Als de waarheid sterft

Als de waarheid sterft

Vera van Beers

Als de waarheid sterft

Vera van Beers

1e druk oktober 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

I.s.m. ThrillerAcademie, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93233-04-1

NUR 305

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Nu

Ik weet niet naar welke van de twee ik moet kijken. Als de mannen, gekleed in traditionele zwarte pakken, de touwen straktrekken, besluit ik mij te concentreren op de kist die ze als eerste in het graf neerlaten. Iedere centimeter die de kist met het lichaam van mijn overleden zus Nadine dichter bij de bodem van het graf komt, wordt me de adem verder afgesneden. Wanneer het hout met een zachte plof het zand raakt, lijkt het alsof ik stik.

‘Gaan we nu naar huis, tante Janna?’

De zachte kinderstem dringt langzaam tot mij door. Ik schud slechts kort mijn hoofd. Met dichtgeknepen keel gooi ik een rode roos op de kist. Ik blijf even kijken naar de felle kleur van de bloem die afsteekt tegen het witgeverfde hout.

‘Gooi jij ook maar een bloem voor mama,’ zeg ik zacht tegen Sophie.

De lange roos, die na een sierlijke zwaai door de lucht op het randje van de kist valt, glijdt weg in het zand. De mannen in hun gladgestreken pakken staan geduldig te wachten totdat Sophie en ik klaar zijn met ons ritueel en vervolgen daarna hun werkzaamheden. Ze gooien eerst een laag zand over de kist van Nadine om daarna met de teraardebestelling van mijn zwager Thijs te beginnen. Ook zijn kist verdwijnt in het gegraven gat. Ik laat nog een roos de diepte in vallen en vraag Sophie hetzelfde te doen. Ze maakt opnieuw een zwaaibeweging. Deze keer landt de bloem wel goed op de kist en blijft naast die van mij liggen.

Ik sluit mijn ogen en dwing mezelf hun gezichten voor me te zien, hun ogen – beiden hadden ze bruine – de oneffenheden op hun huid, de vorm van hun lippen. Ik zal ze nooit vergeten zoals ik ook nooit zal vergeten wat ze destijds voor me hebben gedaan. Zij waren de enige personen op deze aarde die ik volledig vertrouwde. Zij kenden mijn geheim en vandaag nemen ze dat mee in hun graf. Vanaf nu ben ik nog de enige die met de leugen moet leven.

De man van de begrafenisonderneming staat met zijn handen op zijn rug een paar meter van de vers gedolven graven te wachten tot wij aangeven dat het tijd is om te gaan. De dragers in hun donkere pakken hebben de begraafplaats inmiddels verlaten, net als vrienden en familie die deze dag enigszins draaglijk hebben gemaakt.

‘Kunnen we nu gaan?’ vraagt Sophie. ‘Ik moet plassen.’

Ik schiet in de lach om haar opmerking om daarna opnieuw voor de zoveelste keer vandaag mijn tranen de vrije loop te laten. De overdosis aan emoties, niet alleen van vandaag, maar van de afgelopen week, begint me op te breken. Het liefst was ik hier mijn hele leven blijven staan, dicht bij mijn grote zus van wie ik het leven heb geleerd, die als een soort moeder voor me was en me altijd uit de penarie heeft geholpen, maar het is tijd om te gaan. Mijn verstand stuurt mijn lichaam aan en ik kom in beweging. Mijn hart daarentegen lijkt stil te staan en achter te blijven op deze plek.

Ik haal mijn neus op en pak Sophies hand vast die ik stevig in de mijne klem. Ik doe een stap naar achteren en knik respectvol naar het dubbele graf. In mijn hoofd beloof ik Nadine en Thijs om goed voor Sophie te zorgen. Een glimlach onderbreekt de stroom van tranen over mijn gezicht en ik proef het zoute verdriet. ‘Dag Thijs. Dag Nadine, lieve grote zus van me. Doe de groeten aan pa en ma.’

De kakofonie van kletterende kopjes, schuivende stoelen en drukpratende mensen in de aula van het uitvaartcentrum maakt me duizelig. De geluiden lijken me aan te vallen.
‘Janna, het was een hele mooie dienst.’ Achter me staat een ouder echtpaar. Ik zie aan hun gezichtsuitdrukking dat ze medelijden met me hebben. Beleefd bedank ik ze voor hun komst. Ik heb geen idee wie ze zijn.

Een vrouw met een mooie zwarte jurk pakt mijn handen vast. ‘Wat zal het zwaar voor je zijn, kind. Als er iets is wat ik voor je kan doen, dan moet je het me laten weten.’ Ik knik en bedank haar voor haar medeleven. Als ik haar nakijk, besef ik dat ook zij een vreemde voor me is.

‘Tante Betsie, een zus van je moeder,’ zegt iemand achter me.

Ik draai me om en zie een persoon die ik wel ken. Ik omhels mijn neef Richard en geef zijn nieuwbakken vrouw, die ik nog niet eerder heb ontmoet, een hand. ‘Dank je wel voor jullie komst.’

‘Uiteraard,’ zegt Richard. ‘We vinden het zo verschrikkelijk wat er is gebeurd. En die arme Sophie. Wat gaat er nu met haar gebeuren?’

Bij het horen van de naam van de kleine meid raak ik in paniek. Ik heb geen idee waar ze is. Nog maar een paar minuten geleden heb ik Nadine en Thijs beloofd om goed voor haar te zorgen. Door de overweldigende mensenmassa die direct op me afstormde toen ik de aula binnenkwam, ben ik haar nu al uit het oog verloren. Ik kijk om me heen, eerst op ooghoogte, daarna op de hoogte van kinderogen en vind haar bij de deur in gezelschap van Ans. Opgelucht blaas ik mijn ingehouden adem uit.

‘Sorry, ik moet … ’ zeg ik tegen Richard en zijn vrouw en wurm me door een menigte van rouwende gasten heen die, gewapend met koffie en belegde broodjes, me met hun blikken volgt. Als ik bij de deur kom, pak ik Sophie op en houd haar tegen me aan. ‘Ik laat je nooit meer alleen,’ fluister ik. Dan wend ik me tot Ans. ‘Ik neem haar mee.’

‘Ja, natuurlijk,’ antwoordt Ans, terwijl ze met haar hand nonchalant door haar korte grijze haar gaat en daarna haar vuurrode bril rechter op haar neus zet. ‘Ze stond er zo verloren bij dat ik dacht, ik houd haar even gezelschap. Jij hebt het druk nu met al die mensen om je heen. Zal ik Sophie anders alvast naar huis brengen? Dan pas ik op haar totdat jij er bent.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee hoor, we gaan straks samen naar huis. Maar toch bedankt.’

Ans knikt en legt een hand op mijn arm. ‘Nou, ik woon aan de overkant van de straat, hè. Dus als ik kan helpen, hoor ik het wel.’

Ik kijk de lange, magere vrouw van eind vijftig na als ze in de menigte verdwijnt. Ik heb haar altijd al een bemoeizuchtige buurvrouw gevonden en snap niet dat Nadine zo met haar wegliep. Ik heb haar liever niet in de buurt bedenk ik me als ik Sophie nog iets dichter tegen me aandruk.

Sophie legt haar hoofdje op mijn schouder. Ik hoor haar luidruchtig geeuwen. Het arme meisje is, net als ik, doodmoe na deze slopende dag.

‘Janna, wij gaan.’

Voor me staan een man en een vrouw die me vaag bekend voorkomen. Ze zijn vast familie van me. ‘Heel veel sterkte voor jou en Sophie. Als je iets nodig hebt, bel je ons dan?’ De vrouw geeft me een kus op mijn wang, de man omhelst me en geeft Sophie een aai over haar bol. Als ze weglopen, schudden ze hun hoofden. Ik weet wat ze denken. Hoe kan een eenentwintigjarige studente nu voor een vierjarig meisje zorgen? En eigenlijk moet ik bekennen dat ik dat zelf ook niet weet.

Toen

Daar staat hij. Alweer. Als een poolvos staat hij in zijn geheel witte outfit boven op de piste. Zijn skibroek is wit, zijn ski-jas ook. Zijn handschoenen en helm zijn wit. Zelfs de latten waarop hij staat en de stokken die hij vasthoudt, zijn wit. Camouflagekleuren die wegvallen tegen de besneeuwde berg. Alleen zijn skibril, zwart omrand, verraadt dat hij daar staat. Ik weet niet wie er in dat haast astronautisch uitziende pak zit, maar ik heb het gevoel dat hij me vanachter zijn skibril gadeslaat. En niet alleen nu.
Zachtjes prevelend wens ik dat mijn zus Nadine zo lief is om morgen met me van deze blauwe piste af te gaan, zodat ik niet alleen hoef te skiën. Misschien kan ik mijn vader en Thijs, de vriend van mijn zus, ook overhalen om morgen, onze laatste vakantiedag, samen door te brengen. Vanwege mijn belabberde skikwaliteiten kan ik niet met ze mee naar de zwarte piste en daarom heb ik geen andere keuze dan een eenzame afdaling van deze berg. Of nou ja, eenzaam … Er is natuurlijk altijd nog die man die steeds op lijkt te duiken.

Als de stoeltjeslift het eindpunt heeft bereikt, spring ik de sneeuw in. Om me heen is het druk en ik zoek een rustiger plekje om aan mijn afdaling te beginnen. Voordat ik mijn skistokken in de witte massa plaats om af te zetten, kijk ik nog een keer om. Hij staat er nog steeds, als een standbeeld. Door de weerspiegelende glazen van zijn skibril kan ik niet zien of hij me daadwerkelijk aankijkt, maar hij heeft zijn gezicht in ieder geval in mijn richting gedraaid. Verbeeld ik het me alleen maar, of staat hij echt naar me te staren?

Langzaam wend ik mijn hoofd af en concentreer me op het dikke witte tapijt dat voor me ligt. Dan zet ik met al mijn kracht af en voel ik hoe mijn latten wegglijden. Om me heen roetsjen ervaren skiërs met soepele bewegingen voorbij. Ikzelf heb moeite overeind te blijven en zigzaggend probeer ik mijn houterige bewegingen zo sierlijk mogelijk te maken. Al vanaf mijn vierde sta ik op de ski’s, maar twaalf jaar later voel ik me nog steeds een kruk. Het is niet de angst die me belemmert, ik heb geen hoogtevrees, maar het is mijn logge lichaam dat niet meewerkt.

Zo ontspannen mogelijk vervolg ik mijn afdaling, een beetje om me heen kijkend. Het landschap is prachtig, de sneeuw is goed. Alleen heeft de zon plaatsgemaakt voor een donkergrijze lucht; de eerste tekenen van het slechte weer dat is voorspeld.

En dan zie ik hem vanuit mijn ooghoeken opduiken. Hij staat niet meer boven op de berg, maar skiet op een afstand van slechts een paar meter bij mij vandaan. Ik durf niet naast me te kijken. Verbeeld ik het me, of verlaagt hij expres zijn tempo zodat we zij aan zij naar beneden glijden?
Zijn aanwezigheid maakt me onrustig en ik merk dat ik te snel ga. De spieren in mijn bovenbenen verzuren, die in mijn armen verkrampen. Waarom ben ik geen betere skiër? Dan had ik ook op de zwarte piste gestaan en had ik niet bij die engerd op de blauwe piste hoeven te skiën. Waarom staat die vent eigenlijk op een makkelijke piste, terwijl hij duidelijk een ervaren wintersporter is?

Net als ik me dat afvraag, zie ik dat hij me in volle vaart inhaalt. Hij raakt me net niet met zijn stok, maar door de schrik ga ik onderuit. Mijn linkerski schiet uit en ik buitel een paar meter door de sneeuw, totdat ik plat op mijn buik tot stilstand kom. Vloekend krabbel ik overeind. Eerst begluurt die eikel me en nu skiet hij me ook nog ondersteboven.

‘Hier,’ klinkt een stem, waarna ik een hand zie verschijnen die me mijn ski aanreikt. Voor me staat een jongen met helderblauwe ogen en een vriendelijke lach op zijn gezicht. ‘Ben je hard gevallen? Heb je ergens pijn?’

Verlegen schud ik mijn hoofd. ‘Nee, het gaat wel. Dank je,’ antwoord ik, terwijl ik mijn ski aanpak en hem weer onder mijn schoen klik.

‘Wat een klootzak, zeg. Ik zag wat er gebeurde.’

Ik heb het me dus niet verbeeld, hij heeft me opzettelijk gehinderd.

‘Ach, ik ben nog heel,’ zeg ik zo nonchalant mogelijk.

‘Zal ik het laatste stuk met je mee skiën?’

Ik kijk naar beneden; ik moet nog een tiental meters afleggen. Net als ik wil zeggen dat het me wel zal lukken, zie ik een witte vlek bewegen onderaan de berg. Hij heeft inmiddels zijn skibril afgezet en tuurt omhoog. De afstand is te groot om er zeker van te zijn dat hij naar me kijkt, toch draai ik snel mijn hoofd weg. Een rilling kruipt over mijn lichaam.

‘Graag,’ zeg ik vlug.

‘Top,’ antwoordt de jongen. ‘Mijn naam is trouwens Thomas.’

‘Janna,’ zeg ik. Terwijl ik me aan hem voorstel, besluit ik dat dit de laatste afdaling van vandaag is. Misschien zelfs wel van deze vakantie.

‘Houd je armer breder dan je schouders,’ zegt Thomas, terwijl we in een rustig tempo afdalen. ‘Dan sta je wat stabieler.’

Ik kijk hem verbaasd aan.

‘En altijd voor je kijken,’ zegt hij er lachend achteraan.

Het is juist die lach die me aan het wankelen maakt en bijna lig ik weer met mijn gezicht in de sneeuw. Ik kan mezelf nog net op tijd corrigeren en richt dan mijn blik in de richting waar ik niet heen wil kijken, want daar staat hij. De man in het wit, die me al dagenlang de stuipen op het lijf jaagt.