Het leven is te mooi

om het niet voluit te kunnen leven.

Charlie Paludanus

Een emmer kots in de kast

© 2022 Vrij van Eetstoornis Utrecht

Titel:
Een emmer kots in de kast
ISBN-nummer 978-94-93230-88-0

Druk:

Eerste exemplaar, 17 september 2020,

Eerste druk, januari 2022

NUR: 401, 770.

Trefwoorden:

boulimia, eetbuien, persoonlijke ontwikkeling, eetstoornis, zelfhulp, inspiratie, verzamelbundel, blog

Auteur      : Charlie Paludanus

Illustraties: Charlie Paludanus

Uitgever: Vrij van Eetstoornis, vrijvaneetstoornis.nl

Samensteller: Wilhelmus Hoekstra

Omslag: Reinier van der Horst, reiniervanderhorst.nl

Foto auteur: Janneke Walter, jannekewalter.nl

Drukwerk: Drukkerij Wedding BV, drukkerijwedding.nl

© Charlie Paludanus 2022 Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, digitaal, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

De artikelen in dit boek zijn niet bedoeld als vervanging voor reguliere geneeskunde of geestelijke gezondheidszorg, wel als inspiratie en aanvulling. Maak je je zorgen over je gezondheid, ga dan (ook) naar je huisarts.

Ondanks de aan de samenstelling van dit boek bestede zorg kan noch de uitgever, noch de auteur aansprakelijk worden gesteld voor eventuele schade die het gevolg is van enige fout in deze uitgave.

Inhoud

Voorwoord: wat een cadeau!

Een emmer kots in de kast

Slechts één stukje chocola nemen? Forget it!

Niets dwangmatigs is mij vreemd

Het is nu toch al een verloren dag

Gooi die weegschaal het raam uit!

Taboe doorbreken geeft lucht

Als corona of het leven je raakt. Stilstaan of doorgaan?

Eén yogahouding in plaats van eetbuien. Probeer ‘m uit.

Als je niet durft te voelen, hoe weet je dan wat de waarheid is?

Exposure therapie in bikini

De 3 belangrijkste inzichten die mij van mijn boulimia af hielpen

Uit eten met een eetstoornis. No way? Of ja leuk?

Hoe hou je vol als alles in jezelf roept: “geef het op!”?

Mijn eetstoornis: hoe het ooit begon

Twee top tips van richard krajicek die helpen bij eetstoornissen en andere problemen

Help. Ik wil niet meer dik worden. Hoe kom ik in balans?

Hoe vertel ik mijn omgeving dat ik een eetprobleem of eetstoornis heb?

Psychologie van de pepernoot – en waarom we zo’n haat-liefdeverhouding met ze hebben

Hoe kom je uit de greep van ‘niet goed genoeg’? De 5 belangrijkste inzichten & tips

Wat is de oorzaak van die rottige eetbuien?

Schakelmomenten trigger voor snoepen en eetbuien. Maar het kan anders.

Liever onverdoofd door het leven

Dat stomme perfectionisme

Waarom ik in de uitweek mijn naam veranderde en wat ik daar nu nog van leer

25 jaar eetbuivrij & over hoe ik na 7 jaar boulimia eindelijk het roer om kreeg

Hoe drukker, hoe liever voor mezelf

Quick fix: liever een supplement of nieuw eetpatroon dan werken aan mezelf

Lekkere trek? Geef jezelf het allerbeste

Wat ik nooit doe is sporten om te kunnen eten! Dat vind ik de omgekeerde wereld.

Hoe overleef je de kerst (met een eetstoornis)? 9 tips

Wat gaat er mis als de liefde voor jezelf ontbreekt?

Eetbuien in de spotlight

Leven zonder eetstoornis fake it till you make it

Hoe kun je angst voor eetbuien loslaten?

Afscheid van mijn eetstoornis

Meer lezen?

VOORWOORD: WAT EEN CADEAU!

Dit boek begon met een cadeau. Een boek van mijn lief voor mijn 55e verjaardag. Hij had het al jaren over het uitbrengen van dit boek. Als pocket en als e-boek. Omdat hij merkt dat zoveel mensen steun, herkenning en inspiratie vinden in mijn blogartikelen.

“Je moet ze bundelen, die blogs,” zei hij steeds. “Een klein, fijn boekje, waarin je zomaar een bladzijde open kunt slaan en met wat tips en inzichten aan de gang kunt. Gewoon kleine, menselijke verhalen en inspiratie. Jouw verhalen gaan niet alleen over eetstoornissen, maar juist over het leven en hoe je daarin tegen dingen aan kunt lopen. En dan is het zo fijn hierover te kunnen lezen en je gezien te voelen.”

Dat het naast een pocket ook een e-boek moest worden, dat stond voor hem vast. “Mensen met een eetstoornis voelen zich al zo kwetsbaar,” zei hij dan, “die moet je in de gelegenheid stellen om zo’n boek te lezen zonder dat iemand het door heeft.”

Ondanks zijn aansporing, kwam ik er maar niet toe om er een boek van te maken. Te druk met het begeleiden van mensen met eetstoornissen, het nog beter maken van mijn drie-maanden-programma én het opleiden van andere coaches en therapeuten.

Tot ik jarig was in september en ik als cadeau het eerste exemplaar van dit boek van hem kreeg. Met het aanbod om mij ook alle werk uit handen te nemen bij het uitbrengen van dit boek als pocket en als eboek.

Zelfs nu ik dit schrijf, voel ik nog de ontroering van het moment dat ik het eerste exemplaar van dit boek in handen kreeg. Zo lief, zo warm, zo bijzonder, zo’n cadeau van mijn lief.

Dus eigenlijk is dit boek een cadeau van mijn lief voor jou (en mij).

Ik hoop dat het je inspireert, raakt en helpt te leven. En dat het ook af en toe een glimlach op je gezicht kan toveren van de erkenning dat we allemaal mens zijn.

Veel leesplezier,

Charlie

1

EEN EMMER KOTS IN DE KAST

Dit is een blog die ik heel lang voor me uit heb geschoven. Het zat al maanden in mijn hoofd. En toch kwam het er niet van. Durfde ik het wel aan? Durven jullie het wel aan? Zou ik nu wel of niet? Een blog over schaamte en schroom. En kan die titel wel, moet ik het niet “Boulimia – De schaamte voorbij” noemen? Lekker veilig en braaf? Hier komt-ie. Durf je het aan?

Tegenwoordig durven mensen meer te vragen aan mij. Hoe het was toen ik ruim 20 jaar geleden een eetstoornis had. Wat er nu zo gek was? Wat hield me dan in de ban? Eten is toch gewoon eten? Hoe was dat dan voor mij? At ik dan niets, was ik heel mager, of juist enorm dik? Wat was het keerpunt? En daar geef ik dan zo eerlijk mogelijk antwoord op. Alleen spontaan en tot in details vertellen waar ik me dan zo voor schaamde. Uhm, dat deed ik dan weer niet. En daardoor snappen veel mensen er nog steeds niets van.

Wat is dan het aller allerergste waar ik me zo enorm voor schaamde dat ik het 21 jaar voor me heb gehouden? Ik heb het laatst wel verteld aan mijn vriend. Die gelijk riep “En daar moet je nou over schrijven. Nu wordt het me eindelijk duidelijk hoe erg het was.” Dus jongens, bij deze, daar komt-ie dan.

Ik had een emmer kots in de kast

Een wat? Ja, getverderrie, ik moet er zelf ook niet meer aan denken: een emmer kots. Wel met een vuilniszak erover, hoor! Ik woonde in een studentenhuis in Utrecht. Ik had een kamer met een vaste kast waar heel veel rotzooi en kleding in paste.

En dus die emmer. Een emmer die ook wel eens leeg was, maar ook weleens helemaal vol. Met kots. Niet omdat ik het graag verzamelde maar omdat ik vanuit mijn paniek niet wist waar ik anders moest overgeven.

Ik woonde in een vrij gehorig studentenhuis met vijf andere mensen, slechts 1 toilet en bijna altijd wel iemand die thuis was of vrienden over de vloer had. Als ik een (vr)eetbui had gehad of in een restaurant had gegeten, wilde ik zo snel mogelijk alles weer uitspugen. Anders zou ik er moddervet van worden. En dat was een no-go-area. Dat spugen kon in het toilet, maar dan hoorde iedereen me. Dus deed ik het, terwijl ik muziek op had staan, in mijn kamer in die emmer (een zwarte Hema emmer).

En ik wilde die emmer wel legen, maar probeer maar eens ongezien met zo’n emmer op een gegeven moment in zo’n studentenhuis (met veel inloop) naar het toilet te gaan om dat te doen. Dat lukt dus niet 1-2-3. Dus die emmer liep soms vol, zeg maar. Totdat het echt niet langer kon en er een moment kwam dat ik ongezien de emmer weer kon legen. Walgend van mezelf, walgend van de emmer, walgend van de boulimia, walgend dat ik eetbuien en de daaropvolgende kotspartijen niet kon weerstaan. Bah!

En bij die emmer kots in de kast, verbleekten alle andere dingen waar ik me ook voor schaamde:

• Mijn vreetpartijen die steevast minimaal bestonden uit een pond zachte zoete drop, een pond Engelse drop, veel water of thee. Soms aangevuld met één of meerdere pakken Pally biscuitjes.

• De eetbuien met mega-Marsen die ik ’s avonds steeds bij een andere snackbar haalde (in die tijd waren de supermarkten ’s avonds niet open), want anders zouden ze maar denken dat ik een eetstoornis had. En die ik binnen een kwartier alweer uitspuugde.

• De vele maaltijden van lieve vrienden, familie en restaurants, die ik blij en complimenteus opat, maar direct bij thuiskomst of soms zelfs nog in het restaurant op het toilet alweer uitspuugde. Sorry jongens, ik kon toen niet anders. Het was echt lekker.

• De leugens als mensen vroegen “Wat heb je aan je oog, heb je gehuild?” en ik iets zei over verkouden, ik moest hard niezen of andere onzin. Sorry.

• Het mezelf niet onder controle hebben: dat ik mezelf niet kon inhouden en vreetbuien had.

• Het maar half aanwezig zijn. Net doen of ik met mijn aandacht bij het gesprek was, maar intussen een nieuwe eetbui zat te plannen of aan het denken was waar en wanneer ik zou kunnen overgeven.

Tot zover dus. Ik moet eigenlijk ook wel om mezelf lachen als ik er zo op terugkijk. En alles verbleekt bij die emmer kots in de kast. Vind ik zelf. De rest vind ik vrij braaf. Lucht wel lekker op, zo’n schaamte-voorbij-sessie met mezelf. Dus ik zou zeggen, doe het ook.

Charlie

Heb jij ook een eetstoornis of boulimia?

Waar schaam jij je voor? Heb jij ook dit soort verhalen? Waarvan je denkt “Oh my god, dat vertel ik niemand”.

Deel je verhaal. Ik kijk nergens van op.

Geen eetstoornis?

Als jij zelf geen eetstoornis hebt, ben ik wel benieuwd of dit verhaal jou meer duidelijkheid geeft over de ernst van een eetstoornis als boulimia en wat je ervan vindt.

2

SLECHTS ÉÉN STUKJE CHOCOLA NEMEN?
FORGET IT!

“Wat ik wil, is dat ik gewoon één stukje chocola kan nemen of één koekje en dat het niet gelijk uitloopt op een eetbui. Maar het lukt me niet.” Ik hoor het dagelijks. Van vrienden, van collega’s en van de mensen met eetbuien, boulimia en eetbuistoornis die ik coach. De ultieme wens is, te kunnen stoppen na dat ene stukje chocola. En de grootste frustratie is dat het niet lukt. Wat doe je eraan?

“Eet me”

Heel herkenbaar deze frustratie want ik had jarenlang hetzelfde. In mijn geval ging het niet om chocola, maar om drop. Engelse drop en van die zachte harlekijntjes in van die ponds-zakken.

Eén dropje maar! Maar nadat de smaak was weggeëbd, voelde ik die dropjes in de pot naar me lonken. Alsof ze tegen me zeiden “eet me,” “hier ben ik” of “toe maar, neem er nog maar eentje.” Een aanbod dat ik uiteraard niet kon weigeren. En als eenmaal het hek van de dam was (en het voor mijn gevoel toch al een verloren zaak was voor die dag), volgde het ene dropje na het andere. Voordat ik het wist was alles op. Als in een roes. Weer niet gelukt dat ene dropje. Teleurstelling, frustratie en schaamte dat ik me weer eens zo had laten gaan.

Keer op keer volgt dus na dat ene dropje, dat ene stukje chocola, toastje, cracker, koekje, M&M, een volgende. En een volgende. En nog een handje. Je zou toch zeggen dat we daar iets van leren. Maar dat doen we niet. Met ons hoofd houden we ons voor dat “één stukje chocola” kunnen nemen het ultieme bewijs is van dat we normaal met eten kunnen omgaan en controle hebben.

Maar vervolgens geeft je lijf dringende signalen dat er nog best ruimte is voor meer, zie je in gedachten de chocola en koek zelfs liggen en buitelen de gedachten door je hoofd dat het helemaal oké en zelfs nodig is om nog iets te nemen.

Kortom. We leren dus niets van onze ervaringen op dit gebied. Hoe zat het ook alweer? “Een ezel………?”

Hoe komt het dat je het niet bij één stukje chocola kunt houden?

• Zoet, vet en chocola hebben effect op het ‘feel good’ systeem van je lichaam en geven instant bevrediging. En daarvan wil je natuurlijk meer, zeker als je je al niet zo lekker voelt.

• Als je lichaam eenmaal gewend is dat er na dat ene dropje meer komt, maakt het al extra insuline aan om de verwachte suiker-boost aan te kunnen. Na dat ene dropje moet dan ook de rest wel komen anders daalt het suikergehalte in je bloed te snel. Vervolgens krijg je een sugar dip en volgt een niet te stoppen drang tot snoepen.

• Eenmaal ingesleten gewoontes zijn lastig om te veranderen. Onderzoeken wijzen uit dat je gemiddeld 21x iets gedaan moet hebben voordat een nieuwe gewoonte ingesleten is. Dat betekent dat je dus al 21x na dat eerste stukje chocolade gestopt moet zijn voordat je het beheerst en zover komen we meestal niet.

• Als je moe, overprikkeld en onrustig bent, is het moeilijker om niet toe te geven aan de ‘impuls’ om te snaaien. Zeker in deze tijd van altijd bereikbaar zijn, facebook, Instagram, werk, studie en sociale mogelijkheden is het lastig om niet moe, overprikkeld en onrustig te zijn.

• Eten om niet te hoeven voelen of om rust te krijgen, is slechts symptoombestrijding. Je bevredigt eigenlijk de verkeerde behoefte en blijft daardoor onverzadigbaar. Hierdoor blijf je dooreten.

• Het kan ook zijn dat je juist door blijft eten omdat je eigenlijk vindt dat je niets lekkers mag. Alles wat je niet mag, dat trekt enorm aan. Jezelf iets verbieden of denken in goed of fout heeft dus een averechts effect.

10 Tips om doorslaan te voorkomen

Natuurlijk wil je op een gegeven moment op een ontspannen manier kunnen omgaan met lekkers, maar dat gaat stap voor stap. Hieronder wat tips om het in deze leerfase behapbaar te maken.

Leer van je ervaring en accepteer dat jij op dit moment niet één stukje chocola, dropje, koekje kunt nemen. Balen, maar het is zo. Je weet dat na dat ene stukje, ook de volgende stukjes komen en dat het je daarna enorm frustreert.

Realiseer je dat je in goed gezelschap bent (vraag maar eens om je heen). Het overgrote deel van de Nederlanders heeft moeite met maat houden.

De Gouden Tip ‘Maak het jezelf gemakkelijk: begin er gewoon niet aan’. Deze tip vind ik zelf de meest handige en in de praktijk werkzame. Je hoeft niet te bewijzen dat je sterk bent, controle hebt en ‘normaal’ met eten om kunt gaan. Neem gewoon niets als je het op dit moment niet bij één stukje chocola, dropje of koekje kunt houden. Dan hoef je ook niet de volgende te pakken.

Is het rust of verdoving waar je naar verlangt? Kies dan nooit voor eten, maar onderzoek wat je werkelijk nodig hebt en organiseer dat voor jezelf.

Haal geen chocolade, koek, snoep, chips in huis en laat huisgenoten voor hun eigen snacks zorgen. Hiermee verhoog je in ieder geval de drempel om eraan te beginnen.

Iets lekkers op z’n tijd hoort gewoon bij een normaal eetpatroon en het is ook goed om te beseffen dat dat gewoon mag. Dat er geen verboden zijn. Pas als je alles mag kun je immers echt kiezen voor wat je wilt. Je kunt het veilig houden voor jezelf in deze eerste fase door kleine hoeveelheden te kopen. Toen ik in herstel was wilde ik af en toe wel snoepen, maar dan kocht ik uit zelfbescherming maar 20-30 gram zelfschepdrop tegelijk. Ik genoot er dan intens van om die één voor één op te eten. Vaak hield ik dan zelfs nog over.

Zorg voor voldoende rust voor jezelf. Een mini-pauze tussen je werk door, een wandelingetje, een kletsje bij de koffieautomaat. Slaap voldoende, check minder je mail, Facebook, Twitter of Instagram en leg mobiel, tablet of tv vaker weg. Hiermee krijg je meer rust in je hoofd en in je lijf en zul je sowieso minder behoefte hebben aan snacks.

Zorg voor drie gezonde, volwaardige maaltijden per dag of 5-6 kleinere maaltijden of tussendoortjes. Dit geeft je lichaam ook rust.

Ging het toch een keertje mis en sla je door? Zie dit dan niet als mislukking maar als het bewijs dat het inderdaad lastig is om het bij dat ene stukje te laten. Volg vervolgens gewoon de andere tips die hierboven staan.

Gebruik de tijd die je over hebt (door niet steeds heen en weer naar de snoeppot te hoeven lopen), voor iets waar je energie van krijgt.

Kun je dan nooit meer een snoepje, stukje chocola of snack nemen?

Er zijn wel enkele mensen waar dit inderdaad voor geldt. Die blijven hier last van houden, helaas. Maar voor veel anderen is het wel mogelijk om op een gegeven moment gewoon te snoepen zonder door te slaan. Op een gegeven moment verdwijnt de gewoonte om meer te pakken dan je eigenlijk wilt, uit je systeem. Voor de één duurt dat een jaar, voor de ander een half jaar. Dat kan voor iedereen verschillend zijn.

Mij is het ook gelukt. Een jaar nadat ik van mijn boulimia af was, realiseerde ik me dat ik het kon. Sinds die tijd kan ik rustig één koekje, snoepje of stukje chocola nemen. Behalve als ik erg moe, druk of gestrest ben of ongesteld moet worden. Dat zijn momenten dat ik op moet passen. Ook ik begin dan niet meer aan dat ene dropje. Ik heb dan weliswaar geen eetbuien meer, maar weet wel dat ik op die momenten meer ga eten dan ik eigenlijk wil. En daar heb ik geen zin meer in.

Charlie

Hoe is het met jouw snoep-struggle?

Kun jij maat houden als het gaat om chocola, koek of snacks? Of herken jij deze struggle?

3

NIETS DWANGMATIGS IS MIJ VREEMD

Omdat ik al lang geleden afscheid heb genomen van m’n boulimia, dacht ik mijn portie verslavingsen dwanghandelingen wel te hebben gehad. Tot ik een paar maanden geleden een artikel over psychiater Menno Oosterhoff en dwangstoornissen las. Toen besefte ik dat ik nog lang niet ‘verlicht’ ben. Ik ga graag, in het belang van zelfonderzoek, met de billen bloot. Heb je even?

Hoe een dwangstoornis voelt

Allereerst maar even over dat artikel in de Volkskrant. Wat een open, aangrijpend, herkenbaar verhaal en met heel veel paralellen met eetstoornissen! Menno Oosterhoff (1956) is psychiater, schrijver van het boek Vals Alarm én worstelt al vanaf zijn puberteit met dwanggedachten en dwanggedrag.

Bij een dwangstoornis beïnvloeden dwanggedachten of dwanghandelingen een groot deel van je leven (in denken, doen, gevoelens, energie en tijd). Je hebt het gevoel dat deze gedachten en handelingen niet bij je horen, je wilt ze ook niet, maar je blijft ze toch doen. Dwangmatig.

Bij Menno Oosterhoff uitte zich dat onder andere in de volgende dwanggedachten en –handelingen:

• Naast z’n fulltimebaan nog in de tuin MOETEN werken (zo’n 40 uur in de week).

• Eindeloze to-do lijstjes.

• Alles MOETEN noteren wat er gebeurt. In hemzelf, in de buitenwereld, in de tuin (tot aan de vliegbewegingen van zwaluwen aan toe), etc.

• Enorme ANGST iets te missen van de mogelijkheden die het leven biedt. Dus NIETS willen missen (Fear Of Missing Out oftewel FOMO).

• Alles MOETEN weten, verantwoorden, uitzoeken, bewaren en NIKS mogen kwijtraken of vergeten van dit alles.

Niet toegeven aan de dwang is on-ver-draag-lijk

Menno Oosterhoff geeft in het artikel aan dat het niet toegeven aan deze dwang on-ver-draag-lijke onrust of angst oplevert. Je wilt/MOET alles, alles, alles doen om die onrust of angst uit de weg te gaan. Dus:

• Ga je vermijden wat angst en onrust oplevert. Zoals niet durven autorijden omdat je bang bent iemand dood te rijden. Niet die baan aannemen omdat je daarin moet ‘presenteren’. Etc.

• Ga je doen wat je onrust en angst wegneemt. Dwanghandelingen als ontelbare keren je handen wassen (smetvrees), dwangmatig alles tellen of ordenen.

Hmm, ik denk aan eetstoornissen en zie gelijk paralellen:

• Het vermijden van bepaalde voeding, sociale aangelegenheden of uit eten gaan om maar niet de ingewikkelde confrontatie met eten aan te hoeven gaan.

• Het dwangmatig sporten, calorieën tellen of alleen bepaalde voeding eten uit angst om dik te worden of uit angst voor ongezond eten (orthorexia).

• Of juist eetbuien, waarbij je dwangmatig moet eten om van je onrust en nare gevoelens af te komen.

• Het moeten braken, laxeren om het nare volgepropte, opgeblazen gevoel weg te laten gaan.

Niets dwangmatigs is mij vreemd

Door het verhaal van Menno besef ik opeens dat ik nog steeds dwangmatige dingen doe. Oeps. Voor de gein, maar ook wel omdat ik het echt wil weten, besluit ik een aantal weken bij te houden welke dwangmatige dingen nog een rol spelen.

Wat heb ik al opgelost?

Voor de balans, deel ik allereerst de dwangmatige dingen die ik in het verleden al opgelost heb (ik zet er gelijk bij waarom ik dit deed en waarom ik hiermee gestopt ben):

• De eetbuien, het braken en niet eten tijdens mijn boulimia-tijd (als verdoving en rustbrenger – gestopt vanwege destructiviteit, niet eerlijk naar mezelf, mijn dubbelleven meer dan zat).

• Diëten (ik hoopte ‘goed genoeg’ te worden als ik dun was – gestopt omdat het niet werkte, te rigide is, uiteindelijk niet vol te houden was en eten alleen maar meer een ding werd).

• Het huis dat op vrijdag van top tot teen schoon en opgeruimd moet zijn voor het weekend kan beginnen (pas dan had ik rust om te ontspannen – gestopt want ik was al gesloopt voor het weekend kon beginnen, nu doe ik het alleen als het nodig is of als ik er zin in heb – tip van mijn lieve vriendin Ingrid).

• Alle hapjes zelf moeten maken voor verjaardagen, liefst ook nog ingewikkelde, bijzondere hapjes (omdat dat van huis uit zo hoorde en eigenlijk ook wel vanwege de bewonderende reacties van gasten – alleen het moeten eraf gehaald – ik doe het alleen als ik ook zin en tijd ervoor heb, en anders halen we gewoon wat lekkers).

En nu met de billen bloot. Dit zijn dwangmatige dingen die ik nog steeds doe:

• Handen theedoeken die op een bepaalde vaste manier gevouwen moeten worden anders word ik onrustig. Vooral als ze op een open zichtbare plek liggen.

• Kastdeuren die dicht moeten. Anders onrust.

• Mateloos doorgaan met werken. Ik stop altijd te laat (als ik al doodmoe ben, nooit eens een keertje eerder). Anders gevoel niet genoeg gedaan te hebben en onrust hebben als dingen nog niet af zijn.

• Van een hele dag in bikini doorbrengen krijg ik spanning. Dat vermijd ik dus vanwege de onrust. Zwemmen en zonnebaden in bikini durf ik overigens wel.

• Op Mails en whatsapp berichten wil ik het liefst direct reageren, ze afhandelen. Anders onrust.

• Rommel op de grond voor de trap levert onrust en angst dat de vluchtweg ’s nachts gebarricadeerd is.

• Een scherp mes dat op tafel of aanrecht ligt, moet direct in de keukenla of in de vaatwasser. Anders angst (alsof ik zelf door mijn hart gestoken word).

• Eindeloos mail, Facebook, Twitter, LinkedIn, bankrekening checken op mijn smartphone vooral als ik druk (in mijn hoofd) ben. Anders onrust (FOMO?). Checken geeft heel even overzicht. Maar dan ook maar heel even.

Waarschijnlijk kunnen onze kinderen of mijn lief, nog wel het een en ander toevoegen aan deze lijst. Maar voor nu laat ik het er even bij.

Wat kun je nu met die dwangmatige handelingen?

Van hoe je van eetbuien, boulimia en dwangmatig eetof lijngedrag afkomt heb ik natuurlijk mijn vak gemaakt en dit heb ik ook uitgebreid in mijn boek Bevrijd jezelf van eetbuien & boulimia beschreven. Maar wat kun je nu in z’n algemeenheid met dwangmatige gedachten en dingen die je doet? Regelmatig zal ik aandacht hieraan besteden. Over hoe je hiernaar kunt kijken en vooral wat je eraan kunt doen als je er klaar voor bent. Vandaag allereerst maar eens stap 1. Overzicht scheppen.

Stap 1. Overzicht scheppen: maak een YES en een OH-lijst

Doe net als ik en maak eerst maar eens twee lijstjes.

1. Je YES-deze-dwangmatige-dingen-heb-ik-al-opgelost-lijstje.
Op dit eerste lijstje zet je de dwangmatige dingen die je in het verleden al hebt opgelost. Schrijf ze op en geniet allereerst maar eens van deze prestatie. Deze heb je al in de pocket.

2. Je OH-deze-heb-ik-nog-lijstje
Op dit lijstje zet je de dwangmatige dingen die je nu nog steeds doet. En zet daar dan ook eens bij van welke dingen je af wilt en welke je wilt houden. Sommige dingen zitten in de weg en daar wil je het liefst van af. Andere dingen wil je misschien wel houden gewoon omdat ze wel handig zijn. Zo kwam ik erachter dat ik echt wel iets wil doen aan mijn zelfgekozen werkdruk, mijn messenangst, bikinistress en het checken van mij telefoon. Maar dat ik die handdoekjes gewoon lekker blijf vouwen zoals ik dat doe (vind ik mooi) en dat ik ook de vluchtweg voor de trap vrij wil houden (veiligheid).

Niet elk dwangmatig gedrag is overigens een dwangstoornis. Doe deze oefening met wat lichtvoetigheid, humor en zelfspot. Dat maakt het behapbaar. Of doe het als gezelschapsspel met één of een aantal goede vriend(inn)en. Door allereerst je eigen ‘tekortkomingen’ te noemen en vervolgens elkaar ook te spiegelen en ieder klein grappig dwangmatig iets van elkaar te benoemen. Of ze uit te beelden naar elkaar.

Heel veel succes (en hopelijk ook plezier),

Charlie

Hoe is dat voor jou?

Ik ben benieuwd wat je herkent in deze blog en welke dwangmatige dingen jou in de weg zitten.