Aardling

Aardling

Rowan Merrin

Aardling

Rowan Merrin

1e druk november 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Vormgeving landkaart: Jeroen Mies

ISBN 978-94-93157-96-5

ISBN E-book 978-94-93233-09-6

NUR 334

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Charret-Lûd

boek een

1

Op Aarde

De fontein was altijd gortdroog geweest. Desondanks vond Samantha hem prachtig. Hij was klassiek, tweeënhalve meter hoog en hij had drie ronde, diepe bakken waarvan de grootste in het gras rustte. De randen waren versierd met kobaltblauwe steentjes, afgewisseld met goudkleurige, langgerekte schilderingen van mens, dier en bloem. Het fonteinbeeld, dat bovenop stond, had de vorm van een vrouw met een kruik op haar schouder.

Het was niet duidelijk waar de fontein vandaan kwam. Haar tante, Myrine, woonde haar hele leven in het huis en wist niet beter dan dat hij in de tuin stond. Roerloos. Gebroken.

‘Waar is het water?’ vroeg Sam als klein meisje.

‘Verborgen, ver onder de grond,’ antwoordde haar tante. ‘Het wil niet naar boven komen, wat ik ook probeer.’

‘Waarom niet?’

‘Vermoedelijk omdat het wacht totdat het tijd is om naar de Aarde te reizen.’

‘Waarom?’

‘Omdat het hier een opdracht te vervullen heeft. Net zoals jij en ik.’

‘En mama?’

‘En mama.’

‘En papa?’

‘Papa ook.’

‘Waarom?’

Ze schaterde zoals alleen haar tante dat kon. ‘Dat is een hele goede vraag, lieve Sam. Daar kan je alleen zelf achter komen. Het leven is een groot mysterie, net als de fontein en het water dat hij mist. Maar ik ben ervan overtuigd dat er een dag komt waarop je het water zal zien stromen. Op een dag zal hij ons met zijn gekletter verblijden.’

Toen Samantha ouder was, geloofde ze niet meer in dat bijzondere verhaal van tante Myrine. De pomp of de leiding van de fontein was vast kapot. Op haar aandringen liet tante het onderzoeken. Het duurde niet lang voordat de loodgieter lachend zijn gereedschap bij elkaar raapte. Het bleek dat de fontein zo oud was dat hij geen kunstmatige aandrijving had. De enige manier om het water erin te laten stromen, was door gebruik te maken van de zwaartekracht. Zonder een bassin, gekoppeld aan een buizenstelsel dat het water vanuit het bassin naar het fonteinbeeld zou brengen, was dat onmogelijk.

Sam besloot er geen aandacht meer aan te schenken. Als haar tante geen functionele fontein wilde, moest ze dat zelf weten. Toch bleef hij haar bezighouden. Inmiddels kende ze elke krul in de versiering, elke barst, elke donkere verkleuring of lichte verwering. Had ze altijd een fascinatie voor fonteinen gehad? Ze wist het niet. Dit was de enige fontein die ze goed kende. Wellicht had haar obsessie niets met fonteinen te maken, maar met het feit dat hij niet werkte. Dat kwam door haar moeder, een vrouw bij wie alles perfect georganiseerd was. Iets dat niet werkte, werd meteen gerepareerd.

‘Ach, Myrie,’ zei haar moeder minstens eens per jaar. Myrie was het koosnaampje voor haar tante. ‘Doet je fontein het nog steeds niet? Wanneer laat je hem repareren? Ik ken wel een mannetje die je ermee kan helpen.’

Waarop haar tante glimlachte en haar moeder afleidde met iets nieuws dat ze had gekocht. Meestal waren dat plantjes of schilderijen. Het gebeurde meer dan eens dat Sam op zo’n moment de tuindeur opengooide en naar buiten stapte. De tuin van tante Myrie was de fijnste plaats op Aarde. Omgeven door hoge struiken die het hele jaar groen waren. In de zomer kleurden de vele bloemen de tuin als een regenboog. Er was altijd wel een appel, peer of braam te plukken. Egels, ontsnapte konijntjes, eenden en allerlei soorten vogels bezochten de tuin graag. Tante Myrine was als een magneet voor zowel dieren als mensen. Iedereen mocht haar.

Voor Sam was er niemand met wie ze zo fijn kon praten als met Myrie. Over haar afgeronde managementopleiding, over haar zoektocht naar een functie die aansloot bij haar studie en over haar huidige baan als verkoopster in een kledingzaak, wat ze geestdodend werk vond. Of over haar relatie met Mark, een rechercheur-in-opleiding en een workaholic met wie ze inmiddels tien jaar samen was. Tien jaar! Het was angstwekkend hoe de tijd voorbij was gevlogen en hoe weinig hun leven was veranderd.

Ook had ze het met Myrie over haar droom om niets met haar diploma te doen en een andere richting te kiezen. Ze fantaseerde over een wereldreis en internationale bekendheid dankzij een beroep dat ze nog moest ontdekken, maar dat een passie in haar zou ontwaken die zo groot was dat ze niets anders nodig had. Alleen haar tante kende deze droom. Sam deelde hem niet met Mark, omdat zijn reactie voorspelbaar was.

‘Tuurlijk, Sam,’ zou hij roepen, om haar fantasieën met een lach van tafel te vegen.

Tante Myrine begreep haar. Als kunstenares had ze veel gereisd om van de besten te leren. Ze deed van alles: tekenen, schilderen, pottenbakken, beeldhouwen. Ze verkocht haar werken over heel de wereld. Totdat haar beste vriendin, Samantha’s moeder, een dochter kreeg waarover ze zich kon ontfermen. Eigen kinderen waren Myrie niet gegeven. Ze liet haar leven als wereldkunstenares varen en stopte al haar moederliefde in Samantha. Toen Sam dat voor het eerst hoorde, verklaarde ze haar voor gek.

‘Het is soms moeilijk om geen vast adres te hebben, Sam,’ reageerde haar tante. ‘Jouw komst was voor mij een goede reden om een thuis in Nederland te creëren en vanuit daar mijn kunst te verspreiden. Zo kon je moeder haar carrière een nieuwe impuls geven.’

Haar moeder was inderdaad een carrièrevrouw. Sam vroeg zich weleens af waarom ze een kind had gekregen. Dat was echter niet waar ze met Myrie over wilde praten. ‘Door mijn komst ben je in Nederland gebleven? Waarom niet door de komst van een levenspartner?’

Haar tante lachte haar vraag weg. Sam begreep er niets van. Myrine was een prachtige vrouw; slank, gracieus en met een liefde voor de meest vrouwelijke jurken en rokken. Ze kon heerlijk koken, was zorgzaam, creatief en ze had een geweldig gevoel voor humor. Welke man wilde haar niet? Toch had Sam haar in haar hele leven met niet één man gezien.

‘Een vrouw dan?’ had ze eens voorzichtig gevraagd.

Ook dat lachte haar tante weg. ‘Ik ben kunstenaar! Ik ben graag alleen met mijn werken. Waarvoor heb ik een partner nodig?’

‘Maar ben je niet eenzaam?’

‘Eenzaam? Ik zie je moeder elke week en daarnaast bellen we elkaar bijna dagelijks. Ik heb uitstekend contact met mijn buren. Mijn tuinman komt regelmatig een kop koffie drinken.’ Ze glimlachte. ‘Zelfs als ik alleen jou had, zou ik meer mensen om me heen niet nodig hebben.’

Sam en Myrie waren als twee handen op één buik. Sam dacht weleens dat ze zich schuldig moest voelen dat ze liever bij haar tante was dan bij haar moeder. Om direct daarna te beseffen dat haar moeder dit zelf had veroorzaakt door haar als kind wekelijks bij tante Myrine af te zetten. Sinds ze met Mark samenwoonde, bezocht Sam tante Myrine vaker dan ze haar moeder bezocht. Het huis van Myrine lag bovendien op de route van het werk naar huis. Het was een kleine moeite om haar auto daar te parkeren en te kijken of tante thuis was. Soms, als ze er niet was, liep Sam om het huis heen en opende de poort om de tuin in te wandelen en de heerlijke geur van gemaaid gras en lavendel op te snuiven. Haar blik viel vreemd genoeg nooit als eerste op de felrode rozen, de witte tulpen of de blauwe hortensia’s. Het stenen gevaarte in het midden van het grasveld trok haar aandacht. Elke keer verwachtte ze dat het water uit de kruik zou gutsen, over de randen zou spuiten en plassen in het gras zou achterlaten. Het voelde zoals die keer dat ze haar telefoon was verloren. Tegen beter weten in bleef ze denken dat ze het zag op de plaats waar hij hoorde te liggen, het dressoir dat van Marks oma was geweest, om elke keer tot de conclusie te komen dat hij er echt niet lag. Uiteindelijk had ze een nieuwe gekocht.

Helaas was het niet mogelijk om een nieuwe fontein te kopen, tenzij ze zelf geld inlegde dat ze niet had. Daarbij vroeg ze zich af of tante het zou waarderen. Zij had er tenslotte geen last van. Wel had Myrie meerdere keren een poging gedaan om hem met klimop te laten begroeien. Tevergeefs. Geen plant raakte het gesteente aan. Daarom had ze hem omringd met bloemen, die vreemd genoeg niet zo hoog wilden groeien dat ze boven de rand van de onderste bak uit kwamen.

‘Dat ding is betoverd,’ zei Sam een keer tegen Mark, terwijl ze in de tuin van de zon genoten. ‘Geen plant durft hem aan te raken. Dat is toch raar?’

‘Misschien is het gesteente met chemisch spul ingesmeerd dat planten afstoot,’ reageerde hij. ‘Erg slim, dan heb je ook geen last van onkruid of aanslag.’

Ze keek naar de verzorgde tegels onder haar voeten. ‘Onkruid krijgt geen kans met Myrie in de buurt.’

Mark sloot zijn ogen, zijn gezicht naar de zon gericht.

Sams blik dwaalde peinzend naar de fontein. ‘Mis je het niet? Het geluid van stromend water? Dat zou het compleet maken.’

‘Van mij mag het lekker stil zijn.’

‘Stil? Met al die geluiden van de straat? Met die Hollandse nummers van die asociale buurman op de achtergrond? Geef mij maar stromend water.’

Hij keek haar van opzij aan, één oog dichtgeknepen. ‘Dan doe je toch je oortjes in? Er is vast een nummer met stromend water te vinden. Dan zijn we allebei tevreden.’

Sam was helemaal niet tevreden. Ze kon toch niet oordopjes in doen, terwijl ze op visite was? Vanaf dat moment sprak ze met Mark niet meer over de fontein. In feite sprak ze er met niemand meer over. Voor de zoveelste keer probeerde ze haar obsessie te laten varen, ook al bleef ze verwachten dat de fontein eindelijk zou doen waarvoor hij ooit was gemaakt.

Deze dag ging het niet anders. Ze stapte via de tuindeuren van haar tantes huis de tuin in, half verwachtend dat er water uit de fontein zou stromen, terwijl ze wist dat hij kurkdroog was.

Haar gehoor merkte de verandering als eerste op. Ze registreerde het als een harde wind tussen de bladeren. Ze kon zich niet herinneren dat het zo hard waaide toen ze de auto uitstapte. Daarom ging haar blik dit keer als eerste naar de struiken en de lucht, alsof ze daar kon achterhalen hoe streng de wind was. Duizeligheid overviel haar toen ze haar blik liet zakken. Het geluid van haar tante, die achter haar aan de tuin in stapte, kwam als uit de verte.

‘Heb jij dit gedaan?’ wist Sam uit te brengen.

‘Wel heb je me nou,’ mompelde haar tante, en ze stak een glas wijn naar Sam uit. ‘Heb ik het niet gezegd?’

Sam pakte het glas niet aan. Ze dacht aan wat haar tante haar had verteld. Dat het water op een dag zijn weg naar boven zou vinden om hen met zijn gekletter te verblijden.

Die dag was aangebroken.

Haar hart bonkte sneller bij het zien van het water, dat uit de stenen kruik kwam, over de voeten van de vrouw stroomde en in de bovenste bak viel. De middelste bak zat al zo vol dat het water in dunne stralen over de randen heen gleed. Het was anders dan water uit de kraan. Voller, rijker en met een helderblauwe tint. Ze kreeg er dorst van.

Sam liep er langzaam heen, haar ogen gefixeerd op de blauwe steentjes, die door het water glansden. De gouden tekeningen leken licht te geven.

‘Samantha? Kom er niet …’

‘Wat bijzonder …’ onderbrak ze Myrine.

Met haar telefoon maakte ze er een foto van, die ze gelijk doorstuurde naar haar moeder. Je gebeden zijn verhoord! zette ze erbij. Lachend keek ze naar haar tante. ‘Waar komt dat water vandaan? Heb je toch een bassin laten aanleggen?’

Ze keek om zich heen, op zoek naar aanwijzingen. Haar tante had dit vast als verrassing gedaan. Ze wist dat Sam het moeilijk kon loslaten dat iemand de fontein tientallen jaren geleden had neergezet zonder hem aan te sluiten. De bloemen die haar tante rondom de fontein had geplant, stonden echter prachtig in bloei. Er was niet gegraven.

Sam trok haar wenkbrauwen op. ‘Hoe kan dit?’

Tante Myrine keek roerloos naar de fontein, het glas wijn in haar geheven hand. Ze had tranen in haar ogen. Sam kon niet uitmaken of dat uit verdriet of vreugde was. Ze wendde zich tot het water. Het was verleidelijk om het aan te raken op deze warme dag in juni. Ze reikte ernaar.

‘Stop!’ Myrine liep het gras op. ‘Stop. Ik zal … ik zal er iemand bij halen.’

Sam trok haar hand terug. ‘Denk je dat het gevaarlijk is?’

‘We kunnen beter het zekere voor het onzekere nemen.’ Myrine liep het huis in. ‘Raak het niet aan, Samantha!’

‘Wie ga je er dan bij halen?’

Ze kreeg geen reactie.

Hoe kon dat water gevaarlijk zijn? Het was gewoon water. Sam boog voorover en rook eraan. Ze rook alleen de bloemen die ernaast stonden.

Een spat in haar gezicht deed haar terugschrikken. Ze veegde hem vlug weg en keek naar het vocht op de huid van haar hand. Met haar wijsvinger raakte ze het aan. Het voelde als water, niet als bijtend zuur of iets dergelijks.

Al snel bevonden haar vingers zich in de stralen die uit de middelste bak vielen. Een blad gleed langs haar vingers naar beneden. Ze bukte, viste een paar losse bladeren uit de onderste bak en liet die naast zich op de grond vallen. Haar hand ging terug in het water. Het was zacht en koel. Waar kwam het toch vandaan?

‘Samantha, nee!’

Ze keek om naar tante Myrine, die over het gras naar haar toe beende. ‘Waar maak je je zo druk om? Het is gewoon water, niets aan de hand. Kijk maar.’ Ze liet zien hoe nat haar hand was zonder dat er iets vreemds gebeurde.

Myrie pakte haar arm vast. ‘Ik wil dat er iemand komt kijken hoe dit mogelijk is. Voordat we iets doen waar we spijt van krijgen.’

‘Spijt? Het is water! Het heeft eindelijk zijn weg naar boven gevonden, zoals jij altijd zei.’

‘Je weet niet waar dit water vandaan komt.’

Myrine trok haar aan haar arm naar achteren. Sam rukte zich los en stak haar hand opnieuw in het water. Een gevoel van loomheid overviel haar, terwijl druppels opspatten en haar arm bevochtigden. Het water golfde en draaide lichtjes. Ze probeerde haar hand eruit te trekken, maar er zat geen beweging in. Verbijsterd bewoog ze haar vingers en trok haar arm naar achteren. Haar hand bleef op dezelfde plek steken, alsof het wateroppervlak van beton was gemaakt.

Een onzichtbare kracht uit de fontein gaf een ruk aan haar hand en ze viel met een gil voorover, beide handen op de glibberige bodem.

Haar tante slaakte een kreet van schrik. ‘Sam, kom eruit! Dit is niet grappig.’

Het water klotste over haar armen heen. Uit alle macht probeerde ze omhoog te komen. ‘Dat … dat kan ik niet!’

Ze probeerde de paniek in haar stem te verbergen. Dit was gewoon een laagje water. Ze hield van water, ze had meerdere zwemdiploma’s. Ze voelde zich er veilig. Waarom was ze dan zo bang?

Het water golfde zo hoog dat het in haar gezicht spatte en als een klodder kauwgum in haar mond terechtkwam. Ze kon het niet uitspugen. Ze gebruikte al haar kracht om uit de fontein te komen, een gefrustreerde gil ontsnapte haar keel. Met wijd opengesperde ogen vocht ze tegen het water, dat steeds dikker werd. Het spatte in haar ogen, verblindde haar. Ze knipperde wild, maar haar zicht bleef slecht.

‘Myrie, help me,’ wist ze uit te brengen, half stikkend in het water. ‘Ik kan er niet uit.’

Het water kroop als slijm over haar armen omhoog. Het kleurde donkerder, goudkleurig. Binnen enkele seconden zat het in haar nek en voordat het haar kin had bereikt, zat het onder haar schoenen. Ze gleed uit en kwam languit in de fontein terecht. Snel draaide ze op haar rug en probeerde te gaan zitten. Er was niets waarmee ze kracht kon zetten. Haar hoofd werd langzaam onder water getrokken, meer gouden drab gleed haar mond in.

Ze keek naar haar tante, die handenwringend naast de fontein stond. ‘Myrie …?’

‘Het spijt me, Sam. Ik kan niet met je mee.’

Het spul in haar mond maakte het onmogelijk om te reageren. Sam slikte hevig om het weg te krijgen. Het gleed verder haar ingewanden in. Een traan kwam uit haar oog en werd verzwolgen door het goud. Het vormde een vliesje over haar ogen, waar doorheen ze zag dat tante Myrine op haar bleef neerkijken. Onbeweeglijk. Ze wachtte totdat Sam was verdronken.

Sam deed met al haar kracht een laatste poging om zichzelf boven water te krijgen. Haar spieren verslapten toen haar luchtpijp werd afgesloten. Ze kokhalsde, hoestte. Het had geen zin. Het had geen enkele zin.

Haar mond werd dicht geklemd, haar laatste beetje energie vervaagde en haar ogen vielen dicht. De laatste gedachte die door haar hoofd schoot, was dat ze geen afscheid had kunnen nemen van Mark en haar ouders. Ze had hun niet eens kunnen zeggen hoeveel ze van hen hield …

2

Haar wang gloeide. Waarom gloeide haar wang? Had iemand haar geslagen? Was ze gevallen? Een zoete bloemengeur verdreef haar paniek. Ze opende haar ogen en kneep ze gelijk stijf dicht tegen de felle lucht. Tranen stroomden langs haar slapen haar haren in.

‘Iada mekarnié uhril?’

Ze opende voorzichtig weer haar ogen. Een man met vuurrood haar en een sik in dezelfde kleur boog over haar heen. Hij glimlachte zijn tanden bloot. Had hij haar geslagen? Was dat waarom haar wang zo gloeide?

‘Iada mekarnié uhril?’ herhaalde hij.

Ze deed een poging overeind te komen, haar lichaam bijna zwaarder dan ze kon tillen en nat van het zweet. Wat was er met haar gebeurd? Wie was die man? Had hij … Had hij …?

Ze voelde vlug of ze haar kleding nog aan had. Dat had ze, precies dezelfde als die ze eerder die dag naar haar werk had gedragen.

Hij liet zijn sik door zijn hand heen glijden. ‘Ahn nié nieer rótori?’

‘Ik begrijp niet wat je zegt,’ bracht ze met schorre stem uit.

Steunend op haar elleboog, die wegzakte in de aarde, keek ze om zich heen. Ze bevond zich in het midden van een rond veld. Het gras was zo fel groen dat de kleur in haar ogen prikte. Om het grasveld heen groeiden bomen met golvende stammen. Mensen in luchtige kleding stonden met elkaar te praten.

De man met het rode haar stak zijn hand naar haar uit. Ze kroop achteruit. Hij lachte, pakte haar bij haar arm en trok haar overeind. Ze rukte zich los en struikelde naar achteren. Verbijsterd keek ze naar haar eigen benen. Ze voelden zwak, bevend.

De man stak zijn handen in de lucht. Hij zei meer woorden in die vreemde taal en riep naar de anderen. Ze negeerden hem. Alleen een jonge vrouw nam de moeite hun kant op te komen. Haar lange, zwarte haar had een blauwe gloed en zwierde heen en weer bij elke stap die ze door het hoge gras nam.

Sam viste haar telefoon uit haar zak. Tot haar opluchting had het water van de fontein hem niet vernield. Ze opende haar navigatie-app, maar ze had geen verbinding met internet. Vlug zocht ze het nummer van haar tante op en zag toen dat haar telefoon ook geen verbinding had met een netwerk. Ze vloekte zachtjes.

De roodharige man tikte haar voorzichtig op haar arm. Ze deinsde achteruit. Hij wees met zijn wijsvinger op zichzelf. ‘Paro.’

‘Paro?’

Hij knikte en wees naar de vrouw die nu naast hen stond en die Sam nieuwsgierig in zich opnam.

‘Jidy,’ zei hij.

De vrouw schonk haar een glimlach. Sam maakte duidelijk dat ze het begreep door naar hen afzonderlijk te wijzen en hun namen te zeggen. Hierna wees ze op zichzelf en zei: ‘Samantha.’

Jidy zei zachtjes een aantal keren haar naam, Paro deed dit hardop. Sam glimlachte om zijn accent en knikte. Had zij voor hen ook een accent wanneer ze hun namen uitsprak?

‘Do you speak English?’ vroeg ze.

De twee wierpen elkaar een blik toe.

‘English?’ vroeg ze nogmaals.

Paro fronste.

‘No English? Hoe kom ik dan te weten waar ik ben?’

Met een zucht draaide ze zich om. Een bulderende lach vloog over het veld en omringde haar als een tornado. In een flits zag ze een breedgeschouderde man tussen de mensen staan, die minstens een kop boven de anderen uitstak. Jidy liep op de groep af en wenkte haar. Aarzelend zette Sam een stap naar voren. Wie waren die mensen? Hun taal kwam haar niet bekend voor. Was het mogelijk dat ze zo ver van Nederland verwijderd was? Was ze zo lang bewusteloos geweest?

Ze zocht om zich heen naar iets wat haar meer kon vertellen. Ze werd alleen omringd door bomen en een aantal onbekende mensen. Het laatste dat ze in haar geheugen vond, was het water. Het dikke, gladde water … Ze huiverde.

Haar blik ving die van een vrouw, die haar in zich stond op te nemen. Ze stond buiten de groep. Haar donkere haren hingen in een lange vlecht op haar rug en kleurden mooi bij haar zilverkleurige, glanzende broek.

De vrouw glimlachte, haar lichtblauwe ogen bleven ernstig. ‘Hallo, Samantha.’

Sam fronste. Had ze haar eerder ontmoet? Ze kon het zich niet herinneren. Misschien op haar werk? Ze kreeg zoveel klanten, ze onthield niet alle gezichten.

Langzaam liep ze op de vrouw af. Haar benen voelden nog steeds onvast en ze voelde meerdere ogen op zich gericht, alsof ze als een gebochelde over het gras struikelde. Hun blikken deden haar licht in elkaar krimpen.

‘Mijn naam is Dalyrra,’ ging de vrouw verder. ‘Welkom in Charret-Lûd.’

Sam bleef staan. ‘Sorry? Waar ben ik?’

‘Ik leg het je zo uit. Ik zal eerst de anderen aan het werk zetten.’

Dalyrra gebaarde naar de schaduw onder een hoge boom. Sam nam voorzichtig plaats in het gras. Ze voelde de grassprietjes onder haar handen, breder dan thuis en zo zacht als veertjes. Dalyrra strekte zichzelf zo ver uit dat haar gebruinde buik zichtbaar werd van onder haar lichte shirt. Ze plukte een vrucht zo groot als een perzik uit de boom. Met een mes uit de riem van haar broek sneed ze de vrucht doormidden. De helft gaf ze aan Samantha, die hem bestudeerde. Hij had van binnen een donkerbruine kleur, alsof hij verrot was, en de weeïge geur was niet zo fris als van het fruit dat ze gewend was. Haar blik gleed naar Dalyrra, die neerplofte en een grote hap nam. Misschien was deze vrucht anders. Of misschien was rot fruit hier een delicatesse.

Ze bestudeerde de sappige binnenkant. Toen ze opkeek, zag ze dat Dalyrra haar indringend aankeek. Ze wilde niet onbeleefd zijn - wie weet wat deze mensen met haar zouden doen als ze er blijk van gaf dat ze hun goede smaak niet vertrouwde. Ze gaf Dalyrra een glimlach en nam een hapje. Een kleine explosie vulde haar mond. De smaak was zoet met een zuur randje. Zodra ze hem had doorgeslikt, bleef er een lichte tinteling op haar tong achter. Heerlijk!

‘Hoe heb je de poort gevonden?’ vroeg Dalyrra.

‘Poort?’ Sam veegde het sap van haar kin en beet op haar tong om te voelen of die er nog zat. Het enige dat ze in haar mond voelde, was een dikke, tintelende massa.

‘Naar Charret-Lûd. Er bestaan poorten tussen de Aarde en deze wereld. Drie daarvan zijn in Nederland. Welke heb jij genomen?’

‘Deze wereld? Waar heb je het over?’

Dalyrra zuchtte. ‘Charret-Lûd ligt niet op Aarde. Het is een andere wereld. Daar zijn we nu. Dus hoe ben je hier gekomen?’

‘Via de … uhm … de fontein in de tuin van mijn tante. Denk ik. Kan dat?’ Ze keek peinzend naar Dalyrra, die niet reageerde. ‘Het is raar, zo lang ik leef heeft hij geen water gegeven. Tot vandaag. Ik ging op visite bij mijn tante en toen stroomde het er ineens uit. Terwijl er geen leidingen zijn! Hoe is dat mogelijk?’

Dalyrra fronste. ‘Wat is de naam van je tante?’

‘My…’ Ze hield zichzelf op tijd tegen. Ze wist niet of ze deze mensen kon vertrouwen. Dalyrra zag er niet uit alsof ze blij was met haar komst.

‘Myrine?’ vroeg Dalyrra.

Sam keek haar sprakeloos aan. ‘Hoe weet je dat? Ken je mijn tante?’

Dalyrra’s blik dwaalde af. Ze staarde in het gras, spelend met het riempje van haar schoen. Op haar enkel zat een tatoeage, een cirkel met symbolen erin. Hij was niet sierlijk.

‘Ben ik via de fontein naar een andere wereld gereisd?’ vroeg Sam. ‘Dat heb ik niet expres gedaan. Ik raakte alleen het water aan en toen … toen greep het me vast. Ik vocht ertegen, maar dat hielp niet.’

Dalyrra schudde haar hoofd. ‘Hoe harder je je verzet, hoe langer het duurt en hoe pijnlijker het is. Dat heeft iedereen de eerste keer. Het kan zo een halve dag duren voordat je aan de andere kant bent.’

‘Ik dacht dat ik doodging.’

‘Het is alsof de gouden vloeistof je verstikt, maar ze vult juist je ingewanden op om je geheel mee te kunnen nemen.’

Ze vult je ingewanden op? Sam had geen idee wat ze zich daarbij moest voorstellen. Het voelde bovendien niet als een vloeistof; het was een dikke, plakkerige massa.

‘Ken je mijn tante?’ vroeg Sam nogmaals.

Dalyrra gooide de pit tussen de bomen en trok haar benen onder zich. ‘Niet echt.’

Sam ontweek haar lichtgroene ogen en tuurde naar de boomtoppen. Het idee dat ze droomde kon ze niet van zich afzetten. Maar een droom voelde niet zo levensecht. Wat als er daadwerkelijk een andere wereld bestond? Ze vroeg zich af of de autoriteiten ervan op de hoogte waren. Zouden ze haar arresteren zodra ze terug was op Aarde? Zouden ze haar verstoppen voor de rest van de wereld, zonder dat haar familie ooit te weten zou komen wat er met haar was gebeurd? Of zouden ze haar geheugen wissen en haar ergens in Niemandsland uit een zwarte auto met geblindeerde ramen en lederen bekleding gooien?

‘Waar ben ik precies?’

‘Zoals ik zei: in een andere wereld. Onbekend voor Aardlingen. Niemand op Aarde kent onze wereld nog, omdat de poorten een tijd geleden zijn gesloten.’

‘Iemand heeft ze weer geopend?’

‘Ja. De fontein in de tuin van Myrine.’

‘Wie?’

Dalyrra aarzelde een moment. ‘Dat weet ik niet.’

‘En wat is dit? Deze plek waar ik ben uitgekomen?’

‘De ontvangstpoort. Een van de zes, hoewel de andere vijf onklaar zijn gemaakt. Alleen hier komen de Aardlingen uit. Deze bestaat al honderden jaren.’

‘Jullie bewaken ze?’

‘Niemand hoeft ze te bewaken, omdat de poorten hermetisch gesloten horen te zijn. Charret-Lûd is een geheim dat met niemand gedeeld mag worden, Samantha.’

Sam keek naar de lucht, die dezelfde helderblauwe kleur had als tijdens een wolkeloze zomerdag op Aarde. ‘Wat is dit voor wereld?’

Dalyrra ging staan en plukte nog een vrucht uit de boom. ‘Daar zijn verschillende theorieën over. Ik heb geen idee welke juist is. Een andere planeet dan de Aarde is een mogelijkheid. Een andere dimensie, wellicht.’

Ze reikte haar weer een halve vrucht aan. Sam sloot haar vingers er omheen. ‘Waarom heb ik nooit van … hoe heet het nou?’

‘Charret-Lûd.’ Dalyrra sprak de woorden langzaam uit. ‘Jullie zijn ons vergeten. Wanneer Aardlingen iets niet zelf kunnen zien, beschouwen ze het als niet waar. Dat is met Charret-Lûd gebeurd. Lang geleden, toen de poorten werden gesloten, verviel Charret-Lûd tot een legende. Wat eens als waarheid werd gezien op basis van de vertellingen van anderen of dankzij een intuïtie die vertelde dat iets waar was, ging verloren in de tijd van de wetenschap. Op Charret-Lûd zijn er ook steeds minder mensen die nog geloven in het bestaan van de Aarde. Op de Halusir na komt niemand er meer.’

‘Wat is de Halusir?’

‘Dat zijn wij.’ Ze gebaarde naar een paar van de anderen, die fruit uit de bomen plukten. ‘Wij worden de Halusir genoemd. Uit naam van het vorstenhuis onderzoeken we alles wat met de Aarde samenhangt. We spreken allemaal een paar Aardse talen, zodat we kunnen communiceren met Aardlingen. Het is belangrijk dat wij achterhalen waarom de poort is geactiveerd. Daarom verwacht ik een eerlijk antwoord op mijn vragen. Ten eerste: is er, behalve jij, iemand in de buurt geweest van de fontein in de tuin van Myrine?’

‘Alleen mijn tante en mijn vriend. Misschien mijn moeder.’ Sam dacht na. ‘De tuinman, die komt elke twee weken langs. Mijn tante houdt van bloemen, maar ze heeft geen groene vingers.’ Sam lachte.

‘Groene vingers?’

‘Ze is niet goed in tuinieren. Ze kijkt er graag naar, maar planten verzorgen is een ander verhaal.’

Dalyrra kneep haar ogen samen. ‘Wat is de naam van die tuinman?’

‘Dat weet ik niet. Ik heb hem misschien één keer gezien. Ik geloof dat hij vroeg in de ochtend begint.’

‘Je zegt dat de fontein nooit water heeft gegeven. Weet je dat zeker?’

‘Ja. Er was geen leiding aangelegd, dus het kon nergens vandaan komen. Ik dacht dat mijn tante hem had gerepareerd als verrassing voor mij. Een fontein hoort toch water te geven?’

‘Deze fontein niet. Heeft Myrine er iets mee gedaan?’

‘Nee. Het interesseerde haar niet. Ik denk dat ze …’

Haar stem stierf weg. Ik kan niet met je mee. Dat zei haar tante, terwijl Sam stikte in het water. Myrine kende Charret-Lûd. Ze wist dat de fontein een poort was. Daarom had ze er nooit iets mee gedaan.

‘Dat ze wat?’ vroeg Dalyrra.

‘Niks. Tante Myrine heeft er niks mee gedaan.’ Sam glimlachte waterig.

Waarom had haar tante het nooit verteld? Dacht ze dat Sam haar niet zou geloven? Ze hield van sprookjes en fantasieverhalen. Maar had ze het desondanks echt geloofd? Het verhaal dat het water eens naar boven zou komen om een opdracht te vervullen, geloofde ze op een gegeven moment ook niet meer.

Jidy kwam naar haar toe en overhandigde haar kleding. Het mouwloze shirt en de lange, luchtige broek zagen er net zo uit als de kleding die de anderen droegen.

Sam pakte ze aan en keek naar Dalyrra. ‘Wil je dat ik dit aantrek?’

‘Natuurlijk.’ Ze blikte naar Sams T-shirt, wit met gouden bloemen. ‘Goud is de kleur van onze kiv’anlo.’

‘Wat is een kiv’anlo?’

Dalyrra dacht na. ‘Ik geloof dat je haar op Aarde een koningin zou noemen, de hoogste regentes. Niemand anders mag goud dragen. Zilver moet je ook vermijden.’

‘Ik heb je alles verteld wat ik weet. Is er geen weg terug naar de Aarde?’

‘Dit is alleen de ontvangstpoort. Totdat wij hebben uitgezocht wat er is gebeurd, blijf je bij ons.’ Ze ging staan. ‘Trek deze kleding aan en geef me je telefoon. Die heb je hier niet nodig. Het is beter als we hem opbergen.’

Sam keek verbluft naar haar op. ‘Hoelang moet ik hier blijven?’

‘Zo lang als nodig is. Als we de waarheid hebben gevonden, heb ik officieel toestemming nodig van het vorstenhuis om je terug te sturen. Het kan zijn dat je geheugen gewist moet worden. Het is niet de bedoeling dat Aardlingen gaan zoeken naar de poorten.’

‘Mijn geheugen gewist …?’

‘Geen zorgen, Samantha. De enige tovenaar die je geheugen kan wissen, is al jaren niet gezien.’

Sam knipperde met haar ogen. Warm sap vloeide over haar vingers heen.

‘Eet je vrucht op,’ zei Dalyrra. ‘Je kunt hem goed gebruiken.’

Sam bracht haar hand naar haar mond en begon nietsziend het sap van haar vingers te likken. Een tovenaar die het geheugen kon wissen? Ze kende de verhalen en had veel films gezien, maar dat was fantasie. Toch?

‘Heb je geleerd hoe je moet boogschieten?’ onderbrak Dalyrra haar gedachten.

Ze keek verward op. ‘Uhm … nee.’

‘Zwaardvechten?’

Ze stootte een voorzichtig lachje uit. ‘Nee.’

‘Een of andere vechtsport?’

‘Ik heb een blauwe maandag op judo gezeten.’

Dalyrra trok een wenkbrauw op. ‘Het is hier van groot belang dat je jezelf kunt beschermen. Valog brengt je een aantal vaardigheden bij.’

‘Zo lang hoef ik toch niet te blijven? Hoelang kan het duren voordat je te weten bent gekomen wat er is gebeurd? Een dag? Twee dagen? Misschien drie? En waar kan je de waarheid beter vinden dan in de tuin van mijn tante? Bij de fontein waar ik doorheen ben gegaan?’

‘Een poort kan nooit door een Aardling zijn geactiveerd. Het is met behulp van magie gedaan, dat is de enige manier.’

Sam kwam overeind. ‘Magie? Er bestaat niet zoiets als magie! Er is een andere verklaring voor en die vind je niet als je hier blijft. Je moet terug naar de Aarde.’

Dalyrra wilde haar passeren. Sam pakte haar arm vast. ‘Alsjeblieft, Dalyrra. Mijn vriend is daar, mijn familie! Ik zweer je dat ik het aan niemand zal vertellen. Niemand! Echt.’

Een paar Halusir keken haar kant op. Ze zeiden iets tegen elkaar en lachten.

‘Laat mijn arm los,’ zei Dalyrra zachtjes.

Sam liet haar greep verslappen. ‘Mijn tante weet het ook. Ze zal iemand vertellen dat ik door de poort ben gegaan. Ze weet hoe ongerust mijn moeder kan zijn. Ik kan haar ervan overtuigen om het niemand te vertellen. Ze luistert naar me!’

‘Myrine luistert naar het Lûdse vorstenhuis. Ze woont al lang op Aarde zonder het geheim van het bestaan van Charret-Lûd te delen. Geloof me, anders hadden we het geweten.’

‘Ik ben als een dochter voor haar!’

‘Myrine heeft meer opgeofferd om de veiligheid van haar leven op Aarde te verzekeren. Het spijt me, Samantha. Ik kan je niet helpen. De Halusir staan onder bevel van het vorstenhuis. Totdat we toestemming krijgen, zijn we verplicht je hier te houden. Ik adviseer je om er in de tussentijd het beste van te maken.’

‘Hoelang?’

‘Dat weet ik niet.’ Dalyrra liep bij haar vandaan. ‘Hou rekening met een aantal maanden.’

Sams hart zonk in haar schoenen, tranen schoten in haar ogen. Als haar tante, die voor haar gevoel ineens niets meer was dan een schim in de duisternis, echt haar mond hield, zou Mark doodongerust zijn. Hij zou zich in haar vermissing vastbijten tot hij eraan onderdoor ging. Of tot hij een ander ontmoette. Hij zou met haar trouwen en kinderen krijgen en zou zich nog een enkele keer afvragen waarom Samantha hem zo plotseling verlaten had en of ze nog leefde. De rest van de tijd zou hij een gelukkig leven leiden. Zonder haar.

Ze rende naar Dalyrra toe. ‘Mark zal doodongerust zijn! En mijn ouders. Ze zullen me zoeken. Dat kan ik ze toch niet aandoen?’

Dalyrra draaide zich stijfjes naar haar om. Met donkere ogen keek ze Sam aan, haar mond in een streep getrokken en haar wenkbrauwen gefronst. ‘Pas je aan, Samantha. Leer onze taal, accepteer je situatie. Zo erg is Charret-Lûd niet.’

De eerste tranen biggelden over Sams wangen, terwijl ze toekeek hoe Dalyrra wegliep. Haar hart ging tekeer, haar buik was van slag. Ze kon niet terug. Ze was in een andere wereld en ze kon gewoon niet terug. Benauwd dacht ze aan alles wat ze achterliet. Haar familie, haar vrienden. Wat zouden ze op haar werk zeggen als ze niet kwam opdagen? Ze zouden haar gelijk ontslaan.

En Mark? Ze wilde dat ze hem kon laten weten dat alles goed ging en dat ze gauw thuiskwam. Het zou alleen niet de waarheid zijn, want ze wist niet of ze ooit nog terugkwam.

Haar lichaam werd zwaar, alsof het leven er langzaam uittrok. Haar ogen zagen niet meer scherp en een deel van haar geest zweefde opzij om de situatie van een andere hoek te bekijken. Het volgende moment voelde ze armen onder haar rug en het zachte, lange gras langs haar gezicht. Haar ogen sloten zich.

Met een diepe ademhaling schrok ze wakker. Ze keek voor de tweede keer die dag recht in de helderblauwe lucht en zag felgekleurde vogeltjes heen en weer vliegen. Ze tjirpten vrolijk of floten een deuntje, dat door de zachte bries werd meegedragen en vervormd tot een lied dat haar deed denken aan haar kindertijd.

Ik zag twee beren broodjes smeren,

o, het was een wonder.

Het was een wonder, boven wonder,

dat die beren smeren konden …

Ze kwam overeind en zag dat Paro in kleermakerszit voor haar zat, zijn handen in elkaar gevouwen onder zijn kin. Hij bestudeerde haar schaamteloos en sprak tegen Dalyrra, die met een schuin hoofd op haar neerkeek.

Sam ging vlug op haar voeten staan. Haar hoofd bonkte en ze moest moeite doen om haar evenwicht te bewaren. Paro greep met een verontruste glimlach haar arm vast.

Ze wreef over haar stijve nek. ‘Dank je. Ik eh … Het werd me even teveel.’

‘Het kwam door de vrucht die ik je gaf,’ zei Dalyrra.

‘Wat raar, dat is me nooit eerder overkomen.’

‘Omdat je die vrucht nog nooit hebt gehad.’ Dalyrra keek haar vragend aan en Sam schudde haar hoofd om dat te bevestigen.

Dalyrra duwde het stapeltje kleding met slippers opnieuw in haar handen. Sam trok ze tussen het struikgewas aan en hoorde opnieuw het lied dat de vogels voortbrachten. Het overspoelde haar met weemoed. Haar kin trilde. Ze had altijd gedroomd van een avontuur, iets dat haar uit haar saaie, dagelijkse leven zou sleuren. Maar terwijl ze tussen de bosjes een broek aantrok die een vreemde, onfrisse geur had en net aan dicht ging, was haar enige wens terug naar huis te kunnen. Terug naar het leven en de wereld die ze begreep.

Ze raapte haar lievelingsbroek op, verving haar sneakers door gedragen slippers en drong haar verdriet terug. De Halusir hoefden dat niet te zien, die begrepen het toch niet. Ze veegde de tranen van haar wangen, haalde diep adem en kwam tussen de bosjes vandaan.

Een van de Halusir voegde zich bij Dalyrra. Sam bleef gelijk staan. De vrouw had prachtig, glanzend blond haar, bijna goudkleurig. Ze had zilveren strepen op haar gezicht en haar ogen waren omrand met zilverkleurige make-up. Ze droeg een smetteloze, witte jurk met zilveren sierranden en aan haar voeten droeg ze gouden teenslippers. Met een felle blik keek ze naar Sam, die onwillekeurig een stapje achteruit zette. Ze kon niets anders doen dan naar de vrouw staren, in de verwachting dat die op haar af zou lopen of iets tegen haar zou zeggen.

In plaats daarvan bestudeerde de vrouw haar van top tot teen en liep vervolgens parmantig bij Dalyrra vandaan. Sam voelde zich een meter kleiner. Het was duidelijk dat ze niet gewenst was en juist dat deed haar verdriet en hopeloosheid als sneeuw voor de zon verdwijnen. Als de Halusir niet wilden dat ze hier was, zou ze zelf proberen om terug te komen. Het enige dat ze nodig had, was informatie.

Dalyrra gebaarde. ‘Volg mij.’

Sam volgde haar op de hielen richting de bomen, die het hele veld omringden. Ze duwde de vele takken opzij en struikelde over uitstekende wortels. Na een paar meter waren ze door het smalle bos heen en kwamen ze uit op een open veld, dat zich kilometers ver uitstrekte. Vlakbij stonden een stuk of tien paarden te grazen. In de verte zag ze een gebergte met drie rijen huisjes, die schuin op de berghelling stonden.

Sam bleef staan. Niet vanwege het fantastische uitzicht, maar vanwege de enorme vent die Dalyrra benaderde. Het was dezelfde breedgeschouderde en gespierde man als ze eerder had gezien. Zijn huid glom van het zweet en was zo donker dat het bijna zwart leek. Zijn ene voet stond tegen een omgevallen boomstam, tegen zijn andere been leunde het handvat van een bijl en in zijn linkerhand hield hij een speer losjes vast. Een verrekijker hing om zijn nek.

Dalyrra sprak tegen hem en hij gromde laag dreigend terug, als een grote beer die uitgedaagd werd. Dalyrra walste er overheen. Samantha slikte. Ze keek om zich heen. Bij een boom verderop stond een andere man, met donker krullend haar. Hij hield een boog in zijn hand, een zwaard stak in de schede aan zijn riem. Hij zag er vriendelijk uit en eerder bereid haar de informatie te geven die ze nodig had.

Dalyrra draaide zich om. ‘Valog brengt je de basis bij.’

‘De basis van wat?’ vroeg Sam.

‘Verdediging.’

Valog keek Sam nijdig in de ogen. Zijn irissen waren als de hemel in de nacht en deden haar naar adem happen. Hij trok zijn gezicht in een neerbuigende grimas.

Ze wees naar de man met het krullende haar. ‘Kan hij het niet doen? Valog wil me duidelijk niet helpen, dat heeft hij je waarschijnlijk ook verteld.’

‘Valog is beter.’ Dalyrra gaf haar een bemoedigend knikje en liep weg.

Sam maakte het liefst rechtsomkeert. De grote man trok zijn bovenlip op, een blauwe, doorzichtige hoektand werd ontbloot. Ze blikte naar zijn bijl. Het houten handvat was versleten en het scherpe blad glom in het zonlicht. Waarom had hij die bij zich? Hij pakte hem op en maakte haar met gebaren duidelijk dat ze hem vast moest pakken.

Niks aan de hand, zei ze tegen zichzelf in gedachten. Het is maar een bijl en hij geeft hem aan je, hij hakt er niet mee op je in.

Met een trillende hand nam ze hem aan, gelijk overweldigd door het gewicht. Haar spieren begaven het en de bijl viel op de grond, haar hand er nog aan vast. Valog bulderde van het lachen.

Haar wangen gloeiden. ‘Goh, wat grappig.’

Hij pakte de bijl op en liet deze met een zwaai op zijn schouder neerkomen.

‘Micolo,’ bulderde hij naar de Halusir met het krullende haar. Hij vertelde hem blijkbaar over alle angstaanjagende en beschamende dingen die hij Sam zou laten doen, want Micolo begon hartelijk te lachen.

Valog gebaarde met de speer in zijn ene hand dat ze hem moest volgen. Hij draaide zich om en begon verder het veld op te lopen. Wat was hier de bedoeling van? Wat wilde hij haar leren? Speerwerpen? Houthakken? Dat laatste was toch geen verdediging? Maar wat moest hij anders met een bijl?

Ze draaide zich half om naar Micolo, die haar een statig saluut gaf. Vlug ging ze op hem af. ‘Micolo? Je naam is Micolo?’

Zijn lach verdween.

‘Zeg me alsjeblieft dat je Nederlands spreekt!’

Hij ratelde iets terug in zijn eigen taal. Waarom ze in elkaar kromp wist ze niet, het had ongetwijfeld te maken met die neerbuigende glimlach op zijn gezicht.

Ze draaide zich met een ruk om. Valog liep voor haar uit het weiland op. Hij was de enige die haar van meer informatie kon voorzien. De andere Halusir leefden nog, dus hij was geen psychopathische moordenaar. Ze moest het erop wagen.

Bevend volgde ze hem het veld over. Ze zag de spieren in zijn rug bij elke stap bewegen. Een zweetdruppel liep van zijn hoofd in zijn nek, waar twee grillige piercings zaten. Sam bekeek ze aandachtig, totdat ze onder een boom gevuld met paarse bloemen stonden, naast een meertje met rood riet langs de oevers. Een paar tropisch uitziende eendjes zwommen in het water. Hun kleuren veranderden, van rood naar groen naar blauw. Ze staarde er in verwondering naar en kon nog net opzij stappen voor de bijl, die Valog voor haar voeten neergooide. Hij stak de speer diep de grond in. Haar blik ging naar de kleine tatoeage op zijn enkel, dezelfde als die van Dalyrra: een cirkel met een aantal symbolen erin. Was dat het logo van de Halusir?

Valog beende om de boom heen en verdween uit het zicht. Sam keek om zich heen, naar het kalme meer en naar het grasland erachter. Ze tuurde in de verte, naar het bos waar ze vandaan kwam en waar de Halusir zich ophielden. Er was niemand in de buurt. Ze was alleen, op een mijlenverre afstand van de beschaving. Alleen met Valog.

Met haar armen om zich heen geslagen, bestudeerde ze het dorp op de berg. Kon ze daar iemand vinden die haar wilde helpen? Durfde ze alleen die kant op te lopen? Hoe zou ze de mensen daar met gebaren duidelijk maken dat ze van de Aarde kwam en hulp nodig had om terug te komen? Er waren vast meer mensen op de hoogte van de poorten naar de Aarde, wat Dalyrra ook beweerde.

Door een ruwe tik tegen haar schouder schrok ze op. Valog hield een boog in zijn ene hand en een twintigtal pijlen in de andere. Ze verdwenen bijna in zijn kolenschoppen. Hij maakte haar grofweg duidelijk dat ze moest kijken hoe hij een pijl schoot. Sam keek de pijl na, totdat die ver uit het zicht verdwenen was; ze zag hem niet eens op de grond landen. Valog duwde de boog in haar handen. Hij veranderde de posities van haar vingers, waarna hij een pijl op de juiste manier op de pees zette. Hij stond zo dichtbij dat ze zijn zweet rook.

Sam schoot. De pijl kwam nog geen drie meter verder alweer op de grond terecht. Haar gezicht betrok en ze keek Valog aan. ‘Hebben jullie geen pistolen? Ik denk dat ik daar meer geschikt voor ben.’

Hij slaakte een diepe zucht en gaf haar nog een pijl. Daarna volgde een derde pijl en een vierde. Ze schoot tot alle pijlen op waren. De verste kwam vijf meter verder op de grond terecht. Het was triest. Valog rukte de boog uit haar hand, mompelde wat en wees het veld in. Sam keek hem vragend aan. Hij wees opnieuw naar het veld en daarna naar de boog.

‘Moet ik de pijlen halen?’ vroeg ze verontwaardigd.

Hij knikte.

‘Geweldig! Dus ik ben je loopjongen?’

Hij gromde. ‘Je bent mijn loopmeisje.’

Ze draaide zich om. Zijn loopmeisje, wat grappig! Abrupt bleef ze staan. Je bent mijn loopmeisje? Ze keek hem ontzet aan en bestudeerde hoe hij met zijn handen in zijn zij voor de boom stond, grijnzend.

‘Je spreekt Nederlands!’ riep ze.

Hij sloeg zijn hand voor zijn mond. ‘Nee, echt?’ Hij lachte een bulderende lach. ‘Waarom denk je dat ik degene ben die jou moet helpen? Ze had je liever toevertrouwd aan Micolo of Tuger, die brengen je tenminste niet in gevaar.’

‘Waarom zei je dan niks en gebruikte je van die vage gebaren?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Zo kon ik peilen hoe goed je bent in gebarentaal. Als we aan het jagen zijn, heb je veel gebarentaal nodig, snap je.’ Hij ging tegen de boom aan zitten.

‘Dus Micolo en die ander spreken geen Nederlands? Hoe heb jij het geleerd?’

‘Dat moest ik van Dalyrra om met lieden als jij te kunnen kletsen. Zoals je zelf vast door hebt, is het anders onmogelijk om een Aardling de kunst van verdediging te leren.’

‘Zijn er veel mensen zoals ik hier geweest?’

Hij zweeg.

‘Ik ben alleen benieuwd,’ zei ze vlug. ‘Hoelang duurde het bij hen voordat ze terug mochten?’

Hij wendde zijn blik af. ‘Dat wisselt. Het is al even niet voorgekomen.’

‘En jullie blijven bij deze poort op wacht staan tot een Aardling er weer per ongeluk doorheen reist?’

‘Wat denk je zelf? Ik heb betere dingen te doen met mijn tijd. We komen hier alleen als we opgetrommeld worden. Je had het zelf niet in de gaten, maar je hebt daar een halve dag bewusteloos gelegen. We moesten je afdekken tegen de zon. Ga je die pijlen nou nog halen of hoe zit dat?’

Ze nam hem kort in zich op, haar hartslag versnelde. Dit moest ze op de juiste manier aanpakken. Ze had maar één kans. Eén. ‘Ben jij weleens op Aarde geweest?’

Hij knikte langzaam, zijn ogen toegeknepen, alsof hij zich afvroeg waar het gesprek heen ging.

‘Ben je toen via dat ronde grasveld gegaan? Kan dat?’

‘Dat lijkt me niet, hè? Dat is een ontvangstpoort. Ontvangst.’

Ze was even stil. ‘Via welke poort ging jij dan?’

Hij klapte lachend in zijn handen. ‘Je bent grappig, Samantha.’

‘Blijkbaar.’

‘Als onze leidster het hoort …’ Hij schudde zijn hoofd en floot. ‘Er is vooral één ding dat je over haar moet weten: als je iets doet wat haar niet bevalt, zal je ‘t merken.’

‘Zal ik het merken? Wat betekent dat?’

Valog sprak met een stem zo laag als een diepe grom: ‘Dat zie je gauw genoeg.’ Hij gebaarde naar het veld. ‘Als je mijn pijl niet haalt, gaat het langer duren voordat je het onder de knie hebt, Samantha. Ik wacht net zo lang tot hij hier voor mijn voeten ligt. En zoals ik al zei: als er iemand is die je niet tegen je wil hebben, is het Dalyrra.’

‘Waarom zou ik je pijl halen? Ik hoef dit niet te leren. Ik kan net zo goed naar het eerstvolgende dorp lopen en …’ Haar stem stierf weg, terwijl ze vlug bedacht wat ze kon zeggen zonder haar ware doel te verraden.

‘En wat?’ vroeg hij geamuseerd.

‘En daar vragen of ze me willen helpen.’

‘In welke taal? Nederlands?’

‘Ja! Als jullie het spreken, is er vast nog iemand die het spreekt. Of Engels.’

‘Lûdsen die Aardse talen spreken, zijn op één hand te tellen.’ Hij wierp een blik op het bergdorp in de verte. ‘Daar ga je ze niet vinden. Er zit geen poort in de buurt, dus ook geen poortwachters. Dan blijft gebarentaal voor je over en het is duidelijk dat je daar niet goed in bent.’

Ze keerde haar rug naar hem toe. Haar onderlip trilde. Ze zat hier vast. De wereld om haar heen begon te draaien en ze sloot haar ogen. Ze kon nergens duidelijk maken dat ze naar de Aarde wilde als er niemand was die haar taal sprak. Het kon een leugen zijn van Valog, maar wat als wel alleen poortwachters op de hoogte waren van het bestaan van een andere wereld? Dan kon ze nooit terug. Tenzij ze een Halusir vond die bereid was om haar te helpen.

‘Ik ben een last voor jullie, Valog,’ zei ze zachtjes. ‘Dat zie jij toch ook? Ik weet niet eens hoe dit moet.’ Ze hief slapjes de boog.

Hij bromde iets onverstaanbaars. ‘Oké, dit is hoe we het doen: als jij mijn pijl haalt, help ik je misschien een poort te vinden.’

‘Echt?’

‘Ook ik heb geen zin in een boze Dalyrra en die krijg ik geheid op mijn schedel als ik je niet genoeg leer.’

‘Wacht even, wat bedoel je met misschien?’

Hij keek haar aan. Ze zocht in zijn donkere ogen naar een teken dat ze hem kon vertrouwen, maar dat was niet te vinden. Een betere deal had ze op dit moment niet.

Zuchtend raapte ze haar pijlen op en gooide die voor zijn voeten neer. Ze wierp hem een gemaakte glimlach toe en draaide zich om om zijn pijl te gaan zoeken.

Op de terugweg naar het kamp, uren later, slofte Sam achter Valog aan. Ze was gebroken. Haar armen hingen slap langs haar lichaam, haar zere voeten sloften door het gras. Ze kon niet wachten om te slapen. Door de gedachte aan haar eigen bed barstte ze bijna in huilen uit.

Een schreeuw van Valog deed haar opschrikken. Hij zette een sprint in richting de ontvangstpoort, de bijl in zijn hand geklemd. Sam versnelde haar pas en rende als een angstige puppy achter hem aan. Verderop stond een twintigtal mannen in een stijve houding: borst vooruit, het hoofd geheven. Sommigen hielden zwaarden vast en anderen schoten pijlen richting zeven Halusir, die zich verdekt hadden opgesteld. De Halusir schoten niet terug, ondanks dat ze bogen en pijlen bij zich hadden. Dalyrra lag achter een boomstam, haar kruisboog rustte erop en was gericht op de vreemde mannen.

Een pijl vloog op Valog af, geschoten door een van de vreemdelingen. De pijl tikte tegen zijn bijl en viel gebroken in het gras. Sam bleef staan, als aan de grond genageld. Nog steeds schoot geen van de Halusir terug. Waar wachtten ze op? Totdat die pijlen hen doorboorden?

‘Valog,’ riep Dalyrra. ‘Okni naye rédinen!’

Valog draaide zich om en pakte Sam bij haar schouder. Ze kromp in elkaar toen hij haar tussen de bomen door sleepte. Haar schouder werd haast verbrijzeld in zijn greep.

‘Wat doe je?’ vroeg ze al rennend.

Halverwege de ontvangstpoort bleef Valog pas staan. ‘Die idioten horen bij de Koápo. Ze vuren waarschuwingsschoten, maar ze zijn gevaarlijk. Jij blijft hier, totdat Dalyrra ze gesproken heeft.’

‘Wat is de Koápo? En waarom vallen ze aan?’

‘Geen zorgen. Hier ben je veilig.’ Hij zwaaide zijn bijl over zijn schouder, draaide zich om en liep terug naar het bos.

‘Valog, waarom vallen ze jullie aan?’

‘Blijf hier, Samantha!’

Hij marcheerde het bos in. Ze kon niet tussen de bomen door kijken en hoorde niets van de andere kant. Hoe kon ze hier blijven wachten terwijl de Halusir in gevaar verkeerden? Ze waren in de minderheid. Als die enge vreemdelingen besloten beter te mikken, zouden ze het niet overleven. Dan zou Sam het ook niet overleven.

Nerveus beet ze op haar nagels. Dat had ze nog nooit gedaan. Het smaakte zout. Ze trok een vies gezicht. Hoelang was het geleden dat ze haar handen had gewassen? Ze spuugde op de grond en keek om zich heen naar de spullen die de Halusir hadden achtergelaten. Ze zag bruine lederen kruiken, die slap op een hoop lagen te midden van een stuk of tien zwarte rugzakken, zo te zien eveneens van leder. Er lagen dekens, bakjes en pannen gevuld met bessen of een grijze, klonterige substantie. Verder zag ze niets. Was dit hun leven? Hun werk? Ze kampeerden met beperkte middelen en weinig comfort. Waar sliepen ze? Toch niet hier in het gras, op de harde grond? Ze huiverde. De enkele keer dat ze had gekampeerd, vond ze vreselijk. Dat wilde ze niet nog een keer. Vooral niet hier, in een vreemd land met vreemde mensen.

Ze had geen idee hoelang ze wachtte, overgeleverd aan haar eigen, sombere gedachten. Twintig minuten. Een half uur. Een luide schreeuw denderde door de lucht. Sam bevroor en luisterde stil, in afwachting van meer geluiden. Het enige geluid om haar heen was het vrolijke gefluit van vogels. Haar handen werden klam, ze veegde ze af aan haar broek. Langzaam liep ze naar voren, steeds sneller, tot ze bij het bos was.

Wat zou ze aantreffen aan de andere kant? Ze zag in gedachten korte flitsen van een bloedbad en van dode Halusir over het grasveld verspreid. Ze zag Dalyrra met een speer in haar buik en bloed in haar mondhoeken tegen een boom aan liggen. Ze probeerde haar laatste woorden te zeggen, terwijl Valog op haar af strompelde, zijn handen om zijn bloedende keel gevouwen …

Sam drong die beelden naar de achtergrond en duwde de takken opzij. Ze zette haar voeten zo zacht mogelijk neer, ze wilde geen aanval van de vreemdelingen uitlokken. Desondanks kraakten de planten en wortels onder haar voeten, de bladeren ritselden terwijl ze haar lichaam erlangs bewoog. Ze hield haar adem in. Nog steeds hoorde ze geen geluiden van de andere kant en blokkeerde het gebladerte haar zicht.

Aan het eind van het bos bleef ze staan. Voorzichtig gluurde ze tussen de takken door. Ze zag niemand, zelfs geen Halusir. Opnieuw veegde ze het zweet van haar handpalmen en ze sloop tussen de struiken vandaan. Het geluid van het spannen van een boog bereikte haar oren. Ze dook in elkaar en keek om zich heen.

‘Samantha!’ Valog beende op haar af. ‘Ben je gek geworden? Wat doe je hier?’

‘Ik wilde … Ik hoorde een schreeuw.’

Ze zag de Halusir verderop bij elkaar staan.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze.

‘We hebben die sukkels weggejaagd,’ antwoordde hij, ‘maar één kon het niet laten een gerichte pijl te schieten.’

Sam volgde zijn blik en zag verderop in het veld een persoon roerloos liggen, een pijl rechtop in zijn borst.

‘Wie is dat?’ vroeg ze.

‘Het stamlid dat het verstandig vond om ons aan te vallen.’

‘Is hij dood?’

Valog knikte. ‘Tikolin is een aardige boogschutter. Die kerel stond erg dichtbij, dus het was meer een toevalstreffer.’ Hij grinnikte. ‘Zeg maar niet tegen Tikolin dat ik dat heb gezegd.’

Ze keek naar een Halusir met lang, koperblond haar. Dat was Tikolin. Hij hield zijn boog op de verte gericht, alsof hij verwachtte dat de Koápo zouden terugkeren. Naast hem werd een Halusir opgetild. Ook bij hem stak een pijl in zijn borst.

‘O nee,’ mompelde Sam.

Met de gewonde op hun schouders liepen Paro en Micolo langs haar heen. De Halusir was bewusteloos, maar ademde nog.

‘Wie is dat?’ vroeg ze.

‘Tuger,’ antwoordde Valog met een brom. ‘Voor zolang het nog duurt.’

‘Wat bedoel je?’

‘Hij is er slecht aan toe. Kiren en Sjeren zadelen twee paarden op om hem naar een geneesheer in het dichtstbijzijnde dorp te brengen. Dat is drie uur te paard.’

‘Drie uur? Is er niemand dichterbij?’

‘Niemand die wij kennen. Goede genezers zijn zeldzaam.’

‘Waarom vielen ze Tuger aan? Wat is de Koápo?’

Dalyrra kwam naderbij. Ze stopte een bedel, die aan een lederen koord om haar nek hing, onder haar shirt. ‘Een stam die hier in de buurt woont. Ze willen ons van dit land af hebben en zijn van mening dat de ontvangstpoort vernietigd moet worden.’

‘Maar die zit hier toch al heel lang?’

Dalyrra schokschouderde. ‘Ze vrezen ons. Net als veel andere stammen houden ze zich liever afzijdig van alles dat het vorstenhuis voor het rijk doet. De Halusir zijn door het vorstenhuis aangesteld. Misschien zijn ze bang dat we hen stiekem in de gaten houden. Het zou me niets verbazen. Het gerucht gaat dat de Koápo zich bezighoudt met edelstenenwinning in de gangen die onder heel Charret-Lûd door lopen. Dat is door het vorstenhuis verboden.’

Valog pakte Sam bij haar schouder en keek haar indringend aan. ‘Wat de Koápo moeilijk kan begrijpen, is dat ons dat geen reet kan schelen. We zijn hier niet om de ondergrondse gangen in de gaten te houden.’ Hij wees naar het cirkelvormige bos. ‘We zijn hier voor de ontvangstpoort. Voor Aardlingen die hier terecht komen. Per ongeluk of expres.’

‘Het was echt per ongeluk dat ik hier terechtkwam,’ reageerde ze. ‘Ik had geen idee …’

‘Dat weten we, Samantha,’ onderbrak Dalyrra haar.

‘Wij zijn wat sneller van begrip dan de Koápo,’ zei Valog. ‘Wees blij dat we een alarm op de ontvangstpoort hebben geplaatst. Als de Koápo je eerder hadden gevonden, lag je nu als as over hun land verspreid. Ze haten Aardlingen nog meer dan dat ze ons haten.’

‘Valog!’ Dalyrra keek hem boos aan. ‘Ze haten Aardlingen niet, ze willen alleen niet dat iemand te dicht in hun buurt komt. Over het algemeen zijn het geen moordenaars. Ze laten zich leiden door angst. Dat is niet verwonderlijk, gezien het kluizenaarsbestaan dat ze leiden.’

Twee paarden stoven de hoek om, twee Halusir er bovenop. Tuger zat voor een van hen en was met een touw om zijn middel aan de Halusir vastgebonden. Zijn kin hing op zijn borst, zijn lichaam bewoog slap heen en weer.

‘Dit is precies waarom ik erop stond dat Valog je les zou geven, Samantha,’ zei Dalyrra. ‘Ik hoop dat je dat inziet. Charret-Lûd is gevaarlijk met alle verschillende volkeren die elkaar niet begrijpen.’

Sam knikte. ‘Valog zei dat ze alleen waarschuwingsschoten losten. Waarom vielen ze Tuger zo gericht aan?’

‘Er was geen reden,’ riep Valog uit. ‘Tuger trok zijn speer naar achter, verder niks.’

‘Ik had niet voor niets iedereen bevolen de wapens te laten zakken,’ zei Dalyrra. Ze keek Valog aan. ‘Tot zonsondergang is ze van jou.’

Hij protesteerde in het Lûds. Dalyrra liep bij hem vandaan. Met een zucht gebaarde hij dat Sam hem moest volgen.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg ze. ‘Ik kan wel wat rust gebruiken. Mijn armen wegen als lood.’

Hij lachte. ‘Welkom in het land van Dalyrra. Als rust is wat je zoekt, kan je beter verder trekken. O nee, wacht. Dat mag jij niet.’ Hij lachte nog harder.

Ze balde haar vuisten. Als ze de kans kreeg, was ze weg. Ze liep echter nog steeds achter Valog aan in de richting van een bos dat verderop begon. Hij duwde zachtjes de takken opzij en sloop op zijn tenen verder.

‘Wat doe je?’ fluisterde ze.

‘Sst!’ Hij wees naar voren. Een donkergroen, hertachtig dier met twee kleine hoorns op zijn kop trok met zijn tanden bladeren van een boom. Hij was zo goed gecamoufleerd dat ze hem nauwelijks kon zien.

Valog gebaarde naar links. ‘Ga die kant op. Zachtjes … Heel zachtjes …’ Zelf liep hij rechts om het dier heen. Zijn voetstappen waren niet te horen.

Sam keek naar het dier en zette een pas vooruit. Takjes knisperden onder haar voeten. Het dier keek op. Bladeren staken uit zijn bek. Sam verroerde zich niet. Ze staarde naar het dier. Valog had haar niet verteld of hij gevaarlijk was. Zo zag hij er niet uit. Hij had een smal gezicht met kleine kraalogen en lange wimpers. Terwijl hij terug staarde, bewoog hij zijn kaken, waardoor de bladeren in zijn bek verdwenen. Ze glimlachte.

Het dier kreunde toen een pijl in zijn borst landde. Hij struikelde opzij, over zijn lange poten heen en viel op zijn voorste knieën. Instabiel probeerde hij overeind te komen. Het lukte een moment, maar hij viel al snel weer op zijn knieën. Zijn kop zakte omlaag. Hij ademde twee keer rap in, huilde zachtjes en was toen stil.

Sam sloeg haar hand voor haar mond. Tranen schoten in haar ogen.

‘Tikolin had het niet beter kunnen doen!’ Valog stampte naar het dode dier toe. ‘Dit is een mooie. Gespierd, dus genoeg vlees aan de botten.’

Hij brak de pijl af en zwaaide het dier over zijn schouder, kop en borst naar de grond gericht, zodat er geen bloed op zijn kleding kwam. Bij het passeren, gaf hij Sam een schouderklopje.

‘Goed gedaan,’ zei hij.

‘Ik heb niks gedaan!’

‘Je stond erbij en liet haar naar je staren. Een betere afleiding is er niet.’ Hij liep het veld op, terug naar de ontvangstpoort. ‘Dit hebben we wel verdiend. Vind je niet, Samantha?’

Ze haalde hem vlug in en deed haar best om voor hem uit te blijven lopen, zodat ze het dier niet hoefde te zien. ‘Ik vind het zielig. Dat arme dier was zich van geen kwaad bewust.’

Valog gromde, het was alsof ze door een leeuw werd achtervolgd. ‘Over een paar dagen denk je daar wel anders over.’

3

Die avond zat Sam samen met de Halusir rond een kampvuur aan de rand van de ontvangstpoort. In de avond koelde het vlug af en het kostte haar moeite om zich met behulp van het vuur op te warmen. De ene na de andere fles werd ontkurkt en de geur van tabak omringde de groep. Sam zag dat een van de mannen een donkere, halve literfles aan Valog overhandigde. Die trok zijn neus op zodra hij de fles in zijn hand voelde. De ander lachte luidkeels. Voor zover Sam dit kon begrijpen, was de inhoud van de fles lauw en vond Valog dat niet lekker. Ze zuchtte bij de gedachte dat ze de komende tijd alles zo zou moeten interpreteren. Het verlangen naar huis werd groter.

Een oude vrouw, luisterend naar de naam Omeli, met lang grijs haar en een haast lederen huid, had voor hen allemaal een ei gebakken. Het dier van die middag hing inmiddels onherkenbaar aan een gekromde stok boven het vuur. Tranen welden opnieuw op toen Sam terugdacht aan het onschuldige, hertachtige diertje voordat het door Valog werd afgeschoten. Na terugkeer bij de Halusir ontdeed hij het dier van haar bloed en vacht, waar Sam vol afschuw haar rug naartoe keerde. Valog noemde haar daarop een mietje. Ze was verbaasd dat hij dat woord kende.

Paro, die bijna tegen haar aan zat alsof ze de koningin was die hij moest beschermen, bleef haar het barbaars afgehakte vlees aanbieden. Ze had al twintig keer geweigerd, in gebarentaal en zo beleefd als ze kon. Hij bleef het proberen.

Na de zoveelste weigering, boog hij naar voren en zei iets tegen Dalyrra in de Lûdse taal. Dalyrra sprak terug. Paro knikte begrijpend en glimlachte Sam toe. Hij nam nog een hap van het vlees, donker sap droop langs zijn kin naar beneden. Met de rug van zijn hand veegde hij het weg.

Sam wendde haar blik afkeurend af en keek Dalyrra aan. ‘Wat zei Paro?’

‘Hij vraagt zich af of je ziek bent, want je eet zo weinig,’ antwoordde Dalyrra.

‘O, ik ben niet ziek, hoor. Het is gewoon dat …’

‘Ik hoef het niet te weten. Ik hoorde van Valog dat je het zielig vond voor het dier.’ Ze kneep haar ogen samen en bestudeerde Sams reactie, die voelde dat ze rood werd. ‘Je kan niet op krachten blijven door alleen fruit te eten. Iemand die niet sterk genoeg is, zetten we uit het team of wordt gedood.’

Sam wilde in ongeloof iets zeggen, maar Dalyrra snoerde haar met een enkele blik de mond. ‘De enige reden dat wij jou bijbrengen wat we weten, is omdat je hier geen thuis hebt waar je naar terug kan. Je moet je goed realiseren dat we op dit moment in gevaarlijke tijden leven. Mensen sterven in de strijd die we moeten leveren. Kijk naar Tuger. Als jij te zwak bent om ons bij te houden, ben je verloren.’

Dalyrra stond op en keek Sam aan alsof ze niet kon geloven dat ze zo stom was. ‘Eet dat vlees, Samantha. Het is wellicht minder schoon dan wat je bij een luxe slager koopt, maar het is vers en iets voedzamer vind je hier niet. Geloof je trouwens dat dit dier wreder is gestorven dan de dieren die je op Aarde bij een slager vindt? Valog begrijpt deze dieren als geen ander en doodt ze zo pijnloos mogelijk. Onthoud goed dat je niets weet van Charret-Lûd en niemand kent die je kan helpen.’

Ze draaide zich om en liep met stevige passen naar de andere kant van het kampvuur. Nog voordat ze daar was aangekomen, hield Paro een stuk vlees voor Sams neus. Ze kokhalsde bijna bij de aanblik van het geroosterde bloed en de pezen.

Paro trok een mes uit zijn broekriem en sneed met een paar soepele bewegingen de lelijke stukken van het vlees af. Hoopvol hield hij het haar voor. Sam zuchtte inwendig en nam het aan. Een gevoel van schaamte bekroop haar. De Halusir konden er niets aan doen dat ze door de poort was gereisd. Ze hadden haar aan haar lot kunnen overlaten. In plaats daarvan probeerden ze haar te beschermen.

‘Dank je,’ fluisterde ze, en met lange tanden nam ze een hap.

Ze sliep die nacht alleen in een tent, die de Halusir tussen de bomen hadden geplaatst. Volgens Valog was het daar het veiligst, omdat ze er werd omringd door wilde dieren bij wie geen mens met kwade bedoelingen in de buurt durfde te komen. Niet bepaald geruststellend. Toch viel ze als een blok in slaap.

De volgende ochtend werd ze stijf, maar uitgerust wakker. Luide stemmen leidden haar terug naar het ronde grasveld. De luidste kwam van Valog, die zich tegen Paro richtte. Hij zag eruit alsof hij hem ieder moment met zijn bijl een tik kon verkopen. Het was vreemd dat hij constant met die bijl rondliep. Ze had hem niet één keer zien houthakken.

Paro liet zijn hoofd hangen en mompelde continu dezelfde paar woorden. Zodra hij werd weggestuurd, wierp hij Sam een spijtige blik toe. Hij zag er verdrietig uit. Ze gaf hem de vriendelijkste glimlach die ze kon opbrengen, zodat zijn doffe ogen weer begonnen te stralen. Hij wist zelfs een kleine glimlach tevoorschijn te toveren.

Sam liep naar Valog toe. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Er is iemand door de poort gekomen,’ reageerde hij. ‘We zagen het pas bij zonsopkomst, omdat die godvergeten idioot Paro in slaap was gevallen.’

‘Jeetje.’

‘Wie weet wie er nog meer door de poort is gekomen!’ Hij wees met zijn bijl naar haar, ze deinsde achteruit. ‘En telkens vragen of we hem willen vergeven. Nooit! Het is niet de eerste keer, weet je dat?’ Hij vloekte in zijn eigen taal. ‘De goden bidden dat deze straf hem eindelijk zijn lesje leert.’

‘Welke straf?’

Valog draaide zich om en liep grommend bij haar vandaan. Sam keek om zich heen. Het duurde niet lang voordat ze de vreemdeling in het oog kreeg. Hij zat aan de rand van het grasveld verdwaasd voor zich uit te kijken. Ze herkende zijn gezicht, zijn blonde haar en zijn blauwe ogen, maar hij was jonger dan ze had gedacht, misschien iets ouder dan zij. Hij zag er net zo verward uit als zij zich gisteren voelde. Zijn ogen schoten heen en weer alsof hij elk detail van zijn omgeving probeerde te registreren. Het was een gek idee dat zij inmiddels meer wist dan hij over het bestaan van een andere wereld.

Ze liep naar hem toe. ‘Hoi.’

Hij keek zwijgend naar haar op, zijn oogwit bloeddoorlopen.

Ze knielde neer. ‘Ben jij toevallig de tuinman van Myrine?’

Het duurde een moment voordat zijn blik helder werd. ‘Jij bent Samantha.’

‘Dat ben ik.’ Ze stak haar hand naar hem uit. ‘Leuk je eindelijk een keer te ontmoeten.’

‘Simon.’ Hij schudde haar hand. ‘Sorry, ik ben nog een beetje in de war. Zijn we echt in een andere wereld?’

‘Ja. Dalyrra legt het je zo uit. Dat heeft ze bij mij ook gedaan. Laat me raden: je raakte per ongeluk het water aan?’

Hij lachte voorzichtig. ‘Je tante had een briefje op de fontein geplakt, dat ik het niet mocht aanraken. Dat deed ik ook niet, maar de slang gleed erin toen ik de hortensia’s water wilde geven. Ik kreeg hem met geen mogelijkheid los en voordat ik het wist trok het me …’ Hij huiverde.

‘Ik weet het. Het is moeilijk te bevatten, maar dat komt wel.’

‘Samantha?’

Ze keek op naar Dalyrra.

‘Laat ons alleen.’

Sam kwam overeind en knikte Simon bemoedigend toe. Hij zag eruit als een bang jongetje dat door zijn moeder in de hoek was gezet. Alsof deze wereld te groot voor hem was en hij liever terug naar de Aarde ging. Net als zij. Zou Dalyrra hem hetzelfde vertellen? Dat hij niet terug kon, omdat ze moest achterhalen waardoor de poort was geactiveerd? Het klonk niet logisch. Waarom zou zo’n groep als de Halusir haar op sleeptouw willen nemen en hun, ongetwijfeld kostbare, tijd willen besteden aan het leren van iets dat ze nooit onder de knie zou krijgen? Daar had niemand iets aan. Ze had het gevoel dat Dalyrra niet eerlijk tegen haar was.

Terwijl ze het veld over liep, zag ze dat de oude Omeli een serieus gesprek met Jidy voerde. Micolo, de Halusir met de krullen die zo neerbuigend tegen haar had gesproken, gaf de hooghartige vrouw met de gouden details plagend een zetje. De andere Halusir waren niet meer op het ronde grasveld aanwezig.

Zo zacht als ze kon, wurmde Sam zich tussen de bosjes door, terug in de richting van Dalyrra en Simon. Ze ontweek krakende takken, tot ze dichtbij genoeg was om de zachte stemmen van de twee te kunnen verstaan.

‘… ik kon me niet lostrekken en werd op dat grasveld wakker,’ maakte Simon zijn zin af.

‘Ik vraag het je nogmaals: waarom ben je gekomen?’ zei Dalyrra. ‘Hoe het mogelijk was, kan me niet schelen. Waarom?’

‘Zoals ik al zei: de fontein gaf ineens water, wat hij nog nooit heeft gedaan. Ik heb Myrine weleens gevraagd of ik er iemand bij moest halen om hem te laten repareren, maar …’

Een vogel begon vlakbij een liedje te fluiten, waardoor Sam de rest niet kon verstaan. Ze bewoog een stukje dichterbij, waarbij ze haar tenen zo zacht mogelijk op de grond zette. Ze verloor haar evenwicht en greep zich aan een dun boompje vast.

‘Wat deed je bij Myrine in de tuin?’ vroeg Dalyrra.

‘Ik ben haar tuinman.’

‘Lieg niet.’

Sam hield haar adem in.

‘Waarom zou ik daarover liegen?’ reageerde Simon. ‘Ik kom daar regelmatig, vooral in de zomer.’

‘Ik heb je eerder gezien,’ zei Dalyrra.

Hij lachte. ‘Misschien heb ik ook jouw tuin gedaan? Of die van iemand die je kent?’

‘Wellicht trapt Myrine in jouw leugens. Ik zie er dwars doorheen.’

‘Welke leugens?’ Zijn stem sloeg over. ‘Ik ken jou helemaal niet! Hoe durf je mij een leugenaar te noemen?’

Sam bracht haar voet omhoog om over een plant met rode bloemen heen te stappen, haar blik op Dalyrra gericht. Die boog zich naar Simon toe en zei zachtjes: ‘Ni-ahn nié triné lûd, nomis.’

De rode bloemen vouwden open en scherpe, houtachtige tanden kwamen uit de knop tevoorschijn. Sam wist een gil te onderdrukken, maar struikelde naar achteren. Gekraak van takken en bladeren leek de lucht te scheuren. Dalyrra en Simon wendden hun blik tot de bosjes. Zo snel als ze kon, bewoog Sam naar achteren, de takken kraakten luid onder haar voeten.

Zodra ze aan de buitenkant stond, sprintte ze over het wijde grasveld om de ontvangstpoort heen. Ze remde af en wandelde ogenschijnlijk kalm het bos door, terwijl ze langzaam op adem kwam. Zo nonchalant mogelijk liep ze naar Jidy toe en hielp haar met het plukken van bessen. Pas toen ze half achter een struik verscholen stond, durfde ze weer te kijken. Simon en Dalyrra waren druk in gesprek verwikkeld.

Die middag kreeg ze samen met Simon een zelfverdedigingstraining van Valog.

‘Het komt regelmatig voor dat we zonder wapens komen te zitten,’ riep hij, terwijl hij met zijn armen over elkaar voor hen langs marcheerde. ‘Het is van levensbelang dat ieder van ons zichzelf zonder wapens kan verdedigen. Je kan niet afhankelijk zijn van de rest van het team, want iedereen is te druk bezig met het redden van zijn eigen hachje.’ Hij bleef staan en keek Sam indringend aan. ‘Natuurlijk kan ik het wel aan om mezelf en iemand anders te redden. Maar als ik er niet ben, moet je het zelf opknappen.’ Hij klapte in zijn handen. ‘We gaan oefenen!’

In drie uur tijd probeerde hij hun een aantal technieken bij te brengen, vooral ontwijkende manoeuvres in combinatie met een paar korte klappen, zodat ze hun vijand konden ontvluchten. Na een half uur had Sam al dringend behoefte aan een pauze. Die kreeg ze niet. Ze mocht nu en dan een slok water drinken. Haar huid gloeide. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit zo had gezweet.

‘Simon, ga rusten,’ zei Valog.

Simon knikte Samantha toe en slofte op zijn blote voeten naar een boom, waar hij hijgend onder ging liggen.

‘Het komt nu op jou aan, Samantha,’ mompelde Valog, zijn stem dreigend. ‘Simon is uitgeschakeld, niet in staat je te redden.’

Ze wierp een blik op Simon, die zichzelf met water overgoot. ‘Had hij dat gekund dan?’

Valog lachte met zijn mond wijd open. De grond trilde bijna onder haar voeten vanwege zijn bulderende stemgeluid. Het duurde even voordat zijn stem langzaam wegstierf en hij de tranen van zijn wangen veegde.

‘Ik had geen idee dat een Aardling zo grappig kon zijn,’ zei hij.

Ze zuchtte, haar gedachten dwaalden gelijk af naar thuis. Haar blik was de afgelopen uren telkens naar het dorp in de verte gegleden. De hoop dat ze daar samen met Simon heen kon vluchten om een poort te vinden groeide. Ze moest hem er dringend over spreken, maar had die kans nog niet gekregen. Tot die tijd was Valog plan A.

‘Wanneer zet je me bij de eerstvolgende poort af?’ vroeg ze.

Hij greep haar arm vast en boog zich naar haar toe. ‘Iets luider, Samantha, onze leider heeft je niet gehoord.’

‘Au, knijp niet zo hard.’ Ze wurmde haar arm voorzichtig los en keek achterom naar Dalyrra. Ze was in gesprek met de goudblonde vrouw. Inmiddels had Sam geleerd dat haar naam Alana was. Ze was de dochter van een raadsheer van de kiv’anlo, de regentes van Charret-Lûd. Vandaar de gouden tekeningen. ‘Ik had allang terug moeten zijn.’

‘Dat kan je vergeten!’ reageerde Valog. ‘Zolang we bij deze poort zijn, kan je niet terug.’

Haar ogen werden groter. ‘Hoelang blijven we hier?’

‘Zolang als nodig is.’ Hij bleef op haar neer kijken. ‘Ik ben een man van mijn woord, maar we doen het op mijn manier en dat betekent dat je er niet meer naar vraagt met Dalyrra in de buurt. Begrepen?’

Ze knikte vlug.

‘Mooi.’ Hij stapte naar achteren. ‘Genoeg gespeeld.’

Hij gebaarde dat ze klaar moest gaan staan, zijn handen omhoog, benen gespreid. Hij kneep zijn ogen samen, pauzeerde een moment. Sam wachtte angstig af. Het liefst zakte ze in elkaar en wachtte ze met haar armen over haar hoofd tot hij haar met rust liet. In plaats daarvan bleef ze naar hem staren.

Hij gaf een lage brul en rende op haar af. Sam stapte opzij en duwde zijn ene hand weg, zodat ze ruimte had om haar vuist omhoog te stoten. Valog was sneller en greep haar pols vast. Een luide kraak klonk. Ze gilde. Valog liet haar los en ze viel op haar knieën, waar ze haar pols voorzichtig vastpakte en grondig bestudeerde. Elke beweging deed zeer.

‘Laat zien,’ zei hij.

Ze schudde haar hoofd.

‘Kom op! Ik trek je vingers er niet af.’ Hij knielde bij haar neer en bestudeerde haar hand en pols. ‘Beweeg je vingers.’

Ze deed wat hij vroeg en hij pakte haar pols vast. ‘Au!’

‘Je stelt je aan. Licht gekneusd, waarschijnlijk.’ Hij wierp haar een waterkruik toe. ‘Omeli kijkt er zo naar.’

Ze nam een slok uit de kruik, waarbij ze haar rechterhand slap op haar schoot liet liggen. Haar pols klopte en werd steeds dikker.

‘Als je meer van zulke dingen wil leren, zal je moeten wennen aan de pijn,’ zei Valog.

‘Ik wil dit helemaal niet leren! Jullie willen dat.’

‘Een vijand kan zoiets ook bij je doen en dan kan je maar beter voorbereid zijn.’

‘Dat zei Dalyrra ook al. Wie zijn al die vijanden? Zijn alle stammen tegen wat jullie doen? Jullie houden de poorten toch alleen in de gaten vanwege ongewenst bezoek?’

‘En toch zijn er genoeg mensen die ons niet mogen, Samantha. Daar kan jij je vast niks bij voorstellen.’ Grijnzend keek hij haar aan. Ze keek boos terug. ‘Er zijn mensen die de poorten willen openen om een reisje naar de Aarde te maken, voor een gezellige vakantie of een wereldreis. Natuurlijk willen ze terugkomen zonder opgepakt te worden door ons of door de Fiaror of door stammen die vinden dat ze beter op Aarde kunnen blijven, want wie weet welke Aardse ziektes ze meebrengen. Om te voorkomen dat ze worden opgepakt, nemen de poortliefhebbers genoeg wapens en trucjes mee om elke tegenstand te vernietigen. Geloof mij, Samantha. Die mensen schuwen geen middel om voor elkaar te krijgen wat ze willen.’

4

Omeli, de oude vrouw met een haast lederen huid, had een papje gemaakt van een drietal planten waarmee ze Samantha’s pols insmeerde. Ze rook naar tijm, rozemarijn en andere kruiden. Het ontspande Sam. Omeli was als haar rimpelige oma, die ze twee jaar geleden verloor aan een hartstilstand. Ze wikkelde een dun verbandje om Sams pols en sprak Valog streng toe.

‘Wat zei Omeli?’ vroeg Sam, terwijl ze met Valog naar de andere Halusir liep. Ze zaten aan de buitenrand van het bos te eten.

‘Ze vond dat je je niet moet aanstellen en dat ik je de volgende keer harder moet aanpakken.’

Ze gniffelde. ‘Dat geloof ik niet. Haar gezichtsuitdrukking zei iets anders.’

Valog mompelde iets onverstaanbaars en beende bij haar vandaan. De geur van gerookt vlees drong Sams neus binnen. Haar maag rommelde. Ze had eten nodig. Veel eten. In plaats van achter Valog aan te gaan, liep ze naar het vuur toe en pakte een stuk vlees van Paro aan. Het water liep haar in de mond en het malse vlees smolt weg tussen haar tanden. Als Simon niet naast haar had gezeten, had ze uitgebreid zitten smakken en kreunen.

‘Dus jij bent hier nog maar twee dagen?’ vroeg Simon.

‘Ja,’ reageerde ze tussen twee happen door. ‘Ik had geen idee dat de fontein een poort was. Anders had ik hem niet aangeraakt. Tante Myrine waarschuwde me er nog voor.’

‘Zei ze dat de fontein een poort was?’

‘Nee, dat niet.’ Sam begreep nog steeds niet waarom haar tante, haar beste vriendin, steun en toeverlaat, haar zo had voorgelogen. Ze zou het haar vragen als ze ooit terugkwam. Ooit … Ze duwde de tranen die achter haar ogen prikten weg. ‘Dalyrra zei dat het maanden kan duren voordat we naar huis kunnen.’

‘Dat zei ze ook tegen mij. Snap jij wat ze moeten uitzoeken?’

‘Waarom de poort is geactiveerd.’

‘Waarom doen ze dat hier? De poort is op Aarde.’

Sam haalde haar schouders op. ‘Heeft ze het met jou ook gehad over een tovenaar die het geheugen kan wissen?’

Lachend knikte hij en hij stopte een paar kruimelende bessen, een Lûdse fruitsoort, in zijn mond. ‘Ik denk niet dat mij dat gaat overkomen. Echt niet dat ik deze wereld vergeet. Dit worden leuke verhalen voor thuis.’

‘Zeg dat niet te hard. Anders mag je hier nooit meer weg.’ Ze bestudeerde zijn gezicht van opzij. Hij had een accent dat ze niet thuis kon brengen. ‘Woon je in de buurt van mijn tante?’

‘Een paar straten verder. Ik ga altijd op de fiets, mijn tas achterop. Die zal nog wel bij je tante staan. De hortensia’s zijn waarschijnlijk verzopen.’

Sam snoof. ‘Dan had ze het maar moeten vertellen. Als ze dat had gedaan, zaten we hier niet. Dan lag ik thuis op de bank een film te kijken.’ Ze zuchtte. ‘Was het maar zo.’

‘Ik had je niet aangezien voor het luie type.’

‘Lui? Dat heb ik verdiend na een lange dag hard werken. Kijk jij nooit een film?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb het concept van tv nooit begrepen. Je kijkt naar levens die niet bestaan. Wat is daar leuk aan?’

‘Dat is toch juist fijn? Geloven dat er iets anders bestaat dan je eigen leven? Even fantaseren over anderen.’

‘Over anderen? Toe maar. Wat vindt je vriend daarvan?’

Sams gezicht begon gelijk te gloeien. ‘Dat is in elk geval iets goeds wat hieruit voortkomt: dat ik alleen maar aan hem denk.’

‘Is dat zo?’ Ze voelde dat Simon naar haar keek. Ongemakkelijk. Het werd tijd voor het serieuze gesprek over hun ontsnapping.

Voordat ze haar mond kon openen, zei Simon: ‘Ze spreken niet allemaal Nederlands, of wel?’

‘Alleen Valog en Dalyrra,’ reageerde ze, terwijl ze naar de Halusir keek. ‘Voor zover ik weet.’

‘En Tikolin. Hem heb ik net gesproken over zijn functie in dit team. Hij is haar rechterhand.’

‘Wie is Tikolin ook alweer?’

Simon wees naar de man met het lange koperblonde haar, die samen met Dalyrra bij de bomen een gesprek voerde. De boogschutter. ‘Hij is aardig. Hoewel hij vreselijk onder de plak zit, als je het mij vraagt.’

‘Bij Dalyrra?’

‘Dat lijkt me duidelijk. Volgens mij zitten ze allemaal bij haar onder de plak.’

Sam lachte.

‘Echt hoor, Samantha. Het is een vreemd zootje.’

‘Zeg dat wel.’ Ze keek om zich heen en boog zich naar hem toe. ‘Daarom lijkt het mij het beste …’

‘Samantha!’

Door Valogs luide stem verslikte ze zich in haar eigen speeksel. Ze hoestte en keek toe hoe Valog met een verrekijker om zijn nek op haar af kwam. Hij wees met zijn bijl naar haar. ‘Het is jouw beurt.’

‘Wat is mijn beurt?’

‘De wacht.’ Hij wierp de verrekijker naar haar toe en wees naar een boomstam een eindje verderop. Een speer stak ernaast in de grond. ‘Dan ga ik wat bikken.’

‘Maar ik ben gewond.’

‘O nee, ben je gewond?’ Valog pruilde en brak een stuk vlees af van het karkas, dat naast het vuur hing om het warm te houden. ‘Arm meisje. Ga dan maar in een hoekje zitten huilen.’

Simon lachte.

‘En zeg niet dat je het niet kan, ik heb het je geleerd,’ ging Valog verder, en hij nam een grote hap.

‘Wat heeft hij je geleerd?’ vroeg Simon. ‘Om in een hoekje te zitten huilen?’

Een rilling gleed over Sams rug, terwijl ze terugdacht aan hoe Valog haar had geleerd om op wacht te staan. Als laatste oefening, nog voordat Omeli haar pols had verbonden, vertelde hij haar dat ze haar omgeving net zo lang in zich op moest nemen totdat ze ieder detail, elke boom, elk bosje en elke boomstronk die ergens in de verte een vage, bruine vlek vormde, kon dromen. Haar aandacht mocht hoogstens enkele seconden verslappen, zoveel tijd had een boogschutter nodig om een pijl op zijn boog te zetten.

Ze zou het nooit meer vergeten dankzij de oefening die volgde. Valog verstopte zich honderd meter verderop met een kruisboog. Zodra Sam hem zag, moest ze schreeuwen waar hij zat, zodat hij niet zou schieten. En schreeuwen deed ze. Het daagde haar al gauw dat het geen gewone oefening was. Valog schoot meerdere keren een pijl vlak naast haar hoofd een boom in. Als ze in die paar seconden een stap opzij had gezet, was ze morsdood geweest. Het was afschuwelijk. Ze durfde te zweren dat ze Valog een aantal keren geamuseerd hoorde lachen.

Zonder op Simons vraag te reageren, liep Sam naar de boomstam en pakte de speer op. Ze draaide hem rond in haar hand en groef zo een kleine kuil in de grond. Gras wikkelde zich om het uiteinde van de speer heen. De punt was vlijmscherp. Ze liet het wapen tegen haar schouder rusten en bestudeerde haar omgeving nauwkeurig. De angst van die middag verspreidde zich door haar buik. Ze had niet verwacht dat de fluitende wind en de ‘pof’ van een pijl die in een boom naast haar oor landde zo’n indruk zouden achterlaten. Nu had ze ook nooit verwacht dat ze dat zou meemaken.

De conclusie die ze had getrokken, was dat Valog gestoord was. Dalyrra had hem opgedragen haar te leren hoe ze zichzelf moest verdedigen en hij maakte van de gelegenheid gebruik om haar leven in gevaar te brengen. Ze moest hier weg. Valog zou haar niet helpen. Het was een smoes geweest om haar de mond te snoeren en haar te laten doen wat hij wilde.

Een vlugge blik achterom leerde haar dat Simon in zijn eentje aan de grens van de ontvangstpoort zat. De Halusir bevonden zich dichter bij elkaar. Alana had een boek op haar schoot. De anderen waren met elkaar in gesprek, dronken uit bruine flesjes of hakten om de beurt blokken hout in kleinere stukken. Het was haar niet duidelijk wat hun doel precies was of hoe ze wilden achterhalen wie de fontein had geactiveerd. Het leek erop dat ze alleen wachtten tot er iemand door de ontvangstpoort kwam.

‘Simon!’ riep ze.

Niet alleen hij keek om, ook Dalyrra en Valog.

Sam gebaarde naar Simon en hij kwam overeind, zodat zij zich weer op haar omgeving kon richten. Het veld waarover ze uitkeek had veel heuvels waar iemand zich achter kon verschuilen. Ze liet haar blik er een aantal keren overheen glijden.

‘Je hebt hulp nodig, hè?’ vroeg Simon. ‘De wacht houden is erg ingewikkeld.’

‘Het is wel zo gezellig met zijn tweeën.’

‘Ik denk niet dat Valog het daarmee eens is.’ Hij ging naast haar op de boomstam zitten.

Ze wierp opnieuw een blik achterom. Dalyrra en Valog hielden haar nauwlettend in de gaten.

‘Er is een dorp in de verte,’ zei Sam zachtjes. ‘De Halusir willen ons hier houden, maar ik voel er weinig voor om meer lessen van Valog te krijgen. Hij spoort niet!’

Simon lachte.

‘Ga je met me mee?’ vroeg Sam hem. ‘Jij wil toch ook terug?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Niet per se.’

De moed zakte haar in de schoenen.

Met twinkelende ogen keek Simon haar aan. ‘Dit is het avontuur, Samantha. Een andere wereld! Weet je hoeveel mensen een moord zouden doen voor een wereld als dit? Jij kijkt naar de tv, ik beleef het liever in het echt.’

‘Is er niemand die thuis op je wacht? Dat kan je ze toch niet aandoen? Dat ze nooit weten wat er met je is gebeurd?’

‘Als ik Dalyrra mag geloven, kun je terug naar het verleden reizen.’

‘Wat zeg je?’

‘Tijdreizen. Dus als we eenmaal terug zijn, heeft niemand ons gemist.’

‘Dat geloof je? Tijdreizen?’ Ze slaakte een diepe zucht, tranen sprongen in haar ogen.

‘Je bent hier toch nog maar twee dagen?’

‘Ja, en? De Halusir zijn eng. Valog heeft me net een paar keer bijna geraakt met zijn pijlen. Hij lachte erom!’

Simons glimlach stierf weg en hij pakte haar hand. De zijne was groot, zijn huid zacht. Ondanks dat ze Simon kort kende, voelde hij vertrouwd. Alsof ze hem alles kon zeggen.

‘Deed hij dat echt?’ vroeg hij.

Ze knikte. ‘Ik wil naar huis, maar ik weet niet hoe. Wil jij me helpen?’

‘Ik ken de taal net zomin als jij.’

‘Misschien kunnen we iemand vinden die onze taal spreekt. Zij kunnen het ook!’ Hoopvol keek ze in zijn ogen. ‘Alsjeblieft, Simon. Ik wil naar huis.’

Hij haalde een hand door zijn haren. ‘Oké. Oké, ik help je, Sam. Mag ik Sam zeggen? Je tante noemde je zo, toch?’

‘Ja.’ Ze glimlachte.

Hij keek achterom. ‘We moeten eerst zorgen voor een afleiding.’

De adrenaline golfde door haar heen en ze ging rechtovereind zitten. ‘We hebben een voorraad eten en drinken nodig.’

Hij knikte, zijn ogen toegeknepen. ‘Jij blijft hier zitten, dan zorg ik ervoor dat de Halusir zich aan de andere kant van de ontvangstpoort verzamelen.’

‘Hoe dan?’

‘Ik verzin wel wat. Als ze weg zijn, loop jij richting het dorp.’

‘Maar …’

‘Vertrouw me! Ik volg je. Met twee rugzakken.’ Hij stond op en knipoogde. ‘Dit wordt ook een avontuur!’

Met de zenuwen in haar buik keek ze toe hoe Simon terugliep naar de Halusir. Ze blikte naar Dalyrra. De leidster sprak Alana toe, terwijl die haar blik op het boek gericht hield.

Gedraag je normaal, zei Sam in gedachten tegen zichzelf. Je blijft op wacht staan en kijkt over een paar minuten achterom. Als de Halusir weg zijn … Ze grijnsde en keek verlangend naar het dorp op de berg die niet meer zo angstaanjagend steil was.

Haar blik ging opnieuw langs de details in haar omgeving. Ze zag ze nauwelijks, de opwinding was te groot. Het voelde alsof ze twee stappen van huis verwijderd was. Ze zag Mark glashelder voor zich; zijn korte haar in de war, zijn brede kaaklijn en ogen die door een lachbui bijna tot spleetjes geknepen werden. Ze kon zelfs het smalle litteken bij zijn wenkbrauw zien, die hij door een vuistslag tijdens een training op de politieacademie had opgelopen.

Sam wierp een blik achterom. De Halusir waren weg. Dit was haar kans! Zou ze de speer meenemen? De Halusir hadden regelmatig hun vijanden opgenoemd, misschien was een wapen noodzakelijk.

Ze keek op, haar glimlach verdween. Ze pakte de verrekijker en hield die voor haar ogen. Er was duidelijk een hoofd te zien. Van een man met een groen petje, die net als zij een verrekijker voor zijn ogen had. Naast hem doemde nog een hoofd op. Deze man draaide zich half om en gebaarde kort met zijn hand, waarop de man met de verrekijker over de heuvel heen klom en haar kant op rende. Achter hem kwamen meer mannen over de heuvels, gewapend met zwaarden, speren en bogen. Het waren dezelfde als de vorige keer, met de stijve loopjes en de vissenogen. Dit keer hadden ze versterking meegenomen.

‘Nee,’ fluisterde ze. ‘Nee, waarom nu?’

Zo laag als mogelijk snelde ze naar het bos. Daar duwde ze wild de takken opzij en rende het ronde grasveld van de ontvangstpoort op. De eerste die ze daar zag, was Simon; hij had twee rugzakken bij zich en beende haar kant op. Zodra hij haar zag, bleef hij verbaasd staan.

‘Simon,’ gilde ze. ‘Er komen vreemde mannen aan!’

Hij liet de rugzakken vallen en sprintte terug, roepend om hulp.

Voor haar gevoel duurde het een eeuwigheid voordat ze de andere kant van het grasveld had bereikt. Net op het moment dat ze haar armen uitstrekte om de takken opzij te duwen, sprong Dalyrra het bos uit.

‘Waar zijn ze?’ riep ze.

Sam gebaarde naar achteren en Dalyrra riep iets in de Lûdse taal over haar schouder. Meer Halusir renden het ronde veld op. Ze verzamelden razendsnel hun spullen: kookgerei, wapens, kommen, kruiken. Restjes voedsel werden in rugzakken gegooid. Zelfs Sam kreeg een rugzak naar zich toegeworpen.

‘Naar de paarden,’ riep Dalyrra haar toe. ‘Vlug!’

Sam had geen idee waar de paarden stonden. De ontvangstpoort zag er overal hetzelfde uit. Daarom rende ze blindelings achter de andere Halusir aan. Ze had geen idee hoe ze zo snel het paard op kon klimmen die Tikolin haar toewees. Voordat ze het in de gaten had, galoppeerde ze over het uitgestrekte landschap.

Haar paard haalde die van Valog in en hij stak zijn duim naar haar op. Ondanks de spanning glimlachte ze trots. Pas toen ze Simons spijtige blik opving, verdween haar glimlach.

De reis was lang, met een beurse kont tot gevolg. Door het hobbelen op het paard, in constant dezelfde houding, begonnen bovendien de spieren van haar bovenbenen, buik en schouders te zeuren. Ze verlangde naar rust.

De Halusir hadden nergens last van. Ze zongen vrolijk terwijl ze reden, de een na de ander. Zelfs de stugge Alana waagde het om haar mooie stem te laten horen in een lied dat door een Sirene gezongen had kunnen zijn.

Het landschap was wonderbaarlijk. Ze reden door heuvelachtige gebieden met bossen vol lage, dikke bomen met gebladerde takken die als kronen rondom de stammen groeiden. Ze zag paardachtige dieren met spitse neuzen en eekhoorns die zo snel langs hun pad renden dat hun pootjes onzichtbaar werden. Vogels hielden met hun handvormige vleugels de stammen vast, zodat ze met hun buikjes naar voren de passanten in de gaten konden houden. De bloemenstroken langs de paden, aan de grenzen van weilanden en half over het steile weggetje rondom een berg probeerden hun te bedwelmen met hun geuren, zo zoet en fris als het ochtendgloren.