HET MAG OOK MAKKELIJK

© 2022 De Slagersdochters
(Linda Spaanbroek & Angela Mastwijk)
© Deze uitgave: uitgeverij Samsara, 2022
Redactie: Gonnie Mulder
Vormgeving binnenwerk: Ivar Hamelink
Vormgeving omslag: Joyce Zethof
ISBN 978 94 93228 79 5

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van uitgeverij Samsara, Amsterdam.

www.samsasarabooks.com

Voorwoord

In 2014 beweerde Linda in een gesprek met een Schotse kennis dat ze de eerste was die in Nederland met de 3 Principes aan de slag zou gaan. Waarop deze Schotse wist te melden dat dit niet klopte: er was al ene Angela in Nederland die er zelfs een kinderboek over had geschreven: “You two have to meet!” En zo geschiedde. Via Skype, want Angela zat in Portugal en Linda in Nederland. Tijdens dat eerste gesprek bleken de overeenkomsten in onze levens verrassend en we spraken nog een tweede keer virtueel af. Pas een half jaar na die eerste ontmoeting zagen we elkaar in real life tijdens een conferentie in Londen. We bleken een leuke klik te hebben en al tijdens het eerste diner zei Angela, geheel tegen haar solistische gewoonte in: “We moeten iets samen gaan doen!” En Linda antwoordde, ondanks haar grote voorkeur voor eindverantwoordelijkheid, óók geheel tegen haar gewoonte in: “Goed plan!”

We hadden geen idee wat die samenwerking zou gaan inhouden. Wat we wél wisten, was dat we graag iets wilden met de inzichten die we de jaren daarvoor hadden opgedaan. Wij hadden beiden iets ontdekt waardoor we rustiger en meer ontspannen waren en met meer lef en liefde leefden: problemen waren weggevallen, de mensen in ons leven leken aardiger te zijn en nare herinneringen vervaagden. Het leven was moeiteloos en makkelijker dan ooit geworden, terwijl onze omstandigheden niet substantieel waren veranderd. Dat gunden (en gunnen!) we iedereen. Want er is te veel psychisch leed dat totaal onnodig is.

Wat is vervolgens de meest logische stap voor twee nieuwe vriendinnen met een missie? Een radioshow beginnen! Dat leek ons nou leuk: elke week een uurtje kletsen over ons favoriete onderwerp, terwijl we anderen daarmee helpen om ook moeiteloos te leven. We hadden alleen geen idee hoe we onszelf zouden profileren: ‘gelukszoekers’ klopte niet, want we hadden het geluk al gevonden. ‘Geluksvinders’ dan? Suf woord.

We opperden van alles, maar kregen niet helder wat we met zijn tweetjes nou eigenlijk waren. Geen woord dat we bedachten, dekte naar onze zin de lading volledig. Tot we constateerden dat er één ding was dat we allebei altijd al waren geweest en zouden blijven: slagersdochters! De Slagersdochters radioshow was geboren.

Ruim twee jaar en meer dan honderd afleveringen later bleken we nog steeds blij te worden van het maken van Geluk in de aanbieding, waren onze podcasts bijna honderdduizend keer gedownload en was onze radio-show maandelijks ook te beluisteren via Radio Eemland. Onze samenwerking was inmiddels geformaliseerd in Shift Academy, een coaching- en trainingsinstituut vanwaaruit we iedereen helpen die met meer gemak en minder sores wil leven. Met die honderdduizend downloads in zicht, leek het ons superleuk om onze radio-showluisteraars eens live voor de toonbank van ons winkeltje te ontmoeten. Het bleek tijd voor het wilde plan dat Angela twee jaar daarvoor al opperde: Slagersdochters on stage. Een theatervoorstelling was geboren. Waarop Linda bedacht dat dit uitstekend te combineren zou zijn met de lancering van een boek van ons tweetjes. Aldus geschiedde. En net op het moment dat het aantal downloads een nieuwe mijlpaal naderde (één miljoen!), was daar uitgever van Samsara Meinhard van de Reep, die ons boek Het mag ook makkelijk ook ‘formeel’ wilde uitgeven. Wij zijn er dankbaar voor dat Samsara dit boek en daarmee het gedachtegoed waar het voor staat een groter podium biedt. Via die weg ligt dit boek nu voor je, dank je wel dat je het gekocht hebt!

Met dit boek hopen we je in eerste instantie veel leesplezier te bezorgen. In tweede instantie hopen we uiteraard dat het lezen je helpt te ontdekken dát en hóe je leven makkelijker kan, ongeacht je omstandigheden, eerdere ervaringen, persoonlijkheid of de aan je plakkende labels. Wij zijn het levende bewijs dat je kunt veranderen (alleen al het feit dat wij als twee solisten zo succesvol samenwerken, geeft daarvan blijk) én kunt stoppen met ploeteren. Het zou tof zijn als je met ons mee ‘ont-ploetert’!

Voor je verder leest, hebben we één verzoekje aan je. Als het je lukt aan dit verzoek te voldoen, zal het boek vele malen méér effect op je hebben dan als dat niet lukt. We willen je vragen dit boek te lezen zoals je gewoonlijk naar muziek luistert. Iets wat misschien een vreemde vergelijking is, dat snappen we, want naar muziek luister je om van te genieten en niet om er iets van te leren. Muziek laat je namelijk vooral over je heen komen, zonder de afzonderlijke noten te beoordelen. Je kunt het muziekstuk of het liedje daardoor als geheel mooi vinden of niet, maar je zult niet bij elke maatwisseling of octaafverschuiving nadenken of het klopt, of je al eerder zoiets gehoord hebt en of je dit muziekstuk ‘snapt’. Want muziek geeft je gewoon een fijn gevoel of niet.

Met de inhoud van dit boek werkt het zo’n beetje hetzelfde: je haalt er het meeste resultaat uit als je het zonder oordeel en zonder nadenken kunt lezen. Het effect van de inzichten die dit boek je kan opleveren, zit niet in de woorden maar bevindt zich tussen de regels: het is onuitgesproken, maar kan worden ervaren als een goed gevoel. Waardoor het zomaar zo kan zijn dat je over een aantal maanden constateert dat er sinds je dit boek las iets ten goede is veranderd. Dat er een subtiele shift heeft plaatsgevonden naar ‘makkelijk’.

Zonnige groet,
Linda Spaanbroek & Angela Mastwijk

Het mag ook makkelijk I

Zwoegen en ploeteren is goed, zo is de meesten van ons voorgehouden. Als slagersdochters hebben wij het misschien net iets jonger met de paplepel ingegoten gekregen, doordat werk en privé zich voor onze ouders onder één dak bevonden. We waren er daardoor vanaf onze vroegste herinneringen getuige van dat hard werken loont en dat het leven zwaar is.

Pas als er genoeg gezwoegd en geploeterd is, mag je ontspannen. Op zaterdagmiddag, in de vakantie, na afsluiting van een traject of aan het einde van je (ellenlange) to-dolijst. Tenminste, als ook je huis een beetje op orde is en de kinderen voldoende aandacht hebben gekregen.

Het is niet zo verwonderlijk dus, dat burn-out en stress aan de orde van de dag zijn, veel mensen niet lekker in hun vel zitten, depressiviteit steeds vaker voorkomt, psychische ziekten meer en meer gemeengoed worden en piekeren geen issue maar een fact of life is. We ploeteren dóór tot we écht niet meer kunnen en storten vervolgens in met een scala aan mentale en fysieke klachten. Uit een enquête uit 2017 van Gezondheidsnet kwam dit naar voren: “Ruim de helft van de Nederlanders heeft last van stressgerelateerde lichamelijke klachten. Van hen heeft 61 procent last van spanning in de nek en schouders, 59 procent van vermoeidheid en 52 procent van een onrustig gevoel. Ook hoofdpijn, slapeloosheid, concentratieproblemen en neerslachtigheid komen veel voor.”

Het lijkt of er een heleboel dingen zijn die we als mensen in deze huidige maatschappij niet (meer) aankunnen en waar we schijnbaar machteloos tegenover staan. En dat is balen, want die machteloosheid verlamt ons alleen nog maar meer: deze maakt ons banger en somberder dan we al waren. Waarschijnlijk zoek je – net als wij voorheen – naar de sleutel die het leven makkelijker maakt. Misschien doe je aan yoga, meditatie of mindfulness om meer ontspannen door het leven te gaan of lees je boeken, volg je therapie of ga je naar trainingen waar je methodes leert om meer te durven, meer aan te kunnen en lekkerder in je vel te zitten. Er zijn talloze therapieën, trainingen en technieken die je leren omgaan met je burn-out, angst, depressie of ander psychisch of emotioneel ongemak, waardoor het lijkt alsof de oplossing een kwestie van vaardigheden aanleren is. Een lang proces van heel hard aan jezelf werken om beter te worden. Inderdaad opnieuw dat zwoegen en ploeteren, maar nu om je beter te gaan voelen. Wij Slagersdochters vinden het best ironisch dat we met z’n allen denken dat de klachten die we door het ploeteren en zwoegen hebben gekregen, kunnen worden opgelost door hard te werken en door te zetten. Dat vinden wij behalve vermoeiend ook nogal onlogisch.

Deze Slagersdochters hebben inmiddels ontdekt dat het leven makkelijker kan én mag. Met minder te doen in plaats van meer. Wij weten uit ervaringen van onszelf, van onze cliënten en van onze buitenlandse collega’s dat er een eenvoudiger manier is om van alle vormen van psychisch ongemak af te komen. Ook van die vormen van ongemak waarvan we tot nu toe dachten dat ze onoplosbaar, onbehandelbaar of te ernstig zijn. Een eetstoornis, schizofrenie, een angststoornis of depressie: de wortel van deze ernstige aandoeningen blijkt – in tegenstelling tot wat we altijd hebben gedacht – dezelfde te zijn als die van dagelijks psychisch ongemak zoals niet lekker in je vel zitten, veel ruziemaken, slecht slapen, een onrustig hoofd hebben of piekeren.

De kennis die we hebben over de oorzaken van en de oplossingen voor psychische aandoeningen en psychisch ongemak, is gebaseerd op een incorrect paradigma van de werking van de menselijke psyche. De 3 Principes, in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië ook wel ‘the inside-out understanding’, ‘psychology of mind’ en ‘innate health’ genoemd, beschrijven het achterliggende mechanisme van het leven in zijn algemeenheid en jouw psychologisch functioneren in dat leven in het bijzonder. In verslavingsklinieken, psychiatrische instellingen, gevangenissen, behandelkamers van psychologen en coachpraktijken waar men met de 3 Principes werkt, wordt gepraat over hoe je als mens psychologisch functioneert. Inzicht in dit systeem werkt zodanig verhelderend dat de behoefte aan verdovende middelen of het gebruik van geweld verdwijnt, dat depressies niet langer onoplosbaar lijken en dat compulsief gedrag niet langer logisch is.

Dit inzicht biedt ontspanning en helderheid, doordat dit het verschil is tussen blijven geloven dat de zon opkomt en ondergaat en je realiseren dat de aarde rond de zon draait. Dit is een fundamenteel ander uitgangspunt, waarvan de ontdekking destijds heel veel dingen duidelijk maakte en op zijn plek liet vallen. Ook al blijven we waarnemen dat het andersom is en ook al blijven we praten over (en vooral genieten van!) de zonsopkomst en -ondergang. Zo is het ook met de inzichten die wij delen: je realiseert je hoe het leven altijd al gewerkt heeft en daardoor kan alles anders worden.

Wat van jou gevraagd wordt, is de bereidheid om verder te kijken dan wat er allemaal om je heen gebeurt. Ben je oprecht nieuwsgierig naar waar jouw ervaring van situaties vandaan komt? Durf je afstand te nemen van de fascinatie voor je problemen en naar binnen te kijken in plaats van naar buiten te blijven wijzen? Ben je klaar met de drama’s en wil je zien dat rust en wijsheid ook in jou huizen? Kortom: durf jij van perspectief te veranderen?

Als voormalig stresskip en angsthaas weten wij als geen ander hoe hoog de druk in het leven kan oplopen. Maar inzicht in het paradigma blijkt ervoor te kunnen zorgen dat we fris, fruitig en ‘zen’ kunnen blijven als de druk oploopt en we precies weten wat we kunnen doen als we onverhoopt toch aan te hoge spanning ten prooi vallen of in een dip belanden. Inzicht in het paradigma dat we in dit boek met je delen, heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat wij zelden stress ervaren (terwijl er nog steeds dingen ‘misgaan’ in ons leven), we ’s nachts nooit meer wakker liggen met een onbestemde angst voor alles wat er mis kan gaan en tegenvallers even weinig impact hebben als de constatering “Goh, het brood is beschimmeld”. En dat terwijl het enthousiasme om door te gaan gewoon blijft.

Het enige wat nodig blijkt voor psychisch welzijn, veerkracht en flexibiliteit, is inzicht in hoe we als mens eigenlijk functioneren. En dat bleek volledig anders te zijn dan we tot dan toe dachten. Ons inzicht in de werking van de 3 Principes zorgde voor rust, ontspanning, meer genieten, flexibeler zijn, het ervaren van een betere verbinding met mensen, lichtheid en vrolijkheid. Kortom, voor écht en blijvend geluk.

Dat inzicht dus het enige is wat je nodig hebt om lekkerder in je vel te komen zitten, betekent gelijk ook dat je in dit boek geen uit te voeren opdrachten vindt. We geven je ook niets extra’s mee. Want je hoeft namelijk niets bij te leren om je energieker, vrijer en blijer te voelen, maar je mag wél wat laten. Het kan daardoor zomaar zijn dat je tussen de bladzijden van dit boek iets – of véél – achterlaat wat je altijd al ongemerkt in de weg zat.

Wij wijzen je graag in de richting van het gemak en dat maakt het eenvoudiger om je eigen uitweg uit psychisch ongemak te vinden. Het enige wat we van je verlangen is openheid en de bereidheid om iets nieuws te zien. Maar eerst willen we je graag vertellen hoe deze twee slagersdochters hun weg naar dit in Nederland helaas nog onbekende paradigma vonden.

Angela wordt angsthaas

Even terug in de tijd. In mijn eerste herinnering zit ik als tweejarige in een hoge kinderstoel achter de glazen deuren die via een trapje toegang tot de slagerij van mijn ouders gaven. Door het glas-in-loodraam aan de straatzijde van de winkel nam ik een donkere, dreigende lucht waar en de buitenwereld had een vreemde vuilgele tint. Voorbode van een enorme hoosbui, waarschijnlijk met onweer. Er stonden twee klanten in de winkel die bij elkaar hoorden: een vrouw met een bril en een klein meisje dat slechts een paar maanden ouder dan ik was, al zal ik dat destijds niet beseft hebben. Wat ik me wél realiseerde, was dat ik naar haar toe wilde: iets in mij moest en zou het buurmeisje ontmoeten. Helaas zat ik vast in mijn stoeltje en kon ik er niet uit klimmen om het trapje naar de slagerij af te klauteren… als ik al bij de deurkruk had gekund.

Zo’n 46 jaar later hoorde ik van deze klant dat ik de zondag na dit winkelbezoek aan de enorme, eeltige slagershand van mijn vader bij haar voor de deur stond. Dit omdat ik, naar zijn zeggen, dágen had lopen zeuren dat ik bij dat meisje wilde spelen en hij – vermoedelijk in opdracht van mijn moeder – uiteindelijk maar had toegegeven. Misschien met lichte tegenzin, denk ik achteraf, want dit buurgezin paste niet binnen de fatsoensnormen van onze wijk. De buurt sprak namelijk schande van de ongehuwde moeder. Maar de dochter en ik werden tien jaar lang onafscheidelijke vriendinnen.

Bij haar thuis was alles anders dan boven de slagerij van mijn ouders. Hoewel ik als jongste al meer vrijheid genoot dan mijn oudere zussen, was alles in ons leven strak geregeld. In mijn beleving, moet ik erbij zeggen, want ik weet inmiddels dat ieder mens een uniek perspectief heeft en door zijn eigen ideeën de wereld en zeker het verleden bekijkt. Dit is dus geen objectief verslag, maar dat terzijde.

Een gevleugelde uitspraak van mijn moeder was: “Vier kinderen en een zaak, ik geef het je te doen.” Ze had dan ook absoluut geen tijd om ons voortdurend in de gaten te houden, maar er leken wel een hoop ongeschreven regels te zijn. Zo moest je vooral ‘normaal’ doen, want dan deed je al gek genoeg. Maar wat dit normaal precies inhield, bleef een beetje een raadsel. Verder diende je je keurig te gedragen in aanwezigheid, en het liefst natuurlijk ook in afwezigheid, van de klanten. Niets bijzonders eigenlijk.

Hard werken was de norm, zoals in alle middenstandsgezinnen. Het was niet alleen vanzelfsprekend en mijn ouders met de paplepel ingegoten, maar ook een manier om je waarde te bepalen. Want hoe harder er werd gewerkt, des te meer bewondering je oogstte. Je moest dan ook, openlijk of heel subtiel, steeds laten zien dat je ploeterde. Daardoor ontstond er voor mij een probleem, want ik wilde het liefst dat alles makkelijk en zo leuk mogelijk was en dat lukte ook aardig. Op school ging het, zelfs na het overslaan van de eerste klas, dankzij het ‘schooltje spelen’ van mijn oudere zussen, van een leien dakje. Als vierde kind werd ik bovendien in de ‘rijke’ tijd van de zaak geboren: de ondernemerszorgen die standaard over geld leken te gaan, bleven in die periode tot een minimum beperkt. Daardoor had ik in dat opzicht relatief ontspannen ouders. De hulp die van mij in de winkel werd verlangd toen ik wat groter werd, bleef beperkt tot een paar bestellingen wegbrengen en wat schoonmaakwerk aan de klantenkant van de slagerstoonbank. Dat was een plek waar het gelukkig niet zo vies en vet was, maar ook daar maakte ik het mezelf makkelijk en tussen het poetsen door zelfs leuk, door af en toe te testen hoe hoog ik zo’n doekje op kon gooien richting het onbereikbare ornamenten plafond van de zaak. Dit was iets wat niet werd gewaardeerd, want leuk en makkelijk kón om voor mij volstrekt onduidelijke redenen gewoon niet samengaan met werken: je moest echt afzien om een beloning, in mijn geval royaal zakgeld, te verdienen en dat afzien deed ik niet voldoende. Je moest keihard je best doen op school om goede cijfers te halen en ook al waren de resultaten prachtig, dáár ploeterde ik ook al niet. Die combinatie was dus verboden en na de zoveelste moeiteloze tien merkte mijn vader alleen nog lollig op: “ ’t Is weer meer van hetzelfde hè?”, terwijl hij stiekem trots was.