De schittering van sneeuw

De schittering van sneeuw

Susan Wallenburg

De schittering van sneeuw

Susan Wallenburg

1e druk oktober 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

I.s.m. ThrillerAcademie, Thrillers & More en Schrijfjuffers

ISBN E-book 978-94-93233-05-8

NUR 332

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Het gaat spoedig sneeuwen. De sneeuw verbergt alles.

1.

‘Ik tel tot tien. Wie niet weg is, is gezien.’ Vol van spanning draait ze zich om, knijpt haar ogen tot spleetjes en begint enthousiast aan haar zoektocht. Vroeger speelde ze dit spel dagelijks. Nu had het praten over vroegere tijden, voordat alles veranderde, ertoe geleid dat haar vriendinnen het idee opperden om weer eens verstoppertje te spelen. Al is ze inmiddels zeventien jaar, nu is het zelfs nog leuker en spannender. En eerlijk, dit had ze echt even nodig. Haar thuissituatie is er de laatste maanden niet leuker op geworden en met haar beste vriendin kan ze er momenteel niet over praten. Die laat niets van zich horen, juist nu ze haar zo hard nodig heeft. Gelukkig heeft ze inmiddels andere vriendinnen.

Ze kijkt naar de grond. Het begint te dooien, wat ervoor zorgt dat ze de voetsporen van haar vriendinnen niet meer goed kan traceren. Ze zal op haar gevoel moeten vertrouwen. Waar verstop je je als je echt niet gevonden wil worden?

Ze tuurt door de bomen en langs de struiken. Na een extra lange winter komen de eerste knoppen uit, maar die zorgen nog niet voor een goede verstopplek. Voor welk huis, welke schuur, welke omheining zal ze kiezen? Ze telde langzaam tot tien, maar toch snel genoeg om haar vriendinnen niet de kans te geven zich heel ver weg te verstoppen. Hoe ver kom je binnen tien tellen? Ze kijkt om zich heen. Dan kiest ze voor de schuren gelegen op hun eigen terrein. Ze loopt achterlangs. Per slot van rekening konden haar vriendinnen binnen tien tellen achter de grote schuur verdwijnen en dan pas op zoek gaan naar een goede verstopplek.

Ze tuurt langs de kleine bergruimtes, naar de grote stapels hout die ze deze winter niet verstookt hebben, naar de berg oud schroot die door de vorige bewoners is achtergelaten. Ze volgt haar gevoel en kiest ervoor om een kijkje te nemen achter de verst gelegen kleine schuur. Deze zou al ingestort zijn als stapels schroot de muren niet ondersteunen. Langzaam zet ze haar stappen dichterbij. Ze houdt haar adem in. Ze probeert haar lachen in te houden, maar ze kan het niet helpen dat kleine grinnikgeluidjes tussen haar lippen door ontsnappen. Dan kijkt ze met een snelle beweging om de hoek en roept heel hard ’boe!’

2.

De twee vriendinnen zitten dicht tegen elkaar aangekropen tussen het oude stro. Ze hadden de vervallen paardenstal nog net binnen tien tellen kunnen bereiken. Eenmaal in de stal wisten ze van spanning niet waar ze zich zo gauw moesten verstoppen, hielden daarbij elkaars handen vast, kregen de slappe lach van hun heen en weer getrek en bij tien doken ze beide hetzelfde hok in. Nu zitten ze met bonkend hart en gespannen rug tegen de tussenwand.

Een van de meiden kijkt omhoog naar het traliewerk en daarmee vlak langs de voerbak die half gevuld is met oud hooi. Wellicht dat licht van buitenaf verraadt dat de grote staldeur opengaat. De gedachte alleen al maakt dat ze haar adem inhoudt. Dan kijkt ze weer naar haar vriendin. Die kijkt met een twinkeling in haar ogen terug.

Ineens slaat de schrik toe als ze vlak bij de stal een ijzige gil horen. ‘Eva?’ roepen ze beide uit en een seconde later springen de meiden op en rennen de stal uit. Buiten staan ze abrupt stil om te horen waar hun vriendin zich bevindt. Wederom horen ze haar gillen en nu weten ze precies waar ze heen moeten. Ze hollen om de grote stal heen en zien haar verderop. Ze staat met haar rug naar ze toegekeerd en wankelt op haar benen, terwijl ze stappen naar achteren zet. Als de vriendinnen haar bereiken, kijken ze in de richting waar Eva naar staarde. En dan slaat bij de twee vriendinnen de schrik om het hart.

3.

Alle drie zitten ze tegen elkaar aan op de schommelbank op de veranda. Ieder met een deken om zich heen die ze van het ambulancepersoneel hebben gekregen. De schade is geestelijk, niet lichamelijk. Ze staren in trance naar de wolkjes die ze uitademen. Het lukt ze niet om normaal na te denken. Ze willen momenteel niet eens meer denken. Ze reageren niet als een nieuwsgierige buurman op de ambulance af komt en vraagt wat ze gezien hebben. Gelukkig is een agent alert en voorkomt dat de man de meisjes bereikt.

‘Meneer, het is beter als u de meisjes met rust laat. Het is nog beter als u terugkeert naar uw eigen huis en ons de kans geeft ons werk te doen.’

De buurman kijkt de man in uniform met een verontwaardigde uitdrukking op zijn gezicht aan. Dan duwt hij de sterke arm aan de kant en draait zich om. Niet om richting zijn eigen huis te gaan, nee dat niet. Hij voegt zich bij de andere nieuwsgierigen om zijn verontwaardiging te delen en zijn gedachten over het hele gebeuren kenbaar te maken. De stilte in het bos heeft plaatsgemaakt voor geroezemoes van veel buren. Nieuwsgierige bewoners van omliggende huizen die de loeiende sirenes zijn gevolgd, worden vriendelijk verzocht achteruit te gaan, zodat de politie de ruimte krijgt om de schuur en de omgeving daaromheen af te zetten met lint. Om te voorkomen dat bewijsmateriaal vertrapt wordt en zo verdwijnt in het inmiddels al ontstane modderpad om de schuur heen.

Een vrouw worstelt zich, al roepend naar de meiden, uit de armen van een agent: ‘Ik ben de moeder van Eva en ik woon hier. Laat me los. Ik moet naar mijn dochter.’ Ze probeert zichzelf daarbij zo goed mogelijk onder controle te houden. De laatste maanden heeft ze de politie maar al te vaak gesproken en niet één keer werd ze er wijzer van. Ze trekt gefrustreerd het lint over haar hoofd en rent naar haar dochter. Als Eva de stem van haar moeder hoort, komt ze uit haar shock, staat direct op en valt in haar armen. Dit is ook het moment waarop ze breekt en in tranen uitbarst. Met haar gezicht dicht tegen de jas van haar moeder gedrukt, komt het besef weer terug. Het verschrikkelijke beeld doemt weer op. ‘Het is papa. Ik heb papa gevonden,’ komen de woorden met snikken en stoten over haar lippen.

4.

Vanaf een afstand ziet ze hoe haar dochter ondervraagd wordt. Ze is ontzettend boos en vindt het niet kunnen dat Eva zo overspoeld wordt met vragen, nadat ze net uit haar shock komt. Hoe kunnen ze dit haar meisje aandoen? Zo kort nadat ze haar eigen vader heeft gevonden.

Het is belangrijk volgens de rechercheur: ‘Ieder klein detail kan het verschil maken. Alles wat we nu te weten komen, kan het traject versnellen.’ Nu ze zijn lichaam gevonden hebben, zijn er ineens veel vragen die wachten op een antwoord.

Toen zij daar zeven maanden geleden zelf om vroeg, kreeg ze zelfs een keer de wedervraag of haar man haar niet gewoon verlaten had. En daar was het uiteindelijk bij gebleven. Tot vandaag.

De schemer valt al in en het begint steeds kouder te worden. De buren verlaten stuk voor stuk de plaats van het delict. Eva’s moeder rilt en trekt de kraag van haar jas omhoog. Haar terrein komt weer tot rust, maar niets lijkt nog op het oude. Lag John al deze tijd zo dicht in haar buurt? Dat had ze niet voorzien, maar zijn aanwezigheid is weer teruggekeerd en drukt een zware stempel op haar gemoedsrust. Zelf na zijn dood lukt het hem nog om zijn ijskoude vinger op haar tekortkomingen te leggen. Ze kijkt om zich heen en slaakt een vermoeide zucht. Ze verlangt naar warmere dagen. Het is al eind april en nu pas begint de temperatuur te stijgen. Niet eerder verlangde ze terug naar Nederland, maar deze avond wel. Nu wil ze terug naar het vertrouwde, naar het bekende en naar de Nederlandse taal. In eigen woorden precies dat kunnen zeggen, of schreeuwen, wat je wil zeggen.

Die frustratie blijft Eva gelukkig bespaart. Die heeft een talent voor talen. Al is het pas twee jaar geleden dat ze hier kwamen wonen, Eva beheerst de taal alsof ze hier geboren is. Haar meisje. Haar lieve meisje. Alleen al voor haar is teruggaan naar Nederland geen optie. Eva was zo blij toen ze haar leven daar gedag kon zeggen. Eva is lief, zorgzaam, maar is te erg beschadigd en getekend door de wreedheden die haar zijn aangedaan. Hier, in een land zo’n 1500 kilometer van haar oude leven vandaan, zag ze voor het eerst blijdschap in de ogen van haar dochter. En dat is een taak van een moeder: je kind altijd beschermen en ervoor zorgen dat het gelukkig is. Koste wat het kost.

Ze dwaalt in gedachten af. Zelf had ze nooit echt een goede relatie met haar moeder. De mantelzorg viel haar zwaar, mede omdat ze haar passie – koken en haar droom om een eigen restaurant te beginnen – daarvoor aan de kant moest zetten. Haar moeder was ziek, ook van geest. Haar plotselinge dood maakte dat ze het verleden, zowel letterlijk als figuurlijk, wilde begraven en ervoor koos om helemaal opnieuw te beginnen. Diep in haar hart wist ze dat ze wilde scheiden. Dat helemaal opnieuw beginnen het beste zou zijn, maar John had het nooit toegelaten dat ze met zijn dochter naar een ander land zou verhuizen. Dus had ze besloten dat deze nieuwe stap, niet alleen Eva en haar goed zou doen, maar ook goed zou zijn voor hun relatie. Het werd al snel duidelijk dat Noorwegen, het land waar ze met plezier tijdens vakanties verbleven, hun thuisland ging worden. De droom werd echter een nachtmerrie door de verdwijning van John.

Ze kijkt in de verte naar het dichtstbijzijnde huis. De vrouw, die daar samen met haar broer Rick woont, spreekt als enige in de buurt Nederlands en tot ongeveer zeven maanden geleden kon ze met haar haar gevoelens, verdriet en geheimen delen. Dit kwam haar duur te staan. Trudy kan vandaag de dag beter naar de naam Trut luisteren.

Ze heeft inmiddels vernomen dat Trut het gegil van de meiden ook had gehoord. Dat ze naar ze toe was gesneld en dat ze direct de politie had gebeld. Hoe ironisch kan het zijn.

In een kamer in de woning wordt het licht aangedaan en de gedaante van de vrouw blijft even bij het raam stilstaan en kijkt haar richting op. Vervolgens sluit ze het gordijn.

‘Ja, maak jij je vooral onzichtbaar. Ik sta niet in voor mezelf als ik je nog langer zie. En daarmee ook die broer van jou,’ fluistert ze met haar kiezen van woede op elkaar geklemd en met een blik die kan doden.

5.

‘Weet u genoeg? Ik ben ontzettend moe en heb verschrikkelijke hoofdpijn.’ Eva trekt de deken nog strakker om zich heen.

Haar twee vriendinnen zijn inmiddels naar huis. Hoe snel kan een leuke middag omslaan. Het was zo’n fijn moment dat een spel van vroeger gespeeld werd en ze zo een stukje dichterbij elkaar konden komen. Hoe goed ze de taal ook spreekt, ze voelt zich toch nog steeds anders en ze durft er niet op te vertrouwen dat ze echt vriendinnen heeft. Altijd blijft ze op haar hoede, maar deze dag voelde ze zich een van hen en was het zoals het haar hele leven al had moeten zijn. Wanneer ze haar twee vriendinnen de auto van hun ouders ziet instappen en het erf afrijden, voelt ze de afstand juist groter worden.

‘Eigenlijk is er maar één vriendin die ik nu wil spreken,’ denkt ze hardop. Ze kijkt langs de agent die voor haar staat naar de twee schuurtjes iets lager gelegen op hun heuvelachtige stuk grond. De schuurtjes staan op de scheidingslijn tussen hun grond en dat van de buren. Een gevlochten dikke houtwal geeft de scheiding goed weer. Maar deze duidelijke scheiding tussen twee stukken grond, de barricade tussen twee families, kan niet voorkomen dat de twee vriendinnen onafscheidelijk zijn.

Eva blijft naar de schuurtjes staren in de hoop een glimp van haar beste vriendin op te vangen. Waar ben je toch? vraagt ze zich af. We zijn er altijd voor elkaar. Al vanaf onze eerste ontmoeting. Onze eerste échte ontmoeting dan, want ik had je al veel vaker gezien. Ik zag je lopen als je het huis verliet, maar ik durfde geen gesprek met je aan te gaan. Ook niet als ik je in de supermarkt zag, druk aan het werk, dan voelde ik me extra bezwaard om je te storen. Tot die ene dag dat mijn vader verdween en de dag dat twee families geen woord meer met elkaar wilden delen. Toen zei jij mij eindelijk gedag. Dus Amy, waar ben je? Ik heb je nodig.

‘Eva? Eva, hoor je me?’ De rechercheur haalt haar terug uit haar gedachten. ‘Het is genoeg voor vandaag. Als je nog iets te binnen schiet, bel me dan direct. Oké?’