Als het licht verdwijnt

Als het licht verdwijnt

Maartje Cooijman

Als het licht verdwijnt

Maartje Cooijman

1e druk oktober 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

I.s.m. ThrillerAcademie, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93233-03-4

NUR 332

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

4 uur

Peter gaat volledig op in de zwarte massa die hem omringt. Hij drijft erop, net als een lichaam in de Dode Zee dobbert. Rustig en zonder dat je enige moeite hoeft te doen om je hoofd boven water te houden. Hij voelt niets, ziet niets. Er zijn geen sterren in dit oneindig heelal van mogelijkheden. Geen puntjes van licht die hem naar de mooiste locaties gidsen. Waarom is het zo donker? Alsof de gedachte van de andere uithoek van de zwarte massa naar hem toe komt drijven, glijdt ze zijn hoofd binnen. Je slaapt, Peter. Hij slaapt. Natuurlijk. Zijn lijf voelt zo ver van hem vandaan. Met veel moeite slaakt hij een kreun. Hij hoort het geluid, het gekraak van zijn uitgeperste luchtstroom en de trillingen van de middelhoge tonen. Het is een vreemd geluid dat niet als van hem voelt. Het verlaat zijn mond zonder dat hij daar een keuze in heeft gemaakt.

‘Peter, ben je wakker?’

De stem kietelt zijn bewustzijn. Oh ja, hij slaapt. Was dat zijn moeder die hem riep? Plotseling zakt Peter door het vlies van zijn oneindig heelal. Zijn lichaam valt, terwijl de zwarte massa zich in een razendsnel tempo terugtrekt. Het bloed stroomt door zijn ledenmaten. Zijn hoofd bonst en zijn keel is kurkdroog. Kon hij maar voor altijd slapen. Peter kreunt nog eens, dit keer vol overtuiging. Het is een luid protest tegen zijn stramme lichaam.

‘Ik wil niet.’

Zijn verbale protest klinkt enorm dichtbij, zijn stem afgestompt. Het is veel te luid voor zijn gevoelige oren. Wanneer heeft hij voor het laatst zo’n erge kater gehad? Hij kan het zich niet herinneren. Gepijnigd knijpt hij zijn ogen nog harder dicht. Hij voelt hoe de droog geworden korrels van de slaap zich diep in zijn vlees boren terwijl het slijmerige snot zich naar zijn ooghoeken verplaatst. Oogafscheiding, hij vond het als kind al walgelijk. Die vieze prut van olie, tranen en huidschilfers doet hem nog steeds rillen. Hij begrijpt heus wel dat het natuurlijk is en dat zijn ogen op deze manier worden beschermd, maar gadverdamme. Peter houdt zijn ogen daarom wat langer dicht. Welke dag is het vandaag? Hij heeft geen wekker gehoord, hij kan vast uitslapen. Hij wiebelt wat met zijn heupen om zich wat dieper in het zachte matras te nestelen. Het voelt onbekend. In zijn eigen bed ligt een matras van de supermarkt. Het was slechts honderd euro, maar het doet wonderen voor zijn rug. Alleen is het kreng knoerthard. Nu ligt hij op een zacht matras, dat zich aanpast aan zijn lichaam. Waar is hij in hemelsnaam?

Peter knijpt zijn ogen weer stijver dicht. Hij wil nog niet opstaan. Verdomme, nu moet hij plassen. Een raar contrast. Aan de ene kant wil hij vloeistof kwijt, aan de andere kant wil hij niets liever dan zijn dorst lessen. Zijn tong ligt droog tegen zijn gehemelte aan. Hij voelt de ruwe structuur van zijn openstaande smaakpapillen. Hij heeft echt water nodig. Met enige tegenzin opent Peter zijn ogen. Het is gitzwart om hem heen. Hoe laat is het in hemelsnaam? Verward steekt hij zijn rechterhand uit om zijn mobiel te pakken, maar knalt tegen een schot aan. Nee, hij is zeker niet thuis. Hij zucht geïrriteerd en zet zijn handen naast zijn heupen. Hij duwt zichzelf overeind, maar nog voor hij volledig rechtop zit, knalt hij met zijn hoofd tegen het plafond. Er schiet een witte flits door zijn hoofd en van schrik laat Peter zich terugvallen op het zachte matras.

‘Godver.’

Het vloekwoord is al over zijn lippen voor hij er erg in heeft. In stilte berispt hij zichzelf. Hij heeft zich het schelden al jaren geleden afgeleerd. Wanneer je met jonge kinderen werkt, gaat dat haast vanzelf. Gelukkig zijn er geen leerlingen in de buurt die hem kunnen horen. Waar hij dan ook mag zijn. Peter wrijft eens even over zijn gezicht en steekt dan zijn linkerarm uit. Hij kan zijn bovenarm niet eens volledig strekken, voor hij weer tegen een wand aanstoot. Wacht even, wat heeft dit te betekenen? Zijn ogen worden groot, hij zuigt de lucht om hem heen scherp naar binnen en houdt zijn adem vast. Zijn hart klopt steeds sneller tot het tegen zijn borstkas roffelt. Als hij stil blijft liggen, dat gaat het vanzelf weg. Zijn adem ontsnapt met een harde zucht. Razendsnel zuigt hij de lucht om hem heen weer naar binnen. Zijn hoofd tolt ervan. Dan wint zijn nieuwsgierigheid het en steekt hij zijn hand achter zijn hoofd. Hij botst tegen een wand. Nee, nee, nee! Peter rekt zich uit en duwt zijn voeten zover mogelijk naar achteren. Ook daar stuit hij op een muur. Ze zijn overal om hem heen. Muren. Met zijn handen tast hij zijn omgeving af. Nergens zit een klink of een knop. Hij duwt tegen het plafond, maar er gebeurt niets. De wanden aan de zijkant geven net zomin mee. Hij kan nergens heen. Zijn ademhaling wordt steeds oppervlakkiger. De lucht gaat niet meer diep zijn buik in, maar maakt hoog in zijn borstkas al rechtsomkeert. Hij voelt zich zo onmachtig dat de tranen in zijn ogen springen. Wat gebeurt er?

‘Hallo? Is daar iemand?’

Zijn stem klinkt veel hoger dan anders. Breekbaar. Hij knijpt zijn lippen stijf op elkaar en spits zijn oren. Het blijft doodstil.

‘Hallo?’

Hij probeert het nog eens, ook nu komt er geen reactie. Peters ademhaling trilt, alsof hij urenlang heeft gesnikt. Het ritmische gehijg droogt zijn mond nog meer uit, maar dat is het laatste waar hij nu aan denkt. De zure smaak achter in zijn keel neemt hij voor lief. Hij heeft geen idee waar hij is en dat beangstigt hem. Hij laat zijn handen nog eens over de muren glijden. Hier en daar voelt hij een ribbel of een gleuf. Het lijkt wel hout. Het is net alsof hij tussen planken ligt. Hij voelt een scherpe pijn wanneer zijn lichaam op slot slaat en de lucht in zijn longen uitzet. Peters pupillen vergroten zich voelbaar, ook al ligt hij in het pikkedonker. Hij schudt verward zijn hoofd. Hij wil het niet denken, hij weigert het te denken. Zolang hij het niet denkt, is het niet echt. Toch is het dat wel. Zijn hele lichaam trilt als de realiteit bij hem binnenkomt. Je ligt in een kist, Peter. Tussen zijn benen stroomt een lauwe straal water naar beneden. Het kussen zuigt zijn plas op en onder hem verspreidt de natte vlek zich razendsnel.

Peter ligt enkele moment doodstil in de kist, alsof zijn hersenen kortsluiting maken. Zijn brein licht op en de paniek maakt zich van hem meester. Zijn vingers rollen zich automatisch op in zijn handpalmen. Voor hij het weet, begint hij hard te bonken op de deksel. Het hout schuurt tegen de huid op zijn knokkels, maar hij voelt er niets van. Als een klein kind blijft hij voor zich uit rammen. Links, rechts, links, rechts. Het doffe geluid vult de hele kist, alsof er recht boven zijn hoofd een onweersbui hangt. Knal na knal, de ene harder dan de andere. Dan vult zijn stem de paniek aan.

‘Help. Laat me eruit. Ik ben hier, laat me eruit. Help. Help me dan toch.’

Hij spant zijn buikspieren aan en roept zo hard als hij kan om hulp. Halverwege zijn krijs begeeft zijn stem het even, maar hij herstelt zich snel. Rauw en schor gaat zijn noodroep door. Peter bonkt nu ook met zijn voeten tegen de wanden. Ergens merkt hij dat hij blote voeten heeft, dat hij zelfs helemaal naakt is, maar zijn hersenen spenderen er verder geen tijd aan. Hij blijft schreeuwen, trappen en bonken. Zijn hart slaat nu met wel 190 slagen per minuten tegen zijn ribbenkast aan. Het vel van zijn knokkels heeft zich hier en daar al opgestroopt om de donkerroze laag eronder te laten zien. Op zijn voorhoofd verschijnen pareltjes zweet die gezamenlijk een netje vormen. Af en toe ontsnapt er een druppel die dan via zijn hals omlaag rolt om in het zachte kussen onder hem te verdwijnen. Peters ademhaling is snel en de tranen rollen nu over zijn wangen. Zijn spieren krampen samen en al snel krijgt hij helemaal geen lucht meer. Hij slaakt nog een harde krijs, voor hij zich op zijn zij tot zo ver mogelijk opkrult in een foetushouding. Zijn voeten en knieën zijn tegen de wanden aangedrukt, alsof ze hem eraan willen blijven herinneren waar hij is. Peter huilt met lange halen. De tranen rollen over zijn gezicht, terwijl Peter zichzelf probeert te kalmeren. Bewaar je krachten, denk toch eens na. Hij legt zijn vingertoppen net onder zijn navel en probeert ze weg te duwen met zijn ademhaling. Na vijf diepe zuchten lukt het hem eindelijk om de ademtocht te reguleren.

‘Okay, okay, okay. Rustig nu. Okay. Denk na.’

Hoewel zijn eigen stem raar klinkt in de benauwde duisternis, biedt het hem enige houvast. Zolang hij zichzelf hoort, is hij er nog.

‘Wat moet ik doen? Denk. Zwakke plekken, ja. Dat is het. Okay. Okay. Ik moet zoeken naar een zwakke plek. Dan kan ik er misschien wel uit. Een zwakke plek. Okay.’

Zijn handen schieten weer omhoog, ditmaal met zijn vingertoppen vooruit. Zodra ze het hout raken, laat hij ze heen en weer glijden. Het hout voelt niet warm, maar ook niet koud. Het heeft ribbels die zijn toppen kietelen, maar ook ruw zijn. Af en toe voelt hij een splinter door zijn huid heen glijden, maar dat doet hem nu weinig. Bij iedere kier die hij tegenkomt, probeert hij zijn vingertoppen ertussen te krijgen. Vaak komt hij niet verder dan zijn nagel, maar bij een kier heeft hij wat meer geluk.

‘Kom op, Peter.’

Hij heeft ongemerkt zijn tanden op elkaar gezet en gromt zichzelf nu bemoedigend toe. Hij voelt het bovenste gedeelte van zijn rechterwijsvinger iets verder de kier inglijdt. Meteen valt er hoop stof naar beneden. Het ruist terwijl het de kist instroomt en Peter trekt snel zijn handen terug van schrik. Door zijn ruwe beweging krijgt hij wat van het stof in zijn gezicht. Als een wildeman veegt hij het weg. Hij voelt de structuur onder zijn vingers en zucht opgelucht. Het is maar wat aarde. Dan worden zijn pupillen voor de tweede keer die dag enorm groot. Er viel zojuist aarde naar beneden. Je ligt niet alleen in een kist, Peter, je bent levend begraven.