In mijn straat bloeien geen bloemen is een uitgave van

Van Driel Publishing, Brugge

© 2023 Van Driel Publishing

Auteur: Roger Vanhoeck

Redactie: Hannah Verdoodt

Omslagontwerp: Leontine Gaasenbeek

Opmaak: Terènce van Driel

ISBN: 9789493200692

ISBN: 9789493200869 (e-book)

NUR: 284 

WWW.VANDRIEL.BE

info@vandriel.be

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Met de Russische inval in Oekraïne is voor ons de oorlog nog nooit zo dichtbij gekomen.

Kun jij het je voorstellen hoe het is om te leven in oorlogsgebied? Gebouwen worden gebombardeerd, de inslagen van explosies zijn niet uit de lucht, sirenes janken dag en nacht. De slachtoffers zijn niet te tellen. Met het uur nemen angst en onzekerheid toe. Ten einde raad gaan mensen op de vlucht. In 2020 hebben wereldwijd meer dan 100 miljoen mensen hun huizen en geliefden moeten verlaten.

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens geeft iedereen het recht om zijn land te verlaten en bescherming te zoeken in een ander land. Europa wordt vaak gezien als een veilige haven, een plek van vrijheid en menselijkheid. Vluchtelingen zoeken er graag bescherming. Dikwijls moeten ze daarvoor de Middellandse Zee oversteken. Ondertussen is deze zee een van de dodelijkste plekken op aarde geworden. Duizenden, jong en oud, die de overtocht wagen in gammele bootjes, laten hun leven in het koude, diepe water.

Bij hun aankomst in ‘het beloofde land’ overheersen opluchting, honger, vermoeidheid en angst. Wat brengt de toekomst? Heel veel vluchtelingen komen terecht in kampen, zoals in het Griekse Moria.

Zainab, de hoofdpersoon in het verhaal dat je gaat lezen, is er getuige en slachtoffer van onmenselijke leefomstandigheden. Zij had zich, net als vele anderen, iets heel anders voorgesteld.

Gelukkig kruist Katalina haar pad. Die helpende hand is van onschatbare waarde in haar zoektocht naar de zo begeerde rust en veiligheid.

Tine Claus

Directeur Vluchtelingenwerk Vlaanderen

EEN

De schelle toon van het alarm snijdt als een mes, mijn blik wipt gejaagd in de richting van twee helrode luidsprekers, opgehangen aan een hoge, houten paal. Tot voor kort sierden die speakers de top van de Gouden Minaret, vlak bij de Grote Moskee. De moskee hebben ze met een voltreffer in puin geschoten, maar de minaret bleef als een waarschuwende vinger in de lucht steken. Een doorn in het oog. Enkele weken later maakte een nieuwe bommenregen ook de meer dan duizend jaar oude gebedstoren met de grond gelijk.

Het alarm blijft loeien. Het is een hatelijk lied dat ze telkens opnieuw afspelen, ik ken het van buiten. Eerst loeien de sirenes, ze kondigen de vliegtuigen aan die, hoog in de lucht, als hommels komen aanvliegen. Dan horen we een gesis dat steeds luider wordt, gevolgd door de ‘boem’ van een geweldige donderslag. Alles davert, stukken puin vliegen als pluimpjes door de lucht en een dikke stofwolk stopt neus en oren dicht. Wanneer het weer stiller wordt, hoor je mensen krijsen. Ik weet het, ik ken het en toch slaat mijn hart telkens weer op hol. Dan lijkt het of er ook binnen in mijn borst een bom ontploft, alsof mijn hart wil ontsnappen.

‘Vooruit! Waarop wacht je? Naar de kelder!’

Mama grijpt me bij de arm en sleurt me mee. De doffe knallen van de inslagen rennen achter ons aan en dreigen ons in te halen. We moeten ze voor blijven. Ik gluur over mijn schouder, rookpluimen verduisteren de zon, het wordt nacht.

Eerst is eerst, zodra de kelder vol is, kan niemand er nog bij. Laatkomers moeten elders een schuilplek zoeken. Als ze die al kunnen vinden …

Het Hotel Dar Zamaria, met zijn drie verdiepingen, prachtige booggewelven, enorme traphallen en vloeren met ingelegde mozaïek, is al eerder ingestort.

We zoeken een weg naar de marmeren trap tussen brokken steen, gebroken balken, glasscherven, vergruizeld beton en roestig ijzer.

Ik herinner me hoe ik dagenlang stond toe te kijken toen reddingsploegen koortsachtig probeerden overlevenden vanonder het puin te halen. Zonder machines, met een pikhouweel, een schop of met de blote hand! En toch niet tevergeefs! Zes dagen na de instorting staken bezwete, besmeurde en doodvermoeide mannen een levend meisje als een trofee, juichend in de lucht. De mama overlaadde haar dochtertje met tranen en kussen. Feest voor één gelukkige, treurnis voor vele anderen. Na nog eens tien dagen ploeteren, werd de reddingsactie gestaakt.

Telkens ik de trap naar de schuilkelder afdaal, huiver ik bij de gedachte dat onder het puin nog mensen liggen, dat wij hun graf onteren door ons hier te verschansen.

De duisternis in de kelder drukt op mijn hoofd, de zoldering lijkt omlaag te komen. In mijn keel gonst de angst. Ik probeer haar weg te slikken maar slaag er niet in. Ik ruik warm, kleverig, zuur mensenzweet. Iemand zucht lang en koortsig, een kind weent, ergens onzichtbaar tussen opeengepakte lijven mekkert een schaap.

Mijn naam is Zainab, dat betekent ‘geurige bloem’. Ik leef, maar in mijn straat zijn alle bloemen dood. Ik woon in Syrië, in de historische stad Aleppo, dicht bij de Turkse grens. Vorige week ben ik vijftien jaar geworden. Zolang ik me kan herinneren, wordt er gevochten in onze stad.

Ik kan me nauwelijks bewegen en het wordt steeds warmer in het ondergrondse hol. Dorst! Ik heb dorst! Ik zit geprangd tussen de dikke buik van oom Utt en mama. Ze persen de lucht uit mijn longen. Links van mij staat Chariba, een norse vrouw die nooit lacht. Waarom zou ze ook? Er is geen enkele reden om te lachen.

‘Ze komen dichterbij,’ zegt oom Utt met een hese stem achter mij. ‘Ze’ dat zijn de bommen.

De vingers van mama knijpen steviger in mijn schouder. Ze zucht. Ik denk aan papa. Hij beweerde dat je nergens veiliger kon zijn dan in deze kelder. Ik twijfel of dat juist is. Zou zo’n bom toch niet door het keldergat naar binnen kunnen ploffen? Als je ziet welke kraters die springtuigen in het wegdek slaan …

Hoe groot zijn die dingen voor ze uiteenspatten? Achteraf blijven enkel wat metaalscherven over met achteraan soms van die vleugeltjes, zoals bij een raket die naar de maan vliegt. Na de klap, als het stof is gaan liggen, zitten er diepe putten in de straat. En ingestorte huizen natuurlijk, of fikkende auto’s. Echt waar, onze straat ligt bezaaid met autowrakken. Niemand ruimt ze op. Straks, wanneer we opgelucht als mieren uit onze schuilplaats kruipen, liggen er vast weer dode mensen in de goot. De lijken van mensen die geen plaats vonden in de kelders ruimen ze gelukkig wel op. Zoals papa. Hij bleef te lang in de bakkerij die ochtend, het brood moest uit de oven.

De buik van oom Utt blijft porren. Op het gejaagde ritme van zijn ademhaling schuift mijn hoofd omhoog en omlaag over de zachte borst van mama.

Plots doet een oorverdovende knal de kelder trillen als een versgebakken broodpudding, stukken kalk en steen brokkelen als poedersuiker op ons hoofd. Gegil! Geroep! Gekrijs! Hier en daar een knetterende vloek.

‘We zitten als ratten in de val!’ krijst Chariba. Ze sjort haar hoofddoek steviger vast onder haar kin. Mama legt een arm over mijn schouder. Alsof dat iets zou helpen wanneer er een bom op ons hoofd komt ploffen, denk ik opstandig. Toch houd ik van die hand.

Een enorme stofwolk wringt zich door het keldergat naar binnen. Zie je wel! Ik krijg het plots heel warm. Té warm.

De benen van papa waren afgerukt, weg. Nadat vier mannen papa op een deken naar huis hadden gedragen, gingen mama en ik tussen het puin op zoek naar zijn benen. Ze bleven onvindbaar. We hebben papa zonder benen begraven. Die dag was de triestigste dag van mijn leven. Papa was mijn dikste vriend en hij bakte het lekkerste brood van de hele stad.

‘Waar moeten we nu brood kopen?’ vroegen de mensen de volgende dag. Ze hoopten dat mama het brood zou bakken nu papa er niet meer was. Dat deed ze niet.

‘De bakker is dood en het meel is op,’ antwoordde mama koel.

Een leugen, wist ik. De bakkerij, behalve de trog, stond nog overeind en achteraan, onder een groot stuk blauwe plastic, lagen twee volle zakken meel. Mama weigerde het meel te verkopen omdat de mensen meer aan brood dachten dan aan mijn dode papa, vertelde ze later.

Het stof zweeft als een pappige mist door de kelder en schroeit mijn keel dicht. Ik heb geen adem meer. Lang kan ik er niet stil bij staan. Boven mijn hoofd kraakt de zoldering open met het scheurende geluid van een boom die getroffen is door de bliksem en weifelend omvalt. Ik staar verdwaasd naar de dikke barst die almaar groter wordt.

‘Bukken!’ beveelt oom Utt. Hij wil nog meer zeggen, maar zijn adem is op.

‘Ik wil eruit!’ krijs ik schor.

De paniek in mijn stem hinkelt over de hoofden van muur naar muur om ergens in de buurt van het keldergat op te lossen. De opgepropte massa rondom mij zucht en gromt. We deinen heen en weer als op een overladen reddingsvlot. De buik blijft drukken, de vingers van mama knijpen.

‘Straks, liefje, nog even, lang kan het niet meer duren,’ fluistert ze zalvend in mijn oor. Ik voel de plots opgestoken angst wegebben en vat moed voor een nieuwe poging.

‘Ik heb dorst,’ dring ik aan, met een heldere stem deze keer.

‘Doe dat kind zwijgen! Wij hebben allemaal dorst!’ klinkt het rauw en dreigend. Ik hoor angst, woede en wantrouwen in de blaffende stem van Tarik, de schoenlapper. Onwillekeurig moet ik glimlachen, gelukkig kan niemand het merken.

Tarik had een kleine winkel, annex werkhuis, om de hoek in de schaduw van de citadel van Aleppo, langs de hoofdweg naar de International Airport. Die weg werd al een hele tijd hevig gebombardeerd, het was er al langer een puinhoop. Een wonder eigenlijk dat het winkeltje van Tarik zo lang overeind bleef. Bij een nieuwe bommenregen werden het winkeltje en de werkplaats van Tarik evenwel niet gespaard. De verwoestende luchtstroom zoog moeiteloos de brokstukken op en strooide ze uit over de straat. Enkel een paar schoenen en enkele werktuigen bleven als stille getuigen achter. Gelukkig was de schoenlapper die dag niet thuis.

Toen het stof van bommen en instortend puin was gaan liggen, bleven er in het midden van de straat twee diepe, ronde bomkraters over. Een van de bekkens vulde zich met klaar, helder water dat met een boog uit een kapotte buis spoot.

Mijn beste vriend, Aleïc, en ik aarzelden geen seconde. Zonder onze kleren uit te trekken, plonsden we proestend en spetterend in de nieuwe vijver. Ondertussen hapten we gulzig van het frisse water. Een aantal mensen kwam aangelopen met emmers, vaten en tonnen om het water op te vangen. Ook Tarik was erbij.

‘Zijn jullie niet beschaamd? Snotneuzen! Maak dat je wegkomt!’ maakte hij zich boos.

‘Wij zwemmen maar,’ protesteerde Aleïc.

‘Ga in de rivier zwemmen. Dit is drinkwater! Water is te kostbaar, we hebben er al zo weinig van.’

Dat wisten we natuurlijk ook, maar toch was het leuk. En veel leuke dingen vielen er niet te beleven.

Als reactie dook Aleïc kopje onder en zwom een beetje treiterend, met korte hondenslagjes naar de andere rand. Daar klauterde hij uit de vijver en maakte hij dat hij wegkwam. Zelf probeerde ik me ook uit de voeten te maken, maar Tarik was me te snel af, zijn hand klemde om mijn bovenarm.

‘Ik ken je wel, hoor!’ foeterde hij. ‘Ik zal het eens tegen je moeder zeggen. Die zal daar vast niet om lachen.’

‘We zullen het nooit meer doen,’ beloofde ik geschrokken.

‘Beloven is gemakkelijk, je zou me beter helpen,’ knorde een graatmager dametje afkeurend. Ze stond naast Tarik en voor haar voeten stonden twee overvolle emmers water die ze nauwelijks kon optillen.

‘Vooruit! Waarop wacht je?’ porde Tarik me aan. Hij wees met zijn kin in de richting van de emmers.

‘Niks tegen mijn moeder zeggen, Tarik.’

‘Dat zullen we nog wel zien. Vooruit! Steek Amira een handje toe!’

Met moeite tilde ik de twee emmers op. Amira veegde met haar hoofddoek het zweet van haar voorhoofd en liep naast mij mee. Ik durfde niet te klagen over pijnlijke armen. Gelukkig daagde even verder Aleïc weer op. Hij nam een emmer van me over.

‘Niks voor kleine meisjes,’ plaagde hij.

‘Pestkop, je bent nauwelijks twee jaar ouder dan ik.’

Aleïc schaterde.

De hand van mama rust nog altijd op mijn schouder.

Ik heb thuis nooit met een woord gerept over de zwempartij en Tarik ook niet. De herinnering aan het koele water uit de kraterput droogt mijn keel nog verder uit.

‘Pas op! De zoldering …’

‘Bukken!’

Mama werpt zich boven op mij en duwt me plat. Nu krijg ik helemaal geen adem meer. Iets of iemand geeft me een harde klap op mijn hoofd. De aanval is voorbij, denk ik nog. Dan wordt alles pikzwart rondom mij.

En stil …

TWEE

Enkele dagen na het bombardement waarbij de schuilkelder onder Hotel Dar Zamaria werd getroffen, zit ik samen met mama op het bankje tegen de muur van het bakhuis. Het is nog vroeg in de ochtend. Mama heeft brood gebakken. Best hard werken, hoor! De kneedtrog zit onder het puin, het brood moet met de hand worden gekneed.

Terwijl de oven langzaam afkoelt, spreidt de geur van het verse brood zich als een wolkje over de buurt. Ik denk niet dat mama nog lang kan verbergen dat ze hier en daar nog een restje meel in voorraad heeft.

De bank, zonder rugleuning, staat pal naar het oosten gericht. Papa heeft ze in elkaar getimmerd met enkele knoestige wortels van een dode olijfboom en een viertal lange spijkers. Ze kraakt en piept als je erop gaat zitten. Aarzelend klimt de zon over de muren van de citadel, in de grijsblauwe lucht is geen wolkje te bespeuren, ook geen vliegtuigen. Het is al enkele dagen rustig, ik hoop dat het voortduurt.

‘Als bij wonder vielen er toen geen doden, Zainab,’ vertelt mama. ‘De balk, die losscheurde uit het plafond, schampte rakelings langs je hoofd en rukte jouw rechteroor bijna helemaal los. Het hing er gewoon aan te bengelen.’

Mijn hand tast naar de zijkant van mijn hoofd, het oor zit ingepakt in een dik pak watten met een ferme klever erover.

‘En bloeden! Gelukkig stuiterde die balk langs een kant op een gemetste voorraadbak met grote flessen olijfolie erin. Als dat niet was gebeurd, was het pas echt een catastrofe geworden.’

‘Was ik de enige gekwetste?’

‘Nee, nee, nog een tiental anderen, jij was er wel het ergst aan toe. Je was twee dagen bewusteloos.’

‘En oom Utt?’ wil ik weten.

‘Enkel een paar schrammen. De balk viel net tussen mij en oom Utt, jij stond er middenin.’

Dat herinner ik me best: de borsten van mama voor mij, de buik van oom Utt achter mij en Tarik een beetje achterop.

‘Kunnen we nog naar de schuilkelder als er opnieuw alarm is?’

‘Die is onbruikbaar. We moeten wat anders verzinnen.’

‘Wat, waar?’

Mama trekt een plooi in haar voorhoofd, een oog zakt toe.

‘Dat weten we nog niet. Voorlopig blijven we in het bakhuis wonen. Plaats genoeg voor een bed en twee stoelen.’

‘Raar dat ik me niks herinner van de tijd tussen de instorting en het moment waarop ik wakker werd. Het is alsof die dagen uit mijn leven zijn weggeknipt.’

‘Dat komt door die klap,’ beweert mama, ‘we hebben grote schrik gehad dat die smeerlappen, na papa, ook jou kwamen weghalen.’

Smeerlappen, zegt ze. Dat is een vies woord, ik heb het nooit eerder uit haar mond horen vallen. Ik weet ook niet wie ze ermee bedoelt. Wie zijn die smeerlappen? Vandaag zijn het de troepen van president Assad die op ons schieten, beweerde oom Utt. Morgen de rebellen of de terroristen van IS. Dan komen de Russen. Of Amerikanen of Britten. Volgens Aleïc vechten er de laatste tijd ook Turken mee. En Israëli en Koerden! Raak daar maar wijs uit.

‘Je hebt veel geluk gehad. Heb je nog hoofdpijn?’ vraagt mama bezorgd.

‘Niet zo erg.’

‘Doe het toch maar kalmpjes aan, rust wat op het bed. Profiteer ervan, nu het nog kan, je weet nooit wanneer de hel weer losbarst.’

Mama speurt naar de lucht. Geen zilveren stippen te zien.

‘Ik moet rijsthout sprokkelen voor als je de oven weer moet opstoken,’ protesteer ik.

‘Niks van, jij moet rusten. Ik vraag dat wel aan Aleïc, dat is een lieve jongen.’

Ik volg mama’s raad op en kruip in bed.

Als ik mijn ogen open, duurt het even voor ik me realiseer waar ik ben. Het lijkt alsof er iemand met een hamer tegen de binnenkant van mijn schedel bonkt. Gelukkig betert dat snel wanneer ik zie dat de zon een brede streep trekt over het voeteinde van het bed tot op de gietijzeren deur van de bakoven. De sloopwerken in mijn hoofd worden stopgezet, enkel een vage zwaarte drukt nog in mijn nek. Ik sta op en loop naar buiten. Aleïc wacht me op.

‘Wat doe jij hier?’ vraag ik onnozel.

‘Ik kom je halen om te trouwen,’ lacht hij plagerig.

‘Onnozelaar,’ mok ik.

‘Geloof je me niet? Zal ik je moeder roepen? Dan vraag ik het haar meteen.’

‘Doe niet zo gek, man.’

‘Wacht maar, je zult wel zien. Bij mij ben je veilig, ik ga je beschermen. Ik laat niet toe dat er nog bommen op je hoofd donderen.’

‘Hoe ga je dat doen?’

‘Ik jat een afweergeschut bij de rebellen.’

‘Welke rebellen?’

‘Maakt niet uit, als het maar hoog genoeg kan schieten.’

Aleïc zet zich in gevechtshouding: linkerbeen wat gebogen vooruit, rechterbeen achteruit. Hij legt zijn hoofd schuin, mikt langs zijn uitgestrekte arm naar de lucht en …

‘Pang! Voltreffer!’ schatert hij.

Aleïc is altijd met gekke en dwaze dingen bezig. Hij brengt me vaak aan het lachen. Zijn naam betekent ‘beschermer van de mensen’. Wellicht brengt dat hem op het idee om mijn beschermheer te spelen.

Ook al is hij twee jaar ouder, toch zit Aleïc in dezelfde klas als ik. Nogal wiedes, er is maar één groep in het schooltje. Hij woont aan de overkant van de straat, zijn papa is schoolmeester. Zonder school! De school is al een hele tijd dicht. Véél te onveilig! Scholen, hotels, kerken en moskeeën zijn de eerste doelwitten bij een luchtaanval. Wie begrijpt dat nu? Daar zitten toch geen soldaten?!

Na de sluiting van de school heeft Faddei, zo heet de meester, nog een tijdje privéles gegeven aan Aleïc en mij bij hen thuis: lezen, rekenen en wat Engels.

‘Engels is een wereldtaal, je weet niet waar het goed voor is,’ beweerde de meester.

Wij vonden het vooral een grappig taaltje: houwaarjou, ailiefinaleppo, en nog van die dingen.

Hoe dichter de oorlog op onze huid kwam zitten, hoe zeldzamer de lessen werden. Ten slotte hielden ze helemaal op. Toch zijn Aleïc en ik nog altijd de beste maatjes. Zo’n goede maatjes dat hij me nu komt halen om ‘te trouwen’. Net als ik ontwaak uit een soort coma, de gekkerd!

DRIE

Het is al enkele dagen merkwaardig stil in de lucht. De vliegtuigen die dagenlang als brommende horzels opdoken aan de horizon en even later hun vuurzee over de stad spoten, blijven weg. Het lijkt erop dat de strijdende partijen een adempauze hebben ingelast. Meer noordwaarts in de stad weerklinken sporadisch nog geweerschoten, hier en daar zelfs mortieren, maar het zijn peanuts in vergelijking met de voorbije hel.

Na de inslag op de kelder heeft Tarik een nieuwe schuilplaats gevonden in een nis in de muur van de citadel, aan de overkant van de straat. Onze zwempartij in de bomkrater is hij blijkbaar vergeten, hij rept er met geen woord over. De schoenlapper heeft andere zorgen aan zijn hoofd.

Oom Utt heeft in zijn tuin een diepe kuil gegraven, een menslengte lange loopgracht, waarin hij tijdens de aanvallen kan wegduiken. Als de projectielen niet vlak op zijn hoofd donderen, zit hij daar redelijk beschermd.

Mama en ik schuilen gewoon in het bakhuis. Ik maak me zorgen over haar. Het is weken geleden dat ik haar nog zag glimlachen. Haar gedachten zijn voortdurend op wandel.

‘Als we pech hebben, is het maar zo. Als er geen oplossing komt, hebben we toch geen kans om te ontsnappen uit deze hel,’ klinkt ze depressief. Aan de troebele blik in haar ogen en haar gespannen lippen merk ik dat ze meent wat ze zegt.

Mama, oom Utt, Tarik en ik zitten langs de straatkant in de laatste schaduw van de ondergaande zon. Aleïc was er daarstraks ook bij maar hij is al een tijdje terug naar huis.

Voor onze neus passeert een pick-up, afgeladen vol met soldaten zonder uniform. Ze spoeden zich ergens naartoe, wie weet waarheen. Voor ons hebben ze geen oog.

Ondertussen is de zon helemaal weggezakt uit de kruin van de olijfboom voor ons, de straat baadt in het laatste geelachtige licht. Tarik staat op, klopt het stof van zijn broek en duwt zijn hoofddoek wat strakker op zijn hoofd.

‘Ga ik maar weer eens naar huis,’ grijnst hij. De groeven in zijn gezicht worden met de dag dieper.

Met een slepende gang steekt hij de straat over. Plots zie ik hoe Tarik onverwacht een houterig dansje maakt. Hij balanceert op een been en de keffiyeh vliegt van zijn hoofd. Even staat hij stokstijf en ploft dan met zijn gezicht in het zand. Pas dan realiseer ik mij het schot dat de avondlijke stilte aan flarden scheurt.

Mama vliegt overeind.

‘Tarik!’ krijst ze.

Ik wil de straat oplopen. Mama houdt me tegen.

‘Hier blijven!’

‘We kunnen toch niet …’

‘We kunnen niks! Wil je ook een kogel in je lijf?’

‘Maar, waarom? Tarik is geen soldaat, toch?’

‘Terreur, meisje, angst aanjagen is hun enige doel,’ zucht oom Utt die ondertussen hijgend is recht gekrabbeld.

‘Je mama heeft gelijk. Voorlopig kunnen we niks. We moeten ons verschuilen. Wie zich nu op straat waagt … sluipschutters. Straks, als het donker is, zien we wat we kunnen doen.’

Ik begrijp het niet. Zomaar iemand doodschieten, Tarik betekent voor niemand een gevaar. Toch?

De volgende dag al wordt de schoenlapper begraven. Er zijn hooguit een tiental mensen aanwezig. Ik heb zijn keffiyeh* mee in het graf gelegd. Daarna spoedt iedereen zich zo snel mogelijk terug naar huis.

Een uur later loeit het alarm.