De tranen van de eenhoorn

De tranen van de eenhoorn

Ronald van Assen

De tranen van de eenhoorn

Ronald van Assen

1e druk november 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

ISBN 978-94-93157-90-3

ISBN E-Book 978-94-93233-06-5

NUR 285/334

©2020 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Wie in het duister wandelt,

en hopeloos verdrinkt in smarten,

liefde en magie,

verlicht de donkerste harten.

Koningin Forestra

Deel 1 Sluiers van het kwaad

1

Linda slaat de voordeur met een klap achter zich dicht. Haar jas is doorweekt. Druppels tikken zachtjes op de houten vloer en vormen daar een beginnend plasje water. Buiten giert de wind als een roedel huilende wolven. Binnen is het behaaglijk warm. Haar lange blonde lokken hangen slap op haar schouders, nat van de regen. Ze plukt er een blaadje uit.

‘Linda, ben jij dat?’

‘Ja, tante Sofie.’

Hoofdschuddend verschijnt tante Sofie in de deuropening. ‘Was toch met de bus gegaan. Je wist dat er regen op komst was.’

‘Ik had niet verwacht dat het zo tekeer zou gaan. En het nadeel van de bus is dat ik eerst twintig minuten moet lopen vanaf het dorp naar hier. Met die wind heeft een paraplu geen zin. Dan had ik er langer over gedaan en was ik uiteindelijk net zo nat geworden.’

‘Trek snel je natte kleren uit en kom dan naar de keuken. Ik maak warme chocolademelk voor je.’

Linda rent met twee treden tegelijk de trap op naar haar slaapkamer en kleedt zich snel om.

‘Hoe ging het vandaag?’ vraagt tante Sofie als ze even later met een kom dampende chocolademelk in de keuken zitten. De zoete geur van cacao vult de ruimte. Tante zit op haar vaste plek in de schommelstoel. Je kunt haar zo uittekenen op haar stoel; in haar fleurige rok met felle kleuren, samengesteld uit willekeurig over elkaar heen genaaide lapjes stof, haar grijze gebreide vest en het kersenkleurige haar dat meestal in de war zit.

‘Het was te doen. Biologie was leuk, de rest was saai.’

Linda zit op haar vaste stoel, dicht bij de potkachel. De keuken is niet groot. De inrichting is een tikkeltje gedateerd. De vloer is voorzien van zwart-witte stenen, compleet met de nodige barsten en putjes. De keuken heeft nog een granieten aanrechtblad met daaronder crèmekleurige houten kastjes en beschikt over meerdere ingebouwde voorraadkasten, voorzien van deuren met ruitjes erin. Tante stookt houtblokken in de potkachel die ze zelf in het bos zoekt. Het mooiste van alles zijn de planken met daarop de glimmende koperen potten en pannen, alsof ze rechtstreeks uit een museum komen.

Het maakt Linda niets uit, het is erg knus. Ze woont al haar hele leven in het gezellige, oude huisje in het bos. Een klein houten huis, verscholen tussen de bomen. Het is niet ruim, maar groot genoeg voor twee personen.

Haar ouders heeft ze nooit gekend. Die zijn vrij snel na haar geboorte overleden. Tante Sofie ving haar destijds op en ze woont er nog altijd. Het is de enige familie die ze heeft, maar ook weer niet. Het is niet haar echte tante. Tante Sofie is de kraamhulp die bij haar geboorte aanwezig was. Ze heeft Linda opgevoed, alsof het haar eigen kind is. Hoe het precies is gegaan, weet ze niet. Ze zal tante daar later eens naar vragen.

Ze heeft een heerlijk leven hier aan het Lommerpad in Woudenveld. Je kunt hier uren wandelen in het bos. Elk jaargetijde geeft het bos een unieke glans. In de lente ruikt het naar dauwdruppels, die bij het ochtendgloren van de jonge blaadjes vallen. In de herfst is het een veelkleurig pallet, zoals die van een schilder. In de winter als er sneeuw ligt, is het een wonderlijk landschap, waarbij elk zuchtje wind de vlokken door de lucht laat dansen. In de zomer is het heerlijk koel tussen de bomen. Ze wil hier haar hele leven blijven wonen en tante helpen in haar moestuin of praten met de dieren in het bos. Niet zomaar praten, zoals je tegen een voorwerp kunt doen dat toch niets terugzegt, maar echt praten. Linda praat met de dieren, ieder soort heeft zijn eigen taal.

Ondanks dat Linda verder geen familie heeft, is ze niet eenzaam. Haar twee beste vriendinnen wonen dichtbij. Rechts op nummer één woont Masha en links op nummer vijf, Miranda. Ze kent ze al van kinds af aan. Ze weet niet beter of zij waren er. Masha Druipsteen, de knappe zwartharige met de warme, donkere stem en Miranda Zweersel, het mollige roodharige meisje met de sproetjes. En zij, Linda met het lange blonde, bijna witte haar. Ze vormen een mooi stel.

Ze doen alles samen. Ze gingen gezamenlijk naar de basisschool in Woudenveld en zitten momenteel bij elkaar in de klas op het voortgezet onderwijs in de stad. Gelukkig volgen ze dezelfde studie. Ze moet er niet aan denken om niet meer samen op school te zitten. Elke dag fietsen ze bijna drie kwartier vanaf het dorp naar de grote stad. Het is een mooie rit door een schilderachtig, bosrijk landschap. Vandaag is het vooral een heel nat en onstuimig landschap. De wind loeit rond het huis, als een groep op hol geslagen fluiten.

‘Over een kleine twee weken is het zover.’

Linda schrikt op uit haar gedachten. ‘Wat is er zover?’

‘Nog een kleine twee weken en dan is het drie november. Dan word je achttien.’

‘Oh, daar ben ik niet zo mee bezig.’

Het maakt haar niet uit of ze nu zeventien, achttien of twintig is. Haar vriendinnen hebben het er ook steeds over. Het lijkt wel alsof zij jarig zijn in plaats van haar. Ze zijn al weken opgewonden. Als ze maar niet stiekem een surpriseparty voorbereiden.

‘Je gaat het toch wel groots vieren? Je wordt tenslotte maar één keer in je leven achttien.’

‘Nou ja, groots … Ik nodig Masha en Miranda uit met hun ouders. Meer vrienden heb ik niet en een klein clubje is gezellig. Ik vind het niet bijzonder. Of ik nu zeventien of achttien ben, veel verschil maakt het niet.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt.’ Een bijna onhoorbare zucht ontsnapt tussen haar lippen.

‘Hoe bedoelt u?’

‘Sorry. Wat zeg je, Linda?’

‘Waarom hoopt u dat ik gelijk heb?’

‘Let niet op mij. Mijmeringen van een oude ziel.’

Wanneer ze haar chocolademelk op heeft, verdwijnt Linda naar haar kamer om huiswerk te maken.

Als ze ’s avonds in haar bed ligt, waait het nog steeds. De wind maakt een hoog, schel fluitend geluid wanneer een windvlaag met de oude dakpannen speelt. Het dak kraakt, takken breken af en belanden op het dak.

Ze heeft een gezellige slaapkamer. In het schuine dak zit een uitbouw met daarin een klein raam. Wanneer ze op de vensterbank zit, kijkt ze vanaf haar kamer zo via de voortuin het tuinpad in. In de verte staat een lantaarn. Daar is het Lommerpad. Hun huisje is vanaf de weg niet te zien, tenzij je precies weet waar je moet kijken. Het tuinpad slingert door het bos. Hoge rododendrons versperren het zicht.

Als kind was het een mooie plek om je te verstoppen.

Ze hebben veel in de tuin gespeeld toen ze klein waren. Ze herinnert zich goed de eerste keer dat ze zich onder de rododendrons verstopte en tante haar niet kon vinden.

‘Wil je me nooit meer zo laten schrikken. Ik dacht dat ze je meegenomen hadden,’ huilde tante.

Wie of wat haar dan had moeten meenemen, begrijpt ze nog steeds niet. Ze is dat angstige gezicht van tante nooit vergeten. Ze heeft er later naar gevraagd, maar tante deed dan net of ze er niets meer van wist.

‘Heb ik dat echt gezegd? Ik denk dat je het verkeerd hebt verstaan, lieverd,’ was steevast haar antwoord.

Haar gedachten nemen de vrije loop. Denkend aan de leuke momenten, die ze in het bos heeft beleefd met Masha en Miranda, valt ze in slaap.

Ze wordt met een schok wakker. Het is helemaal donker. De wind is gaan liggen. Het enige geluid wat ze buiten hoort, is het krassen van een kraai. Ze kijkt op haar wekker. Het is bijna twee uur.

Hoort ze stemmen beneden? Heeft tante bezoek? Midden in de nacht? Ze spitst haar oren. Ja, ze hoort het goed. Er praten mensen. Ze kan niet verstaan wat ze zeggen. Het klinkt mysterieus op dit late tijdstip.

Linda stapt uit bed en opent voorzichtig de slaapkamerdeur. Vanuit het trapgat komt licht. Ze sluipt de trap af naar beneden, heel voorzichtig, want de oude treden kraken snel. Een paar keer blijft ze stil op haar tenen staan. Vanuit de woonkamer hoort ze duidelijk meerder stemmen. Ze fluisteren geheimzinnig. Ineens stopt het.

‘Ik denk dat we bezoek hebben.’

Hoe kan ze haar hebben gehoord? Ze heeft bijna geen geluid gemaakt.

De woonkamerdeur gaat open. ‘Goedenacht, speel jij voor luistervink?’

‘Ik hoorde stemmen en ik ben nieuwsgierig wie er op bezoek is op dit uur.’

In de woonkamer zitten de ouders van Masha en Miranda. Ze kijken als kinderen die net door hun moeder betrapt zijn bij het stelen uit de snoeptrommel. Tante doet alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat de families Druipsteen en Zweersel midden in de nacht op bezoek zijn.

‘Ga naar bed. Als we je wakker hebben gemaakt, dan spijt mij dat. We hebben geprobeerd zo zachtjes mogelijk te praten.’

‘Wat moeten jullie midden in de nacht bespreken dan?’

‘Dat kom je snel genoeg te weten.’

‘Jullie zijn toch niet iets aan het voorbereiden voor mijn verjaardag?’

‘Ah, nu heeft ze het geraden,’ roept moeder Druipsteen vanuit de woonkamer.

‘Ga naar bed en probeer verder te slapen.’ Tante duwt haar langzaam richting de trap. ‘Morgen moet je weer naar school en anders ben je veel te moe.’

Ze gaat met frisse tegenzin naar haar kamer. Door de dichte deur van de woonkamer hoort ze haar tante. ‘We moeten extra voorzichtig zijn.’

2

De volgende ochtend wil tante niets over het nachtelijke bezoek vertellen. ‘Als het voor jouw oren bestemd was, hadden we je er wel bij gevraagd.’

De laatste weken doet ze vreemd en houdt ze Linda in de gaten. Ze is de laatste tijd bijna constant thuis.

‘Kijk uit voor vreemden,’ zei ze afgelopen zomer toen er een onbekend persoon aanbelde, die met een lekke band op het Lommerpad stond. Het was niet eens Linda die open deed.

‘Tante, ik ben bijna achttien hoor.’

‘Ja, daarom,’ was het geheimzinnige antwoord. Haar groene ogen hadden Linda streng aangekeken. Ogen vervuld van liefde, maar ook vol van angst.

Linda fietst samen met Masha en Miranda naar school. Het weer is vandaag een stuk beter dan gisteren. De wind heeft de nodige sporen achtergelaten. Overal liggen grote hopen afgewaaide bladeren, hier en daar aangevuld met afgebroken takken.

‘Wat deden jullie ouders vannacht bij ons thuis?’

Masha en Miranda kijken haar verbaasd aan.

‘Weten jullie dat niet? Vannacht hoorde ik praten. Jullie ouders waren bij ons in de woonkamer, samen met mijn tante. Het was al twee uur.’

‘Ik heb geen idee,’ zegt Miranda.

Ook Masha schudt haar hoofd.

‘Ze zijn toch niet stiekem iets aan het voorbereiden voor mijn achttiende verjaardag?’

‘Dan hadden wij het wel geweten,’ antwoordt Masha. ‘Wat gek, ik ga vanmiddag uit school meteen vragen waarom ze bij jou thuis waren vannacht. Hebben jullie trouwens goed geleerd voor de geschiedenis repetitie van vandaag?’

‘Dat is een makkie.’

Linda knikt instemmend.

‘Oh, dus ik ben zeker weer de enige die het wél moeilijk vindt.’

Een grote zwarte kraai vliegt plotseling krijsend over hun hoofden. Hij scheert rakelings langs Linda. ‘Daar heb je weer zo’n rotbeest.’

‘Hoezo weer?’ vraagt Miranda.

‘De laatste dagen zitten er meerdere bij ons thuis in de bomen. Ze vreten alle pinda’s op die ik voor de meesjes heb opgehangen. Zelfs als je een tak naar ze gooit, blijven ze zitten. Heel brutaal. De andere vogels durven niet meer dichterbij te komen.’

Masha en Miranda kijken elkaar aan en gaan dichter naast Linda fietsen, alsof ze haar willen beschermen.

‘Niet zo dichtbij, meiden. Straks raken we elkaar en vallen we om. Het is maar een kraai hoor.’

Als ze van school naar huis fietsen, staat er helaas voor de meiden wederom een stevige tegenwind. Linda is de kraaien en de repetitie geschiedenis vergeten. Morgen is het vrijdag. Nog een dagje school en dan is het herfstvakantie. Ze heeft geen hekel aan school, maar vrij zijn is altijd net iets leuker.

Wanneer ze bij het Lommerpad aankomen, gaan de twee vriendinnen met Linda mee.

‘Ik hoef geen escorte naar huis hoor.’

De twee meiden kijken ernstig en speuren met hun ogen de omgeving af.

‘We willen iets aan je tante vragen,’ zegt Masha.

‘Ja, iets over je verjaardag,’ valt Miranda haar bij. ‘Jij mag het dus niet horen.’

Thuis hangt Linda haar jas aan de kapstok en loopt de keuken in. Tante Sofie zit in haar schommelstoel. Op tafel staan vier bekers chocolademelk.

‘Hoe weet u dat Masha en Miranda mee zouden komen?’

Tante lacht geheimzinnig.

‘Hup, de keuken uit jij,’ zegt Masha. ‘Wij willen wat bespreken met tantetje. Neem je chocolademelk maar mee naar je kamer.’ Ze duwt Linda de gang in en sluit de deur.

Linda loopt de trap op naar boven. Halverwege maakt de nieuwsgierigheid zich van haar meester. Zachtjes sluipt ze terug en legt haar oor tegen de keukendeur. Binnen hoort ze gefluister. Ze kan alleen flarden horen.

‘… ze heeft de kraaien gezien …’

‘… koste wat het kost …’

‘… hoelang gaat het nog goed …’

Plotseling vliegt de deur met een zwaai open.

‘Daar is onze luistervink weer,’ zegt tante boos. ‘Wat heb je gehoord?’

‘Eigenlijk niets,’ liegt Linda. Ze schrikt van de strenge ogen van haar tante. Haar vriendinnen kijken boos haar richting uit.

‘Ben je zo nieuwsgierig wat we met je tante over je verjaardag bespreken?’ zegt Masha. ‘Wij weten voldoende, tante Sofie.’

De twee meiden verlaten het huis en Linda loopt vol van schaamte de trap op. Ze voelt de blik van haar tante in haar rug prikken.

Ze laat zich met een plof op haar bed vallen. Moeten ze maar niet zo stiekem doen, dan krijg je dat ze gaat afluisteren. Ze wiebelt met haar benen over de rand van het bed. De kastdeur staat op een kiertje. Ze ergert zich eraan. Ze ergert zich aan alles op dit moment. Dat geheimzinnige gedoe ook.

Ze loopt naar de kast en wil hem sluiten. Het lukt niet. Er zit iets tussen. Ze opent de kastdeur, een harde gil ontsnapt uit haar mond. In de kast zit een afzichtelijk mannetje. Hij is niet groter dan een halve meter, groengrijs van kleur, heeft grote voeten en lange hangende oren. Zijn enigszins uitpuilende ogen staan een beetje scheel en kijken haar smekend aan. Het ventje draagt iets wat lijkt op een veel te groot hemd, bruin van kleur. Hij ziet er te vies uit om beet te pakken.

Linda rent haar kamer uit naar beneden, de keuken in. Het mannetje rent achter haar aan. Zijn korte beentjes hebben moeite met de grote traptreden.

‘Tante Sofie, tante Sofie, er zit een lelijke enge trol in mijn kast!’

Haar tante blijft rustig in de schommelstoel zitten. ‘Je hebt Smorgy ontmoet?’

Linda duikt angstig achter de schommelstoel. ‘Haal die vieze trol weg!’

‘Smorgy, waarom laat je haar zo schrikken. Ik wist helemaal niet dat je er was.’

Het mannetje stampt boos met zijn voeten op de keukenvloer. ‘Smorgy is geen trol. Smorgy is een smorgel. Prinses Ginerva is helemaal niet lief voor Smorgy. Arlana heeft gelogen.’

Linda kijkt haar tante vol verbazing aan. ‘Ken jij dit vieze beest?’

Die woorden maken Smorgy nog bozer en verdrietig. Hij begint heel hard te huilen. ‘Smorgy wil alleen maar lief zijn. Smorgy komt prinses Ginerva waarschuwen.’

‘Het is al goed,’ troost tante Sofie hem. ‘Ze weet niet wie jij bent. Ze weet nog van niks.’ Met haar rimpelige hand aait ze Smorgy zachtjes over zijn hoofd.

‘Wat weet ik nog niet? Wat gebeurt hier? Wat is dit voor raar mannetje en waar heeft hij het over?’

‘Ik denk dat het tijd wordt om je iets te vertellen. Ik wist dat deze dag een keer zou komen, alleen dat het zo snel zou zijn, had ik niet verwacht. Ik had je rustig willen voorbereiden. Het is niet anders. Ga zitten en luister. Misschien dat je niet alles meteen begrijpt, maar probeer rustig te luisteren.’

Linda kruipt langzaam achter de schommelstoel vandaan en loopt naar de keukentafel. Ze houdt haar blik op het vreemde wezen gericht. Grote onschuldige ogen kijken terug. Een verkeerde beweging van dat rare gedrocht en ze is weg. Heeft dat enge beest iets te maken met die geheimzinnigheid van de afgelopen weken? Waar kent tante hem van? Ze heeft nog nooit zoiets vreemds gezien.

Ze schuift behoedzaam de keukenstoel een stukje opzij en gaat erop zitten. Smorgy staat naast tante. Hij houdt zijn hoofd iets schuin.

‘Dit is Smorgy. Hij ziet er in jouw ogen misschien vreemd uit. Geloof me, het is een van de knapste smorgels die ik ken.’

Linda trekt een vies gezicht. ‘Zijn er dan meer zoals hij? Waar komt hij vandaan? Ik heb er nog nooit van gehoord. Wat komt hij hier doen? En waarom zit hij in mijn kledingkast?’

‘Dat zijn een heleboel vragen in één keer. Misschien kan Smorgy die laatste vraag zelf beantwoorden?’

De ogen van het mannetje beginnen te stralen. ‘Smorgy is gekomen om prinses Ginerva te waarschuwen. Smorgy wil niet dat ze prinses Ginerva pijn doen. Smorgy wil haar beschermen.’

‘Dank je, Smorgy,’ zegt tante. ‘Dat is duidelijk.’

Smorgy glundert.

‘Ik snap er niets van. Wie is prinses Ginerva?’

Tante vouwt haar handen tot onder haar kin. ‘Jij. Jij bent prinses Ginerva.’

Linda kijkt haar tante niet begrijpend aan. ‘Ik ben Linda. Linda Loofhout van het Lommerpad in Woudenveld.’

‘Dat klopt. Hier ben jij Linda, maar je bent ook prinses Ginerva. En binnen niet al te lange tijd zul je regeren over Amarena.’

3

Het drietal zit in de keuken. Linda staart voor zich uit. Ze probeert het te begrijpen. Is zij een prinses? Wat doet ze dan hier? Waarom is ze niet in een paleis opgegroeid? Waar ligt Amarena? Ze heeft er nog nooit van gehoord.

Het is tante die de stilte verbreekt. ‘Linda, ik snap dat dit een vreemd verhaal voor je is en rauw op je dak valt. Om te begrijpen wie jij bent, moeten we achttien jaar terug in de tijd.’

Linda knikt afwezig.

‘Achttien jaar geleden ben jij geboren in het paleis van Amarena, de hoofdstad van een verborgen deel van de aarde dat Invisia heet. Je zult het op geen enkele kaart vinden. Je kunt er niet zomaar komen.’

‘Waarom ben ik dan hier bij u en niet in Amarena?’

‘Omdat het daar niet veilig voor je was. Vrij snel na je geboorte heeft de Raad besloten je te verbergen tot je oud genoeg bent om de troon te bestijgen. Het was een droevig besluit, het kon niet anders. Het was te gevaarlijk om in Invisia te blijven.’

‘Hoe ben ik dan bij u terechtgekomen?’

‘Ik heb je meegenomen naar Woudenveld.’

‘Heeft u mij meegenomen? Dat kan toch niet. U woont hier.’

‘Ik ben hier destijds met jou komen wonen. Je was slechts een paar weken oud. Ik ben opgeleid als protector, een geheim elitekorps in dienst van de koninklijke familie. Het is mijn taak je te verbergen en indien nodig te beschermen. Desnoods met mijn leven, tot je oud genoeg bent om terug te keren naar Invisia.’

Linda schudt ongelovig haar hoofd. ‘Waar moet ik dan tegen beschermd worden?’

‘Tegen koningin Morissa uit Mockelburg.’

Linda schiet in de lach. ‘Sorry, tegen wie zegt u?’

‘Koningin Morissa. Zij regeert met harde hand over Mockelburg. Zij staat in heel Invisia bekend om haar wreedheden. Ze is een mockel. Een volk dat als twee druppels water lijkt op ons mensen. Ze zien er betoverend mooi uit, maar schijn bedriegt. Het enige waar ze in geïnteresseerd zijn, is geld en macht en dat proberen ze op allerlei manieren te verkrijgen. Daarom heeft ze het op jou voorzien.’

‘Waarom? Ik ken haar niet.’

‘Koningin Morissa heeft een dochter, Ciardha. Ze is van jouw leeftijd en Morissa wil haar op de troon van Amarena. Als dat lukt, heeft ze de macht over heel Invisia. De mensen in Amarena zijn daar doodsbang voor. Ze weten wat er gebeurt als Ciardha regeert. Ze is net zo wreed als haar moeder.’

Smorgy piept en rilt van angst. Tante Sofie legt haar hand op zijn schouder.

‘Smorgy weet wat ik bedoel. Morissa heeft een hekel aan smorgels. Ze neemt ze gevangen en maakt er slaven van of doet er veel ergere dingen mee. Alleen in Amarena en omgeving zijn de smorgels veilig.’

Linda staat op en loopt naar het keukenraam. ‘Vindt u het heel erg als we even stoppen. Het is nogal wat. Vanmiddag was ik gewoon Linda. Ineens blijk ik een prinses te zijn uit een land waar ik nog nooit van gehoord heb en is er een koningin die me om zeep wil helpen. Het lijkt wel een sprookje.’

‘Was het dat maar,’ verzucht tante Sofie. ‘Als je eens wist hoezeer ik tegen dit moment heb opgezien. Ik heb je zien opgroeien tot wie je nu bent, een leuke spontane meid en dan de gedachte dat ik eens op een dag …’

Smorgy doet een stap naar voren en draait zich om naar tante Sofie. ‘Arlana niet boos worden. Smorgy heeft honger. Heeft Arlana misschien wat lekkere snuggers voor Smorgy?’ Hij likt met zijn tong langs zijn lippen.

Linda kijkt van tante Sofie naar Smorgy en weer terug. ‘Waarom noemt hij u Arlana? En wat zijn snuggers?’

‘Smorgy kent mijn echte naam. Ik heet Arlana. Voor jou ben ik tante Sofie en zo mag je me blijven noemen, maar officieel heet ik Arlana. En wat die snuggers betreft,’ gaat tante lachend verder, ‘die hebben we hier niet, Smorgy. Snuggers zijn grote sprinkhanen. Ze komen veel voor in de velden rond Amarena. De smorgels zijn er gek op en ze denken dat ze er slimmer van worden wanneer je ze eet.’ Tante Sofie geeft Linda een knipoog.

‘Er is nog wel een restje kippensoep,’ zegt Linda. ‘Wil je dat, Smorgy?’

Het mannetje danst door de keuken van vreugde. ‘Smorgy houdt van prinses Ginerva,’ roept hij uit. Hij springt naar voren en likt aan Linda haar schoenen.

‘Hé, houd daar mee op.’

‘Smorgy wil de schoenen van prinses Ginerva schoonlikken, want zij houdt van Smorgy.’

‘Je hebt hem kippensoep aangeboden,’ verklaart tante Sofie.

‘Ja, en dan. Daarom hoeft hij niet zo vreemd te doen.’

‘Wanneer smorgels elkaar kippensoep aanbieden, geven ze daarmee aan dat ze van elkaar houden. Als dank likken ze dan elkaars schoenen schoon, of elkaars voeten als ze geen schoenen aan hebben.’

Linda kijkt alsof ze met haar handen in een bak met glibberende wormen zit. ‘Sorry Smorgy, dat wist ik niet. Ik weet helemaal niets van jullie gewoontes af. Ik gaf je kippensoep, omdat je honger hebt.’

‘Houdt prinses Ginerva niet van Smorgy? Smorgy wil alles voor de prinses doen.’

‘Ik denk dat je best aardig bent. Maar ik ben een mens en jij bent een smorgel. Dat gaat niet samen.’

Smorgy laat zijn hoofd zakken en begint klaaglijk te huilen.

Linda knielt bij hem neer. ‘Luister eens, Smorgy. Voor mij is het heel verwarrend. Ik weet op dit moment niet wat ik moet denken. Mijn hele leven staat op zijn kop en ik heb tijd nodig om alle informatie te verwerken.’ Ze draait zich om naar tante Sofie. ‘Wie zegt trouwens dat ik wil regeren! Hebt u er wel eens aan gedacht dat ik dit niet wil? Dat ik gewoon Linda wil zijn en hier wil blijven. Ik ben hier gelukkig. Denkt u dat ik zomaar in mijn eentje naar een land ga dat ik totaal niet ken?’

‘Daar heeft de Raad rekening mee gehouden. Je gaat niet alleen naar Amarena. Je hofdames gaan met je mee.’

‘Mijn hofdames?’

‘Je moet begrijpen dat de Raad destijds alles, ondanks dat het snel en in het geheim moest, goed heeft voorbereid. Ze hebben protectors aangesteld om je te beschermen en twee hofdames gingen mee.’

‘Wie zijn die hofdames dan?’

‘Edana en Fenella, jij kent ze onder hun andere naam. Het zijn jouw vriendinnen, Masha en Miranda. Ze zijn samen met jou hier opgegroeid, zodat je er niet alleen voor staat.’

‘Komen zij ook uit Amarena? Waarom hoor ik dat nu pas. Konden jullie me niet eerder inlichten?’ Tranen wellen op. ‘Mijn hele leven is een leugen. Een grote leugen,’ schreeuwt ze. ‘Iedereen om mij heen weet wie ik ben, behalve ikzelf. Hoe kunt u tante. Hoe kunt u mij dit aandoen!’

‘We wilden je rustig voorbereiden, maar de zaken staan er slecht voor. Het was de bedoeling dat je hier beschermd zou opgroeien, je school zou afmaken en dat je daarna je verder zou bekwamen voor de troon. Ze is je op het spoor, Linda. Vanaf het moment dat de eerste kraaien verschenen, wist ik het. Het duurt niet lang meer voordat ze je komt halen. Je bent hier niet meer veilig. Je moet zo snel mogelijk naar Amarena. We kunnen je tijdelijk verdedigen, maar een grote aanval kunnen we niet weerstaan.’

Plotseling klinkt er een oorverdovend lawaai. Het dak kraakt. Het huis beeft op zijn grondvesten, alsof een aardbeving het bos teistert. Vanaf de trap komen kraaien aanvliegen. Kraaien met vurige ogen. Ze laten een hoog krassend geluid horen. Het gaat snel en voordat Linda het in de gaten heeft, landen ze op de houten vloer in de gang. Zo gauw hun poten de grond raken, veranderen ze in vrouwengestaltes. Ze zijn volledig in het zwart gekleed. Hun hoofden en gezichten zijn bedekt met veren en hun ogen gloeien kwaadaardig. Ze pakken een zwaard vanonder hun mantel vandaan, het metaal verspreidt een rode gloed.

Linda verstijft. Angst en wanhoop maken zich van haar meester.

Tante springt op, heft haar handen omhoog en mompelt iets. Vanuit het niets heeft ze een blauw vlammend zwaard in haar hand. Al die tijd staat Smorgy achter haar. De zwarte gedaantes komen dichterbij. Tante gaat breeduit voor Linda en Smorgy staan, het zwaard recht vooruitgestoken. Het lijkt een oneerlijke strijd, zoveel zwarte gedaantes tegen één vrouw. Dan vliegt de voordeur open. Masha, Miranda en hun ouders stormen naar binnen, allen met een blauw vlammend zwaard in de handen. Ze vallen meteen aan. Even zijn de zwarte gedaantes in verwarring, dan gaan ze in de tegenaanval. Het geluid van metaal op metaal klinkt. Vonken vliegen in het rond.

‘Naar de kelder, Linda,’ roept tante. ‘Je moet naar Amarena. Edana, Fenella, ga naar de flexor. Nu! Wij dekken de aftocht.’

Masha en Miranda grijpen Linda beet en trekken haar tussen het geweld mee naar de kelder. Smorgy hobbelt bang achter ze aan.

‘We kunnen mijn tante en jullie ouders toch niet achterlaten?’

‘Die redden zich wel,’ antwoordt Masha. ‘Het zijn getrainde protectors.’

Ze rennen de trap af naar de kelder. Onder het huis bevindt zich een kleine ruimte. De geur van schimmel en aarde dringt diep door in hun neusgaten. Er staat niet veel in; wat kisten met rommel en een paar oude meubels. In een hoek staat een grote spiegel met een kleed eroverheen. Miranda trekt het stuk doek van de spiegel. ‘We gaan door de flexor.’

‘Wat gaan we?’

Boven hun hoofden klinkt onophoudelijk het geluid van klinkende zwaarden.

‘Geen tijd voor uitleg. Dat komt straks wanneer we in Amarena zijn.’ Masha legt haar handen op de rand van de spiegel. ‘Reflexio Apertum,’ roept ze met luide stem. Het spiegelbeeld verdwijnt. De lijst begint te gloeien en een zwart vlak wordt zichtbaar.

‘Snel, er door.’ Miranda grijpt Linda beet en springt met haar naar voren, door de spiegel heen. Masha en Smorgy volgen. Zo gauw de laatste in de spiegel is verdwenen, stopt de lijst met gloeien. De spiegel doet weer wat hij hoort te doen, het spiegelbeeld weergeven van een zwarte gedaante met vlammend zwaard die langs de trap naar beneden komt.

4

‘Waar zijn we?’ Het drietal staat in een enorme zaal bij een wand vol spiegels. Linda kijkt haar ogen uit. Een immens hoog, houten plafond wordt op zijn plaats gehouden door zestien enorme zuilen. Acht zuilen aan de ene kant van de zaal en acht aan de andere. De zuilen zijn van een lichte kleur steen en versierd met afbeeldingen van dieren en fantasiewezens. Aan beide uiteinden van de zaal bevinden zich grote, boogvormige houten deuren voorzien van prachtig houtsnijwerk. Afbeeldingen van bomen en planten zijn tot in het kleinste detail aangebracht. Van dichtbij is de detaillering zo verfijnd, dat het net lijkt alsof de vegetatie al bloeiend in hout is veranderd. Hoewel er geen ramen zijn, is het licht in de enorme ruimte. Precies in het midden van de zaal staat een groot vierkant houten blok met op anderhalve meter hoogte vanaf de grond aan alle vier de zijden een boogvormige opening. Het doet Linda denken aan een informatiebalie die je op stations ziet. Het gevaarte is ruim drie meter hoog. Het heeft een rond dak dat lijkt op een paraplu. In elke opening zit een streng uitziende dwerg. Ze hebben een marmeren tafelblad voor zich met daarop een dik boek.

In de zaal is het een enorme bedrijvigheid. Er lopen mensen, dwergen en elfen rond. Ook smorgels en andere wezens die Linda nog nooit heeft gezien. Ze gaan de spiegels in of komen er juist uit.

‘Dit is de Centrale Flex. Vanuit deze plek kun je via de flexors naar elke bestemming reizen. Als je niet weet welke flexor je moet hebben, kun je het aan de dwergen vragen.’

‘Ze zitten daar om toezicht te houden,’ gaat Miranda verder. ‘Minderjarigen en smorgels hebben toestemming nodig om te reizen. Sommige flexors zijn beveiligd. Daar kan niet iedereen gebruik van maken, zoals degene waar wij net uitkwamen. Laten we hier niet te lang blijven. Straks zien de mensen ons en ik wil onze aanwezigheid graag geheimhouden.’

Miranda trekt Linda mee naar een andere spiegel, drie spiegels verderop. Ze legt haar handen op de rand: ‘Reflexio Apertum.’

De lijst begint ook te gloeien en het spiegelbeeld verdwijnt. ‘Stap er maar door. We gaan naar uw paleis, hoogheid.’

Linda weet niet wat ze ziet. Dit had ze nooit durven dromen. Wat is het hier prachtig en wat ruikt het lekker. Ze snuift de zoete, frisse geur op; als potpourri van bloemen op een zonnige lentedag.

Het viertal staat in een ovale ruimte. De wanden lijken van bergkristal en uit de muren komt zachte muziek. Zwakke blauwe lichtjes branden als toortsen in de muren waar ze een flauw schijnsel op de wand werpen. Vanuit openingen groeien varens naar beneden. In het midden van de zaal is een rond meertje. Boven het water hangen slierten mist en in het meertje, waar goudkleurige karpers zwemmen, groeien waterlelies. De zoete geur van de bloemen verspreidt zich door de ruimte en heeft de verkwikkende werking als van een rustgevend warm bad na een vermoeiende werkdag.

‘Wat is het hier mooi. Is dit mijn paleis?’

‘Slechts een klein onderdeel. Dit is de Zaal der Visioenen. Via deze ruimte kom je bij onze slaapvertrekken. Alleen wij mogen hier komen en natuurlijk alle leden van de Raad.’

‘Dit vertrek is speciaal gemaakt om tot rust te komen,’ gaat Masha verder. ‘Een slimme truc van degene die het paleis ontworpen heeft. Om bij de slaapvertrekken te komen, moet je altijd via deze zaal. Hier ontspan je, voordat je gaat slapen.’

De ruimte heeft een betoverende uitwerking op Linda. Even is ze vergeten wat er bij tante Sofie in Woudenveld is gebeurd. Een serene rust daalt over haar neer.

Dan herinnert ze zich het weer. ‘Tante Sofie, we moeten haar helpen. En jullie ouders. We kunnen ze daar niet achterlaten.’

‘Ik denk niet dat jouw tante Sofie hulp nodig heeft. Heb eerder medelijden met haar aanvallers. Arlana is de meest gevreesde zwaardvechter onder de protectors.’

‘Wat zijn dat voor wezens die ons aanvielen?’

‘Dat zijn zwarte feeksen, speciale elitetroepen van koningin Morissa. Ze kunnen zich vermommen als kraaien en op die manier via het luchtruim bijna overal komen. Het is een van de duivelse creaties van Morissa om haar bevolking onder de duim te houden. Ze kennen geen genade en ze zijn vrijwel ongevoelig voor pijn.’

‘Toen de eerste kraaien verschenen, wisten we dat onze schuilplaats niet langer veilig was,’ gaat Masha verder. ‘Gelukkig waren we voorbereid op een aanval. Vandaar ons snelle handelen.’

‘Hoe weten jullie dit? Hoe weten jullie zoveel van Amarena? Ik heb er nog nooit van gehoord.’

‘Wij komen hier al regelmatig vanaf ons zevende jaar,’ zegt Miranda. ‘Onze ouders hebben ons vanaf het begin voorbereid op deze taak. Alles in het diepste geheim, omdat jij van niets mocht weten. Het was de enige manier om je verborgen te houden. Niemand in Invisia wist waar Arlana je naartoe had gebracht. Daarom moeten we nu extra op onze hoede zijn, hoogheid.’

‘Dat snap ik niet.’

‘Edana bedoelt dat er verraad in het spel is, hoogheid. Alleen de Raad weet waar je verborgen was. Iemand moet de schuilplaats verraden hebben, anders had Morissa je nooit gevonden.’

‘Laten we een ding afspreken. Jullie zijn voor mij gewoon Masha en Miranda en ik ben Linda. Geen ge-hoogheid.’