Ode

Ode

Esmeralda van Belle

Ode

Esmeralda van Belle

1e druk: december 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-93233-11-9

ISBN 978-94-93233-13-3

NUR 285/334

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Voor Casper

Zoals de cerberus huilt tegen de maan,

zo huilt mijn hart.

Zoals de cerberus zijn prooi verscheurt,

zo verscheurt de pijn mijn hart.

Zoals de cerberus gromt,

zo gromt mijn hart

Zoals de cerberus bijt,

zo bijt de eenzaamheid in mijn hart.

Alfons

Vale

‘Het moeilijkste moment in mijn leven ligt voor me. Niet in de verre toekomst, maar zo meteen. Hoe ik hiermee om moet gaan, weet ik niet. Ik ben verloren. Onze tijd samen was te mooi om waar te zijn en veel te kort. Beiden zetten we onze taak op de eerste plaats, beiden schoven we onszelf naar de achtergrond. Ik dacht dat we tijd zouden hebben. Veel meer tijd dan dit. We hebben niet gevochten voor onze liefde, hoe konden we? Er waren zoveel obstakels. Obstakels die we omver hadden kunnen werpen, obstakels die we voorrang gaven aan onze liefde. En nu sta ik hier, alleen, verlaten. Glinsterende ogen staren me aan, neuzen worden gesnoten en tranen worden gelaten. Je was een inspiratie voor velen, een voorbeeld voor de jongere generatie en mijn grote liefde. We wisten dat het zo zou gaan. Dat jij mij moest verlaten, ver voordat ik je mag volgen. Ik ben nog niet op de helft van mijn leven, maar ik weet dat mijn mooiste jaren achter me liggen. Lieve Casper, hoe kan ik je loslaten, terwijl we elkaar net mochten vasthouden. Hoe kan ik leven zonder dat wat mijn leven kleur gaf.’

Mijn benen lijken onder me vandaan te zakken, het papier in mijn hand trilt zo erg dat het ritselen ervan boven het geluid van de bewegende boombladeren hoorbaar is. Voorzichtig en liefdevol word ik omhoog gehouden door handen op mijn beide armen. De man aan mijn linkerzijde is een van de weinigen die van het begin af aan op de hoogte is geweest van de liefde tussen jou en mij. Zijn gezicht vertoont diepe rimpels, zijn schouders zijn gebogen onder het zware verdriet dat hij draagt. Aan de andere kant loopt een vrouw met dezelfde kleur ogen als jij. Haar kin trilt, alsof ze haar best doet niet te huilen. Waarom laat ze haar tranen niet gaan?

Ik probeer Johan en Annet met een glimlach te bedanken voor hun begeleiding, het lukt niet. De spieren in mijn gezicht hebben een eigen wil. Mijn adem stokt in mijn keel. Ik wil naar de kist kijken, maar ik kan het niet. Jouw ontzielde omhulsel is niet wat ik me van je wil herinneren. Tranen lopen in mijn ogen, wegslikken heeft geen nut meer. Annet pakt mijn hand vast.

De officiële uitvaartceremonie was gisteren. Het was een indrukwekkend gezicht, alle leden van Ordo Entia waren gekleed in uniform. De sprekers waren formeel en de rituelen werden gevolgd. Dat heb je verdiend, die eer en dat respect, maar voor mij waren het loze woorden. Die hele ceremonie raakte me niet. Dat was voor anderen, die jou niet kenden zoals je werkelijk was, maar die jou alleen als Grootmeester bewonderden. Het beroerde mij niet, geen enkel moment. Nee, nu lieg ik. Het moment dat heel Ordo Entia de afscheidsgroet uitsprak, bracht me tot tranen.

Vale.

Het resoneerde door de zaal. De eerbied naar jou drong in al mijn poriën en kwam in de vorm van zilte druppels uit mijn ogen.

Vandaag zijn we met een klein groepje; Johan, Bram, Annet, Jeroen en ik. De mensen waar jij het meest van hield en de mensen die het meest van jou hielden. Hand in hand staan we rondom jouw kist, onze blikken op de grond gericht. De zon laat zich sluieren door wolken, de wind huilt door de bomen. Zelfs het zingen van de merel klinkt droevig.

Het vers gegraven graf is als een mond in de aarde die jou zal verslinden. Ik wil nog niet aan dat moment denken. Nu je nog boven de grond bent, is het alsof je nog een beetje bij me bent. Als we je de kille aarde in laten zakken, ben je echt weg.

Jeroen lijkt steeds meer op zijn vader en ik vraag me ondanks mijn eigen verdriet af wat dit afscheid met hem doet. Als jonge tiener stond hij aan het graf van zijn vader. Komen die herinneringen in hem naar boven? Of is hij enkel bezig met het vaarwel zeggen van zijn oudoom? Het is vreemd me deze dingen af te vragen, terwijl ik bezig hoor te zijn met het rouwen om mijn verlies. Maar ik kan het niet, nog niet. Jij bent nog niet weg, ik wil het niet. Hoor je me? Ik verbied je om mij te verlaten. Nooit heb ik iets geëist in onze relatie, maar nu wel. Je mag niet weggaan. Mijn adem schokt, ik bijt op mijn trillende lip.

Johan staat roerloos naast me, lamgeslagen door het verlies van zijn broer. Ook naar zijn gedachten kan ik alleen maar raden. Het gevoel van zijn hand op de mijne doet me opschrikken uit mijn overpeinzing. Ik omklem het als laatste reddingsboei tijdens de schipbreuk van mijn leven.

‘Als jullie er klaar voor zijn, laat ik de kist nu zakken.’

Nee, ik ben er niet klaar voor, nog lang niet! Neem mijn liefde niet mee in de donkerte van de aarde. Laat mij lopen in het licht van jouw affectie. Blijf bij mij!

Langzaam daalt jouw kist. Millimeter voor millimeter word jij van me afgenomen. Centimeter voor centimeter voel ik mijn hart zwaarder worden.

Johans hand knijpt in de mijne. Ik snap dat hij verdriet heeft, maar moet hij zo hard knijpen? Mijn hand doet pijn, niet zo’n pijn als mijn hart, maar toch verdomde pijn. Een andere hand manifesteert zich op mijn schouder. Als ik mijn ogen opsla, kijk ik in de bezorgde ogen van Bram. Hij zit op zijn hurken. Waarom zit hij op zijn hurken? Zoveel groter is hij toch niet?

‘Gaat het, Alfons?’

Nee, natuurlijk gaat het niet. Wat een ontzettend stupide vraag. Het is dat Johan mijn hand nog steeds stevig beet heeft, ander had ik uitgehaald. Wacht, ik heb twee handen. Ik til mijn andere hand op en tuimel voorover. Wat is er gebeurd?

Twee handen onder mijn oksels tillen me op. Mijn voeten willen niet meewerken. Ik ben de controle over mijn lichaam volledig kwijt. Ik ben alles kwijt, jij hebt mijn leven meegenomen onder de aarde.

‘We zijn er voor je als je wilt praten.’

‘Je weet dat ik van hem hield als een broer.’

‘Wat kan ik doen om je leed te verzachten?’

Bram, Johan, Annet en Jeroen zitten om me heen. De enige die net zo zwijgzaam is als ik, is Jeroen. De rest mag wat mij betreft vertrekken. Natuurlijk is het goed bedoeld, maar de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Ik heb er niets aan. Sterker nog, het maakt mijn eenzaamheid enkel groter.

Ik wil schreeuwen, ik wil tieren, maar ik doe niets van dat alles. Ik heb er simpelweg geen kracht voor.

Jeroen staat op om drinken voor me te pakken. Het liefst trek ik hem terug in zijn stoel. Zijn stille aanwezigheid doet me denken aan jou. Als hij naast me zit, is het net alsof je niet weg bent.

Bram mompelt iets over werk dat op hem wacht en verdwijnt achter de eiken deur. Dat is één. Nu die andere twee nog. Alleen Jeroen mag blijven.

Helaas reikt mijn geluk niet ver vandaag. Hoe kan het ook anders, dit is de meest ongelukkige dag in mijn leven. Johan, Annet en Jeroen vertrekken gelijktijdig. In de deuropening vraagt Annet nog of ik het alleen red.

Nee, ik red het niet alleen, maar hun aanwezigheid zal daar niet bij helpen. De enige die ik nodig heb, ben jij. Jij was de spil in mijn leven, mijn meetlat waar ik alles langs legde. Zonder jou ben ik verloren, zonder jou … Ach, lieve Casper, wat moet ik zonder jou?

In den beginne

Ik zie je nog zo zitten aan de bar.