Harde les

Harde les

Mark de Groot

Harde les

Mark de Groot

1e druk: november 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-93157-86-6

ISBN 978-94-93233-14-0

NUR 332

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Ten oosten van een droom verraden,

Stroomde het bloed zwart in de aarde.

I

Door het open autoraampje stroomt de avondlucht binnen. Michael Smit rijdt harder dan is toegestaan, hij wil zoveel mogelijk wind vangen en de warmte die als een moddervette passagier beslag heeft genomen van het benauwde interieur verdrijven. Dat lukt nauwelijks. Het is verstikkend heet geweest, een hitte die zich verankerd heeft tussen de velden van vlas en maïs. In de loop van de middag heeft de bewolking zich boven het dorre land uitgerold, maar de belofte van regen niet ingelost. De muffe geur van droge aarde en uitgeputte gewassen vult zijn neus. Zijn uniform plakt aan zijn lijf, zijn hand ligt klam op het stuur. Voor zijn geestesoog verschijnen ijsblokjes en witte, schoongewassen lakens. Het verlangen naar een koude douche is het sterkst, het stof en zweet afspoelen, daarna het opentrekken van iets koels. Het is een lange dag geweest. Zijn linkerbeen ligt uitgestrekt onder het dashboard, voor zover de ruimte daar dat toelaat. Met zijn vrije hand masseert hij zijn bovenbeen, steekt dan zijn arm uit. Zijn hand scheert door de wind, maakt een vuist, bokst tegen de luchtdruk. Tussen werk en huis is er een gevoel van uitgelatenheid, van losgeraakt zijn. Hij heeft de keuze uit talloze B-wegen en een wirwar aan naamloze weggetjes. Vanavond kiest hij voor de kortste route. De oogstmaan wint het net van het wolkendek. Een dof licht, een zilver dat opgepoetst moet worden, legt een vlakke straal over het asfalt.

De weg buigt af, wordt omzoomd door hoge maïsplanten. Bijna te laat merkt hij de auto op die dwars over de weg geparkeerd staat. Hij duwt met volle kracht op de rem. Met gillende banden komt zijn auto glijdend tot stilstand, luttele centimeters verwijderd van de glanzende achterbumper. Een diepe zucht ontsnapt aan hem, hij slaat op het stuur.

‘Verdomme.’ Hij voelt zich een dwaas, het scheelde een haartje. De auto staat met de kofferbak in de berm en zijn voorkant is schuin de weg op gedraaid. Levensgevaarlijk.

Zijn dienst zit erop, maar het protocol vereist dat hij melding maakt van elke verdachte situatie. Hij wil op de knop drukken van de mobilofoon om contact op te nemen met de centrale, maar zijn vinger blijft in de lucht hangen. De auto is verlaten, maar hij herkent deze Ford en, nog belangrijker, hij kent de eigenaar. Dat voorspelt niet veel goeds.

Michael parkeert achter de achtergelaten auto, zet zijn zwaailichten aan en stapt uit. Zijn knie maakt knalgeluidjes, hij moet weer wennen aan het strekken en het gewicht dat hij moet dragen en Michael neigt naar links over te hellen als een zeilboot in een storm. Hij strompelt naar de kofferbak van zijn dienstauto, pakt een paar pylonen en zet de weg af, ver voor de bocht, om ongelukken te voorkomen.

Zijn eerste ingeving is om in het contactslot te kijken naar de sleuteltjes, maar hij kan, hij mag de auto niet verplaatsen. Als er een misdrijf is gepleegd. God, alsjeblieft laat er geen misdrijf zijn gepleegd. Dan moet hij de situatie laten zoals hij die aangetroffen heeft. Het protocol is leidend. Al neemt hij nog steeds geen contact op met de centrale.

Met zijn zaklamp schijnt hij in de Ford. De lichtstraal beweegt grillig en het duurt even voordat hij doorheeft dat zijn hand trilt. Fastfood wikkels versieren de achterbank. Een halfleeg blikje bier, van dat goedkope supermarktspul, lekt op de vloer van de passagiersstoel, er heeft zich daar een vochtplek gevormd. De asbak puilt uit. Geen sleuteltjes.

Het is niet moeilijk te bedenken wat er is gebeurd. Niet als je de bestuurder kent. Een band om zijn maag trekt samen.

Ze zijn in de buurt, dat kan niet anders. Jayden heeft haar overgehaald om mee het maïsveld in te gaan. Zijn overtuigingskracht is een mengeling van verbaal talent en charisma. Sterk genoeg voor wie het ook is, om te willen geloven dat hij iets voor haar kan betekenen.

Hij springt over de greppel, zakt door zijn been en verliest bijna zijn evenwicht, maar stapt dan tussen het broeierige duister van de maïsplanten, die boven hem uit torenen. De in elkaar gehaakte bladeren vormen een groene koepel. Hij laat zijn zaklamp rondzwiepen, zoekt naar sporen en hij hoeft niet lang te zoeken. Afdrukken van zware schoenen – kistjes, noemt Jayden ze – zijn duidelijk zichtbaar in de vale, brokkelige grond. Hij staart naar de ondiepere afdrukken ernaast. De avond wordt drukkender, lijkt muren te hebben die op hem afkomen. Hij vreest wat hij gaat vinden.

De grond knarst wanneer hij harder begint te lopen, de maïsplanten ritselen, maar hij laat het gebeuren. Hen besluipen heeft geen zin, ze gaan waarschijnlijk zo op in elkaar dat ze een dreiging niet opmerken. Anders laat je je auto ook niet zo achter, dat doe je alleen als je niets te duchten hebt. Of denkt dat je niets te duchten hebt en alles kan maken.

Een hoog, dronken meisjesgegiechel doorbreekt de avondstilte. Jayden roept – wanneer is zijn stem zo zwaar geworden, zo mannelijk? – iets onverstaanbaars en er wordt harder gelachen. Michael’s vrees maakt plaats voor irritatie. En een diepe teleurstelling.

Hij stapt als een duveltje uit een doosje van tussen de planten en verrast ze volkomen. Hij treft Jayden aan met zijn hand in Chantalle haar blouse, een borst ontbloot, een bleke huid die licht geeft. Ze kijkt verschrikt op en gilt.

Jayden blijft cool, hij is altijd de koele kikker, en heeft onmiddellijk door met wie hij te maken heeft. ‘Jezus, pa! Kan het nog perverser?’

Chantalle gooit zich van Jayden af en knoopt als een bezetene haar blouse dicht, haar handen beven, ze krijgt de knoopjes lastig in de gaatjes. Michael houdt zijn blik strak op Jayden gericht, hij heeft een flinke appel met hem te schillen en hij is niet geïnteresseerd is in de halfontklede toestand van Chantalle.

‘Dat je bij de politie werkt, geeft je niet het recht om ons te bespioneren, pa.’

‘Heb je jouw parkeerkunsten gezien? Heb je enig idee hoe gevaarlijk het is om een auto zo achter te laten?’

Jayden antwoordt niet, maar richt zijn aandacht op Chantalle, helpt haar met het dichtknopen van haar blouse.

‘Jullie hebben gedronken,’ vervolgt Michael met een agressie in zijn stem die hij niet kan onderdrukken. ‘Chantalle is minderjarig, ik kan jullie beiden arresteren.’

‘Doe maar. Gooi ons maar in dezelfde cel, alsjeblieft.’ Jayden knipoogt naar Chantalle.

Ze giechelt weer, maar onzekerder dan eerst.

Michael grijpt Jayden’s pols, trekt hem weg van Chantalle. ‘Dit is geen grapje, Jayden. Er hadden ongelukken kunnen gebeuren.’ Met zijn zaklamp wijst hij in de richting van de weg. ‘Ernstige ongelukken.’

‘We gebruiken bescherming, pa. Een ongelukje zit in een klein hoekje. Dat weet ik en dat weet jij.’ Jayden kijkt zijn vader koud aan, humorloos.

Michael’s woorden glijden van Jayden af, hij is van Teflon en niets van wat Michael zegt blijft tegenwoordig nog plakken.

‘Vertelt u niks tegen mijn ouders, meneer Smit.’ Chantalle is aangekleed, haar ontnuchterde blik neergeslagen. ‘Alstublieft,’ voegt ze smekend toe.

‘Ik geloof niet dat jullie beseffen hoe onverantwoord jullie zijn.’

‘Kom op zeg, er is toch niks aan de hand? Chantalle kan er niets aan doen. Ik ben onweerstaanbaar.’ Jayden toont zijn scheve glimlach, vol van de belofte van kattenkwaad, maar Chantalle – als ze meelacht dan belt Michael haar ouders ter plekke op – negeert hem. Enig verstand heeft ze dus. Hij laat Jayden’s pols los en een rode striem blijft achter. Jayden wrijft overdreven. ‘Politiegeweld,’ meesmuilt hij.

Nadat Chantalle is aangekleed, leidt Michael hen het maïsveld uit. ‘Chantalle rijdt met mij mee en ik zet haar thuis af, jij rijdt linea recta door naar huis, begrepen?’

Jayden salueert en klikt met zijn hakken, een topsporter in sarcasme. ‘Ik zie je snel weer, schat,’ roept hij, wanneer ze bij Michael instapt. ‘En jullie niets doen wat ik wel zou doen, hé?’

Jayden stapt hard lachend in, geeft gas en scheurt er vandoor. Een achterlicht is kapot, een donker oog dat naar hen loert tot het in het duister opgaat.

Gedurende de rit naar haar huis staart Chantalle zwijgend voor zich uit.

‘Je weet het toch van zijn, ehm, situatie?’

Ze reageert niet en hij vraagt zich af of ze hem wel gehoord heeft. Misschien schaamt ze zich te veel.

‘Ja, natuurlijk weet ik dat,’ zegt ze uiteindelijk wanneer ze haar dorp inrijden.

Hij stopt de auto op de hoek van haar straat, uit het zicht van haar ouders. Ze is een onnozel meisje, naïef. ‘Is het dan wel verstandig wat je doet?’