Maaiveld

Maaiveld

Frans van der Eem

Maaiveld

Frans van der Eem

1e druk oktober 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

I.s.m. ThrillerAcademie, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93233-01-0

NUR 305

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerst komen de kraaien. Ze strijken neer op een veilige afstand en hippen vervolgens brutaal dichterbij. Het duurt nog geen tien minuten of de eerste kraai pikt diep in een van haar ogen. De vrouw schudt wild met haar hoofd, voor zover als de aangestampte aarde rondom haar nek dat mogelijk maakt. De kraai trekt zijn bek los, waarbij het oog meekomt. Een rauwe brul ontsnapt aan de keel van de vrouw en wrikt zich langs haar gezwollen tong. De kraai fladdert verschrikt weg. Warm bloed vermengd met wit draderig vocht loopt uit de oogkas, stroomt langs de wang van de vrouw en drupt op de grond. In de struiken rond de open plek waar zij is ingegraven, klinkt gekraak. Een mannenstem zingt loepzuiver het refrein van een bekend Spaans kinderliedje. De kraaien vliegen op en nestelen zich op de onderste takken van een knoestige eik. De vrouw draait moeizaam haar hoofd opzij. Zo’n twee meter verderop liggen in de sneeuw twee kaal gepikte schedels, de oogkassen en de openhangende onderkaak gevuld met aarde. Een man stapt uit de struiken. Hij draagt een habijt, dat om zijn middel is vastgesnoerd met een touw van ruwe vezel. Over zijn schouder heeft hij een zeis, de kling zacht glanzend in het ochtendlicht. De man loopt naar de vrouw toe. Hij stopt met zingen en knielt voor haar neer. Met twee vingers veegt hij teder het bloed en het oogvocht van haar wang. Hij schudt even lichtjes met zijn hoofd en gaat staan. Met haar nog goede oog omhoog kijkend, ziet de vrouw hoe hij de zeis van zijn schouder haalt en deze begint te slijpen met een wetsteen. De man beproeft de snede met zijn duim en zwaait de zeis dan met een wijde boog omhoog, uit het zicht van de vrouw. Haar gil overstemt het zwiepende geluid waarmee de zeis weer naar beneden komt.

- 1 -

Zonder vaart te minderen stuurt Paul tussen de sneeuwplakken door die zich dapper handhaven op de schaduwplekken onder de eiken. De eerste bosanemonen en krokussen priemen met hun kopjes door de sneeuw, die gepokt is door het smeltwater dat uit de bomen drupt. De lente komt alweer veel te vroeg dit jaar, denkt Paul. Waar hij niet rouwig om is. De steeds natter wordende West-Europese winters zijn in al hun grauwheid niet aan hem besteed. Met weemoed denkt hij aan zijn geliefde Canarische eiland Lanzarote, maar daar speelt zijn nieuwe boek zich helaas niet af. Dus zit hij nu op gezag van zijn uitgever in een uit grijze granietblokken opgetrokken huisje in het hart van de Morvan, het zwarte gebergte uit de Keltische verhalen dat de tegenpool is van het goudbestoven deel van Bourgondië. Voor de couleur locale. Zes weken.

Daar waar de sneeuw is weggesmolten, zuigen de banden van Pauls mountainbike zich vast in de zompige bosgrond. Dit is het zwaarste deel van zijn parcours. Zo dadelijk moet hij nog een heuvel op, maar vanaf de top kan hij bijna tot aan zijn voordeur een van de voies celtes volgen, doorgaande wegen van steenslag die stammen uit de tijd van de Romeinen. Dat het oeroude Keltische wegen zouden zijn, is een verzinsel van de regionale VVV.

Paul komt uit het bos en rijdt een weiland op dat schuin afloopt naar een riviertje dat beneden door het dal bruist. Midden op het weiland staat een herdershut. Het enige raam is afgesloten met stevige luiken, maar de deur staat open. Als Paul erlangs fietst, kijkt hij naar binnen en ziet daardoor bijna de zeis niet die op de grond voor de hut ligt. Hij rukt aan zijn stuur en verliest zijn evenwicht. Als hij tegen de grond smakt, rolt hij soepel door om met een katachtige beweging weer overeind te komen. Met stevige passen loopt hij naar de hut en bonst op de houten muur naast de deur.

‘Hé, kan je niet ...’

Hij maakt zijn zin niet af. De hut is leeg, op het van onafgewerkte planken getimmerde meubilair na. Op de tafel liggen het gebutste blad van een spade en een losse houten steel. Over twee stoelen is een grote juten zak vol donkere vlekken gedrapeerd. Aan de wand tegenover de deur hangt een geweer met een telescoopvizier. Paul keert zich om en kijkt over het weiland. Er is geen mens of dier in zicht. Hij schopt voor de vorm tegen de deurpost en stapt op zijn fiets. Snel vaart makend rijdt hij het weiland af richting het riviertje.

In dit deel van de Morvan zijn de dalen smal en de hellingen steil. Maar weinig plekken zijn geschikt als weidegrond, dus vind je hier nog oeroude bossen, die vanaf de Romeinse tijd en zelfs daarvoor al werden benut voor bosbouw en het verkolen van hout. Paul fietst langs het riviertje naar de helling die het dal aan de zuidkant afsluit. Hij weet dat daar een door lokale jagers gebruikt bospad omhoog kronkelt naar de top van de heuvel. Het geluid van ruisend water hangt tussen de schaarse bomen langs de oever. Als Paul vlakbij de zuidhelling is, kijkt hij om. Voor de herdershut staat een gestalte, een man gehuld in een vormeloos tenue, zijn gezicht verborgen onder een om zijn hoofd gewikkelde doek. Hij heft de zeis als in een groet en gaat dan de hut in. De deur wordt dichtgeslagen met een klap die zelfs op deze afstand goed hoorbaar is.

Aan het begin van het jagerspad staat een officieel bord met het opschrift Chasse Gardée. Eronder heeft iemand een stuk hout gespijkerd waarin het woord Interdit is gebrand. Verboden toegang. Een gereserveerd jachtterrein, zoals zo’n beetje het hele Franse platteland. Of een waarschuwing, dat argeloze voorbijgangers hier per ongeluk overhoop geschoten kunnen worden. Paul heeft de pest aan jagen en rijdt het bord vloekend voorbij. Het door dichte bossen omheinde pad wordt al snel steiler, maar het is behoorlijk breed en Paul vindt een goede grip in wat zo te zien een bandenspoor van een quad is. Hij krijgt een visioen van jagers die vanuit een comfortabele stoel alles afknallen wat zich durft te vertonen. Zoals in de negentiende eeuw Amerikaanse bizonjagers deden vanuit de trein. Hij heeft de vaart er goed in. Al snel dunt het bos uit. Een roofvogel hangt scherp afgetekend tegen de bleekblauwe lucht. Als er een fluitje klinkt, piept de vogel schor en laat zich dan als een baksteen vallen, uit het zicht van Paul.

Het pad komt uit op de kale top van de heuvel. Hier staan een tiental manshoge stenen in een kring rechtop in de grond, met in hun midden een stenen tafel. Het uitzicht is adembenemend, maar Paul heeft alleen oog voor de vrouw die iets terzijde van de steencirkel staat. Ze is gekleed in een tuniek en een broek van ruwe wol. Haar linkerhand is gehuld in een valkeniershandschoen, waaraan zich de grootste valk vastklampt die Paul ooit heeft gezien. Hij rijdt door tot hij bij de vrouw is. De valk draait naar hem toe en slaat dan zijn vleugels uit. Razendsnel duwt de vrouw een kapje over de kop van de valk, die onmiddellijk rustig wordt.

‘Je kwam te dichtbij,’ zegt de vrouw. Haar stem is prettig laag. ‘Galvyn is mijn beschermengel.’

‘Galvyn? Dat is toch Keltisch, Gaelic bedoel ik, voor een mus?’

‘Indrukwekkend! Je spreekt onze taal.’

‘Boekenwijsheid. Gebruik je haar om te jagen?’

‘Hem. Galvyn is een mannetje. En hij mag alleen jagen om zelf te eten.’

De vrouw neemt Paul onverholen nieuwsgierig op. Ze heeft rossig krullend haar en ogen zo felgroen dat ze bijna licht geven. Ze ziet Paul staren.

‘Contactlenzen. Dat past goed bij mijn haar. Dat trouwens echt deze kleur heeft.’

De spontane opmerking over haar haarkleur doet Paul lachen. ‘Jij bent een van die heksen.’

‘Ga jij nu ook al beginnen? Wij ...’ Haar toon is zo fel dat de valk onrustig begint te schuifelen op haar hand.

Paul heft bezwerend zijn handen op. ‘Sorry, verkeerd grapje. Ik herhaal alleen maar wat ze in het dorp zeggen. Ik bedoel er niets mee.’

De vrouw zegt niets en kijkt Paul strak aan, terwijl ze sussende geluiden maakt richting de valk.

‘Oké, nieuwe start,’ zegt Paul. ‘Jij en je vrienden bedrijven organische landbouw op de oude boerderij van Courtemanche in het dal hogerop. Toch? Vind ik geweldig, echt. En jullie praktiseren oeroude Keltische rituelen, begrijp ik. En daar weet ik toevallig veel van. Ik wilde eigenlijk al eens langskomen.’

Het gezicht van de vrouw ontspant. ‘Jij bent die schrijver.’

‘Klopt. Ik ben Paul.’

‘Brienne. Nou ja, eigenlijk heet ik Lisa, maar toen ik hierheen kwam heb ik de naam Brienne aangenomen. Dat betekent ...’

‘De sterke. Ik weet het. Maar jij bent natuurlijk mooier.’

‘Pardon?’

‘Mooier dan Brienne van Tarth. Je weet wel, die reusachtige vrouw uit de TV-serie Games of Thrones.’

Het leuke van veel roodharige vrouwen is, dat ze uitbundig kunnen blozen. In een opwelling strijkt Paul met zijn vingers over haar kleurende wang. ‘Veel mooier zelfs.’

Brienne duwt verlegen lachend zijn hand weg. ‘Galvyn mag weer een rondje vliegen. Ga iets achteruit, alsjeblieft.’

Paul doet een stap terug. Brienne haalt de kap van Galvyns kop en strekt haar arm. De valk spreidt zijn vleugels en is opeens tien, twintig meter hoog in de lucht. Hij wiekt een paar keer en stijgt dan snel op, opgewonden piepend.

‘Hij is altijd blij als hij kan vliegen,’ zegt Brienne.

‘Dat kan ik me voorstellen.’ Paul gaat weer dichter bij de vrouw staan. ‘Wat denk je, kan ik een keertje bij jullie langskomen om over mijn boek te praten?’

‘Wat mij betreft wel. Waarover gaat het?’

‘Het wordt een roman waarin ik lokale mythen vertaal naar ...’

Een knal breekt zijn woorden af. Beiden kijken verschrikt omhoog. Galvyn maakt net een wijde bocht als goed zichtbaar voor Paul en Brienne zijn kop van zijn lijfje wordt gerukt. Tegelijkertijd klinkt een tweede knal. De valk duikelt naar beneden in een gefladder van veren en slaat nog geen vijftig meter verderop met een doffe klap tegen de grond. Brienne schreeuwt iets onverstaanbaars en valt op haar knieën. In zijn ooghoek ziet Paul een beweging. Aan de bosrand staat de man uit de herdershut. Hij heft het jachtgeweer dat aan de wand van de hut hing en richt dat op Paul. Dan keert hij zich om en verdwijnt tussen de bomen.

- 2 -

‘Een jachtongeluk, meen je dat nou? Ze gaan dit afdoen als een jachtongeluk?’

Paul kijkt Marcel woedend aan. Hij trekt zijn bezwete haarband van zijn hoofd en gooit deze op de tuintafel. Brienne zit leeg gehuild op de bank, de arm van Eveline troostend om haar schouder.

Paul had Galvyn opgeraapt en in de armen van Brienne gelegd. Daarna was hij met haar over de half verharde, Romeinse weg de heuvel af gelopen, zijn fiets aan de hand. Hij had Marcel gebeld, die hen tegemoet was gereden in zijn fourwheeldrive. Marcel had er bijna wat van gezegd toen de dode vogel bloed begon te lekken op zijn achterbank, maar één blik van Paul was voldoende geweest om hem te doen zwijgen. Eenmaal aangekomen bij de watermolen van Marcel en Eveline, was Brienne in elkaar gezakt op de tuinbank onder de eeuwenoude lindeboom op de dam, Galvyn in haar armen. Paul had ijsberend gewacht op de gendarmes die door Marcel waren gebeld. ‘Verwacht er niet te veel van,’ had Marcel hem toegefluisterd. Eveline had haar hand op zijn wang gelegd, haar duim iets te lang in zijn mondhoek, en was toen bij Brienne gaan zitten.

Marcel zet een dienblad neer, met daarop een fles calvados en zes glaasjes. Hij gebaart naar de twee gendarmes die aan de oever van het meertje staan te overleggen.

‘Dat soort dingen gebeurt hier bijna dagelijks,’ zegt hij. ‘Iedereen heeft wel een geweer in huis en is lid van een jachtgezelschap.’