lift met een krakend geluid tot stilstand en trekt ze de deur met het kleine ronde raampje open. Ze stapt de smerige lift binnen. De lamp flikkert, de spiegel is gebarsten en er zitten vegen op de muur waarvan ze niet eens wíl weten wat voor substantie het is. Zeker nu ze merkt dat ze onwijs naar de wc moet, hoopt ze dat de lift niet vast komt te zitten. Vorige week was het voor de zoveelste keer raak en had ze haar huisbaas vanuit de lift boos opgebeld. Het had bijna twee uur geduurd voordat ze was bevrijd.

De lift gaat krakend en piepend naar boven en stopt op de derde verdieping. Op de galerij voelt ze de koude wind in haar natte haren. Ze steekt de sleutel in het slot en stapt de kleurrijke gang binnen. Toen Dean en zij uit elkaar gingen en ze dit flatje vond, deed ze alles zoals ze het zelf wilde. Aangezien ze niets hoefde te overleggen, besloot ze haar gang knalroze te verven. Elke keer als ze nu haar woning binnenstapt, wordt ze daardoor een beetje vrolijker. Maar op dit moment is haar frustratie zo groot, dat de kleur niet helpt. Ze zet de boodschappentas neer en hangt haar kletsnatte jas aan de kapstok. Noppes komt haar direct begroeten en geeft kopjes tegen haar been. Hij laat een dikke laag haren achter op haar natte broek. 

Als ze naar de wc is geweest, trekt ze een voor een de keukenkastjes open op zoek naar chocola. Op dat moment klinkt het geluid van de intercom. Ze loopt naar de gang en pakt de telefoon die aan de muur hangt. ‘Hallo?’ 

‘Hoi lieverd!’

Nina herkent direct de vrolijke stem van haar moeder. Ook dat nog. Hoewel ze haar moeder echt een schat vindt en ze een goede band met haar heeft, heeft Nina op dit moment vooral behoefte aan helemaal niemand. Ze wil gewoon in bed liggen met drie flinke repen chocola en een fles wijn. Snel werpt ze een blik in de spiegel en ze schrikt zich rot. Door de regen zit haar mascara overal, behalve op haar wimpers. Nina probeert met een tissue snel het ergste weg te vegen, maar ze maakt het alleen maar erger. Ze ziet eruit als een mislukte pandabeer. Dan gaat de deurbel.

‘Kind, wat zie je eruit!’ roept haar moeder, terwijl ze haar een stevige knuffel geeft.

‘Bedankt mam.’ Nina doet geen moeite om haar sarcasme te verbergen. ‘Ik ben helemaal natgeregend net.’ Ze loopt voor haar moeder uit de gang door en gaat voor de spiegel verder met het fatsoeneren van haar gezicht.

Haar moeder loopt door naar de keuken. Nina ziet hoe ze twee kopjes uit het keukenkastje pakt en er een onder haar Nespresso-apparaat zet. 

‘Ik maak een lekker kopje koffie voor je. Hoe gaat het met je, lieverd? Je ziet er moe uit.’ 

‘Zo voel ik me ook.’ Nina is blij dat haar moeder even niet kan reageren omdat het apparaat met een enorm kabaal koffie begint uit te spuwen. Ze sloft terug naar de woonkamer en ploft neer op het enige vrije plekje op haar tweedehands bank. Ze kijkt rond. Het is een bende. Op de bank ligt kleding en over de grond verspreid liggen vier paar schoenen. Op de eettafel staat nog een half leeggegeten bord met pasta. 

Haar moeder komt aangelopen met de twee kopjes koffie en zet ze neer op de salontafel. Ze raapt de hopen kleding op en hangt de shirts en broeken zorgvuldig over een stoel. ‘Wat moest je in die stortbui?’

Nina neemt een slok van haar koffie. ‘Ik dacht dat het een goed idee was om een keer naar de supermarkt te wandelen. Maar ik had beter eerst even buienradar kunnen checken.’

‘Ach, je hebt lekker wel weer even beweging en frisse lucht gehad. En bovendien heeft buienradar het bijna altijd mis.’

‘Ik kwam Dean en Melissa tegen, met Milo,’ zucht Nina.

Haar moeder trekt haar wenkbrauwen op. ‘Hoe was dat?’

Nina ontwijkt haar moeders blik. ‘Prima.’

‘Je hoeft je niet groot te houden. Ik snap best dat het allesbehalve prima was.’ 

Nina voelt tranen opkomen en voor ze er erg in heeft, stromen er dikke druppels over haar wangen. ‘Je hebt gelijk. Het was vreselijk.’ Ze vertelt over Milo en hoe perfect en lief hij eruitziet. Over haar boodschappen die over straat rolden en tot slot beschrijft ze de situatie die nog geen half uur geleden plaatsvond in het portiek beneden. Haar moeder komt naast haar zitten en trekt Nina tegen zich aan. Liefdevol streelt ze haar haren.

‘Ach, lieverd toch. Zet die Dean maar heel snel uit je hoofd.’

Na het vertrek van haar moeder voelt Nina zich leeg. Ze weet precies welke boodschappen ze heeft gehaald, maar toch trekt ze de koelkast open. Misschien ligt er nog iets in waar ze nu wél zin in heeft. Helaas. Dan maar een pizza. Ze trekt haar schoenen en jas aan en loopt naar de pizzeria om de hoek. Terwijl ze op haar eten wacht, scrolt ze doelloos door Instagram en deelt ze een aantal likes uit. Al die perfecte plaatjes geven haar een nog slechter gevoel. Als de ober haar bestelling heeft overhandigd, slentert ze terug naar huis. Ze schenkt voor zichzelf een net iets te vol glas rode wijn in en gaat met de pizza op de bank zitten. Met enige tegenzin begint ze te eten, maar na haar eerste hap voelt ze de honger terugkeren. Ze zet de televisie aan en kijkt naar een programma over veel te grote mooie huizen. Wat is dat toch? Dat andere mensen wel een gelukkige relatie hebben én zo’n huis kunnen betalen? Ze neemt een paar flinke slokken wijn. Noppes komt aangelopen en nestelt zich naast haar op de bank. ‘Wij hebben het ook best prima samen, toch?’ De kat geeft geen kik en blijft met zijn ogen gesloten naast haar liggen spinnen. Zwijgen is toestemmen.

Hoofdstuk 2

Nina trekt de deur achter zich dicht en beseft net te laat dat haar sleutel nog binnen ligt. Waarom checkt ze dat dan ook pas als ze de deur al heeft dichtgetrokken? Gelukkig heeft haar moeder een sleutel en gaan ze vanmiddag samen wandelen. Vanuit het portiek slaat ze rechtsaf en loopt via het kleine parkje, dat naast de flat ligt, in de richting van het centrum. Ze besluit een kleine omweg te nemen en loopt de straat in waar ze samen met Dean woonde. Hoe zou het huis er nu uitzien? Zij en Dean hadden het zo mooi opgeknapt. Ze was er enorm trots op.

Voor het huis blijft ze staan en ze tuurt de woning in. Niemand te zien. Voorzichtig opent ze het tuinhekje en gaat ze voor het raam staan. Om beter te kunnen kijken, plaatst ze haar handen om haar gezicht tegen het glas. 

‘Zoek je iets?’ hoort ze achter zich. Verschrikt draait ze zich om. Dennis staat haar vanaf het tuinhekje grijnzend aan te kijken. 

‘Ik uh…’ stamelt ze. Daar staat ze dan, in de voortuin van iemand anders en Dennis die haar aanstaart. Zelfs Boef, zijn hond, kijkt haar vanaf het tuinhek vragend aan. Wat nou? wil Nina naar de hond roepen. Maar gelukkig realiseert ze zich op tijd dat dat pas echt raar zou zijn. ‘Ik woonde hier,’ zegt Nina, terwijl ze met grote stappen de voortuin uit loopt.

Dennis lacht. ‘Ja, dat weet ik.’ 

‘Ik moet er weer vandoor,’ zegt ze terwijl ze Boef een aai over zijn kop geeft.

‘Probeer je mij soms te ontlopen?’

‘Wat? Nee, ik heb het gewoon druk. Ik moet naar mijn moeder en ik ben al laat,’ liegt Nina. ‘Doei!’ Snel loopt ze van hem weg.

‘Doen we gauw weer eens een drankje?’ roept Dennis haar na. 

‘Yes, doen we!’ Opnieuw een leugen. Ze heeft helemaal geen behoefte aan Dennis. Zo snel als ze kan, loopt ze de straat uit en slaat de hoek om. Sinds het uit is tussen haar en Dean doet Dennis ontzettend zijn best om haar te versieren. Een paar weken geleden is ze na een avond in De Engel, de enige gezellige kroeg in het dorp, per ongeluk in zijn bed beland. Dat was zeker niet de bedoeling, maar ze voelde zich alleen en de aandacht van Dennis was op dat moment fijn. Sindsdien probeert ze hem te ontlopen. Voor zover dat lukt in een dorp als dit.

Nina loopt via de kleine winkelstraat in de richting van het enige leuke kledingboetiekje in het dorp. Om de hele situatie met Dean iets beter te maken, besloot ze vanmorgen dat ze wel wat nieuwe kleding mocht kopen. Als ze ByMaaike binnenstapt, rinkelt het belletje boven de deur.

‘Nina!’ Maaike, de eigenaresse en een vriendin van haar moeder, kijkt haar stralend aan. ‘Hoe is het met je?’

‘Goed hoor.’ Nina zet haar vrolijkste stem op. 

Na een korte omhelzing vraagt Maaike: ‘Kom je voor iets speciaals?’

‘Ik zag net dat gele jurkje in de etalage. Die wil ik graag passen.’

‘Die zal je prachtig staan. Ga jij je maar alvast uitkleden, dan pak ik het voor je.’

Nina gaat het kleine pashokje binnen en trekt haar kleren uit. Ze bekijkt zichzelf in de spiegel. Ze kan zien dat ze in de afgelopen maanden wat is afgevallen. Haar kleren zitten net iets losser dan normaal.

Maaike schuift het gordijn een stukje opzij en geeft haar de gele jurk. ‘Kijk eens aan, kind. Deze jurk is echt iets voor jou.’

Nina trekt de jurk over haar hoofd en sluit met moeite de rits op haar rug. Nog voordat ze zichzelf kritisch in de spiegel kan bekijken, schuift Maaike het gordijn met een ruk opzij.

‘Prachtig!’ roept ze uit. ‘Die jurk staat ge-wel-dig!’ 

Nina bekijkt zichzelf in de spiegel. ‘Ja?’ zegt ze twijfelend.

‘Absoluut.’

‘Ik weet het niet hoor,’ mompelt Nina. Haar kast hangt vol met mooie jurkjes, maar de laatste tijd draagt ze die bijna nooit. Vooral kleding met felle kleuren vermijdt ze. Het liefst loopt ze rond in haar zwarte trui en probeert ze zo min mogelijk op te vallen. 

‘Die Dean gaat spijt krijgen als hij je zo ziet. Je bent zo’n mooie meid.’ Maaike legt haar hand op Nina’s arm. ‘Geloof me!’

Dat is precies wat Nina wilde horen. ‘Ik neem hem!’

Tevreden verlaat Nina ByMaaike, nadat ze Maaike ervan heeft overtuigd dat het echt wel goed met haar gaat. Waarom denkt iedereen toch de hele tijd dat het níét goed met haar gaat? Oké, ze heeft soms haar slechte dagen en ja, ze denkt nog vaak aan Dean. Maar ze heeft ook dagen dat ze heel boos op hem is. Dan realiseert ze zich dat ze beter af is zonder hem.

‘Ni-naaaaa!’ Verschrikt kijkt ze opzij. Op het kleine terras van De Engel, dat bestaat uit vier tafeltjes, zit Benthe samen met haar broer Erik. Nina zwaait. Ze had eigenlijk het plan om door te lopen, maar als Benthe haar uitbundig wenkt, gaat ze toch maar naar het tafeltje. 

‘Zo, leef jij nog? Ik heb je gisteravond zó vaak gebeld! Waar was je nou?’ 

Nina denkt aan de vier gemiste oproepen van Benthe. ‘Ten eerste was het niet gisteravond, maar vannacht. En ten tweede: ik lag in mijn bed na een rotdag.’ 

Benthe tikt op de stoel naast zich. ‘Kom, neem lekker een wijntje, meid!’ 

Nina glimlacht naar Erik en gaat naast Benthe zitten. Ze bestelt een glas witte wijn en hoort de verhalen aan over wat ze gisteravond allemaal heeft gemist in De Engel. Ondanks dat het pas vroeg in de middag is, gaat de wijn er prima in. Als ze een nieuw rondje willen bestellen, besluit Erik dat hij genoeg heeft gehad van alle vrouwenpraat en stapt hij op.

‘Weet je wie er gisteren ook was?’ Benthe beweegt haar wenkbrauwen een paar keer op en neer.

‘Nou?’

‘Dennis! Hij vroeg nog waar jij was.’

Nina draait met haar ogen. ‘Oh, die jongen. Hij weet niet van ophouden.’

‘Waarom wil je niet met hem afspreken? Hij is aardig, gezellig en ziet er ook nog eens heel goed uit. Wat is het probleem?’ Benthe kijkt haar vragend aan.

‘Het probleem? Dit dorp is het probleem. Ik wil niet meer zo’n jongen die vastzit in dit dorp.’

‘Doe niet zo dramatisch. Ik weet zeker dat Dennis heel lief is.’ 

‘Ja, dat zal wel. Maar hij woont nog steeds in dit dorp. Daar heb ik geen zin in.’

Benthe klakt met haar tong. ‘Heb je er geen zin in omdat hij in dit dorp woont? Of wil je Dennis geen kans geven omdat je bang bent Dean tegen het lijf te lopen met je nieuwe vlam?’ 

Nina is even stil. ‘Misschien wel een beetje van beide. Ik voel me gewoon zo opgesloten hier. En iedereen houdt elkaar in de gaten.’

‘Weet je wat jij moet doen? Gewoon even helemaal opnieuw beginnen.’ 

‘Hoe bedoel je dat?’ 

‘Een ander huis, een ander leven, in een andere omgeving. Weg van Dean, weg van Melissa en weg van dit troosteloze dorp.’ Benthe steekt haar handen in de lucht. ‘Het bruisende stadsleven of zo. Daar moet toch wel een leuke vent te scoren zijn?’

‘Nou, ik weet het niet hoor. Ik vraag me überhaupt af of er nog wel leuke mannen bestaan.’

Nog voordat Benthe kan reageren, gaat Nina’s telefoon. Snel haalt ze hem uit haar jaszak. Het is haar moeder. Nina is de tijd helemaal vergeten. 

Even over half vier stapt Nina de voortuin van haar moeder in. De deur wordt direct opengetrokken. ‘Ik doe m’n jas aan, dan kunnen we gelijk aan de wandel,’ zegt haar moeder. 

Zij aan zij lopen ze richting het bos. Het dorp wordt omgeven door groen. Vroeger, toen Nina klein was, nam haar oma haar altijd mee de bossen in. Samen zochten ze naar kabouterhuisjes, eikeltjes en mooie blaadjes. Als er in de winter een laag verse sneeuw lag, liepen ze naar de heuvel verderop en mocht Nina oneindig vaak naar beneden sleeën. Gierend van het lachen ging ze dan keer op keer de heuvel af, waar haar oma haar met open armen opving. In de zomer namen ze een picknickkleed en een tas vol met lekkers mee. Dan zochten ze een mooi plekje uit in de schaduw en genoten ze van felrode, zoete aardbeien en oma’s zelfgebakken appeltaart. De herinneringen aan haar oma brengen altijd een glimlach op Nina’s gezicht. Wat zou ze graag willen dat ze nog een klein meisje was en, aan haar oma’s hand, huppelend door het groen ging. De wereld was toen mooi. Het dorp was haar veilige plek, waar ze het fijn had en genoot van de natuur. Maar nu krijgt ze steeds meer een hekel aan deze plek en voelt ze zich vooral ellendig.

Ze kijkt opzij. ‘Mam,’ zegt ze voorzichtig, ‘misschien is het beter als ik even wegga uit het dorp.’

Haar moeder staat abrupt stil. ‘Hoe bedoel je?’

Nina loopt langzaam door. 

‘Waar wil je dan heen, Nina?’

Nina draait zich om. ‘Gewoon weg. Ergens anders opnieuw beginnen. Ergens zijn waar Dean niet is, waar ik hem niet elke dag tegen kan komen. Naar een nieuwe plek, waar niemand me kent en waar ik een nieuw leven kan opbouwen. Weg uit dit dorp.’ 

Haar moeder pakt haar hand en kijkt haar aan. ‘Je kan hier ook een nieuw leven opbouwen. Geef het even de tijd. Het wordt beter. Echt.’ 

Ze lopen verder. Na een stilte vraagt Nina: ‘Maar wanneer dan?’

‘Heb geduld, lieverd.’ 

Nina weet dat het haar moeder enorm veel verdriet zal doen als ze weggaat. Maar ze moet ook aan zichzelf denken. Toch?

Hoofdstuk 3

Maandag is niet haar meest favoriete dag van de week. Nadat Nina met moeite uit bed is gekomen, moet ze zich onwijs haasten. Met een boterham in haar mond springt ze op de fiets. De stralende zon maakt de maandagochtend een stukje beter. Ondanks dat er een koude, frisse wind staat, voelt Nina de zonnestralen op haar gezicht. Onderweg ziet ze moeders die hun kinderen naar school brengen, mannen die hun partner gedag zwaaien voordat ze in de auto stappen en een groep jongeren met grote rugzakken vol boeken op weg naar hun eerste lesuur. Iets voor half negen zet Nina haar fiets in de fietsenstalling naast het oude pand waarin de redactie zich bevindt. Ze loopt via de kleine trap naar de deur die toegang geeft tot het begin van haar werkweek.

Al op jonge leeftijd wilde Nina niets liever dan schrijfster worden. Ze verslond het ene na het andere boek en schreef korte verhalen die ze voorlas aan haar knuffels. Naast haar knuffels was ook haar oma groot fan van haar verhalen. Ze spoorde Nina aan om door te schrijven en las alles wat ze schreef. Soms maakte ze kleine aantekeningen om Nina te helpen haar verhalen nog mooier en beter te maken. Op een middag gaf haar oma haar een cadeau. Het was de mooiste pen die ze ooit had gezien: een zilveren vulpen met piepkleine zwarte bloemetjes erop. Naast de pen kreeg ze ook schrijfpapier. ‘Om je verhalen op te schrijven als een echte kunstenaar,’ had haar oma gezegd. Gedurende haar basisschooltijd schreef Nina veel verhalen en later, toen ze naar de middelbare school ging, sloot ze zich aan bij de redactie van de schoolkrant. Daarnaast deed ze ook graag verslag van gebeurtenissen in het dorp. Was er een kat vermist? Dan ging Nina op pad met haar notitieboekje en interviewde ze de buurtbewoners. Was er ergens brand? Dan ging ze net zo lang op zoek naar antwoorden op haar vragen, tot ze er een mooi verhaal over kon schrijven. Haar moeder was dan ook niet verrast toen Nina journalistiek wilde studeren. Na haar middelbare school deed ze haar studie in een kleine stad in de buurt van het dorp en haalde ze met gemak haar diploma. Nog voordat ze het ondertekende papier in ontvangst had genomen, solliciteerde ze bij De Dorpenaar, het plaatselijke dorpsblad dat eens per maand verschijnt. Daar werkt ze inmiddels al bijna acht jaar.

Zodra ze het kantoor binnenstapt, wordt ze verwelkomd door de geur van koffie en papier. Ze zet haar rugzak op de grond, hangt haar jas aan de kapstok in de hal en loopt door naar de keuken. Aan de lange tafel zitten haar drie collega’s met een kop koffie het weekend door te spreken. 

‘Goedemorgen Nina!’ roept Vera, zodra ze in de deuropening verschijnt.

‘Morning!’ Nina loopt langs de tafel naar het koffiezetapparaat en drukt op cappuccino. Als het apparaat aangeeft dat haar drankje klaar is, drukt ze op de espressoknop voor een extra shot koffie in haar mok. 

‘Lekker weekend gehad?’ Vera komt naast haar staan en kijkt haar onderzoekend aan. ‘Je ziet er moe uit. Gaat het wel goed met je?’

‘Goh, bedankt Vera. Je ziet er zelf ook heel goed uit vandaag.’

‘Ach, ik bedoelde het niet onaardig. Ik ben soms een beetje ongerust. Zorg je goed voor jezelf?’ 

Nina wijst naar haar mok. ‘Kijk eens hoe goed ik voor mezelf zorg.’ Het aantal mensen dat zich met haar bemoeit, begint een beetje vermoeiend te worden. Nina is blij dat Vera zich omdraait en naar haar werkplek loopt. 

De Dorpenaar is meer dan honderd jaar geleden opgericht door de overgrootouders van Vera en zij is de vierde generatie. Net voordat Nina haar baan bij De Dorpenaar kreeg, had Vera het roer overgenomen van haar vader. Ze was blij dat Nina haar team kwam versterken. De twee anderen die bij de redactie werken, Milly en Femke, zijn twee vrouwen van boven de vijftig die dit werk eigenlijk alleen nog maar doen zodat ze niet alle dagen van de week thuis zitten. Alleen Nina en Vera zijn vijf dagen in de week, acht uur per dag, aan het werk. Milly en Femke helpen waar nodig en zorgen ervoor dat het dorpsblad wordt verspreid.

Nina pakt haar tas uit de hal en gaat aan het bureau zitten in de hoek van het kantoor. Via de hoge ramen aan de voorzijde van het pand kijkt ze uit over het kleine plein dat voor het gebouw ligt. Ze vindt het heerlijk om naar buiten te staren, al is er vaak vrij weinig te beleven op het pleintje. Nina neemt een slok van haar extra sterke cappuccino en pakt haar laptop. Voorzichtig legt ze hem op de tafel. Als ze bukt om haar tas dicht te doen, blijft haar mouw achter haar koffielepeltje steken. De mok valt om en de hele inhoud stroomt over de tafel, op haar broek en over haar schoenen. ‘Nee!’ Terwijl de koffie van de tafel af druppelt, trekt ze gauw haar tas onder de koffieregen vandaan. Vera springt op en haast zich naar de keuken voor een doekje. Nadat Nina de boel heeft schoongemaakt en haar schoenen bij de verwarming heeft gezet om te drogen, komt Vera lachend aangelopen met een nieuwe mok. Ze knipoogt: ‘Een extra sterke cappuccino voor mevrouw. En hup, nu aan het werk jij.’ Nina pakt haar laptop, die ze gelukkig net op tijd heeft kunnen redden.

De tijd kruipt voorbij en na de zoveelste kop koffie kan Nina zich nog steeds niet concentreren. Het volgende nummer van De Dorpenaar gaat over de geschiedenis van het dorp. Na een interview met de huidige burgemeester en een bezoek aan het archief, is het tijd om er een leuk verhaal van te maken. Veel inspiratie heeft Nina niet. Ze vindt het veel leuker om verhalen te schrijven over gebeurtenissen van nu, in plaats van zich te verdiepen in de saaie geschiedenis van dit dorp. Terwijl ze uit het raam staart, denkt ze terug aan wat Benthe tegen haar zei op het terras. De gedachte het dorp te verlaten heeft haar de hele avond en nacht beziggehouden. Wat laat ze hier eigenlijk achter? Haar slechtbetaalde baan bij de redactie, haar perfecte ex-vriend die ze op iedere hoek van de straat tegen het lijf kan lopen en het krappe appartement dat maakt dat ze haar oude huis nog meer mist. 

Zodra de laptop aangeeft dat het twaalf uur is, klapt ze hem dicht en staat ze op. ‘Ik ga even een rondje wandelen.’

Vera kijkt nauwelijks op van haar scherm en zegt plagend: ‘Kom je terug met concentratie? Dat artikel schrijft zichzelf niet!’

Die opmerking negerend pakt Nina haar jas van de kapstok. Als ze de deur opent, wordt ze begroet door de warme stralen van de zon. Nog geen drie stappen heeft ze gezet als haar mobiel gaat. Onhandig vist ze de telefoon uit haar jaszak. Het is Manon, haar beste vriendin die een paar maanden geleden met haar vriend Eddie naar Barcelona is verhuisd. Sindsdien spreken ze elkaar niet veel en Nina mist haar enorm.

‘Heeeee Manon! Hoe is het daar?’ 

‘Hoi lieve Nien. Het is hier zó fijn!’

Manon vertelt over het leven in Barcelona, over de te gekke dingen die ze de afgelopen weken heeft gedaan en over haar geweldige baan. ‘Echt, het is fantastisch! Ik had dit veel eerder moeten doen. Het dorp daar is niks vergeleken met het leven in deze waanzinnig bruisende stad. Het is hier altijd gezellig druk, niemand die je herkent op straat en niemand die zich met ons bemoeit. Heerlijk! Ik kan het iedereen aanraden.’

Nina vertelt op haar beurt over Melissa en Dean en hun pasgeboren zoontje Milo. Over hoe gek het was om ze tegen te komen en wat Dean tegen haar had gezegd.

‘Wees maar blij dat je van die gozer af bent,’ zegt Manon als Nina is uitgepraat. ‘En van Melissa ook. Niet te geloven dat zij ooit in onze vriendinnengroep zat.’

‘Ik hoop dat dat ooit zo gaat voelen.’

‘Het is ook lastig als je ze steeds tegenkomt. Probeer ze uit je hoofd zetten. Laat die twee het lekker uitzoeken.’ 

‘Ja, dat moet ik ook doen,’ zegt Nina na een korte stilte. ‘Je hebt helemaal gelijk.’

Na een half uur keert Nina terug naar het kantoor. Het telefoongesprek met Manon heeft haar goed gedaan. Wat zou ze graag even bij haar langsgaan in Barcelona. Als Nina het kantoor weer binnenstapt, pakt ze snel een kop thee voordat ze weer aan het werk gaat. Tijdens het wachten op de waterkoker scrolt ze door Instagram, maar de vrolijke, blije gezichten bezorgen haar een leeg gevoel. Ze schenkt een grote mok vol en loopt terug naar haar bureau, waar Vera nog hard aan het werk is. 

‘Heb je het gevonden?’ vraagt ze. 

‘Huh, wat?’ 

‘Je concentratie?’

‘Oh dat. Ik denk het.’ Nina gaat zitten en klapt haar laptop weer open. De oude zwart-witfoto’s van het dorp staren haar aan en ze merkt dat ze enorme tegenzin heeft om te schrijven. In plaats van het artikel opent ze haar internetbrowser en zoekt op Google naar gezellige steden Nederland. Er verschijnt een lijstje met de negen steden die je gezien moet hebben: Amsterdam, Maastricht, Utrecht, Vlissingen, Breda, Arnhem, Den Haag en Groningen. Waarom weet ze niet, maar ze klikt op Utrecht en komt uit op de Wikipediapagina van de Domstad. Nina leest de informatie en bekijkt een paar foto’s. Utrecht ziet er best gezellig uit, met de grachten, de Domtoren en de drukke winkelstraten. 

‘Wat moet jij met Utrecht?’

Nina had niet door dat Milly stilletjes achter haar was komen staan. ‘Uh, niks,’ zegt ze snel en ze sluit de webpagina af. 

‘Ben je er ooit geweest?’ 

Nina schudt haar hoofd. ‘Nee, nog nooit.’

‘Prachtige stad hoor. Ontzettend gezellig ook.’ 

Snel opent Nina het artikel en doet alsof ze hard aan het werk is. 

In de middag gaat de tijd misschien nog wel langzamer dan in de ochtend en het artikel schiet niet op. Waarom zit ze hier eigenlijk nog? Nina staart naar haar scherm. Wat houdt haar eigenlijk bij de redactie van de De Dorpenaar? In een leeg Worddocument probeert ze voor zichzelf te noteren wat ze van haar werk vindt, door middel van plus- en minpunten. Maar verder dan de pluspunten ‘lekker dicht bij huis’, ‘Vera is aardig’ en ‘ik ben aan het schrijven’ komt ze niet. De lijst met minpunten daarentegen wordt steeds langer. Het werk is saai, de artikelen zijn vaak niet wat ze zou willen schrijven en de onderwerpen interesseren haar niet zoveel. Niemand neemt het dorpsblad echt serieus en ze vraagt zich af of überhaupt iemand het leest. De uren kruipen voorbij, ze krijgt weinig betaald en ze mist een beetje uitdaging. Af en toe zit er wel een leuk onderwerp bij, zoals afgelopen zomer, toen ze verslag deed van de kleine, gezellige festivals in de omgeving. Maar veel vaker schrijft ze over onderwerpen waar ze haar aandacht moeilijk op kan richten. Het liefst zou ze net als vroeger verhalen schrijven met de mooie vulpen van haar oma. Maar die vulpen ligt ergens te verstoffen in een kast. Sinds haar oma is overleden is er niemand meer die de schrijfster in haar motiveert. Haar moeder is van mening dat je als schrijver nooit rond kan komen. Ze vindt dan ook dat Nina beter een andere studie had kunnen doen. ‘De Dorpenaar gaat het nooit lang meer volhouden,’ zegt haar moeder zo vaak. Eerst sprak Nina haar moeder nog tegen en probeerde ze haar ervan te overtuigen dat de dorpskrant wél potentie had en dat ze heel blij was met haar baan. Inmiddels is ze daarmee gestopt. Haar geloof in De Dorpenaar is ze wel een beetje verloren.

Misschien moet ze haar benen even strekken. Nina gaat voor het raam staan. Dikke wolken zijn voor de zon geschoven. Ik wil dit niet meer, denkt Nina, terwijl ze kijkt naar een groepje kinderen dat voorbij rent. Deze stomme baan, in dit stomme dorp. Een krachtig gevoel komt in haar naar boven. Voor ze er erg in heeft, draait ze zich om naar Vera.

‘Ik stop ermee,’ hoort Nina zichzelf zeggen. Vera lijkt haar niet te horen en typt door. ‘Vera, ik stop ermee,’ zegt ze iets harder. 

‘Gelijk heb je, meid. Morgen weer een dag.’ 

Nina loopt naar Vera’s bureau. ‘Nee, je begrijpt me niet. Ik stop er helemaal mee.’

Vera kijkt op van haar scherm. ‘Hoe bedoel je?’

‘Ik heb er gewoon geen zin meer in.’ Ze twijfelt even en zegt dan: ‘Ik neem ontslag.’

Een paar tellen blijft het stil en dan zegt Vera voorzichtig: ‘Ach Nina, waar komt dit nou vandaan? Je hebt gewoon je dag niet vandaag. Morgen denk je er vast weer anders over.’

‘Nee, dat doe ik niet,’ zegt Nina vastbesloten. ‘Ik moet verder, ik moet iets anders doen. Ik zit hier al veel te lang vast.’ 

Vera zucht. ‘Maar wat ga je dan doen?’

‘Ik heb nog geen idee.’ Nina begint haar tas in te pakken.

‘Nou, als jij denkt dat dat het best voor je is…’

Nina hoort de teleurstelling in Vera’s stem. ‘Ja, dat denk ik. Volgens mij heb ik nog genoeg vrije dagen staan om deze maand af te maken.’ 

‘Ik zal het even voor je nakijken, maar ik denk dat dat wel goed komt. Het is niet druk deze periode. We redden ons wel.’ Vera legt haar hand op Nina’s arm. 

Nina glimlacht dankbaar. ‘Dankjewel, Vera. Wat wil je dat ik met het artikel doe?’ 

‘Zet maar op de mail. Ik zorg dat het afkomt.’ 

‘Zeker weten? Heb je niet liever dat ik het afschrijf?’

Vera knikt. ‘Zeker weten. Ga jij nu maar je rust nemen en uitzoeken wat je wilt. Mocht je je bedenken, bel me dan. Je bent een geweldig mens, Nina, en een heel goede schrijfster.’

Zodra Nina de deur van de redactie achter zich dichttrekt, is ze opgelucht en voelt ze een enorme last van haar schouders glijden. Deze stap had ze veel eerder moeten zetten. Eigenlijk moet ze haar moeder bellen om haar besluit te delen, maar daar heeft ze nu geen behoefte aan. Ze heeft geen zin om zich te moeten verdedigen. Wat gaat ze dan doen? Kan ze niet beter eerst een andere baan zoeken? Waar gaat ze van leven? Ze weet zeker dat dat de vragen van haar moeder zullen zijn. Nina weet de antwoorden zelf nog niet eens. Daarom stelt ze de confrontatie met haar moeder liever nog even uit. Eerst zelf maar eens goed nadenken over wat ze nu precies gaat doen. Dan denkt ze terug aan die middag, aan de foto’s van de bruisende Domstad. Misschien weet ze toch al wel wat ze gaat doen.

Hoofdstuk 4

Drie dagen lang doet Nina niks anders dan websites bekijken met huurhuizen. Geld om een huis te kopen heeft ze niet, dus een huurhuis lijkt haar een goede oplossing. Het aanbod van huurwoningen, en dan vooral van betaalbare, is klein en de moed zakt haar al snel in de schoenen. Ze heeft wel een kleine spaarrekening, waar ze eventueel een paar maanden van kan leven, maar niet als ze heel hoge huur moet betalen. Terwijl ze het zoveelste te dure huis bekijkt, gaat haar telefoon. Mama. Dat heeft nog lang geduurd, denkt ze, terwijl haar duim blijft zweven boven het knopje om de telefoon op te nemen. In het dorp gaan nieuwtjes altijd heel snel rond, dus ze had verwacht dat haar moeder haar maandagavond al had gebeld. 

‘Hoi mam,’ zegt Nina zo opgewekt mogelijk, zodra ze op het groene telefoontje heeft gedrukt. 

‘Lieverd, wat heb ik nou gehoord?’

‘Wat bedoel je?’ 

‘Je weet best wat ik bedoel.’ Haar moeder doet niet haar best om haar irritatie te verbergen. ‘Wanneer wilde je het mij gaan vertellen?’

‘Sorry mam. Je hebt gelijk. Ik had je moeten bellen. Maar ik had even tijd nodig om na te denken.’ 

‘Heb je een andere baan?’ probeert haar moeder.

Nina laat een stilte vallen, terwijl ze wat kattenharen van de bank plukt.

‘Nina?’

‘Nee,’ zegt ze zacht. 

‘Maar wat ga je dan doen? Waar ga je van leven?’

Weer is Nina stil en haar moeder doet niets om de stilte te verbreken. Ze wacht op een antwoord. ‘Ik ga naar Utrecht.’

Na het gesprek met haar moeder pakt Nina haar laptop er weer bij. Aangezien het vinden van een huis hopeloos lijkt, opent ze een nieuw tabblad en zoekt ze naar vacatures. Dit keer wil ze wel graag iets doen waar ze echt gelukkig van wordt. De perfecte baan. Maar hoe ziet die baan eruit? Ze probeert voor zichzelf helder te krijgen wat een baan perfect maakt voor haar. Voor ze op zoek gaat, moet ze dat duidelijk hebben. Ze pakt een vel papier en schrijft bovenaan het blad in blokletters DE PERFECTE BAAN. Vervolgens trekt ze een lijn van boven tot onder. Aan de ene kant tekent ze een blije smiley, voor alles wat haar nieuwe baan wél moet hebben, en aan de andere kant een sippe voor alles wat haar nieuwe baan absoluut niet moet hebben. Tevreden en vol goede moed bekijkt ze het bijna lege vel papier dat voor haar neus ligt. Ze begint onder het sippe gezicht. Wat wil ze absoluut niet? Geen saaie collega’s, geen standaard kantooruren, geen baan waarbij ze dag in dag uit hetzelfde moet doen, geen vieze koffie. Nu de vrolijke smiley nog. Wat wil ze wel in een baan? ‘Noppes, help me eens.’ De kat staat op, rekt zijn voorpoten uit waarbij hij zijn nagels in haar bank zet en gaat vervolgens na een aantal rondjes te hebben gedraaid weer liggen. ‘Nou, je doet je naam eer aan. Aan jou heb ik helemaal niks,’ zegt Nina. Noppes verroert zich niet. Hij lijkt zich totaal niet druk te maken om wat zijn bazin van hem vindt. Dat lijkt Nina heerlijk. Ze kijkt weer naar het papier. Wat wil ze wel in een baan? Leuke collega’s, een grote organisatie waar ze in kan groeien en waar ze veel geld kan verdienen. Zo’n baan waarvan iedereen denkt: ‘Wauw, die Nina heeft het lekker voor elkaar!’ Dat laatste schrijft ze in koeienletters onderaan het vel papier. ‘Letten jullie maar eens op. Ik heb het straks helemaal gemaakt,’ zegt ze vastbesloten. 

De zoektocht naar een woning verloopt moeizaam. Een huis is te duur, te klein, of het ligt in een klein dorp in de buurt. Zou ze te hoge eisen stellen? Of ligt het gewoon aan de grote stad? Van Benthe kreeg ze de tip om zich aan te melden voor een huurwoningen-pagina op Facebook. Nina opent Facebook en wordt direct geconfronteerd met een foto van Melissa, Dean en Milo. Melissa kijkt recht in de camera en lacht haar breedste glimlach, terwijl ze Milo op haar arm heeft liggen. Dean drukt een kus op het voorhoofdje van de prachtige baby. Het is een perfect plaatje, van een perfect gezin. Snel scrolt Nina verder, zodat de foto uit haar zicht is. Bij het zoekicoon typt ze huurwoningen Utrecht. Direct krijgt ze verschillende pagina’s te zien. Ze scrolt door de berichten van de pagina die bovenaan verschijnt. Ze gaat door naar de volgende pagina en scrolt ook daar doorheen. Dan valt haar oog op de foto van een vrolijk uitziende jonge vrouw. 

‘Wegens break-up op zoek naar een huisgenoot om mijn huis mee te delen! De kamer is aan de kleine kant, maar we delen ook een woonkamer, keuken en badkamer. Als jij denkt: LEUK, stuur me dan alsjeblieft een berichtje. Als ik niet snel iemand vind, kan ik hier niet blijven wonen. Groetjes hopeloze Julia.’

Nina bekijkt de foto’s van de woning. Het is klein, met twee slaapkamers. De ene slaapkamer is best groot, maar de andere kamer is ongeveer net zo groot als een trapkast. Oké, een trapkast is misschien overdreven, maar het is zeker niet ruim. Het berichtje van Julia doet haar denken aan haar eigen break-up met Dean. Ze besluit te reageren.

‘Hoi hopeloze Julia. Hopeloze Nina hier. Heb mijn baan opgezegd en ben nu op zoek naar een nieuw leven op een nieuwe plek. Zoek je nog steeds een huisgenoot? Ik hoor het graag. Groetjes Nina.’

Er volgen een aantal dagen met mislukte zoekpogingen naar een baan en een woning. Als Nina voor de zoveelste keer Facebook bekijkt, ziet ze dat ze een bericht heeft ontvangen van Julia. 

‘Hoi hopeloze Nina. Fijn, zo’n mede-hopeloos geval. Heb nog geen geschikte huisgenoot gevonden. Zullen we een keertje bellen? Of koffiedrinken?’

Nina’s hart maakt een sprongetje. Toch klapt ze haar laptop dicht. Moet ze dit doen? Wil ze dit echt? Een huis delen met iemand anders? Ze is er net aan gewend dat ze lekker alles zelf kan bepalen. Samenwonen met een huisgenoot voelt een beetje alsof ze een student is. Op dertigjarige leeftijd is het gewoon gênant om een huis te delen. Maar ja, de grote stad is prijzig en ze moet toch ergens beginnen. Het is ook wel fijn als er iemand is waar ze af en toe even mee kan kletsen. Misschien moet ze het ook maar gewoon doen. Dan kent ze gelijk iemand in haar nieuwe woonplaats. Ze aait Noppes over zijn kop en hij begint direct te spinnen. ‘Misschien gaan we wel verhuizen, Nop, wat denk je daarvan?’ Noppes beantwoordt haar vraag met een kopje tegen haar hand. Snel typt ze naar Julia dat het haar leuk lijkt om even te bellen en ze geeft haar telefoonnummer. Nog geen minuut later hoort ze haar telefoon overgaan. 

‘Ik heb een huis!’ roept Nina vrolijk zodra ze over de drempel van haar moeders huis stapt.

‘Wat een goed nieuws!’ Haar moeder geeft haar een knuffel. ‘Wat voor iets is het?’ 

Nina legt uit dat ze had gereageerd op een bericht op Facebook en dat ze daarna een fijn telefoongesprek met Julia heeft gehad. Tijdens het telefoongesprek klikte het direct en een dag later is Nina in de auto gesprongen om het huis te bekijken en Julia te ontmoeten. De woning ligt aan de rand van de stad, maar is alsnog behoorlijk prijzig.

‘Ik heb er zoveel zin in! Volgende week kan ik al verhuizen.’ 

Nina ziet dat haar moeder blij is voor haar. Toch ziet ze ook bezorgdheid. 

‘Don’t worry, mam. Het komt goed,’ zegt Nina. ‘Ik ga een nieuw leven beginnen. Een nieuw huis, een nieuwe baan.’

‘Heb je al een baan gevonden dan?’ vraagt haar moeder voorzichtig. 

‘Ik vertrek naar de grote stad. De banen liggen daar voor het oprapen. Dat heb ik zo geregeld als ik daar eenmaal woon.’ Ze probeert heel zelfverzekerd te klinken. Een baan vinden blijkt toch wat moeilijker dan ze dacht. Ze hoopt dat Julia misschien wel iets voor haar weet. 

‘Dat hoop ik dan maar,’ zegt haar moeder.

‘Tuurlijk.’ Nina pakt de verhuisdozen die ze van zolder heeft gehaald en neemt afscheid van haar moeder.

Het regent de hele dag en dus is vandaag een prima moment om al haar spullen uit te zoeken. Toen Nina en Dean uit elkaar gingen, kon Dean niet alles meenemen naar het volgepropte huis van Melissa. Daarom heeft Nina veel van de inboedel gehouden. Dean had naar haar mening ook helemaal geen recht op die spullen. Nina’s nieuwe kamer in Utrecht heeft de omvang van een rommelhok, dus een deel van de meubels kan niet mee. 

Nina is nog geen vijf minuten thuis als Benthe voor de deur staat. Ze komt haar helpen met uitzoeken en inpakken. Binnen een kwartier zit Nina midden in een grote berg rommel in haar woonkamer.

‘Wat wil je hiermee?’ Benthe verschijnt met een stapel boeken.

‘Die mogen in de doos daar op de gang.’

Een paar tellen later verschijnt Benthe opnieuw met in haar hand een fotolijst. ‘Ga je deze bewaren?’ 

Nina kijkt naar de foto in het lijstje. Het is een foto van haar en Dean op vakantie in Italië. Ze had hem vanmorgen op een stapel in haar slaapkamer gelegd. ‘Ja,’ zegt ze, terwijl ze haar blik afwendt naar de stapel kleding voor haar op de grond.

Benthe trekt haar wenkbrauwen op. ‘Waarom? Ik dacht dat je helemaal opnieuw ging beginnen. Dan heb je deze toch niet nodig?’

Nina weet ook wel dat ze de foto beter weg kan gooien. Hij herinnert haar alleen maar aan de lieve, mooie, zongebruinde Dean van twee jaar geleden. Die bestaat nu helemaal niet meer.

‘Je hebt gelijk. Leg hem maar naast de prullenbak.’ 

Ze komen heel ver met opruimen. Veel spullen zitten in verhuisdozen of staan in de gang om naar de kringloop te worden gebracht. Nina heeft een aantal van haar meubels op Marktplaats gezet, in de hoop dat iemand ze snel wil komen ophalen. 

‘Bedankt voor je hulp. Echt heel fijn dat je er was vandaag.’

Benthe knuffelt Nina. ‘Tuurlijk schat! En als je mijn hulp deze week nog nodig hebt, dan bel je maar.’

Zodra ze de deur achter Benthe heeft dichtgedaan, snelt Nina naar de prullenbak. Gelukkig heeft Benthe naar haar geluisterd en het fotolijstje nog niet in de prullenbak gestopt. Ze pakt het op en doet het in een van de verhuisdozen. 

Hoofdstuk 5

Nina is met een volgeladen auto onderweg naar Utrecht. Gisteren heeft ze de grote meubels en wat verhuisdozen naar haar nieuwe huis gebracht. Ze mocht het busje van haar moeders buurman lenen. Haar bed, fiets, kledingkast en bureau staan op haar te wachten in haar nieuwe kamer. Haar moeder en Benthe hebben vanmorgen geholpen de laatste verhuisdozen in de auto te tillen. Ook Noppes zit veilig in zijn reismandje, naast haar op de bijrijdersstoel. Hij miauwt klagend uit protest tegen de rit. ‘Niet zo chagrijnig, Nop. We zijn er bijna.’ In de verte is de skyline van Utrecht al zichtbaar. 

Zodra Nina haar nieuwe straat inrijdt, ziet ze dat er weinig parkeerplekken vrij zijn. Ze brengt haar auto tot stilstand naast een piepkleine plek. Zou de auto hiertussen passen? Ze kijkt om zich heen. Ze haat pottenkijkers terwijl ze moet fileparkeren. Ze draait haar muziek omlaag naar niveautje hier-kan-ik-op-inparkeren en start met achteruit insteken. Precies op dat moment komt er natuurlijk een auto achter haar staan. Oké, rustig aan. You got this. Ze draait hevig aan het stuur en probeert de auto in het plekje te manoeuvreren. Poging één mislukt. Gefrustreerd rijdt ze het vak uit en probeert ze het nog een keer en daarna nog een keer. Inmiddels heeft zich een hele file gevormd achter de auto die na haar de straat in kwam. Ze wordt er onwijs zenuwachtig van. Het feit dat Noppes maar blijft miauwen helpt ook niet bepaald mee. Dan begint een van de auto’s te toeteren. ‘Laat ook maar!’ roept ze tegen de ongeduldige bestuurders en vooral tegen zichzelf. Met een flinke trap op het gaspedaal scheurt ze het parkeervak uit, waarbij ze bijna een andere auto raakt. Ze rijdt de volgende straat in, maar ook daar is geen plek. Als ze de hoek om draait, verschijnt een klein parkeerterrein met een aantal lege plekken. Nina parkeert de auto netjes in het vak en kijkt om zich heen. Super, het regent. Vanaf hier is het wel een stukje lopen naar het huis. Dat stomme weer in dat stomme Nederland. Met het mandje van Noppes in haar ene hand en haar handtas in haar andere, stapt Nina de auto uit en rent naar haar nieuwe huis. Ze had een paraplu mee moet nemen. Hopelijk heeft Julia er een en kan ze ook direct helpen met sjouwen. Eenmaal aangekomen bij de voordeur is Nina doorweekt. Snel opent ze de deur en stapt naar binnen. Haar nieuwe huis is een bovenwoning en bevindt zich op de tweede verdieping. Achter de voordeur zit direct een trap omhoog. Ze ziet er nu al tegenop om alle spullen uit de auto omhoog te brengen. Gisteren was dat ook een drama geweest met alle meubels. Op de eerste verdieping is een deur en nog een trap omhoog. Op deze verdieping wonen twee meiden van haar leeftijd. Als Nina ook de tweede trap is opgelopen, blijft ze even staan om uit te hijgen. Aan dat traplopen moet ze nog wel even wennen. Dan opent ze de deur.

‘Hoi!’ roept ze, terwijl ze het mandje, met de nog altijd miauwende Noppes, op de grond zet. Geen reactie. Nina loopt een rondje door het huis, maar Julia is nergens te bekennen. Even voelt ze teleurstelling. Het was wel gezellig geweest als Julia thuis was. En wat hulp met de spullen was ook wel welkom geweest. Nina loopt terug naar de gang en opent het deurtje van de reismand. Noppes blijft een beetje angstig achterin de mand zitten. ‘Kom op. Net had je nog zo’n grote mond.’ Nina pakt een snoepje uit haar handtas en probeert Noppes daarmee naar buiten te lokken. Even twijfelt hij, maar dan komt hij voorzichtig tevoorschijn. ‘Je hoeft niet bang te zijn. Dit is ons nieuwe huisje,’ zegt Nina, terwijl ze hem aait. Noppes begint direct te spinnen en lijkt een beetje te ontspannen. Gelukkig vond Julia het geen probleem dat ze Noppes meenam. Nina zou niet weten wat ze zonder hem moet. Ze kijkt rond. Het is een rommeltje. Op de eettafel in de keuken staan een paar glazen en lege wijnflessen. In de gootsteen staat een stapel met vuile vaat en het aanrecht is bezaaid met kruimels, vlekken en lege verpakkingen. In de woonkamer liggen hoopjes kleding, twee lege zakken chips en een paar stapels boeken. Misschien moet ze zo maar eens een beetje opruimen. Dat zal Julia vast fijn vinden. Maar eerst moet ze de spullen uit haar auto halen. Met lichte tegenzin loopt Nina de trappen af. Als ze bijna beneden is, gaat de deur open en ziet ze Julia die haar paraplu staat uit te schudden. 

‘Hoi,’ roept Nina.

Julia draait zich om. ‘Hé, je bent er al.’

‘Ik ben een half uurtje geleden gearriveerd.’ Nina loopt de laatste paar treden van de trap af.

‘Ga je weg?’ 

‘Ik ga even naar mijn auto. Hij staat een paar straten verderop. Ik moet nog wat dozen en tassen pakken.’

‘Ik loop gelijk met je mee. Samen gaat het toch sneller dan alleen.’

‘Heel graag!’ 

Ze lopen een paar keer op en neer en dan staan alle spullen van Nina in haar nieuwe slaapkamer. Eigenlijk heeft ze zin om op de bank te ploffen met een film, maar als ze dat doet, kan ze vanavond niet slapen. Op haar bed ligt namelijk een berg met alle spullen die ze uit de auto hebben gehaald. Dan toch maar eerst wat uitpakken. 

Als ze de eerste doos leeg heeft, verschijnt Julia in de deuropening. ‘Lukt het een beetje?’ 

Nina kijkt om zich heen en begint te lachen. ‘Ik ben voorlopig nog wel even bezig. Maar goed, als mijn bed maar vrij is straks.’ 

‘Dat is het belangrijkst.’ Julia lacht. ‘Als ik je nou eens meehelp, zullen we daarna een hapje gaan eten in de stad? We moeten wel even vieren dat je er bent.’

‘Dat lijkt mij een topplan!’ 

Ze parkeren hun fiets in een van de overdekte fietsenstallingen en lopen het centrum in. Nina kijkt haar ogen uit wanneer ze over de Oudegracht wandelen. Aan weerszijden staan de mooiste grachtenpanden en ziet ze de leukste winkels. Vergeleken met het dorp waar ze vandaan komt, lijkt Utrecht gigantisch. Ze moesten iets meer dan een kwartier fietsen naar het centrum. In die tijd kon Nina het dorp drie keer rond.

De regen is gestopt en het lijkt wel alsof iedereen naar buiten is gekomen. De terrasjes aan het water zitten helemaal vol en ook de straten zijn gezellig druk. Het puntje van de Domtoren steekt boven de panden uit en is overal zichtbaar. Nina heeft geen idee waar ze heen gaan en volgt Julia, die de weg erg goed lijkt te kennen, door de binnenstad. Via een smalle winkelstraat komen ze uit op wat Julia de Neude noemt. 

‘Iedereen zegt altijd hét Neude, maar dat is dus fout. Als je in Utrecht woont, kan je dat echt niet zeggen. Dus onthoud goed: dit is dé Neude. Hier vind je allemaal gezellige restaurantjes. Zullen we hier gaan zitten?’ Julia wijst naar een leeg tafeltje op een groot terras. 

Nadat ze een glas wijn hebben besteld, bestudeert Nina de kaart die vol staat met lekkere dingen. Het aanbod is totaal niet vergelijkbaar met dat van De Engel. Daar staat al honderd jaar hetzelfde op het menu en zoveel keuze heb je daar niet. Nina krijgt enorme trek van al het lekkers op de kaart. Ze bestelt een pokébowl met zalm en Julia gaat voor een geitenkaassalade. Terwijl ze wachten, is er genoeg om over te kletsen. Julia vertelt over haar break-up met Koen, haar ex-vriend. En op haar beurt vertelt Nina over Dean en hoe verschrikkelijk het was om hem en Melissa steeds tegen het lijf te lopen. Na het hoofdgerecht bestellen ze ook nog een toetje en hun vierde glas wijn. Ondertussen kijken ze het terras rond en is Julia veel aan het woord over de stad.

‘Ach ja, onze wijk is niet de beste van Utrecht. Maar het is wel een heel fijn plekje, toch?’

Nina knikt instemmend. ‘Zeker.’

‘Ik was zo blij toen we de sleutels kregen en wilde er ook echt niet uit toen Koen ineens besloot dat hij klaar was met onze relatie.’ Dan heft Julia haar glas. ‘Ik ben echt heel erg blij dat ik zo’n leuk nieuw huisgenootje heb gevonden. We maken er een gezellige tijd van samen.’

‘Doen we!’ Nina pakt haar glas en tikt daarmee tegen dat van Julia.

‘Proost!’

Hoofdstuk 6

De volgende morgen wordt Nina gewekt door een enorm kabaal. Hoe laat is het? Ze wrijft in haar ogen en pakt haar telefoon. Half vijf. Nina knipt het lampje op haar nachtkastje aan en gaat rechtop zitten. Even is ze in de war, maar dan realiseert ze zich dat ze in haar nieuwe huis is. Door de wijn van gisteravond bonkt haar hoofd en ze heeft enorme dorst. Waar komt die herrie vandaan? Ze trekt haar ochtendjas aan en loopt de gang op. De keukendeur staat op een kier, waardoor de gang deels verlicht is. Voorzichtig duwt Nina de deur iets verder open. Op de grond liggen kapotte borden en glazen. Op de eettafel ligt Julia met daarbovenop een jongen. Net op het moment dat Nina naar voren wil stappen om hem van Julia af te trekken, stoot hij met zijn elleboog een pan van de tafel die met een knal op de grond valt. Julia kijkt op en ziet Nina in de deuropening staan. Ze worstelt zich snel onder de jongen vandaan die verbaasd omkijkt. 

‘Waar ga je…’ De jongen stopt met zijn zin als hij Nina ziet staan.

‘Nina! Sorry, Marco heeft er een troep van gemaakt.’ Julia kijkt de keuken rond en grinnikt.

Blijkbaar had Nina de situatie verkeerd ingeschat. Het liefst zou ze door de grond zakken op dit moment. ‘Sorry, ik wilde niet…’

‘Ik dacht dat jij wel zou slapen.’

‘Ja, ik sliep ook. Maar ik hoorde zoveel lawaai. Ik dacht dat er werd ingebroken of zo.’ Nina probeert haar ergernis te verbergen en ontwijkt Julia’s blik.

De jongen, die dus blijkbaar Marco heet, trekt zijn shirt recht en stapt op Nina af. ‘Sorry hoor, voor deze situatie. Wat gênant. Ik ben Marco.’

Nina schudt de uitgestoken hand. ‘Nina. Ik ben Julia’s nieuwe huisgenoot.’ Ze weet niet zo goed voor wie dit gênanter is. 

‘Ik ben het welkomstcomité,’ grapt Marco. 

Julia proest het uit van het lachen. Nina vindt het helemaal niet zo grappig. Ze voelt zich vooral heel ongemakkelijk. ‘Nou, veel plezier nog. Ik ga weer naar bed.’ 

Ze draait zich om en gaat terug naar haar slaapkamer. Eenmaal in bed kan ze de slaap niet meer vatten. Ze staart naar het plafond. Hoewel ze nog steeds heel blij is met haar keuze, voelt ze nu al lichte heimwee naar haar appartementje.

Na een paar uur waarin Nina af en toe in slaap is gedommeld en ze doelloos door Instagram heeft gescrold, stapt ze uit bed. Ze loopt de keuken in en slaakt een diepe zucht. Het lijkt wel alsof hier een ontploffing is geweest. Ze was al bang dat Julia en Marco vannacht niet eerst nog even netjes de keuken hadden opgeruimd voordat ze samen het bed in doken. Her en der liggen wat kledingstukken. Misschien besloten ze datgene wat ze in bed zouden doen, gewoon hier te doen. Nina kijkt naar de eettafel en wordt al misselijk bij het idee. Die tafel krijgt zo eerst een flinke poetsbeurt voordat ze daar haar ontbijt nuttigt. Ze zoekt in de gangkast naar een bezem, maar treft alleen een stoffer en blik aan. Op haar knieën veegt ze alle scherven bij elkaar. Dan pakt ze een vuilniszak en kiepert alles erin. Inclusief de andere rommel die verspreid door keuken ligt. Ze maakt een sopje en pakt een doekje uit het gootsteenkastje. Ze drukt de radio aan die op het uiteinde van het aanrecht staat en draait het volume laag, zodat ze Julia (en misschien ook Marco) niet wakker maakt. Na een uur is de hele keuken, inclusief de eettafel, schoon en ruikt het lekker fris. Tevreden kijkt ze rond. Haar buik begint te rommelen en Nina herinnert zich dat ze eigenlijk naar de keuken was gekomen om te ontbijten. Julia vindt het vast niet erg als ze wat te eten van haar leent, aangezien Nina nog geen tijd heeft gehad om boodschappen te doen. Ze schenkt wat yoghurt in een kom en strooit er granola over. Als ze zich omdraait, schrikt ze zit rot en laat ze haar ontbijt bijna vallen op de net gepoetste vloer. In de deuropening staat Marco. Hij draagt alleen een boxer en kijkt haar grijnzend aan. Het was haar gisteren niet opgevallen dat hij zo’n goed figuur heeft.

‘Goedemorgen,’ zegt Nina zo normaal mogelijk.

Marco blijft haar aankijken. ‘Goedemorgen sunshine.’ 

Er loopt een rilling over Nina’s rug. Ze zet een stap in de richting van de deur in de hoop dat Marco een stap opzij zet. 

‘Wil je er langs?’ zegt hij op plagerige toon.

Nina zet een neppe glimlach op. ‘Graag.’

‘Wat fijn dat je onze rommel hebt opgeruimd. Nogmaals mijn excuses.’

‘Geen probleem hoor.’ Nina wil dat hij aan de kant gaat.

Marco wil nog iets zeggen, maar net op dat moment verschijnt Julia naast hem in haar ochtendjas. ‘Goedemorgen Nien,’ zegt ze, terwijl ze een gaap onderdrukt. 

Marco doet een stap opzij en Nina schiet de keuken uit. ‘Morning!’ roept ze snel, terwijl ze haar kamer in verdwijnt. Wat een engerd is die Marco. Zou dit Julia’s nieuwe vriend zijn? Nina hoopt van niet.

De rest van de dag is Nina vooral druk met het verder uitpakken van haar spullen en het ordenen van de chaos in haar kamer. Julia is nog een keer haar excuses komen aanbieden voor het tafereel in de keuken. Blijkbaar is Marco een collega van haar en is hij gisteren nadat hij klaar was met werken langsgekomen. Maar, zoals Julia het zegt, is het vooral voor de lol en absoluut niks serieus. Ze heeft beloofd dat ze in het vervolg zachtjes zullen zijn. Julia vindt het heel lief dat Nina de keuken heeft opgeruimd en stelt voor na het eten de rest van het huis ook netjes te maken. Samen ruimen ze de woonkamer op en Julia poetst de badkamer. Na een paar uur ziet het hele huis er tiptop uit. Tevreden laten ze zich op de bank vallen. Julia moet morgen weer werken in het restaurant en gaat op tijd naar bed. Nina pakt haar laptop er weer bij, maar als ze na een half uur nog geen leuke vacature heeft gezien besluit ze ook maar naar bed te gaan. Morgen weer een nieuwe dag. 

De week gaat snel voorbij. Nina is een paar keer naar de stad gefietst en heeft veel van haar tijd doorgebracht in haar kamer. Het vinden van een nieuwe baan is niet zo makkelijk als ze dacht. Julia gaf aan dat ze in het restaurant nog een vacature hebben voor in de bediening, maar dat ziet Nina niet zitten. Haar nieuwe baan moet wel een échte baan zijn. Ze maakt een foto van haar opgeruimde kamer en plaatst hem op haar Instagram met daarbij de tekst My happy place. Utrecht, je bent geweldig! Ze voegt er nog een blije smiley en een hartje aan toe en drukt dan op verzenden. Direct ververst ze de pagina om te zien of ze al een like heeft ontvangen. Helaas. Dan trekt ze haar kast open en pakt ze het vel papier erbij met het overzicht van de eisen waar haar nieuwe baan aan moet voldoen. Ze leest haar punten nog eens door. Ze staat er nog steeds achter. Met twee plakbandjes plakt ze het vel op haar muur en ze kijkt tevreden naar het resultaat. Dan checkt ze nog een keer haar telefoon. Haar foto heeft vijf likes en een comment van Manon: Dat ziet er top uit! Geniet ervan schat. Snel reageert Nina: Dat doe ik zeker! Dan ploft ze op haar bed. Zo erg geniet ze nog niet deze week. Julia is vaak weg. Ze is veel aan het werk of brengt de avond door met een van haar vriendinnen. Nina voelt zich vooral heel erg alleen en het feit dat ze nog geen baan heeft gevonden baart haar zorgen. Maar dat deelt ze natuurlijk niet met de rest van de wereld.

Hoofdstuk 7

Nina stapt volle goede moed op de fiets. Vandaag is een heerlijke zomerse dag en misschien is het wel dé dag waarop ze eindelijk een baan vindt. Ze is onderweg naar een sollicitatiegesprek bij Domstad Publishing, een grote uitgeverij in het centrum. Of nou ja, het is wel een gesprek, maar er was eigenlijk alleen een vacature voor een stagiair. Nina hoopt dat als ze eenmaal binnen is, er heel misschien toch een andere functie vrijkomt. Dat ze daarvoor eerst een paar weken stagiaire moet spelen is dan niet zo’n ramp. De afgelopen dagen heeft ze de ene na de andere afwijzing gehad en het saldo op haar spaarrekening is behoorlijk gedaald. Ze heeft een portfolio gemaakt van een aantal artikelen dat ze heeft geschreven voor De Dorpenaar. Haar oma zei altijd: niet geschoten is altijd mis. Dus ze gokt het er maar op. Er staat een harde wind en Nina moet flink doortrappen om niet om te vallen of te laat te komen. Vanmorgen heeft ze haar hele kast leeggetrokken, omdat ze niet kon kiezen wat ze aan moest doen. Dat kostte iets meer tijd dan ze had gepland. Uiteindelijk koos ze voor het gele jurkje dat ze bij ByMaaike had gekocht, vlak voordat ze naar Utrecht vertrok. Daar heeft ze nu al spijt van. De wind zorgt ervoor dat het jurkje steeds omhoog waait, waardoor ze het de hele tijd moet vasthouden. Bij elk stoplicht is het een enorme uitdaging om van haar fiets te stappen zonder haar onderbroek aan heel Utrecht te laten zien. Maar het lukt. Moe van het fietsen, met verwaaide haren en het zweet op haar voorhoofd parkeert Nina haar fiets en loopt ze via de Oudegracht naar het indrukwekkende pand. Voordat ze naar binnen gaat, maakt ze nog snel even een selfie. Die kan ze dan mooi na het gesprek op Instagram plaatsen. 

‘Goedemorgen. Ik heb een afspraak met Benjamin Visser,’ zegt Nina, zodra ze bij de receptie aankomt. 

‘En uw naam is?’ vraagt het meisje achter de balie dat haar van top tot teen bekijkt. 

‘Nina. Nina Martens.’

‘Ik zal meneer Visser even voor u bellen.’

‘Zo, Nina. Ga zitten.’ Benjamin neemt plaats achter zijn bureau en wijst naar de stoel tegenover hem. Nina schat dat hij ergens eind dertig is. Hij draagt een wit overhemd op een donkere spijkerbroek. Zijn haar zit naar achter gekamd met gel en hij heeft een kort baardje. Het kantoor ziet er strak en opgeruimd uit. Aan de muren hangen verschillende schilderijen en naast het bureau staat een mooie designbank. De hoge ramen achter het bureau geven uitzicht over de Oudegracht en Nina ziet mensen winkels in en uit lopen. Het is een prachtige locatie. 

‘Dus, jij zoekt een stage?’ Benjamins stem is kil en zakelijk. Door de manier waarop hij naar haar kijkt, voelt Nina zich net een klein meisje. 

Nina gaat zitten en zet haar tas naast zich neer. ‘Ja. Of nou ja… eigenlijk ben ik op zoek naar een baan.’

Benjamin trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Je weet dat je hebt gesolliciteerd op een stageplaats?’

Ja, natuurlijk weet ze dat. Ze heeft de mail zelf geschreven. Maar dat zegt ze maar niet. In plaats daarvan zegt ze: ‘Ja, dat klopt. Dat weet ik, maar… ik… wacht.’ Ze pakt het portfolio uit haar tas en legt het voor Benjamin neer op het bureau. ‘Ik heb mijn portfolio meegebracht. Misschien wil je er even naar kijken?’

Benjamin pakt het mapje op, terwijl hij Nina blijft aankijken. ‘Een mooi portfolio verandert niets aan het feit dat we op zoek zijn naar een stagiaire,’ zegt hij dan. Toch slaat hij het mapje open en bladert er snel doorheen. 

‘Ja, dat begrijp ik. Maar ik dacht: misschien kan ik starten als stagiaire en is er daarna wel een andere functie die ik zou kunnen invullen?’ Nina zet haar liefste glimlach op, maar Benjamin kijkt haar niet eens aan.

Hij streelt zijn baard en slaat het mapje dan weer dicht. ‘Dus jij denk dat je zo wel binnen kan komen bij Domstad Publishing?’

Nina wil zich verdedigen, maar eigenlijk heeft hij wel een beetje gelijk. Was dat een naïeve gedachte van haar? Nog voordat ze kan reageren zegt Benjamin: ‘Je portfolio ziet er best oké uit. Maar ik kan je alleen een stageplaats bieden. We zijn verder niet op zoek naar nieuw personeel.’ 

Zei hij nou best oké? Hoezo best oké? Wat is er mis met haar portfolio? Haar artikelen zijn misschien niet gepubliceerd in een groot, bekend magazine, maar het zijn wel heel goede artikelen. Wat een arrogante vent. 

Nina zet haar gedachten over Benjamin even opzij en vraagt dan: ‘Is er in de toekomst dan misschien wel de mogelijkheid tot een echte baan?’

‘Tja, dat hangt ervan af hoe hard jij kan werken natuurlijk en hoe snel je leert.’ Hij knikt naar het portfolio. ‘Want je kan nog veel leren.’ 

Hoezo!? wil ze roepen. Maar ze houdt zich in. Aardig blijven, Nina. Anders krijg je die stageplaats ook niet. ‘Ik wil hier graag stagelopen,’ zegt ze dan.

Het gesprek heeft amper een kwartier geduurd. Nina weet niet zo goed of ze nu blij moet zijn, of juist teleurgesteld. Benjamin lijkt haar niet bepaald een leuke werkgever, maar het is misschien wel een kans. Als ze hem laat zien wat ze allemaal in huis heeft, laat hij haar na de stageperiode vast niet meer gaan. Ze hebben afgesproken dat ze drie dagen in de week stage komt lopen en ze kan volgende week al starten. De stageperiode duurt drie maanden. Het is een stap in de goede richting, maar van de magere stagevergoeding die Benjamin haar heeft beloofd kan ze niet rondkomen. Nu moet ze alsnog op zoek naar een bijbaantje.

Nina loopt door een paar drukke straten en stapt een restaurantje genaamd Tijm binnen. Ze wordt begroet door vrolijke kleuren, de heerlijke geur van koffie en kruiden en veel planten. Bij de vriendelijke vrouw achter de bar bestelt Nina een koffie to go en vervolgens loopt ze met de kartonnen beker in haar hand verder door de binnenstad. Dan gaat ze zitten op een bankje aan het water. De zon verwarmt haar blote armen en benen. Ze neemt een slok van haar koffie en pakt haar telefoon uit haar tas. Tijd om het goede nieuws met de rest van de wereld te delen. Ze bekijkt de foto die ze voor het gesprek heeft gemaakt. Maaike had gelijk. Deze jurk staat haar best goed. Al kan het geen kwaad om een beetje bij te bruinen. De gele kleur maakt haar behoorlijk bleek. Gelukkig heeft Instagram genoeg filters waar ze zichzelf een beetje mooier mee kan laten lijken. Ik heb een nieuwe baan! Vanaf volgende week ga ik aan de slag op de redactie van Domstad Publishing! #newjob #newme typt ze bij de foto. Dat het om een stageplaats gaat, hoeft ze er natuurlijk niet bij te vertellen. 

Als haar koffie op is, loopt Nina door de binnenstad. Zonder iets te kopen, loopt ze een paar kledingzaken in en weer uit. Er zijn genoeg leuke dingen, maar ze moet echt op haar geld letten. Eigenlijk heeft ze ook helemaal geen nieuwe kleding nodig. Haar kast hangt vol met mooie kleren. Ze spreekt met zichzelf af dat ze pas iets nieuws mag kopen als ze straks een echte baan heeft bij de uitgeverij. 

Nina loopt door over de Oudegracht. Ze kijkt haar ogen uit. Kleine boetiekjes, koffietentjes, hoge grachtenpanden en bootjes die bijna geluidloos voortbewegen over het water. Op de grond ontdekt Nina kleine vierkante tegeltjes met letters die samen zinnen vormen. Je zult ergens moeten beginnen om het verleden een plaats te geven. Het heden doet er steeds minder toe. Hoe verder je bent, hoe beter. Ga maar door nu. De woorden zetten haar aan het denken. Het verleden een plaats geven is precies wat ze nodig heeft. Dat is ook de reden dat ze hier nu loopt. Ze had gedacht dat dat makkelijker zou gaan. Als ze opkijkt van het gedicht, ziet ze dat de drukte om haar heen is afgenomen. Het krioelen van mensen en het geroezemoes dat ze produceren is veel minder dan een stuk terug. Rechts van Nina, tussen twee hoge panden, is een steeg. Vergeleken met de zonnige Oudegracht ziet de steeg er donker uit. Verderop hangt een uithangbord, waarvan Nina moeilijk kan zien wat erop staat. Wat zou daar verstopt zitten? Ze stapt de steeg in en voelt direct een frisse wind in haar gezicht. De haartjes op haar armen gaan voor een tel rechtop staan. Er is bijna niks meer te horen van wat er zich aan de Oudegracht allemaal afspeelt. Het uithangbord, dat zacht piepend heen en weer wiegt in de wind, blijkt van een boekenwinkeltje te zijn. De donkergroene verf op de voordeur is her en der afgebladderd en boven de deur staat in sierlijke gouden letters: Elly’s Boeken. Nina laat haar ogen over de kleurrijke kaften in de etalage gaan en ontdekt een stadsgids over Utrecht. Misschien is het niet zo’n slecht idee om wat kennis op te doen over haar nieuwe woonplaats. Een boek met een doel kan ze best kopen. Nina duwt tegen de deur die krakend opengaat en stapt het winkeltje binnen. De geur van boeken komt haar tegemoet. Ze houdt van die geur. De kleine winkel staat vol met donkerbruine houten boekenkasten die tot aan het hoge plafond reiken. Links van de ingang staat een toonbank waarachter een wat oudere vrouw vriendelijk naar haar glimlacht. Met haar donkergrijze krullen en een bril met kleine ronde glazen op het puntje van haar neus, doet de vrouw Nina denken aan haar oma. Zou dat Elly zijn?

‘Goedemiddag,’ zegt de vrouw.

Nina glimlacht terug. ‘Hallo.’ Ze is, afgezien van de vrouw achter de toonbank, de enige in de winkel. Het is heerlijk rustig. Ook in de winkel is niks te merken van de drukte van de stad. Alleen het kraken van de oude vloer bij elke stap die Nina zet is te horen. Langzaam loopt ze langs de boekenkasten en ze pakt af en toe een boek om het beter te kunnen bekijken. Ondanks dat de winkel klein is, staan er enorm veel boeken. Ze moet zich inhouden niet een hele stapel te verzamelen om te kopen. Als ze een rondje heeft gelopen, ziet ze vlak bij de uitgang een rij boeken over Utrecht. Ze pakt het boek dat ze in de etalage zag en bladert erdoorheen. ‘Ben je een dagje op bezoek in Utrecht?’

Nina draait zich om. ‘Nou, eigenlijk ben ik hier net komen wonen.’

‘Wat leuk. Als je de stad wilt verkennen, is het boek dat je in je handen hebt heel leuk. Er staan veel tips in voor gezellige restaurantjes bijvoorbeeld, maar ook verschillende bezienswaardigheden.’

Nina loopt naar de toonbank. ‘Verkocht.’ 

‘Nou, daar zal je geen spijt van krijgen, meid.’

‘Ben jij Elly?’

De vrouw lacht. ‘Hoe raad je het? Ja, ik ben Elly. En wie ben jij?’

‘Nina.’

Elly pakt het boek van haar aan en scant de barcode. ‘Welkom in Utrecht, Nina. En leuk dat je mijn boekenwinkel hebt ontdekt.’

‘Ik kan me voorstellen dat veel mensen het niet kunnen vinden. Het zit zo verstopt in deze steeg.’

Elly buigt zich naar voren alsof ze een geheim met Nina wil delen en zegt: ‘Eigenlijk vind ik dat wel lekker. Ik hou niet zo van die drukte.’ Dan stopt ze het boek in een papieren tas. ‘En ik ben heel blij met de mensen die het wel kunnen vinden.’

Nina betaalt en pakt het tasje aan. ‘Ja, het is hier heerlijk rustig.’

‘Veel plezier met de stad verkennen, Nina. En hopelijk tot de volgende keer.’

‘Dankjewel, Elly. Fijne dag nog.’

Als Nina de steeg uitloopt, terug naar de drukte van de stad, kijkt ze nog een keer om. De kans dat ze hier eens terugkomt, is heel groot. 

Hoofdstuk 8

Er staan vandaag verschillende bezienswaardigheden op de planning. Julia wilde niet mee, dus Nina gaat alleen op pad. In haar tas zit het boek dat ze bij Elly’s Boeken kocht. De eerste stop is de Domtoren. Gisteren heeft ze online een kaartje besteld en daarmee meldt ze zich bij de toren. De groep waar ze zich bij voegt, bestaat uit vier gezinnen en een stel. Samen met een gids, die zichzelf voorstelt als Sam, beklimmen ze de 465 treden. Op sommige plekken zijn de plafonds laag en moet Nina haar best doen om niet haar hoofd te stoten. Af en toe stoppen ze omdat Sam iets uitlegt. Het zijn wat feitjes over de klokken die in de toren hangen en over wat de Domtoren betekent voor de stad. Nina staat achteraan de groep en luistert maar met een half oor. Eenmaal boven heeft ze even een moment nodig om op adem te komen, maar daarna geniet ze van het geweldige uitzicht. 

‘Als je daar kijkt, zie je in de verte Rotterdam en daar ligt stadion Galgenwaard van FC Utrecht,’ hoort ze Sam zeggen tegen een van de kinderen. 

Nadat Nina een paar keer rond de punt van de toren is gelopen en een aantal foto’s heeft gemaakt, begint ze aan de terugtocht naar beneden. Nu er niemand achter haar loopt en ze ook de gids niet meer moet volgen, hoeft ze niet zo snel te gaan. Eenmaal beneden ziet ze aan de overkant van het plein de ingang van de Domkerk. Ze heeft de gids horen zeggen dat de kerk vroeger vastzat aan de Domtoren, maar dat ze door een allesverwoestende tornado zijn gescheiden in 1674. Na de Domtoren is Nina ook wel benieuwd naar de Domkerk. Ze steekt het plein over en gaat door de grote deuren naar binnen. Het is doodstil in de kerk. Een aantal mensen zit stil op de bankjes voor het altaar. De grote glas-in-loodramen laten afbeeldingen zien met veel verschillende kleuren. Nina zou er wel uren naar kunnen kijken om alle verhalen die ze uitbeelden te ontdekken. Het zonlicht, dat door de ramen binnenvalt, zorgt ervoor dat de afbeeldingen oplichten en lijken te stralen. De kleuren weerkaatsen op de wanden en de vloer. Achterin de kerk ziet Nina een tafel met brandende kaarsen staan. Ze stopt een munt van twee euro in het blikje naast de tafel en pakt een grote kaars. Als ze het lontje in een van de vlammen houdt, begint ook haar kaars langzaam te branden. Ze zet hem naast de andere kaarsen en sluit haar ogen. Even een moment om stil te staan bij hoe erg ze haar oma mist. Haar oma betekende alles voor haar. Toen ze vorig jaar overleed aan botkanker, was dat een enorme klap. Haar oma was al een paar jaar ziek, maar vooral de laatste maanden van haar leven was ze hard achteruitgegaan. Het was moeilijk haar zo ziek te zien, maar Nina maakte bijna dagelijks tijd om even bij haar langs te gaan in het ziekenhuis. Ze koestert de mooie momenten die ze samen hebben gehad. Naast haar oma denkt Nina ook aan haar vader. Hij is overleden toen ze nog een baby was. Ze heeft hem dus nooit gekend, maar is altijd benieuwd geweest naar hoe haar vader zou zijn. Als ze een traan over haar wang voelt lopen, opent ze haar ogen. De vlam van haar kaars deint op en neer. Plotseling voelt ze zich verdrietig en alleen in deze grote stad. Heeft ze de verkeerde keuze gemaakt? Wanneer vindt ze eindelijk dat perfecte leven waar ze zo naar verlangt? Al peinzend loopt Nina de kerk uit. Verderop in de straat zit het Centraal Museum waar ze ook nog wil gaan kijken. Maar als ze de ingang bereikt, beseft ze dat ze daar eigenlijk helemaal geen zin meer in heeft. In plaats van naar binnen te gaan, draait ze zich om en slaat ze rechtsaf. Via een paar rustige straten komt ze uit bij een park waar ze een ijskoffie haalt. Met de beker in haar hand laat ze zich zo charmant mogelijk zakken in het met madeliefjes bezaaide gras. Met haar vrije hand moet ze haar jurk vasthouden om te voorkomen dat ze meer van zichzelf laat zien dan de bedoeling is. Verspreid over het grasveld zitten mensen bij elkaar en uit een box klinken zomerse hits. Aan de andere kant van het veld zijn een aantal sportievelingen aan het bootcampen. Nina zucht. Ze wou dat zij ook een vriendengroep had. Naast Julia zijn de enige mensen die ze tot nu toe kan toevoegen aan haar lijst met ‘bekenden’ Benjamin en Marco, maar een dag met hen in het park slaat ze liever over. Voordat Nina haar mond aan haar beker zet, maakt ze een selfie met de ijskoffie. Tevreden kijkt ze naar de foto. De madeliefjes op de achtergrond en haar zomerse outfit zorgen ervoor dat het een vrolijk plaatje is. Of lijkt. Want zo vrolijk voelt ze zich niet. Ze neemt een slok en pakt het boek uit haar tas. Ze leest over de letters die ze afgelopen week heeft ontdekt aan de Oudegracht. Blijkbaar wordt er elke week een nieuwe letter gelegd. Als Nina de beker weer richting haar mond brengt, knalt er een bal tegen haar arm. De plastic beker schiet omhoog en de heerlijke ijskoffie verspreidt zich over het gras. ‘Hé!’ roept ze kwaad, terwijl ze in de richting kijkt waar de bal vandaan kwam. Een grijnzende Marco komt aangelopen. Wat doet hij nou weer hier?

‘Sorry schoonheid,’ zegt Marco zodra hij naast haar staat.

‘Je hebt mijn ijskoffie-momentje verpest.’

‘Tja, je zit ook wel midden op een grasveld. En wij zijn hier aan het voetballen.’ Hij wijst naar een groepje jongens dat grijnzend hun kant op kijkt.

Nina zou Marco het liefst een stomp verkopen, maar houdt zich in. ‘Dat klopt.’

‘Laat me het goedmaken met je.’

‘Een nieuwe ijskoffie, graag.’ Ze slaat haar armen over elkaar. 

Marco trekt een portemonnee uit zijn broekzak en haalt er een briefje van tien euro uit. Hij wappert ermee voor Nina’s gezicht. ‘Kijk eens, meisje. Ga maar lekker een nieuwe kopen.’

Nina trekt haar wenkbrauwen op. ‘Serieus? Moet ik het zelf gaan halen?’

‘O, is dat te veel werk voor mevrouw?’

‘Laat ook maar!’ Wat een eikel! Nina staat op, doet het boek terug in haar tas en loopt het park uit. Wat zou ze graag willen dat ze die Marco nooit meer hoeft te zien. Met een nieuwe ijskoffie loopt ze naar Elly’s Boeken. Ze gaat Elly bedanken voor het fijne boek over Utrecht en een heerlijke feelgoodroman scoren om komende week in het park te lezen. 

Als Nina de middag de trap van de woning oploopt, ziet ze dat de voordeur van hun appartement op een kier staat. De deur beneden had toch dichtgezeten? Voorzichtig duwt ze de deur open. ‘Hallo? Julia?’ Geen reactie. De deuren naar de verschillende ruimtes staan wagenwijd open en de grond is bezaaid met tassen. Wat is hier gebeurd? Ze weet zeker dat ze het huis niet zo heeft achtergelaten toen ze vanochtend op pad ging. ‘Juliaaaaaaa!’ roept Nina nu wat harder. Nog steeds geen reactie. Ze stapt over de troep in de gang en gaat de woonkamer binnen. De kussens zijn van de bank getrokken en de tv is verdwenen. Snel rent Nina naar Julia’s slaapkamer. De deuren van de kast staan open en de vloer ligt vol kleding. Julia is nergens te bekennen. Nina grist haar telefoon uit haar tas en toetst Julia’s nummer in. 

‘Hé Nina, hoe is het?’ klinkt de vrolijke stem van Julia. 

‘Ik denk dat er is ingebroken.’

‘Wat? Hoezo? Waarom dan?’

‘Omdat het hele huis overhoop is gehaald. Kan je naar huis komen?’

Julia zucht. ‘Moet dat?’

‘Ja, dat moet!’ Nina schreeuwt het bijna in de telefoon en hangt dan op. Beter is Julia hier snel en kunnen ze uitzoeken wat er is gebeurd. Nina belt de politie om melding te doen van inbraak. Als ze ophangt, kijkt ze in het rond. Dan stokt haar adem. Noppes. Als de deur open stond, kan dat betekenen dat hij naar buiten is gelopen. Of misschien is hij wel meegenomen door de inbrekers. Snel rent Nina naar haar slaapkamer. Ook daar liggen alle spullen op de grond. Ze trekt de kussens van haar bed en kijkt op de rieten stoel die in de hoek van haar kamer staat. Geen Noppes. Ze doorzoekt het huis en kijkt op alle plekken die Noppes als favoriet heeft bestempeld. Maar meer dan een hele hoop kattenharen vindt ze niet. De tranen prikken in haar ogen als ze terug sjokt naar haar kamer en op haar bed ploft. Verslagen kijkt ze rond. Een zacht gemiauw klinkt van onder haar. Nina springt op en laat zich voor het bed op haar knieën zakken. Daar, helemaal in het hoekje, ziet ze twee grote groene ogen. ‘Nop!’ Als de kat zich niet verroert, pakt Nina het zakje met snoepjes uit haar bureaula en begint hem te lokken. Veel moeite hoeft ze niet te doen, want voor snoepjes komt Noppes altijd in beweging. Ze pakt hem op en geeft hem een dikke knuffel, terwijl Noppes zich probeert te verzetten. ‘Wat ben ik blij dat ik je gevonden heb.’ Nina onderbreekt de knuffel als ze de deurbel hoort. Ze sprint de twee trappen naar beneden, om daar door twee mannelijke agenten te worden begroet.

‘Goedemiddag mevrouw. We hebben een melding gekregen van inbraak,’ zegt de ene, die nogal chagrijnig kijkt.

De ander steekt zijn hand uit en stelt zich voor als Adam. ‘En dit is mijn collega Roy.’

‘Goedemiddag. Fijn dat jullie er zijn. Kom binnen.’ Nina houdt de deur open voor de twee agenten. ‘Het is op de tweede verdieping.’ 

Als ze boven zijn, belt Adam het forensische team en daarna doet Nina aan de keukentafel verslag van hoe ze een kwartier geleden het huis aantrof. In de tussentijd bekijkt Roy de kamers. Wie heeft allemaal een sleutel van het appartement? En wanneer hebben zij en Julia het huis verlaten? Adam noteert Nina’s antwoorden in zijn notitieboekje. 

Roy komt de keuken binnen en ploft op een stoel. ‘Er zijn geen sporen van inbraak te vinden.’

‘Hoe kan dat?’ vraagt Nina verbaasd.

‘Dat kan,’ zegt Roy met een zucht, ‘als iemand met een sleutel binnen kan komen of als de deur niet goed is afgesloten.’

‘Weet je dat zeker?’ 

Roy kijkt haar aan. ‘Ja mevrouw, dat weet ik zeker. Dit is mijn werk.’

‘Ja… nee… tuurlijk,’ stamelt Nina. 

Het forensische team arriveert en er wordt gezocht naar vingerafdrukken. Ook deze mensen controleren de woning op inbraaksporen en ze nemen een aantal voorwerpen mee in plastic zakjes. Als het onderzoek is afgerond verlaat iedereen het appartement en zit Nina weer alleen aan de keukentafel. Wat een ellende. Ze kijkt op haar telefoon. Het is meer dan twee uur geleden dat ze Julia heeft gebeld. Waar blijft ze toch? Op het moment dat Nina haar nog een keer belt, hoort ze de voordeur dichtgaan. 

‘Jeeeeeemig, wat een troep!’ roept Julia vanuit de gang. 

Nina staat op en loopt de gang in. ‘Zeg dat wel. Waar bleef je nou? De politie is net weg.’ 

‘Sorry, sorry, sorry. Ik was bij Eline en ik had Marco beloofd nog even langs te komen in het park. En…’

‘En je dacht: Nina lost het wel op?’

Julia slaat haar ogen neer. ‘Sorry, ik dacht dat het wel mee zou vallen. Maar jeetje hé…’ 

‘Inderdaad.’ Nina kan de irritatie in haar stem niet verbergen. ‘En weet je wat gek is? Er zijn helemaal geen sporen van inbraak gevonden.’

‘Helemaal niks?’

‘Nee. Helemaal niks. Heb jij een idee hoe dit kan? Heeft iemand de sleutel van ons appartement?’

Julia trekt haar schouders op. ‘Niet dat ik weet.’ 

Nina ziet dat Julia’s wangen rood beginnen te kleuren. ‘Wat is er?’

‘Nou… misschien… Niet boos worden, oké?’

‘Wat dan?’ Nina wordt ongeduldig. 

‘Nou… het is al een paar keer eerder gebeurd dat ik de deur vergat dicht te doen. En misschien… Ik was heel druk aan het bellen met Eline en ik moest m’n spullen nog pakken…’

‘Heb je de deur open laten staan?!’

‘Het zou kunnen… Ik weet het niet meer…’ 

Nina slaakt een diepe zucht. Super. Hoe kan ze de deur nou open laten staan? Als Noppes weg was geweest, had ze het haar nooit vergeven. 

Nadat Nina een paar keer tot tien heeft geteld om te voorkomen dat ze ontploft, ruimt ze samen met Julia het huis op. De schade lijkt mee te vallen. De televisie is weg en uit Julia’s kamer zijn een paar sieraden meegenomen. Gelukkig waren ze niet veel waard. Nina mist het spaarpotje dat op haar bureau stond, met daarin nog geen vijftig euro aan kleingeld. Gelukkig hebben ze haar laptop in alle haast niet kunnen vinden. 

Als alles is opgeruimd schuift Nina een pizza in de oven en belt ze haar moeder om verslag te doen van de inbraak. Nina houdt het gesprek kort en als de oven piept, hangt ze op. Ze neemt de pizza mee naar haar kamer en ploft met haar telefoon op bed. De foto’s die ze die dag heeft gemaakt zijn niet allemaal even goed gelukt, maar ze kiest de selfie met ijskoffie uit om op Instagram te plaatsen. IJskoffie in de zon #Utrechtjebentgeweldig #tijdvanmnleven typt ze bij de foto. Niemand hoeft te weten dat die ijskoffie drie tellen later in het gras lag en dat ze haar huisgenoot het liefst uit het raam zou willen gooien.

Hoofdstuk 9

Goedemorgen,’ zegt Nina, zodra ze het kantoor van Benjamin binnenstapt. Vandaag is haar eerste dag bij Domstand Publishing. De hectische dag van gisteren en het feit dat ze daardoor niet in slaap kon komen, maakt dat ze zich een beetje moe voelt. Toch heeft ze zin in deze dag. Ze gaat vast allemaal leuke dingen doen en hopelijk is Benjamin iets vriendelijker dan de vorige keer dat ze hem sprak.

‘Morgen,’ zegt Benjamin, terwijl hij opkijkt om Nina van top tot teen in zich op te nemen. Onzeker steekt Nina haar hand op. Benjamins blik bezorgt haar een rilling over haar rug. 

‘Fijn dat je er bent. Zet je tas hier maar neer, dan geef ik je snel een rondleiding.’ Direct staat Benjamin op uit zijn stoel.

Nina legt haar tas naast de bank en volgt Benjamin. Hij laat haar de koffiecorner zien en stelt haar voor aan een aantal collega’s. Daarbij noemt hij haar steeds stagiaire Nina en vindt hij het blijkbaar nodig om te vertellen dat ze hier is om veel te leren. Na de korte, vluchtige rondleiding gaan ze terug naar het kantoor van Benjamin. Hij wijst naar een tafel die hij ‘speciaal voor haar heeft laten neerzetten’ aan de andere kant van de ruimte. 

‘Dat is jouw plekje. Er ligt al een manuscript klaar dat je mag corrigeren. Ik moet nu naar een afspraak. Jij redt je wel hè?’

Nog voordat Nina iets kan zeggen, loopt Benjamin het kantoor uit en laat hij haar alleen achter. Ze neemt plaats achter het kleine bureau en pakt het manuscript op. Het is driehonderdvijftig pagina’s dik en gaat over de geschiedenis van Java. Getver. Ze haat geschiedenis. De negatieve gedachten die ze op de fiets zo hard van zich af had geschud, keren direct terug. Met enorme tegenzin gaat ze aan de slag. Ze is hier per slot van rekening om zichzelf te laten zien.

Nadat ze tijdens de lunch een rondje heeft gewandeld en een broodje heeft gescoord bij Tijm, zit ze nu weer op haar bureaustoel. Van Benjamin ontbreekt nog elk spoor en ze komt met geen mogelijkheid door het manuscript heen. Ze heeft net weer een pagina af, als haar oog valt op het bureau van Benjamin. Zou het erg zijn als ze heel even op zijn stoel ging zitten? Gewoon om even te voelen hoe dat is? Snel staat ze op en kijkt de gang in. Niemand te zien. Ze doet de deur dicht en loopt naar het bureau. De bureaustoel van Benjamin zit vele malen lekkerder dan die van haar. De zwartleren stoel is zacht en als ze achterover leunt, beweegt de rugleuning mee. Hier moet ze echt een foto van hebben; zij aan dit grote bureau met op de achtergrond de mensen die over de Oudegracht krioelen. Ze plaatst haar telefoon tegen een boek aan dat op de archiefkast ligt en klikt de timer aan. Dan rent ze terug naar de stoel, neemt een zo natuurlijk mogelijke houding aan en wacht tot ze de klik van de camera hoort. De foto is goed gelukt, maar eentje extra voor de zekerheid is altijd handig. Dan kan ze straks kijken welke foto het best is. Opnieuw klikt ze op de timer en gaat ze weer in de stoel zitten. Dit keer legt ze haar benen over elkaar op het bureau. Precies op het moment dat ze de camera klik hoort zeggen, vliegt de deur open. Met een ruk trekt Nina haar voeten van het bureau en ze staart verschrikt naar de deuropening. Benjamin kijkt haar met een strak gezicht aan. 

‘Wat dóé je?’ roept hij uit.

Nina weet zich geen houding te geven en heeft onmiddellijk spijt van haar geweldige idee een tweede foto te maken. Als ze het gewoon bij de eerste had gelaten, zat ze nu op haar eigen stoel en had dit gênante moment niet plaatsgevonden. Ze voelt haar wangen gloeien en schiet overeind. Het liefst zou ze door de grond zakken. Of gewoon uit het raam springen en verdwijnen. 

‘S… s… sorry,’ stamelt ze. 

‘Is je eigen bureaustoel niet goed genoeg of zo?’

Nina schudt haar hoofd. ‘Nee… uh ik bedoel… jawel… de bureaustoel is heel fijn. Ik heb nog nooit zo’n fijne bureaustoel gehad.’ Oké, dat is misschien wel een beetje overdreven.

‘Mijn bureau is verboden terrein voor jou. Knoop dat heel goed in je oren. Nog zo’n grapje en je vliegt eruit.’ Benjamin gebaart naar de gang achter zich.

Nina knikt. ‘Ja, tuurlijk. Snap ik. Sorry. Het zal niet meer gebeuren.’ Kort laat ze haar blik in de richting van de archiefkast gaan. Gelukkig heeft haar telefoon dit moment niet vastgelegd. Maar hoe kan ze haar mobiel ongezien te pakken krijgen voordat Benjamin hem ontdekt? Alsof hij haar gedachten kan lezen, loopt Benjamin in de richting van de kast, trekt een la open en pakt er een map uit. Nina verstijft en houdt haar adem in. In haar hoofd bedenkt ze zo snel als ze kan een smoes, maar dan draait Benjamin zich om en zegt: ‘Ik ga naar een overleg. Zie je later.’

Nina durft pas weer adem te halen als Benjamin de deur achter zich heeft gesloten. Ze sprint naar de kast en stopt het toestel in haar zak. Wat zal Benjamin nu wel niet van haar denken? 

De derde stagedag is voorbij en Nina is niet bepaald opgeschoten met het corrigeren van het manuscript. Terwijl ze naar huis fietst, hoopt ze van harte dat Benjamin een leukere opdracht voor haar heeft als ze dit project straks heeft afgerond. Hij is gelukkig niet meer begonnen over het bureau-incident. De foto van Nina achter zijn bureau deed het wel erg goed op Instagram. Maandagavond heeft ze hem gepost met de tekst Eerste werkdag is een feit. En check even dit waanzinnige kantoor! #bestebaanvandewereld #redacteurenlife #nieuwebaan #Utrechtjebentgeweldig. Meer dan honderd likes en wel vijfendertig reacties van mensen uit het dorp die haar feliciteerden met haar nieuwe baan. Ze had ook niet anders verwacht. Een baan bij een grote uitgeverij wil toch iedereen? 

Haar benen voelen zwaar en Nina trekt zichzelf met moeite de trap op. De afgelopen drie dagen hebben haar uitgeput. Eigenlijk moet ze vanavond nog op een paar vacatures reageren, maar ze ploft liever op de bank. Julia is aan het werk, dus Nina heeft het rijk voor zich alleen. Dat dacht ze tenminste. Zodra ze de woonkamer binnenstapt, ziet ze Marco onderuitgezakt op de bank liggen met een zak chips op zijn schoot. 

‘Wat doe jij hier?’ Het lukt Nina niet de irritatie in haar stem te verbergen.

‘Hé, Nina. Ook leuk om jou te zien. Hoe was je dag?’

Nina negeert zijn vraag. ‘Waar is Julia?’

‘Volgens mij is ze aan het werk.’

‘Als Julia aan het werk is, wat doe jij dan hier?’

Met een grijns kijkt Marco haar aan. ‘Ik lig op de bank.’

Wat is hij toch irritant. Waarom reageert hij altijd zo stom op wat ze zegt? Het is met een bepaalde ondertoon waar ze de kriebels van krijgt.

Omdat Nina niet reageert, voegt Marco eraan toe: ‘Heb je daar soms problemen mee?’

Of ze daar problemen mee heeft? Ja! Dat zou ze graag tegen hem zeggen. Maar aangezien hij de vriend van Julia is, of wat het ook is dat die twee hebben, kan Nina hem maar beter te vriend houden. Het zou helemaal vervelend worden als ze hier nu een drama van gaat maken en Marco dat tegen Julia zegt. Eigenlijk vindt ze het maar niks dat hij hier rondhangt en in haar spullen kan neuzen. Het is misschien handig als ze dat eens met Julia bespreekt. Nina slikt haar woorden in en zegt: ‘Nee hoor. Dat is prima.’ 

Nu de bank bezet is, gaat Nina op haar bureaustoel zitten. Haar laptop staart haar aan en net op het moment dat ze de moed heeft verzameld om hem open te klappen, voelt het alsof iemand haar bekijkt. Ze draait zich om en ziet Marco in de deuropening staan. 

‘Wist je trouwens al dat ik jou een hele mooie vrouw vind?’ zegt hij met een zwoele blik. 

‘Wat?’ Nina verstond hem wel, maar kan haar oren niet geloven.

‘Dat je zo’n mooie vrouw bent.’ 

Ze trekt haar wenkbrauwen op en kijkt Marco niet-begrijpend aan. 

Hij doet een paar stappen in haar richting. ‘Zullen we vanavond samen een hapje gaan eten?’

Probeert hij haar nou te versieren? Nina draait zich terug naar haar laptop en negeert zijn vraag. Dan voelt ze zijn hand op haar schouder en vervolgens een hand over haar haren. Met een ruk draait ze zich om. ‘Kan je niet gezellig met Julia gaan eten?’

‘Zoals ik net al zei: Julia is aan het werk. En nu ben ik dus helemaal alleen. Zielig hè?’ Hij trekt er een pruillip bij.

Nina heeft totaal geen zin om naar hem te luisteren. ‘Sorry, ik ben druk.’

‘Jammer. Ik zou je graag nog op zo’n ijskoffie trakteren.’

‘Een andere keer misschien.’ Nina zegt het voordat ze er erg in heeft. Waarom zegt ze dat? Ze wil helemaal niet iets met hem doen. Ze wil dat hij weggaat en haar met rust laat. Stug blijft ze naar haar laptop kijken, terwijl ze Marco haar kamer hoort verlaten. Wat is het toch een aparte jongen. 

Nina verstuurt twee sollicitatiebrieven en pakt dan haar tas om naar de winkel te lopen. Vanavond heeft ze zin om uitgebreid voor zichzelf te koken. 

‘Heb je Tinder al geprobeerd? Daar zitten heel leuke mannen op,’ zegt Julia, terwijl ze met haar hand in een zak chips graait. Het is zaterdagavond en voor het eerst sinds lange tijd hebben ze een girls night. Nina had zich er al de hele week op verheugd, aangezien ze niet veel tijd samen doorbrengen. Ze had maskertjes gekocht, wijn ingeslagen en wat lekkere dingen gehaald. Het plan was om een heerlijke romantische komedie te kijken op de net nieuw aangeschafte tv, maar het bleek een hele uitdaging om een film te vinden die Julia ook leuk leek. Na een uur zoeken op Netflix en reacties van Julia als ‘ah nee, daar heb ik echt geen zin in’ of ‘nee, dat lijkt me veel te zoetsappig allemaal’ gaf Nina het op. Nu staat er een of andere suffe spelshow op waarin BN’ers proberen niet al te dom uit de hoek te komen. Ondertussen zit Julia vooral op haar telefoon te kijken en stoort Nina zich enorm aan de presentator. Een maskertje vond Julia ook iets te veel van het goede, maar de fles wijn is inmiddels wel al bijna op.

‘Heb jij ook Tinder dan?’ Nina heeft wel vaker van de app gehoord, maar ze heeft hem nog nooit bekeken. 

Julia schudt haar hoofd. ‘Nou, eerst had ik het wel. Maar ja, nu heb ik Marco natuurlijk.’ 

‘Ik dacht dat Marco voor de fun was.’

‘Ja, dat was hij eerst ook. Maar ik denk dat ik hem toch wel leuk vind.’

Nina laat een stilte vallen en kijkt op haar telefoon. Moet ze Julia vertellen over de versierpoging van Marco? Als hij dat bij haar doet, wie weet met wie hij dan nog meer loopt te flirten? Zelf zou ze het wel prettig vinden om te weten, als de rollen omgedraaid zouden zijn. Maar misschien moet ze eerst nog even afwachten en niet direct conclusies trekken uit die ene actie. 

‘Geef eens hier. Dan help ik je.’ Julia trekt Nina’s telefoon uit haar hand. 

‘Hé!’

‘Niet zeuren! Je wilt toch een leuke vent? Ik maak wel even een profiel voor je aan. Waar ben je precies naar op zoek?’

Nina haalt haar schouders op. ‘Weet ik veel. Ben ik niet veel te oud voor zo’n app?’

‘Ah, kom op. Je bent toch niet bejaard. Mensen van alle leeftijden zitten op Tinder.’

‘Van alle leeftijden? Als ik maar niet zo’n vieze oude man krijg,’ reageert Nina verschrikt.

Julia kan haar lach niet inhouden. ‘Onder welke steen heb jij gelegen? Je kan gewoon een leeftijdslimiet instellen, joh. Maak je geen zorgen. Zeg op, wat zoek je in een man?’

‘Nou… ja… hij moet er wel leuk uitzien. En een beetje volwassen zijn. Maar dus niet oud! Oh, en vooral niet zo’n type dat de hele dag in de sportschool staat.’

Julia is druk aan het typen op Nina’s telefoon en laat vervolgens het resultaat zien. ‘Kijk. Ik heb een paar foto’s van jou toegevoegd en een verhaaltje geschreven. De leeftijdsgrens heb ik ingesteld op 38 jaar. Is dat oké?’

‘Ik denk het…’ Nina bekijkt het profiel dat Julia voor haar heeft aangemaakt. ‘Maar ik hou helemaal niet van sporten,’ zegt ze dan als ze leest gaat graag naar de sportschool. 

‘Dat vinden mannen leuheuk,’ zegt Julia met lichte irritatie in haar stem. Ze trekt de telefoon weer uit Nina’s handen en begint wat heen en weer te swipen op het scherm. 

‘Wat doe je nou?’

Julia grijnst. ‘Ik geef alvast een paar mannen een like, dan heb je binnen no-time een leuke date.’ 

Nina betwijfelt het, maar dat vertelt ze Julia maar niet. Sinds het uit is met Dean heeft ze nog geen man gezien die ook maar enigszins bij hem in de buurt komt. Ze kan zich niet voorstellen dat ze ooit nog verliefd wordt op iemand anders. Maar goed. Ze moet ergens beginnen.

Hoofdstuk 10

Nina snuift de boslucht op. Wat heeft ze dit gemist. Na lange tijd heeft ze haar wandelschoenen weer eens uit de kast getrokken. Vorige week belde haar moeder om te vragen of ze een lange wandeling wilde maken over de Utrechtse Heuvelrug. Eerst had Nina er niet veel zin in, maar eigenlijk was het wel even goed om de stad uit te gaan. De drukte daar is best wennen als je de rust van een dorp gewend bent. In de stad is er continu geluid en leven om haar heen. Ondanks dat ze dacht dat dat precies was wat ze wilde, heeft ze weleens twijfels. Dat laat ze natuurlijk aan niemand weten. Anderen zullen haar vast hard uitlachen als ze ooit toegeeft dat de nieuwe start in de Domstad helemaal niet zo perfect is als het lijkt.

‘Ik sprak Vera van de week nog. Ze vroeg hoe het met je gaat en hoe je het hebt in Utrecht,’ zegt haar moeder opgewekt.

Nina glimlacht bij de gedachte aan Vera en De Dorpenaar. 

‘Ik heb haar natuurlijk gelijk verteld over je nieuwe baan bij de uitgever. Ze zei dat ze dat op Instagram voorbij had zien komen. Ik moest je zeggen dat ze heel trots op je is. En dat ben ik natuurlijk ook.’ Nina ziet een glinstering in haar moeders ogen. Ze had opgelucht gereageerd toen Nina vertelde over haar nieuwe baan. Dat het eigenlijk om een stageplaats ging, had ze achterwegen gelaten. Dat wist nog niemand, zelfs Julia niet. Als ze straks een echte baan heeft bij Domstad Publishing, maakt dat ook helemaal niet meer uit. 

‘Is dat artikel over de geschiedenis van het dorp al af?’ vraagt Nina, terwijl ze een takje opzij schopt. 

‘Ja, het stond in de laatste editie van De Dorpenaar. Vera heeft jouw naam er ook onder gezet. Ik zal hem volgende keer voor je meenemen.’

Door het eindeloos lange manuscript over de geschiedenis van Java heeft Nina bijna zin om het artikel over de geschiedenis van het dorp te lezen. ‘Ja, leuk.’

‘En hoe bevalt je nieuwe start verder?’

Zonder naar haar moeder te kijken, zegt Nina: ‘Nou, eigenlijk supergoed. Ik heb een heel toffe baan, een leuk huis en Julia is een gezellige huisgenoot.’ 

‘Fijn, lieverd. En je boek? Ben je al begonnen met schrijven?’

‘Ik heb een kleine start gemaakt,’ liegt ze. ‘Het is gekkenhuis op het werk en ik ben ook nog druk met de stad ontdekken. Dat boek komt later wel.’

‘Tuurlijk. Je hebt ook geen haast toch? Je bent hier pas een paar weken.’

‘Precies. Ik heb nog een heel leven voor me.’ Nina glimlacht naar haar moeder. Ze zou haar graag willen zeggen hoe ze zich voelt, maar dat zou haar moeder alleen maar ongerust maken. Dat perfecte leven komt echt wel. Ze moet gewoon nog iets beter haar best doen.

‘Dennis vroeg ook nog naar je. Zo’n leuke jongen vind ik dat.’

Nina slaakt een zucht. ‘Hmmhmm.’ Haar moeder weet niets over het eenmalige avontuur met Dennis en dat wil ze graag zo houden.

‘Niet dan?’

‘Ja, hij is wel aardig.’

‘Nou, ik moest je in elk geval de groetjes doen en zeggen dat hij je graag een keer komt opzoeken in Utrecht. Ik heb gezegd dat je dat vast heel gezellig zult vinden.’

‘Mam!’ Waar bemoeit ze zich mee?

Haar moeder lacht. ‘Ja lieverd, die mannen komen echt niet zomaar aanwaaien hoor.’

Die middag neemt Nina de tijd om een boek te lezen. Ze zit, met een opgekrulde Noppes tegen zich aan, op haar bed. Pling! Ze kijkt op van haar boek. Haar telefoon had ze expres aan de andere kant van de kamer gelegd, zodat ze ervan af zou blijven. Soms betrapt ze zichzelf erop dat ze de hele dag aan dat ding zit vastgeplakt. Of eerder dat ding aan haar. Daarom probeert ze hem af en toe weg te leggen. Maar door dit geluid is ze toch wel heel nieuwsgierig naar wie haar een berichtje stuurt. Nee, ze mag hem niet pakken. Gewoon laten liggen en verder lezen. Pling! Haar telefoon maakt opnieuw geluid. Pling! Misschien was het beter geweest als ze het geluid uit had gezet. Pling! Pling! Oké, wie stuurt haar berichtjes? Nina gooit het boek aan de kant en springt op van haar bed. Het eerste wat ze ziet als ze haar iPhone oppakt, is een melding van Tinder: It’s a match! Een match? Julia had uitgelegd dat je een match bent, zodra beide personen elkaar een like geven. Hoe kan dat nou? Nadat ze de app op haar telefoon heeft geïnstalleerd, heeft ze nog helemaal niemand geliket. Dan herinnert ze zich dat Julia een tijdje op haar telefoon heeft zitten swipen. Nina opent de melding en staart vervolgens naar het scherm. Haar hart gaat sneller kloppen. Dit meen je niet. Op haar scherm verschijnt een foto van niemand minder dan Benjamin. Alsof haar telefoon een stroomschok geeft, laat ze het toestel op haar bureau vallen. Wat?! Heeft Julia hém een like gegeven? Hoe kon ze dat nou doen?! Nina loopt naar de keuken en pakt een glas water. Ze voelt haar hartslag weer een beetje dalen en drinkt het glas in een keer leeg. En waarom zou Benjamin haar een like teruggeven? Dit slaat nergens op. Het is vast een vergissing. Maar wacht eens, haar telefoon maakte meer dan één geluidje. Nina snelt terug naar haar slaapkamer. Twijfelend laat ze haar hand boven haar telefoon zweven. Het idee dat ze misschien berichtjes van Benjamin heeft ontvangen bezorgt haar gemixte gevoelens. Aan de ene kant voelt ze zich gevleid, maar aan de andere kant vindt ze Benjamin een kwal en kan dat wat hij heeft gestuurd nooit iets goeds betekenen. Bovendien zijn de berichtjes misschien wel van iemand anders. Nina mompelt zichzelf moed in: ‘Kom op, Nina. Pak die telefoon gewoon op.’ Voordat ze zich bedenkt, grist ze haar telefoon van het bureau en opent het berichtenvenster van Tinder. 

Benjamin: Hé Nina!

Benjamin: Wat leuk dat ik jouw knappe koppie hier voorbij zie komen.

Benjamin: En dan zijn we nog een match ook!

Benjamin: Gezellig ;) 

Ze leest de berichtjes nog een keer. Ze zijn niet vernederend, zoals ze had verwacht. Maar wat heeft dit te betekenen? Oké, ze zijn dus een match. Wat moet ze nu doen? Misschien kan ze beter wachten tot Julia thuiskomt. Zij heeft vast een goed advies. Nina legt de telefoon terug en gaat weer op haar bed zitten. Pling! Niet kijken. Nina pakt het boek er weer bij. De woorden die ze leest blijven niet hangen. Ze leest de bladzijde opnieuw, maar ook dan heeft ze nog geen idee waar het over gaat. Haar gedachten gaan steeds naar de berichtjes op haar telefoon. Is de match met Benjamin serieus? Of eerder een grapje? Pling! Nina kan haar nieuwsgierigheid niet van zich afzetten. Ze pakt haar telefoon. 

Benjamin: Ik had niet verwacht dat zo’n leuke meid als jij vrijgezel zou zijn.

Benjamin: Hoe gaat ie?

Misschien moet ze hem toch een bericht terugsturen. Hoe moeilijk kan het zijn? Gewoon luchtig houden en vooral niks verkeerds zeggen. Want dat zal hij sowieso tegen haar gaan gebruiken op werk. Nadat ze vijf keer een bericht heeft getypt en weer heeft verwijderd, stuurt ze: Hé Benjamin. Ja, wat toevallig hè? Gaat goed hoor. En met jou? Er verschijnen twee vinkjes achter haar bericht en vervolgens staat in beeld dat Benjamin aan het typen is. 

Benjamin: Ja, hier ook alles lekker. 

Benjamin: Leuke foto op je profiel ;)

Nina: Dankjewel.

Benjamin: Maar eh… Jij bent dus op zoek naar een leuke man?

Nina: Soort van…

Benjamin: En? Al iets interessants gevonden?

Nina: Nog niet echt. Jij?

Benjamin: Ja… 

Benjamin: Jou! 

Nina: Grapjas. 

Benjamin: Ik meen het hoor!

 Nina weet niet wat ze daarop moet reageren. Zeker weten dat hij een grapje maakt. Op kantoor doet hij net alsof ze een idioot is. Misschien moet ze maar niet meer reageren en wachten tot Julia er is. Zij heeft ervaring met Tinder. Daarnaast heeft Julia haar met dit probleem opgescheept. Pling! Nina leest: Maar nu we een match zijn… moeten we natuurlijk wel op date. 

Wát? Benjamin wil met haar op dáte? Ze heeft geen idee wat ze hierop moet antwoorden. Natuurlijk vindt ze het ontzettend interessant dat een man als Benjamin met haar wil afspreken. Maar aan de andere kant weet ze niet zo goed of ze dat zelf wel ziet zitten. Tot nu toe heeft Benjamin nou niet bepaald een goede indruk op haar achtergelaten. 

Nina hoort de voordeur met een klap dichtslaan. Ze springt op en haast zich naar de gang. Nog voordat Julia binnen is, zegt Nina: ‘Julia! Je moet me helpen!’ 

‘Ook hallo. Wat is er aan de hand?’ 

‘Oh, het is echt een drama! Jij hebt Benjamin, mijn baas dus, een like gegeven op Tinder en nu zijn we een match!’

Julia begint hard te lachen. ‘Wat een goeie zet van mij.’

‘Helemaal geen goeie zet.’ Nina schudt haar hoofd. ‘Hij wil met me op date.’

‘Nou? Dat is toch leuk?’

‘Wat? Nee, natuurlijk… maar… ja, denk je?’ 

‘Geef mij je telefoon eens.’ 

Nina kijkt Julia met samengeknepen ogen aan. ‘Je gaat het niet nog erger maken dan dat het al is hè?’

‘Nee, ik ben gewoon benieuwd hoe hij eruit ziet en wat hij allemaal heeft gestuurd. Geen zorgen.’ Julia steekt haar hand uit en wacht tot Nina de telefoon erin legt. Zodra Julia de telefoon te pakken heeft, bekijkt ze zijn profiel. ‘Je hebt helemaal niet gezegd dat je zo’n knappe baas hebt!’

‘Nou, dat valt toch wel mee?’ Nina moet toegeven dat Benjamin er niet verkeerd uitziet. Maar om nou te zeggen dat het een lekker ding is… Niet echt. Ze vindt hem vooral een beetje gladjes met zijn haar perfect in model en zijn nette overhemden. Nina ziet hoe Julia begint te typen. ‘Hé, wat stuur je?’ Ze probeert de telefoon uit Julia’s hand te trekken. 

Julia houdt de telefoon in de lucht en roept: ‘Geregeld!’

‘Wat geregeld?’

‘Morgenavond ga jij op date met Benjamin. Bedank me later maar.’ Met een grijns op haar gezicht snelt Julia de keuken in.

‘Julia!’ Super. Dit wordt natuurlijk een groot drama. 

Hoofdstuk 11

In het midden van de kamer ligt een berg kleding waar Nina verbouwereerd naar staart. Ze heeft vannacht geen oog dichtgedaan, omdat ze zichzelf er niet van kon overtuigen dat deze date een goed idee is. En nu haar outfit. Die perfecte outfit is moeilijker dan ze dacht. Vannacht stond ze nog op het punt om de date af te blazen, maar ze is toch wel nieuwsgierig. Eigenlijk voldoet Benjamin aan al haar eisen. Hij gedraagt zich enigszins volwassen, hij ziet er best goed uit en hij heeft een goede baan. Het belangrijkst is nog wel dat hij niet in een dorp woont en dat hij, voor zover ze weet, geen saai leven leidt. Toch is haar beeld van hem niet al te positief. Op kantoor doet hij onaardig en arrogant. Dat is ook precies de reden dat Nina zich nog niet helemaal verheugt op de date. Ze besluit dat ze beter een nieuwe outfit kan scoren. Het is niet dat de kleren die ze heeft niet mooi zijn, maar ze wil Benjamin graag omverblazen, zodat hij haar serieus neemt. Ze springt op de fiets. Na een aantal winkels te hebben bekeken zonder succes, slaagt ze bij een boetiekje. 

Eenmaal weer thuis bewondert ze zichzelf in haar nieuwe aanwinst voor de spiegel. Het donkerblauwe jurkje dat ze heeft gekocht zit strak om haar lichaam en komt tot net boven haar knieën. De zwarte pumps, die in de uitverkoop waren, heeft ze zichzelf ook cadeau gedaan. Nog een beetje make-up en ze is er helemaal klaar voor. Als haar telefoon gaat, prikt ze met haar mascararoller in haar oog, dat direct begint te tranen. Met het oog dichtgeknepen gooit ze haar mascara op het kastje en neemt, zonder te kijken wie het is, haar telefoon op. 

‘Hi, met Nina.’

‘Hé…’

Nina’s hart slaat een paar slagen over. Ze herkent de stem direct. ‘Dean?’

‘Wat ben ik blij om je te horen. Ik was bang dat je niet op zou nemen. Hoe gaat het?’

Ze had ook zeker niet opgenomen als ze had gezien dat het Dean was. Waarom belt hij haar? ‘Goed. Met jou?’

Even blijft het stil. Dan zegt hij: ‘Ja, uh… ook wel goed.’

‘Fijn.’

Dean schraapt zijn keel. ‘Ik was benieuwd hoe je het hebt daar in Utrecht. Op Instagram zie ik leuke foto’s voorbijkomen. Mis je het dorp al?’

Nina zou het liefst tegen hem zeggen dat ze hem mist en dat ze zelfs het dorp soms een beetje mist. Dat het leven in Utrecht absoluut nog niet is wat ze ervan gehoopt had en dat ze soms denkt dat ze een fout heeft gemaakt door hierheen te gaan. Maar ze gunt hem niet dat hij daar dan over kan lachen met Melissa. Ze wil hem het gevoel geven dat het prima met haar gaat, óók zonder hem. Dus in plaats daarvan zegt ze: ‘Ja, het is hier zó fijn. Ik zit echt helemaal op m’n plek. Ik kan het iedereen aanraden, zo’n nieuwe start.’

‘Wat goed om te horen.’

Nina hoort aan zijn stem dat er iets is. Ook al zijn ze al een tijdje uit elkaar, ze kent hem nog steeds door en door. Even is ze geneigd hem te vragen wat de echte reden is dat hij haar belt. Maar dan bedenkt ze zich dat haar oog nog een grote zwarte vlek is en dat ze over een kwartier weg moet voor haar etentje met Benjamin. Ze kan het niet laten hem dat ook even te zeggen. ‘Maar ik moet hangen. Ik ga zo een hapje eten met iemand in de stad.’

‘Ja, tuurlijk. Gezellig. Veel plezier.’

Nu is het Nina die een stilte laat vallen voordat ze hem bedankt en gedag zegt. Nadat ze heeft opgehangen, is de zin in haar date nog verder gedaald. Dean had geen betere timing kunnen vinden. Het hele idee van verhuizen naar Utrecht was juist om hem te vergeten. Als hij haar belt, lukt dat niet. Ze neemt zich voor om de volgende keer goed te kijken wie haar belt en niet op te nemen als de naam van Dean op haar scherm verschijnt. Snel veegt ze de mascaravlekken rond haar ogen weg en doet ze een nieuwe laag op haar wimpers. Na een selfie met een zwoele blik, pakt ze haar tas. Eens zien of Benjamin ervoor kan zorgen dat Dean uit haar hoofd verdwijnt.

Het is een zomerse avond. De zon heeft de hele dag stralend aan de hemel gestaan en de warmte is nog goed te voelen in de binnenstad. Alle terrassen zitten vol. Je hoort het gelach en gepraat op alle pleinen. Op de bankjes aan de Oudegracht genieten mensen van een ijsje en op de gracht varen een aantal sloepjes met bierdrinkende jongeren. Nina is te vroeg en wil niet als eerste bij het restaurant aankomen. Ze wil dat Benjamin haar kan bekijken als ze het terras op loopt. Daarom zoekt ze een vrij bankje en gaat ze zitten. De foto die ze voor vertrek heeft gemaakt moet nog gepost worden op Instagram. Ze kiest een filter uit dat haar iets minder bleek maakt en typt een tekst bij de foto. New date, new dress ;) #perfectdress #Utrechtontdekken #lifeisgreat. Hopelijk ziet Dean de foto. En alle anderen uit het dorp. Tevreden kijkt ze naar de foto en direct komen de eerste like en een reactie binnen van Manon. You go girl! Dit was precies wat ze even wilde horen. Op dit soort momenten mist ze Manon. Misschien kan ze haar een keer gaan opzoeken in Barcelona. Dan moet ze wel eerst een fatsoenlijke baan vinden. De klok bovenin het scherm springt op zeven uur. Het is nu toch echt tijd om naar het restaurant te gaan.

Zodra ze de hoek omslaat, ziet ze Benjamin aan een van de tafels op het volle terras zitten. Zo elegant als mogelijk loopt ze op haar naaldhakken, die bij nader inzien niet de beste keuze waren, richting het terras. Een paar keer struikelt ze bijna. Benjamin is verdiept in zijn telefoon, waardoor hij haar niet aan ziet komen lopen. Pas als ze pal naast hem staat, kijkt hij langzaam op van zijn telefoon. 

‘Hé, Tindermeisje.’

Tindermeisje? Hij weet het weer leuk te brengen. Het liefst zou Nina een rotopmerking maken, maar ze kan er zo snel niet een bedenken. Daarom doet ze net of ze de bijnaam niet heeft gehoord en zegt: ‘Hoi.’

‘Je ziet er mooi uit.’ 

Nina voelt dat haar wangen een kleur krijgen. Dit was precies wat ze met haar outfit wilde bereiken. Net op het moment dat ze hem wil bedanken voor het compliment, voegt Benjamin er met een grijns aan toe: ‘Heb je die jurk speciaal voor mij gekocht?’

Ondanks dat hij gelijk heeft, irriteert het Nina enorm dat hij denkt dat ze zich speciaal voor hem heeft uitgesloofd. Misschien had ze toch iets minder haar best moeten doen. ‘You wish,’ zegt ze zo nonchalant mogelijk, terwijl ze op de stoel tegenover hem gaat zitten. 

Benjamin bestelt een fles bubbels en daarna bekijken ze zwijgend de menukaart. De serveerster komt de fles brengen in een bak met ijswater en trekt met een knal de kurk van de fles. Voorzichtig schenkt ze twee glazen in en neemt daarna hun bestelling op. Nina, die van de spanning een droge mond heeft gekregen, brengt het glas direct naar haar mond. 

‘Hé, we moeten wel eerst proosten op een mooie date,’ zegt Benjamin verontwaardigd. Hij brengt zijn glas in de richting van het hare. 

Nina kan nog net op tijd voorkomen dat ze een grote slok prosecco naar binnen giet en klinkt met haar glas tegen dat van Benjamin. ‘Sorry. Proost,’ zegt ze, waarna ze direct begint te drinken.

‘Je hebt mij helemaal niet verteld dat je vrijgezel bent, joh. Hoe komt dat zo?’

‘Dat is ook niet bepaald iets wat je zegt zodra je ergens binnenstapt, toch?’ En al helemaal niet bij iemand waar geen gesprek mee te voeren is op kantoor, denkt ze. ‘Maar ja, vrijgezel dus. Mijn vorige relatie is iets meer dan een halfjaar geleden geëindigd. En daarna nog niemand tegengekomen.’

‘Nou ja, op mij na dan natuurlijk,’ zegt Benjamin met een knipoog. 

‘Ja, natuurlijk.’ Nina hoopt dat hij het sarcasme in haar stem hoort. ‘Maar hoe kom jij eigenlijk vrijgezel?’

Benjamin haalt zijn schouders op. ‘Ik ben de ware gewoon nog niet tegengekomen. Of, nou ja… ik ben haar wel tegengekomen, maar ze weet zelf nog niet helemaal dat ik de ware voor háár ben.’

Heeft hij het nou over haar? Of doelt hij op iemand anders? Nina wordt er een beetje ongemakkelijk van. Om dat te verbergen neemt ze nog een paar flinke slokken. 

Nadat ze heeft verteld over haar bezoekje aan de Domtoren, en de 465 traptreden die ze daarvoor moest beklimmen, brengt de serveerster hun voorgerechten. Zwijgend beginnen ze te eten, wat maakt dat Nina zich nog ongemakkelijker voelt. Benjamin lijkt totaal niet geïnteresseerd te zijn in wat dan ook. Hij vraagt niets en als zij iets vertelt, reageert hij sarcastisch, met een rotopmerking of helemaal niet. Gulzig werkt hij zijn carpaccio naar binnen. Nina bekijkt hem nog eens goed. Wat bezielde haar om met deze man op date te gaan? Ze vindt hem helemaal niet leuk. En deze date bevestigt die gedachte nog meer. Ze denkt aan het telefoontje van Dean. Had hij haar iets willen zeggen? Zou hij spijt hebben? Ze zat hier honderd, nee, misschien wel duizend keer liever met hem dan met Benjamin. Een beltoon haalt haar uit haar gedachten. De telefoon van Benjamin, die op het hoekje van de tafel ligt, gaat af en voordat hij opneemt, kan Nina nog net de naam van de beller lezen. Annabel. Zo heet de vrouw die achter de receptie van de uitgeverij werkt. Dat zal toch niet dezelfde Annabel zijn? 

‘Hé, schoonheid,’ zegt Benjamin, zodra hij de telefoon aan zijn oor heeft. Hij glimlacht naar Nina en leunt vervolgens achterover, terwijl hij zijn ene been over het andere legt. Zijn stem klinkt vriendelijker en zachter dan de stem die Nina in het afgelopen half uur heeft gehoord. 

Nadat hij even stil is geweest roept Benjamin uit: ‘Ah, dat méén je niet!’ Dan kijkt hij snel naar Nina en vervolgt: ‘Nee hoor, ik ben niks bijzonders aan het doen.’

Nina trekt haar wenkbrauwen verontwaardigd op. Niks bijzonders? Een date met haar is niks bijzonders? 

‘Voor jou heb ik altijd tijd. Dat weet je toch… tuurlijk… ja, helemaal goed. Ik zie je zo.’ Dan hangt Benjamin op. ‘Sorry schat, maar ik moet ervandoor,’ zegt hij vervolgens tegen Nina. 

Wat? ‘Maar het eten dan? Wat ga je doen?’

Langzaam staat Benjamin op uit zijn stoel. ‘Tja, dat was de ware. Volgens mij heeft ze eindelijk door dat ik de man van haar dromen ben, want ze heeft zojuist haar scharrel gedumpt voor mij.’

Dit meen je niet. Laat hij haar nu echt zitten hier? Dit is zo gênant. 

‘Tja, ik moet de gentleman uithangen. Maar eet gerust nog even je eten op hoor. Ik zie je maandag wel weer op kantoor.’ Hij geeft haar nog een knipoog en beent daarna snel het terras af. 

Super. Daar zit ze dan. In haar uppie op een overvol terras met nog een halve fles prosecco. Als ze Benjamin in de verte ziet verdwijnen bedenkt ze zich dat de rekening natuurlijk ook nog niet betaald is. Daar gaat haar stagevergoeding. Bedankt, Benjamin. Gelukkig heeft haar post op Instagram al veel likes gekregen en denkt de hele wereld dat ze een geweldig leven heeft in Utrecht. Wanneer gaat het dan ook echt geweldig worden?

Hoofdstuk 12

Na een paar lange dagen op haar werk is Nina blij dat haar stage er voor deze week weer op zit. De Annabel die Benjamin had gebeld tijdens hun date, blijkt inderdaad Annabel van de receptie te zijn. Naast het feit dat het dus enorm ongemakkelijk was om Benjamin te zien, is het misselijkmakend hoe Benjamin om Annabel heen hangt. En andersom. Annabel is opvallend vaak in Benjamins kantoor en zit dan vooral irritant hard te giechelen. 

Uit verveling loopt Nina door de binnenstad. Misschien moet ze bij een sportclub gaan om wat mensen te ontmoeten. Aan Julia heeft ze ook niet veel, aangezien die haar avonden vooral doorbrengt met Marco of op haar werk. Eerst heeft Nina geld nodig. De poster met voorwaarden voor de perfecte baan hangt nog steeds aan de muur in haar kamer. Het herinnert haar er steeds weer aan dat de baan bij Domstad Publishing niet de perfecte baan is voor haar. En dan is het nog niet eens een echte baan. Waar ze ook nog eens veel te weinig voor betaald krijgt. Waarom is het zo moeilijk om een leuke baan te vinden in Utrecht? Het is niet dat ze geen ervaring heeft en er zijn genoeg grote bedrijven. Ze heeft zelfs haar zoekopdracht uitgebreid naar andere plaatsen in de buurt. Misschien stelt ze te hoge eisen. In gedachten verzonken loopt ze steeds verder de Oudegracht af. Aangezien het midden op een doordeweekse dag is, is het er rustig. De gracht ligt er verlaten bij en de meeste terrassen zijn zo goed als leeg. Als Nina om zich heen kijkt, ziet ze waar ze is. Ze is in de buurt van Elly’s Boeken. Misschien kan een goed boek haar humeur een beetje opfleuren. Nina slaat rechtsaf de donkere steeg in en opent de piepende deur van het boekenwinkeltje.

‘Goedemiddag,’ klinkt Elly’s stem van achter in de winkel. Ze loopt richting de voordeur en als ze ziet dat het Nina is, zegt ze: ‘Hé, ben je er weer?’

‘Hoi Elly. Ja, ik dacht: ik wandel weer even bij je langs voor een leuk boek.’

‘Leuke boeken genoeg hier. Hoe gaat het met je? En heb je genoten van het boek dat je vorige keer kocht?’

Nina zucht diep en zet een glimlach op. ‘Prima hoor. Het boek was heel leuk. Hoe gaat het met jou?’

‘Goed. Ik ben wat nieuwe boeken aan het uitpakken. Misschien zit daar iets leuks voor je tussen. Ik heb al een aantal feelgoods gezien.’

‘Een vrolijk verhaal kan ik goed gebruiken vandaag.’

Elly wenkt haar en loopt terug naar achteren. De vloer is bezaaid met boeken in allerlei kleuren. ‘Wauw, wat een boel. Wat lijkt het me heerlijk om die nieuwe boeken te mogen uitpakken. Zijn het allemaal feelgoods?’

‘Nee, het is van alles wat. Ik zorg er altijd voor dat er voor iedereen een leuk boek in de winkel ligt. En het leuke is dat er vaak ook wat onbekende auteurs tussen zitten.’ Elly pakt een boek en geeft het aan Nina. ‘Kijk, dit boek is van een jonge vrouw. Het is haar debuut. Ik heb het gelezen en het is een heerlijk verhaal. Dus ik geef haar graag een podium in mijn winkel.’

Nina bekijkt het boek. Ze moet echt meer tijd vrijmaken om aan haar eigen boek te schrijven. Hoe tof zou het zijn als ze een boek vast kan houden waar háár naam op staat? ‘Wat leuk. Waar gaat het over?’

‘Het gaat over een jonge vrouw die op zoek is naar geluk. Het heeft zo’n verrassend einde. Heerlijk gewoon.’

‘Dat klinkt goed. Ik neem het!’

‘Je zal het vast leuk vinden. Maar kijk gerust ook nog even tussen de andere boeken. Er zitten heel wat mooie pareltjes tussen.’ Elly wijst naar de stapels. ‘En als je wilt, mag je ook een paar van die dozen openmaken hoor. Leg de boeken maar op de tafel daar, dan kan ik ze stickeren.’

Nina bekijkt de stapels. Het liefst zou ze alles meenemen, maar dat geld kan ze nu echt niet missen. Bovendien heeft ze nog een stapel ongelezen boeken op haar kamer liggen. Ze laat haar vingers over de kaften gaan en snuift de geur op. Heerlijk. Dan pakt ze een doos en trekt hem open. Zorgvuldig pakt ze de boeken een voor een en bekijkt ze de voor- en achterkant. Daarna legt ze de exemplaren in stapeltjes op de tafel naast haar. Elly is druk in de weer met het maken van prijsstickers en plakt ze op de achterkant. 

‘Zal ik je daar even mee helpen?’ Nina knikt naar de boeken.

‘Dat mag. Maar alleen als je er zin in hebt hoor. En als je er tijd voor hebt natuurlijk.’

Nina glimlacht. ‘Ik heb echt niks beters te doen.’

Elly pakt een tweede vel stickers en geeft het aan Nina. Na een korte uitleg over waar de stickers precies geplakt moeten worden, gaat Nina aan de slag. Ze plakt de stickers zo netjes mogelijk op de plek die Elly heeft aangewezen. De boeken die een sticker hebben, legt ze voorzichtig op de tafel. Bijna alsof ze van goud zijn. Elly bekijkt de boeken en zegt tevreden: ‘Jij mag wel vaker komen helpen.’

Nina glimlacht naar haar.

‘Het is ook eigenlijk veel gezelliger met z’n tweeën.’

‘Ik kan me voorstellen dat het soms best eenzaam kan zijn, zo alleen in de winkel.’

‘Ach, nee hoor, lieverd. Ik voel me nooit eenzaam. Als je blij bent met jezelf, is het nooit erg om alleen te zijn.’ Elly knipoogt naar haar. 

Nina moet er niet aan denken om elke dag alleen te zijn. En ze kan eigenlijk ook niet zeggen dat ze blij is met zichzelf. ‘Gelukkig,’ zegt ze, terwijl ze doorgaat met het plakken van de stickers. Na een korte stilte voegt ze daaraan toe: ‘Weet jij toevallig nog een leuke plek waar ze een journalist of redacteur zoeken?’

Elly kijkt op van de boeken. ‘Zoek je een baan?’

‘Ja, ik ben al een tijdje op zoek. Maar ik kan niks leuks vinden. Ik werk nu als stagiaire bij een uitgeverij aan de Oudegracht.’

Elly trekt een vies gezicht. ‘Bij Domstad Publishing? Als stagiaire?’

‘Het is niet dat ik een stageplaats zocht, maar ik kon niets anders krijgen en eigenlijk hoop ik dat ik daar kan blijven.’

‘Ik hoor nooit goede verhalen over die uitgeverij. Pas goed op jezelf hoor, Nina.’ Elly legt haar hand op Nina’s arm. 

‘De stagevergoeding is zo laag dat ik er nog een baan naast moet hebben. Dus ik dacht: misschien weet jij iets?’

Elly denkt even na en kijkt haar dan aan met een twinkeling in haar ogen. ‘Wil je niet een paar dagen hier in de boekenwinkel komen helpen? Ik word ook steeds ouder en ik kan wel wat hulp gebruiken bij het sjouwen.’

Nina blijft stil en kijkt naar de boeken.

‘Het is natuurlijk geen baan als journalist of redacteur, maar als ik jou zo met die boeken bezig zie, denk ik dat je het hier heel erg naar je zin zult hebben.’

Het lijstje aan haar muur met de beschrijving van een perfecte baan zit in Nina’s hoofd. Een baan in een boekenwinkel is niet wat ze in gedachten had. Maar ze houdt wel enorm veel van boeken. ‘Ik zal erover nadenken.’

‘Neem je tijd, Elly’s Boeken loopt niet weg.’

Zwijgend bekijkt Nina nog een aantal boeken. Hoe geweldig zou het zijn als haar boek hier ook op de planken ligt?

‘Heb jij eigenlijk een vriend?’ vraagt Elly. Daarna voegt ze er snel aan toe: ‘Of vriendin, dat kan natuurlijk ook.’

‘Nee, ik heb geen vriend.’ Direct na haar antwoord verbergt Nina haar gezicht achter een boek, zodat Elly niet aan haar gezicht kan zien hoe ze zich daarover voelt.

‘Hoe kan dat nou? Zo’n leuke meid als jij…’

Nina haalt haar schouders op. ‘Zo leuk ben ik blijkbaar niet.’ Anders had Dean haar niet ingewisseld voor die mollige Melissa, denkt ze erachteraan. 

‘Onzin! Waar komt die onzekerheid vandaan?’ Elly trekt het boek uit Nina’s handen.

Voor ze er erg in heeft, vertelt Nina haar het hele verhaal. Over hoe Dean bij haar wegging voor een van haar vriendinnen. Over de perfecte Milo die sprekend op Dean lijkt. Ze vertelt over haar besluit om naar Utrecht te gaan om daar het perfecte leven te vinden. Dat ze had gehoopt dat hier alles veel beter zou zijn.

‘Meisje toch. Wat een stommerd is die Dean, om jou zomaar te laten gaan.’ 

‘En het erge is dat hij me steeds maar blijft bellen.’

‘Maar je gaat het hem niet vergeven toch?’ Elly kijkt haar streng aan. 

‘Mijn hoofd zegt dat ik dat niet moet doen. Maar mijn hart schreeuwt iets heel anders.’

Elly schudt haar hoofd. ‘Meisje, die jongen is jou niet waard. Er zijn zoveel vissen in de zee!’

‘Dat zei mijn oma ook altijd,’ zegt Nina met een kleine glimlach. 

De volgende dag opent Nina voor het eerst sinds dagen Tinder. Elly heeft gelijk, er zijn genoeg leuke mannen op de wereld. Vijf nieuwe matches. Nina bekijkt een voor een de profielen van de mannen die potentiële kandidaten zouden kunnen zijn. Een daarvan heeft haar ook een berichtje gestuurd. Jelle. Ze bekijkt zijn foto’s nog eens goed en besluit dan niet te reageren op Hi mooierd. Wat heb je aan vanavond? Voorlopig heeft Tinder haar nog niet veel goeds gebracht. Aangezien de matches niet veel voorstellen, en ze zich niet kan herinneren dat ze die mannen ooit een like heeft gegeven, swipet ze verveeld door het mannelijk aanbod. Een man met ontbloot bovenlijf die een hond knuffelt. Naar links. Een in leer geklede vent op een motor. Zeker niet. Dan verschijnt er een man met donker haar en een baardje op haar scherm. Zijn witte T-shirt zit strak om zijn bovenlijf, waardoor zijn buikspieren zichtbaar zijn. Nina’s wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Hallo mooierd.’ Noppes ontwaakt direct uit zijn slaap en kijkt haar aan. ‘Ja, ja, jij ook.’ Nina geeft de knappe man, genaamd Oscar, een hartje. Direct verschijnt de melding: It’s a match! Wauw, ze had niet verwacht dat ze van deze hottie een like zou krijgen. Snel klikt ze het gespreksvenster aan. Vrijwel direct veranderen de drie puntjes in een berichtje.

Oscar: Hallo beauty. Hoe gaat het?

Nina slaakt een zucht van opluchting. Het is tenminste niet een jongen die haar gelijk vraagt voor een wilde sekspartij. De afgelopen weken heeft ze daar meerdere keren een uitnodiging voor gekregen. Sommige mannen nemen niet eens de moeite om een gesprek aan te knopen. Wat een afknapper.

Nina: Hi! Goed, en met jou?

Meestal lopen de gesprekken op Tinder nergens op uit. Of eigenlijk nooit. De mannen die ze wél echt leuk vindt, stoppen van de een op de andere dag met berichtjes sturen. Waarschijnlijk is dit ook weer zo’n geval. 

Oscar: Nu ik jou spreek, gaat het gelijk een stuk beter met me. 

Oscar: Heb je vanavond iets te doen?

 Hij weet wel van aanpakken. Na haar date met Benjamin is Nina niet meer op date geweest. Niet dat ze dat niet zou willen. Heeft ze zin in weer zo’n rampzalige date? Een stemmetje in haar hoofd spreekt haar streng toe. Niet alle mannen zijn zoals Benjamin. Als ze hier thuis op haar bed blijft hangen, slaat ze nooit die perfecte man aan de haak. Haar gedachten gaan automatisch naar Dean. Ooit was hij de perfecte man. Hun eerste date was zo romantisch. Hij nam haar mee naar het strand en toverde uit de kofferbak een mand vol eten en drinken. Bij de ondergaande zon popte hij een fles prosecco open en proostten ze samen op het leven. Ze was zo enorm verliefd. De kriebels in haar buik waren non-stop aanwezig en zodra Dean haar aankeek, maakte haar hart een salto. Ook de dates die daarna kwamen, waren geweldig. Een drankje op het terras, een wandeling door het bos of een filmpje kijken in zijn krappe appartement. Zou ze dat gevoel ooit weer hebben?

Oscar: Of ben je druk?

Nina schudt snel de gedachten aan Dean van zich af. Misschien moet ze gewoon een sprong in het diepe nemen en op date gaan met deze Oscar. Wie weet is het heel gezellig en is hij de man van haar dromen. Snel typt ze een antwoord.

Nina: Geen plannen voor vanavond. Heb je een idee?

Oscar: Een drankje drinken met mij?

Nina: Gezellig. Hoe laat en waar?

Oscar: Wijnbar Lefèbre, op Neude, om 9 uur?

Nina: Gezellig. Tot vanavond.

Met een ruk springt Nina op van haar bed. In de joggingbroek en sweater die ze nu draagt, kan ze vanavond echt niet ten tonele verschijnen. Haar favoriete outfits liggen allemaal in de wasmand. Wat moet ze vanavond aantrekken? Ze rukt haar kastdeur open en begint het ene na het andere kledingstuk van de plank te trekken. Een wit bloesje en een donkerblauwe spijkerbroek is het beste wat ze zo snel kan vinden. Het is niet de mooiste outfit die ze ooit heeft gedragen, maar met een paar zwarte laarsjes eronder staat het vast leuk genoeg. Ze werpt een blik op de klok. Nog drie uur voordat haar date begint. Dan kan ze maar beter snel een salade in elkaar flansen en zich klaar gaan maken. 

Midden op de Neude leest Nina de namen op de luifels van de verschillende cafés. Op de hoek ontdekt ze Lefèbre. Op het terras staan van wijnvaten gemaakte tafeltjes en de lampjes in verschillende kleuren zorgen voor sfeervolle verlichting. Binnen ziet het er druk uit, maar buiten is nog genoeg plek. Niet zo gek ook, denkt Nina. Het is echt herfstweer en er staat een frisse wind. Terwijl ze haar ogen over het terras laat gaan, ziet ze iemand een hand naar haar opsteken. Even kijkt ze achterom, om te zien of de man naar iemand anders zwaait. Achter haar staat niemand en als ze daarna terugkijkt, zwaait hij opnieuw. Moet ze deze man kennen? Ze loopt iets verder het terras op, om hem beter te kunnen zien. 

‘Nina?’ roept hij.

Hoe weet hij haar naam? Wie is deze gast? Nina loopt naar zijn tafel. ‘Ja?’ 

Hij staat op en steekt zijn hand naar haar uit. ‘Ik ben Oscar.’ 

Nina knippert een paar keer met haar ogen en kijkt “Oscar” met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Uh… wat? Je maakt een grapje zeker?’ 

‘Zeker niet.’ Hij zet zijn handen in zijn zij en kijkt haar met een trotse blik aan. 

‘Maar… Op Tinder… Je foto…’ stamelt Nina. Ze kijkt hem niet-begrijpend aan. ‘Je lijkt totaal niet op de foto’s.’

Oscar lacht hardop. ‘Ach, op Tinder gebruikt toch iedereen andere of bewerkte foto’s. Ga lekker zitten.’ 

Nina bekijkt Oscar van top tot teen. Hij lijkt ouder dan tweeëndertig. Eerder richting de veertig en misschien zelfs wel nóg ouder. Zijn haren zijn voor een deel grijs en voor een deel verdwenen. Hij heeft een warrige baard en van die buikspieren is niks te zien.

‘Teleurgesteld?’ Oscar kijkt haar beteuterd aan. 

Om niets onaardigs te zeggen, besluit Nina te zwijgen. Hulpeloos kijkt ze om zich heen. Twee tafels verderop zitten een jongen en een meisje aandachtig naar haar te kijken. Aan hun grijnzende blik te zien, vinden ze de hele situatie ontzettend grappig. Waarschijnlijk had Nina het ook grappig gevonden als ze zelf geen deel uitmaakte van deze domper. Ze glimlacht wat ongemakkelijk naar het stel en kijkt dan terug naar de man die beweert Oscar te zijn. Aardig of niet, deze man voldoet niet aan haar wensenlijst. En hij heeft ook nog eens tegen haar gelogen.

‘Sorry, maar hier heb ik geen zin in.’ Ze draait zich om en beent het terras af. 

Oscar roept haar na: ‘Wacht nou even, Nina! We kunnen toch gewoon een wijntje drinken?’ 

‘Nee!’ roept Nina nog achterom. Daarna rent ze verder het plein over en weet ze niet hoe snel ze haar fiets moet pakken. Wat een engerd. Van Julia had ze wel begrepen dat mensen zich op Tinder soms anders voordoen dan in het echt. Maar toch kan ze niet geloven dat ze hierin is getrapt. Natuurlijk zag de Tinder-Oscar er bijna te mooi uit om waar te zijn. Maar toch hoopte ze erop dat deze date wél soepel zou verlopen en dat ze een hele gezellige avond zou hebben. Stomme Oscar. Voorlopig geen Tinder meer. 

Na de verschrikkelijke dates laat Nina zich zaterdagavond door Julia meeslepen. Het leek Julia een goed idee om op stap te gaan. Aangezien Tinder tot nu toe alleen maar voor drama’s heeft gezorgd, was het volgens haar hoog tijd om in het echt een man te scoren voor Nina. Dat is dan ook het doel van de avond. In de kroeg is het benauwd en Nina voelt het zweet over haar rug naar beneden lopen. De muziek staat zo hard dat ze moet schreeuwen als ze iets tegen Julia wil zeggen. Op het gebied van mannen heeft ze nog niet zoveel succes. De mannen die haar aanspreken, zijn heel dronken, totaal niet haar type of een combinatie van beide. Bovendien is de gemiddelde leeftijd hier aanzienlijk laag. Ze kijkt om zich heen. Deze kroeg is heel anders dan De Engel. Daar zag je echt niet zoveel mensen bij elkaar. De drukte zorgt ervoor dat Nina zich amper kan bewegen. Een kleine stap opzij en ze staat al tegen iemand anders aangeplakt. Julia lijkt daar geen last van te hebben. Ze staat uitbundig te dansen met haar handen in de lucht. Daarbij stoot ze af en toe tegen iemand aan, die vervolgens geërgerd omkijkt.

‘Zullen we even een fotootje maken?’ schreeuwt Nina, terwijl ze haar telefoon in de lucht houdt. Zonder antwoord te geven slaat Julia een arm om Nina heen en trekt een zwoele blik door haar lippen te tuiten. Nina legt het moment snel vast met haar selfie-camera. Deze foto kan ze morgen mooi op Instagram zetten om de wereld te laten zien wat voor een feestbeest ze is. 

‘Kijk die gozer daar. Echt iets voor jou!’ Julia wijst in de richting van de bar. 

Nina volgt Julia’s vinger. Aan de bar staat een man met een zwart shirt. Met zijn korte stekeltjes en baardje ziet hij er best goed uit.

Julia geeft haar een duw in de richting van de bar. ‘Ga met hem praten.’ 

‘Ik weet het niet hoor…’

‘Kom op!’ Julia geeft haar nog een duw.

Als Nina nog een keer naar de man kijkt, ziet ze dat hij heeft gezien dat ze het over hem hadden. Zijn mondhoeken krullen omhoog. Nu is er geen weg meer terug. Met lood in haar schoenen manoeuvreert ze zich tussen de zwetende lichamen door in de richting van de bar. Op de route krijgt ze de inhoud van een half bierglas in haar decolleté geworpen en is haar shirt doorweekt. Als ze opkijkt, ziet ze dat de man aan de bar ook dát heeft gezien. 

‘Lekker hè, zo’n bierdouche?’ zegt hij grijzend, zodra Nina de bar bereikt. 

Nina kijkt beteuterd naar beneden en wrijft over haar shirt. ‘Geweldig.’

‘Jij hebt een drankje verdiend. Wat wil je drinken?’

‘Doe maar een witte wijn.’

Terwijl de man een drankje bestelt, schiet Nina’s blik naar de plek waar Julia staat. Julia heeft niet door dat Nina kijkt, doordat ze druk in gesprek is met een jongen. Dan voelt Nina een por in haar zij. Als ze zich omdraait, stoot ze bijna haar neus tegen een glas wijn dat voor haar gezicht wordt gehouden. ‘Ik ben Freek,’ zegt de man die het glas vasthoudt.

‘Nina,’ antwoordt ze, terwijl ze het wijnglas aanpakt.

‘Was je over mij aan het roddelen?’ Freek hangt met één arm op de bar, terwijl hij met zijn andere hand het bierglas naar zijn mond brengt. 

Nu Nina hem van dichtbij bekijkt, is hij nog mooier dan van een afstandje. Hij heeft wimpers waar Kim Kardashian jaloers op zou worden en zijn blauwe ogen hebben een ondeugende twinkeling. ‘Nee, nee… we roddelden niet hoor. Ik… uh…’ 

Freeks mond verandert weer in een grijns. ‘Ik maak maar een grapje hoor.’ Dan knipoogt hij naar haar en Nina voelt direct een tinteling door haar lijf lopen. Ze verschuilt zich weer achter haar wijnglas en bekijkt Freek nog eens van top tot teen. Door zijn strakke shirt kan ze zien dat hij gespierd is. Zijn bovenarmen lijken maar net door de korte mouwen te passen en zijn buik ziet er strak uit. Als hij lacht verschijnt er een kuiltje in zijn wang. Dit is precies de man waar ze naar op zoek is. 

‘En? Ben je tevreden?’

Direct voelt Nina zich betrapt. ‘Ja, eigenlijk wel.’

‘Anders ik wel. Ik stond je al een tijdje te bekijken. Vanaf het moment dat je de kroeg binnenstapte, probeer ik al oogcontact met je te maken.’ Dan buigt Freek zich naar haar toe. ‘Wat ben jij een lekker ding.’

Een mix van bier, sigaretten en parfum stroomt Nina’s neus binnen. Ze heeft wel eens mannen ontmoet die lekkerder ruiken, maar ach, als dat het enige is… Hij noemt haar een lekker ding, dus die geur vergeeft ze hem wel. 

‘Zullen wij binnenkort eens afspreken samen?’ 

Gaat hij haar nu al om een vervolgdate vragen? Dit is perfect! ‘Lijkt me leuk.’ Nina probeert er haar meest zwoele blik bij te trekken. 

Freek vist zijn telefoon uit zijn zak en duwt hem in Nina’s handen. ‘Zet je nummer er maar in.’ Dan buigt hij zich voorover en drukt een kus op haar wang.

Alsof ze bang is dat hij het aanbod weer intrekt, schieten haar vingers razendsnel over het scherm. Ze slaat haar nummer op in zijn telefoon en geeft hem met een zwierige beweging aan Freek terug. Dan neemt ze een grote slok van haar wijn en roept naar hem: ‘Ik ben even naar het toilet.’ Op het moment dat ze zich omdraait en weg wil lopen, voelt ze zijn hand om haar pols. Met een soepele beweging trekt hij haar terug en plant hij zijn lippen bovenop die van haar. Een stroomschok schiet door haar hele lijf. Haar lippen branden en het voelt alsof haar buik een salto maakt. 

Freek beëindigt de vluchtige kus, die voor Nina veel langer had mogen duren, en zegt in haar oor: ‘Niet stiekem weglopen, hè? Ik wacht hier op je.’

Met een gezicht dat bijna net zo rood is als een tomaat, draait Nina zich om en beweegt ze zich door de dansende menigte naar het toilet. Gelukkig staat er geen rij. Als ze even later haar handen staat te wassen, bekijkt ze zichzelf eens goed in de spiegel. Door de warmte pluizen haar haren enorm en de natte vlek op haar shirt van de bierdouche van daarstraks is nog steeds zichtbaar. Met wat water probeert ze haar haren enigszins te fatsoeneren. Maar waarvoor eigenlijk? Die Freek ziet haar met poedelhaar blijkbaar ook zitten. Na een laatste blik in de spiegel stapt ze de kroeg weer binnen. Direct schieten haar ogen in de richting van de bar. Precies op dat moment ziet ze hoe een blonde vrouw zich bovenop Freek stort. Ze lijken zich niks aan te trekken van wat er om hen heen gebeurt. Nina staart met open mond naar wat haar perfecte man zou moeten zijn. Net stond hij nog met haar te kussen en nu staat hij zijn tong bij een of andere blonde bimbo naar binnen te proppen. Wat een eikel. Nog even en ze gaan elkaar uitkleden. Nina kijkt snel de ruimte rond of ze Julia ergens ziet staan. Voordat ze zelf in de richting van de bar liep, stonden ze ergens in het midden. Waar is Julia gebleven? Nina loopt de kroeg rond, waarbij ze de omgeving van de bar zoveel mogelijk vermijdt. Ze heeft absoluut geen zin in een confrontatie met Freek. Na vier rondjes door de kroeg slaat de irritatie toe. Waar is ze? Nina pakt haar mobiel uit haar zak en kijkt of ze een berichtje van Julia heeft ontvangen. Niks. Geïrriteerd loopt ze naar de uitgang, om vervolgens buiten Julia te bellen. Na een paar pogingen zonder resultaat geeft Nina het op. Lekker dan.

‘Ben je verdwaald?’ zegt een man die zijn arm om haar heen slaat. 

Een sterke drankwalm bereikt Nina’s neus. Deze man is zeker weten dronken. Nina maakt zich los. ‘Nee hoor.’ Ze loopt terug naar binnen en haalt haar jas op bij de garderobe. Deze avond die zo leuk begon, is ineens ontzettend teleurstellend geworden. 

De volgende ochtend sloft Nina in haar ochtendjas naar de keuken. Terwijl ze de slaap uit haar oog wrijft, pakt ze een kommetje uit het keukenkastje. Wanneer ze het op het aanrecht wil zetten, glijdt het uit haar hand en valt met een harde knal op de grond. Geweldig. Noppes, die op een van de eettafelstoelen lag te slapen, schiet met een dikke staart de keuken uit. Als ze de scherven bij elkaar zoekt, verschijnt Julia in de deuropening. 

‘Wat maak je voor kabaal, joh?’ Julia’s stem klinkt geïrriteerd. 

Nina gooit de scherven in de prullenbak en haalt dan haar schouders op. ‘Het kommetje gleed uit m’n handen. Sorry.’ 

‘Handige Harry.’ Julia stapt de keuken in en pakt een glas water. ‘Maar vertel, hoe was het met die hunk van een vent?’

‘Het begon leuk, maar even later stond hij uitgebreid te zoenen met iemand anders.’

Julia trekt haar wenkbrauwen op. ‘Nou zeg, wat jammer. Hij zag er zo goed uit.’

‘Ja, dat is waarschijnlijk het probleem.’ Nina slaakt een zucht. ‘Maar waar was jij gisteravond ineens?’

‘Waar was ik?’ zegt Julia verontwaardigd. ‘Waar was jij, zal je bedoelen. Ik heb je overal gezocht om gedag te zeggen, maar ik kon je nergens vinden.’ 

‘Ik heb zeker een kwartier rondgelopen en ik heb je ook nog een paar keer gebeld.’ 

Julia zet het lege glas op de aanrecht. ‘Nou, hoe dan ook, Marco kwam langs en ik had het wel gehad daar in die kroeg. Dus we zijn naar huis gegaan.’ 

‘Had je me dat niet even kunnen laten weten?’

‘Dat wilde ik ook, maar ik was je kwijt.’ Julia draait zich om en loopt de keuken uit. 

Nina weet zeker dat Julia niet meer in de kroeg was gisteravond. Zo groot was het daar niet. Waarschijnlijk hadden zij en Marco heel andere plannen gehad. De volgende keer gaat ze wel met iemand anders op stap. Als ze ooit nieuwe vriendinnen kan maken. 

Terwijl ze haar ontbijt eet, bekijkt Nina de foto die ze vannacht heeft gemaakt. Julia staat er goed op, maar zijzelf niet bepaald. Gelukkig doet een Instagramfilter wonderen. Ze kiest een filter waarmee de wallen onder haar ogen iets minder opvallen. Even overweegt ze Julia’s knappe gezicht eraf te knippen, maar dat maakt de foto niet veel beter. Ze typt Girls night out #partytime en drukt op plaatsen. Pling! Een berichtje van een onbekend nummer verschijnt boven in haar scherm. 

Waar was je nou gebleven gisteravond? Gelukkig heb je je nummer in mijn telefoon gezet. Ik zou je graag nog een keer zien. X Freek.

Nina’s hart maakt een sprongetje. Maar tegelijkertijd voelt ze irritatie opborrelen. Dat ze was weggegaan was zijn eigen schuld. Als hij zijn tong niet in de mond van iemand anders had gestopt, was Nina met veel plezier de hele nacht bij hem gebleven. Maar misschien heeft hij er wel een verklaring voor en moet ze hem niet direct afschrijven. Nina zucht. Hij zag er zó goed uit. Freek komt qua uiterlijk heel dicht in de buurt van de perfecte man. En wat heeft ze te verliezen?

Jij leek druk met andere dingen ;). Maar misschien kan je dat uitleggen onder het genot van een goed glas wijn? X Nina.

Direct verschijnt er een reactie:

Dat doe ik graag. Wat dacht je van dinsdagavond? X

Het liefst zou Nina vanavond nog met hem afspreken. Een man als hij die geïnteresseerd is in háár. Ondanks dat ze wel benieuwd is naar het verhaal dat hij uit te leggen heeft, wil ze niets liever dan hem nog een keer zien. Zit er dan toch een engeltje op haar schouder? Met een lach van oor tot oor en een kriebel in haar buik stuurt ze terug:

Dinsdagavond is prima. Leuk! X 

Hoofdstuk 13

Nina buigt zich over het manuscript van een historische roman. Het verhaal over de Javaanse geschiedenis heeft ze gelukkig vorige week afgerond. De seconden tikken weg, maar ze schiet niet echt op. Continu bekijkt ze haar telefoon in de hoop dat er een berichtje van Freek verschijnt. Sinds gistermiddag heeft ze hem niet meer gesproken. Na een paar berichtjes heen en weer over de tijd en locatie, stopte het gesprek. Op haar laatste berichtje, waarin Nina vroeg wat zijn lievelingsdrankje is, had hij niet meer gereageerd. Daar baalt ze van. Het is niet dat ze het antwoord nou zo graag wil weten, maar ze wilde gewoon het gesprek op gang houden. Misschien heeft ze hem wel afgeschrikt met die onnozele vraag. Zuchtend kijkt ze weer terug naar het manuscript. Ze heeft totaal geen zin vandaag. Een loopje doet haar vast goed. Ze staat op en wandelt naar de koffiecorner aan de andere kant van de gang. 

‘Hé, Nina. Wat heb ik nou gehoord?’

Nina kijkt om en ziet Hellen, één van de redacteuren, door de gang haar kant uit komen. Het verbaast haar dat Hellen überhaupt haar naam zegt. Vorige week heeft Nina haar namelijk wéér moeten verbeteren toen ze haar voor de tweede keer op één dag Ellis noemde. ‘Weet ik niet?’ zegt Nina als Hellen dichterbij is.

‘Nou,’ begint Hellen, terwijl ze haar wenkbrauwen een paar keer op en neer beweegt, ‘jij en Benjamin.’ 

‘Wat bedoel je?’

Hellen zet een kopje onder het apparaat. ‘Ik hoorde dat jullie op date zijn geweest en dat jij wel graag een vervolgdate had gewild.’ 

‘Nou… we zijn wel…’ stamelt Nina. Van wie heeft Hellen dat nou weer gehoord? 

‘Je moet daar wel mee uitkijken hoor. Hij is een gladde.’ Hellen kijkt haar met een waarschuwende blik aan.

Nina zucht. ‘Ik hoef helemaal geen nieuwe date met Benjamin.’

‘Acht meid, ik snap het wel hoor. Je hoeft tegenover mij echt niet te doen alsof. Maar pas wel op. Annabel vindt het niet zo leuk, heb ik gehoord.’

‘Wat vindt ze niet zo leuk?’ De verbaasde blik op Nina’s gezicht wordt nog groter.

Hellen gaat iets dichter bij haar staan en fluistert: ‘Nou… dat jij verliefd bent op Benjamin. Zij zijn nu samen, weet je wel. Ze ziet je als concurrentie.’ 

‘Wat?!’ roept Nina uit. Als ze merkt dat een aantal collega’s die verderop in de gang staan haar kant uit kijken, voegt ze er iets zachter aan toe: ‘Ik ben helemaal niet verliefd op Benjamin.’

‘Ik zeg je alleen wat ik gehoord heb. Doe ermee wat je wilt.’ Hellen haalt haar schouders op en pakt haar inmiddels volle kopje. Zonder een reactie van Nina af te wachten, loopt ze met grote zelfverzekerde passen bij haar vandaan. 

Nina blijft verbluft achter. Hoe kan dit nou weer? Wie heeft dit verhaal de wereld in gebracht? Was het Benjamin? Het maakt voor nu ook eigenlijk vrij weinig uit wie het was. Als het hier maar bij blijft en het verhaal niet het hele kantoor rondgaat. Want het zou pas echt naar zijn als heel Domstad Publishing denkt dat Nina verliefd is op haar baas. Snel drukt Nina op het cappuccinoknopje en doet er daarna nog een extra shot espresso bij. Als ze even later weer aan haar bureau zit, bekijkt ze haar telefoon voor de honderdste keer vandaag. Nog steeds geen bericht van Freek. Teleurgesteld legt ze het toestel aan de kant en spreekt met zichzelf af dat ze het komende uur niet meer mag kijken. Als ze nu nog even hard aan de slag gaat, kan ze straks een rondje gaan wandelen en een lekker broodje halen. 

Nina springt op van haar stoel als de klok aangeeft dat het half één is. Ze loopt de trap af om daar vervolgens te worden ontvangen door een vernietigende blik van Annabel. Nina voelt Annabels ogen vanachter de balie in haar rug branden als ze het gebouw verlaat. Na haar lunchpauze gaat ze wel even met haar praten over deze Nina-is-verliefd-op-Benjamin-fabel. Bij Tijm haalt ze een broodje dat ze vervolgens al lopend opeet. Terwijl ze door Instagram scrolt, ontwijkt ze de mensen die haar tegemoet lopen. Voor een doordeweekse dag is het behoorlijk druk in de stad. Nina geeft ze geen ongelijk. Het is ook heerlijk weer en dat maakt dat Utrecht nóg mooier is. Het aantal likes op de foto op Instagram van afgelopen weekend is gestegen naar vierenvijftig. Dat is meer dan normaal. Direct komt de gedachte bij Nina op dat dat alleen maar komt doordat Julia op de foto staat. Maar dat idee probeert ze snel uit haar hoofd te zetten. Dan opent ze haar mail. Er zijn weer twee afwijzingen binnen van vacatures waar ze afgelopen week op heeft gereageerd. Ze denkt terug aan het aanbod van Elly. Werken in een boekenwinkel is iets wat haar heel leuk lijkt, maar het is totaal niet wat ze in gedachten had. Ze is naar Utrecht gekomen voor een geweldige baan met grote doorgroeimogelijkheden. Om carrière te maken. En niet om in een stoffige, oude boekenwinkel te staan die ergens in een donkere steeg verstopt zit. 

Nina neemt de laatste hap van haar broodje en keert terug naar kantoor. Tijd om met het Annabel-probleem te dealen. Zodra ze binnenstapt, ziet ze de haatdragende blik van Annabel al op haar gericht. Nina loopt met de vriendelijkste glimlach op haar gezicht recht op de balie af. Als ze dichterbij komt, doet Annabel net alsof ze druk bezig is met de papieren voor haar neus. 

‘Hoi,’ zegt Nina. 

Annabel kijkt niet op en mompelt: ‘Hallo.’ 

‘Ik eh… nou, ik vroeg me af… is er iets?’ 

‘Wat zou er moeten zijn?’ Annabel kijkt haar nu strak aan.

Nina kucht een keer. ‘Nou… ik had het idee dat… dat ik misschien iets verkeerds heb gedaan?’

‘Dat is maar net hoe je het bekijkt.’

‘Gaat dit over Benjamin? Want dan…’ Nina kan haar zin niet afmaken.

Bij het horen van Benjamins naam, zet Annabel met een klap haar handen op het bureau en staat ze op uit haar stoel. Direct zijn de ogen van de collega’s, die ook in de hal aanwezig zijn, op hen gericht. ‘Als je maar weet dat je met je tengels van Benjamin af moet blijven. Hij is van mij.’

Als blikken konden doden, dan was Nina op dit moment morsdood neergevallen. ‘Maar Annabel, luister, ik…’ 

‘Heb je me begrepen?’ Annabel kijkt haar nu met opgetrokken wenkbrauwen en een intens boze blik aan. 

‘Ja, maar ik wil alleen maar zeggen dat…’ 

‘Mooi zo. Dan nu wegwezen. Je verpest m’n uitzicht.’ Annabel gaat weer zitten en zet haar koptelefoon op. Blijkbaar is dit gesprek afgelopen. Eigenlijk heeft Nina ook helemaal geen zin meer om met haar te praten. Waarom doet ze zo gemeen? Als ze dit verhaal van Benjamin heeft gehoord, dan weet Annabel toch dat die date nergens op sloeg en dat het een groot drama was. Voor Nina dan. Dat ze ontzettend voor paal stond toen Benjamin haar alleen achterliet op dat terras. Annabel was daar de reden van. Tranen vullen Nina’s ogen. Met snelle passen rent ze de trap op en duikt ze het damestoilet op de eerste verdieping binnen. Ze gaat het laatste wc-hokje in en doet de deur op slot. Met een knal smijt ze de wc-deksel omlaag en gaat ze erop zitten. Inmiddels rollen de tranen over haar gezicht. Boos veegt ze die weg en pakt ze haar telefoon. Geen berichtje van Freek. Omdat ze niet goed weet wie ze anders een berichtje kan sturen, appt ze Manon dat ze haar mist. Want dat doet ze op dit moment enorm. Was ze maar hier. Van Manon krijgt ze altijd weer nieuwe positieve energie. Zij helpt haar er vaak bovenop als ze het allemaal niet ziet zitten. Op dit soort momenten baalt Nina er enorm van dat haar beste vriendin zo ver weg woont. Nina stopt haar telefoon weg, droogt de laatste tranen en stapt het wc-hokje weer uit. In de spiegel ziet ze een bleek gezicht met rooddoorlopen ogen. Met een tissue probeert ze de mascara-schade te beperken. Dan gaat de deur van het damestoilet open en stapt Deborah de ruimte binnen. Haar kantoor zit op dezelfde verdieping als dat van Benjamin, maar toch heeft Nina niet vaak met haar gesproken. Deborahs naaldhakken tikken op de tegels. Nina voelt zich naast haar altijd ontzettend gewoontjes. Met haar opgestoken geblondeerde haar, dikke laag make-up en lange gelnagels loopt Deborah vaak als een diva door het pand. 

‘Ach, meid. Gaat het?’ zegt Deborah, zodra ze Nina met rooddoorlopen ogen ziet staan. Ze trekt een papieren doekje uit de dispenser en reikt het haar aan.

De neppe bezorgde blik zorgt ervoor dat Nina het zakdoekje het liefst in Deborahs mond wil proppen. Vol frustratie roept ze uit: ‘Ja, het gaat prima!’ 

‘Er zijn zoveel leuke mannen. Zet Benjamin lekker uit je hoofd.’

Nina is met stomheid geslagen en weet even niks te reageren. Haar tranen hebben niets met Benjamin te maken. Integendeel. Ze is boos op zichzelf dat ze erin is getrapt om met hem op date te gaan. Ze had kunnen weten dat die date alleen maar voor problemen zou zorgen. Maar dat iemand het hele kantoor zou vertellen dat zij verliefd op hem is, had ze niet aan zien komen. Haar plezier in haar werk was al laag, maar inmiddels is het tot onder het vriespunt gedaald. Wat doet ze hier nog? Stel dat haar stageplaats straks een echte baan zou worden, wil ze hier dan eigenlijk wel werken? Diep van binnen weet ze het antwoord wel. Dat lijstje met voorwaarden voor een perfecte baan kan haar gestolen worden. 

‘Precies,’ zegt Nina, terwijl ze langs Deborah de ruimte uitloopt. Er zijn zoveel leuke mannen, maar Benjamin is er daar zeker niet een van. En voor zo’n kwal wil ze helemaal niet werken. Vanaf het damestoilet loopt ze in een rechte lijn door naar het kantoor van Benjamin. Vastbesloten om hem te zeggen dat ze vertrekt. Ze stopt ermee. Vol goede moed stapt ze over de drempel en gaat ze voor Benjamins bureau staan. Benjamin kijkt niet op of om en houdt zijn blik gericht op zijn telefoon. Nina schraapt haar keel om zijn aandacht te trekken.

‘Hoever ben je met die historische roman?’ zegt Benjamin zonder haar een blik waardig te gunnen.

Het liefst zou Nina tegen hem schreeuwen, maar ze slikt de woorden in. ‘Ik heb net het eerste hoofdstuk af.’ Waarom is ze toch zo laf?

‘Dat schiet nog niet echt op hè?’ 

In haar gedachten duwt ze de hele stapel papierwerk in zijn gezicht. In plaats daarvan telt ze in haar hoofd tot drie. ‘Hoe kan het dat het hele kantoor denkt dat ik verliefd op jou ben?’

Benjamin lacht hardop. ‘Is dat niet zo dan?’ Hij gaat achterover zitten en kijkt haar grijnzend aan. 

‘Nee! Ik vind je niet eens leuk!’ 

‘Au, dat doet pijn.’ Hij kijkt haar overdreven gechoqueerd aan. ‘Waarom ben je dan met me op date gegaan?’

Nina laat een stilte vallen. ‘Dat vraag ik me ook steeds meer af.’

Nu is het Benjamin die stil blijft. Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Anders nog iets?’

Voor een moment is Nina kwijt wat ze hem wilde zeggen. Maar ze herpakt zich. Om haar woorden kracht bij te zetten, plaatst ze haar handen in haar zij. ‘Ja. Ik wilde eigenlijk zeggen dat…’

‘Oh, trouwens, ik heb een opdracht voor je. Hij ligt klaar op je bureau. Als je dit klusje goed uitvoert, heb ik misschien wel een fulltime plek voor je vrij. Maar dan moet je het niet verknallen.’ Hij wijst in de richting van haar bureau. ‘Maar, wat wilde je zeggen?’

Nina kijkt snel naar het stapeltje papieren dat op haar bureau ligt. Alle woede verdwijnt als sneeuw voor de zon. Benjamins woorden herhalen zich in haar hoofd. Een fulltime plek. Net nu ze had bedacht dat ze hem ging zeggen dat ze een baan bij Domstad Publishing voor geen goud wilde, biedt hij haar deze kans. En aangezien ze nog steeds geen andere baan heeft gevonden en de afwijzingen binnen blijven stromen, is dit haar enige kans. Ze is blij dat ze haar woorden nog niet heeft uitgesproken en snelt zich naar haar bureau. ‘Uh, niks,’ zegt ze, terwijl ze de instructie bovenop de stapel leest. Laf of niet, dit is misschien wel een kans die haar toekomst gaat veranderen. Ze kan nog net voorkomen dat ze als een klein kind rondjes door het kantoor huppelt. 

Die avond pakt Nina haar laptop erbij. Nu ze deze opdracht heeft gekregen, kan ze de sollicitaties even op een lager pitje zetten. Benjamin heeft haar gevraagd een biografie te schrijven over de rijkste man van Utrecht, wat zijn eigen vader blijkt te zijn. Hij is in het bezit van veel studentenhuizen in het centrum. Blijkbaar is hij in de media niet al te positief neergezet. De biografie die Nina gaat schrijven, moet daarom vooral zijn goede eigenschappen benadrukken. Ze heeft een week gekregen om de eerste tienduizend woorden te schrijven, dus ze kan maar beter snel beginnen. Dit is haar kans om zichzelf te laten zien. Naast de uitgeschreven opdracht en de punten waar het verhaal aan moet voldoen, heeft ze een aantal artikelen en wat achtergrondinformatie gekregen. Die heeft ze vanmiddag al een paar keer doorgelezen. Het is niet veel, maar het is wel een begin. Ze is toch wel benieuwd wat er over deze man nog meer gezegd wordt in de media. In Google typt ze zijn naam: Boudewijn Visser. Er verschijnen direct een aantal niet al te positieve zoekresultaten: ‘Huisjesmelker B. Visser voor rechter gesleept’, ‘Burgemeester voert actie tegen Boudewijn Visser’ en ‘Aantal conflicten Boudewijn Visser neemt toe’. Oef. Dit wordt misschien wat moeilijker dan ze had gedacht. Gelukkig heeft Benjamin een interview voor haar geregeld, zodat ze Boudewijn in eigen persoon kan ontmoeten en hem vragen kan stellen. Dat gaat haar vast helpen. Het interview staat gepland voor morgenmiddag. Nadat ze een paar artikelen heeft gescand, schrijft ze de vragen op die bij haar opkomen. Noppes springt op haar bureau en miauwt klagelijk. ‘Ja, ja. Ik zal eerst wat te eten voor je pakken.’ Ze vult zijn voerbakje en de kat valt op het eten aan alsof hij al dagen geen voer heeft gekregen. Pling! Met een schuin oog kijkt Nina naar het oplichtende scherm. Haar adem stokt als ze ziet dat het berichtje van Dean is. Hé lieve Nina. Hoe gaat het met je? Ze staart naar haar telefoon. Misschien moet ze net doen alsof ze het heel druk heeft en niet direct reageren. Een beetje hard to get spelen kan geen kwaad. Ze loopt naar de keuken voor een glas water en een zak chips. Als ze terugkomt, kan ze de verleiding niet weerstaan en pakt ze haar telefoon op. Ze heeft zeker al drie minuten gewacht. Dat is lang genoeg. 

Nina: Hi Dean. Met mij gaat alles heel goed. En met jou? 

Direct verschijnen er twee blauwe vinkjes achter het bericht. 

Dean: Mag ik je bellen? 

Bellen? Een stem in haar hoofd schreeuwt: ja! Ze is zo benieuwd hoe het met hem gaat. En met Milo en met alle anderen in het dorp. Maar de boosheid die ze voelt als ze aan Dean denkt, en Freek die door haar hoofd spookt, maken haar aan het twijfelen. Ze kan niet door met haar leven als ze Dean steeds weer toelaat. Ze is juist weggegaan uit het dorp, zodat ze hem niet meer hoeft te zien of spreken. En zolang hij in haar hoofd zit, kan ze geen relatie opbouwen met iemand anders. Daarnaast had ze met zichzelf afgesproken dat ze niet meer zou opnemen als Dean haar belt. Dus eigenlijk zou ze moeten sturen dat het niet uitkomt. Of gewoon eerlijk zijn en zeggen dat ze niet wíl bellen. Maar aan de andere kant: wat nou als er iets ergs aan de hand is? Stiekem is ze ontzettend nieuwsgierig. Nog voordat ze een berichtje terug kan sturen, gaat haar telefoon. Nina werpt een blik op de artikelen voor haar neus. Dat interview moet maar even wachten. Ze drukt op het groene telefoontje en ze brengt het toestel naar haar oor.

Hoofdstuk 14

De hele nacht heeft Nina liggen draaien. Het gesprek met Dean heeft zich wel honderd keer in haar gedachten herhaald. Hij had hardop uitgesproken dat hij haar mist. En net als na het incident met de boodschappen zei hij dat hij alles anders zou doen als hij de tijd kon terugdraaien. Blijkbaar gaat het tussen hem en Melissa al een tijd niet goed. De slapeloze nachten die worden veroorzaakt door Milo zorgen voor grote spanning tussen die twee. Nina vindt het vervelend voor hem, maar het is zijn eigen keuze geweest. Dean kon niet lang bellen, omdat Melissa thuiskwam van een etentje. Hij fluisterde nog net ‘ik hou van je’ en had toen opgehangen. Die woorden krijgt Nina nu maar niet uit haar hoofd. Ze heeft er zoveel behoefte aan om zich weer even fijn en gelukkig te voelen. Stiekem verlangt ze terug naar haar leven in het dorp. Samen met Dean in het mooie rijtjeshuis. En in de toekomst een baby. Lekker burgerlijk. Ergens lijkt dat nu het perfecte plaatje. Maar ze weet dat ze Dean nooit meer zal kunnen vertrouwen. En dat is toch wel het belangrijkst in een relatie. Hij heeft zelf de keuze gemaakt om voor Melissa te gaan. Dat dat voor hem nu niet goed uitpakt, is niet Nina’s probleem. Hij had zelf ook echt wel kunnen zien dat hij en Melissa totaal niet bij elkaar passen. Dean is zachtaardig en zorgzaam, terwijl Melissa over iedereen heen walst met haar sterke mening en arrogantie. Maar daar had hij aan moeten denken vóórdat hij het bed met haar indook. En stel dat Nina het hem ooit kan vergeven, wie zegt dat hij dan wel echt voor haar gaat? Voor hetzelfde geld flikt hij dit nog een keer. Ze moet hem gewoon uit haar hoofd zetten en niet vallen voor zijn zielige praatjes. Daarnaast heeft ze vanavond een date met Freek waar ze zich enorm op verheugt. Want misschien is dat wél de man van haar dromen. Vastbesloten geeft ze Noppes een aai over zijn kop en ze stapt uit bed. Genoeg gepiekerd. Het is tijd voor een douche en een interview dat hopelijk haar leven gaat veranderen.

Met haar notitieboek en recorder in een rugzak stapt Nina die middag de lobby van het Grand Hotel Karel V binnen. Nadat ze zich heeft gemeld bij de receptie, wordt ze door een serveerster naar het terras aan de achterzijde van het indrukwekkende pand gebracht. De mensen in de bediening zien eruit alsof koning Willem-Alexander en koningin Maxima elk moment kunnen arriveren. Met hun zwarte pantalon, witte blouse en gilet zijn ze om door een ringetje te halen. Nina krijgt het al warm bij het idee dat ze in deze brandende zon moet zitten in een lange zwarte broek, laat staan dat je dan ook nog eens over het terras moet rennen met volle dienbladen. De serveerster stopt bij een tafeltje in de schaduw van een hoge boom en geeft aan dat Nina daar mag plaatsnemen. Ze gaat zitten en bestelt een glas water. Als de serveerster wegloopt, bekijkt Nina de kaart. Er staan lekkere gerechten op, maar de prijzen maken dat Nina het menu snel weer dichtklapt. Misschien moet ze het maar bij een glaasje water houden. Tenzij de heer Visser trakteert natuurlijk. Vanaf haar tafel aan de rand van het terras heeft Nina uitzicht op een sierlijke fontein in het midden van de tuin. Het is bijna niet voor te stellen dat deze plek midden in het centrum van Utrecht ligt. Van de drukte van de stad is niks te horen. De vogels die in de hoge bomen hun mooie gezang laten horen en de kleurrijke bloemen maken dat dit plekje bijna sprookjesachtig is. Nina maakt een selfie en stopt snel haar telefoon weg als de serveerster op haar tafeltje afloopt met haar glas water én haar afspraak. Ondanks de warme dag draagt Boudewijn Visser een overhemd met lange mouwen en een zwarte, lange broek. Aan het buikje dat over zijn broek hangt, is te zien dat Boudewijn zijn centen waarschijnlijk niet aan een sportschoolabonnement besteedt. Hij draagt zwarte, glimmende schoenen en zijn grijze haar is, net als dat van Benjamin, achterovergekamd. Rondom zijn dunne lippen zit een perfect in model gebracht kringbaardje. Nina kijkt vluchtig naar de oranje zomerjurk die ze vanochtend uit de kast heeft getrokken en de Birkenstockslippers die ze daarbij aan heeft gedaan. Ze voelt zich lichtelijk underdressed. Gelukkig heeft ze afgelopen weekend wel de resten nagellak van haar teennagels verwijderd en er een nieuwe laag rode lak op gesmeerd. Ze staat op en steekt haar hand uit om Boudewijn te begroeten. 

‘Goedemiddag, meneer Visser. Mijn naam is Nina Martens. Ik ben blij dat…’ 

Boudewijn schudt vluchtig haar hand en bromt: ‘Hallo.’ 

Nou, het enthousiasme spat van hem af. Nina laat zich niet uit het veld slaan. ‘Wat een mooie locatie heeft u uitgekozen voor het interview. Het is werkelijk prachtig.’ Ze kan niet voorkomen dat de ‘werkelijk prachtig’ er lichtelijk bekakt uitkomt.

Boudewijn knipt in zijn vingers om de aandacht van de serveerster, die inmiddels bij een andere tafel staat, te trekken en bestelt een fles witte wijn. ‘Drink je mee?’ 

‘Uh, ja, lekker.’ Nina kijkt vluchtig op haar horloge. Het is pas half één, maar iets zegt haar dat ze al tien punten achterstaat als ze deze uitnodiging weigert. 

‘Wijn voor één uur smaakt altijd het best,’ zegt Boudewijn grijnzend, alsof hij haar gedachten kan lezen. ‘Kunnen we snel beginnen? Ik heb nog meer te doen vandaag.’ Hij slaat zijn ene been over het andere en vouwt zijn handen achter zijn hoofd. Benjamin lijkt als twee druppels water op zijn vader.

‘Ja, tuurlijk. Vindt u het goed als ik het gesprek opneem? Dat kan ik dan gebruiken als…’ 

‘Ja, ja, prima. Begin maar gewoon.’ Van zijn gezicht is duidelijk af te lezen dat hij geen tijd heeft voor gedoe.

Ondertussen arriveert de fles wijn in een met ijs gevulde koeler. De serveerster schenkt een klein laagje in een van de glazen en wacht tot Boudewijn de wijn heeft geproefd. Ondanks dat hij zegt dat hij haast heeft, neemt hij daar lang de tijd voor. Hij draait het glas een paar keer rond, steekt zijn neus onnodig ver in het glas en snuift de lucht op alsof hij al dagen onvoldoende zuurstof in zijn longen heeft gehad. Dan herhaalt hij die stappen nog een keer en neemt hij vervolgens een nipje van de lichtgele vloeistof. Uit zijn mond komt een borrelend geluid, wanneer hij inademt en de wijn door zijn mond laat gaan. Nina werpt een blik op de serveerster. Zij lijkt er geen moeite mee te hebben dat Boudewijn de tijd neemt. Zodra hij eindelijk zijn slokje wijn heeft doorgeslikt, maakt hij nog een paar smakgeluiden en tuit hij vervolgens zijn lippen.

‘Prima wijntje,’ zegt hij tegen het meisje in het mantelpakje. De serveerster vult de glazen en loopt terug naar binnen. Boudewijn pakt het glas wijn, neemt dit keer een paar grote slokken en bekijkt Nina aandachtig. ‘Dus jij gaat een boek over mij schrijven?’ 

Nina glimlacht verlegen. ‘Dat is wel de bedoeling, ja. Ik begin met de eerste tienduizend woorden en dan…’ 

‘Ja, ja, dat heeft Benjamin me al uitgelegd.’ Hij neemt nog een grote slok. Zijn wijnglas is inmiddels al bijna leeg. ‘Brand los. Wat wil je allemaal van me weten?’ 

Nina nipt van haar wijn. Het is inderdaad een prima wijntje. ‘Ik heb natuurlijk veel informatie nodig om er een goed verhaal van te kunnen maken. Maar ik ben vooral ook benieuwd naar wat u graag in het boek aan bod wilt laten komen.’ Ze drukt op het knopje van de recorder en het lampje gaat aan. 

‘Ik dacht dat Benjamin je alle informatie al had overhandigd?’ 

‘Ja, hij heeft inderdaad wat artikelen bij elkaar gezocht,’ zegt Nina snel als ze de irritatie op Boudewijns gezicht ziet. ‘Maar ik zou graag meer willen weten, zoals wat Utrecht voor u betekent.’ Ze neemt weer een slokje wijn. Ze moet voorzichtig zijn na een nacht van weinig slaap en het lichte ontbijt van vanochtend. Hopelijk bestellen ze snel iets te eten, zodat ze voorkomt dat de wijn naar haar hoofd stijgt.

Boudewijn giet de laatste slok naar binnen en schenkt zijn glas nog eens bij. ‘Ik ben hier geboren en getogen. Mijn ouders hebben altijd in de buurt van het Griftpark gewoond en ik woon nu in een reusachtige villa aan de rand van het centrum.’ 

Nina wacht of er nog meer informatie komt, maar Boudewijn zet het wijnglas alweer aan zijn lippen. ‘En wat maakt Utrecht dan zo bijzonder?’

‘Dat hoef ik toch niet uit te leggen? Het is gewoon een geweldige stad.’

‘Ja, nee, natuurlijk,’ zegt Nina met een glimlach. ‘Maar wat zijn dan de dingen waar u echt warm van wordt, zeg maar?’

Boudewijn spreidt zijn armen en roept uit: ‘Kijk eens rond. Alles!’ 

De andere mensen op het terras kijken in hun richting. Boudewijn lijkt zich daar niks van aan te trekken en neemt nog een paar grote slokken. Tot zover de informatie over Utrecht dus. Nina gooit het interview over een andere boeg en zegt dan: ‘Ik heb gelezen dat u de rijkste man van Utrecht bent. Hoe is dat zo gekomen?’ 

‘Tja, door goede zaken te doen.’ Hij trekt een grijns. 

‘En wat voor zaken doet u dan?’ 

‘Ik koop huizen, verkoop ze weer. Ik koop nog meer huizen en die verhuur ik ook.’ 

‘Ja, vooral aan studenten las ik?’

Boudewijn zucht. ‘Klopt. Irritante, ondankbare figuren zijn dat.’ 

‘Hoe dat zo?’ Blijkbaar heeft ze een gevoelige snaar geraakt. Ze is ontzettend nieuwsgierig naar hoe deze man denkt. 

‘Ze zijn gewoon niet snel tevreden. Laten we het daar maar op houden. Dat wil ik trouwens niet teruglezen in het boek.’ Hij gebaart naar de recorder. 

‘Begrepen. Ik denk wel dat mensen benieuwd zijn naar het verhaal achter uw succes.’

‘Het verhaal achter mijn succes hoeven ze niet te weten. Het gaat erom dat ze weten dat ik succes héb.’

Nina neemt nog een slokje. Zodra ze haar halfvolle glas weer neerzet, schenkt Boudewijn er nog wat in, om vervolgens de fles leeg te gieten in zijn eigen glas. Het boek moet vooral gaan over de positieve kanten van de rijke man, maar die heeft ze nog niet echt kunnen ontdekken. Ze doet een nieuwe poging. ‘Wat doet u allemaal met dat geld?’

‘Ik maak er nog meer geld van.’ Boudewijn knipoogt naar haar. ‘Zo werkt dat. Geld moet rollen, weet je wel.’

‘En hoe dan precies?’ 

‘Dat zou jij wel willen weten, hè meissie?’ 

Meissie? Naast Tindermeisje kan ze die naam ook toevoegen aan bijnamen verkregen van de familie Visser. ‘Ik denk vooral dat de lezers benieuwd zijn naar de goede dingen die u doet met uw geld.’ 

‘Nou, ik zal je eens wat vertellen. Vorige week kwam er zo’n vrouwtje met een collectebus langs. Voor een of ander goed doel. Vraag me niet meer welk doel, maar dat doet er ook niet toe voor het verhaal. Ik heb tien euro in d’r busje gestopt. En blíj dat ze was!’ Hij kijkt Nina trots aan. 

Misschien verwacht hij een klopje op zijn schouder. Of een compliment. Maar dat gaat Nina hem zeker niet geven. In plaats daarvan vraagt ze door: ‘Doneert u vaker?’ 

Boudewijn proest het overdreven hard uit. ‘Nee, natuurlijk niet. Mijn geld is mijn geld. De rest moet z’n eigen centen maar verdienen. Ik was die dag toevallig in een goede bui en ik had al een glaasje op.’ Hij knikt naar de fles op tafel.

Oké, tot zover het idee dat ze in het boek iets kan schrijven over zijn vrijgevigheid of liefdadigheid. Nina heeft een iets meer directe aanpak nodig om wat over Boudewijns positieve eigenschappen te weten te komen. ‘Wat zijn volgens u uw goede karaktereigenschappen?’

‘Ach, als ik die allemaal moet gaan opnoemen, zitten we hier morgen nog.’

Dit wordt helemaal niks. ‘Als u de belangrijkst drie zou moeten noemen?’ 

Boudewijn neemt de laatste slok uit zijn glas en zet het met een klap op tafel. ‘Ik heb veel geld. Dat is het belangrijkst Oh, en ik weet altijd een lekkere wijn uit te kiezen.’ Hij staat op en reikt over de tafel om de recorder uit te drukken. ‘Heb je genoeg zo voor je boek? Ik moet er weer vandoor.’ 

‘Uh, nou… eigenlijk heb ik…’

‘Mooi zo. Dag Tina.’

Nog voordat Nina hem kan verbeteren, loopt Boudewijn het terras af. Super. Ze heeft geen idee hoe ze dit boek moet gaan schrijven. Het notitieboekje zonder informatie en haar recorder met daarop weinig nuttige feiten stopt ze terug in de tas. Als ze opstaat en het terras afloopt, wordt ze aangesproken door de serveerster. 

‘Sorry mevrouw, maar de rekening moet nog betaald worden.’ 

Geweldig. Dat is al de tweede keer dat haar stagevergoeding verdwijnt door de familie Visser.

Die middag luistert Nina de opname nog eens terug. Hier kan ze dus echt helemaal niks mee. Morgen gaat ze wel even langs kantoor om wat extra vragen te stellen aan Benjamin. Ze pakt haar telefoon en bekijkt de foto van zichzelf op het terras van het hotel. De foto is goedgekeurd voor sociale media. Nina kan niet wachten om aan de wereld te laten weten dat ze een boek gaat schrijven. Misschien is het slim als ze dat nog even uitstelt, maar dat wil ze niet. Mijn roman moet maar even on hold, want eerst is het tijd voor het schrijven van een biografie over een celebrity! #writerslife #myjobisthebest #staytuned, typt ze erbij. Niemand hoeft te weten dat dit waarschijnlijk de moeilijkste opdracht ooit wordt.

In een rood cocktailjurkje met bijpassende rode pumps stapt Nina die avond van haar fiets. Ondanks dat het een zomerse avond is, heeft ze straks waarschijnlijk spijt van haar kledingkeuze. De frisse wind tijdens de fietstocht bezorgde haar kippenvel. Een vest is vanavond geen overbodige luxe. Nina bekijkt nog een keer het adres dat Freek heeft doorgestuurd. Google Maps geeft aan dat het nog zeven minuten wandelen is. Dan komt ze aan op het afgesproken tijdstip. Het blauwe bolletje op haar scherm geeft aan dat ze linksaf moet slaan. De ongelijke stenen zorgen ervoor dat Nina haar schoenkeus vervloekt. De rode pumps heeft ze al heel lang niet gedragen en eigenlijk zitten ze ook net iets te ruim. Bij elke stap moet ze daarom uitkijken dat ze haar schoen niet verliest. Waarom heeft ze haar fiets ook niet dichter bij het restaurant geparkeerd? Als Bambi op glad ijs strompelt Nina door de smalle straten van de Domstad. Als ze geen navigatie had, was ze waarschijnlijk al tien keer verdwaald. De straten in Utrecht lopen schots en scheef, waardoor Nina altijd een verkeerde inschatting maakt qua richting. Via de Zadelstraat loopt ze op de Domtoren af. Haar telefoon geeft aan dat ze na het bruggetje rechtsaf moet slaan. Het is een drukte van jewelste. Naast overeind blijven, moet ze dus ook mensen ontwijken. Het lijkt wel alsof heel Utrecht vanavond een hapje in de stad wil eten. Hopelijk heeft Freek gereserveerd. Om zich heen kijkend strompelt Nina verder. In de verte ziet ze Freek op het terras al door de menukaart bladeren. Gelukkig, ze hebben dus een plekje. Zelfverzekerd veegt Nina haar blonde lokken over haar schouder en loopt ze richting het tafeltje. Als ze bijna bij haar date is, zorgt een spleet tussen de straatklinkers ervoor dat de hak van haar rechterschoen blijft steken. Ze weet zichzelf nog maar net staande te houden. Het zou verschrikkelijk zijn als ze hier nu languit lag en iedereen, inclusief Freek, naar haar zou kijken. Haar blik schiet van haar voeten naar haar date. Gelukkig zit hij nog steeds met zijn neus in de kaart gedoken, waardoor hij het waarschijnlijk niet heeft gezien. Nina trekt voorzichtig de hak tussen de spleet vandaan, terwijl ze op haar andere voet balanceert. De adrenaline van het net niet vallen zorgt ervoor dat haar ademhaling is versneld. Ze ademt een paar keer diep in en uit en zet dan voorzichtig de volgende stap. Nog een klein stukje en dan is ze bij Prince Charming. En precies op dat moment gebeurt het. Nina zet haar linkervoet neer en voelt hoe haar enkel zwikt. Ook dit keer probeert ze zich staande te houden, maar tevergeefs. Met een smak valt ze op de grond. Met haar rechterhand vangt ze de val voor een deel op, waardoor er een steek door haar pols schiet. Verslagen blijft ze even op de grond zitten. Direct schieten er twee meiden te hulp die het zagen gebeuren.

‘Gaat het?’ vraagt de blonde.

De brunette houdt verschrikt haar hand voor haar mond. ‘Oh, nee! Meid! Je schoen!’

Nina kijkt snel naar de rode pump die naast haar op de grond ligt. De hak is afgebroken. Ze grist de schoen van de grond en probeert de hak weer tegen de zool te duwen. Dit méén je niet. Nina vervloekt de pumps en het feit dat ze deze schoenen heeft gekozen voor vanavond. En wat moet ze nu? Ze kan moeilijk op haar blote voeten aankomen bij Freek. Dan verschijnt de man uit haar gedachten ten tonele. Nina kan zien dat hij zijn lach probeert in te houden. Wat maar deels lukt. 

‘Ik wist dat vrouwen voor me vallen, maar dit heb ik niet eerder meegemaakt,’ grapt Freek.

Wat een eikel. Woest staat Nina op. Maar ook dat ziet er belachelijk uit, aangezien haar ene been nu tien centimeter langer is dan het andere. Geïrriteerd schudt ze ook de schoen van haar rechtervoet uit. Op haar blote voeten kijkt ze haar date aan, zoekend naar een gevatte opmerking om terug te kaatsen. Maar er schiet haar niks te binnen. 

‘Grapje schat,’ zegt Freek als hij de frons op Nina’s voorhoofd opmerkt. ‘Gaat het?’

‘Ja, prima.’ Nina kan niet voorkomen dat haar stem bozig klinkt. Maar als ze daarna naar de grijns op Freeks gezicht kijkt, moet ze stiekem toch ook een beetje lachen. Deze hele situatie doet haar denken aan de keer dat Manon compleet onderuitging tijdens de diploma-uitreiking op de middelbare school. Toen ze het trappetje opliep om haar diploma in ontvangst te nemen, struikelde ze over een trede en viel ze voorover het podium op. En dat staat zelfs op film. Ze hebben er achteraf zo vaak om moeten lachen, maar op dat moment was het ontzettend gênant. Waarschijnlijk kan Nina hier morgen ook om lachen. Tenzij haar date verschrikkelijk wordt.

‘Wat moet ik nou?’ roept ze klagelijk uit, terwijl ze naar haar blote voeten wijst.

Freek veegt een lok uit haar gezicht. ‘Weet je wat,’ begint hij. ‘Ik woon hier vlakbij. Laten we naar mijn huis gaan.’

‘Maar ons tafeltje dan?’

‘We bestellen wel wat. Dan houd je deze date nog tegoed.’ Bij die laatste zin geeft haar hij een knipoog.

Nina denkt even na. Moet ze met hem naar huis gaan? In haar hoofd hoort ze de stem van Manon: Doe geen dingen waar je later spijt van krijgt, lieve Nina. Maar de stem van Benthe schreeuwt daar compleet doorheen: Ja, duhhh! Natuurlijk moet je met hem meegaan. Kom op Nien! Na een laatste blik op haar blote voeten knikt Nina naar Freek. ‘Oké, laten we dat doen.’ 

Freek draait zijn rug naar haar toe. En dan zingt hij: ‘Spring maar achterop bij mij, achterop mijn rug.’

Yes, Prince Charming it is!

Freek heeft Nina compleet verrast. Niet alleen heeft hij een ontzettend stijlvol appartement, maar ook is hij net als zij groot liefhebber van sushi. Ze bestelden een grote schaal die ze onder het genot van een fles witte wijn op het balkon hebben genuttigd. En toen Nina het koud kreeg, trok hij een van zijn vesten uit de kast die hij aan haar gaf. Nu genieten ze van de zonsondergang en is de volgende fles wijn geopend. Vanaf het balkon kijken ze uit over de stad. Het geroezemoes van het centrum is goed te horen. Het is duidelijk dat Utrecht net zo geniet van deze zomerse avond als Nina. 

‘Maar volgens mij ben ik jou nog een uitleg verschuldigd,’ zegt Freek op serieuze toon.

Nina weet even niet waar hij het over heeft. Een uitleg? Maar dan schiet de herinnering aan die avond in de kroeg haar te binnen. De blonde chick waar hij mee stond te zoenen. Door de fijne avond had Nina er helemaal niet meer aan gedacht. Ze slikt haar wijn door en zegt: ‘Nou inderdaad. Wie was zij?’

‘Dat was Samantha,’ zegt hij met een zucht. ‘Mijn ex-vriendin.’

Nina hoort alleen maar het woordje ex. Een ex is prima. Een ex betekent dat het nu over is en dat de perfecte man tegenover haar vrijgezel is. Dat hij niet ook een oogje op die blonde vrouw heeft. Vlinders fladderen vrolijk rond in Nina’s buik en haar mondhoeken krullen omhoog.

‘Die avond,’ gaat Freek verder, ‘was ze met vriendinnen in de stad. Een van die vriendinnen heeft weer een relatie met een vriend van mij. Vandaar dat ze wist waar ik was. Samantha was onwijs dronken en was zich al de hele avond aan mij aan het opdringen. Ze bleef maar roepen dat ze me terug wilde en dat ik een grote fout had gemaakt door haar te dumpen.’ 

‘En toen dacht je dat het een goed idee was om met je tong haar mond nog een keer te verkennen?’ Nina grijnst.

‘Integendeel! Ik wilde het helemaal niet, maar ze zoende me opeens. Toen liet ik me even meeslepen in het moment. Het duurde ongeveer drie seconden voordat ik haar van me af duwde. Maar jij hebt waarschijnlijk precies die drie seconden gezien.’ Hij zucht een keer diep. ‘En dat vind ik heel vervelend, want ik vind je echt heel erg leuk en ik wil niet dat je denkt dat…’

‘Ik geloof je,’ onderbreekt Nina hem. Ik vind je echt heel erg leuk. Hij heeft het gezegd. Hij vindt haar leuk. Door die opmerking vermenigvuldigen de vlinders zich in haar buik. De vlindertuin in de dierentuin is er niks bij. 

Freek kijkt haar met een kleine frons in zijn voorhoofd aan. ‘Echt?’

‘Ja, tuurlijk. Als je me belooft dat je haar nooit meer zoent.’

‘Beloofd.’ Freek schuift dichter naar haar toe en slaat zijn arm om Nina’s schouder. ‘Maar mag ik jou dan wel zoenen?’

Een steek van opwinding schiet door Nina heen. ‘Zeker mag jij dat.’

Dan ziet ze hoe Freeks mond steeds dichterbij komt. Hij zoent haar vurig, krachtig en hard, terwijl hij zijn hand door haar haren laat glijden. Nina voelt al aankomen dat ze haar regel om niet op de eerste date met iemand het bed in te duiken keihard gaat verbreken vanavond. 

Hoofdstuk 15

De afgelopen nacht was geweldig. En Freek is geweldig. Hij is echt perfect. Nadat ze samen in zijn bed waren beland, is Nina midden in de nacht op zijn slippers en in zijn vest naar huis gefietst. Ze voelde zich fantastisch. Eindelijk lijkt het erop dat het universum haar een fijne tijd gunt. Dit met Freek was misschien wel meant to be. Ze kan niet wachten om hem weer te zien. Na een korte nacht is ze vanmorgen nog even naar de uitgeverij geweest om met Benjamin over zijn vader te praten. Maar hij heeft haar niet echt verder geholpen. Hij was vooral druk met haar uitlachen, toen ze beschreef wat zijn vader allemaal had gezegd. Of eigenlijk níét had gezegd. Het punt waarop Nina de fles wijn van vijfenvijftig euro moest afrekenen, vond Benjamin erg grappig. Hij had gezegd dat het háár opdracht was en dat ze er maar het beste van moest maken. Inmiddels heeft ze uit alle informatie die ze heeft vierduizend woorden kunnen slepen. Veel verder komt ze niet. 

Nina opent Instagram en het eerste wat ze ziet is een foto van Dean. Ze klikt zijn profiel aan. Ondanks dat hij zegt van haar te houden, staat zijn profiel vol met foto’s van hem en Melissa. Eikel. Hij kan de pot op. Nina heeft hem helemaal niet nodig. Nu heeft ze Freek. Dan verschijnt de naam van Benthe in beeld. Nina drukt op het groene telefoontje.

‘Hoi, Bent.’

‘Nina! Ik heb je al zo lang niet gesproken. Hoe gaat het?’

Nina aait Noppes over zijn rug. Spinnend komt hij naast haar op bed liggen. ‘Heel goed. Ik ben druk bezig met een grote opdracht voor m’n werk.’

‘Ik zag het voorbij komen op the gram. Supertof.’

‘Ja, het wordt echt geweldig.’ Dat zegt ze vooral om zichzelf moed in te praten. 

‘Ik ben heel benieuwd.’

Nina glimlacht. Ze weet dat het Benthe vrij weinig interesseert. Maar toch lief dat ze doet alsof. ‘En hoe is het daar?’

‘Goed. Ik belde je om te zeggen dat ik zaterdag mijn verjaardag vier met een drankje in De Engel. Kom je ook?’ 

Eigenlijk had Nina bedacht dat ze het hele weekend moet schrijven. Dinsdag is de deadline en ze moet nog zesduizend woorden. Maar stiekem heeft ze wel zin om even terug te gaan naar het dorp en mensen om zich heen te hebben die ze kent. ‘Tuurlijk ben ik erbij,’ zegt ze daarom.

‘Yes, gezellig! Het is vanaf negen uur. Tot dan!’ Benthe hangt op voordat Nina kan vragen wie er allemaal komen. Hopelijk is Dean er niet om haar gedachten weer in de war te brengen.

Ze slaat het boek dat ze bij Elly heeft gekocht open. Als ze de eerste zin heeft gelezen, verschijnt Marco in de deuropening. Daar heb je die engerd ook weer.

‘Ik wist helemaal niet dat jij thuis was, schoonheid.’

‘Al de hele dag,’ zegt Nina, terwijl ze haar blik strak op haar boek blijft richten.

‘Ik ga zo een eitje bakken. Wil je ook?’ 

Het liefst zou Nina zeggen dat hij weg moet gaan. De laatste tijd is hij vaker thuis dan Julia. Het is soms net alsof hij hier ook woont. Maar na zijn vraag heeft ze toch wel trek. Dus zegt ze: ‘Lekker. Met kaas graag.’

‘Komt eraan.’

Zodra Marco uit het zicht verdwijnt, popt er een geniaal idee bij Nina op. Ze springt op van haar bed, grijpt haar telefoon en loopt achter hem aan naar de keuken. Daar is Marco al fluitend in de weer met de kaasschaaf. 

‘Hé, zullen we even een leuke selfie maken voor Julia?’ 

Marco kijkt haar niet-begrijpend aan. 

‘Dat is toch grappig? Ze vindt het vast leuk als ze ziet dat wij het goed kunnen vinden samen,’ probeert Nina. 

‘Weet je zeker dat de foto niet gewoon voor op je nachtkastje is?’ Hij grijnst. 

Getver. Als ze zijn hoofd op haar nachtkastje zet, weet ze zeker dat ze nooit meer lekker slaapt. ‘Neehee.’ Snel gaat ze naast hem staan. 

‘Nou, vooruit.’ Hij slaat een arm om haar heen en drukt een kus op haar wang. Dat was nou ook weer niet helemaal de bedoeling, maar Nina laat het toe. Ze knipoogt naar de camera en maakt drie foto’s achter elkaar. Vervolgens bekijkt ze de foto’s zorgvuldig, terwijl Marco over haar schouder meekijkt. 

‘Wat zijn we toch een plaatje hè?’ 

Direct loopt er een rilling over haar rug. ‘Zeker,’ weet ze met moeite uit te brengen.

Marco breekt de eieren boven een pan. ‘Over een paar minuutjes is je eitje klaar.’

‘Super.’ Nina loopt terug naar haar kamer en bekijkt de foto’s nog eens goed. Op de achtergrond is de rommel in de keuken zichtbaar, maar dat hoeft geen probleem te zijn. Het laat juist goed zien dat Marco in haar keuken staat. Ze opent Instagram en voordat ze de foto plaatst, zet ze er een blozend gezichtje bij. Bij gebrek aan een foto samen met Freek is dit de perfecte foto om Dean jaloers mee te maken. En om het hele dorp te laten zien dat het geweldig met haar gaat.

Die zaterdag vertrekt Nina na het eten richting het dorp. Haar moeder had haar gevraagd te komen eten, maar daar had ze geen zin in. Volgende week gaat ze wel bij haar langs. Terwijl Nina de afslag neemt, voelt ze lichte zenuwen opkomen in haar buik. Zou Dean ook komen? Of zou Benthe hem en Melissa niet hebben uitgenodigd? Nadat ze de foto van haar en Marco op Instagram plaatste, heeft ze niks meer van Dean gehoord. Eigenlijk had ze wel verwacht dat hij haar een berichtje zou sturen. Misschien is hij wel boos op haar. Of hij heeft de foto niet gezien, dat kan natuurlijk ook. Ze had wel een paar berichtjes ontvangen van vage kennissen met de vraag of dit haar nieuwe vriend is. Nina had er niet op gereageerd. Laat ze maar lekker denken dat dat zo is. Julia was minder blij met de foto. Ze vroeg of Nina soms een oogje op Marco had. Nee, natuurlijk niet, had Nina gereageerd. Dat ze Marco een verschrikkelijke kwal vindt, heeft ze er maar niet bij gezegd. Julia vroeg zich, terecht, af waarom Nina die foto had geplaatst. Ze durfde niet toe te geven dat het was om Dean jaloers te maken en om aan de wereld te laten zien dat ze haar leven helemaal op orde heeft. Uiteindelijk heeft ze de foto toch maar verwijderd. Het voelt niet goed dat Julia boos op haar is. En daarnaast zal Freek het ook niet leuk vinden als hij de foto ooit te zien krijgt.

Het dorp ziet er verlaten uit. Nina is benieuwd of iedereen het leuk vindt dat ze er is. Het is nu ongeveer twee maanden geleden dat ze naar Utrecht verhuisde en in de tussentijd is ze hier niet teruggekeerd. Ze parkeert haar auto om de hoek van De Engel en loopt richting het dorpsplein. Ondanks dat ze blij is dat ze hier niet meer woont, voelt ze lichte heimwee naar dit gemoedelijke pleintje. Na een paar keer diep adem te hebben gehaald, loopt ze De Engel binnen. 

‘Nina!’ Benthe vliegt haar om de hals. ‘Wat fijn dat je er bent. Ik heb je zo gemist! We hebben zoveel om over bij te praten.’

‘Gefeliciteerd Bent,’ zegt Nina, terwijl ze de knuffel van Benthe beantwoordt. 

In De Engel is het gezellig druk. Naast iedereen die voor Benthe komt, zijn er ook een aantal tafels gevuld met oudere stellen die waarschijnlijk net een hapje hebben gegeten. Snel scant Nina de ruimte en laat ze een zucht ontsnappen als ze concludeert dat Melissa en Dean er niet zijn.

‘Hé!’ Dennis duikt naast haar op. ‘Alles goed?’

‘Ja, prima. En met jou?’

‘Goed, goed. Wat zag ik, heb je een nieuwe vriend?’ 

Nina wist dat ze deze vraag minimaal één keer zou moeten beantwoorden deze avond. En wie anders dan Dennis kon deze vraag het best stellen? Zal het ooit tot hem doordringen dat het tussen hem en Nina niks gaat worden? Even twijfelt ze of ze eerlijk zal zijn, of geheimzinnig zal doen over wie Marco is. Maar misschien heeft ze inmiddels wel genoeg leugens de wereld ingebracht. ‘Nee, dat is de vriend van mijn huisgenoot.’ 

‘Wijntje?’ vraagt Benthe.

Nina is blij dat Benthe het gesprek tussen haar en Dennis onderbreekt. ‘Lekker, ik loop wel even met je mee.’ 

‘Zoek je iemand?’ vraagt Benthe die Nina erop betrapt dat ze nogmaals de hele ruimte in zich opneemt. 

‘Nee… niet echt… of nou…’

‘Ik heb hem niet uitgenodigd hoor. Wat denk jij nou?’

Het gevoel van opluchting zorgt ervoor dat Nina zich iets meer kan ontspannen. Ze kletst bij met een aantal bekenden, waarbij ze vooral deelt hoe geweldig het in Utrecht is. Op het moment dat ze een ice tea green wil bestellen, voelt ze haar telefoon trillen. Ze vist het toestel uit haar zak met de hoop dat het Freek is. Helaas staat de naam Benjamin Visser op het scherm. Ze manoeuvreert zich naar buiten, zodat er minder achtergrondgeluid is, en neemt op.

‘Met Nina.’

‘Nina, met Benjamin.’ Aan zijn stem kan ze horen dat hij op de zakelijke toer is. ‘Ik was net een hapje eten met mijn vader en hij vroeg zich af wanneer hij de eerste versie kan verwachten.’ 

‘Nou, de deadline voor de eerste tienduizend woorden is dinsdag, dus…’

‘Ja, ja, dat weet ik. Maar hij heeft er een beetje haast bij. Zou je het zo alvast op de mail kunnen zetten?’ 

Zo even op de mail zetten? Nina krijgt het plotseling heel warm en voelt haar hartslag omhoogschieten. ‘Uh… Nou, het is nog niet helemaal klaar. En ik…’

‘Je hebt genoeg tijd gehad, Nina. Zo moeilijk kan het niet zijn. Ik wil het morgenochtend voor negen uur in mijn mailbox hebben, dan kan ik het rond lunchtijd met mijn vader bespreken.’

‘Maar Benjamin, ik…’ Nog voordat ze haar zin kan afmaken hoort ze dat hij de verbinding heeft verbroken. Shit. Ze heeft pas vierduizend woorden en die zijn zeker nog niet klaar om opgestuurd te worden. Even blijft ze met de telefoon in haar hand zitten. Wat nu? Dan springt ze op, snelt naar binnen en grijpt haar jas van de kapstok. Op haar weg terug naar de deur ziet ze Benthe staan. 

‘Sorry, schat. Ik moet gaan.’

‘Wat? Hoezo? Je bent er pas net!’ 

Nina weet dat ze haar vriendin hier niet blij mee maakt. De laatste tijd heeft ze te weinig aandacht aan haar besteed, terwijl Benthe haar zo had geholpen met de stap naar Utrecht. Sinds de verhuizing hebben ze elkaar bijna niet gesproken. ‘Ik weet het. Maar mijn werk belde net en…’

Benthe gooit haar armen in de lucht. ‘Het is zaterdag!’ 

Nina kan zien dat Benthe boos op haar is. En ze heeft ook wel een beetje gelijk. Het is inderdaad zaterdag. Maar dit is ook haar kans om een baan te krijgen bij de uitgeverij en een boek te schrijven dat wordt uitgegeven. ‘Ik weet het. Maar die belangrijke klus moet…’

‘Ja, ja, ik snap het al. Je werk is superbelangrijk.’ Ze wuift met haar hand, alsof ze het excuus van Nina uit de lucht wil wissen. ‘Ik zie je later wel weer.’ Na die woorden draait Benthe zich om en loopt ze met grote passen weg in de richting van Dennis. Nina ziet nog net hoe Benthe haar arm om hem heen slaat. Met een ellendig gevoel loopt Nina richting de deur. Als ze het dorpsplein oversteekt en over haar schouder kijkt ziet ze dat Dean haar vanaf het kleine terras van De Engel aanstaart.

Het wordt al licht als Nina die ochtend op de verzendknop drukt. De hele nacht heeft ze doorgewerkt om de eerste tienduizend woorden over het leven van Boudewijn Visser, de rijkste man van Utrecht, op papier te krijgen. Ze heeft zich rot gezocht naar artikelen die iets positiefs over deze man konden zeggen. De woorden die ze al had, heeft ze voor een groot deel herschreven. Het uiteindelijke verhaal is niet iets waar Nina echt trots op is. Liever zou ze eerlijk zijn over deze man en uitzoeken hoe hij werkelijk is. Maar dan is de kans groot dat het nooit uitgegeven gaat worden. Hopelijk vinden Boudewijn en Benjamin het stuk goed genoeg, zodat ze door kan gaan met het schrijven van dit boek. En het zou fijn zijn als de heer Visser zich dan iets meer open kan stellen en haar eerlijk vertelt hoe zijn leven eruitziet en hoe hij is gekomen waar hij nu is. Nina klapt haar laptop dicht en kijkt op haar horloge. Half zes. Nog even een paar uurtjes slapen zal haar goed doen. Ze schuift Noppes opzij en kruipt in haar bed. Voordat ze haar ogen sluit, stuurt ze Freek nog een berichtje. Maandag ziet ze hem gelukkig weer.

Hoofdstuk 16

Met tegenzin sleept Nina zichzelf maandagochtend naar de uitgeverij. Ze ziet enorm op tegen de werkdag, maar kijkt wel uit naar haar afspraakje met Freek van vanavond. De hele zondag heeft ze niks van Benjamin gehoord over het stuk dat ze heeft gestuurd. Hij heeft niet eens laten weten of hij het mailtje heeft ontvangen. Ze heeft haar telefoon wel honderd keer gecontroleerd. Met hartkloppingen loopt ze nu het pand binnen. Annabel kijkt haar nog altijd met vuurspuwende ogen aan vanachter de receptiebalie zodra Nina de hal instapt. Waar maakt dat mens zich toch zo druk om? Zo leuk is Benjamin niet. Met lood in haar schoenen loopt Nina de trap op. De deur van Benjamins kantoor is gesloten. Langzaam opent ze hem en steekt ze haar hoofd om de hoek. Zijn bureaustoel is leeg. Er ontsnapt een diepe zucht die uit haar tenen lijkt te komen. Gelukkig. Dat geeft haar nog even de tijd om tot rust te komen. Ze installeert zich aan haar bureau en pakt de historische roman erbij. Ze legt het manuscript open voor zich en maakt van het moment gebruik om een paar selfies te nemen. Achter het bureau van Benjamin durft ze niet meer te gaan zitten. Eén gênant moment in dit kantoor is genoeg. Misschien kan ze op Instagram net doen alsof ze op een andere locatie aan het werk is. Dan gaat de deur open en van schrik laat Nina haar telefoon op de grond vallen. Ze laat hem liggen en doet net alsof ze de woorden voor haar neus aandachtig leest. 

‘Goedemorgennnnnnnn,’ roept Benjamin met zijn meest vrolijke stem.

‘Morgen,’ antwoordt Nina.

‘Man, wat heb ik me toch een heerlijk weekend gehad. Ik moet Annabel soms echt van me afslaan, joh. Ze is een beest in be...’ 

‘Fijn, ik heb ook een goed weekend gehad,’ roept Nina voordat hij zijn zin kan afmaken. Alsof zij geïnteresseerd is in het seksleven van haar baas. Getver.

Benjamin kijkt haar grijnzend aan. ‘Gevoelig onderwerp?’

Nina negeert zijn vraag en buigt zich weer over het manuscript. De woorden lijken te dansen op het papier. Ze kan zich totaal niet concentreren. Het kost haar moeite om in het verhaal te duiken. Het is niet dat het slecht is, maar ze zou het nooit uit zichzelf hebben gelezen. Waarom zegt Benjamin niks over haar stuk? Achter zich hoort ze hem op zijn stoel plaatsnemen en zijn laptop aanzetten. Misschien moet ze het hem gewoon vragen. Of is ze dan ongeduldig? Ze besluit nog vijf minuten te wachten. Benjamin verlaat het kantoor en Nina hoort hem lachen op de gang. Dan komt hij terug met een kop koffie en gaat hij weer zitten. In haar hoofd telt Nina af van twintig naar nul. Bij de nul moet ze van zichzelf omdraaien en het gesprek starten. 

Drie, tweeëneenhalf, één, een half, een kwart… ‘Wat vond je van het stuk dat ik heb geschreven?’ 

Benjamin zet zijn mok op tafel en kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Als hij niks zegt, voegt ze eraan toe: ‘Dat stuk dat ik heb geschreven over je vader. Dat wat je gisteren voor negen uur wilde hebben, omdat je het met je vader…’

‘Oh dat,’ zegt Benjamin met een glimlach. ‘Niet zo ongeduldig.’

Nina’s wenkbrauwen schieten als vanzelf omhoog. Ongeduldig? Hij is degene die afgelopen weekend ongeduldig was! Ze heeft haar hele weekend omgegooid om ervoor te zorgen dat hij het stuk veel eerder dan afgesproken in zijn mailbox had.

Benjamin neemt een slok van zijn koffie en doorbreekt dan de stilte. ‘Hij had het druk gisteren, dus hij heeft er nog niet naar kunnen kijken.’

‘Maar je wilde het per se hebben!’ roept Nina uit.

‘Rustig, rustig. Hij zei dat hij er deze week naar gaat kijken. Dus je hoort het eind van de week van me.’

Verslagen kijkt Nina hem aan. Ze had dus net zo goed wél op het feestje van Benthe kunnen blijven. ‘Oké,’ mompelt ze teleurgesteld. Daarna draait ze zich om en gaat ze weer verder met de historische roman voor haar neus. Of tenminste, ze doet een poging. 

Nu ze voor de tweede keer richting het restaurant loopt waar ze met Freek heeft afgesproken, heeft ze geen navigatie nodig. Aangezien de vorige keer dat ze hier hadden afgesproken iets anders verliep dan gepland, proberen ze het vanavond opnieuw. Dit keer heeft Nina haar pumps ingeruild voor zwarte sandalen. En haar rode jurk heeft plaatsgemaakt voor het gele exemplaar van ByMaaike. Nu ze niet op hoge hakken loopt, hoeft ze ook niet bang te zijn voor weer een gênant moment. Freek zit aan hetzelfde tafeltje als vorige week. Hij kijkt op en zijn mondhoeken krullen omhoog als hij Nina aan ziet komen lopen. Nina’s hart maakt een sprongetje. Wat ziet hij er toch heerlijk uit. Het liefst zou ze het eten overslaan en direct weer met hem het bed induiken. Maar dan geeft ze misschien een verkeerd signaal af. Ze wil niet dat hij denkt dat het haar alleen daar om draait. Als ze aankomt bij de tafel staat Freek op. Nina buigt zich voorover om hem te zoenen, maar hij ontwijkt haar mond en haar lippen komen op zijn wang terecht. 

‘Je ziet er prachtig uit,’ zegt hij glimlachend. 

‘Jij ook.’ En daar is niks van gelogen. Het blauw met wit gestreepte shirt zit strak om zijn gespierde lijf. De zongebruinde huid verraadt dat hij veel in de zon heeft gezeten deze zomer. In plaats van tegenover hem te gaan zitten, neemt Nina plaats op de stoel naast hem. Dan zit ze namelijk dichter bij hem en kan ze hem af en toe even aanraken.

‘Ditmaal geen grandioze entree?’

Nina had gehoopt dat ze dat fiasco wel achter zich konden laten, maar desondanks brengt de herinnering een glimlach op haar gezicht. ‘Wie weet volgende keer weer,’ zegt ze flirterig, terwijl ze zich naar hem toe buigt. 

In plaats van op haar actie in te gaan, pakt Freek snel de kaart. ‘Ze hebben hier heel lekkere dingen. Wat neem jij?’

Dit is al de tweede keer dat hij een zoen ontwijkt. Wat is hier aan de hand? Als hij niet met haar had willen afspreken, had hij vast wel afgezegd. Toch? Niet-begrijpend blijft Nina naar hem kijken.

‘Nou?’ Zijn ogen schieten snel weer naar de gerechten. ‘Wat is er?’

‘Ligt het aan mij, of ontwijk je elke mogelijkheid om mij te zoenen?’

Hij lacht hardop en kijkt haar dan met een zwoele blik aan. ‘In de beheersing zit het genot, lieve schat. Ik bouw gewoon de spanning een beetje op.’

En die spanning is inmiddels dubbel en dwars aanwezig. Het liefst zou Nina hem direct bespringen. Kunnen ze niet gewoon gelijk doorgaan naar het toetje en dit deel overslaan? 

Alsof Freek haar gedachten kan lezen, fluistert hij: ‘We kunnen anders ook gewoon naar mijn huis gaan en een pizza bestellen.’

Daar hoeft Nina niet lang over na te denken. Ze pakt haar tas. ‘Goed idee.’

Hoofdstuk 17

Sinds maandagavond zit Nina op een roze wolk. De date met Freek en zijn lieve woorden van die avond hebben haar compleet verliefd op hem gemaakt. Eigenlijk is hij perfect. Hij is knap, hij is charmant en hij heeft een heel goede baan. Wat hij precies voor werk doet, had Nina niet helemaal begrepen. Iets met ICT en computers. Het is zo druk op zijn werk dat hij veel moet overwerken. Ze baalt ervan dat ze hem pas over een week weer kan zien. Hij zei dat ze dan wel iets had om naar uit te kijken. En daar heeft hij helemaal gelijk in. Ze kijkt er enorm naar uit. De gedachten aan hem slepen haar door de lange dagen bij Domstad Publishing heen. Gelukkig is dit haar laatste werkdag van deze week. Het onderwerp Nina-is-hopeloos-verliefd-op-Benjamin lijkt deze week op een lager pitje te staan. Annabel hangt nog steeds irritant vaak rond in het kantoor van Benjamin, maar Nina probeert zich daar zo min mogelijk van aan te trekken. 

Als Benjamin die ochtend het kantoor binnenstapt, voelt Nina de spanning in haar lijf toenemen. Vandaag zal hij gaan zeggen wat hij en zijn vader van het stuk vinden dat ze heeft geschreven. Ze gaat ervan uit dat het wel goed zit. Anders had ze al wel eerder iets gehoord, toch? Zelfverzekerd staat Nina op.

‘Goedemorgen Benjamin,’ zegt ze poeslief.

‘Morgen.’ Benjamin bladert door de stapel papier die op zijn bureau ligt.

‘Nieuw manuscript?’

‘Huh, wat?’

Nina knikt naar de stapel. ‘Of dat een nieuw manuscript is,’ zegt ze met een glimlach. 

Benjamin zucht. ‘Zoiets, ja.’

Ondanks dat Nina merkt dat hij niet in een geweldige bui is, gaat ze toch de poging wagen. ‘Heb je toevallig je vader… uh, ik bedoel Boudewijn al gesproken?’

‘Die spreek ik bijna elke dag. Hoezo?’

Nina’s zelfverzekerdheid van zojuist neemt met de seconde af. ‘Nou… over dat eh… dat stuk dat ik heb geschreven?’ vraagt ze zo voorzichtig mogelijk.

‘Oh ja.’ Hij zucht overdreven hard. ‘Ik heb de opdracht aan Deborah gegeven.’

Ze kijkt hem niet-begrijpend aan. ‘Aan Deborah gegeven? Waarom?’

‘Tja,’ zucht Benjamin. ‘Je hebt een leuk smoeltje, Nina, maar het schrijfwerk moeten we maar gewoon aan de professionals overlaten.’ 

Wat?! Nina wil het uitschreeuwen. Maar in plaats daarvan zegt ze met een zachte stem: ‘Was het niet goed?’ 

Benjamin staat op en komt leunend tegen haar bureau aan staan met zijn armen over elkaar. ‘Het was ook weer niet superslecht of zo. Maar ja, het is gewoon niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. Je moet nog een beetje oefenen.’ 

Annabel verschijnt in de deuropening. Tuurlijk, heb je haar ook weer. Met haar nepnagels en oranje uitgeslagen hoofd van de spraytan. ‘Heb je even een momentje?’ vraagt ze aan Benjamin zonder Nina een blik waardig te gunnen. 

Benjamin knikt naar haar en kijkt dan weer naar Nina. ‘Hou jij je nou maar lekker bezig met het lezen van manuscripten.’ Hij loopt naar de deur. ‘Oh, en voor ik het vergeet: dat pak dat daar hangt, mag naar de stomerij.’ Dan verdwijnt hij uit het zicht. 

Nina wil schreeuwen, schelden, slaan en Benjamins hoofd tegen de muur aan duwen. Ze wil dat bespottelijke lachje van zijn gezicht vegen en zijn lelijke stropdas in zijn mond proppen. Haar blik wordt troebel van de tranen die opkomen. Dikke druppels vallen op de roman voor haar. Maar het kan haar niks schelen. Benjamin kan de pot op. Het schrijfwerk moeten we maar gewoon aan de professionals overlaten. Zijn harde woorden klinken door in haar hoofd. En haar onzekerheid groeit. Heeft ze zichzelf overschat? Kan ze dit eigenlijk helemaal niet? Waren de lovende woorden van anderen die haar verhalen hebben gelezen dan gelogen? Boos veegt ze de tranen van haar gezicht. Benjamin is haar tranen niet waard. Deze baan is haar tranen niet waard. 

Fluitend keert Benjamin terug in het kantoor. ‘Hoe gaat het eigenlijk met die historische roman?’

Nina negeert zijn vraag en veegt de papieren voor haar neus bij elkaar op een stapel. Met een ruk staat ze op met het manuscript in haar handen. Het komt met een plof op het bureau van Benjamin terecht. ‘Ik stop ermee.’ 

Benjamin legt zijn pen neer en kijkt haar aan. ‘Bevalt het verhaal je niet, mevrouw? Ach, soms moet je dingen doen die je liever niet…’ 

‘Het verhaal is prima. Tenminste, voor zover ik het heb gelezen. Maar ik ben klaar met jou en met deze uitgeverij,’ hoort Nina zichzelf zeggen. Waar komt dit lef ineens vandaan? 

‘Wat zeg je?’ 

‘Dat ik er klaar mee ben, Benjamin. Ik stop ermee.’ Nina kan zelf niet geloven dat ze deze woorden echt uitspreekt. Werken bij een grote uitgeverij was haar droom. Dit is de perfecte baan waar ze zo hard naar op zoek is geweest. Een baan hier zou haar toekomst helemaal veranderen en zou ervoor zorgen dat ze zich eindelijk gelukkig gaat voelen. Met deze impulsieve actie valt die toekomst nu sowieso in duigen.

Benjamin leunt achterover in zijn stoel en kijkt haar aan. ‘Ach, Tindermeisje. Waar komt dit nou vandaan? Waar zijn je grote dromen gebleven? Ben je teleurgesteld dat iemand je verhaal niet goed genoeg vindt?’ Hij kijkt haar met een quasi bezorgde blik aan.

Nina voelt het bloed in haar aderen een kookpunt bereiken. ‘Mijn grote dromen zijn nergens heen gegaan. Ze zitten nog steeds hier.’ Ze legt haar rechterhand op haar hart. ‘Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik mijn dromen hier niet waar wil maken.’ Ze draait zich om en pakt haar tas. 

‘Weet je, Nina, ik denk dat jij je dromen hier niet eens waar kán maken. Met deze actie laat je zien dat je een grote functie binnen Domstad Publishing niet aankan. En een boek schrijven, daar is wel meer voor nodig dan alleen maar een grote droom. Helaas heb jij dat niet in je.’ 

Au, dat doet pijn. Nina voelt de tranen branden in haar ogen, maar wil zich niet laten kennen. ‘Dat zullen we nog wel zien,’ zegt ze met een trilling in haar stem. 

Op het moment dat ze de deuropening bereikt, roept Benjamin: ‘Dag Tindermeisje, succes met je onbereikbare dromen.’ 

Als Nina een paar minuten later de deur van Domstad Publishing uitloopt en het gebouw achter zich laat, voelt het alsof er een last van haar schouders valt. De tranen, die ze op haar weg naar buiten inhield, laat ze nu stromen. De woorden van Benjamin galmen nog na in haar oren. Zijn haar dromen te groot? Vraagt ze te veel van zichzelf? In gedachten verzonken loopt ze de Oudegracht af. Ze pakt haar telefoon en belt Freek. Na een paar keer overgaan krijgt ze zijn voicemail. Hij is vast hard aan het werk. De hemel lijkt open te breken en dikke regendruppels mengen zich met de tranen op Nina’s gezicht. Ze begint te rennen. Het voelt alsof ze harder rent dan ooit tevoren. De regen en de wind maken haar niets uit. Het besluit weg te gaan bij Domstad Publishing zorgt ervoor dat ze zich vrij voelt. Door de tranen heen verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Even later duwt ze hijgend en doorweekt de deur van Elly’s Boeken open. Vanachter de toonbank kijkt Elly haar aan. 

‘Hé, Nina. Kom snel bin…’

‘Staat je aanbod nog steeds?’

Hoofdstuk 18

Op het moment dat Nina de deur achter zich dicht hoort vallen, merkt ze pas op dat er een man aan de toonbank staat. Hij, die haar vaag bekend voorkomt, staat samen met Elly naar haar te staren. De druppels lopen langs Nina’s gezicht naar beneden en ze staat te hijgen alsof ze zojuist een marathon heeft gerend in plaats van driehonderd meter. Ze bedenkt zich dat haar mascara waarschijnlijk tot haar kin zit uitgesmeerd en plotseling schaamt ze zich. Wat staat ze hier nou idioot te doen? Stormt ze zomaar Elly’s Boeken binnen en roept ze in een opwelling of ze niet gewoon hier kan komen werken? Elly had het haar wel al aangeboden, maar toch. Eigenlijk is dit niet écht de baan die ze wil.

De warme stem van Elly doorbreekt Nina’s gepieker. ‘Maar natuurlijk. Dat had ik toch al gezegd?’ Ze loopt achter de toonbank vandaan. ‘Maar nu ga ik eerst een handdoek voor je pakken.’ 

Elly duwt Nina voorzichtig richting een krukje dat bij een van de boekenkasten staat. Nina gaat zitten en staart naar haar voeten. Ze durft onder geen beding op te kijken. Die man zal wel denken dat ze een of andere kleuter is die bij haar grootmoeder op visite komt, in plaats van een volwassen vrouw van dertig. 

Zijn stem doorbreekt de stilte. ‘Dus jij hebt deze wonderwinkel ook ontdekt?’ 

‘Ja,’ antwoordt Nina zonder op te kijken. Ze probeert de schade aan haar gezicht enigszins te beperken door als een idioot de druppels rondom haar ogen weg te vegen. Aan de zwarte vegen op haar vingers kan ze zien dat de mascara inderdaad overal zit. Gelukkig ziet ze vanuit haar ooghoek dat Elly komt aangelopen met een doos tissues en een handdoek. 

‘Hier, kijk eens aan.’

Nina glimlacht dankbaar naar haar. ‘Dank je, Elly. Je zal wel denken: “Wat ziet ze eruit?” maar het regent en op mijn werk…’

‘Ach, doe niet zo mal! Je bent nog steeds prachtig.’ Elly knijpt haar zachtjes in haar schouder.

‘Mag ik me even opfrissen in het toilet?’ 

‘Dat hoef je toch niet te vragen. Natuurlijk mag dat. Ik zal een kopje thee voor ons zetten, dan mag je me zo alles uitleggen.’ 

Met haar gezicht verborgen achter de handdoek mompelt Nina gedag tegen de man die haar nog steeds aanstaart en loopt ze door de winkel naar achteren. Naast de kleine keuken bevindt zich het toilet. Ze schiet naar binnen en neemt de schade op. Juist. Een pandabeer XL is er niks bij. Misschien moet ze toch maar eens waterproof mascara aanschaffen. Daarmee voorkomt ze in elk geval dat ze eruitziet als een lijk dat net onder de grond vandaan komt gekropen. Ze houdt het puntje van de handdoek onder de kraan en veegt het zwart uit haar gezicht. Helaas kan ze haar rode ogen van het huilen niet wegtoveren. Na een paar tellen kijkt ze in de spiegel. De pandabeer heeft plaatsgemaakt voor een bleek babygezicht. Geweldig. 

‘Ga lekker zitten,’ zegt Elly zodra Nina de wc uitkomt. Elly zit aan de kleine tafel in de keuken. Voor haar staat een dampende mok thee en een schaal met koekjes. 

Dankbaar neemt Nina plaats op de klapstoel. Wat is ze toch een aardig mens, die Elly. In een flits denkt Nina weer aan haar oma. Het hadden zussen kunnen zijn, die twee. Wat had ze hier graag met haar oma gezeten. Zij gaf altijd goede raad en Nina kon bij haar altijd terecht met haar vragen, verhalen en problemen. 

‘Dankjewel.’ Nina neemt de mok in haar handen. ‘Die man zal wel gedacht hebben… Sorry hoor, dat ik zomaar ineens kom binnenstormen en…’

‘Dat geeft helemaal niks, lieverd. Sam vond het niet erg.’ 

Sam dus. Nina heeft nog steeds het gevoel dat ze die man kent, maar zijn naam doet geen belletje rinkelen. 

Elly schuift de koekjes naar Nina toe. ‘Ik heb ze zelf gebakken.’

Nina pakt een koekje en neemt een hap. Ze spert haar ogen wijd open. ‘Oh, ze zijn heewlijk,’ zegt ze met haar mond vol.

‘Geheim recept,’ zegt Elly glimlachend. En zodra Nina haar koekje op heeft, voegt ze daaraan toe: ‘En leg nou eerst eens uit waarom je hier als een verzopen katje komt binnenstormen.’

Nina vertelt haar het hele verhaal. Vanaf het begin bij Domstad Publishing, over hoe Benjamin haar deed geloven dat ze niet kan schrijven, over de biografie over Boudewijn Visser. Ze vertelt over het feestje van Benthe en hoe ze daar is weggerend om tot vroeg in de ochtend aan het verhaal te werken. Over de woorden die Benjamin zei die haar pijn hebben gedaan. Ze vertelt zelfs over haar boekendroom en hoe haar ideeën liggen te verstoffen onder haar bed. En terwijl ze praat, kijkt Elly haar met een bezorgde blik aan. Af en toe mompelt ze ‘ach, nee toch’ of ‘och kindje’, maar verder biedt ze vooral een luisterend oor. Als Nina klaar is met haar geratel, voelt ze zich opgelucht. Tegenover Elly hoeft ze niet net te doen alsof haar leven perfect is. Alsof alles volgens plan verloopt en ze de tijd van haar leven heeft. Terwijl ze hier zit aan het tafeltje in deze boekenwinkel, kan ze gewoon weer even Nina zijn. 

‘Naar die Benjamin moet je niet luisteren. Die is net als zijn vader een stomkop. Heel goed dat je ontslag hebt genomen. Ik had je al gezegd dat ik alleen maar ellendige verhalen over die uitgeverij hoor.’ Elly zegt nog net niet told you so, al hoort Nina dat dat wel is wat ze eigenlijk zou willen zeggen. ‘En wat betreft je werk hier: dat lijkt me hartstikke leuk.’ Elly slaat haar handen tegen elkaar en glimlacht van oor tot oor. ‘Heel gezellig. En ik kan je hulp goed gebruiken.’ 

‘Dat is heel lief van je. Dankjewel.’ 

Door de stromende regen fietst Nina terug naar huis. Haar laatste werkdag bij Domstad Publishing duurde vandaag welgeteld een uur en daarna heeft ze tot na lunchtijd bij Elly’s Boeken gezeten. Elly stelde voor dat Nina eerst een paar dagen vrij neemt en dat ze vanaf volgende week vier dagen per week komt werken in de boekenwinkel. De andere dagen kan ze dan mooi gebruiken om haar boek te schrijven, aldus Elly. Net als haar oma lijkt Elly meer vertrouwen in Nina te hebben dan zijzelf. Ondanks dat ze niets liever wil dan een boek schrijven, moet ze toch echt eerst haar leven een beetje op de rit krijgen. Dat ze weg is bij de uitgeverij voelt als een opluchting, maar ook als falen. Naar die perfecte baan met een geweldig salaris kan ze wel fluiten. Het eerste wat ze zo doet, is dat vel papier van de muur rukken. Doorweekt sjokt ze de trap op en opent de deur naar het appartement. 

‘Ik ben zo benieuwd hoe ze zal reageren,’ hoort ze Julia’s gedempte stem vanuit de keuken. ‘Ik bedoel, ze woont hier natuurlijk pas net.’

‘Ach joh, ze komt er wel overheen,’ klinkt de stem van Marco nu.

Nina verstijft. Het is niet haar bedoeling om Julia en Marco af te luisteren, maar toch blijft ze staan. 

‘Ja, vast wel. En anders… Tja, het is ook niet mijn probleem.’ 

‘Precies. Maak je niet druk, joh.’ 

Het liefst zou Nina de keuken binnenstormen en vragen waar ze het over hebben. In plaats daarvan sluit ze zachtjes de voordeur en hangt ze haar natte jas aan de kapstok. Op haar tenen sluipt ze naar haar slaapkamer. Zodra ze binnenkomt, staat Noppes op van het inmiddels behaarde kussen en begroet de kat haar met een paar flink stevige kopjes tegen haar been. Doordat de broek nat is, blijven zijn haren direct plakken en laat hij een deel van zijn vacht achter. Nina tilt hem op en drukt hem stevig tegen zich aan. Noppes, die het daar nooit mee eens is, probeert zich direct los te wurmen onder luid gemiauw. Ze gooit hem op het bed en zet haar rugzak naast zich neer. Het papier met punten voor de perfecte baan staart haar aan vanaf de muur. Het spot bijna met haar. Zo van: zie je wel dat je het niet in je hebt. De punten op deze lijst zijn veel te veel gevraagd. Dat verdien je helemaal niet. Zwakkeling. Wat ga je nou weer bij die boekenwinkel doen? Alsof je daar je perfecte leven gaat vinden. Genoeg! Met een ruk trekt Nina het schreeuwerige papier van de muur en scheurt het in kleine stukjes. Op dat moment hoort ze de deur zachtjes opengaan. Julia staat twijfelend in de deuropening. 

‘Hé, Nien. Ik heb je helemaal niet thuis horen komen. Maar ik zag je natte jas aan de kapstok, dus ik dacht…’ Julia zwijgt even als ze Nina’s gezicht ziet. ‘Gaat het wel met je?’

‘Het gaat prima.’ Het komt er botter uit dan Nina zou willen.

‘Ik, eh… ik wilde het eigenlijk ergens met je over hebben. Komt dat uit?’ 

Nee, dat komt niet uit. Verdwijn. Zak door de grond. Donder op. Nina zucht. ‘Ja, hoor.’ 

Julia, die merkt dat Nina niet in haar beste humeur is, zegt twijfelend: ‘Nou, het zit dus zo. Eigenlijk… nou… Je weet dat…’

‘Zeg het nou maar gewoon. Wat is er?’

‘Nou, Marco en ik zijn nu al een tijdje samen… en eigenlijk eh… denken we dat het wel een goed moment is om te gaan samenwonen.’

Julia’s woorden slaan in als een bom. Eerst was Marco “alleen maar voor de fun” en stelde het allemaal vooral niet te veel voor. En nu gaan die twee ineens samenwonen? ‘Oh, uh… wat leuk voor jullie,’ weet Nina uit te brengen. 

Julia’s gezicht wordt iets vrolijker. ‘Ja, hè? Ik heb er ook helemaal zin in.’

‘Snap ik,’ liegt Nina. Eigenlijk snapt ze er helemaal niks van. Als ze zelf met Marco zou moeten samenwonen, zou ze gek worden. Maar ach, Julia vindt hem dus blijkbaar wel echt leuk.

‘Er is alleen een klein dingetje,’ vervolgt Julia haar verhaal. 

Natuurlijk. Er komt nog meer. ‘Wat dan?’ 

Julia laat even een korte stilte vallen en zegt dan: ‘Nou, dat we wel in dit huis willen wonen eigenlijk.’ 

‘Oké,’ weet Nina uit te brengen. Het kwartje valt nog niet helemaal. 

‘Ja, dus eh… nou ja, dat betekent… dat jij dus wel op zoek moet naar een nieuwe woonplek.’ Julia’s wangen kleuren een beetje rood. 

Het kwartje valt. Julia wil haar dus weg hebben. Nina staat in de weg van haar geluk met Marco. Hij mag in dit appartement komen wonen, maar zij moet dus oprotten. Plaatsmaken voor die kwal. Net toen ze dacht dat deze dag niet erger kon. Super. Naast haar baan kan ze nu ook gedag zeggen tegen haar woning. Misschien mag ze een verhuisdoos van Marco lenen, zodat ze onder een brug kan gaan liggen.

Hoofdstuk 19

Na een onrustige nacht pakt Nina haar laptop erbij. De hele nacht heeft ze liggen nadenken over hoe het nu verder moet. Van Freek heeft ze ook nog steeds niks gehoord. De angst dat hij haar toch niet zo leuk vindt, overvalt haar. Hij is op dit moment het enige lichtpuntje in haar leven. Naast het tijdelijke baantje bij Elly dan. Het werk bij Elly’s Boeken levert haar niet genoeg geld op om een woning te kunnen huren. Ze heeft dus een extra baan nodig of ze moet weer een woning vinden die ze kan delen met iemand anders. Nina scrolt door de verschillende vacaturesites en klikt een vacature aan voor journalist bij het Utrechts Stadsblad. Dit zou weleens de perfecte baan kunnen zijn. Ze leest de vacature nog een paar keer door en begint dan aan het schrijven van haar sollicitatiebrief. Ervaring bij een grote krant of tijdschrift heeft ze niet, maar hopelijk zien ze dat door de vingers. Als ze in haar brief enthousiast genoeg overkomt, nodigen ze haar vast uit voor een gesprek. Ze past de motivatiebrief, die ze al voor meerdere sollicitaties heeft gebruikt, een beetje aan en verstuurt hem samen met haar cv naar het aangegeven mailadres. Tevreden leunt ze achterover. Misschien kan ze haar werk bij Elly hier wel mee combineren. Ze denkt nog eens terug aan wat Elly zei: Dat boek moet je gewoon gaan schrijven, Nina. Je moet ergens beginnen. Vastbesloten opent Nina een leeg document op haar laptop en ze staart naar het blanco scherm. Ze wil dit boek zo graag schrijven, maar ze weet niet waar te beginnen. Uit een doos onder haar bed pakt ze het notitieboekje waarin ze al een aantal maanden aantekeningen maakt voor haar feelgoodroman. Ze leest de losse flarden en probeert zich te herinneren waar ze heen wilde met dit verhaal. De volgeschreven pagina’s lijken ineens niet van haar te zijn.

Een pop-up op haar laptop laat weten dat ze een mail heeft ontvangen. Haar hart gaat sneller kloppen als ze ziet dat hij afkomstig is van het Utrechts Stadsblad. Dat is snel. Beste Nina, bedankt voor je reactie op onze vacature. Wij hebben de vacature inmiddels intern kunnen invullen en zijn dus niet langer op zoek naar een journalist. Met een klap slaat Nina haar laptop dicht. Had die vacature dan ook van de website afgehaald! Ze is het spuugzat steeds te solliciteren en vervolgens afwijzingen te ontvangen. Eigenlijk is ze het allemaal zat. Ze heeft frisse lucht nodig. Ze grijpt haar tas van de grond en grist haar autosleutel van het bureau. 

Ruim een uur later parkeert Nina haar auto op de parkeerplaats van het bos in de buurt van het dorp. Het bos waar ze voor het laatst met haar moeder heeft gewandeld. Misschien moet ze bij haar moeder langsgaan en eerlijk zijn, maar daar heeft ze nu geen behoefte aan. En net doen alsof het geweldig goed met haar gaat lukt nu ook even niet. Nina slaat het portier dicht en doet haar auto op slot. Dan steekt ze haar handen in de zakken van haar leren jasje en loopt ze over het smalle pad het bos in. Er is niemand te zien. Ze merkt dat de stilte en de rust ervoor zorgen dat ze zich kan ontspannen. Voor een paar tellen sluit ze haar ogen. Ze snuift de boslucht op. Heerlijk. Even denkt ze niet aan alles wat mislukt in haar leven. Voor een kort moment is haar hoofd leeg. Ondanks dat ze pas even in het bos is, voelt ze zich al beter. Herinneringen aan vroeger stromen haar hoofd binnen en het piekeren begint weer. Dean, Freek, een baan, een huis. Dan schiet er plotseling een tennisbal langs haar hoofd en schrikt Nina op uit haar gedachten. Een hond rent langs haar heen en achter zich hoort ze ‘sorry!’ Nina kijkt niet om. Gooi die tennisbal lekker de andere kant op, moppert ze in zichzelf. De hond, die inmiddels de bal heeft gevonden, is begonnen aan de terugtocht. Op het moment dat hij dichterbij komt, houdt Nina even haar adem in. Dit meen je niet. Met een ruk draait ze zich om. De persoon achter haar komt steeds dichterbij. Nina zakt door haar knieën en aait de hond door zijn witte met zwarte vacht. ‘Hé, Boef.’ Dan werpt ze de bal zo ver als ze kan. De hond rent er direct achteraan en verdwijnt tussen de bomen.

‘Nina!’ roept de persoon achter haar.

Ze draait zich om en ziet hoe Dennis het laatste stukje naar haar toe rent. ‘Hoi, Dennis.’

‘Wat doe jij nou hier?’

Boef is inmiddels alweer terug met de bal en laat hem voor Nina op de grond vallen. ‘Je bekogelt mij met tennisballen,’ zegt ze lachend. 

‘Ik zei toch sorry. De bal kwam verder dan ik had verwacht.’ Dennis pakt de bal op en gooit hem nog een keer weg. ‘Maar wat brengt jou in dit bos?’

‘Ik had even wat frisse lucht nodig.’

Dennis lacht hardop. ‘En in Utrecht is geen frisse lucht?’

‘Ja… jawel… maar ik… ik vind het in dit bos gewoon heel fijn. Sinds ik ben verhuisd ben ik hier eigenlijk niet meer geweest.’

‘Zullen we samen een stukje lopen?’ Dennis kijkt haar aan. ‘Of probeer je me nog steeds te ontlopen?’

Ondanks dat Nina hier is gekomen om alleen te zijn, vindt ze het prettig om met iemand te kunnen praten. En aangezien Freek niks van zich laat horen, lijkt Dennis op dit moment de enige man op aarde die haar nog wél wil. Een beetje mannelijke aandacht is nu meer dan welkom. En de wirwar aan gedachten die door haar hoofd gaan, wordt er niet beter op als ze hier in haar eentje loopt. ‘Gezellig.’

‘Hoe gaat het met je?’ vraagt Dennis, terwijl ze langzaam beginnen te lopen. 

Nina slaakt een diepe zucht. ‘Wil je de waarheid of een sociaal wenselijk antwoord?’

‘De waarheid natuurlijk. Anders kan je net zo goed niks zeggen.’ 

‘Ik weet niet eens waar ik moet beginnen.’

Dennis kijkt haar bezorgd aan. ‘Is het zo erg?’

‘Het voelt alsof mijn leven een puinhoop is op het moment.’ 

‘Hoe komt dat?’

Nina weet niet goed waarom, maar ze begint te ratelen. Over haar werk bij Domstad Publishing en over Benjamin, waarbij ze verzwijgt dat het eigenlijk een stage was. Ze vertelt over de sollicitaties die ze heeft verstuurd, de afwijzingen die ze heeft ontvangen en haar spaarrekening die inmiddels leeg is. Over hoe Julia de leukste huisgenoot leek te zijn, maar vervolgens alles verpestte. Dat ze nu op zoek moet gaan naar een nieuwe woning en dat ze geen idee heeft waar ze moet beginnen. En over Dean die in haar hoofd blijft zitten en haar niet met rust laat. Over Freek zegt ze niks, al weet ze zelf niet goed waarom. Al die tijd loopt Dennis zwijgend naast haar, terwijl hij af en toe met zijn hand over haar rug wrijft. Alle frustratie van de afgelopen weken komt eruit. Ze had nooit verwacht dat ze haar hart zou luchten bij Dennis. 

‘Jeetje, ik had geen idee,’ zegt Dennis als Nina is uitgeraasd. ‘Ik dacht dat je helemaal op je plek zat daar in Utrecht.’ 

Nina glimlacht door haar tranen heen. ‘Was dat maar waar. Ik ben een sukkel.’

‘Niet waar. Je bent een topper. Dat zie je alleen zelf even niet.’

Plotseling bedenkt Nina zich dat Dennis nu haar grootste geheim weet. Wat als hij dit allemaal in het dorp rondbazuint? ‘Wil je alles wat ik je net heb gezegd alsjeblieft voor je houden?’

Dennis knijpt kort in haar hand. ‘Tuurlijk.’

Zwijgend loopt Nina verder. Een kort moment voelt ze de verleiding om Dennis te omhelzen. Om zich weer heel even gewild te voelen. Hij ziet er best goed uit vandaag in zijn leren jack. Waarom kan het ook alweer niks worden tussen hen? Oh ja, dat stomme dorp. 

‘Hoe is het met jou?’

Dennis laat een stilte vallen. 

‘Nou? Ik heb net ook mijn hele levensverhaal met jou gedeeld.’

‘Ik wil je geen rotgevoel geven,’ zegt Dennis dan voorzichtig. 

‘Nou, erger dan dit kan het toch niet meer worden.’ Nina lacht. ‘Kom op.’

Dennis kijkt haar aan. ‘Nou, ik wilde het je eigenlijk al op het feestje van Benthe zeggen, maar je wilde niet luisteren.’ Hij kijkt naar de grond. ‘Maar ik heb dus sinds een paar weken een vriendin.’

‘Wat?!’ Het is eruit voordat ze er erg in heeft. Dennis een vriendin? En dat terwijl ze dacht dat Dennis háár nog steeds wilde. Nina is met stomheid geslagen. ‘Wie, wat, waar?’

‘Beloof je niet gek te worden?’

‘Nee, kom nou, zeg op!’

‘Het is… Benthe.’ 

De twinkeling in zijn ogen is niet te missen. 

De mededeling dat Dennis en Benthe nu een relatie hebben, is het bewijs dat het leven in het dorp gewoon verdergaat sinds Nina er is vertrokken. Het is ook het bewijs van het feit dat Nina zich veel te weinig heeft geïnteresseerd in haar vriendin en in hoe het met haar gaat. Tijdens de autorit terug naar Utrecht wisselen gevoelens van boosheid, jaloezie en schuld zich af. Boos is ze vooral op zichzelf. Ze is veel te veel bezig geweest met haar eigen leven. En jaloers is ze omdat naast Julia en Marco, en Benjamin en Annabel, nu ook Dennis en Benthe de liefde lijken te hebben gevonden. Dat het tussen Dean en Melissa niet goed gaat, is een schrale troost. Maar ook dat vindt Nina gemeen van zichzelf. Het is niet dat ze het de anderen niet gunt. Maar ze wil zelf ook gelukkig zijn. De man die dat waar moet maken, ziet ze gelukkig over twee dagen weer. Als hij dan tenminste wel iets laat horen.

Hoofdstuk 20

Nien!’ schreeuwt Manon aan de andere kant van de lijn. Ze zegt het zo hard dat Nina’s oor er pijn van doet. ‘Wat doe je komend weekend?’

Over die vraag hoeft Nina niet lang na te denken. Haar weekenden zijn altijd belachelijk weinig gevuld. ‘Uh, niet zoveel. Wat dan?’

‘Daar hoopte ik al op. Ik heb een weekje vrij en heb spontaan bedacht dat ik Barcelona voor een paar dagen verruil voor ons kikkerlandje.’ Lachend voegt Manon eraan toe: ‘Want zeg nou zelf, er gaat niets boven een heerlijke Nederlandse bui.’

‘Wat leuk!’ roept Nina uit.

‘Dus schrap alles wat je wél had gepland maar uit je agenda. Ik zat te denken om vrijdagavond naar je toe te komen. Ik ben reuze benieuwd hoe je nieuwe leven daar is. Goed idee?’

Ook over die vraag hoeft Nina niet lang na te denken. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ze Manon heeft gezien. Het aanbod om een paar weken terug bij haar langs te komen in Barcelona heeft Nina met pijn in haar hart afgewezen. Haar gekrompen spaarrekening liet het niet toe. Dus dat Manon nu naar haar toe komt, is het beste nieuws dat ze in tijden heeft gehoord. ‘Geweldig idee!’ 

‘Super! Ik heb er enorm veel zin in om je te zien. En we hebben zoveel om over bij te kletsen. Ik laat je nog wel weten hoe laat ik er ben. Tot vrijdag!’ Voordat Nina gedag kan zeggen heeft Manon al opgehangen. Even blijft ze met haar telefoon in haar hand zitten. Vrijdag ziet ze haar eindelijk weer. Het idee alleen al maakt dat Nina zich een stuk beter voelt dan toen ze vanochtend opstond. Ze hebben inderdaad veel om over bij te praten. Moet ze eerlijk zijn tegen Manon over hoe het met haar gaat? Of moet ze haar perfecte Instagramleven blijven ophouden?

De volgende ochtend stapt Nina op haar fiets. Vandaag is haar eerste echte werkdag bij Elly’s Boeken en eigenlijk heeft ze er heel veel zin in. Dat komt mede doordat ze Freek vanavond eindelijk ziet. Eerst was ze bang dat hij haar zou laten zitten. Maar gistermiddag werd er een bos rozen bij haar thuis bezorgd. Op het kaartje stond: Zoveel zin om je te zien! Kan niet wachten tot morgen. X Freek. De bloemen hadden al Nina’s twijfels over deze man weggenomen. Perfecter dan dit kan toch bijna niet? Hopelijk vliegt de werkdag voorbij. Zodra ze binnenstapt, komt de geur van boeken haar tegemoet. Voor een paar seconden sluit Nina haar ogen en snuift ze de boekengeur op. Heerlijk. Met een zucht laat ze haar longen weer leeglopen en opent ze haar ogen. Pas dan ziet ze dat Sam, geleund tegen een boekenkast, grijnzend naar haar kijkt. Nina’s wangen kleuren rood. Waarom kijkt ze ook niet eerst even of er iemand in de winkel staat? Die Sam zal nu wel echt denken dat ze niet goed wijs is. Eerst komt ze hier half huilend als een verzopen kat binnen en vervolgens staat ze muffe boekenlucht op te snuiven. 

‘Goedemorgen,’ zegt Sam. Zijn blonde krullen zitten warrig en zijn bril staat een beetje scheef op zijn neus. Op zijn iets te grote zwarte shirt staat in sierlijke witte letters Guns N’ Roses. 

‘Hoi. Goedemorgen. Sorry. Ik had je helemaal niet gezien. Er was zo’n harde wind en ik moest zo hard fietsen. Helemaal buiten adem.’ Om haar smoes kracht bij te zetten ademt ze nog een paar keer overdreven in en uit. 

‘Je mag best toegeven dat je geniet van de geur van boeken hoor,’ zegt hij lachend. Door zijn brede lach verschijnt er een kuiltje in zijn wang. ‘Ik betrap mezelf er ook wel eens op dat ik net te overdreven inadem als ik hier binnenstap.’

‘Schuldig,’ grinnikt Nina. Snel loopt ze door naar achteren, waar Elly met een kop thee en de krant aan het tafeltje zit. 

‘Je bent er.’ Direct staat Elly op.

‘Goedemorgen,’ zegt Nina terwijl ze haar jas uittrekt. ‘Wist je trouwens dat je al een klant hebt?’

‘Oh, echt? Nee, dat wist ik nog niet. Dan loop ik eerst even naar voren. Ga jij maar lekker zitten.’ 

Nina neemt plaats op de plastic klapstoel en pakt haar telefoon. Snel post ze de foto die ze op haar laatste werkdag bij de uitgeverij heeft gemaakt. Ze is er nog niet klaar voor om met de wereld te delen dat haar avontuur bij Domstad Publishing is gefaald. Another day at the office #dreamjob #ambities #lifeisgood typt ze erbij en vervolgens drukt ze op ‘plaatsen’. Haar foto schiet de wereld van sociale media in en ze hoopt van harte dat ze snel een andere baan vindt die haar vorige kan overtreffen. 

Elly komt aangelopen met Sam achter zich. ‘Ik denk dat de klant alweer weg is.’ Ze gaat tegenover Nina zitten. Blijkbaar wordt Sam dus niet gezien als klant. Wat doet hij hier dan zo vroeg? 

‘Heb je een drukke dag?’ vraagt Elly.

Nina kijkt geschrokken op van haar telefoon, maar beseft dan dat Elly het niet aan haar vroeg.

‘Nee hoor. Valt mee. Ik hoef vandaag maar drie keer de 465 treden op en af.’ Hij glimlacht naar Nina. 465 treden. Waar heeft ze dat nou eerder gehoord? Of heeft ze erover gelezen?

‘Goeie workout,’ zegt Nina. 

‘Had je er spierpijn van?’

Waar zou ze spierpijn van moeten hebben? Heeft ze iets gemist?

Sam moet haar vragende blik hebben gezien, want hij voegt eraan toe: ‘Van het beklimmen van de Domtoren. Jij zat toch een tijd terug in mijn groepje? Ik gaf de rondleiding.’

Dus dáár kwam hij haar zo bekend van voor. Nina schaamt zich een beetje dat hij haar wél herkent, terwijl hij waarschijnlijk veel meer mensen ziet op een dag dan zij. ‘Oh ja, klopt. Ik dacht al dat ik je eerder een keer had gezien.’

‘Nou, ik heb niet echt een indruk op je achtergelaten, merk ik al.’ 

‘Jawel hoor. Maar… Nou… ik eh…’

‘Grapje.’ Hij knipoogt naar haar. ‘En werk je hier?’ 

Nina voelt de drang om zichzelf te verdedigen. ‘Ja. Maar het is maar tijdelijk hoor. Ik ben op zoek naar een andere baan.’

Elly zet een schoteltje met haar zelfgebakken koekjes op de tafel. ‘En ze is een boek aan het schrijven,’ zegt ze trotser dan Nina ooit zou kunnen.

‘Wat leuk. Wat voor iets is het?’

Opnieuw kleuren Nina’s wangen rood. ‘Nou, ja, het stelt niet veel voor hoor. Ik zit pas in de beginfase van het schrijven en…’

‘Niet zo bescheiden,’ roept Elly uit. ‘Nina wil een feelgoodroman schrijven. En ik ben haar stok achter de deur. Als hij af is, kan je hem hier kopen. Zal ik er alvast eentje voor je reserveren?’ 

Sam knikt. ‘Graag. Ik ben benieuwd.’ 

Super. Elly is alvast begonnen met de verkoop van haar boek, terwijl Nina nog geen letter op papier heeft staan. Hoe komt ze hier ooit nog onderuit?

‘Ik moet er maar eens vandoor. Leuk je weer te zien, Nina.’ Hij pakt een koekje en houdt het in de lucht. ‘Voor onderweg. Tot snel.’ 

Ondanks dat er niet veel klanten in de winkel zijn geweest, was Nina de hele dag bezig. Bestellingen opruimen, de voorraad controleren, nieuwe boeken uitzoeken voor het najaar en tussendoor kletsen met Elly. In tegenstelling tot haar werkdagen bij de uitgeverij vloog de tijd voorbij. Voor ze het wist, draaide Elly het bordje op de voordeur van “open” naar “gesloten”. Hun werkdag zat erop. 

‘Wijntje?’ Elly trekt een fles rode wijn uit een van de keukenkastjes. 

Aangezien Nina pas na het avondeten met Freek heeft afgesproken, knikt ze gretig. Een glas rode wijn in een oude boekenwinkel met een van de liefste vrouwen van Utrecht, daar zegt ze geen nee tegen. ‘Lekker.’ Ze kijkt toe hoe Elly ook twee wijnglazen uit het keukentje haalt en ze vervolgens flink volgiet. Ze pakt de glazen op en geeft er een aan Nina. 

‘Proost.’

Nina klinkt met haar glas tegen dat van Elly. ‘Proost.’ 

Tegelijk nemen ze een slok en Elly slaakt vervolgens een goedkeurende zucht. ‘Heerlijk.’

Zoals ze hier zit, met Elly tegenover zich en een glas wijn in haar handen, keren Nina’s gedachten gelijk terug naar haar oma. Het laatste glas wijn dat ze samen met haar dronk, was in het verzorgingstehuis. Eigenlijk mocht ze niet meer drinken, maar haar oma zei dat ze het toch niet meer erger kon maken dan het al was. Ze ging dood, dus kon ze maar beter van elke dag genieten. Genieten. Nina beloofde haar oma dat ze zou genieten van elke dag die voor haar lag. Dat ze haar dromen waar ging maken. Van die dromen is tot nu toe weinig terechtgekomen. Zou haar oma van boven meekijken? 

‘Waar zit je aan te denken?’ Elly’s stem haalt Nina uit haar gedachten. 

‘Aan mijn oma. Je doet me aan haar denken.’

‘Dat is een compliment, hoop ik?’ 

‘Zeker weten. Mijn oma was geweldig.’ Nina begint te vertellen over haar oma. Over hoe ze altijd klaarstond voor haar en haar moeder. Ze legt uit dat ze haar vader nooit heeft gekend en dat haar oma altijd verhalen over hem vertelde. Met een glimlach vertelt ze over de wandelingen die ze maakten en de goede gesprekken die ze voerden. En over de vulpen met de zwarte bloemetjes die ze van haar kreeg om verhalen mee te schrijven. 

‘Je oma klinkt inderdaad als een geweldige vrouw. Ik weet zeker dat ze van boven naar je kijkt en trots op je is.’

Nina knikt. ‘Ik hoop het.’

En ze hoopt ook dat haar oma haar gaat helpen met het vinden van een nieuwe woning. Ze heeft nog drie weken om iets te vinden. Anders moet ze dat boek straks schrijven onder die brug in haar kartonnen doos. Maar dat zegt ze niet hardop.

Na het eten fietst Nina terug naar de binnenstad. Hopelijk kan ze vannacht wel bij Freek blijven slapen. Dat is nog niet eerder gebeurd. Hij heeft het heel druk op zijn werk en moet vaak vroeg de deur uit. Daarom vindt hij het niet fijn dat Nina de hele nacht blijft. De laatste keer dat ze bij hem was, had hij haar ook midden in de nacht gevraagd om thuis te gaan slapen. Vandaag blijft ze gewoon. Wat hij daar ook van vindt. Ze moeten die stap toch een keer gaan zetten? Nina parkeert haar fiets in het overvolle fietsenrek voor zijn deur. Op het moment dat ze zich omdraait naar de voordeur wordt die met een ruk opengetrokken. De blonde vrouw die woedend naar buiten stormt, kijkt Nina fel aan. Dan draait ze zich om en beent ze de straat uit. Het duurt een paar seconden voordat Nina beseft waar ze die vrouw van kent. Dat was Samantha. De ex van Freek. Wat deed zij hier?! Aangezien Samantha de voordeur niet heeft gesloten, loopt Nina naar binnen en gaat ze de trap op. Als ze op de eerste verdieping aankomt, klopt ze zachtjes op de deur van Freeks appartement. 

De deur zwaait open. ‘Sammie, schatje…’ 

Nina staart in de verschrikte ogen van Freek. Aan zijn reactie te merken had hij haar nog niet voor zijn deur verwacht. Zei hij nou Sammie? En schatje? Even is Nina in de war. 

‘Uh, Nina… Hoi… Kom verder.’ Freek doet een stap opzij en gebaart dat Nina verder mag komen. 

‘Hoi,’ mompelt Nina als ze door de deuropening stapt. Zodra ze langs Freek loopt, pakt hij haar beet en trekt hij haar tegen zich aan. Hij drukt zijn lippen op de hare en zoent haar vurig. 

‘Ik heb je zo gemist,’ mompelt hij tussen de kussen door. 

Dan maakt Nina zich van hem los en loopt ze door naar de bank. Ze legt haar jas over de leuning. ‘Was dat nou Samantha die hier net woedend het pand verliet?’

Met een betrapte blik komt Freek voor haar staan. ‘Ik zou willen zeggen dat het niet zo is,’ zegt hij met een zucht, ‘maar inderdaad, Samantha was hier net.’

De vlinders in Nina’s buik lijken in één klap neer te storten. Freek had haar beloofd dat Samantha verleden tijd was en dat het over was tussen hen. Nina voelt tranen prikken in haar ogen. Ze wendt haar gezicht af, zodat Freek het niet ziet. Dan loopt ze met grote passen in één lijn op de deur af. Maar net als ze de drempel bereikt, grijpt Freek haar hand. 

‘Schatje, laat me het uitleggen…’

Met een ruk trekt Nina zich los. Ze slaat haar armen over elkaar en kijkt hem met boze blik aan. ‘Je krijgt één minuut.’

Freek merkt dat het menens is en begint direct te ratelen. ‘Samantha had via via gehoord dat wij aan het daten zijn. Blijkbaar zijn we samen gespot en daar was ze not amused over. Ze kwam me hier even zeggen dat ik de grootste fout van mijn leven maak door haar in te ruilen voor een andere blondine.’ Na een korte stilte vervolgt hij: ‘Ze belde hier aan en ik dacht eigenlijk dat jij het was. Ik had zoveel zin om je te zien.’ Bij zijn laatste woorden streelt hij zachtjes haar arm. ‘Dus zonder goed te luisteren, opende ik de deur. En toen stond zij daar ineens.’

‘En toen?’ vraagt Nina met opgetrokken wenkbrauwen. Ze voelt dat ze langzaamaan begint te ontdooien. Hij had dus niet stiekem met haar afgesproken. Het was Samantha die hier onaangekondigd verscheen en hem stalkte.

‘Ze schreeuwde tegen me. En ze smeekte me om haar terug te nemen. Maar toen vertelde ik over mijn werk en…’

‘Je werk?’

‘Ja, daar wilde ik het ook met jou over hebben vanavond.’

Iets zegt Nina dat dit geen leuk nieuws wordt. Misschien is het de frons op Freeks voorhoofd, of de voorzichtigheid waarmee hij zijn zin uitsprak. ‘Wat dan?’

‘Kom je even bij me zitten?’ Freek trekt haar voorzichtig mee naar de bank. 

Als ze naast elkaar zitten, drukt hij eerst zijn lippen op die van haar. De vlinders in Nina’s buik lijken voorzichtig uit de dood op te staan. Een steek van opwinding schiet door haar heen. Ze heeft hem zo gemist. Waarom heeft hij ook zo weinig tijd voor haar?

‘Ik eh… Mijn werk…’

Gaan ze het nu echt over zijn werk hebben? Het liefst trekt Nina al zijn kleren van zijn lijf. ‘Hmhm,’ reageert ze.

‘De laatste tijd was natuurlijk heel druk. En dat komt eigenlijk omdat… We, eh… we starten een nieuw filiaal op. En eh, ik mag dat gaan doen.’

‘Wat tof!’ roept Nina uit. En ze meent het. Carrière maken is niet voor niets een van de eisen voor de perfecte man die ze heeft genoteerd. Ze vindt het geweldig dat een man weet wat hij wil en daar keihard voor werkt. Verrukt klapt ze in haar handen. ‘Maar dat is geweldig nieuws, toch? Dat is een hele verantwoordelijkheid! En dat zorgt er misschien ook wel voor…’

‘Ja, heel tof,’ zegt Freek. ‘Er is alleen één dingetje…’

Nina trekt haar wenkbrauwen op. Als hij nu gaat zeggen dat hij nóg minder tijd voor haar heeft, zou ze dat wel vervelend vinden natuurlijk. Maar ze snapt dat dit een geweldige uitdaging is.

Freek wrijft met een hand over zijn kin. ‘Het is eh… in… Dubai.’

Dubai?!

‘En ik vertrek morgen,’ voegt hij er voorzichtig aan toe.

Als Nina de volgende ochtend wakker wordt, zijn haar ogen dik van het huilen. Freek vertrok vanochtend om zes uur. Nina werpt een blik op haar telefoon. Op dit moment hangt hij dus ergens in de lucht tussen Nederland en die zandbak. Gisteravond heeft hij haar verzekerd dat dit tussen hen niet voorbij is. Hij wil dat ze op hem wacht en heeft beloofd dat ze veel gaan bellen. Maar het feit dat ze hem de komende vier maanden niet kan aanraken, maakt haar gek. Hoe gaat ze dit in godsnaam overleven? En hoe ziet een lange-afstandsrelatie eruit, als je elkaar nog amper kent? Ze hebben elkaar, naast die avond in de kroeg, pas drie keer gezien. Maar één ding weet Nina zeker: dit is de man van haar dromen. Wat zijn nou vier maanden op een heel mensenleven?

Hoofdstuk 21

Ik kan gewoon niet geloven dat je straks mama bent,’ zegt Nina. Gisteravond is Manon aangekomen en nu zitten ze samen met een dampende kop verse muntthee onder een heater op het terras op de Neude. Het is fris vandaag. De zomer lijkt nu echt voorbij. Gisteravond hebben ze een pizza besteld en vertelde Manon over haar leven in Barcelona. Het is zo fijn om haar weer even dichtbij te hebben. Om al haar verhalen te horen met bijpassende handgebaren en een glimlach van oor tot oor. Nina weet niet of ze haar vriendin ooit zo gelukkig heeft gezien. De zomer in Spanje heeft Manon jaloersmakend bruin gemaakt. Maar niet alleen op haar gebruinde huid is Nina jaloers. Het leven van haar vriendin lijkt geweldig te zijn. Een mooi huis met zwembad, een goede baan bij een marketingbureau en een perfecte vriend. En toen ze ook nog een echofoto liet zien en zei dat zij en Eddie een kindje verwachten, voelde Nina een weeïg gevoel in haar maag. Natuurlijk is ze superblij voor haar. Ze gunt Manon het beste van de wereld. Maar het liefst zou ze met Manon willen ruilen en even ontsnappen uit haar eigen leven.

‘Ik eerlijk gezegd ook niet.’ Manon legt met een glimlach een hand op haar buik. ‘Maar toch is het zo.’

‘Hebben jullie al een naam bedacht?’

‘Nee, nog niet,’ zegt Manon met een zucht. ‘Eddie heeft zo’n naam bedacht waarvan je denkt: zo zou ik mijn hond noemen.’

Nina trekt haar wenkbrauwen op. ‘Nu ben ik wel heel nieuwsgierig.’ Ze buigt een beetje naar voren.

‘Nee, dat kan echt niet. Straks wordt het toch die naam en dan weet jij het al.’ 

‘Oké, dus als jouw kind straks met zijn tong uit zijn mond op handen en voeten staat te kwispelen, dan weet ik genoeg.’

Manon lacht zo hard dat het hele terras hun kant op kijkt. ‘Als de baby er straks is en het is toch een andere naam geworden, dan laat ik het je weten.’

‘Afgesproken.’ Om op een ander onderwerp over te gaan, zegt Nina: ‘Ik heb helemaal geen mooie zonnige plaatjes voorbij zien komen op Instagram of Facebook.’

‘Klopt. Ik ben daar een beetje klaar mee. Alles op sociale media is toch hartstikke nep. Ik probeer er ook gewoon niet echt meer op te kijken.’

Even voelt Nina zich aangesproken. Zou Manon doorhebben dat alles wat zij plaatst ook mooier is dan de werkelijkheid? In veel opzichten heeft ze niet echt gelogen. Behalve natuurlijk over haar baan bij Domstad Publishing, wat eigenlijk een stageplaats was. En dat ze een biografie zou gaan schrijven was geen leugen, alleen is ze die opdracht nu kwijt. Verder valt het eigenlijk best mee. Maar het meisje op die foto’s en de teksten die daarbij staan, beschrijven totaal niet hoe Nina zich een groot deel van de tijd voelt. Ongelukkig. 

Alsof Manon haar gedachten kan lezen, zegt ze: ‘Maar we hebben het gisteren vooral over mij gehad. Hoe gaat het met jou? En met je baan bij die uitgeverij?’

‘Goed!’ Het is eruit voor ze er erg in heeft. Voorlopig deze show dus nog maar even opvoeren. Manon zou zich anders ook alleen maar zorgen maken om haar. En dat kan ze er nu echt niet bij hebben met de baby die groeit in haar buik. ‘En ik heb een nieuwe vriend.’ Dat is dan gelukkig niet gelogen.

‘Wat?!’ roept Manon uit. ‘Wie, wat, waar? Waarom heb je dat niet eerder gezegd? Vertel op!’

Nina doet verslag van hun eerste ontmoeting in de kroeg en van de dates die daarna volgden. Over hoe geweldig ze hem vindt en hoe perfect hij is. En dat allemaal met een brede lach op haar gezicht. Maar daarna voegt ze er met een droevige blik aan toe: ‘Maar nu is hij dus voor zijn werk naar Dubai vertrokken en ga ik hem de komende maanden niet zien.’

‘Oh Nien, dat klinkt allemaal zo goed! Op het Dubai-verhaal na dan. Dat is wel even balen. Hoe voel je je daarbij?’

Nina haalt haar schouders op en roert in haar thee. ‘Het ging allemaal ineens zo snel. Ik sprak hem heel weinig en toen zag ik hem eindelijk weer en kwam dít verhaal opeens. En de volgende dag was hij al vertrokken.’

‘Wauw, ja, dat is wel even slikken. Maar weet je, Eddie en ik waren eerst ook een paar maanden van elkaar gescheiden. Hij was al naar Barcelona en ik twijfelde nog of ik wel wilde emigreren. Uiteindelijk komt dat allemaal goed.’

‘Ik hoop het.’

‘Geloof me. En Dean? Heb je hem nog gesproken?’

Dean. Nina zou willen zeggen dat ze totaal over hem heen is, maar dat zou weer een leugen zijn. Waarschijnlijk heeft Manon dat allang door. Ze kent haar te goed. ‘Hij stuurt me af en toe berichtjes,’ zegt ze twijfelend. 

‘Oh?’ reageert Manon met opgetrokken wenkbrauwen.

‘En hij heeft me ook gebeld.’ Nina laat even een korte stilte vallen, maar de blik van Manon spreekt boekdelen en dus vertelt ze verder: ‘Blijkbaar gaat het niet goed tussen hem en Melissa. Hij blijft maar zeggen dat hij me mist, dat hij van me houdt en dat hij alles anders zou doen als hij de tijd terug kon draaien.’

Manon rolt met haar ogen. ‘Pffff, daar trap je toch niet in hè?’

‘Ik weet niet wat ik ermee aan moet. Laatst zag ik hem toen ik naar de verjaardag van Benthe was. Maar we hebben elkaar niet gesproken. Heb jij trouwens nog contact gehad met Benthe?’

‘Nu niet snel van onderwerp veranderen, Nien. Knoop goed in je oren dat je veel beter verdient. Dean is een eikel. Hij mag helemaal niet meer in jouw gedachten rondzwerven. Ga voor een mooie toekomst met Freek en zet Dean uit je hoofd.’

De rest van het weekend stond in het teken van Utrecht. Nina nam Manon mee naar de leuke plekjes van de Domstad. Ze liepen onder de Domtoren door, bekeken de Domkerk, wandelden over Janskerkhof en bekeken de mooie panden aan de Oudegracht.

Op zondag is het tijd om afscheid te nemen. 

‘Ik ben blij dat je het hier naar je zin hebt, lieverd. Maar je ziet er wel moe uit. Zorg je goed voor jezelf?’

‘Tuurlijk doe ik dat. Ik ben gewoon uitgeput van het werken.’

‘Niet te hard van stapel lopen hoor. Je hebt ook energie nodig om te genieten.’

Nina glimlacht. ‘Ja, mama.’

‘Och, begint dat nu al?’ Manon slaat haar armen om Nina heen en geeft haar een dikke knuffel. ‘Kom je snel eens langs in Barcelona?’ 

‘Ik kan niet wachten.’ 

De huizenpagina’s zijn net zo deprimerend als toen Nina voor het eerst naar een huis zocht in Utrecht. Alles wat aangeboden wordt, is klein en duur. En schaars, dat ook nog. In de Facebookgroep waar ze haar huidige woning heeft gevonden, is ook nog niks leuks voorbijkomen. Het enige wat ze momenteel kan betalen is een kleine kamer in een studentenhuis met zeven jongens. En als ze dat zou willen dan zouden ze haar nog niet kiezen, want ze zoeken een mannelijke student. Julia vroeg haar gisteren, nadat Manon was vertrokken, of ze toevallig al iets had gevonden. Maar nee. Het is gelukkig niet zo dat ze over twee weken echt op straat staat, maar dat is wel het moment waarop Marco bij Julia intrekt. En waarschijnlijk wordt het haar niet in dank afgenomen als ze tussen die twee op de bank gaat zitten. Niet dat ze dat zou willen. Integendeel. Sinds Julia haar heeft gevraagd te vertrekken, wil Nina niets liever dan weggaan. Maar die verschrikkelijke huizenmarkt werkt haar enorm tegen. Ze heeft niemand verteld dat ze een nieuwe woning zoekt. Het is namelijk alweer een bewijs van haar falende leven in Utrecht. 

Ze pakt haar telefoon en scrolt door de blije gezichten op Instagram. Een foto van een stralende Benthe met haar arm om Dennis heen vult haar scherm. Eigenlijk zou ze haar moeten bellen. Sinds het verjaardagsfeestje in De Engel heeft ze Benthe niet meer gesproken. Zou Dennis haar niks verteld hebben over hun ontmoeting in het bos? Ze is bang dat Benthe boos op haar is. Anders had ze haar toch allang verteld over Dennis? Het is niet dat Nina en Dennis echt een geschiedenis hebben samen, maar er is natuurlijk wel iets gebeurd tussen hen. Misschien vindt Benthe dat toch een gek idee. De volgende foto die ze tegenkomt, is een foto van Dean met Milo. Even denkt ze terug aan het moment dat ze bijna de kinderwagen omverliep. De kille blik van Melissa toen Dean haar hielp met de boodschappen die verspreid lagen over de weg. Hoe zij en Dean kletsnat in haar portiek hadden gestaan. Op de foto lacht Milo recht in de camera, terwijl Dean hem op zijn arm houdt. Het is echt een perfecte baby. Nina scrolt snel verder, zodat de foto verdwijnt. Een lachende Freek verschijnt. Bij het zien van zijn gezicht voelt Nina kriebels in haar buik. Dan klikt ze op het plusje en zoekt ze de leukste foto uit van haar en Manon die ze afgelopen weekend hebben gemaakt. Naast Manon lijkt Nina net een verlepte vaatdoek. Haar haren zijn dof, haar huid is bleek en onder haar ogen zitten donkere kringen. Ze plaatst een hartje bij de foto en de hashtags bestevriendin, fijnweekendje en Utrechtjebentfijn.

‘Moet ik je al helpen inpakken?’ Marco staat in de deuropening en kijkt Nina met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het is woensdagavond en Nina ligt op haar bed na een drukke dag in de boekenwinkel. Op woensdag zijn er vaak meer klanten dan op andere doordeweekse dagen en ze is er moe van.

‘Nee, bedankt.’ Snel kijkt ze terug naar haar laptop. Inmiddels heeft ze al drie afleveringen Friends gekeken. 

Marco loopt zonder iets te zeggen haar kamer binnen en ploft op haar bureaustoel. ‘Wanneer ga je verhuizen?’

‘Ik moet eerst een nieuwe woning vinden.’ 

‘Heb je nog niks gevonden dan? Je hebt nog maar anderhalve week de tijd hè?’ 

Nina kijkt hem strak aan. ‘Alsof ik dat niet weet. Het wil nog niet lukken.’

‘Al op Facebook gekeken? Of via een makelaar geprobeerd?’

‘Geld voor een makelaar heb ik niet en op Facebook staat niks betaalbaars.’

Marco zucht. ‘Als je maar weet dat ik volgende week zondag in deze kamer mijn kantoor inricht en mijn wielrenfietsen moet stallen. Dan is er geen plek meer voor jou.’ Na die woorden staat hij op en loopt terug naar de deur. ‘Wacht eens. Ik kan je wel in contact brengen met Boudewijn Visser. Hij bezit veel huizen in Utrecht.’

‘Boudewijn Visser? Nee, bedankt!’ roept Nina uit. ‘Hoe ken je hem nou weer?’

‘Dat is mijn oom. Hoezo?’ 

Vandaar dat Marco net zo’n kwal is als Benjamin. Het zit vast in de familie. ‘Ik ga nog liever onder een brug slapen dan in een huis van jouw oom wonen.’

Marco lacht hardop. ‘Uh, je weet dat dit huis ook van hem is? Nu ik er kom wonen gaat de huurprijs natuurlijk flink omlaag.’ Hij grijnst. 

Bah. Nu wil ze helemaal weg hier. Die hele familie Visser is verschrikkelijk. 

‘Nou. Succes hè. Ik hoor het wel als ik kan beginnen met inrichten hier.’Triomfantelijk draait hij zich weer om en sluit de deur achter zich. Nina pakt een kussen van haar bed en smijt het met alle kracht die ze heeft tegen de deur. 

‘Lul.’

Na nog twee afleveringen Friends schrikt Nina op van het geluid van haar telefoon. Ze grijpt het toestel onder de dekens vandaan. Haar hart maakt een sprongetje als ze Freeks naam op het scherm ziet staan. Eindelijk hoort ze iets van hem.

Hoofdstuk 22

Het telefoontje van Freek heeft haar goed gedaan. Hij is dus veilig aangekomen, heeft een mooi appartement daar en moet hard werken. Veel tijd om te bellen had hij dan ook niet. Maar het feit dat hij zijn kostbare tijd had gebruikt om met haar te praten, geeft Nina kriebels in haar buik. Die vier maanden vliegen vast voorbij. 

Als Nina klaar is met het rechtzetten van de boeken, hoort ze het belletje boven de deur rinkelen. Aangezien Elly de deur uit is voor een paar boodschappen, loopt Nina naar de voorkant. Als ze ziet dat het Sam is, mompelt ze een ‘goedemiddag’ en draait ze zich weer om. Hij loopt achter haar aan naar de achterkant van de winkel.

‘Hoe gaat het?’ vraagt hij.

‘Prima. En met jou?’

Sam glimlacht naar haar en het kuiltje in zijn wang is weer aanwezig. ‘Ook goed. Ik kwam wat kaartjes brengen voor op de toonbank.’ Hij wappert met een stapel ansichtkaarten met daarop een afbeelding van de Domtoren.

‘Waar is dat voor?’

‘Met deze kaart krijgen mensen een kleine korting op de rondleiding in de Domtoren.’ Hij geeft haar er een aan.

Nadat ze de achterkant heeft gelezen geeft ze de kaart terug aan Sam. ‘Wat leuk. Ik leg ze straks op de toonbank.’

‘Ik doe het wel even.’ Na die woorden draait hij zich om en loopt hij terug naar de voorkant van de winkel.

Nina loopt achter hem aan. ‘Waarom ben jij hier eigenlijk zo vaak?’ Het komt er botter uit dan de bedoeling is. 

‘Vind je het vervelend dat ik hier ben?’ vraagt hij terwijl hij de kaarten zorgvuldig in het daarvoor bestemde rekje zet.

Nina heeft direct spijt van haar vraag. ‘Nee, tuurlijk niet. Ik dacht gewoon… Ik weet niet… Ik… Nou ja…’

‘Gelukkig maar. Ik kom hier erg graag namelijk.’ Met zijn wijsvinger duwt hij zijn bril iets hoger op zijn neus. ‘Ik ken Elly al heel lang. Sinds mijn studententijd. Ik ontdekte deze boekenwinkel bij toeval en sindsdien kom ik hier elke week.’

‘Het is een fijne plek.’ 

‘Zeker weten. Daarom kom ik altijd even buurten als ik in het centrum ben.’

‘In welk deel van Utrecht woon je?’ 

Sam zet een andere kaart in het rekje recht. ‘Oh, ik woon niet meer in Utrecht. Ik kwam hier wonen toen ik studeerde, maar ik was blij toen ik er na vier jaar weer weg kon.’ 

Nina kijkt hem verbaasd aan. ‘Hoezo?’

‘Ach, dat stadsleven is echt helemaal niks voor mij. Ik viel altijd een beetje buiten de boot, had weinig vrienden en ik voelde me enorm eenzaam. En die drukte overal, daar kan ik eigenlijk niet zo goed tegen. Geef mij maar gewoon natuur en rust.’

Nina bekijkt zijn outfit. Vandaag is het een zwart shirt met de opdruk van het Hard Rock Cafe in Londen. Ze heeft nooit begrepen waarom mensen dat soort shirts kopen én in het openbaar dragen. En deze man moet ook nodig een keer naar de kapper. Ze snapt wel dat als hij er zo bij liep in zijn studententijd, hij niet echt viel onder de populaire gasten op de Uithof. ‘En waar woon je nu dan?’

‘In een klein dorpje hier in de buurt.’ 

Weer zo’n man die de voorkeur geeft aan een dorp. Tot nu toe heeft Sam alles wat ze niet zoekt. ‘En daar heb je het naar je zin?’ vraagt Nina met opgetrokken wenkbrauwen. 

‘Het is er heerlijk. Ik woon in een klein vrijstaand huis met een stuk grond eromheen. Het is er zo lekker rustig. Woon jij al lang hier?’ 

‘Een paar maanden nu. Ik vind het hier geweldig.’ Ze kan het niet laten om de ‘geweldig’ er overdreven enthousiast uit te gooien. Sam hoeft echt niet te weten dat ze hier eigenlijk haar plek nog totaal niet heeft gevonden, dat haar perfecte man ver weg is en dat alles momenteel een beetje tegenzit.

Zijn mondhoeken krullen omhoog. ‘Fijn.’

‘Maar als je hier niet meer woont, waarom werk je dan nog steeds als gids bij de Domtoren?’

‘Ah, dat doe ik er gewoon bij. Ik vind Utrecht een mooie stad en een paar keer per week geef ik dus rondleidingen. Het begon als een bijbaantje in mijn studententijd, en ik ben er niet meer mee gestopt. Daarmee heb ik gelijk een goede reden om bij Elly langs te gaan.’ 

Nina zet grote ogen op. ‘En daar kan je je vrijstaande huis mee betalen?’

‘Nee, dat niet.’

‘Hoe dan wel?’ Nina trekt haar wenkbrauwen op. ‘Vertel me je geheim!’

‘Een tijdje terug ben ik een uitgeverij begonnen.’ Opnieuw duwt hij met zijn wijsvinger zijn bril hoger op zijn neus. ‘Het is nog heel klein hoor, maar wel erg leuk om te doen,’ voegt hij eraan toe.

Vandaar dat hij zo geïnteresseerd is in boeken. Nina voelt een steek van jaloezie. Niet omdat Sam het leven leidt dat Nina graag zou willen, maar wel omdat hij er ontzettend gelukkig uitziet. 

Een paar uur later draait Nina het bordje dat op de deur hangt om en pakt ze de bezem. Door de regen – en daardoor natte schoenen– ziet de vloer er smerig uit. De planken zitten vol met modderige voetafdrukken en door het vocht ruikt het muf in de winkel. 

‘We vegen morgenochtend wel. Dan kan alles een beetje drogen.’ Elly loopt langs haar heen naar de keuken. ‘Hoe is het eigenlijk met Freek? Heeft hij het leuk in… eh… waar zat hij ook alweer?’

‘Dubai. En ja, volgens mij heeft hij het wel leuk. Ik spreek hem niet zoveel. Hij heeft het druk.’

‘Nou, wel fijn dat hij wat van zich laat horen.’ Elly zet de kopjes en de borden die op de aanrecht staan in de vaatwasser. Als Nina de spullen die op tafel liggen wil opruimen, zegt Elly: ‘Ga maar lekker naar huis. Ga je vanavond nog iets leuks doen?’

Bij het woord huis, moet Nina direct weer denken aan het feit dat ze binnenkort geen huis meer heeft. Ze laat een zucht ontsnappen. ‘Nee. Ik ga de hele avond op huizenjacht.’

Elly kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Hoe dat zo?’

Nina vertelt over Julia en haar relatie met Marco. ‘En nu gaan ze dus samenwonen en moet ik weg.’

‘Hè, getsie. Dat is vervelend.’

Langzaam schudt Nina haar hoofd. ‘Een huis vinden is bijna onmogelijk hier. Alle studentenkamers zijn inmiddels wel gevuld met studenten. En voor een echte woning verdien ik niet genoeg geld.’

Even laat Elly een stilte vallen en dan zegt ze met een glimlach van oor tot oor: ‘Kom bij mij wonen!’

Een paar dagen later heeft Nina zo goed als alles ingepakt. Er liggen her en der nog wat spullen die ze bij elkaar moet rapen, maar daar heeft ze morgenochtend nog tijd voor. Eerst had ze ‘nee’ gezegd tegen het aanbod van Elly om tijdelijk bij haar in te trekken. Maar de lieve vrouw bleef aandringen met een glunderende blik. Uiteindelijk kon Nina niet anders dan haar aanbod accepteren. Die avond is ze meteen begonnen met inpakken. Toen Sam de volgende dag in de winkel hoorde dat Nina ging verhuizen, had hij aangeboden haar te helpen. Ook dat aanbod had Nina in eerste instantie afgewezen. Maar aangezien Sam een busje heeft, waarin bijna al haar spullen passen, heeft ze uiteindelijk toch ingestemd. Morgen verhuist ze naar het huis van Elly aan de andere kant van Utrecht. Terwijl ze bij Elly logeert, kan ze op zoek gaan naar iets anders en hopelijk lukt het snel om een woonplek te vinden voor de langere termijn.

Stipt om tien uur de volgende ochtend belt Sam aan. Zijn grote witte bus staat geparkeerd voor de deur. Aangezien Julia en Marco de hele dag niet thuis zijn, is Nina toch wel erg blij dat Sam haar komt helpen. Het kost hen anderhalf uur om alle spullen de twee trappen af te tillen en in de auto te laden. Veel van de spullen passen in de bus van Sam en de paar dozen en tassen die er echt niet meer bij kunnen, zet Nina in haar eigen auto.

‘Zo, dat zit erin.’ Sam klapt het zogenaamde stof van zijn handen en zet ze vervolgens in zijn zij. ‘Klaar om te gaan?’

Nina tilt het reismandje op waar Noppes in zit en kijkt haar lege kamer rond. ‘Ik denk het wel.’ Ze is blij dat ze straks van Julia en Marco af is, maar toch vindt ze het jammer dat ze deze plek verlaat. Ze slaakt een diepe zucht. ‘Ga je mee naar ons nieuwe huisje, Nop?’ Noppes, die opgekruld in het mandje ligt, geeft geen reactie. Dit had haar grote kans moeten worden. Deze plek zou de weg zijn naar haar nieuwe perfecte leven. Nou, dat is perfect mislukt.

Hoofdstuk 23

In de afgelopen weken heeft Nina goed kunnen wennen aan haar nieuwe plek. Elly’s huis is klein, maar heeft een fijne sfeer. De meest vrolijke kleuren komen je tegemoet, zodra je het huis binnenstapt. Waar je ook kijkt staan de mooiste planten en de inrichting bestaat vooral uit oude meubels die Elly zelf heeft opgeknapt. De knusse woonkamer heeft openslaande deuren naar de tuin. De oude houten vloer kraakt op sommige plekken en doet Nina denken aan de vloer in de boekenwinkel. En natuurlijk staat het huis vol met gevulde boekenkasten die tot het plafond reiken. Op de eerste verdieping zijn twee slaapkamers en een smalle badkamer. Elly vond de slaapkamer te klein voor haar gast en heeft voor Nina de zolder opgeruimd. Daar heeft ze nu haar eigen plek. Het is niet groot, maar het is precies genoeg. Een aantal spullen die ze niet nodig had, of waar geen plek meer voor was op de zolder, mocht ze zolang bij Sam opslaan in zijn schuur.

Met haar laptop op schoot en een tevreden Noppes naast zich, zit Nina op bed. Ook de kat lijkt in dit huis helemaal tot rust te komen, maar dat komt misschien ook doordat Elly hem enorm verwent met snoepjes en schaaltjes melk. De najaarszon schijnt via het dakraam naar binnen en op haar nachtkastje staat een dampende mok thee. Ondanks dat deze plek niet was waar ze wilde wonen, voelt ze zich hier fijn. De drukke stad lijkt hier op de zolderkamer erg ver weg en eigenlijk is dat precies wat Nina op dit moment nodig heeft. Ze moet nadenken over haar vervolgstappen. Het werk bij Elly’s Boeken is maar een tijdelijke oplossing. Al zou Elly graag willen dat Nina blijft. Stiekem zou ze zelf ook graag willen blijven, maar dat is nou eenmaal niet waar ze naar op zoek is. Ze wil aan iedereen laten zien dat ze een goede baan kan vinden en carrière kan maken. Haar moeder heeft ze nog steeds niet verteld dat ze haar baan bij Domstad Publishing heeft opgezegd. En ook niet dat ze is verhuisd. Ze heeft zelfs nog niks gezegd over Freek. Haar moeder zal namelijk wel een sterke mening hebben over haar lange-afstandsrelatie. Wat op dit moment eigenlijk meer lijkt op géén relatie. Van Freek hoort ze bijna niks. En als ze al een berichtje krijgt, is het kortaf. Met een diepe zucht pakt Nina haar telefoon en belt haar moeder. 

‘Hoi lieverd,’ klinkt haar moeder opgewekt. ‘Ik zat vandaag nog te denken dat ik jou moest bellen. Het is veel te lang geleden dat we hebben bijgekletst. Hoe gaat het met je?’

Even twijfelt Nina. Moet ze eerlijk zijn tegen haar moeder? En daarbij riskeren dat ze in de auto springt en haar hier komt ophalen? Of moet ze net doen alsof alles goed gaat?

‘En hoe is het op je werk?’ Het is net alsof haar moeder Nina’s gedachten kan lezen. 

‘Het gaat goed met me. En met jou?’

‘Alles z’n gangetje. Afgelopen weekend ben ik met Maaike wezen winkelen. Ik heb een hele leuke nieuwe garderobe aangeschaft. Dat had ik wel verdiend, dacht ik zo.’ 

Nina glimlacht. De shoptic heeft ze zeker niet van een vreemde. Zo moeder, zo dochter. ‘Ik ben benieuwd wat je allemaal hebt gescoord.’

‘Hé, ben je vrij vandaag? Zal ik een kopje koffie komen drinken? Ik heb toch niet veel te doen vandaag en ik heb zin om je een dikke knuffel te komen brengen.’

Als ze haar moeder naar Utrecht laat komen, moet ze toegeven dat ze niet meer bij Julia woont. Kan ze de schijn nog langer ophouden? Het liefst zou ze haar moeder alles vertellen. Maar wat als ze teleurgesteld is in haar?

‘Lieverd?’ vraagt haar moeder ongeduldig.

‘Gezellig mam. Maar er is iets wat je moet weten.’

‘Wat dan?’

Nina slaakt een zucht. ‘Ik heb een nieuw adres.’

Een kleine twee uur later ziet Nina vanuit de woonkamer haar moeders auto de straat inrijden. Ze had geschrokken gereageerd toen Nina uitlegde dat ze haar huis uit moest vanwege Marco. Nina had haar gerustgesteld en verteld dat ze een hele fijne nieuwe plek heeft gevonden. En bij de deur van die fijne nieuwe plek belt haar moeder nu aan. Zodra Nina de deur opent, schiet haar moeder naar binnen en slaat haar armen stevig om haar heen. 

‘Ach, lieverd. Ik heb je zo gemist.’

Nina beantwoordt de knuffel van haar moeder. ‘Ik jou ook.’

Na een korte rondleiding door de woning zet Nina koffie en gaan ze samen aan de eettafel zitten. 

‘Hoe ben je hier terechtgekomen?’

Nina besluit eerlijk te zijn tegen haar moeder. Ze vertelt dat haar baan eigenlijk een stage was en hoe verschrikkelijk Benjamin tegen haar deed. Over de rampzalige date met hem en hoe het hele kantoor dacht dat ze verliefd op hem was. ‘En zijn nieuwe vriendin, Annabel van de receptie, kon mij vanaf dat moment niet meer luchten of zien. Elke dag als ik binnenkwam, zat ze me vanachter de balie aan te kijken alsof ze me elk moment kon vermoorden!’

‘Wat een kwal is die Benjamin,’ zegt haar moeder afkeurend. ‘En wat die Annabel betreft… Ik snap wel dat ze bang was dat ze Benjamin aan jou kwijt zou raken. Je bent gewoon een hele leuke meid.’

Nina rolt met haar ogen en zegt lachend: ‘Ja mam, maar jij bent ook mijn grootste fan.’

‘En dat is niet voor niets,’ zegt haar moeder meteen. 

Nina gaat verder met haar verhaal over hoe ze Elly’s Boeken heeft ontdekt en over de baan die Elly haar heeft aangeboden. Hoe fijn de boekenwinkel is en hoe rot Nina zich voelde bij de uitgeverij. Ze vertelt over de opdracht die ze kreeg om een biografie te schrijven. Over het interview met Boudewijn Visser en hoe hard ze heeft gewerkt om daar een positief verhaal van te maken. Over hoe verdrietig ze zich voelde toen Benjamin haar werk had afgekeurd en de opdracht had doorgegeven aan een andere collega. Lachend vertelt ze over hoe ze daarna ontslag heeft genomen en door de regen naar Elly’s Boeken is gerend. Hoe Elly en Sam haar daar stonden aan te gapen toen ze totaal doorweekt de winkel binnenstormde. 

Haar moeder lacht met haar mee. ‘Jij ook altijd met je impulsieve acties.’

‘Ik weet het. Maar het voelde op dat moment zo goed. Toen heeft Elly me aangenomen en kon ik bij haar in de boekenwinkel aan de slag. En dat is zo fijn.’ Het lucht op dit allemaal tegen haar moeder te zeggen. Dit had ze eigenlijk al veel eerder moeten doen. 

‘En toen mocht je ook nog bij Elly komen wonen?’

Nina knikt met een brede glimlach. ‘Elly is een geweldige vrouw. Ze riep gelijk dat ik maar bij haar moest komen wonen toen ik vertelde dat Julia met Marco wilde gaan samenwonen.’

‘Dat is heel lief van haar.’

‘Maar zowel mijn baan bij de boekenwinkel als bij Elly wonen is natuurlijk maar tijdelijk. Ik moet zo snel mogelijk een goede baan vinden en een eigen woning.’

‘Maar ik dacht dat je het zo naar je zin had in de boekenwinkel?’

‘Ik vind het er geweldig,’ zegt Nina met een zucht. ‘Maar dat is toch niet waar ik voor gestudeerd heb. In de boekenwinkel kan ik geen carrière maken. En dat is wel waar ik voor naar Utrecht ben gekomen.’

Haar moeder legt haar hand op die van Nina. ‘Lieve schat. Als ik jou hoor praten over de boekenwinkel gaan er lichtjes branden in je ogen. Die carrière kan altijd nog. Je bent jong. Geniet toch even van dit moment.’

Nina laat haar moeders woorden goed tot haar doordringen. Ze had verwacht dat haar moeder teleurgesteld zou zijn in haar. Dat ze zou zeggen dat ze mee naar huis moest komen en haar baan bij De Dorpenaar weer moest oppakken. De gedachte om dat te doen was zeker al door haar eigen hoofd gegaan. Maar ze kan echt niet terug naar het dorp. En dat wil ze ook helemaal niet. 

‘Je kan toch gewoon rustig aan doen?’ vraagt haar moeder voorzichtig. ‘Wees niet zo streng voor jezelf.’

Met een zucht zegt Nina: ‘Misschien heb je gelijk.’ Bij Elly werken is ook totaal geen straf. Ze geniet van elke dag. Dan krijgt ze een idee. ‘Zullen we anders langsgaan bij Elly’s Boeken?’

Haar moeder springt direct op. ‘Ik ben reuze benieuwd.’

 Omdat Nina maar één fiets heeft, besluiten ze de bus naar het centrum te nemen. Na een rit van ongeveer tien minuten stopt de bus bij het centraal station. Haar moeder steekt haar arm door die van Nina en zij aan zij lopen ze het centrum in. Onderweg naar Elly’s Boeken wijst Nina haar op een paar leuke winkels en mooie pandjes. 

‘Wat een heerlijke en mooie stad zeg,’ roept haar moeder uit. ‘Ik kan me helemaal voorstellen dat je hier ontzettend op je plek zit.’

Nina negeert haar moeders opmerking. Als ze haar moeder vertelt dat ze zich eenzaam en een mislukkeling voelt, komt ze waarschijnlijk elke dag langs. 

‘Hier is het.’ Nina wijst naar de donkere steeg waarin Elly’s Boeken zit. 

Haar moeder kijkt twijfelend om het hoekje. ‘Zo verstopt?’

Op het moment dat ze de deur bereiken, zwiept hij open. Sam staat in de deuropening en kijkt Nina en haar moeder met opgetrokken wenkbrauwen aan. 

‘Hoi,’ roept Nina opgewekt, terwijl ze naar haar moeder wijst. ‘Dit is mijn moeder. Ik dacht: ik laat haar de winkel even zien.’

Sam steekt zijn hand op. ‘Sam.’ Hij glimlacht hartelijk. ‘Ik wilde eigenlijk net gaan, maar nu jullie er zijn, ga ik snel weer naar binnen.’ Fluisterend voegt hij eraan toe: ‘Elly heeft weer een lading koekjes gebakken.’

Ze lopen achter Sam aan naar binnen en worden vervolgens vanachter de balie vrolijk begroet door Elly. ‘Goedemiddag! Wat gezellig.’

Nina’s moeder loopt op Elly af en steekt haar hand naar haar uit. ‘Hoi, ik ben Maria. Nina’s moeder.’

‘Wat leuk om je te ontmoeten,’ roept Elly uit, terwijl ze elkaars hand schudden. 

‘Ik heb gehoord dat je Nina zowel aan een baan als aan een huis hebt geholpen. Dat is heel aardig van je. Ik ben blij dat ze een fijne plek heeft gevonden.’ 

‘Ik zou niet weten wat ik moet zonder Nina!’ roept Elly opgewekt met een twinkeling in haar ogen. ‘En je dochter is ontzettend ambitieus. Ze schrijft een boek! Maar daar was je vast al van op de hoogte?’

Waarom moet Elly dat aan iedereen vertellen? Nina voelt haar wangen kleuren als haar moeder haar met een verraste blik aankijkt. ‘Ik wist wel dat je dat graag wilde, maar ik wist niet dat je al was begonnen.’

Nog voordat Nina iets kan zeggen, zegt Elly: ‘Ze heeft een beetje support nodig en een zetje in de goede richting. Maar ik weet zeker dat het boek er komt.’

‘Dat zal me niks verbazen.’

Nina voelt een golf van liefde door zich heen trekken. Haar moeder en Elly hebben het volste vertrouwen in haar. Nu zijzelf nog. Het is lastig om echt aan de slag te gaan met haar verhaal. Ze wil het wel, maar waar te beginnen? 

Nina, haar moeder en Sam lopen achter Elly aan naar de keuken. Nina merkt direct dat haar moeder ook fan is van Elly. Die twee raken volledig in gesprek over boeken, Utrecht en het dorp waar Nina vandaan komt. Ondertussen voelt Nina zich bekeken door Sam. Terwijl hij het ene na het andere koekje naar binnen propt, ziet ze dat hij af en toe zijn ogen van haar moeder en Elly afwendt om naar haar te kijken. Ze wordt er een beetje zenuwachtig van. Zodra haar ogen die van hem ontmoeten, kijkt hij snel de andere kant op. 

Hoofdstuk 24

Op maandag is het altijd rustig in de boekenwinkel en op die dag werkt Elly alleen. Nina neemt het ervan en blijft die ochtend lang in haar bed liggen. Als ze haar telefoon pakt, ziet ze een gemiste oproep van Dean. Ondanks dat ze tegen zichzelf heeft gezegd dat ze klaar met hem is, brengen dit soort momenten haar toch aan het twijfelen. Naast de gemiste oproep heeft ze een berichtje van Manon die jaloersmakende foto’s stuurt van de zonsondergang in Barcelona. Weer niks van Freek. Soms lijkt die jongen echt wel van de aardbodem verdwenen. De ene dag maakt ze zich zorgen en is ze bang dat er iets ergs met hem is gebeurd. Maar de andere dag is ze vooral boos en vraagt ze zich af of ze er wel goed aan doet deze “relatie” in stand te houden. Zelfs een muur geeft nog meer aandacht. Nina opent Instagram en scrolt door de berichten. Haar tijdlijn vult zich met foto’s van een stralend bruidspaar, breed lachende gezichten en bolle zwangere buiken. Als ze een paar teksten onder de foto’s heeft gelezen, concludeert Nina dat iemand die vroeger bij haar op de basisschool zat afgelopen weekend is getrouwd. Zo te zien was bijna iedereen uit het dorp aanwezig. Een steek van jaloezie schiet weer door Nina’s onderbuik. Blijkbaar wordt ze niet gemist in het dorp en is iedereen haar bestaan compleet vergeten. Ze scrolt verder en dan verschijnt ineens een breed lachende Dean. Even overweegt ze het toestel in de prullenbak te smijten. Maar in plaats daarvan klikt ze zijn profiel aan en drukt ze op niet meer volgen. Ze heeft geen zin meer om geconfronteerd te worden met wat ooit de liefde van haar leven was. Opgeruimd staat netjes. Vervolgens zoekt ze tussen de foto’s op haar telefoon naar een leuke foto van zichzelf om op Instagram te plaatsen. Een tijdje terug heeft ze een paar foto’s gemaakt tijdens een wandeling door de stad. Ze kiest er een waarop ze nonchalant wegkijkt van de camera met op de achtergrond volle terrassen op de Neude. Having the time of my life! schrijft ze bij de foto. Ze opent WhatsApp en ze klikt het gesprek met Freek aan. Het laatste bericht dat ze van hem heeft gehad is van een paar dagen geleden. Ze weet dat hij het druk heeft met zijn baan, maar hij kan toch wel heel even de tijd nemen om iets van zich te laten horen? Ze drukt op het bel-icoon en daarna op de luidspreker. Nadat de telefoon een paar keer is overgegaan wordt ze voor de zoveelste keer doorgeschakeld naar zijn voicemail. ‘Hoi schatje. Ik bel zomaar. Ik heb al een paar dagen niks meer van je gehoord en vroeg me af of alles oké is. Bel je als je tijd hebt? Kusjes,’ spreekt Nina in. Hopelijk reageert hij snel. 

Zodra Nina de volgende dag de boekenwinkel binnenstapt, merkt ze direct dat er iets aan de hand is. Elly is als een bezetene in de weer met een bezem. Ze was al vroeg van huis vertrokken, nog voordat Nina uit bed was. Als Sam vanuit de keuken naar haar toe loopt, voelt Nina zich een slechte werknemer. Hij was er al wel, terwijl zij nog lui in haar bed lag. Plotseling merkt ze dat Sams aanwezigheid haar irriteert. Niet eerder heeft ze dit zo gevoeld. Is ze jaloers omdat Elly hem boven haar verkiest? Of komt het eerder door de zorgeloosheid die hij continu uitstraalt? 

‘Wat ben jij er vroeg bij,’ zegt Nina tegen hem. 

‘Ik help Elly vandaag een handje.’

Elly stopt direct met vegen als ze Nina’s stem hoort. ‘Nina, wat fijn dat je er bent. We moeten even vaart maken!’ 

‘Wat is er dan?’ Nina zet haar tas op de grond en trekt haar jas uit. 

‘Ik was helemaal vergeten dat we vandaag een boekpresentatie hebben. Dit overkomt me normaal nooit. Gisteravond schoot het me ineens te binnen. Ik heb gelijk Sam gebeld en hij kon gelukkig bijspringen vandaag. We moeten nog zoveel klaarzetten en…’ ratelt Elly.

‘Rustig maar. Het komt allemaal in orde,’ zegt Sam, terwijl hij zijn hand op Elly’s schouder legt. ‘Toch Nina?’

‘Ja, nee, natuurlijk. Het komt helemaal goed. Het kan toch gewoon gebeuren dat je een keer iets vergeet. Wat kan ik doen om te helpen?’ Nina is allang blij dat ze niet te laat is om nog iets te doen.

Elly haalt diep adem. ‘Oké. De tafels en stoelen moeten uit de kelder gehaald worden, er moet een tafel worden ingericht voor de promotie van het boek en er moeten versieringen worden opgehangen.’

‘Top. Dan ga ik naar de kelder,’ zegt Nina die al in de richting van de kelderdeur loopt. 

‘Fijn Nina, dankjewel. Sam, wil jij haar even helpen?’ Zonder een antwoord af te wachten, pakt Elly de bezem en gaat ze door met waar ze mee bezig was. 

Nina hoort Sam achter haar aan de trap af komen. Ondanks dat ze dit taakje prima zelf kan, is het fijn dat ze niet alles in haar eentje hoeft te sjouwen. 

‘Ach, die Elly. Ze maakt zich zo druk. Het is maar goed dat ze jou heeft,’ zegt Sam. 

‘Inderdaad,’ zegt Nina met lichte irritatie in haar stem. Blijkbaar heeft Elly aan haar niet genoeg. Ze tilt een stapel stoelen op. Die is zwaarder dan ze had gedacht. 

‘Lukt het wel?’

‘Ja hoor.’ Sam hoeft echt niet te denken dat ze dit niet kan.

Hij kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Misschien is het verstandiger als je de helft van het aantal stoelen neemt. Het is best wel een steile trap en…’ 

‘Het. Gaat. Prima.’ Waar bemoeit hij zich mee? Nina beweegt zich in de richting van de trap. Ze kan maar net over de stapel heen kijken. In een slakkentempo loopt ze de eerste paar treden op. Precies op het moment dat Sam vraagt of het lukt, tilt Nina haar voet net niet ver genoeg op en struikelt ze over de trede. Haar hoofd knalt tegen de stapel in haar handen en vervolgens valt ze achterover van de trap. In de verte hoort ze Sam haar naam roepen en dan wordt alles zwart. 

Als ze een paar tellen later haar ogen opent, ziet ze twee paar zorgelijke ogen naar haar kijken. Sam en Elly hangen boven haar. 

‘Volgens mij is ze weer bij!’ roept Elly.

Nina schiet overeind. Wat is er gebeurd? Direct voelt ze een stekende pijn in haar hoofd en laat ze zich voorzichtig weer achterover zakken. 

‘Rustig aan, rustig aan,’ fluistert Sam. ‘Ik denk dat ik even met haar naar de huisartsenpost rij. Dit ziet er niet goed uit,’ zegt hij vervolgens tegen Elly.

‘Nee joh, dat hoeft helemaal niet. Er is niks aan de hand.’ Nina is als de dood voor de dokter en alles wat daarmee te maken heeft.

Elly legt haar hand voorzichtig op Nina’s hoofd. ‘Niet zo eigenwijs.’

‘Maar de boekpresentatie… Er moet nog zoveel geregeld wo…’

‘Shhhht,’ sust Elly. ‘Dat komt helemaal goed. Ik vraag de buurman van de hoek of hij even kan helpen met alles naar boven sjouwen. Maak je maar geen zorgen.’

Sam helpt Nina overeind en begeleidt haar de trap op. Met lichte tegenzin loopt Nina met hem mee naar zijn auto die een paar straten verderop staat geparkeerd en laat ze zich naar de huisartsenpost rijden. 

 Even later zit Nina naast Sam in de wachtkamer. Ze gaat nooit naar de dokter. Alleen als ze het echt niet langer kan verantwoorden naar zichzelf, maakt ze een afspraak. Maar zodra datgene waar ze last van heeft ook maar enigszins minder wordt, zegt ze de afspraak heel snel weer af. In de wachtkamer zitten nog een aantal mensen. Aan sommigen is duidelijk te zien dat ze ergens last van hebben. De man tegenover haar houdt zijn pols voorzichtig vast. Misschien is hij gebroken? En naast Nina zit een vrouw van haar leeftijd met een zak ijs op haar hoofd. Zou ze gevallen zijn? Of haar hoofd hebben gestoten? Van de trap vallen met een stapel stoelen zal vast niet ook bij haar de oorzaak zijn. Dat kan alleen Nina weer overkomen. De pijn in haar hoofd is gelukkig al een stuk minder geworden. Het valt vast allemaal wel mee. Dat heeft ze Sam al zeker tien keer gezegd, maar hij stond erop haar “ter check” langs te brengen. Ondanks dat ze niet mee wilde, vindt ze het ergens wel lief dat Sam zich zulke zorgen maakt.

Het onderwerp van haar gedachten legt zijn hand op haar been. ‘Gaat het?’

De plek waar zijn hand ligt tintelt. Alsof Sam het ook voelt, trekt hij hem snel terug. 

‘Prima,’ zegt Nina met een glimlach. Direct daarna volgt een ongemakkelijke stilte. Zowel Nina als Sam kijkt recht voor zich uit. Nina zoekt naar woorden om de stilte te doorbreken, maar ze heeft geen idee wat ze moet zeggen. 

Na wat uren lijkt, roept een dokter Nina’s naam. 

‘Ik wacht hier,’ zegt Sam als ze achter de dokter aan loopt. Ze gaan een deur door en Nina neemt plaats op de stoel aan het bureau. Na het beantwoorden van wat vragen en een paar testjes, geeft de dokter aan dat er niks ernstigs is. Ze moet wel beloven dat ze rustig aan doet en dat ze naar haar huisarts gaat als de hoofdpijn toeneemt. Als ze de wachtkamer weer instapt, schiet Sam met een zorgelijke blik van zijn stoel. 

‘Ik ben bang dat je me naar huis moet brengen,’ zegt Nina met haar meest serieuze gezicht terwijl ze de huisartsenpost verlaten.

Sam reikt Nina haar jas aan. ‘Ja. Ja. Tuurlijk. Wat zei… Wat heeft de dokter gezegd?’

‘Ik moet vanaf nu minimaal drie weken in bed blijven liggen.’

‘Oh nee. Is het zo ernstig? Jeetje, ik…’

‘Ja, helaas wel. De dokter zei dat ik dus drie weken lang niks mag doen en vroeg of er iemand in mijn omgeving is die voor me kan zorgen.’ Het lukt Nina niet om haar gezicht helemaal strak te houden. ‘Iemand moet elke dag ontbijt op bed brengen, taart voor me bakken, koffie voor me halen, verse bloemen voor me neerzetten…’

Sam lacht en geeft haar een speels duwtje. ‘Kreng!’

‘Hé, voorzichtig!’ roept Nina. ‘Nou, als jij me niet serieus neemt, dan vraag ik Freek wel.’ Ze vist haar telefoon uit haar broekzak. Freek heeft haar nog steeds niet teruggebeld. Ze stuurt hem snel een hartje. Over haar val vertelt ze wel als ze hem aan de telefoon heeft.

‘Mocht hij niet kunnen, dan doe ik het met alle liefde,’ zegt Sam met een grote glimlach op zijn gezicht. 

Als ze een half uur later Elly’s Boeken binnenstappen, wordt Nina direct geknuffeld door Elly. Ze stelt haar snel gerust en vertelt wat de dokter heeft gezegd. 

‘Nou kind, gelukkig maar!’ roept Elly. ‘Goed om te horen. En nu niet meer van die gevaarlijke dingen doen. Laat dat sjouwen maar gewoon aan de mannen over.’

‘Beloofd.’

‘De buurman heeft me flink geholpen. Alle stoelen en tafels zijn boven en ik was net bezig om alles goed te zetten. Lukt het om nog even te helpen?’

Nina hangt haar jas aan de kapstok. ‘Tuurlijk help ik je.’

‘Zal ik dan even een kopje koffie maken?’ Sam wacht het antwoord niet af en drukt het koffiezetapparaat aan. ‘Dat kunnen we wel gebruiken, dacht ik zo.’

‘Lekker,’ zeggen Elly en Nina in koor. 

Terwijl de koffie loopt, laat Elly Nina zien hoe ver ze is. Ondertussen legt ze uit hoe de boekpresentatie zal gaan verlopen en hoeveel gasten ze verwacht. Ze zetten de stoelen neer en plaatsen daarachter een aantal statafels. Als ze tevreden naar het resultaat kijken, komt Sam aan met de koffie. Dankbaar neemt Nina een grote slok. Cafeïne kan ze wel gebruiken na deze ochtend. Elly gooit een mooi donkergroen tafellaken over de grote tafel en vervolgens leggen ze er stapels boeken op. Als alles er netjes bijstaat, pakt Nina een boek op en bekijkt de kaft aandachtig. Het kleine dorpje met op de achtergrond een berglandschap ziet er idyllisch uit. Op de achterflap glimlacht een vriendelijk uitziende vrouw naar haar. Dan hoort Nina de deur opengaan en staat diezelfde vrouw in de deuropening van de winkel.

 Een uur later stroomt de boekenwinkel langzaamaan vol. Bekenden begroeten elkaar, anderen kijken rond in de winkel en slaan een paar boeken open. Er zijn mensen die Elly kennen en haar enthousiast gedag zeggen en er zijn mensen die bijna onzichtbaar een plekje zoeken om te zitten. Net als Nina achter in de ruimte plaatsneemt, gaat de deur open. Een schok schiet door haar heen. Benjamin en Annabel stappen samen de boekenwinkel binnen. Snel wendt Nina haar blik af en bidt ze dat Benjamin haar niet gezien heeft. Maar vanuit haar ooghoek ziet ze hoe hij op haar afloopt. 

‘Há, Tindermeisje.’ Benjamin legt zijn hand op Nina’s schouder. 

Langzaam staat ze op en schudt ze zijn uitgestoken hand. ‘Benjamin. Hoi.’

‘Wat doe jij nou hier?’

‘Ik werk…’

‘Goed dat ik je zie. Ik wilde je toevallig gaan bellen deze week. Heb je inmiddels al een baan gevonden? Of ben je nog op zoek?’

Voordat Nina kan antwoorden, hoort ze Elly’s stem. ‘Welkom allemaal. Ik geef graag het woord aan Nancy van de Berg.’

Het publiek begint te klappen en Nancy, de auteur, verschijnt op het kleine podium dat Sam heeft neergezet. 

Benjamin knijp Nina zacht in haar arm. ‘Ik spreek je zo.’ Met een knipoog loopt hij bij haar vandaan en voegt hij zich weer bij Annabel. Nog net ziet Nina hoe Annabel haar vernietigend aankijkt en daarna iets tegen Benjamin snauwt. Blijkbaar is ze nog steeds niet over de date van Nina en Benjamin heen. 

Nancy start de boekpresentatie door een stuk voor te lezen. Nina kan zich moeilijk concentreren. In haar hoofd herhaalt ze de woorden van Benjamin. Hij wilde haar deze week bellen. En hij wilde weten of ze al een baan heeft gevonden. Wat doet hij hier eigenlijk? Nina wordt uit haar gedachten gehaald door een applaus. Nancy is klaar met voorlezen en licht toe hoe ze tot dit verhaal is gekomen. Ook van dit deel van de presentatie krijgt Nina weinig mee. 

Na afloop kan iedereen die aanwezig is een boek kopen en laten signeren. Nina loopt van de drukte weg naar de keuken. Ze heeft even rust nodig. De hoofdpijn van haar val is nog niet verdwenen en ze voelt zich ontzettend moe. Ze controleert haar telefoon. Nog steeds geen bericht van Freek. Een diepe zucht verlaat haar mond.

‘Heb je het zwaar?’ Grijnzend kijkt Benjamin naar haar.

Een rilling loopt over Nina’s rug. Ze haat zijn blik. Die brengt haar weer terug naar haar laatste dag bij Domstad Publishing. Benjamin heeft haar droom kapotgemaakt en het liefst zou ze hem de deur wijzen. Toch is ze nieuwsgierig naar wat hij met haar wil bespreken. En dus zet ze haar liefste glimlach op. ‘Nee hoor. Gewoon even een moment voor mezelf nodig.’

‘Ken je Elly?’ Benjamin gaat aan de tafel zitten.

Nina neemt plaats tegenover hem. ‘Ja. En jij?’

‘Ik heb haar weleens gesproken ja. Maar ik ben mee met Annabel. Nancy is een vriendin van haar moeder.’ 

Nina hoopt niet dat hij doorvraagt over Elly. Hoe lief ze haar ook vindt en hoe gek ze ook is op deze boekenwinkel, ze wil niet aan Benjamin moeten toegeven dat ze hier werkt.

‘Maar heb je inmiddels je droombaan al gevonden?’

‘Ik ben er druk mee bezig.’

‘Nou, je hoeft niet verder te zoeken. Ik heb iets leuks voor je.’

Nina trekt verbaasd haar wenkbrauwen op. ‘Oh ja?’

‘Ik heb een heel grote klus binnengehaald,’ zegt hij vol trots. ‘En nu heb ik extra poppetjes nodig.’ 

Vol ongeloof kijkt Nina hem aan. Eerst maakt hij haar dagen bij Domstad Publishing een hel, vervolgens laat hij haar geloven dat ze nooit een schrijfster kan worden en nu zegt hij dit. Wat is het toch een verschrikkelijke vent. ‘Ik dacht dat ik niet goed genoeg was?’

Benjamin lacht hardop. ‘Ach, zit je daar nog steeds over in? Kom op. Dit is toch wat je wilt?’

Een baan bij de uitgeverij was inderdaad wat ze wilde. Of wil. Of nee, wilde. Ze weet het eigenlijk niet zo goed. Maar ze kan moeilijk voor altijd in deze boekenwinkel blijven staan, toch?

‘Misschien heb ik wel te snel over je geoordeeld. Dit is je kans om te bewijzen dat ik het mis had.’

Hij heeft te snel geoordeeld, hij gedroeg zich als een arrogante kwal en hij zorgde ervoor dat ze zich een klein meisje voelde. Nina heeft geen idee wat ze tegen Benjamin moet zeggen. Door haar hoofd schieten verschillende gedachten en ze weet niet hoe ze daar een zinnige reactie van kan maken. In plaats van iets te zeggen, staart ze voor zich uit.

‘Weet je wat? Denk er maar even over na.’ Benjamin staat op. ‘En bel me over een week maar op om te zeggen dat je het wilt,’ voegt hij er met een knipoog aan toe. ‘Dag Tindermeisje.’

Nina kijkt toe hoe Benjamin de keuken uitloopt en zich weer mengt in de groep mensen voorin de winkel. Ze heeft geen idee wat ze hiermee aan moet. 

Hoofdstuk 25

Het is geen straf om te logeren in de sfeervolle woning van Elly. Nina vindt het heerlijk om na een dag werken in de boekenwinkel samen met Elly naar huis te gaan en daarna te genieten van haar kookkunsten. Als Elly kookt, ruikt het hele huis heerlijk. Soms kookt Nina, zodat Elly een avondje op de bank kan zitten. Maar vergeleken met het eten van Elly smaakt dat van Nina nergens naar. Noppes heeft het ook helemaal naar zijn zin. Als ze samen op de bank zitten, verkiest hij soms zelfs Elly’s schoot boven die van Nina en ook Elly’s bed is een grote favoriet om op te liggen. Soms vergeet Nina dat ze op zoek moet naar een eigen woning. Het is zo fijn, dat ze eigenlijk helemaal niet weg wil. Maar ze weet dat ze moet. Sinds het gesprek met Benjamin in de keuken van Elly’s Boeken is Nina in de war. Weer elke dag naar Benjamins gezwets luisteren kan ze echt niet aan. Bij het zien van zijn hoofd alleen al, raakt Nina geïrriteerd. Nee, een baan bij Domstad Publishing is misschien niet het beste idee. Dan heeft ze namelijk ook totaal geen tijd meer om aan haar boek te schrijven. Niet dat de rust en inspiratie er nu wel is. Na een dag werken heeft ze er de puf niet voor en op de dagen dat ze vrij is, heeft ze er gewoon geen zin in, ondanks dat ze het liefst haar boek in de boekenwinkel zou zien liggen. Nina pakt haar laptop en opent het document waar ze een tijdje terug aan is begonnen. Dan hoort ze iemand op de trap lopen. De oude houten planken kraken bij elke stap. Vervolgens wordt er zachtjes op haar deur geklopt. Aan de voetstappen en het geklop te horen is het iemand anders dan Elly. 

‘Ja?’ vraagt Nina aan de persoon achter de deur. Met een piepend geluid gaat de deur open en het hoofd van Sam verschijnt. Direct veert Nina op. Ook Noppes is nieuwsgierig en loopt voorzichtig richting de deur. 

‘Stoor ik?’ vraagt Sam. Hij gaat door zijn knieën en steekt zijn hand uit naar Noppes. De kat snuffelt even aan de vreemde en besluit dan dat er geen gevaar is. Hij laat het toe dat Sam over zijn rug aait.

Nina kijkt naar beneden. Ze draagt een versleten joggingbroek met gaten op haar knie, een zwarte sweater die onder de kattenharen zit en haar konijnensloffen. Dan kijkt ze naar Sam. Gelukkig hoeft ze zich qua kleding nooit echt te schamen naast deze man.

‘Nee hoor. Ik zat gewoon een beetje te… Nou, ik bedoel… ik was niks aan het doen.’ Met een snelle beweging trekt Nina de scrunchie uit haar haren en probeert ze de blonde plukken enigszins in model te brengen. Daarna doet ze een poging wat kattenharen van de trui te vegen. 

‘Mag ik binnenkomen?’ vraagt Sam vanaf de drempel van de kamer.

‘Ja tuurlijk, kom erin.’ Vluchtig kijkt Nina rond in de kamer. Het is een bende. Overal liggen hopen kleding, stapels boeken en vuile borden en mokken. Ze pakt de kleding die een berg vormt op de stoel in de hoek van de kamer en gooit het op de hoop die op de grond ligt. ‘Ga zitten,’ zegt ze wijzend naar de stoel. 

Sam stapt voorzichtig over de rommel en bereikt zonder schade aan te richten de stoel. ‘Ik was benieuwd hoe het met je gaat. Heb je nog last van je hoofd?’

Er verschijnt automatisch een glimlach op haar gezicht. Wat lief dat hij daaraan denkt. ‘De hoofdpijn was gelukkig na één dag verdwenen, maar ik heb wel nog een behoorlijke bult op mijn hoofd.’ Nina wijst naar de plek achterop haar hoofd. De bult zit gelukkig verscholen onder haar haren.

‘Dat is goed om te horen. Of nou ja, niet van die bult natuurlijk. Maar… dat je… dat je hoofdpijn over is.’

Een ongemakkelijke stilte vult de ruimte. Wat doet Sam op een dinsdagavond op haar slaapkamer? Nina heeft geen idee wat ze tegen hem moet zeggen. Pling! De stilte wordt doorbroken door het geluid van Nina’s telefoon. Haar ogen schieten automatisch naar het scherm dat naast haar oplicht. Als ze ziet dat het een bericht van Freek is, maakt haar hart een sprongetje. Eindelijk, na een week stilte, laat hij iets van zich horen. Haar ogen schieten terug naar Sam. 

‘Je mag best kijken hoor,’ zegt hij met een glimlach. 

Dat laat Nina zich geen tweede keer zeggen. Ze klikt het bericht aan. 

Sorry schoonheid, heb het druk. Bel je als ik tijd heb.

Nina’s hartslag zakt weer. Er kan niet eens een kusje vanaf. Ze zou willen dat hij wat meer tijd voor haar had. Dat ze van de trap is gevallen, heeft ze hem nog niet eens kunnen vertellen. Ze staart naar het scherm. 

‘Slecht nieuws?’ 

Even was ze vergeten dat er zich een bijzondere situatie aan het afspelen was in haar kamer. Dat Sam tegenover haar zit. Blijkbaar is het van haar gezicht af te lezen dat ze niet per se blij is met het bericht. Ze zet het scherm uit en legt de telefoon weer naast zich neer. Freek wacht maar even op een reactie. ‘Het is niet belangrijk.’ 

Noppes springt op Sams schoot, alsof ze altijd al de beste vrienden zijn geweest. Sam lijkt er niet van op te kijken en aait het beestje. Na een paar rondjes draaien, heeft Noppes een goed plekje gevonden en gaat hij op Sams schoot liggen. 

‘Hij lijkt je te mogen,’ zegt Nina met een knikje naar de kat.

Sam kijkt op en glimlacht kort. Daarna schieten zijn ogen direct weer naar Noppes. Het is net alsof hij oogcontact probeert te vermijden. ‘Volgens mij is het een lieverd.’

‘Zeker weten.’

Er volgt weer een stilte waarin zowel Nina als Sam vooral naar Noppes kijkt. Ze vraagt zich nog steeds af wat Sam komt doen. Ze zoekt naar woorden die ze kan zeggen om deze stilte te doorbreken, maar ze kan zo snel even niks bedenken.

Sam heeft blijkbaar zijn moed bij elkaar geraapt en zegt: ‘Ik eh… ik wilde je eigenlijk wat vragen.’

‘Wat dan?’ Nina kijkt hem aan. Aan de blos op zijn wangen kan ze zien dat hij gespannen is.

‘Nou… Aanstaande zaterdag… Zou je… Heb je dan wat te doen?’

Gaat hij haar nou mee op date vragen? Nina krijgt het direct warm. Hoe moet ze hierop reageren? Ze wil niet op date met Sam. Hij is totaal niet haar type. En hij is verre van de perfecte man. En ze heeft Freek. Dat weet hij toch?

Alsof Sam haar gedachten kan lezen, voegt hij er snel aan toe: ‘Je hoeft niet bang te zijn dat ik je op date vraag hoor.’

‘Oh gelukkig,’ zegt Nina met een zucht. Direct daarna slaat ze haar hand voor haar mond en kijkt ze hem verschrikt aan. ‘Nee, wacht. Zo bedoelde ik… Het is niet dat…’

‘Het is oké,’ zegt Sam lachend. ‘Een vriend van mij gaat trouwen en ik wilde vragen of je misschien zin hebt om mee te gaan naar de bruiloft.’

‘Een bruiloft?’

‘Ja. Gewoon als vrienden dus. Ik ben altijd de enige van de groep die geen vriendin heeft. En dat vind ik helemaal niet erg. Maar ik voel me dan altijd een beetje het vijfde wiel aan de wagen.’

Nina kijkt naar de man die tegenover haar zit. Zou hij ooit een relatie hebben gehad?

‘Ik dacht: je kent nog niet zoveel mensen hier in de buurt, dus misschien vind je het wel leuk om mensen te ontmoeten. En ik vind het gewoon gezellig om met je te kletsen.’ Ondertussen aait hij Noppes, die er onwijs van lijkt te genieten.

Sinds ze in Utrecht woont, heeft Nina inderdaad weinig sociale contacten opgebouwd. Julia spreekt ze bijna niet meer. Soms wat oppervlakkige appjes en een like op Instagram. Benthe heeft ze sinds het verjaardagsfeest in De Engel niet meer gesproken en ook Manon spreekt ze amper. Dus eigenlijk heeft ze alleen Elly en Sam. En Freek dan. Maar hij zit aan de andere kant van de wereld. Misschien is het niet eens zo’n slecht idee om zich door Sam van haar zolderkamer te laten slepen en zich onder de mensen te begeven.

‘Het lijkt me leuk om mee te gaan,’ besluit Nina dan. Direct ziet ze een mix van opluchting en vreugde in het gezicht van Sam.

‘Echt?’ vraagt hij, alsof hij niet kan geloven dat Nina zojuist heeft gezegd dat ze mee wil gaan. 

Nina glimlacht. ‘Ik kan wel wat gezelligheid gebruiken.’ 

Een bruiloft is een mooi excuus om de stad in de duiken. Aangezien ze nog maar twee dagen heeft, loopt ze na haar werkdag door de winkelstraten. Het is vanavond koopavond en haar enige kans om een nieuwe outfit te scoren. De bomen aan de Oudegracht kleuren geel, oranje en rood. De met lampjes versierde straten zien er gezellig uit. Met een glimlach op haar gezicht loopt Nina langs de winkels. Ze heeft zin in de bruiloft. Eindelijk iets om naar uit te kijken. Maar ze vindt het ook spannend; een omgeving waarin ze niemand kent behalve Sam. En met hem lopen de gesprekken ook niet waanzinnig soepel. Ze wil een goede eerste indruk maken op iedereen, dus haar outfit moet perfect zijn. De ene na de andere winkel loopt ze in en uit. Net als de tijd begint te dringen, ziet ze in de etalage de perfecte jurk hangen. Het is een donkerrode jurk met een lage V-hals. Ze schiet de winkel in en zoekt naar de jurk. Terwijl ze op een rek afloopt waarin ze donkerrode stof heeft gespot, hoopt ze dat er nog een exemplaar in haar maat is. Ze bekijkt de kaartjes en kan dan een teleurgestelde zucht niet laten. Er hangen alleen nog een XS, een L en een XXL. Haar maatje S is er niet meer. Ze vraagt aan de verkoopmedewerkster of het jurkje in de etalage toevallig een maat S is. Na een korte blik op het kaartje, keert de vrouw met een teleurgesteld gezicht terug. Balen. Nina trekt de XS van het rek en bekijkt hem. Misschien dat deze wel past. De verkoopmedewerkster geeft aan dat ze over vijf minuten gaan sluiten. Nina werpt een blik op haar horloge en dan op de paskamers. Er staat geen rij. ‘Ik ben zo klaar!’ roept Nina, terwijl ze in een pashokje verdwijnt. Binnen een minuut heeft ze al haar kleding uit en stapt ze in de jurk. Als ze de rits wil sluiten, moet ze haar buik inhouden. Langzaam laat ze haar buik weer terugkomen in de natuurlijke positie en ze bekijkt zichzelf in de spiegel. De jurk is prachtig, al zit hij wel wat strak. Ze draait een rondje en wordt dan weer geroepen door de verkoopmedewerkster. De winkel gaat nu echt sluiten. Na een laatste blik in de spiegel kleedt Nina zich weer om en rekent ze de jurk af. Ze kan niet wachten om hem zaterdag aan te trekken met de zwarte pumps die thuis in haar kast staan.

Als ze even later thuiskomt, laat ze de jurk met een grote lach op haar gezicht aan Elly zien. Daarna loopt ze naar haar zolderkamer en hangt ze hem zorgvuldig op in haar kast. Haar telefoon laat haar weten dat ze geen berichten of gemiste oproepen heeft. Ze opent WhatsApp en leest het gesprek met Freek nog eens door. Echt een gesprek is het niet te noemen. Het is voornamelijk een monoloog met af en toe een berichtje van Freek. Ze is het zat dat hij zo weinig van zich laat horen en ze besluit opnieuw een poging te doen hem te bellen. Net als ze denkt dat hij niet gaat opnemen, hoort ze een klik.

‘Hallo?’ klinkt Freeks stem. Op de achtergrond is een hoop kabaal te horen. Alsof hij in een kroeg staat.

‘Schatje!’

‘Nina?’ roept Freek in de telefoon. ‘Ik kan je niet goed verstaan.’

Dat is te begrijpen. De herrie op de achtergrond zorgt ervoor dat Nina hém ook niet goed kan horen. ‘Wat ben je aan het doen?’

‘Een drankje drinken met wat mensen… Hé, niet weglopen!’

‘Wat?’

‘Oh, nee, ik had het niet tegen jou. Schat, wacht even!’

Nina begrijpt niks van wat Freek zegt. Wie moet niet weglopen? En waarom moet ze wachten? ‘Wat is er dan?’

‘Nee, ik had het niet tegen jou,’ zegt Freek met duidelijke irritatie in zijn stem. ‘Ik had toch gezegd dat ik je zou bellen als ik tijd heb? Ik ben druk!’ 

Nina voelt een steek in haar buik. Druk met bier drinken, ja. Ze heeft geen zin om ruzie met hem te maken, dus zegt ze: ‘Sorry. Je hebt gelijk. Maar ik miste je stem en…’ Ze hoort een klik. ‘Hallo? Freek?’ Aan de andere kant van de lijn blijft het stil. Verbouwereerd kijkt Nina naar het scherm van haar telefoon. Hij heeft gewoon opgehangen! Een gevoel van boosheid borrelt in haar op. Wat een eikel! Hij laat niks van zich horen en als ze hem dan belt, raakt hij geïrriteerd. Had ze nou goed gehoord dat hij iemand anders “schat” noemde? De boosheid verandert in jaloezie. Misschien had ze het verkeerd verstaan. Maar het klonk toch echt alsof hij met iemand anders in gesprek was. Met wie is hij daar? Het feit dat hij voor zijn werk naar Dubai moest, vond ze al moeilijk genoeg. Elkaar vier maanden niet zien is lang. Zeker als je in die vier maanden dan ook nog eens amper contact met elkaar hebt. Ze wil zo graag even met hem praten. Even horen dat hij haar ook mist en dat alles goed is. Aan een berichtje per week heeft ze toch niet genoeg? Dan kan hij net zo goed helemaal niks laten horen. Ze opent Instagram en scrolt door de mooie plaatjes en vrolijke gezichten. Dan verschijnt er ineens een foto van Freek op haar scherm. In een wit shirt met korte mouwen en een korte lichtblauwe spijkerbroek zit hij op de rand van een fontein. Ze geeft de foto een like en klikt vervolgens zijn profiel aan. Aan de rechterkant van haar scherm klikt ze op het icoon van de foto’s waarin hij is getagd. Nina’s adem stokt in haar keel als ze de laatste foto aanklikt. Een lachende Freek kijkt haar aan, met om zijn nek dezelfde blonde vrouw die hij tijdens hun eerste ontmoeting had staan zoenen in de kroeg. Samantha. Zijn ex. De foto met de tekst Amazing en een rood hartje is drie dagen geleden geplaatst. Dit kan toch niet waar zijn? Wat doet zij dáár? Voor een paar seconden staart Nina naar haar scherm. Dan smijt ze het toestel naast zich neer en loopt ze de trap af.

Beneden treft ze Elly verdiept in een boek aan op de bank. Met haar vrije hand aait ze Noppes die opgekruld naast haar ligt. Op het schemerlampje naast de bank na, wordt de kamer verlicht door brandende kaarsjes. Met een zucht ploft Nina op de stoel tegenover Elly. Noppes opent even zijn ogen, maar besluit dan dat hij zijn plekje naast Elly niet gaat verruilen voor Nina’s schoot. 

Elly kijkt op en legt haar boek op haar schoot. ‘Fijn dat je bent geslaagd voor een mooie jurk. Heb je zin in zaterdag?’ 

Toen Nina vertelde dat ze met Sam mee naar de bruiloft gaat, had Elly verrukt in haar handen geklapt. De twinkeling in haar ogen was niet te missen.

‘Jawel,’ zucht Nina.

‘Maar…?’ Elly kijkt haar met een opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Wat is er mis?’

‘Freek is mis.’

Elly klapt haar boek dicht en legt het op het tafeltje voor zich. ‘Ach, meisje. Wat is er gebeurd?’

Nina vertelt over het telefoongesprek van zojuist en over de foto die ze op Instagram heeft gezien. De tranen stromen over haar wangen. Als Nina is uitgeraasd, zegt Elly met een ernstig gezicht: ‘Lieverd, die man is jou niet waard.’

‘Maar hij is het. Hij is de man die ik wil,’ zegt Nina snikkend.

Als Elly opstaat, springt Noppes met een miauw van de bank en loopt hij de gang in. Elly komt terug met een zakdoekje en een glas water. ‘En waarom ook alweer?’ Ze klopt op de bank naast zich.

Op de uitnodiging van Elly ingaand, verplaatst Nina zich van de stoel naar de bank. ‘Hij voldoet gewoon aan al mijn wensen. Freek is gewoon… Tja… Hij is de man met wie ik oud wil worden.’

De frons op Elly’s voorhoofd wordt nog een stukje dieper. ‘Staat op dat wensenlijstje van jou soms dat je een man zoekt die niet lief voor je is, die niet naar je luistert en die niet eerlijk tegen je is?’

‘Nee, natuurlijk niet!’

‘Maar wat staat er dan wel op? Wat heeft Freek waardoor jij zo graag wil dat dit werkt?’

Nina slaat haar ogen neer. ‘Nou, gewoon. Hij woont in een stad, is reislustig en avontuurlijk. Hij ziet er goed uit en heeft een goede baan.’

‘Ho, stop!’ Elly steekt haar hand op om Nina het zwijgen op te leggen. ‘Reislustig. Ja. Hij vertrekt voor vier maanden naar Dubai. En heeft hij daarbij rekening gehouden met jou?’

Nina schudt haar hoofd.

‘Avontuurlijk? Misschien. Maar wel met een andere vrouw aan de andere kant van de wereld. Dat is volgens mij niet het soort avontuur waar je naar op zoek bent. Of wel?’

Weer schudt Nina haar hoofd. Elly’s woorden zijn hard, maar ze weet dat Elly gelijk heeft. Freek heeft totaal geen rekening met haar gehouden toen hij vertrok. En nu hij daar is, houdt hij al helemaal geen rekening met haar. 

‘En,’ gaat Elly verder, terwijl ze Nina’s hand pakt, ‘je bent zo’n geweldige meid, Nina. Wanneer ga je dat zelf eens inzien?’

Nina trekt haar schouders op. ‘Weet ik niet.’

‘Verspil je tijd niet aan mannen die het niet waard zijn. Open je ogen eens voor al het moois dat het leven te bieden heeft, in plaats van je vast te houden aan iets wat je alleen maar pijn en verdriet doet.’ Elly trekt Nina tegen zich aan en streelt haar haren. 

Even voelt Nina zich weer een klein meisje dat wordt getroost door haar oma. Ze sluit haar ogen. Misschien heeft Elly wel gelijk. En niet alleen over Freek. Hoog tijd om Benjamin een berichtje te sturen. Ze kan echt niet terug naar Domstad Publishing.

Hoofdstuk 26

Zaterdagochtend wurmt Nina zichzelf in haar nieuwe jurk. Ook dit keer moet ze haar buik inhouden om de rits dicht te krijgen. Als ze even later op haar zwarte pumps de trap af loopt, merkt ze dat de jurk toch niet heel comfortabel zit. Maar ach, wie mooi wil zijn… 

‘Je ziet er prachtig uit!’ roept Elly uit als Nina beneden is.

Trots draait Nina een rondje. ‘Dankjewel.’

‘Zit ie niet een beetje strak?’

‘Nee, hij zit heerlijk!’ liegt Nina. 

Dan gaat de deurbel. Elly haast zich naar de deur, terwijl Nina in de woonkamer de laatste spullen in haar tas stopt.

‘Wat zie je er goed uit!’ hoort Nina Elly roepen in de gang. Dan hoort ze ook Sams stem en een tel later staat hij in de deuropening van de woonkamer. 

Elly heeft niet gelogen. Sam ziet er inderdáád goed uit. Nina laat haar ogen over hem heen glijden. Hij draagt een donkerblauw pak met een wit overhemd. Zo te zien is hij zelfs naar de kapper geweest. Zijn blonde krullen zijn korter en zitten voor de verandering een keer in model. De afgetrapte sportschoenen heeft hij verruild voor nette, zwarte schoenen. En op zijn borst zit een witte roos opgespeld. 

Sam kijkt haar met een verlegen blik aan. ‘Wat zie je er mooi uit,’ zegt hij dan zo zacht dat ze hem bijna niet kan verstaan.

Nina heeft door dat ze staat te staren en wendt haar blik af. ‘Dankjewel.’ Snel draait ze zich om. ‘Jij ook,’ voegt ze er zachtjes aan toe.

‘Jullie zijn prachtig!’ Elly doorbreekt de stilte en klapt in haar handen. ‘Kom, kom. Ga eens daar staan, dan maak ik een foto van jullie.’

‘Nee, dat hoeft n…’ probeert Nina. Maar Elly trekt haar aan haar arm mee en zet haar naast Sam neer. 

‘Geef me je telefoon.’ Elly houdt haar hand op en met enige tegenzin geeft Nina haar het toestel. ‘Kom op, iets dichter bij elkaar. Sam, sla even je arm om haar heen.’

‘Maak nou maar gewoon een foto!’ roept Nina ongeduldig. Dan voelt ze hoe Sam zijn arm om haar middel slaat en zijn hand laat rusten op haar heup.

‘Ja, beeldig! Lachen! Lachen!’ Elly maakt een paar foto’s van veraf en komt daarna vlak voor Nina en Sam staan om een close-up te maken. 

Nina is opgelucht als Elly tevreden is met de foto’s en haar haar telefoon teruggeeft. 

Snel trekt Sam zijn arm van Nina’s middel. ‘Laten we gaan, anders komen we straks nog te laat.’

‘Ja, ga maar snel. Veel plezier lieverds!’ 

De bruiloft vindt plaats in een bos in de buurt van Utrecht. Ondanks dat het fris is, is het een mooie herfstdag. De zon staat stralend aan de hemel en de lucht is strakblauw. Via het grindpad rijdt Sam de auto naar een parkeerplek. Aan het aantal auto’s te zien, is het al druk. De locatie is prachtig. Het pand, dat op een klein kasteel lijkt, is omgeven met hoge bomen met de mooiste herfstkleuren. Voor het kasteeltje staat een bord met daarop in sierlijke letters geschreven: Welkom op de bruiloft van Milou & Lars. Een vrouw, gekleed in een zwart mantelpakje, legt uit dat de ceremonie in de tuin zal plaatsvinden. Samen met Sam loopt Nina achter de anderen aan. Even voelt ze Sams hand tegen die van haar. Een stroomschok loopt van haar hand naar haar buik. In de auto hebben ze weinig woorden met elkaar gewisseld. Sam zei nogmaals dat ze er prachtig uitzag en ze merkte dat ze daarvan begon te blozen. Sinds dat ene moment in de wachtkamer van de eerste hulp, voelt het anders. En zeker nu ze erachter komt dat Sam er in een pak best wel aantrekkelijk uitziet, is Nina in de war over wat ze voelt en denkt. Ze heeft Freek na het verschrikkelijke telefoongesprek niet meer gesproken. Ook over de foto die ze op Instagram zag, heeft ze niks gezegd. Ze moet goed de tijd nemen om na te denken over wat ze precies wil. Met Freek, maar ook met de rest van haar leven.

‘Wauw.’ De zachte stem van Sam haalt Nina uit haar gedachten. Als ze opkijkt, houdt ze haar adem in. Met grote ogen kijkt ze naar de open plek voor zich. Rijen met witte stoeltjes staan opgesteld en daar tussendoor ligt een witte loper waar het bruidspaar straks overheen zal lopen. De stoelen zijn versierd met gele bloemen. Een witte houten boog aan het einde van de loper maakt het geheel af. Hij is omwikkeld met verschillende witte en gele bloemen, van onder tot boven. De bomen met verschillende tinten geel en oranje die rondom de open plek staan, geven het geheel een sprookjesachtige sfeer. Het ziet er prachtig uit.

‘Wauw,’ zegt Nina met een zucht. Ze kan het niet laten zichzelf voor te stellen in een mooie witte jurk. Lopend over de loper in de richting van de boog. Waar de perfecte man in een mooi strak pak op haar staat te wachten. Zou Freek die man zijn?

‘Zullen we gaan zitten?’ Sam legt zijn hand op Nina’s arm.

De ceremonie was zó mooi. Toen Milou in de meest prachtige jurk kwam aanlopen, kreeg Nina er kippenvel van. Haar donkerbruine krullen waren opgestoken onder een witte sluier. En Lars stond haar van onder de boog aan te kijken met grote trots in zijn ogen. Hij mocht er trouwens ook wezen. Het is dat Nina weet dat hij geen vrijgezel is, maar anders… Ondanks dat ze Milou noch Lars kende, kon ze een paar tranen bij het uitspreken van de geloften niet tegenhouden. Wat is de liefde toch prachtig. Als het werkt tenminste. De woorden van het kersverse paar leken rechtstreeks uit hun hart te komen. Het was zo liefdevol.

Na de ceremonie werd de taart, bestaande uit vier lagen, aangesneden en werd er champagne gedronken. Daarna was het tijd om het bruidspaar te feliciteren en vervolgens startte het diner.

Vanbinnen is het kasteel nog mooier dan aan de buitenkant. Aan het hoge plafond hangen grote kroonluchters en aan de wanden hangen kleine lampen die op kaarsen lijken. Overal staan of liggen mooie boeketten. Het gele behang en de houten balken zorgen ervoor dat het voelt alsof ze zijn teruggegaan in de tijd. In het midden van de zaal staat een aantal grote ronde tafels. Aan een van die tafels zit Nina naast Sam, en aan de andere kant is het bruidspaar aangeschoven. Na dat grote stuk taart zit Nina’s jurk nog strakker dan aan het begin van de dag. Het voelt alsof ze elk moment uit haar jurk kan scheuren. De champagne smaakt ook verrukkelijk. Als het voorgerecht wordt geserveerd, roept Lars van de andere kant van de tafel: ‘Hé, Sam! Waar heb je deze mooie vrouw gevonden?’ 

‘Op de mooiste toren van Nederland,’ roept Sam terug. 

De dag waarop Nina de Domtoren beklom, lijkt een eeuwigheid geleden. Ze was toen pas net in Utrecht en nog vol goede moed om haar perfecte leven te vinden. Inmiddels kan ze wel concluderen dat ze daarin keihard heeft gefaald. Met haar ogen strak op haar bord gericht, hoopt ze dat Sam de blos op haar wangen niet kan zien. Door de warmte zal haar hoofd sowieso ongeveer de kleur hebben van het cherrytomaatje dat op de salade voor haar ligt. En die strakke jurk maakt het alleen maar erger. Misschien had ze toch beter voor het donkerblauwe jurkje kunnen gaan dat nog in haar kast hing.

‘Eet smakelijk,’ roep Milou. Waarna iedereen aan tafel bijna in koor hetzelfde zegt.

Het eten is heerlijk en Nina merkt dat het haar goed doet. De glazen bubbels die ze eerder achterover had geslagen waren een beetje naar haar hoofd gestegen, maar inmiddels is dat gezakt. Ze probeert niet te veel te eten, zodat haar jurk niet nóg meer gaat knellen.

Na het dessert vraagt het bruidspaar iedereen om naar de andere zaal te gaan. Het is tijd voor de openingsdans. Gezien het aantal glazen wijn dat Milou aan tafel heeft genuttigd, is het knap dat ze op die hakken de danszaal überhaupt haalt. Na luid applaus begint de muziek en wordt het stil. Vol bewondering kijkt Nina toe hoe Lars Milou behendig over de dansvloer leidt. Het is een prachtig koppel. De jaloezie borrelt bij Nina weer op. Ze wil zelf ook zo’n mooie openingsdans met de man van haar dromen. Dan voelt ze plotseling een hand op haar rug. Als ze haar blik verplaatst naar de eigenaar ervan, blijkt het Sam te zijn. Hij schenkt haar een verlegen lach. De plek waar hij haar aanraakt brandt. Snel kijkt Nina terug naar het dansende echtpaar. Echt goed kan ze zich niet focussen. Haar aandacht gaat vooral naar de hand op haar onderrug en de spanning die ze voelt tussen zichzelf en de man naast haar. Waar komt dit vandaan? Sam is in alle opzichten niet de man waar ze naar op zoek is. Hij is veel te saai, woont in een dorp, heeft weinig vrienden en hij heeft niet bepaald een geweldige baan. Als alle gasten beginnen te klappen, trekt Sam zijn hand weg.

Na het applaus, buigt Sam zich naar Nina toe en biedt zijn hand aan. ‘Mag ik deze dans van u?’

Nina, die zichzelf probeert te herpakken na het moment van zojuist, accepteert zijn aanbod en laat zich meetrekken naar de dansvloer. Sams hand voelt, net als die van haar, klam aan. De muziek knalt inmiddels uit de boxen en om hen heen betreden meer mensen de dansvloer. De champagne en wijn zorgen ervoor dat Nina zich losjes voelt en ze laat zich meevoeren op de muziek. Ondertussen bewondert ze de danskunsten van Sam. Ze had totaal niet verwacht dat hij kon dansen. Hem zo zien, zorgt ervoor dat Nina zich ook helemaal laat gaan. Even is de wereld een fijne plek. Ze voelt zich vrij en vrolijk. Even denkt ze niet aan haar werk, aan de zoektocht naar een huis en aan Freek of Dean. Ze gaat op in het moment en geniet met volle teugen. Als It’s Raining Men start, schreeuwt ze het nummer luidkeels mee. Tussen het dansen door halen ze nieuwe drankjes bij de bar en af en toe krijgt Nina een glas in haar handen gedrukt van iemand die ze niet kent. Ze doet mee met de polonaise en valt bijna om van het lachen als Sam danst op de Ketchup Song. 

Na een paar uur dansen start het nummer No One en vult de stem van Alicia Keys de ruimte. Abrupt staat Nina stil. Dit was hun nummer. Het nummer van haar en Dean. Ze heeft het zo vaak samen met Dean meegezongen. De mensen om haar heen beginnen te schuifelen. Sam komt dichter bij haar staan en legt zijn handen op Nina’s heupen. 

‘Ben je oké?’

Nina kijkt in zijn ogen en zo snel als Dean in haar gedachten was gekomen, zo snel is hij ook weer verdwenen. ‘Helemaal oké.’ 

Sam wiegt haar heen en weer op het ritme van de muziek. Nu hij zo dicht bij haar staat, kan ze zijn warmte voelen. Voorzichtig legt hij zijn wang tegen de hare. Nina voelt hoe zijn adem haar hals streelt. Haar hartslag neemt in rap tempo toe en onder in haar buik fladdert een verdwaalde vlinder. Misschien is het de drank of de manier waarop Sam haar heeft verrast vanavond, maar het lijkt alsof ze zweeft. Het voelt zo vertrouwd in zijn armen. Het nummer lijkt oneindig lang te duren. Maar dan ineens knalt het intro van YMCA uit de boxen en begint iedereen weer uitbundig te dansen. Bedankt DJ. Dag magisch moment. Met enige tegenzin maakt Nina zich los van Sam. Even staan ze ongemakkelijk tegenover elkaar, maar dan start het refrein en springt Nina in het rond, terwijl ze de bijpassende armgebaren maakt. Bij de A hoort ze het geluid van scheurende stof en verdwijnt de druk die de jurk al de hele dag op haar uitoefent. Met haar armen nog in de vorm van een A kijkt ze Sam verschrikt aan.

‘Wat is er?’ schreeuwt hij boven de muziek uit.

‘Ik denk dat… Mijn jurk!’ schreeuwt Nina terug. Ze laat haar armen zakken en draait haar rug naar Sam toe, terwijl ze over haar schouder de schade probeert te zien. 

Sam slaat een hand voor zijn mond en kijkt naar de ramp die zich op Nina’s rug afspeelt.

‘Hoe erg is het?’ Als Sam niet snel genoeg reageert, zegt ze: ‘Sam! Hoe erg is het?!’

In plaats van te reageren, gaat hij achter haar staan en slaat hij zijn armen om haar heen. Zachtjes duwt hij haar richting de toiletten. 

Als ze uit de drukte en het lawaai zijn, zegt hij in haar oor: ‘Geloof me, dit is geen versierpoging, maar we moeten even naar het toilet.’

Was het maar wel een versierpoging, schiet het door Nina’s hoofd.

Eenmaal in het toilet bekijkt Nina haar jurk in de spiegel. De rits, die aan de achterkant over haar rug loopt, is helemaal opengescheurd.

‘Nee!’ roept Nina uit. ‘Wat moet ik nu?’

Sam zegt niks en begint te grinniken.

‘Nou!’ Nina slaat hem plagend op zijn borst. ‘Dit is echt heel erg! Ik sta echt compleet voor lul!’

‘Nah, valt best mee.’ Sam laat zijn ogen over Nina’s rug glijden. ‘Je lingerie is mooi.’

Wat?! Kwam dit zojuist echt uit Sam z’n mond? Nina gelooft haar oren niet. En alsof Sam haar gedachten kan lezen, kleuren zijn wangen rood.

‘Nou, bedankt. Maar ik kan toch niet in mijn lingerie gaan staan dansen?’

‘Wacht hier. Ik ben zo terug.’

Terwijl Sam de toiletruimte verlaat, heeft Nina even de tijd om haar hoofd helder te krijgen. Helemaal lukt dat niet, gezien het alcoholpercentage in haar bloed op het moment. Ze klapt het toiletdeksel dicht en gaat erop zitten. Zou Sam hetzelfde voelen als zij deze avond? Of is ze echt gek geworden? Ze pakt haar telefoon uit haar tas en bekijkt de foto’s die Elly van hen heeft gemaakt vanmiddag. Ze zien er best wel leuk uit samen. Maar morgen heeft Sam weer een of ander lelijk T-shirt aan en praat hij weer over saaie dingen. Dan is de magie totaal verdwenen.

‘Ben je er nog?’ De stem van Sam vult de toiletruimte. 

Ze opent de deur en Sam houdt een tas omhoog.

‘Ik had wat extra kleren in de auto gelegd voor als ik dit pak zat zou worden.’ Uit de tas tovert hij een spijkerbroek en zijn zwarte shirt met Guns N’ Roses erop. ‘Het is misschien niet zo mooi als je jurk, maar je mag het wel lenen.’

‘Dit méén je niet. Je dacht dat dat een goede back-up outfit zou zijn?’ lacht Nina. ‘Dat kan ik toch niet aantrekken!’

Sam kijkt van de kleren in zijn hand naar haar. ‘Het is dit óf je lingerie.’ 

Nina werpt nog een laatste blik in de spiegel en sluit zichzelf dan op in het toilethokje. Een paar minuten later staat ze in een lelijk zwart shirt en een spijkerbroek, waarvan de pijpen zeker drie keer zijn omgeslagen, naast Sam op de dansvloer. 

‘Wat zie je er goed uit joh!’ roept Lars die het hele verhaal zojuist van Sam heeft gehoord.

Nina kan niet anders dan lachen. ‘Bedankt.’

‘Je hebt wel smaak zeg!’ zegt Sam grijnzend met een knikje naar haar outfit.

Hoe later het wordt, hoe leger de danszaal. Nina schittert nog steeds in haar nieuwe outfit. En voor het eerst in lange tijd maakt het haar weinig uit wat anderen daarvan vinden. Haar voeten doen pijn van het dansen. Ze hangt samen met Sam, Milou en Lars aan de bar.

‘Zullen we zo maar eens gaan?’ vraagt Sam.

Opeens slaat de vermoeidheid toe en wil Nina niets liever dan haar bed inkruipen. ‘Goed plan.’

Omdat ze beiden niet meer in staat zijn om te rijden, belt Sam een taxi. Na een kwartier wachten stappen ze samen in. Sam geeft het adres van Elly op en de chauffeur start de auto. Een gevoel van paniek borrelt in Nina op. Het adres van Elly. Hij noemde het adres van Elly op. Gaat hij met haar mee naar huis? Of gaat hij vanaf daar door met de taxi? De hele rit naar huis durft Nina het niet te vragen. Als de auto eenmaal stopt voor Elly’s huis, betaalt Sam de chauffeur en stapt hij net als Nina uit. Plotseling wordt Nina zich bewust van haar outfit. Die chauffeur zal wel gedacht hebben… Zeker naast Sam in pak ziet ze er belachelijk uit. Ze vist haar sleutel uit haar tas. 

‘Ik eh…’ begint ze. Maar dan beseft ze dat ze helemaal niet weet wat ze moet zeggen. Ze kan hem moeilijk hier buiten laten staan. Moet ze hem binnen vragen? Gaat ze dan met hem in één bed slapen?

Sam komt dichter bij haar staan. ‘Wat is er?’

‘Nou, ik eh… nou ja, ik had zeg maar… ehm…’ 

‘Oh!’ fluistert Sam. ‘Nee, nee, je begrijpt het verkeerd.’

‘Wat dan?’ sist Nina terug.

Hij legt zijn hand op Nina’s arm. ‘Je hoeft niet bang te zijn dat ik verwacht dat ik bij je mag slapen hoor.’

‘Wat verwacht je dan precies?’

De mondhoeken van Sam krullen omhoog. ‘Ik heb Elly gevraagd of ik hier mag logeren. Omdat dat qua vervoer handiger was.’

Een gevoel van opluchting vult Nina’s lichaam.

‘Als het goed is, heeft ze in de logeerkamer een luchtbed klaargelegd.’

Een klein half uur later ligt Nina in bed. De combinatie van drank en intieme momenten met Sam zorgt ervoor dat haar hoofd tolt. Het was een heel gezellige avond. Een avond waarop ze eindelijk weer even de echte Nina kon zijn. Geen zorgen, geen problemen. Als ze haar ogen sluit, kan ze alleen nog maar denken aan Sams adem in haar hals en zijn handen op haar heupen. Wat zou er zijn gebeurd als hij hier nu naast haar lag? Ze kijkt naar de opgekrulde Noppes aan haar voeteneinde. Voorlopig is hij het enige mannelijke figuur hier.

Hoofdstuk 27

De volgende morgen stapt Nina met lichte tegenzin uit bed. De alcohol van de vorige avond is goed te voelen. Haar hoofd knalt bijna uit elkaar. In de badkamer neemt ze twee paracetamol en daarna loopt ze door naar beneden. Elly en Sam zitten aan een gedekte ontbijttafel. Sam is gekleed in het Guns-N’-Roses-shirt dat Nina gisteravond aan had. Ondanks dat hij er in pak vele malen beter uitziet dan in dit veel te grote verwassen shirt, voelt Nina een kriebel in haar onderbuik. Zodra hij haar ziet, springt hij op van zijn stoel.

‘Zo, ben je eindelijk wakker? Ga lekker zitten, dan kook ik de eitjes.’

Nog voordat Nina kan antwoorden, schiet Sam de keuken in. Ze gaat naast Elly aan de tafel zitten. Op zondag is de boekenwinkel dicht, dus vandaag hoeft niemand in Elly’s Boeken te zijn. 

‘Hoe was het?’

Nina doet verslag van de avond. Inclusief de dansmoves van Sam en het jurk-incident, maar exclusief de kriebels in haar buik die gedurende de avond toenamen. Elly moet hard lachen wanneer Nina vertelt dat ze uiteindelijk in Sams kleren op de dansvloer heeft gestaan. 

‘Ik ben blij dat je een fijne avond hebt gehad, lieverd.’

Sam komt binnen met de gekookte eieren en een kop dampende koffie voor Nina. Dan neemt hij tegenover haar plaats met een verlegen lach op zijn gezicht. Gedurende het ontbijt probeert Nina haar blik niet op Sam te richten, maar ze voelt dat zijn ogen die van haar zoeken.

‘Hoe gaat het eigenlijk met je boek?’ vraagt hij. 

‘Slecht.’ En dat is nog zacht uitgedrukt. Een feelgood schrijven, terwijl je jezelf allesbehalve good voelt, is niet zo gemakkelijk als ze dacht. ‘Misschien is dit gewoon niet het juiste moment.’ 

‘Onzin!’ roept Elly uit. ‘Waarom zou het niet het juiste moment zijn?’

Nina slaat haar ogen neer. ‘Omdat ik mezelf er gewoon niet toe kan zetten nu. Het lukt niet. Ik heb er de rust niet voor en eigenlijk weet ik niet eens meer wat ik zou willen schrijven.’

‘Je had de verhaallijn toch al een beetje bedacht?’ Sam neemt een slok van zijn koffie en kijkt Nina recht in haar ogen. ‘Volgens mij kan je meer dan je denkt en moet je gewoon beginnen met schrijven.’

‘Mijn verhaal idee kan zo de prullenbak in,’ zegt Nina met een zucht. Haar verhaal moest gaan over een perfect gelukkig leven. Gebaseerd op haar eigen leven. Eerst werd dat perfect gelukkige leven verpest door Dean. Toen hoopte ze dat ze het verhaal kon schrijven als ze een nieuwe start maakte. Haar zoektocht naar een gelukkig leven beschreven in een feelgood mét een geweldige cover. Aangezien ze dat perfecte leven absoluut niet heeft gevonden, kan ze haar boek wel vergeten. 

‘Wees niet te streng voor jezelf. Begin ergens, dan groeit het verhaal vanzelf wel met je mee. Ik weet zeker dat je het kan,’ zegt Elly. 

‘Maar waar moet ik dan beginnen?’

Elly legt haar hand op haar hart. ‘Bij wat je voelt.’

Als ze zijn uitgegeten staat Sam op om de tafel af te ruimen. Elly gaat naar boven om te douchen. Misschien heeft Elly gelijk en moet Nina gewoon ergens beginnen. Het boek hoeft natuurlijk niet per se over haarzelf te gaan, maar kan voor een groot deel ook fictief zijn. Ze zou het verhaal kunnen schrijven waarvan ze hoopte dat het haar waarheid zou zijn. Ze staart naar buiten. De zon staat stralend aan de hemel. Het is een mooie herfstdag. Een wandeling in het bos zal haar goed doen. Als klein kind vond ze het heerlijk om in de herfst door het bos te wandelen. Samen met haar oma rende ze door de gevallen bladeren. Misschien vindt ze tussen de bomen de antwoorden op de warboel aan vragen in haar hoofd. En kan ze inspiratie opdoen voor haar verhaal.

‘Wil je nog koffie?’ vraagt Sam vanuit de keuken.

‘Lekker!’

Een paar minuten later zet Sam een nieuwe kop koffie voor Nina’s neus.

‘Wat ga jij doen vandaag?’

‘Ik ga zo eerst mijn auto maar eens ophalen bij de trouwlocatie. En verder niet zoveel. Misschien nog even naar het bos.’

‘Hé, daar zat ik ook net aan te denken.’ Nina neemt een slok.

Sams mondhoeken krullen weer omhoog. ‘Zullen we samen gaan?’

Samen? Nina denkt terug aan de vorige avond. Stiekem had ze gewild dat Sam naast haar in bed had gelegen vannacht. Misschien is het handiger om wat afstand van hem te nemen. Ze wil Sam niet het verkeerde signaal geven en ze wil zichzelf ook niet voor schut zetten. Maar iets aan deze man zorgt ervoor dat ze zich veilig en fijn voelt. 

‘Dan kunnen we gelijk brainstormen over je verhaal,’ voegt Sam eraan toe. 

Dat is misschien niet eens zo’n gek idee. Sam is uitgever en heeft verstand van verhalen en boeken. Als iemand haar verder kan helpen, is hij het wel.

Als Sam een uur later zijn busje voor het huis van Elly parkeert, is Nina net klaar met het opruimen van haar zolderkamer. Het is bijna knap hoeveel rommel één persoon kan produceren in zo’n kleine ruimte. Ze pakt haar telefoon en stapt vervolgens bij Sam in de auto. Vandaag heeft ze minder moeite gedaan om er goed uit te zien. Ze heeft haar wandelschoenen aan, die ze sinds de laatste wandeling met haar moeder niet meer heeft gedragen. Daarop draagt ze een strakke spijkerbroek en een coltrui. Haar lichtgroene winddichte jas, die allesbehalve sexy is, maakt het padvindersplaatje compleet. Aan de wandelschoenen en de andere outfit te zien, is Sam ook even langs huis gereden om zich om te kleden voor hun wandeling. De magie van Sam in pak is compleet verdwenen. Na een kwartier rijden, parkeert Sam de auto op een bijna lege parkeerplaats. Ze stappen uit en hij pakt een rugzak en zijn jas uit de kofferbak. Zijn winddichte jas lijkt identiek aan die van Nina, behalve dan dat die van Sam een donkergroene kleur heeft. Zo naast elkaar lijken ze net een ANWB-koppel. Sam wijst naar een bord aan de rand van het bos en ze gaan samen voor de plattegrond staan.

‘Hoe ver wil je lopen? Vijf, zeven, tien of vijftien kilometer?’ vraagt hij, terwijl hij de routes op het bord aanwijst. 

‘Laten we tien doen.’ Er is misschien wel honderd kilometer nodig om de warboel in haar hoofd duidelijk te krijgen, maar Nina’s benen voelen nog moe van de vorige avond.

‘Prima. Dan volgen we de rode bordjes. Ben je er klaar voor?’

‘Ready, set, go!’

Daar gaan ze. Het bos is prachtig. Ondanks dat er al veel bladeren op de grond liggen, hangen er ook nog genoeg aan de bomen. Het bladerdek kraakt bij iedere stap. In de verte dwarrelen wat blaadjes naar beneden en hier en daar popt er een paddenstoel uit de grond. Het is fris, maar de zon die door de takken schijnt, zorgt voor een prima temperatuur. Zeker om te wandelen. Het verbaast Nina dat het zo rustig is. Gezien het weer had ze verwacht dat er meer mensen zouden gaan wandelen vandaag. Erg vindt ze het niet. De rust doet haar goed. Eigenlijk heeft ze het enorm gemist. Toen ze nog samen met Dean was, gingen ze vaak naar het bos. Vanuit het dorp was het nog geen vijf minuten wandelen en je stond middenin de natuur. Vanuit Utrecht voelde het toch als een hele onderneming.

Sam doorbreekt de stilte. ‘Hoe bevalt het je zo in Utrecht?’

Direct wil Nina antwoorden dat het prima gaat. Dat is namelijk het antwoord dat ze altijd geeft op die vraag. Dat is ook het antwoord dat ze het liefst zou willen geven. Het is allemaal geweldig, helemaal het einde! Ze zou willen schreeuwen dat ze de tijd van haar leven heeft en dat alles precies is geworden zoals ze had verwacht. Maar ergens voelt het alsof ze tegenover Sam de schijn niet op hoeft te houden.

‘Mwa, het gaat.’

Alsof Sam niet goed weet hoe hij daarop moet reageren, zwijgt hij even. Daarna vraagt hij: ‘Hoe komt dat?’

Misschien had ze alles in haar hoofd mooier gemaakt dan dat de wereld in werkelijkheid is. Misschien stelt ze te hoge eisen. En misschien is ze wel te hard op zoek naar het perfecte leven. 

‘Ik weet niet eens waar ik moet beginnen,’ start Nina haar antwoord. ‘Na mijn break-up met Dean stortte mijn hele wereld in. Al mijn toekomstplannen waren in één klap weg. Terwijl hij ontzettend gelukkig liep te zijn. Ik kwam hem op elke hoek van de straat tegen en dat kon ik gewoon niet meer aan. Mijn werk bij de plaatselijke dorpskrant was ik ook meer dan zat, dus ik wilde gewoon helemaal opnieuw beginnen. Ik was er klaar mee. En daarom maakte ik nieuwe toekomstplannen en vertrok ik naar Utrecht, in de hoop om in een bruisende stad de baan van mijn dromen en de perfecte man te vinden. Maar dat is compleet mislukt. Net als de grote groep vriendinnen die ik had willen vinden.’ Even laat ze een stilte vallen en kijkt ze naar Sam, die al die tijd zwijgend naast haar loopt. ‘Ik heb alles voor m’n gevoel juist erger gemaakt dan het al was.’ Ze schopt tegen een dennenappel die voor haar op de grond ligt.

Sam fronst zijn wenkbrauwen. ‘Waarom dan?’

‘Ik heb eigenlijk niemand meer over. Manon zit in Barcelona, en ik ben nog steeds niet bij haar langsgegaan. Ik spreek haar amper. En Benthe is nu samen met Dennis. O, en ze is ook nog eens boos op me. En ik dacht dat ik met Julia een vriendschap zou opbouwen, maar ik was zo gekwetst toen ze me vroeg te verhuizen dat ik haar sindsdien weinig heb gesproken. Ik ben de slechtste vriendin op aarde.’ Om haar verhaal kracht bij te zetten, gooit ze haar armen in de lucht.

‘Ik ken al deze mensen natuurlijk niet, maar volgens mij valt het allemaal reuze mee. Waarom bel je ze niet gewoon weer eens op?’

‘En wat moet ik dan zeggen? Ja, hoi. Nina hier. Je weet wel, die vriendin die er niks van bakt in het leven.’

Sam lacht hardop. ‘Je moet niet zo streng zijn voor jezelf. Zeg gewoon hoe je je voelt. Als het echte vriendinnen zijn, dan snappen ze dat wel.’

Ja, dat is nu juist het probleem. Ze kan niet eerlijk zeggen hoe ze zich voelt, omdat ze tegenover haar vriendinnen een grote leugenaar is. Benthe en Manon weten niet eens hoe het écht met haar gaat, omdat ze al die tijd heeft gedaan alsof de stap naar Utrecht de beste keuze van de wereld was. Alsof haar leven helemaal perfect is, zoals ze had gehoopt. En daarnaast bestaat een groot deel van haar gevoelens op dit moment vooral uit jaloezie. Manon krijgt straks een baby en woont in misschien wel de geweldigste stad ter wereld. En Benthe is nu samen met de jongen waarvan Nina dacht dat hij voor altijd achter háár aan zou blijven lopen. Ze is in alle opzichten ingeruild, en zonder een portie Nina in hun leven lijken haar vriendinnen gelukkiger dan ooit. Ze is zelfs een beetje jaloers op Elly, die lijkt te genieten van elke dag, terwijl ze eigenlijk het grootste deel van de dagen alleen is. En op Sam, die doet waar hij echt blij van wordt en zich niks aantrekt van wat anderen van hem vinden. Hij verdient heel weinig, maar dat lijkt hem niks te interesseren. Hij is oprecht gelukkig.

‘Ik ben gewoon jaloers,’ zegt Nina op fluistertoon.

De wenkbrauwen van Sam schieten de lucht in. ‘Waarom?’

‘Omdat iedereen zo gelukkig lijkt, en ik op dertigjarige leeftijd alleen ben en totaal níét gelukkig. Iedereen heeft zijn leven helemaal op orde en ik voel me weer een onzekere puber die nergens bij hoort.’

‘Niemands leven is perfect, Nina. Anderen hebben ook hun problemen.’

Nina zucht. ‘Dat zal wel, maar ze zijn wel gelukkiger dan dat ik ben.’

‘Maar waarom ga je dan niet doen waar je wél gelukkig van wordt?’

‘Omdat ik niet weet wát ik dan moet doen…’

Sam haalt de tas van zijn rug en wijst naar de omgevallen boomstam aan de linkerkant van het pad. ‘Zullen we daar even gaan zitten?’

De boomstam is koud en een beetje vochtig. Nina voelt het door haar broek heen. Als Sam naast haar zit, ritst hij de tas open en haalt hij er een thermoskan en twee plastic bekers uit. ‘Koffie?’ vraagt hij met een glimlach. Verrast kijkt Nina hem aan en dan knikt ze opgewekt. Een kop koffie kan ze wel gebruiken. Ze had er zelf geen moment aan gedacht om iets mee te nemen. Sam geeft haar beide bekers en schenkt ze daarna voorzichtig vol. Een kop koffie op een boomstam middenin het bos. Heerlijk. Ze geeft een van de bekers aan Sam en klemt daarna beide handen om haar eigen beker. De warmte van de koffie voelt aangenaam.

‘Proost,’ zegt Sam, terwijl hij zijn beker zachtjes tegen de hare tikt.

Plotseling schaamt Nina zich voor de waterval aan gezeur die ze over Sam heeft uitgestort. Wat moet hij wel niet van haar denken?

‘Mag ik je wat zeggen?’ begint Sam voorzichtig.

Nina lacht. ‘Met gevaar voor eigen leven.’

‘Nou…’ Sam kucht een keer voordat hij verdergaat. ‘Ik denk dat je te hard je best doet om gelukkig te zijn. En dat je het geluk in de verkeerde dingen zoekt.’

Nina laat de woorden van Sam op zich inwerken en staart voor zich uit. In de verte fladdert een vogel tussen de takken door, waardoor er een bladerregen ontstaat.

‘En,’ gaat Sam verder, ‘je bent een mooie, slimme en lieve vrouw. Maak je niet te druk om wat anderen van je vinden. Je kan pas gelukkig zijn, als je gelukkig bent met jezelf.’

Een zucht ontsnapt uit Nina’s mond. Ze neemt een grote slok van haar koffie. Het liefst zou ze willen zeggen dat Sam het helemaal mis heeft. Dat ze ontzettend gelukkig is met zichzelf en dat het haar niks uitmaakt wat anderen over haar denken. Maar dat is gelogen. De afgelopen maanden waren sowieso een grote leugen. De beelden die ze op Instagram heeft gedeeld passen niet bij haar. Dat is helemaal niet zoals ze is. En misschien is het dus ook helemaal niet zoals ze wíl zijn.

‘Hoe is het eigenlijk met Freek?’

De plotselinge verandering van gespreksonderwerp doet Nina opschrikken uit haar gepeins. Ze zucht nogmaals. Dit keer heel hard. ‘Pff… Freek zit aan de andere kant van de wereld met zijn stomme toch-niet-ex-vriendin.’

‘Maar ik dacht dat jullie samen waren?’ Sam kijkt haar niet-begrijpend aan.

‘Ja, dat dacht ik ook. Maar blijkbaar niet dus.’

Zwijgend zitten ze naast elkaar. Als Sam met zijn hand over Nina’s been wrijft, voelt ze weer die tinteling door haar lijf gaan.

‘Je verdient beter dan dat, Nina.’

Nina verplaatst haar blik van de boom voor haar naar de man naast haar. Sam. Met zijn warrige blonde krullen en zijn lieve woorden. Zijn grote bruine ogen kijken recht in die van haar. Om hen heen is alleen het ruisen van de wind door de bladeren te horen. En af en toe een takje dat knapt of een blad dat valt. Als Nina merkt dat Sams ogen steeds dichterbij komen, wordt ze zenuwachtig.

‘Zullen we verderlopen?’ vraagt ze, terwijl ze opveert van de boomstam. Met haar lege hand veegt ze viezigheid van haar billen. Haar andere hand met daarin de beker steekt ze uit naar Sam. ‘Bedankt voor de heerlijke koffie.’

Sam stopt alles weer in zijn tas en als hij de tas op zijn rug heeft, lopen ze verder over het pad. Om de stilte te doorbreken, wijst Nina af en toe een paddenstoel of een boom aan. Gek genoeg weet Sam van alles de namen op te noemen. Wat kan deze man niet? Buiten het aanschaffen van een degelijke garderobe dan. 

Als ze een uur later aankomen bij de auto, is de parkeerplaats voller dan toen ze daar drie uur geleden parkeerden. Maar onderweg zijn ze maar één persoon tegengekomen. De wandeling en de gesprekken met Sam waren fijn. Nina kan zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst zo goed heeft gepraat met een man. Het feit dat Sam goed kan luisteren en ook nog eens hele wijze dingen kan zeggen, maakt dat ze hem nog interessanter vindt dan vanochtend. 

Als ze de parkeerplaats afrijden zegt Nina: ‘De rust en de buitenlucht hebben me goed gedaan. Dankjewel.’

Sam glimlacht. ‘Graag gedaan.’ En na een korte stilte voegt hij eraan toe: ‘Maar we hebben het helemaal niet meer over je boek gehad.’

Ook Nina heeft tijdens het wandelen niet aan haar boek gedacht. Haar hoofd zit veel te vol met andere dingen. ‘Dat geeft niet. Ik heb op dit moment niet eens de ruimte om daar goed over na te denken.’

‘Trouwens,’ begint Sam aarzelend, ‘aangezien de rust je zo goed doet, moet je misschien eens een weekendje bij mij komen logeren. Mijn huis ligt echt in the middle of nowhere en aan de rand van het bos. Het is er heel rustig.’

Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt Nina hem aan. ‘Bij jou logeren?’ zegt ze lachend.

‘Rustig maar! Ik heb gewoon een logeerkamer.’

Een weekend in een andere omgeving, zonder werk en zonder afleiding, is best een goed idee. Dan heeft ze misschien de tijd om na te denken over wat ze wil.

‘Het is maar een idee hoor. Maar weet dat je van harte welkom bent.’

‘Dat is lief van je. Ik zal het onthouden.’

Ze bereiken de straat van Elly en Sam parkeert de auto voor de deur. ‘Ik vond het heel gezellig dit weekend.’ De pretlichtjes in zijn ogen zijn niet te missen.

Even overweegt Nina hem te omhelzen, maar in plaats daarvan zegt ze: ‘Ik ook.’ Dan duwt ze de deur open en stapt ze uit.

Voordat ze de deur dichtgooit, zegt Sam: ‘Oh, en Nina…’

‘Ja?’ 

‘Bel je vriendinnen op. Ze zullen het vast allemaal begrijpen.’

Nina glimlacht naar hem. ‘Ook daar zal ik over nadenken. Doei!’

Ze loopt over het paadje door de voortuin naar de deur. Als ze haar sleutel in het slot steekt, draait ze zich om en zwaait naar Sam. Hij rijdt de auto het parkeervak uit en verdwijnt uit het zicht. Sam. Hij blijft haar verbazen.

Hoofdstuk 28

Na een drukke werkdag komt Nina op woensdagavond compleet doorweekt thuis. De hele week komt het al met bakken uit de hemel en is de lucht donkergrijs. Het weer doet Nina’s humeur geen goed. Het weekend met Sam was heerlijk geweest, maar toen ze vervolgens op maandag op Facebook een foto zag van Dean en Melissa was haar stemming compleet omgeslagen. Ze had Dean dan wel ontvolgd op Instagram, maar Facebook was ze even vergeten. Als tegenreactie had ze een foto van haar en Sam geplaatst die Elly voorafgaand aan de bruiloft had genomen. About last weekend #weddingday #fairytale #amazingdays, had ze eronder gezet. En dit keer was het niet compleet gelogen. Ze had ook een heel fijn weekend gehad. Alleen had ze er even niet bij stilgestaan dat Freek de foto ook te zien zou krijgen. Dat resulteerde in een voice-bericht waarin hij zei dat hij Nina niet meer hoefde te zien of spreken. Hij had niet eens het lef om haar op te bellen en erover te praten. Nina kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan. Ondanks dat ze nog steeds pissig was over het feit dat zijn ex mee was gegaan naar Dubai, had ze toch graag zijn uitleg daarover gehoord. Eindstand: Dean had de foto waarschijnlijk niet eens gezien en Freek was ze nu echt kwijt. Lekker bezig, Nina.

Nadat ze haar natte spijkerbroek heeft verwisseld voor haar joggingbroek en ze haar voeten in haar konijnensloffen heeft gestoken, pakt Nina haar telefoon. Ze scrolt door haar contactenlijst en haar vinger blijft hangen boven Manons naam. Sam heeft gelijk. Ze moet haar vriendin gewoon bellen en uitleggen wat er allemaal is gebeurd. En zeker nu het weer in Nederland belabberd is, kijkt Nina uit naar een zonovergoten weekend in Barcelona. Na een paar keer overgaan wordt de telefoon opgenomen. ‘Nina!’ roept Manon. ‘Wat ben ik blij om iets van je te horen!’

‘Anders ik wel om jouw stem te horen! Hoe gaat het met je? En met de baby?’

Manon vertelt uitgebreid over haar zwangerschap. Ze heeft gelukkig niet echt meer last van kwaaltjes, maar is wel erg vermoeid. Ze legt uit dat alles veel meer moeite kost dan eerst en dat ze er enorm van baalt dat ze daardoor niet meer alles kan doen wat ze wil.

‘Maar genoeg over mij! Hoe gaat het met jou?’

Ze ging zo op in het verhaal van Manon, dat ze even was vergeten waarom ze eigenlijk belde. ‘Uhm…’ Nina slikt de opkomende tranen weg. ‘Het is weleens beter gegaan.’

‘Ah, nee! Wat dan?’

In het kort vertelt Nina over haar ontslag bij Domstad Publishing en over hoe ze haar woonplek kwijtraakte. De details laat ze achterwege.

‘Ah Nien, wat rot allemaal. Waarom heb je niet eerder iets gezegd?’

Een snik ontsnapt uit Nina’s keel. ‘Ik durfde het niet. Het voelt alsof ik keihard heb gefaald en de rest van de wereld een fijn leven leidt. En jij hebt met je zwangerschap wel wat anders aan je hoofd.’

Manon spreekt haar streng toe: ‘Lieve schat. Je mag me áltijd bellen. We zijn toch vriendinnen? Ik wil er voor je zijn en je helpen! En geloof me, het leven van een ander lijkt altijd perfect. Maar iedereen heeft zo z’n eigen problemen.’

‘Ik weet het. Sorry. Ik mis je zo erg!’ Met haar dekbed wrijft Nina de tranen van haar gezicht.

‘Boek dan NU een ticket!’ roept Manon. ‘Over twee weken heb ik een vrij weekend. Stap in het vliegtuig en kom hier wat vitamine D opslurpen.’ Lachend voegt ze daaraan toe: ‘En mijn gezelligheid natuurlijk!’

‘Weet je het zeker?’

‘Nien! Honderdduizend procent! Kom langs. Eddie vindt dat ook hartstikke gezellig.’

Na een korte stilte roept Nina: ‘Ik ga gelijk boeken!’

Het gesprek met Manon heeft haar goed gedaan. Omdat ze zo weinig interesse in haar vriendin had getoond, was Nina bang dat Manon klaar met haar was. Gelukkig is dat niet zo. Toen ze op had gehangen, rende ze naar beneden om Elly te vragen of het goed was als ze een zaterdag vrij zou nemen. Elly vond het geen probleem, dus boekte Nina direct een ticket. Over anderhalve week zit ze in het vliegtuig naar Barcelona. Ze kan het bijna niet geloven. Manon stuurde zes blije emoticons op een rij toen Nina liet weten dat ze geboekt had. Dit heeft ze echt even nodig.

Na de heerlijke stamppot van Elly zit Nina nu opnieuw met haar telefoon in haar hand op haar bed. Op het scherm staat het nummer van Benthe. Tegenover haar voelt Nina zich nog slechter. Benthe heeft haar geholpen met het vinden van een huis, het inpakken van haar spullen en het verhuizen naar Utrecht. En sinds Nina in Utrecht is, heeft ze haar vriendin amper nog aandacht gegeven. Op het verjaardagsfeest in De Engel na. In haar hoofd telt Nina af van vijf naar nul, voordat ze op het groene telefoontje klikt. Na twee keer overgaan wordt het gesprek beëindigd. Drukt ze haar nou gewoon weg? Verbouwereerd staart Nina naar de telefoon in haar hand. Tot zover het idee om het bij te leggen met Benthe. Ze gooit het toestel naast zich en staart uit het dakraam naar de sterren die zwak door het wolkendek schitteren. Pling! 

Benthe: Sorry, kan nu niet opnemen. Schoonouderdingen. Iets met een goede indruk achterlaten ;)

Nina grinnikt. Benthe en schoonouders. Dat dat moment ooit zou komen. Het leek er altijd op dat Benthe de eeuwige vrijgezel zou blijven. Ze hield het nooit langer dan een maand uit met iemand. Als ze dat al haalde. Vaak was het na één of twee dates wel weer genoeg geweest. 

Nina: Met die goede indruk zit het vast wel goed.

Nina: Ik wilde even sorry zeggen en laten weten dat ik je mis!

Benthe: Ik mis jou ook! Volgende week wijn? 

Nina’s hart maakt een sprongetje. Ze had niet durven hopen dat Benthe gelijk met haar wilde afspreken. In haar hoofd had ze een hele presentatie voorbereid om Benthe over te halen haar een kans te geven het goed te maken. Inclusief smeekbede en excuses. Een grote glimlach verschijnt op haar gezicht. 

Nina: JA! LEUK! Van de week even afstemmen hoe laat en waar? ZIN IN!

De deur van haar kamer kraakt en Noppes komt de hoek om gelopen. Nina springt op haar kat af en tilt hem op. Met haar armen stevig om het beestje heen draait ze een paar rondjes in haar kamer. Uit protest begint Noppes te miauwen en als Nina hem niet snel genoeg loslaat, probeert hij zich los te wurmen. Na nog een poging Noppes vast te houden, zet Nina hem op haar bed. ‘Niet zo chagrijnig, Nop!’

Dan pakt ze haar telefoon weer en zoekt ze het nummer van Sam. Toen ze naar de bruiloft van Milou en Lars gingen, had hij zijn nummer in haar telefoon gezet voor het geval ze elkaar kwijt zouden raken. Ze zijn de hele avond niet gescheiden geweest en dus was het nummer niet nodig. Maar nu is Nina blij dat ze het heeft. Lieve Sam. Heb zojuist mijn vriendinnen gebeld en een vliegticket naar Barcelona geboekt. Dankjewel voor de wijze raad. X Nina. 

De volgende ochtend klettert de regen tegen het dakraam. Gelukkig kan ze vandaag met Elly meerijden. Elly gaat eigenlijk nooit met de auto, maar vandaag wel omdat ze vanmiddag langsgaat bij een vriendin. Nina is blij dat ze niet door deze hoosbui hoeft te fietsen. Het komt niet vaak voor dat ze tegelijk naar werk vertrekken. Elly vindt het namelijk heerlijk om voor werktijd nog een rondje door de binnenstad te wandelen en de krant te lezen in het keukentje van de boekenwinkel. Nina daarentegen gebruikt die drie kwartier liever om langer te slapen. Aangezien Elly’s Boeken in een steeg zit, ontkomen ze niet helemaal aan de regen. Elly parkeert de auto, met gemak, in een smal plekje aan de Oudegracht en daarna rennen ze samen de steeg in.

Gezien het weer is het de hele dag rustig in de winkel. Af en toe komt er iemand om tussen de boeken te neuzen, maar veel wordt er niet gekocht. Elly vertrekt na de lunch en laat de winkel voor de rest van de dag aan Nina over. Met de radio een tikje harder gaat Nina aan de slag met het uitpakken van de bestellingen. Zorgvuldig bekijkt ze alle nieuwe boeken die vanaf komende week te koop zijn. Ze vindt het eigenlijk heel tof dat zij deze boeken al in haar handen mag houden, nog voordat anderen ze hebben gezien. Uit nieuwsgierigheid slaat ze af en toe een boek open en leest ze een paar regels. Soms ook wel meer dan dat. Niet alle boeken zijn nieuw natuurlijk. Bij de bestellingen zitten er ook een aantal die zo goed verkopen dat er een nieuwe voorraad nodig is. Zoals bijvoorbeeld het boek van Nancy die laatst een boekpresentatie heeft gegeven. Als Nina de planken heeft bijgevuld, gaat het belletje boven de deur. Automatisch draait ze haar hoofd naar de ingang en roept ze vrolijk: ‘Goedemiddag!’ De persoon die binnenstapt, zit verscholen onder een capuchon. Maar de jas herkent ze direct. Sam schudt een paar keer heen en weer, waardoor de druppels in het rond vliegen. Met beide handen trekt hij de capuchon van zijn hoofd en hij kijkt beteuterd naar Nina. 

‘Wat een pokkeweer!’

‘Ook hallo,’ lacht Nina.

Sam trekt voorzichtig zijn jas uit en hangt hem over het krukje dat naast de ingang staat. ‘Wees jij maar blij dat je binnenkort naar Barcelona vertrekt.’ Door de capuchon plakken zijn krullen op zijn voorhoofd en op zijn bril zitten waterdruppels. 

‘Oh, ik kijk er zo enorm naar uit.’

‘Bij deze bied ik me vrijwillig aan om met je mee te gaan.’

Nina grinnikt. ‘Als ik ooit een vrijwilliger nodig hebt, dan weet ik je te vinden.’

Hij steekt zijn duim op. ‘Goed om te weten.’ Dan knikt hij naar Nina en zegt: ‘Volgens mij heb jij wel een pauze verdiend. Koffie?’ Zonder het antwoord af te wachten loopt hij richting de keuken. 

Nina kijkt er niet meer van op dat Sam net doet alsof hij thuis is in de boekenwinkel. ‘Lekker,’ zegt ze, waarna ze de lege dozen van de grond raapt. ‘Ik kom eraan.’ De dozen stopt ze in de papiercontainer en daarna voegt ze zich bij Sam aan de keukentafel. Hij draagt een rode trui met daarop een kleine witte Domtoren.

‘Je gaat me toch niet vertellen dat er vandáág mensen vrijwillig bovenop de Domtoren willen staan, hè?’ 

‘Toch wel. Ik mocht twee keer naar boven en naar beneden.’ Sam pakt de bril van zijn neus en poetst de glazen droog met zijn trui. ‘Hoe is het hier? Ben je alleen vandaag?’

‘Elly is naar een vriendin. Dus ja, helemaal alleen,’ zegt Nina, waarna ze een slok van haar koffie neemt. 

‘Hard werken zeker?’ 

‘Het is niet te doen, die drukte! Het zweet staat op m’n voorhoofd.’ Bij die laatste woorden haalt ze haar hand dramatisch langzaam langs haar hoofd.

Sam lacht hardop. ‘Je kan wel een weekend vol ontspanning gebruiken, jij.’

Door zijn opmerking denkt Nina aan het voorstel dat Sam deed toen ze terugreden van het bos. Het zou toch stiekem wel heel lekker zijn om de drukte van de stad te ontvluchten dit weekend. Ze heeft ook eigenlijk helemaal niks gepland. Misschien kan ze haar laptop meenemen en een start maken aan haar boek. Of een lange wandeling maken in de omgeving.

Na een korte twijfeling vraagt ze: ‘Geldt jouw aanbod nog?’

‘Mijn aanbod om mee te gaan naar Barcelona?’

‘Nee, niet dat!’ roept Nina uit. De mondhoeken van Sam schieten gelijk omlaag. ‘Ik bedoelde dat logeerpartijtje in the middle of nowhere.’ 

Na die woorden schiet Sams mond weer in een brede lach. ‘Zeker!’ Naast de grote glimlach is er ook een twinkeling in zijn ogen aanwezig.

Even heeft Nina spijt van haar impulsieve vraag. Ze wil niet het verkeerde signaal afgeven. Zeker niet na alle gespannen momenten van de afgelopen weken. Straks denkt Sam nog dat ze hem leuk vindt. En wat moet ze dan? Ze is juist zo blij met de vriendschap die ze inmiddels hebben opgebouwd. Zeker gezien het feit dat het zo ongeveer de enige vriendschap is die ze in Utrecht heeft. 

‘Wanneer je maar wilt.’

‘Aangezien ik volgende week naar Barcelona ga, zat ik eigenlijk aan komend weekend te denken. Maar ik snap het natuurlijk als dat heel kortd…’ 

Nog voordat ze haar zin kan afmaken, onderbreekt Sam haar: ‘Dit weekend is prima!’ 

Deze man heeft blijkbaar echt niks te doen in zijn weekend. Al is Nina niet echt de persoon om daar iets van te vinden, aangezien haar eigen weekenden nog leger zijn dan die van de gemiddelde bejaarde. Als ze dit weekend weer in haar eentje op haar zolderkamer moet doorbrengen, valt ze waarschijnlijk om van verveling en zelfmedelijden. 

‘Zeker weten?’ vraagt ze voorzichtig.

‘Zeker weten!’

Ondanks dat Nina blij is dat ze dit weekend Utrecht kan ontvluchten, weet ze niet of een weekend met Sam haar echt rust in haar hoofd gaat brengen. 

Hoofdstuk 29

Met een gevulde weekendtas stapt Nina aan het begin van de avond in haar auto. Een dag vrij krijgen was geen probleem. Toen ze aan Elly vertelde dat ze het plan had om dit weekend bij Sam te gaan logeren, had de lieve vrouw verrast in haar handen geklapt. Al was het de drukste zaterdag ooit, dan nog had Elly haar waarschijnlijk met deze reden een vrije dag gegeven. Helemaal toen Nina erbij vertelde dat ze aan haar boek wilde gaan schrijven. In haar tas zit dan ook het notitieboek waarin ze al een paar ideeën heeft opgeschreven en haar laptop. Ook haar wandelschoenen, winddichte jas en een roman heeft ze ingepakt. Het duurt niet lang of Nina laat de drukte van de stad achter zich. De overvolle straten maken plaats voor landweggetjes en de huizen en flats veranderen in boerderijtjes, omringd door weilanden. Haar schouders, die Nina ongemerkt had opgetrokken, laat ze zakken. Uit de boxen klinkt het nieuwste nummer van Ed Sheeran en Nina zet het geluid nog wat harder. Voor een moment voelt het alsof ze naar huis rijdt. Alsof elk moment het dorp waar ze zo lang heeft gewoond kan opduiken tussen de weilanden. 

Na een kwartier rijden geeft de navigatie aan dat de bestemming is bereikt. De korte oprijlaan van het kleine huis voor haar is het eerste voordeel van dit weekend. Fileparkeren in een te drukke straat bestaat hier niet. Ze parkeert haar auto naast de bus van Sam en pakt haar tas van de achterbank. Vanaf de oprijlaan loopt een smal grindpad naar de voordeur. Nog voordat Nina de deur bereikt gaat hij open en verschijnt Sam in de deuropening.

‘Je hebt het gevonden,’ zegt hij, terwijl hij opzij stapt en gebaart dat Nina binnen mag komen. Hij ziet er vandaag anders uit dan normaal. Zijn krullen lijken korter en zitten een soort van in model. In plaats van een wijd shirt draagt hij een overhemd van spijkerstof waarvan de mouwen een stukje zijn opgestroopt. En daaronder draagt hij een donkergrijze spijkerbroek die een beetje skinny is. 

Nina laat haar ogen over hem heen glijden en betrapt zichzelf erop dat ze hem er goed uit vindt zien vandaag. Om het niet te opvallend te maken dat ze hem uitvoerig bestudeert, zegt ze: ‘Lang leve Google Maps. Zonder dat zou ik überhaupt nergens komen.’ Dan stapt ze langs hem heen de gang in. Bij het voorbijgaan ruikt ze dat Sam ook nog eens een luchtje op heeft gedaan. Ze zou bijna denken dat hij zijn best doet om indruk op haar te maken. Snel loopt ze door naar de woonkamer. In de hoek van de kamer brandt de haard, waardoor het lekker warm is in de ruimte. Voor de haard staat een donkergroene tweezitsbank die eruitziet alsof hij heel lekker zit. Nina kan niet wachten daar straks op neer te ploffen met een goed glas wijn. Tegen de wand staan, net als in Elly’s huis, kasten vol met boeken. Daarnaast staan een bak met lp’s en een platenspeler. Aan de andere kant van de kamer geeft een boog toegang tot de halfopen keuken. Nina’s oog valt op de openslaande deuren die uitzicht bieden op de achtertuin. Ze zet haar tas op de grond en gaat voor de deuren staan. Vanwege de kou zitten ze natuurlijk dicht, maar Nina kan zich goed inbeelden hoe je hier op een zonnige zomerdag geniet van het buitenleven. Deuren wagenwijd open, de hele tuin in bloei en de frisse schone lucht die je opsnuift. Hoe ver je ook kijkt, er is vanaf hier geen ander huis te zien. Wel staan er achter in de tuin een schuurtje en iets wat lijkt op een kleine kas. Afgezien van het knetterende vuur is het doodstil.

Sam verbreekt de stilte. ‘Heb je zin in pizza?’ Hij is inmiddels ook de woonkamer binnengestapt en sluit de deur naar de gang achter zich. Met zijn wijsvinger duwt hij zijn bril een stukje hoger op zijn neus. 

‘Altijd,’ zegt Nina met een glimlach. Ondanks de nieuwe look van Sam is de zenuwachtige blik op zijn gezicht duidelijk zichtbaar. Even dacht ze dat hij bedoelde dat ze een pizza zouden bestellen, maar dan zegt Sam: ‘Mooi. Ga lekker zitten, dan schuif ik de pizza in de oven.’ Hij beent snel door de boog naar de keuken.

Nina laat zich langzaam op de bank zakken, die inderdaad net zo lekker zit als ze had gehoopt. Hij is zo zacht dat ze er helemaal in wegzakt. Vanaf de bank is de warmte van de haard nog beter te voelen. Vroeger had ze altijd heel graag voor de open haard gelegen in haar oma’s huis. Met het grote Jip-en-Janneke-boek. Dat boek was haar favoriet. En als ze er niet in aan het lezen was, dan schreef ze zelfbedachte avonturen over de twee vriendjes en maakte ze daar tekeningen bij. Het is hoog tijd dat ze die fantasie weer terugvindt.

Vanuit de keuken vraagt Sam of ze zin heeft in een glas wijn. Het is soms net alsof hij haar gedachten kan lezen. ‘Heel graag!’ roept Nina terug. Nog geen drie tellen later gaat Sam naast haar zitten met een fles rode wijn en twee glazen in zijn handen. Behendig trekt hij de kurk uit de fles en schenkt hij de glazen halfvol. Een van de glazen geeft hij aan Nina en dan tikt hij zijn glas zachtjes tegen dat van haar, terwijl hij haar met een verlegen glimlach op zijn gezicht aankijkt. 

‘Proost,’ zegt hij. ‘Op een ontspannen weekend in mijn rustparadijs.’

‘Proost.’

In stilte nemen ze daarna een slok. Het voordeel van het feit dat Sam naast haar zit, is dat Nina hem dan niet de hele tijd aan hoeft te kijken. Haar ogen glijden van het vuur naar de platenspeler. ‘Ben je een verzamelaar?’

Sam volgt haar blik en zet zijn wijnglas op het tafeltje. ‘Nee, niet echt. De platenspeler is van mijn vader geweest. Net als de lp’s.’ Hij wijst naar de bak. ‘Toen hij overleed, heb ik de mooiste gehouden en de rest weggedaan.’

Tot zover Nina’s plan om de gesprekken luchtig te houden. ‘Sorry, dat wist ik niet… Ik wilde niet…’ begint ze hakkelend. ‘Wanneer is hij overleden?’

‘Dat kon je toch niet weten. Een paar jaar geleden, na een lang ziekbed.’

‘Wat erg voor je.’

‘Ja, het was een moeilijke periode.’ Hij richt zijn blik weer op het vuur. ‘Hij was heel belangrijk voor me en zijn dood was een grote klap.’

‘Dat kan ik me goed voorstellen.’ De dood van haar oma was voor Nina ook een grote klap geweest. Zij had de lege plek van haar vader opgevuld. Een brok vormt zich in Nina’s keel. Met een grote slok wijn doet ze een poging hem weg te slikken. Dan klinkt er een piep vanuit de keuken. Perfect timing. 

Als Nina de volgende ochtend wakker wordt, is ze even gedesoriënteerd. Dan schieten de herinneringen van gisteravond door haar hoofd. Verschrikt kijkt ze opzij, maar tot haar opluchting is ze de enige persoon in het bed. Het was een heel fijne avond geweest. Na de fles wijn die Sam aan het begin van de avond had geopend, volgden er nog twee. De gesprekken die ze hadden gevoerd begonnen met leuke anekdotes over vroeger. Hoe meer wijn er uit de fles was, hoe persoonlijker de verhalen werden. Voor ze er erg in had, had Nina voor de zoveelste keer haar hart uitgestort bij Sam. Ze had zelfs als klein meisje zitten huilen, terwijl Sam haar over haar haren streelde. Maar ook hij had zich van zijn gevoelige kant laten zien. Hij vertelde over zijn ex-vriendin die na een relatie van acht jaar bij hem wegging, omdat hij nog niet klaar was voor een kind. Zij had blijkbaar haast en wilde het per se. Even had Sam op het punt gestaan om het toch maar te proberen, omdat hij haar niet kwijt wilde. Maar hij kon het niet. Daarna durfde hij het niet aan een nieuwe relatie te beginnen, uit angst om weer tegen hetzelfde probleem aan te lopen. Doordat het gesprek ineens over baby’s ging, popte in Nina’s hoofd de vraag op hoe het zou zijn om seks met Sam te hebben. Deze gedachte, die zeker weten werd veroorzaakt door de wijn, had ze niet hardop uitgesproken. Althans, dat hoopt ze. Maar het feit dat hij niet naast haar in bed ligt, bevestigt dat idee. Tenzij hij natuurlijk gillend was weggerend na een waterval aan schaamteloze opmerkingen.

Nina slaat de deken van zich af en trekt haar konijnensloffen uit haar weekendtas. Die mogen zeker niet ontbreken tijdens een weekend ontspannen in the middle of nowhere. Voor de spiegel bindt ze haar haren in een rommelige knot en veegt ze de mascaravlekken onder haar ogen vandaan. Het is tijd om beneden de schade te inventariseren. Al op de trap ruikt ze de geur van versgebakken broodjes en eenmaal in de woonkamer treft ze Sam in zijn pyjama met daaroverheen een kookschort. Het is er zo een met de afbeelding van een mannenlichaam met een sixpack. Stiekem is Nina benieuwd hoe zijn eigen buik eruitziet. Om daar niet te lang bij stil te staan, werpt ze een blik op de tafel. Gekookte eitjes, sap, thee, croissantjes en zelfs een schaal met gesneden fruit. Het haardvuur brandt alsof het nooit uit is geweest en op de achtergrond klinkt van die heerlijke rustige muziek. Na een ‘Goedemorgen, ga lekker zitten,’ snelt Sam weer de keuken in en hoort Nina het koffiezetapparaat. Dan komt Sam met een brede glimlach op zijn gezicht en twee kopjes tegenover Nina aan de ontbijttafel zitten.

Tijdens het ontbijt vermijden ze beiden het onderwerp “gisteravond”. Maar ondanks dat ze er niks over zeggen, spelen de gesprekken zich opnieuw af in Nina’s hoofd. En de vlinders in haar buik lijken zich sinds de bruiloft van Milou en Lars met de dag te vermenigvuldigen. Het liefst zou ze die fladderende beestjes met één klap verwijderen. Ze wil niet verliefd zijn op Sam. Hij past gewoon niet in het plaatje. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om een heel weekend door te brengen met de man die ongewenst haar hoofd op hol brengt. 

Na het ontbijt vertrekt Sam. Hij moet een paar dingen regelen vandaag en wat boodschappen halen, dus Nina heeft het rijk even voor zich alleen. Ze neemt een uitgebreide douche en trekt daarna haar wandelschoenen aan. Het plan is om vandaag al wandelend in de omgeving inspiratie op te doen voor haar boek. Dat is namelijk de reden dat ze hier is. Bij Sam. Of houdt ze zichzelf voor de gek? Het huis van Sam staat aan een rustig landweggetje. Nina besluit linksaf te slaan. Om niet afgeleid te raken heeft ze het geluid van haar telefoon uitgezet en het toestel onderin haar tas gestopt. Eigenlijk wilde ze hem thuislaten, maar ze weet hoe rampzalig haar richtingsgevoel is. Verder zitten er in haar rugzak een notitieboek, een pen en een thermosbeker met thee. Na een stukje over de weg te hebben gelopen, slaat ze linksaf een bospaadje in. Vanwege de regen die afgelopen nacht is gevallen is het pad modderig en binnen een paar tellen zijn haar schoenen smerig en haar sokken nat. Ze snuift de frisse boslucht op en kijkt haar ogen uit. Het is hier prachtig. Een waterig zonnetje vindt zijn weg door de takken en Nina voelt de warmte op haar gezicht. In haar gedachten komen de afgelopen maanden voorbij. De stap om naar Utrecht te gaan heeft minder goed uitgepakt dan gehoopt. Waar was ze nu geweest als ze Elly’s Boeken, en daarmee ook Elly en Sam, nooit had ontdekt? Zij zijn de reden dat ze niet allang met hangende pootjes is teruggekeerd naar het huis van haar moeder. Het stoort haar dat ze haar leven niet zelf op orde krijgt. Ze wordt bijna eenendertig, maar ze voelt zich eerder een jong meisje van negentien. En niet in positieve zin. Qua energie voelt ze zich namelijk hoogbejaard en haar agenda is minder spannend dan dat van een oud kattenvrouwtje. Ze wil vuurwerk, passie en een geweldig leven. Maar tegelijk vraagt ze zich af of de nieuwe start in Utrecht ooit zal resulteren in een perfect leven.

Inmiddels is ze al drie kwartier aan het wandelen. Als ze rechtsaf slaat verschijnt er een klein meer voor haar. Door de invallende zon en de druppels die van de bladeren afglijden, ziet het er sprookjesachtig uit. Rondom het watertje staan bankjes en Nina neemt plaats op één daarvan. Uit haar tas pakt ze de thermosbeker en haar schrift. Met het schrift op haar schoot sluit ze voor een moment haar ogen. Het is hier doodstil. Het enige geluid dat ze hoort is het kraken van takjes en het ritselen van bladeren. Af en toe fladdert er een vogel voorbij. Plotseling voelt ze hoe de rust en de omgeving haar inspiratie geven. Ze slaat het schrift open en ze begint te schrijven. Alle ideeën die oppoppen als likes op een Instagrampost, schrijft ze op. Met als uitgangspunt haar eigen leven. Haar zoektocht naar een perfect leven. Alles wat in de afgelopen tijd mis is gegaan, noteert ze. Het verhaal hoeft helemaal niet te gaan over hoe geweldig haar leven is geworden met de stap die ze heeft gemaakt. Het kan ook gaan over hoe níét perfect het is. Het drama van een ander is altijd leuk voor een buitenstaander, toch? De happy ending verzint ze er dan later wel bij. Vol trots bekijkt ze alles wat ze heeft opgeschreven. Dan neemt ze de laatste slok uit de thermosbeker en stopt ze alle spullen weer in haar tas. Haar natte voeten voelen inmiddels als ijsblokjes en ook haar vingers zijn verkleumd van de kou. Met haar handen in haar zakken kijkt ze het meertje rond. Kwam ze nou van links? Of van dat paadje daar rechts? Ze kijkt nog eens goed en weet dan bijna honderd procent zeker dat ze van rechts kwam. Vol goede moed loopt ze het pad op. Na ruim een half uur wandelen en rondkijken, stopt ze. Zou ze niet al bijna bij het huis van Sam moeten zijn? Als ze om zich heen kijkt, ziet ze geen punt van herkenning. Maar ja, alles in een bos lijkt nu eenmaal op elkaar. Haar voeten willen niet meer warm worden en het voelt alsof ze elk moment kunnen afsterven. Eigenlijk wil ze haar telefoon niet pakken. Ze wil op eigen kracht de weg terug kunnen vinden. Toch besluit ze Google Maps te raadplegen. Haar huidige locatie, dat met een blauw stipje op de kaart staat aangegeven, is omgeven met groen. In de zoekbalk typt ze Sams adres in. Het beeld verschuift automatisch en laat haar zien waar het gezochte adres zich bevindt. Zeven kilometer?! ‘Dat kan toch niet waar zijn,’ kermt Nina. Ze typt het adres nogmaals in en laat Google Maps de snelste route berekenen. Het staat er nog steeds. Ze zoomt in op de kaart en ziet dat ze vanaf het meer juist verder weg is gelopen van Sams huis. Geweldig, Nina. Ze laat haar armen zakken en gooit haar hoofd in haar nek. Ze kijkt naar de lucht, waarin donkere wolken voor de zon zijn geschoven. Nog meer dan een uur lopen houdt ze echt niet vol. En ze moet ook ontzettend nodig plassen van die grote mok thee. Sam had haar nog gewaarschuwd. Hij had gezegd dat ze beter een wandelroute kon volgen. Maar Nina had geen route kunnen vinden. Zou hij alweer thuis zijn? Ze hoopt heel hard van wel. Dikke regendruppels vallen op haar scherm. Nee! Niet nú gaan regenen. Ze kijkt weer omhoog naar de donkere wolken en schuift de capuchon over haar hoofd. Dan tikt ze op Sams naam in haar bellijst en doet ze een schietgebedje dat hij opneemt. Na een paar keer overgaan klinkt Sams stem als de verlossing.

‘Ik ben verdwaald,’ zegt ze met een zucht. In de korte stilte die daarop volgt, kan ze horen dat Sam er alles aan doet om zijn lach in te houden. 

‘Waar ben je dan?’ vraagt hij uiteindelijk.

Nina gooit haar arm in de lucht. ‘Ja, in the middle of nowhere!’ roept ze uit. Als ze Sam hoort lachen, krullen ook haar mondhoeken omhoog. Ondanks de regen die nog steeds op haar capuchon tikt.

‘Oh, maar dat is vlak bij mijn huis,’ grapt Sam. 

‘Ha, ha, wat zijn we weer lollig.’ Op de achtergrond hoort ze Sams sleutels. ‘Ben je al thuis?’ 

‘Nou, je hebt geluk. Ik stap net binnen.’ Dan laat hij een stilte vallen. Net op het moment dat Nina met haar liefste stemmetje wil vragen of hij haar kan helpen, zegt hij: ‘Moet ik je ergens ophalen? Waar ben je precies?’

‘In een bos, bij een boom. Omringd door blaadjes én regendruppels.’

Weer die lach. ‘Stuur me even je locatie, dan kan ik zien waar ik moet zijn.’ 

Nina zet haar telefoon op de luidspreker en stuurt Sam waar hij om vraagt. Het kost haar moeite haar koude vingers onder controle te houden.

‘Ah, ik zie dat je vlak bij een parkeerplaats bent. Ik stuur je de locatie.’ Op Nina’s schermt verschijnt een rode pin bij een parkeerplaats. ‘Lukt het om daarheen te lopen?’

Google Maps geeft aan dat ze over acht minuten op de opgegeven locatie zal aankomen. ‘Ik denk het wel. Als mijn voeten in de tussentijd niet afsterven van de kou.’ Ze kijkt naar haar doorweekte, modderige schoenen. ‘Maar ik ga mijn best doen.’

‘Ik kom eraan!’

Voordat ze ophangt, zegt Nina: ‘Wat moet ik toch zonder je?’ En ze meent het.

‘Bedank me later maar,’ antwoordt Sam. 

Op de weg naar de parkeerplaats kan Nina alleen maar denken aan warme chocolademelk met slagroom, een haardvuur en roze konijnensloffen. En stiekem ook aan Sam naast haar op de bank. 

Na het eten belanden Nina en Sam weer voor de openhaard. Dit keer zijn het niet de persoonlijke gesprekken die centraal staan, maar is het het notitieboek op Nina’s schoot. Vol trots deelt ze haar ideeën die ze tijdens haar wandeling in het schrift heeft genoteerd. Sam is één en al oor. Geamuseerd luistert hij naar de enthousiaste stem van Nina en zo nu en dan knikt hij instemmend als ze een idee oppert. Het feit dat Nina met plezier haar idee kan delen, maakt dat ze zich gemotiveerd voelt om te gaan schrijven. Door even afstand te nemen van de drukte, heeft ze eindelijk de ruimte en de rust om na te denken. Als ze is uitgepraat, staat Sam op om een nieuwe fles wijn te pakken. Op de tafel staan brandende kaarsjes. De combinatie van wijn, warmte en Sam die de hele tijd zo dicht bij haar zit, zorgt ervoor dat Nina’s wangen gloeien. Hij schenkt hun glazen nog eens vol en gaat dan weer zitten. Nonchalant legt hij zijn arm achter Nina op de rugleuning. Langzaam laat zij haar hoofd achterover hangen, waardoor ze tegen zijn arm aan ligt. Dan kijkt ze naar links en is Sams gezicht plotseling dichterbij dan ze dacht. Hij laat zijn hand door haar haren gaan. ‘Ik ben blij voor je dat je veel ideeën hebt gekregen.’

De zenuwen spatten van zijn gezicht. En Nina voelt hoe zijn vingers onhandig in de klitten in haar haren blijven hangen. ‘Ik ben ook echt heel blij,’ zegt ze zacht. De aanraking zorgt ervoor dat de kriebel in haar buik weer oplaait. Hoe hard ze zich er ook tegen wil verzetten, op dit moment lukt het haar niet. Sam mag dan wel in een gehucht wonen, niet veel vrienden hebben en allesbehalve een avontuurlijk leven leiden, hij is wel ontzettend lief. Zo’n moment als dit heeft ze al in geen jaren meer gehad. Ook met Dean voelde dit anders. Gemaakter. Alsof ze hard haar best moest doen ervan te genieten, terwijl het nu allemaal vanzelf lijkt te gaan. Misschien is het de wijn of komt het door de romantische sfeer in deze knusse woonkamer, maar Nina wil het liefst dat Sam haar nu zoent. En alsof hij haar gedachten kan lezen, komt zijn gezicht nog dichterbij. Ze voelt zijn adem tegen haar gezicht, ze ruikt zijn vertrouwde geur en haar hart maakt een sprongetje. Op het moment dat hij zijn lippen teder en zacht op de hare drukt, sluit Nina haar ogen.

Hoofdstuk 30

Met haar trolley achter zich aan loopt Nina door de vertrekhal van Schiphol. De afgelopen dagen heeft ze afgeteld tot het moment dat ze eindelijk het regenachtige Nederland kon inruilen voor een paar dagen zon in Spanje. En ze kan niet wachten om Manon te zien. Afgelopen week heeft ze ook alles bijgelegd met Benthe. Onder het genot van een cocktail vertelde Benthe alles over haar en Dennis. Inclusief te veel details over hun seksleven. Het was fijn om weer een avond samen te lachen. Ook heeft Nina haar echte verhaal opgebiecht. Over de stageplaats bij Domstad Publishing, over Julia en Marco en over haar nieuwe werk bij Elly’s Boeken. Ze had verwacht dat Benthe het haar kwalijk zou nemen dat ze al die tijd had gelogen. In plaats daarvan had haar vriendin Nina omhelst en gezegd dat ze het zo rot voor haar vond. En ze had Nina haar laten beloven nooit meer zoiets achter te houden en vaker te bellen.

Nina werpt een blik op haar telefoon. Over een uur vertrekt het vliegtuig. Snel duikt ze een winkel in om een kleinigheidje te kopen voor de baby in Manons buik. Ze vindt een mutsje met daarop twee oranje tulpen en een Nederlands vlaggetje. Daarna sluit ze aan in de rij bij de Starbucks en bestelt ze een Caramel Macchiato. Met het drankje in haar ene hand en haar telefoon in de andere gaat ze voor een van de grote ramen staan die uitzicht biedt op een vliegtuig aan de terminal. Ze maakt een aantal selfies en neemt daarna plaats op een plastic stoeltje. De beste foto plaatst ze op Instagram. Vitamine D opslurpen. See ya later! #Barcelona #citytrip #bestdays. Er volgen gelijk een paar likes en Benthe wenst haar in een opmerking veel plezier. Ze is blij dat ze haar vriendin weer terug heeft. En dat ze nu in dezelfde week ook Manon weer gaat zien is echt een feestje. Die positieve vibe kan ze goed gebruiken. De hele week voelt ze zich al ellendig. En de oorzaak van haar rotgevoel stuurt haar precies nu een berichtje.

Sam: Veel plezier in Barcelona! Geniet ervan X.

Nina’s adem stokt in haar keel. In de afgelopen week is die laatste nacht bij Sam heel vaak door haar hoofd gegaan. Na de zoen op de bank volgden er nog een paar. En uiteindelijk is ze niet in het logeerbed, maar in dat van Sam beland. Het leek haar zo’n goed idee. Maar toen ze de volgende ochtend wakker werd en naar zijn slapende gezicht keek, voelde ze zich de slechtste persoon op aarde. Ze had zich laten meeslepen in het moment. Het was ook zo’n romantische setting geweest. Met die wijn en de kaarsjes en zij met z’n tweeën op die bank. Het hele weekend was anders uitgepakt dan dat ze had gewild. Of nou ja, ze wilde het wel. Maar toch ook weer niet. Ze moet zich wel blijven houden aan haar plan. Een man uit een dorp doet haar veel te veel denken aan Dean. En Dean was ook niet in beweging te krijgen. Hij wilde nooit iets ondernemen. Ja, in het begin. Toen was alles nog leuk en gezellig. Maar uiteindelijk werd het een saaie bedoening. En we weten allemaal wat er toen gebeurde. Dat wil Nina niet nog een keer meemaken. Een toekomst met Sam zit er gewoon niet in. De volgende ochtend is ze stiekem zijn kamer uitgeglipt en heeft ze haar spullen gepakt. Op een briefje schreef ze sorry xxx en dat liet ze voor Sam achter op het aanrecht. Diezelfde dag had hij haar een paar keer gebeld en wat berichtjes gestuurd. Uiteindelijk heeft Nina geantwoord dat afgelopen weekend niet haar bedoeling was geweest en dat ze elkaar beter even niet meer konden zien. Sam gaf de moed niet op en bleef volhouden met zijn berichtjes. Ook toen hij eergisteren in de boekenwinkel was, had hij elke mogelijke kans om met haar te praten aangegrepen. Uiteindelijk had Nina gezegd dat hij daarmee op moest houden. Zo maakte hij het alleen maar moeilijker voor hen beiden. Het is maar goed dat ze even een weekend weg is uit Utrecht en uit Nederland.

Het huis van Manon en Eddie is waanzinnig. Het ligt aan de rand van de stad in een, voor stadse begrippen, rustige straat. Door de hoge ramen valt veel zonlicht naar binnen en vanuit de open keuken bieden twee openslaande deuren toegang tot de tuin mét zwembad. Naast hun slaapkamer zijn er nog vier kamers. In een daarvan slaapt Nina en een andere wordt door Eddie en Manon omgetoverd tot babykamer. En dat is maar goed ook, want Manons buik heeft al het formaat van een ballon. Nina kan nog steeds niet geloven dat Manon en Eddie straks ouders zijn. Maar ze zijn er helemaal klaar voor. Voor zover je je kan voorbereiden op de komst van iets kleins dat je hele leven gaat veranderen. Ondanks dat Nina na haar break-up met Dean niet meer aan een baby heeft durven denken, vraagt ze zich nu toch af of ze zelf ook ooit iemand gaat vinden met wie ze een gezin wil stichten.

Nadat ze deze ochtend uitgebreid hebben ontbeten in de zonnige tuin, lopen Nina en Manon nu samen over de Ramblas. Het is abnormaal druk en het kost Nina moeite om niet continu tegen anderen aan te botsen. Ze slaan linksaf een zijstraat in en nemen daar plaats op een terras. Omdat Nina gisteravond pas laat aankwam op het vliegveld, hebben ze nog niet veel tijd gehad om echt bij te kletsen.

‘Maar, hoe gaat het nu? Ik wil het hele verhaal horen,’ zegt Manon als ze eenmaal zitten. ‘En hoe is het met die hunk van je?’

Aangezien Nina met zichzelf had afgesproken dat ze vanaf nu eerlijk ging zijn tegen haar vriendinnen, vertelt ze het hele verhaal. Als ze bij het onderwerp “Freek” is, voelt ze de woede in zichzelf weer opborrelen. Niet alleen om wat hij heeft gedaan, maar ook omdat ze zelf zo stom is geweest dat ze dacht dat dit kon werken. Ondertussen bestellen ze twee glazen verse muntthee en wordt de bestelling gebracht door een goed uitziende man. Misschien moet ze toch maar een Spaanse man aan de haak slaan en ook emigreren naar het zonovergoten Barcelona. 

‘Ah, Nien. Wat rot om dit allemaal te horen. En ook nu pas.’ Manon fronst zorgelijk. ‘Waarom heb je het me niet eerder gezegd?’

Nina nipt van haar thee en wendt haar blik af. ‘Ik durfde het niet toe te geven. Ik wilde niet dat iedereen dacht dat ik had gefaald.’

‘Je hebt niet gefaald.’ Manon buigt voorover en legt haar hand op die van Nina. ‘Lieverd, we gaan soms allemaal even door een diep dal. Maar daar leren we van.’

Nina roert nog eens met haar lepel door de groene blaadjes in haar glas. ‘Nou, volgens mij zit jij al een heel lange tijd bovenop een zonnige bergtop.’

‘Ja, inmiddels wel. Maar hoe denk je dat het voor mij was om alles achter te laten in Nederland? Eddie was in het begin vooral heel veel aan het werk en ik zat in mijn uppie in dat grote huis. Geloof het of niet, zelfs met zwembad in de tuin kan je je soms enorm eenzaam voelen.’

Wat? Daar heeft Manon nooit iets over gezegd. Nina dacht dat Manon de tijd van haar leven had en het emigreren helemaal geweldig vond. ‘Echt? Dat… Maar ik dacht dat je het hier zo fijn had.’ Nina kijkt Manon niet-begrijpend aan. 

Na een slok van haar thee zucht Manon: ‘Dat is ook precies de reden waarom ik ben gestopt met sociale media. Van een afstand lijkt het altijd alsof ieders leven zo geweldig is, maar dat is het echt niet. Inmiddels heb ik m’n draai helemaal gevonden en heb ik hier ook wat vriendinnen gemaakt. Maar in het begin was het gewoon lastig.’

Er volgt een stilte. Nina denkt na over Manons woorden. Ze doen haar denken aan wat Sam haar zei toen ze samen door het bos hadden gewandeld. Niemands leven is perfect, Nina. Anderen hebben ook hun problemen. De gedachte aan hoe ze samen op die boomstam hadden gezeten en hoe hij een thermoskan koffie uit zijn tas had getoverd, zorgt ervoor dat haar mondhoeken automatisch omhoog krullen. 

‘Wat zit jij te lachen?’ vraagt Manon argwanend. ‘Waar denk je aan?’

‘Oh, niks.’ Om haar gezicht te verbergen neemt ze snel nog een slok van haar thee. 

Maar Manon is niet van plan om op te geven. ‘Doe niet zo geheimzinnig. Ik zie aan je hoofd dat er iets speelt!’

‘Nou…’ begint Nina aarzelend, ‘er is iemand en hij…’ 

Manons wenkbrauwen schieten omhoog en verrukt klapt ze in haar handen. ‘Een hij? Er is toch nog een man?’

Met een iets te harde klap zet Nina het kopje terug op de tafel. ‘Nou, doe maar niet gelijk zo enthousiast. Het gaat toch niet werken.’

Zo snel als haar glimlach verscheen, zo snel verdwijnt hij ook weer van Manons gezicht. ‘Waarom niet?’

En dan begint Nina te vertellen. Over hoe ze Sam ooit heeft ontmoet tijdens een rondleiding in de Domtoren en hoe hij vervolgens een vaste klant en goede vriend bleek te zijn van Elly. Ze vertelt over wat hij allemaal voor haar heeft betekend in de afgelopen maanden. Over het incident op de trap en het uitje naar de huisartsenpost en hoe ze daar in de wachtkamer voor het eerst merkte dat ze iets voor hem begon te voelen. Over zijn bezoekjes aan de boekenwinkel en met een lach op haar gezicht doet ze verslag van de bruiloft van Milou en Lars. Tot slot vertelt ze over het vorige weekend, waarin ze zich niet langer kon verzetten tegen haar gevoelens, en over hoe rot ze zich voelde toen ze hem daarna alleen achterliet en ze niet eens goed kon uitleggen waarom het niet ging werken tussen hen. 

Al die tijd luistert Manon aandachtig en als Nina is uitgerateld, zegt ze: ‘Maar Nien, je klinkt smoorverliefd! Waarom werkt het dan precies niet?’

‘Gewoon,’ zucht Nina. ‘Ik wil geen man meer die vastzit in een dorp. Die zich terugtrekt in een huisje in the middle of nowhere en zich afsluit van de buitenwereld. Ik wil een man met ambitie, avontuur en romantiek!’ Om haar woorden kracht bij te zetten gooit ze haar handen in de lucht. ‘Ik wil het bruisende leven, zoals dit!’ Ze gebaart naar de mensenmassa die voorbijloopt.

Manon gaat wat rechter op haar stoel zitten. ‘Nu moet je eens goed naar me luisteren!’ Met haar vinger wijst ze naar Nina. ‘Sam klinkt als de perfecte man voor jou. Hij is lief, hij maakt zich zorgen om je en je kan met hem lachen. Aan je hoofd zie ik dat je tot over je oren verliefd op hem bent.’ Nina wil haar onderbreken, maar met een strenge blik gaat Manon door. ‘Die checklist van jou slaat nergens op. Je moet zoeken naar iemand die je gelukkig maakt en die je laat lachen op je allerslechtste dag. Iemand waarmee je samen op de bank zit en dan nog steeds een fijne avond hebt. En volgens mij heeft Sam dat allemaal.’

‘Ja, maar…’ probeert Nina zich te verdedigen. 

‘Geen gemaar! Heb ik gelijk of niet?’ Met opgetrokken wenkbrauwen en haar vinger nog steeds op Nina gericht, wacht Manon het antwoord af. 

Nina weet dat het geen zin heeft om te zeggen dat ze ongelijk heeft. Want eigenlijk heeft Manon wel degelijk gelijk. Maar durft ze dat toe te geven aan Manon? Of nog erger: aan zichzelf?

De knappe man komt vragen of ze nog wat te drinken willen en ze bestellen beide een groene ice tea. 

‘Nou?’ dringt Manon aan.

Op fluistertoon zegt Nina: ‘Je hebt gelijk. Je hebt helemaal gelijk.’

De volgende avond is het alweer tijd om afscheid te nemen. Een weekend Barcelona is veel te kort. Gelukkig hebben ze wel tijd gehad om de Sagrada Familia en park Güell te bezoeken. En om heel veel bij te kletsen. Het feit dat ze haar vriendin voorlopig niet meer gaat zien, zorgt dat Nina’s vrolijke stemming afneemt. Waarom woont Manon niet gewoon dichterbij? Tijdens de autorit naar het vliegveld heeft ze geprobeerd Eddie te overtuigen zijn geweldige baan op te zeggen en Manon mee terug te nemen naar Nederland. Ondanks dat hij lachend zei dat hij erover na zou denken, acht Nina de kans klein. Wie weet over een paar jaar, had Manon gezegd. Tot die tijd moet Nina maar een paar keer langsgaan bij de Spaanse villa. Sowieso om de baby te ontmoeten straks. 

Als ze bij de beveiligingspoortjes van het internationale vliegveld zijn aangekomen, zet Nina haar trolley naast zich neer en draait ze zich om naar Manon en Eddie. Ze slaat haar armen om Manon heen. 

‘Ik vond het zo fijn om even bij je te zijn.’ Na een kuchje van Eddie, verbetert Nina zichzelf: ‘Om bij júllie te zijn.’

‘Dan is het goed,’ zegt Eddie lachend. ‘Ik vond het ook heel gezellig dat je er was. En bedankt voor het Nederlandse mutsje.’

Manon knijpt Nina bijna fijn. ‘Oh, ik ga je zo missen! Kom je snel langs als de baby er is?’

‘Natuurlijk!’ roept Nina uit. ‘Ik wil de baby heel graag ontmoeten.’

‘Beloof me dat je me op de hoogte houdt,’ zegt Manon waarschuwend. ‘En dan bedoel ik: hou me op de hoogte van álles.’

Nina maakt zich los uit de omhelzing. ‘Dat beloof ik.’

Dan drukt Manon een kus op Nina’s wang en fluistert ze in haar oor: ‘En geef Sam een kans.’

Met haar trolley achter zich aan loopt Nina door de beveiligingspoortjes. Aan de andere kant draait ze zich om en zwaait ze voor de laatste keer naar Manon en Eddie. Dan loopt ze langs de winkeltjes en neemt ze plaats bij de gate. Nog drie kwartier voordat het vliegtuig vertrekt. Ze pakt haar telefoon uit haar zak en scrolt door de foto’s die ze afgelopen weekend heeft gemaakt. Op allemaal is een stralend blauwe lucht te zien. Een van de foto’s in park Güell, waarop ze samen met Manon op de met mozaïek betegelde bank zit, kiest ze uit om te posten op Instagram. Dat was een fijn weekendje #Barcelona #qualitytime #vriendinnenvoorhetleven. Dit weekend was fijn in meerdere opzichten. Met een zucht stopt Nina de telefoon in haar zak en sluit ze haar ogen. Het is tijd om te kiezen voor geluk.

Hoofdstuk 31

Nina draait het bordje van de boekenwinkel van ‘open’ naar ‘dicht’. Buiten is het donker en koud en ze ziet nu al op tegen de fietstocht naar huis. Elly is blij dat ze er weer is. Omdat Sinterklaas en Kerst naderen, is het drukker in de boekenwinkel. De hele week is het een komen en gaan van mensen. Het lijkt net alsof heel Utrecht Elly’s Boeken heeft ontdekt. Terwijl Elly de kassa doet, pakt Nina een bezem om de winkel te vegen. Haar terugkomst in Utrecht was anders uitgepakt dan ze had gehoopt. Midden in de nacht had ze Sam een berichtje gestuurd met de vraag of hij deze week tijd had om te praten. De volgende ochtend had hij gereageerd dat hij de hele week bij zijn oom en tante in Duitsland is. Op de vraag wanneer hij weer in de buurt zou zijn, reageerde hij vaag dat hij dat nog niet precies wist. De teleurstelling bij Nina was groot. Wist hij het echt niet? Of was hij klaar met haar?

Ze kan hem geen ongelijk geven. Sinds ze uit Barcelona is vertrokken kan ze aan niks anders meer denken dan aan Sam en aan hoe stom ze is geweest. Het was een rotactie om uit zijn huis te sluipen en vervolgens heel afstandelijk te doen. Wat als ze te laat is? In gedachten verzonken veegt Nina de hele winkel. Als ze klaar is, pakt ze een stapel boeken die op de toonbank ligt en loopt ermee naar de achterste boekenkast in de winkel. Vanuit haar ooghoek ziet ze dat Elly een fles wijn en twee glazen op de tafel in het keukentje heeft gezet. Die vrouw weet ook altijd precies waar Nina aan toe is. Elly komt vanuit de kelder naar boven en glimlacht naar haar.

‘Tijd voor een wijntje?’

‘Altijd!’ Nina zet het laatste boek in de kast en gaat vervolgens zitten. Elly trekt de kurk uit de fles en schenkt de twee glazen halfvol.

‘Zo, en ga je me dan nu uitleggen waarom je al dagen rondloopt met een gezicht alsof de wereld vergaat?’ Dankzij haar vriendelijke gezicht klinken die woorden eerder lief dan streng. ‘Ik dacht: jij komt helemaal herboren terug uit Barcelona.’

Een diepe zucht ontsnapt uit Nina’s mond. ‘Ik voelde me ook heel goed. Tot ik thuiskwam.’

Met een frons op haar gezicht kijkt Elly haar aan. ‘Hoe komt het?’

‘Of nou, ja… het ligt ook niet aan het thuiskomen hoor. Het is gewoon… Het komt door…’

‘Sam?’ probeert Elly voorzichtig.

‘Ja…’ Nina nipt van haar wijn. Die smaakt heerlijk na zo’n drukke dag. 

Terwijl Elly wacht tot Nina verdergaat met haar verhaal, neemt ze ook een slok. Met een klein glimlachje op haar gezicht blijft ze Nina aankijken.

‘Ik heb het gewoon helemaal verkeerd aangepakt. En nu is Sam weg en kan ik niet met hem praten. Ik wil het hem zo graag uitleggen. En zeggen dat ik hem wél leuk vind.’

Bij die laatste woorden verschijnen er pretlichtjes in Elly’s ogen. Die vrouw zou het liefst zien dat Sam en Nina morgen trouwen. ‘Lieverd, Sam is niet het type dat lang boos kan zijn. Hij is hooguit in de war door de hele situatie. Dat hij nu in Duitsland is, is puur om even tot zichzelf te komen. Zodat hij niet elke dag hier de winkel binnenloopt in de hoop jou te kunnen spreken.’

Nina zucht. ‘Denk je?’

‘Zeker weten.’ Met een hand wrijft ze over die van Nina. ‘Waarom nodig je hem niet uit voor je verjaardag? Je bent zaterdag jarig toch?’

Dat is waar ook. Nina heeft nog helemaal niet over haar verjaardag nagedacht. Ze was eigenlijk van plan om het niet te vieren en bij haar moeder langs te gaan.

‘Je mag uiteraard iedereen bij ons thuis uitnodigen,’ dringt Elly aan.

‘Dat is heel lief, maar dat hoeft niet. Ik sla m’n verjaardag dit jaar even over, denk ik.’ Nina neemt de laatste slok van haar wijn. Dit weekend wordt ze eenendertig. Toen ze dertig werd, zei iedereen: ‘Nu begint het goede leven pas echt.’ Maar toen had ze zelf niet kunnen voorspellen dat ze een jaar tegemoet ging met voornamelijk tegenslagen. Zou het vanaf eenendertig dan beter worden?

De volgende dag staart Nina naar het notitieboek dat voor haar ligt. Ze zit in kleermakerszit op haar bed, met een slapende Noppes naast zich. Alle woorden die ze heeft opgeschreven toen ze bij Sam was, dansen voor haar ogen. Plotseling lijkt alles wat ze toen zo’n goed idee vond, nu belachelijk. Wie zit er nou te wachten op een deprimerend verhaal over een jonge vrouw die niks bakt van haar leven? Waarschijnlijk niemand. En die happy ending lijkt in Nina’s hoofd al helemaal onmogelijk. Van Sam heeft ze nog steeds niks gehoord. Op het berichtje waarin Nina vroeg of hij het kon laten weten als hij weer terug was, had Sam alleen maar ‘doe ik’ gestuurd. Ze dacht dat het misschien maar beter zou zijn om hem even te laten. Dat neemt niet weg dat ze heel veel aan hem denkt. Nog een keer leest ze alles wat ze heeft opgeschreven. Dan pakt ze haar laptop. Noppes komt overeind, loopt een rondje over het bed en gaat vervolgens aan de andere kant liggen. Alsof hij al aanvoelt dat de laptop ook deze keer niet voor een beter humeur van zijn baasje gaat zorgen. Nina staart naar de lege pagina op haar scherm, waarop de cursor knippert. Hij lijkt te roepen: kom op dan, schrijf dan, laat eens zien wat je kan. Met haar vingers boven de letters op het toetsenbord kijkt Nina via het dakraam omhoog. Tussen de donkere wolken door ziet ze af en toe de twinkeling van een ster. Haar moeder vertelde vroeger altijd dat een van die sterren haar vader was. Als kind geloofde Nina dat hij hoog aan de hemel op aarde neerkeek en over haar waakte. Maar als dat zo was, kon hij dan niet íéts meer geluk haar kant op sturen? Nina’s blik gaat weer terug naar het scherm. Nog geen letter op papier. Met een klap sluit ze haar laptop en smijt ze het ding naast zich op het bed. Noppes opent een oog en lijkt te zuchten. Alsof hij wil zeggen: zie je wel, dat bedoelde ik dus. Misschien moet Nina dat boek maar gewoon uit haar hoofd zetten.

Nina’s verjaardag is een dag als alle andere. Van Elly mocht ze de dag vrij nemen, maar dat wilde ze niet. Ze heeft besloten een andere keer langs te gaan bij haar moeder en vanavond even met haar te bellen. Na een feestelijk ontbijt met afbakcroissantjes, die Elly voor haar had gemaakt, zijn ze samen op de fiets naar de boekenwinkel gegaan. Het is vandaag zaterdag en dat betekent een drukkere dag dan normaal. Zeker nu de decembermaand zo dichtbij is. De hele dag is Nina bezig met boeken aanvullen, afrekenen, mensen helpen bij het kiezen van een passend cadeau en inpakken. Ze is blij als ze het bordje van de winkel aan het einde van de dag weer kan omdraaien.

‘Vind je het goed als ik even langsloop bij de buurman?’ vraagt Elly als Nina bezig is met het tellen van de kassa. 

Nina beweegt haar wenkbrauwen een paar keer op en neer. ‘Wat ga je daar doen?’ 

‘Gewoon.’ Een blos verschijnt op Elly’s wangen. ‘Hij vroeg of ik wat kwam drinken na het werk.’

De buurman is net zo’n lieverd als Elly zelf. Die twee passen perfect bij elkaar. Sinds Elly’s man tien jaar geleden is overleden, is ze alleen. Nina gunt het haar zo om een nieuwe soulmate te vinden. En over soulmates gesproken: ze heeft de hele dag niks gehoord van Sam. Stiekem had ze gehoopt dat hij wel iets van zich zou laten horen op haar verjaardag.

Als Elly weg is, doet Nina de laatste klusjes en pakt ze haar spullen bij elkaar in het keukentje. Daarna pakt ze haar jas van de kapstok en doet ze het licht uit. Op het aanrecht staat nog een kopje dat ze is vergeten in de vaatwasser te zetten. En die heeft ze net aangezet. Mopperend zet Nina haar tas weer op de grond en ze wast het kopje af. Op het moment dat ze het afdroogt, hoort ze het belletje boven de voordeur. Die had ze toch op slot gedaan toen Elly vertrok? Of zou Elly alweer terug zijn? Nina kijkt om de boekenkast naar de deur. In het donker ziet ze hoe een gestalte de deur zachtjes achter zich dichtdoet en dan stil blijft staan. Door de lamp die in de steeg hangt, kan Nina alleen een silhouet zien. Het is zeker weten niet Elly. Die is veel kleiner. Nina’s hart gaat tekeer. Wat doet deze persoon in een donkere gesloten boekenwinkel? Moet ze de politie bellen? Nina kijkt om zich heen en zou op dit moment het liefst in een boek veranderen en verdwijnen in een boekenkast. Andere verstopplekken zijn er ook niet. De gestalte komt langzaam in haar richting gelopen. Angstig kijkt Nina om zich heen. Ze kan geen kant op. Ze zou willen gillen, maar er komt geen geluid uit haar mond. Net op het moment dat ze haar telefoon wil pakken om iemand te bellen, hoort ze een bekende stem.

‘Nina?’

‘Sam?!’ roept Nina, terwijl ze achter de boekenkast vandaan komt. ‘Ik kreeg bijna een hartverzakking!’ Om haar woorden kracht bij te zetten houdt ze haar hand op haar borstkas. 

Met grote stappen snelt Sam naar de achterkant van de winkel en hij doet het licht aan. ‘Sorry!’

‘Wat dóé je hier?!’ Al wilde Nina hem nog zo graag zien, ze kan de irritatie in haar stem niet verbergen. Ze is zich rot geschrokken. 

‘Sorry, sorry, sorry! Ik dacht dat ik te laat was en dat je al naar huis was.’

Nina haalt nog een keer diep adem en moet dan lachen. ‘Nee, dus!’

‘Nogmaals sorry, het was niet mijn bedoeling om…’

‘Rustig maar, het is al goed.’

Door die opmerking maakt de zorgelijke blik op Sams gezicht plaats voor een voorzichtige glimlach. ‘Gelukkig.’

Nina kijkt hem vragend aan. 

‘Wat?’ vraagt Sam als hij merkt dat ze niks gaat zeggen.

‘Nou,’ begint ze, ‘ga je nog vertellen wat je hier komt doen?’ 

Hij lacht. ‘Sorry, ja, tuurlijk.’ Dan schudt hij zijn hoofd alsof hij zojuist iets stoms heeft gezegd. ‘Of nou, eigenlijk niet.’

Niet-begrijpend kijkt ze hem aan. ‘Je kan hier toch niet zomaar in het donker komen binnenvallen en dan níét uitleggen wat je komt doen?’

‘Ik ga het niet uitleggen, omdat ik het je wil laten zien.’

Zijn woorden zorgen ervoor dat Nina’s hart een salto maakt. Gaat hij haar zoenen? En is alles dan weer goed? Gaat hij zijn armen om haar heen slaan en zeggen dat ze nooit meer bij hem weg mag gaan?

In plaats van dat alles zegt Sam: ‘Kom, pak je spullen. We gaan.’ Na die woorden loopt hij al in de richting van de deur.

Niet eens een ‘gefeliciteerd’. Geen zoen, geen knuffel. Misschien is dat ook iets wat alleen in films gebeurt.

Een paar minuten later staan ze op het Domplein. In de bomen schitteren kerstlampjes en de klok op de Domtoren geeft ook licht. Ondanks dat het al donker is, is het nog aardig druk in de stad. Nina moet uitkijken waar ze loopt om niet aangereden te worden door een van de vele fietsers zonder licht.

‘Blijf hier staan,’ zegt Sam. Daarna loopt hij van haar weg. 

Zelfs met een sjaal om en een muts op haar hoofd heeft Nina het behoorlijk koud. Ze hoopt daarom ook dat Sam opschiet en snel terug is. Terwijl ze op hem wacht, bekijkt ze de felicitaties die ze vandaag heeft ontvangen via Instagram, Facebook en WhatsApp. Zelfs Freek heeft haar een berichtje gestuurd. Ze had niet gedacht dat ze óóit nog iets van hem zou horen. Ook Dean heeft sinds lange tijd weer iets van zich laten horen. Hij had zijn berichtje zelfs afgesloten met de vraag wanneer ze elkaar weer zouden zien. Nina stopt haar telefoon in haar zak. Ongeduldig kijkt ze in de richting waarin Sam vertrok. Aan de andere kant van het Domplein ziet ze hem aankomen. Eindelijk. Ondanks de kou is Nina benieuwd wat hij wil. In de veronderstelling dat datgene wat hij wil laten zien in de rugzak zit die hij nu op zijn rug heeft, blijft Nina staan. Maar tot haar verrassing loopt Sam langs haar heen. In het voorbijgaan roept hij: ‘Kom!’

‘Maar Sam, zeg nou even… Waar gaan we nou heen?’ probeert Nina, terwijl ze als een hondje achter hem aan huppelt. En dat is een uitdaging, want hij heeft de pas er stevig in. 

‘Kom nou maar,’ lacht Sam. ‘Je mag vanaf nu geen vragen meer stellen.’ Dan staat hij stil voor een deur. 

Was dat niet de ingang die Nina had genomen toen ze in de zomer de Domtoren had bezocht? Sam trekt een sleutelbos uit zijn zak en opent de deur. Als Nina achter hem aan naar binnen is gegaan, sluit hij de deur weer af met de sleutel. 

‘Ga je me hier opsluiten?’ grapt Nina.

‘Jij mag geen vragen stellen,’ is Sams enige reactie. Hij loopt naar de trap en grijnst naar Nina. ‘Loop je achter me aan?’

Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt ze hem aan. ‘Alle 465 treden?!’

In plaats van te reageren, stormt Sam de trap op. Voor ze het weet, is hij uit het zicht verdwenen. Nina kijkt van de trap naar de deur. Die zit natuurlijk op slot. Ze kan dus of hier blijven staan, of hem achterna. Ze kiest voor het laatste en begint aan de lange tocht naar boven. Al na dertig treden voelt ze haar benen zwaar worden. Tijdens de rondleiding werd er tussendoor gestopt en had ze tijd om even bij te komen. Maar alle deuren die ze onderweg ziet, zitten nu dicht. Er zit dus niks anders op dan verder omhoog óf weer naar beneden. Even overweegt Nina gewoon om te draaien, maar dan denkt ze aan Sam en aan hoe graag ze het goed wil maken met hem. Waarschijnlijk is Sam zo ongeveer al boven. Hij is het gewend om deze helse tocht af te leggen. Soms wel drie keer per dag. Nadat Nina op adem is gekomen loopt ze door. De weg naar boven lijkt oneindig lang, maar uiteindelijk ziet ze Sam voor het metalen deurtje staan dat toegang geeft tot de top van de toren.

‘Ben je daar eindelijk?’ vraagt hij lachend.

Voordat Nina antwoord kan geven, heeft ze eerst een paar tellen nodig om op adem te komen. ‘Pfff, kunnen ze hier geen lift in bouwen?’

‘Niet zo zeuren.’ Sam stapt een tree naar beneden, zodat hij dichter bij Nina staat. ‘Niet schrikken.’ Dan tovert hij een doek achter zijn rug vandaan. Hij wijst naar een trede hoger. ‘Ga jij maar even daar staan.’

‘Wat ben je van plan?’

‘Wat had ik nou gezegd? Geen vragen!’

Hij legt de doek voorzichtig over haar ogen. Dan voelt Nina hoe hij hem aan de achterkant vastknoopt. Waarbij hij af en toe ook een haar uit haar hoofd lijkt te trekken. ‘Au!’ roept ze overdreven hard.

‘Sorry!’

Als de blinddoek om haar hoofd zit, voelt Nina hoe Sam zich langs haar heen wurmt. En in dit smalle trapgat is dat een hele uitdaging. Dan pakt hij haar hand en trekt hij haar voorzichtig de laatste paar treden op. Zijn aanraking zorgt ervoor dat de vlinders weer opfladderen in haar buik. Bovenaan de trap helpt hij haar door het metalen deurtje en dan laat hij haar hand los. Nina voelt de frisse wind langs haar gezicht gaan. De spanning in haar buik is inmiddels zo erg opgelopen dat het voelt alsof ze uit elkaar knalt.

‘Ben je er klaar voor?’ fluistert Sam. Hij staat zo dichtbij dat ze zijn warmte kan voelen.

‘Ik denk het,’ antwoordt Nina. Ze voelt hoe hij beweegt en daarna de doek achter op haar hoofd losknoopt. Op het moment dat ze denkt dat de doek afgaat, plaatst hij zijn warme handen voor haar ogen.

‘Nog een paar stappen naar voren.’

‘Je gaat me toch niet van de toren afduwen hè?’ lacht Nina.

Een stilte volgt. Dan laat hij heel langzaam zijn handen zakken. Nina opent haar ogen. Wat ze dan ziet, is bijna onwerkelijk. De top van de toren is versierd met honderden kleine lampjes. Op het bankje dat rondom de top loopt, staan tientallen brandende kaarsjes waarvan de vlammen dansen in de wind. Tussen al die kaarsjes staat een wijnkoeler met daarin een fles bubbels. Nina laat haar blik over de rand van de toren gaan. Het uitzicht is adembenemend. Utrecht ligt aan haar voeten met duizenden lichtjes. Daarboven is de heldere lucht met fonkelende sterren. Ze voelt hoe Sam haar hand pakt.

‘Sam…’ begint ze, terwijl ze zich langzaam omdraait.

‘Ssst. Niks zeggen,’ zegt hij zacht. Hij pakt nu ook haar andere hand en kijkt haar recht in de ogen aan. ‘Lieve Nina,’ begint hij. Nina kan aan zijn gezicht zien dat hij zenuwachtig is, maar toch heeft hij ook een zekere blik in zijn ogen. ‘Toen ik je voor de eerste keer zag hier boven op de Domtoren, kon ik mijn ogen al niet van je afhouden. En elke dag die daarna volgde, werd dat alleen maar erger. Ik ben zo gek op je.’

‘Ik ook op…’

Sam onderbreekt haar. ‘Laat mij eerst even uitpraten.’ Nina drukt haar lippen overdreven hard op elkaar. Dan vervolgt Sam: ‘Elk gesprek, elk moment, maakte dat ik steeds verliefder op je werd. En na de bruiloft van Milou en Lars wist ik het zeker. Ik wil jou elke dag bij me hebben. Elke dag je lieve glimlach zien, je een kus kunnen geven en tegen je aankruipen op de bank.’ Hij knijpt zachtjes in haar handen. ‘Dat weekend dat je bij mij was, vond ik zo fijn. En ik dacht dat jij het ook fijn vond. Ik snapte er niks van toen je zondag ineens weg was.’

‘Het spijt me…’

‘Maar toen ik erover nadacht, snapte ik het ineens.’

Nina trekt haar wenkbrauwen op. ‘Oh ja?’

‘Je bent bang.’ Zijn stem klinkt ineens een stuk zelfverzekerder. ‘Je bent bang om gekwetst te worden en bang voor de reacties van anderen. En misschien ben je zelfs wel bang om echt gelukkig te zijn.’

Het liefst zou Nina roepen dat dat niet waar is. Maar ze weet dat hij gelijk heeft. Sinds Dean haar heeft bedrogen, is ze weggerend voor alle problemen. Ze heeft haar spullen gepakt en is vertrokken. Op zoek naar het perfecte leven. Maar dat rotgevoel kwam niet alleen door Dean of door haar baan bij De Dorpenaar. Ze was op de vlucht. Bang om datgene aan te pakken wat haar geluk in de weg stond. Zijzelf.

‘Je hebt gelijk,’ zegt ze zacht. ‘Maar ik wil dat je weet dat jij mijn ogen hebt geopend. En dit,’ ze gebaart naar het uitzicht vanaf de Domtoren, de fles in de wijnkoeler en de tientallen kaarsjes, ‘is echt geweldig.’

Er verschijnt een grote glimlach op Sams gezicht. Nina doet een stap naar voren, zodat ze heel dicht bij hem staat en fluistert dan: ‘Ik ben niet meer bang.’ Dan leunt ze iets naar voren, zodat haar lippen bijna die van hem raken. Ze sluit haar ogen.

‘Oh, en dan nog iets,’ zegt Sam.

Het magische moment is verbroken. Nina opent haar ogen en zet een stap terug. ‘Wat?’

‘Gefeliciteerd met je verjaardag.’ Na die woorden trekt Sam haar tegen zich aan en duwt hij zijn lippen op de hare.

Na een zoen die voor Nina eeuwig had mogen duren, maakt Sam zich los van haar. Dan pakt hij de fles uit de koeler, schudt ermee en duwt tegen de kurk. Met een harde knal schiet de kurk de lucht in en stroomt de vloeistof over de fles en zijn handen. Snel schenkt hij de twee glazen vol. Eén daarvan geeft hij aan Nina. En met de fonkelende lampjes van Utrecht op de achtergrond kijkt hij haar diep in de ogen. ‘Op een heel mooi jaar,’ zegt hij, terwijl hij zijn glas tegen dat van Nina tikt. ‘Samen.’

Hoofdstuk 32

Negen maanden later.

Met een cappuccino loopt Sam via de openslaande deuren de tuin in. Hij zet de mok naast Nina op het tafeltje en drukt een kus op haar lippen. Met een verliefde blik kijkt ze naar hem. ‘Heerlijk! Dankjewel lieverd.’

‘Ik spring alvast onder de douche,’ zegt hij. Dan draait hij zich om en loopt hij het huis weer in. Zijn huis. Of nou ja, nu het huis van hen samen.

Nina pakt de mok en roert met haar lepeltje door de perfecte schuimlaag. Ze neemt een slok en likt het melkschuim van haar lip. Ze zet de leuning van de stoel iets naar achteren en sluit haar ogen. Het is een zomerse dag. De lucht is strakblauw en de zon brandt op haar blote benen. Dit soort momenten zijn heerlijk. Een ochtendbries streelt haar huid en ze voelt de losse plukken haar dansen. Ze snuift de frisse lucht op. De afgelopen negen maanden zijn zo snel gegaan. Ze denkt nog vaak terug aan het moment boven op de Domtoren. Daar is het allemaal echt begonnen. Dat was het moment dat ze besloot dat ze moest kiezen voor geluk in haar leven en niet zozeer voor dat wat perfect is. Of eigenlijk perfecter lijkt dan wat zij zelf heeft. Het gras is niet groener aan de overkant. Maar het gras is wel heel groen bij Sam. Na de avond op de Domtoren zijn ze gaan daten. Maar het waren geen spectaculaire dates. Qua activiteiten dan. Het was vooral wandelen in het bos, samen koken of onder het genot van een fles wijn uren praten op de bank voor de haard. Ze leerden elkaar steeds beter kennen en zo werd Nina ook steeds meer verliefd. Ze heeft zich volledig opengesteld naar hem en dat was een juiste keuze. Ze kan zich niet herinneren dat ze zich ooit beter heeft gevoeld. En dat terwijl haar leven nu het tegenovergestelde is van wat ze als het perfecte leven voor zich zag. Er zijn dagen dat het voelt alsof haar lichaam uit elkaar knalt van geluk.

Vanaf die bijzondere verjaardag was ze bijna altijd samen met Sam. En aangezien Nina nog steeds bij Elly woonde, brachten ze de meeste tijd door in Sams huis. Zijn huis ging al snel aanvoelen als een thuis. Ze zocht weleens naar een plek voor zichzelf, maar de huizenmarkt was nog steeds onmogelijk. En echt serieuze zoekpogingen had ze ook niet gedaan, omdat Sam al snel vroeg of ze bij hem wilde intrekken. Dus na drie maanden verliet ze haar zolderkamer en ging ze bij Sam wonen. Elly was helemaal door het dolle heen toen ze het hoorde. Ze riep dat Nina nog wel twintig jaar bij haar had mogen blijven, maar dat ze zo blij was dat Nina en Sam elkaar nu eindelijk hadden gevonden.

Nina’s moeder is helemaal weg van Sam en komt regelmatig langs. Dan drinken ze koffie in de tuin of maken ze een wandeling. Noppes is ook tevreden met de verhuizing. Hij ligt hele dagen te luieren in de tuin. En die rustgevende werking heeft de verhuizing ook op Nina. Ze is zelfs zó tot rust gekomen dat ze na enige aanmoediging van haar moeder, Sam en Elly haar boek is gaan schrijven. Sam blijkt, naast lief, ook nog eens ontzettend handig. Het kleine huisje dat verderop in de tuin staat, heeft hij omgetoverd tot schrijfpaleis. Vanuit het tuinhuis heeft Nina uitzicht op de weilanden en het bos in de verte.

‘Zit je daar nou nog?’ klinkt Sams stem vanuit de woonkamer.

Nina draait zich om. Met een brede lach op zijn gezicht en zijn lichaam enkel bedekt door een handdoekje staat hij in de deuropening. 

‘We moeten zo weg! Opschieten!’

Nina werpt een blik op haar telefoon die naast haar op het tafeltje ligt. Haar moeder stuurt een berichtje: Tot straks lieverd. Ik ben ZO trots op je! Nina stuurt een kusje terug en ziet dan de tijd. Ze moet inderdaad opschieten, anders komen ze straks nog te laat ook. Snel neemt ze de laatste slok van haar inmiddels koud geworden drankje en staat ze op uit haar stoel. Dit is haar dag.

Aan het begin van de middag stapt Nina samen met Sam Elly’s Boeken binnen. Ze snuift de bekende boekengeur op en automatisch verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Ondanks dat het vandaag heel warm is, blijft het in de boekenwinkel altijd erg aangenaam qua temperatuur. De schaduw van de steeg zorgt ervoor dat de meeste warmte buiten blijft. Hoe graag ze eerst ook een andere baan wilde, is Nina nooit weggegaan bij de boekenwinkel. Mede door haar keuze om voor geluk te gaan, merkte ze dat Elly’s Boeken een geweldige plek is. En dat Elly waarschijnlijk de leukste werkgever in heel Utrecht is. Of eigenlijk het hele land. Haar herinneringen aan haar baan bij Domstad Publishing bezorgen Nina nog steeds rillingen over haar hele lichaam. Ze kan zich niet voorstellen dat ze dáár zo graag wilde werken. In de boekenwinkel voelt ze zich thuis en het is ook heel fijn om Elly dichtbij te hebben. Sommige dagen staan ze samen in de winkel en andere dagen staat Nina er alleen. Nu Elly weet dat de winkel bij Nina in goede handen is, neemt ze steeds vaker een dagje vrij. Ook Sam helpt weleens een handje mee. Hij is inmiddels gestopt met het geven van rondleidingen op de Domtoren. Met zijn uitgeverij gaat het goed. Hij heeft in de afgelopen maanden een aantal goedverkopende boeken uitgegeven en af en toe klust hij wat bij als tekstschrijver. 

‘Ah, daar zijn jullie!’ roept Elly vanachter de toonbank. Zoals altijd ziet ze er stralend uit. Speciaal voor deze dag draagt ze een zomerse jurk met kleurrijke vogels erop. Ze loopt op Nina en Sam af en geeft ze één voor één een knuffel en een dikke zoen op de wang.

Nina kijkt de winkel rond. Elly heeft de ruimte helemaal omgetoverd en alles klaargezet. ‘Wat ziet het er mooi uit hier!’

‘Het is ook niet zomaar een dag vandaag!’ Elly kijkt haar trots aan. ‘Sam, wil jij nog even helpen twee tafels uit de kelder te tillen?’

Zodra Sam en Elly uit het zicht zijn verdwenen, loopt Nina door naar de achterkant van de winkel. De stoelen staan in nette rijen, de desk met de microfoon staat klaar en op een grote tafel liggen op elkaar gestapelde boeken. Ze pakt een van de boeken en streelt de kaft. Vanbinnen lijkt ze te exploderen. Het gevoel van trots veegt alle zenuwen voor een moment weg. Dit is haar boek. Het boek dat ze altijd wilde schrijven, maar waar ze nooit de motivatie en kracht voor had. Haar naam staat op de cover van deze feelgoodroman. Ze draait het boek om en bekijkt de achterkant. Onderaan staat een foto. Nina bekijkt haar stralende zelf. Het is haar gelukt.

Twee uur later is het gezellig druk in Elly’s Boeken. Alle stoelen zijn bezet en er zijn zelfs zoveel mensen dat een deel moet blijven staan. Nina kijkt vanaf de zijkant toe. Haar moeder zit op de voorste rij met Elly en Sam te kletsen. Manon is samen met Eddie en Jona, hun zoontje dat een paar maanden geleden is geboren, vanuit Barcelona gekomen. Daarnaast zitten Benthe en Dennis, die er nog steeds smoorverliefd uitzien. Zelfs Julia is er samen met een vriendin. Tussen Julia en Marco werkte het niet meer en hun relatie is voorbij. Inmiddels woont Julia ook weer alleen in het appartement. Ondanks dat Nina haar bijna niet meer spreekt, vindt ze het ontzettend lief dat Julia er is vandaag. Verder heeft Maaike, de beste vriendin van haar moeder, ByMaaike vandaag een dagje aan iemand anders overgelaten om erbij te kunnen zijn. Ook Vera, Femke en Milly van De Dorpenaar zijn er. In de volgende editie van het dorpsblad zal een interview met Nina staan over haar boek en aankomende week heeft ze ook een interview met RTV Utrecht in een van de grotere boekenwinkels van de stad. Verder zijn er nog een aantal vriendinnen van Elly en buurman Pieter van een paar deuren verder. Hij en Elly zijn sinds een paar maanden een stelletje. Sam heeft ook een paar vrienden en kennissen uitgenodigd. Milou en Lars, die binnenkort een kindje verwachten, zitten op de achterste rij en zwaaien naar haar. Nina zwaait terug en laat dan haar ogen over de mensen bij de statafels glijden. Dan ziet ze hem plotseling staan. Daar staat de man die haar hart brak. De man die haar deed geloven dat ze niet goed genoeg was. Dean. Bijna helemaal achteraan. Alleen. De relatie tussen hem en Melissa is nu toch echt voorbij. Zou hij spijt hebben van hoe alles is gelopen? Is hij gelukkig? Eigenlijk kan het Nina niet zoveel schelen. Inmiddels is ze niet meer boos op hem. Het verdriet dat ze had, heeft ze ver achter zich gelaten. Ondanks alles is ze blij dat hij er is. Uiteindelijk is hij de reden dat ze hier nu staat. Ze steekt haar hand naar hem op. Plotseling klinkt Elly’s stem door de microfoon. Ze nodigt Nina uit om naar voren te komen en te starten met haar boekpresentatie. De kriebels in haar buik nemen explosief toe en ze voelt hoe haar handen klam worden. Dit is haar moment. 

Na afloop vult een hard applaus de ruimte. Vol trots kijkt Nina naar alle mensen die vandaag naar Elly’s Boeken zijn gekomen om haar verhaal te horen. Alle mensen die zoveel voor haar betekenen. Ze ziet hoe haar moeder een paar tranen van haar wang veegt. Sam is opgestaan en klapt misschien nog wel het hardst van allemaal. De trotse blik die de afgelopen weken op zijn gezicht verscheen als het over haar boek ging, is nu nog groter. Zonder hem had ze dit niet gekund. Wat is ze ongelooflijk gek op die man. Achterin de zaal steekt Dean een duim naar haar op. Zodra het applaus afzwakt, staat Elly op en pakt ze een grote bos bloemen uit de emmer die naast haar stoel staat. Met een twinkeling in haar ogen overhandigt Elly de grote bos zonnebloemen aan Nina. 

‘Mag ik nog heel even jullie aandacht,’ vraagt Elly door de microfoon. Direct stopt iedereen met kletsen en zijn de blikken gericht op Nina en Elly. ‘Want ik heb nog iets voor jou, Nina,’ gaat Elly verder. Sam staat op en overhandigt Elly een pakje met een rode strik erom. 

Nina kijkt verbaasd van Elly naar Sam. Wat is hier gaande? 

‘Lieve Nina, wat heb jij het afgelopen jaar geknokt. Voor jezelf, voor je boek, maar óók voor deze winkel. Ik zou niet weten wat ik nog zonder jou zou moeten.’

Alle emoties die Nina de hele dag al binnen probeert te houden, lijken allemaal tegelijk naar buiten te willen. Ze voelt hoe haar ogen vochtig worden, terwijl Elly verdergaat met haar verhaal.

‘Ik wil dat je weet dat ik ongelofelijk trots op je ben. Net als al deze mensen hier in de zaal. Je bent een sterke, mooie vrouw. En kijk je hier nou eens staan!’ Om haar woorden kracht bij te zetten, wijst Elly naar Nina. ‘Om deze mooie dag af te sluiten, heb ik daarom een cadeau voor je.’ Bij die laatste woorden steekt ze haar hand met daarin het pakje naar Nina uit.

Nina veegt een traan van haar wang en neemt het pakje aan. Ze trekt de rode strik los en scheurt het gele cadeaupapier open. In haar handen heeft ze nu een donkerbruin doosje. Verrast kijkt ze naar Elly.

‘Maak maar open,’ spoort Elly haar aan.

Voorzichtig tilt Nina de deksel van het doosje. Als ze ziet wat erin zit, worden haar ogen groot. In het doosje zit een roestige oude sleutel. Aan de sleutel hangt een briefje. Met een vragende blik kijkt Nina naar Elly.

‘Toe maar, lees voor wat er staat!’ Elly slaat haar arm om Nina’s schouders.

Met een brok in haar keel en een trillende stem leest Nina voor wat er op het briefje staat: ‘Lieve Nina, Elly’s Boeken is vanaf nu van jou.’ De hele zaal is stil en kijkt naar haar. Nina kijkt opzij naar Elly en dan naar Sam, die haar glunderend aankijkt.

‘Nou?’ roept Elly. ‘Wat zeg je daarvan?’

‘Elly… Dit is… Ik kan toch niet… Ik…’ stamelt Nina.

‘Het is genoeg geweest voor mij. Ik zocht iemand die de boekenwinkel zou willen overnemen als ik zelf niet meer zou kunnen werken. Maar waarom zou ik wachten tot dat moment als de juiste kandidaat er nu al is?’

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

Elly lacht. ‘Wil je het?’

‘Natuurlijk wil ik het!’ roept Nina uit.

‘Dan is dat geregeld.’ Elly gebaart naar Sam. En op dat moment komt hij naar voren met een fles bubbels en twee glazen. Hij drukt eerst een dikke zoen op Nina’s mond en schenkt daarna de glazen vol.

‘Proost!’ roept Elly. 

Direct daarna begint iedereen weer te klappen en te juichen. Nog één keer kijkt Nina de winkel rond. Niet eerder voelde ze zich zo gelukkig en geliefd als vandaag. Haar ogen schieten van Elly naar Sam en naar de stapels boeken op de signeertafel. Dit is haar boek. En dit is haar leven. Lekker niet perfect!