Vergeet me

Vergeet me

Judith de Laat

Vergeet me

Judith de Laat

1e druk november 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

ISBN 978-94-93157-92-7

ISBN E-book 978-94-93233-10-2

NUR 301

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor mama

“Opgroeien in een groot gezin in een klein dorp in Brabant tijdens de jaren vijftig was vooral voor meisjes niet eenvoudig. In dit boek wordt daar een reëel en herkenbaar beeld van geschetst. Ook het Heeswijk van nu wordt verbeeld. Al lezende loop ik door de tuinen van de abdij en bevind ik me in de Sint-Willibrorduskerk. Uniek dat ons mooie dorp in deze roman wordt opgetekend.”

Bart van Schijndel, voorzitter

Heemkundekring De Wojstap in Heeswijk

Deel 1

De diagnose

Hij zit recht voor me. Zijn lippen bewegen, zijn hoofd gaat op en neer en zijn handen gebaren druk mee. Ik hoor zijn zware stemgeluid, ik knik zachtjes mee met zijn hoofdbewegingen. Wat zegt hij? Langzaam vormen zijn woorden zinnen. ‘… kan wellicht niet meer alleen wonen.’

De woorden glijden langs mij heen, ver weg, alsof ze niet bestaan.

De man zwijgt, ziet mijn blik en begint opnieuw met praten: ‘Uw moeder heeft, zoals we al dachten, alzheimer. We zijn rijkelijk laat met deze constatering. Het is waarschijnlijk niet langer verantwoord om haar alleen te laten wonen.’

Mijn moeder zit naast mij, op haar stoel. Haar rug recht, ze kijkt de neuroloog strak aan. Vandaag lijkt ze zo helder, zoals ze altijd is geweest. Toch spreekt de neuroloog alleen mij aan. Hij kijkt niet naar mijn moeder. Vreemd, toch? Ik kijk naast me, naar mijn moeder die mijn blik niet beantwoordt. Zij staart de pratende man peinzend aan.

Ik schud mijn hoofd, wend mijn blik af en ik zie mijn hand op de leuning van de stoel. De blauwe lijnen van mijn aders, mijn knokkels die licht naar boven uitsteken en de rimpels die steeds zichtbaarder zijn nu ik ouder word. Tot ik besef dat we alle drie zwijgen.

‘Ik zie mijn moeder niet zo vaak, op het moment,’ verbreek ik de stilte.

De man knikt, aangemoedigd door mij om door te gaan met zijn verhaal. Zijn haar is grijs, hij draagt een witte jas en een geblokte blouse met een bijpassende blauwe stropdas. De lijnen in zijn gezicht verraden een gevorderde leeftijd. Zestig?