Julia Jonkers

Julia Jonkers

Kim Bonefaas

Julia Jonkers

Kim Bonefaas

Herdruk januari 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Richard van Zijll, Pino Design

ISBN 978-94-93233-15-7

ISBN E-book 978-94-93233-16-4

NUR 340

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hulde.

Voor de vrouwen die je niet hoort, maar er wel zijn.

Voor de vrouwen die een stem hebben, maar liever stil zijn.

Voor de vrouwen die dagelijks vechten zonder geweld.

Voor de vrouwen die hard werken zonder loon.

Voor de vrouwen die niet klagen, maar doorgaan.

Voor de vrouwen die lachen terwijl hun hart huilt.

Hulde. Voor hen, voor ons, voor mij.

Hulde.

Voor de kinderen, onze kinderen.

Voor onze kinderen die opgroeien zonder vader.

Voor onze kinderen voor wie het normaal is

om enkel een moeder te hebben.

Voor onze kinderen die later beseffen

dat hun moeder een strijder was.

Voor onze kinderen die het eerste lesuur moeten missen omdat

zij hun broertje of zusje naar school moeten brengen

wanneer hun moeder vroeg moet gaan werken.

Hulde voor hen.

Voor onze kinderen.

Ik zie jullie.

Kleine helden.

Hoofdstuk 1

‘Mevrouw Jonkers, bent u er nog bij?’

Ik schrik op en kijk direct in de donkere ogen van mijn psychologiedocent, professor Bolan.

‘Slapen doet u maar in uw eigen tijd. Ik probeer hier zo goed en zo kwaad als dat gaat college te geven.’ Hij kijkt me streng aan; zijn grijze sik wappert onder zijn kin en zijn zwarte ronde bril staat op het puntje van zijn neus.

Ik pers met moeite een halve glimlach op mijn gezicht en knik schuldbewust. Met mijn pen in de aanslag probeer ik de heer Bolans onsamenhangende verhaal over de werking van het kleuterbrein te volgen, maar het gaat langs me heen, zoals eigenlijk alles de laatste tijd. Ik ben er niet bij met mijn kop, totaal niet zelfs.

Mijn lichaam protesteert aan alle kanten. Vandaag gaat het ‘m echt niet worden. Het is nog niet eens elf uur, maar ik heb de grootst mogelijke moeite om mijn ogen open te houden.

‘Wat is er met jou?,’ sist Marleen me toe. Ze kijkt met een half oog naar de grijsbebaarde docent, die helemaal in zijn element een praktijkverhaal vertelt over zijn afstudeerscriptie van een miljoen jaar geleden over neurotransmitters of zoiets.

Ik haal mijn schouders op en zucht demonstratief.

‘Ga gewoon naar huis als je je niet goed voelt, dat is geen probleem toch?’

Ik schud vastberaden mijn hoofd. ‘Nee, ik ben al te veel afwezig geweest. Ik ben gewoon moe. Het komt wel goed.’

Ik heb het ook veel te druk. Dat komt vooral doordat mijn klas vol kneuzen zichzelf dit jaar – als alles goed gaat – algemeen psycholoog mag noemen. Het is nog een halfjaartje vol gas en dan is deze hel echt voorbij, éindelijk.

Vooral in deze laatste periode zijn de duimschroeven extra aangedraaid. De druk is voor iedereen voelbaar en uit zich in stress en frustratie, zelfs bij de alwetende studiebollen uit mijn klas, waar ik duidelijk niet bij hoor. Nee, als er een clubje bestaat voor slimme mensen die alles onder controle hebben en een heerlijk geordend leven leiden, zal ik naar alle waarschijnlijkheid nóóit een uitnodiging ontvangen. Ik ben nou eenmaal chaotisch en doe werkelijk alles last minute. Ook kom ik zelden op tijd en mocht dit toch gebeuren, dan heb ik me vast vergist.

Verder mopper ik me doorgaans door het leven. Het is allemaal ook niet gemakkelijk hoor. Maar naast al mijn chronische gebreken bezit ik wel een grote dosis doorzettingsvermogen. Het kan haast niet anders dan dat juist díe karaktereigenschap ervoor heeft gezorgd dat ik toch maar mooi ga afstuderen dit jaar, hópelijk.

Om mijn studie te bekostigen, probeer ik zo veel mogelijk te werken. Ik werk als woonbegeleider. Minimaal drie avonden per week kook ik voor een groepje verstandelijk gehandicapte mensen die semi op zichzelf wonen. Laat ik het anders zeggen: ze doen hun best om op zichzelf te wonen, maar zonder de juiste begeleiding is dit een kansloze missie.

Het koken gebeurt vanuit het inloophuis, een centraal liggende woning in een groot flatcomplex waar de cliënten hun eigen tweekamerappartementen bewonen. Als mijn rooster het toelaat, probeer ik leuke activiteiten met die gasten te ondernemen, zoals een bezoekje aan de kinderboerderij, een rondje centrum of naar het museum. Een aantal jaren geleden ben ik als stagiaire begonnen en ik ben nooit meer weggegaan. Inmiddels functioneer ik als een volwaardige collega. Niet verkeerd, al zeg ik het zelf.

‘Ja mevrouw Jonkers, kunt u ons verblijden met het antwoord?’

‘Oh, uhm… Ja, wat bedoelt u precies?’

‘Waarom peuters nog geen onderscheid kunnen maken tussen veiligheid en gevaar.’

Alle woorden die de docent de afgelopen anderhalf uur op ons heeft afgevuurd, zijn langs mij heengegaan. Precies zoals in die scène van ‘The Matrix’ waar de hoofdpersoon – die ene man met dat kleine zonnebrilletje – heel soepeltjes met allerlei yoga-achtige bewegingen de kogels ontwijkt die op hem afkomen. Nou, zoiets dus. Maar dit antwoord weet ik echt niet. Het is onmogelijk om geen respons te geven na de berisping van zojuist. Zo verspeel ik al mijn krediet bij die man, als ik dat al had.

Mijn God. Mijn hersenen graven in allerijl in de meest vochtige hoekjes van mijn hersenpan. Ik móet dit toch weten. Kom op Julia, denk na. Mijn handen ballen zich tot vuisten. Ik houd mijn adem in, alsof het denkproces sneller gaat als mijn lichaam zich niet druk hoeft te maken over het reguleren van haar ademhaling. Marleen geeft me een harde elleboogpor in mijn zij. De ingehouden adem komt met rap tempo uit de kieren van mijn mond, wat resulteert in een raar piepend geluid.

‘Nou...’ Ik schraap mijn keel voordat ik verderga. Alles om nog meer tijd te rekken, al is het maar een halve seconde. ‘Dat komt vanwege hun onvolgroeide brein. Het limbisch systeem is nog in ontwikkeling en hierdoor kan de kleuter nog niet goed aanvoelen wat gevaarlijk is en wat niet.’

‘Dank u wel, mevrouw Jonkers.’ Met een tevreden gezicht draait de docent zich terug naar het whiteboard en begint met het tekenen van de grote hersenen, de kleine hersenen en de hersenstam.

Zo, die module ontwikkelingspsychologie van vorig jaar was toch niet geheel zinloos. Opgelucht én geluidloos haal ik adem.

Marleen kijkt me met grote ogen aan. Ik haal mijn schouders op. Tja, soms heb ik mijn momenten.

Na dit hoogtepuntje vroeg in de ochtend wordt het vrij vlot drie uur. Met gepaste haast vertrek ik naar het inloophuis. Ik heb precies één uur reistijd en ik heb alle minuten nodig om op tijd aan te komen, wat zelden lukt. Met vijf minuten vertraging kom ik bij het inloophuis aan. Er staan al twee cliënten ongeduldig voor de deur te wachten.

‘Hé jongens, hier ben ik dan,’ gil ik aan het begin van de lange gang op de tweede etage van het flatcomplex. Ik trek een sprintje richting de cliënten.

‘Nou,’ snauwt Koos. ‘Ik snap niet waarom je zo loopt te gillen. Ik hou daar niet van. Iedereen gilt tegenwoordig maar. En dan kom je ook nog eens te laat. Ik snap dat niet. Is het nou echt zo moeilijk om op tijd te vertrekken?’ Koos, met zijn 62 jaar de oudste cliënt van het inloophuis, legt zijn gerimpelde hand demonstratief op zijn voorhoofd.

‘Kom op Koos, niet zo brommen. Ik ben er toch?’

Ik hijg als ik mijn grote rugtas omspit. Waar zijn die sleutels? Onvindbaar natuurlijk tussen alle boeken en losse papieren. Koos duwt me opzij en houdt de blauw gestreepte rugtas zonder pardon ondersteboven. Alles valt eruit. Mijn pennen rollen de galerij op, evenals een stuk of wat tampons. Als allerlaatste valt de sleutel eruit.

‘Zo, daar is-ie hoor!’ Koos springt met zijn lange lichaam op en neer. ‘Ik heb hem gevonden, ik heb hem gevonden!,’ joelt hij.

‘Ja, bedankt hè, nu ligt alles op de grond, Koos. Help me even, wil je?’

Hij hurkt door zijn gammele knieën en slaat zijn arm om me heen. ‘Ik heb hem gevonden, Julia. Dat zag je wel toch?’

Ik knik, terwijl ik haastig alle tampons verzamel voordat we een ingewikkeld gesprek moeten voeren over het doel van de witte rakkers.

Eenmaal binnen gaat alles op de automatische piloot. Koos voert zoals gewoonlijk het hoogste woord. Hij is nogal ontzet over de nieuwe metrotijden. Intussen stroomt het inloophuis aardig vol. Koos jut alle cliënten op en voor ik het weet, zit iedereen te mopperen.

Vandaag eten er zeven cliënten mee. In totaal wonen er vijftien cliënten in de tweekamerappartementjes in het flatgebouw. Alle boodschappen waren al aanwezig voor de maaltijd van vandaag. Een simpele maar lekkere pasta carbonara gaat het worden.

Als alle cliënten voorzien zijn van een kopje thee of koffie, begin ik met de voorbereidingen voor het eten. Ik snijd de groenten op het granieten aanrechtblad. Met een half oor hoor ik de cliënten nog altijd mopperen over de vernieuwde metrotijden.

Ik bak de spekjes voor de pasta. Een sterke onaangename geur penetreert met grof geweld mijn neus. Gatverdamme. Met duim en wijsvinger knijp ik hardhandig mijn neus dicht als ik de lege plastic verpakking uit de vuilnisbak vis. Ik onderzoek het plastic grondig, maar de datum is in orde.

‘Koos, kom eens even! Ruik jij dat ook?,’ vraag ik, als hij goed en wel naast me staat.

‘Wat moet ik ruiken dan? Ik ruik spek, lekker hoor.’ Koos maakt aanstalten om een half gebakken spekkie uit de pan te graaien.

Ik tik zijn hand weg. ‘Niet uit de pan eten, viezerik.’

Koos grinnikt. ‘Ik bén geen viezerik,’ hoor ik hem zachtjes tegen zichzelf zeggen als hij terug naar de woonkamer loopt.

Ik besluit de pasta gewoon te bereiden. En als we aan tafel zitten, vindt iedereen het lekker. Maar zelf krijg ik geen hap door mijn keel. Het lijkt wel alsof dat kwakkelen van mij alleen maar erger wordt.

Stipt om acht uur stuur ik de laatste cliënten naar huis en nog geen halfuur later plof ik neer op mijn kleine zwarte tweepersoons IKEA-bank. Man, man, man, wat een dag.

De rust is van korte duur, want mijn telefoon begint te piepen. Het is Nora.

‘Hé schat,’ klinkt het schel aan de andere kant van de lijn. ‘Hoe is het dan?’

Ze klinkt blij en opgewekt. Er gaat geen dag voorbij of Nora is niet blij en opgewekt. Soms om gek van te worden. Ik ken Nora inmiddels bijna 15 jaar. Ondanks onze status van buurmeisjes was onze vriendschap vroeger niet zo vanzelfsprekend als nu. Na veel ruzies en zelfs wat vechtpartijen, waarna ik geregeld huiswaarts keerde met een dikke lip of een blauw oog, zijn we uiteindelijk – en vraag me niet hoe – vriendinnen geworden. Een heel intense vriendschap welteverstaan.

Alhoewel we nu meer dan twee deuren bij elkaar vandaan wonen, spreken we elkaar nog dagelijks. Nora is een bloedmooie Marokkaanse met lang zwart krullend haar. 24 lentes jong en een kont waar menig vrouw jaloers op zou zijn. Ze heeft geen enkele school afgemaakt, vanwege haar belachelijk brutale gedrag. Toch heeft ze zich naar binnen weten te lullen bij een gerenommeerd leveranciersbedrijf en bekleedt ze daar nu de functie van junior-accountmanager. Ze heeft al jaren een vaste relatie met Giuseppe, die met zijn asblonde haren en tengere postuur haar absolute tegenpool is. Ze kennen elkaar van de middelbare school. Ik mag Giuseppe wel; een rustige jongen met droge humor.

‘Pfff, ik voel me niet goed. Ik ben zo onwijs moe. Moe is niet eens het goede woord. Ik ben kapot, op, klaar, afgebrand, levensmoe, aan het eind van mijn dagen en alle andere synoniemen die je voor gesloopt kunt verzinnen. Echt waar, Nora.’

‘Joh, alweer?’

Ik knik instemmend, wat lastig te zien is door de telefoon. Maar het is waar. Nog geen maand geleden ben ik zo ziek als een hond teruggekomen uit Londen. Een kort city-tripje samen met Hella, het derde lid van de drie musketiers. Hella wilde graag een minor volgen op de universiteit van Londen. Haar intakegesprek was op papier de aanleiding voor ons vertrek, maar we wisten beiden dat het vooral draaide om shoppen en uitgaan.

Eenmaal in Londen aangekomen, viel ons met precisie uitgestippelde plan voor die paar dagen al snel in de soep. De ellende begon al met het hostel, waar we een vieze kamer met gelig behang toegewezen kregen die was ingericht met vier krakende stapelbedden en twee kleine houten kastjes. Een vieze wc, een dikke pluk haren in het doucheputje en gaten in het beddengoed. Dit geheel moesten we ook nog delen met zes andere toeristen. Ondanks onze eerdere ervaringen met hostels, was dit met stip de ergste.

Die avond, na de intake, werd ik ziek. Waarschijnlijk was slechte fish and chips de aanleiding voor een driedaagse catastrofe, want met één uur tijdsverschil in Londen kon zelfs ík mijzelf niet wijsmaken dat dit een reactie was op een jetlag. De eerste nacht gingen direct alle remmen los. Alles wat ik die dag had gegeten, kwam er via alle gaten van mijn lichaam uit. Zittend, liggend, hangend; letterlijk vanuit elke positie heb ik de binnenkant van de onwijs vieze wc gezien. De overige dagen in Londen zagen er niet veel anders uit dan de eerste nacht. Verschrikkelijk.

‘Volgens mij heb jij het gewoon te druk, Julia,’ gaat Nora verder. ‘Je bent alleen maar aan het werk of bezig met je studie. Ik zie je ook nauwelijks. Neem eens even wat tijd voor jezelf. Pak een lesje yoga of ga zwemmen. Doe iets.’

‘Ik moet juist nu doorzetten, afstuderen heet dat, Nora. Niet dat jij daar iets van afweet, maar dan kan ik dus geen les missen. Ik kan nu niet even stoppen,’ bijt ik haar toe.

Nora lacht. ‘Misschien ben je wel zwanger.’ Ze begint steeds harder te lachen. ‘Ja Julia, zie je het voor je, misschien ben je wel zwanger.’ Ze buldert om haar eigen grap.

Ik lach niet, ik zucht alleen. Ik weet hoe dit gaat. Als Nora iets grappig vindt, gaat ze door tot het gaatje.

‘Mijn God, Julia. Jij achter een kinderwagen, hilarisch. Volgens mij heb jij nog nooit een baby in het echt gezien. Ik zie het helemaal voor me.’

‘Overdrijven is ook een vak hoor,’ probeer ik nog. Maar ze heeft gelijk: ik moet niets van baby’s hebben. Ik ontloop elke babyshower en elk kraambezoek dat ooit op mijn pad is gekomen. Nee, niets voor mij, die ellende. Het is niet dat ik kinderen niet leuk vind. Ik vind ze leuk zolang ze op afstand blijven, een paar meter welteverstaan. Ik kan er niks mee. Ze zijn zo onbeholpen, zo luidruchtig en gewoonweg asociaal. Ja, ik zeg het gewoon: kinderen zijn asociaal. Ze eisen alle aandacht op met hun piepende stemmetjes. En wat krijg je ervoor terug? Een poepbroek? Kots op je fijn gestreken blouse? Snot aan je mouw? Nee, ik blijf op gepaste afstand, dánkjewel.

‘Ben je uitgelachen? Ik vind het niet grappig, Nora.’

Nora puft en kiert nog wat na. Ik hoor dat ze haar lach aan het onderdrukken is en dat maakt het alleen maar erger.

‘Ja, ik ben klaar, echt,’ kermt ze door de telefoon. Na een halve seconde begint ze weer te lachen. ‘Sorry Julia, echt waar. Het is gewoon grappig.’

‘Nou, ik ga ophangen, ik ben ziek,’ zeg ik geïrriteerd. ‘Een beetje meer empathie was wel op zijn plaats geweest. Doei!’

‘Doei schat, ik bel je morgen.’

Ik gooi de telefoon naast me op de bank en sluit mijn ogen. Kutwijf.

Het is inmiddels negen uur. Misschien moet ik gewoon naar bed gaan. Ben ik morgen weer fit.

Hella, Nora en ik zijn samen opgegroeid in het pittoreske Gorinchem. We waren een ‘supertrio’, zoals we onszelf graag noemden. We zijn eigenlijk gestart als ‘het superkwartet’, totdat iemand ons erop wees dat het ‘groepje’ dan toch echt uit vier personen moest bestaan. We hebben nog even het superkwartet aangehouden, maar het was een kwestie van tijd dat we ons omdoopten tot ‘het supertrio'.

Er was toen geen Julia zonder Nora en Hella. We waren altijd samen. Het begon allemaal onschuldig met stoepkrijten, touwtjespringen en kleinschalige stoeprandtoernooien. (Stoepranden = vanaf de ene kant van de straat proberen om met een bal de stoeprand aan de andere kant van de straat te raken. De bal moest terugkaatsen en door de gooier worden gevangen. Bingo, puntje erbij.)

Vervolgens, in de middelbareschoolfase, fietsten we meer dan regelmatig naar de andere kant van het kleine stadje om stiekem de aandacht te vangen van stoere oudere jongens. Natuurlijk waren wij heel toevallig in onze mooiste jurkjes, met dik ingesmeerde glitterlipglosslippen en sommigen onder ons met semi volgepropte bh’tjes, gewoon nonchalant in de buurt aan het rondhangen. Het was wel twaalf straten verderop, maar het werd geloofd.

Naarmate de fietsen ons ontgroeiden en onze ego’s te groot werden voor het kleine stadje, zochten we het avontuur op in de grotere steden. Stiekem uitgaan, nachttreinen en minirokjes stonden centraal. Als Hella en Nora bij mij logeerden, logeerde ik bij Hella of Nora. Hele nachten bleven we op die manier weg en geen haan die er ooit naar kraaide.

Als je elkaar al zo lang kent, zijn er tal van verhalen die je kunt ophalen. Vooral Nora houdt ervan om op feestjes en partijen haarfijn onze onnozele kindermemoires te delen en het dan zo te vertellen dat zij de stoere held is in het verhaal. Irritant, maar ze komt ermee weg, zoals met alles eigenlijk. Dat is Nora’s magie.

Haar favoriete verhaal gaat over die ene keer dat we samen een stukje met de scooter gingen rijden. We waren alle drie de trotse eigenaar van een eigen scooter, maar alleen die van Nora was zo opgevoerd dat hij meer weg had van een motor.

Op een goede dag, toen de zon mooi hoog stond, besloten we een rondje te gaan rijden. De avond ervoor had het goed geregend en ondanks de felle zonstralen was het her en der nog vochtig. Om een heel lang verhaal kort te maken: Nora reed – met mij achterop – per ongeluk de greppel in van een duinachtig paadje. De scooter ging veel te snel, de band gleed weg in de modder en we vlogen met een rotgang van de scooter af. Ik werd over Nora heen zo het asfalt op geslingerd. Een paar seconden na de val kroop ik over het hete asfalt en gilde zo hard ik kon om hulp. Mijn handen waren bebloed en mijn rechterknie deed verrekte veel pijn.

Niet veel later kwam er een jonge man aangerend. Ik probeerde zo goed en zo kwaad als het ging op te staan en liep met uitgestrekte bebloede handen op hem af. Vooral dat gedeelte van het verhaal beeldt Nora altijd levendig uit. ‘Help, Help!,’ schreeuwt ze dan. Volgens Nora liep ik als de reïncarnatie van Jezus op de man af. De man vroeg me te gaan zitten en bekeek mijn wonden, terwijl hij me een aantal vragen stelde over het ongeluk. Hij spoelde mijn handen af met een flesje water uit mijn rugzak. Ik had mijn val met mijn handen opgevangen, waardoor de schade meeviel. Met twee grote schaafwonden op beide handen en een gat in mijn broek kwam ik er goed van af, achteraf gezien dan.

Het moet zeker vijf minuten hebben geduurd voordat we Nora’s gekreun hoorden. De man stond verward op en rende naar de scooter, die half in het gras lag. ‘Was je niet alleen!?,’ brulde hij. Nora bleek nog altijd onder de scooter te liggen. Het verhaal eindigt met Nora die in de ambulance werd afgevoerd met twee gebroken ribben, een gebroken tand en een blauw oog doordat het handvat van de scooter in haar rechteroog terecht was gekomen.

Dit verhaal doet het altijd goed bij het publiek. Hoe harder de mensen lachen, hoe uitbundiger Nora het verhaal vertelt. Ik laat haar maar. Ik rol enkel met mijn ogen als ik haar weer hoor zeggen: ‘Nou, toen liep Julia dus echt met haar armen zo wijd gespreid op die man af. Hij moet wel gedacht hebben: dit moet Jezus zijn.’

Zucht.

Ik kan niet slapen.

Nora’s woorden hebben een vreemd soort paniek aangewakkerd in mijn lichaam.

‘Misschien ben je wel zwanger, misschien ben je wel zwanger.’

Ze galmen keer op keer door mijn hoofd.

Wanneer ben ik voor het laatst ongesteld geweest? Ik kan het me niet herinneren. Shit, ik moet écht dingen opschrijven. Kut! Ik zit rechtop in bed. Kut, kut, kut! Wanneer ben ik voor het laatst ongesteld geweest? Denk na, Julia. Ik sla paniekerig met mijn wijs- en middelvinger tegen de zijkant van mijn hoofd. Denk na! Ik heb geen seks gehad deze maand. Of wel? Focus...

Mijn hart begint sneller te kloppen. Heb ik Arthur deze maand gezien? Arthur, mijn scharrel in deze hectische tijden, brengt zo af en toe wat welverdiende ontspanning. We hebben geen relatie, maar seksen kan hij als de beste.

We kennen elkaar sinds jaar en dag. Ik heb ooit een keer met zijn beste vriend gedatet. Dat was een misère: geen gespreksstof, suffe humor, niet voor herhaling vatbaar. Maar op de terugweg kwamen we Arthur tegen. Dat klikte een stuk beter. Tijdens het uitgaan kwamen we elkaar vervolgens regelmatig tegen. In een opwelling, na een avond vol drank, heb ik hem een keer mee naar huis genomen. Sinds die tijd komt hij af en toe langs. Aangezien ik in mijn afstudeerhysterie alle verzetjes kan gebruiken, is hij meer dan welkom. Maar heb ik hem afgelopen maand gezien? De dagen lijken op elkaar. Studeren, werken, slapen, studeren, werken, slapen.

Ik pak mijn telefoon erbij en check ons WhatsApp-gesprek. Ik scrol wat terug. Oké Julia, rustig aan. Mijn handen trillen. En daar staat het, een berichtje van 19 dagen geleden: ‘Je was lekker vannacht, ik zie je snel.’

Godsamme.

Hoofdstuk 2

Met mijn ogen dichtgeknepen en met mijn beide handen voor mijn gezicht geslagen zit ik de volgende middag aan de eettafel. Direct na college heb ik me naar de winkel gehaast om een zwangerschapstest te kopen en nu ligt dat ding met twee rode streepjes in vol ornaat voor me.

Ik kan er niet naar kijken. Mijn mond is kurkdroog, zó droog dat slikken bijna niet meer lukt.

Ik ben in shock.

Dit kan nu niet gebeuren. Nee.

Ik heb de afgelopen zeven minuten naar een test gestaard die in de afgelopen jaren mijn vriend in barre tijden is geweest. Twee keer eerder heb ik zo’n test moeten doen. Verschrikkelijk. Wat een stress. Het zal je maar gebeuren: één keer de pil vergeten en hallo baby. Gelukkig was de uitslag beide keren negatief. Geen baby voor mij dus. Maar nu laat de test het gigantisch afweten. Het is overduidelijk. Al na tien seconden was het raak. Ik ben zwanger.

Zwanger?

Oh mijn God, nee.

Waar de meeste vrouwen op dit moment een gat in de lucht zouden springen, springen bij mij de tranen in mijn ogen en verschijnen er natte zweetplekken onder mijn oksels. Mijn hersenen maken overuren. Dit kan toch niet waar zijn? Ik ben nog veel te jong. Ik heb niet eens een vaste relatie. Kom op, dit is verschrikkelijk. Ik wil dit niet. Er moet iets gigantisch mis zijn met dit ding, dat kan niet anders.

Met die gedachte sluiten mijn transpiratieklieren. Ja, er is iets mis met die verdomde test, een fabrieksfout of zo.

Ik voel me langzaam weer tot mezelf komen. Gelukkig, ik kan nog nadenken. Thank God. De verbazing en angst maken nu in rap tempo plaats voor woede. Als het daadwerkelijk een fabrieksfout is, zijn ze nog lang niet klaar met mij.

Ik schiet mijn schoenen aan, vergeet de veters te strikken en marcheer zonder jas richting de winkelstraat. Al lopend bedenk ik dat het verstandig zal zijn om direct twee tests te kopen, van twee verschillende merken. Voor de zekerheid, better safe than sorry.

Met gepaste trots over mijn heldere geest reken ik even later af en loop nu een stuk rustiger naar huis. Terwijl ik in vijf minuten weer op de bank had kunnen zitten, worden het er negen. Ik houd de controle, maar ook de angst. In dit geval voelt het erg prettig om de uitslag niet te weten, om in het ongewisse te blijven. In mijn leven hoeft niets te veranderen als de test het bij het verkeerde eind heeft. Dan blijft mijn leven precies zoals het nu is.

Helaas klopt mijn theorie van fabrieksfout allerminst. Beide teststaafjes van twee verschillende merken geven dezelfde uitslag aan.

Ik laat me achterover op de bank vallen. Mijn ogen vullen zich met tranen. Ik ben écht zwanger. Nee, ik kan het niet geloven. Ik voel me radeloos. Hoe kan dit mij overkomen? Deze situatie.

Ik houd mijn tranen niet meer in bedwang. Ik wil dit niet. Ik ben nog maar 22 jaar, een student in godsnaam. Ik woon in een huisje dat zó klein is dat ik er zelf bijna niet in pas, laat staan met een baby. Tenminste, een baby past er nog net bij – ik moet niet overdrijven – maar de teringzooi die bij een baby hoort niet.

Ik ben nog kinds onverantwoordelijk, laat staan dat ik de verantwoordelijkheid voor iemand anders kan dragen.

Onmogelijk.

In mijn leven is geen plaats voor een baby.

Er is nog veel te veel wat ik wil doen, zoals afstuderen, om mee te beginnen. En verre reizen maken.

Ik houd van slapen. Dagen alleen maar slapen. Oh God ja, wat houd ik van slapen.

Ik houd van te dure schoenen. Schoenen waar ik geen geld voor heb, maar die ik toch koop om vervolgens de rest van de maand te moeten overleven op knakworst op brood. Tja, je moet wat.

Ik houd van sigaretjes en rook er met gemak twintig per dag. Heerlijk.

En dansen, wat houd ik van dansen, het liefst tot sluitingstijd. En dan ontzettend verontwaardigd: ‘Ga toch weg, kom op, zo laat is het nog niet!,’ schreeuwen als de lampen weer aan gaan.

De invulling van mijn leven heeft nergens – maar dan ook nér-gens – raakvlakken met die van een baby. Dit is verschrikkelijk. Shit, wat moet ik nu?

Ik loop naar de keuken en schenk een glas koud water in. Ik drink het in één teug leeg en scrol door mijn telefoon. Dit móet ik met iemand delen. Iemand die naar me luistert en me advies kan geven.

Normaal had ik nu hoogstwaarschijnlijk Hella gebeld. Maar Hella, bij wie ik het liefst uithuil als het leven niet doet wat ik wil, is op vakantie met haar vader. Naar een luxe oord ergens in Azië. Gewoon omdat het kan.

Nora en ik waren tijdens onze kinderjaren altijd erg jaloers op Hella, want Hella had alles. De nieuwste kleren, het nieuwste speelgoed en ze zat op paardrijden. Nora en ik wilden ook dolgraag paardrijden. Paardrijden was in die tijd ontzettend cool. Maar onze ouders hadden daar het geld niet voor. Toch mochten we wekelijks met Hella en haar moeder mee naar de manage om de paarden te borstelen als Hella aan het rijden was.

Naderhand mochten we om beurten het paard laten uitstappen, zoals dat heette. Een soort cooling down voor het paard. Ik vond mezelf geweldig als ik aan de beurt was. Totdat het favoriete paard van Hella, Kidny, zomaar vanuit het niets op hol sloeg tijdens het uitstappen. Het paard begon als een bezetene door de bak te rennen. Ik weet nog dat ik Kidny met man en macht om zijn nek heb vastgehouden en ‘halt’ heb gegild, alles om er maar niet van af te vallen. Maar uiteindelijk mocht het niet baten en werd ik zo van zijn rug op het zand gegooid. Vanaf dat moment durfde ik niet meer uit te stappen. Nora was blij, want die mocht vanaf die dag elke week, terwijl ik aan de rand van de bak hing en het tafereel in me opnam. Tja, je kunt niet alles hebben hè. Paarden zijn niet mijn vrienden. Nee, niet meer.

Ondanks Hella’s zorgeloze jeugd, heeft ze in de loop van de jaren ook genoeg meegemaakt. De lelijke scheiding van haar ouders heeft veel indruk gemaakt. En daarbovenop een break-up met haar eerste grote liefde zorgt ervoor dat ze een fijne gesprekspartner is met veel inlevingsvermogen. Ze is in staat diepe gesprekken te voeren; een geweldige karaktereigenschap als je het mij vraagt. Eindeloos praten over het leven, gesprekken waar je jezelf in kunt verliezen. Maar nu is ze onbereikbaar, natuurlijk.

Ik besluit Nora te bellen. Met trillende handen zoek ik haar naam in mijn telefoon. Hij gaat over. En nog een keer. Kom op, neem nou op. Nogmaals gaat de telefoon over. Nora, neem op nu, alsjeblieft.

Dan hoor ik aan de andere kant van de lijn: ‘Hé schat!’ Haar schelle penetrerende stem is niet te missen.

Ik slaak een zucht van opluchting. Gelukkig, ik ben niet meer alleen. Maar als ik wil reageren, lijkt het alsof mijn stembanden zijn platgeslagen. Ik blijf stil.

‘Julia, hallo?,’ zegt Nora licht geïrriteerd.

Ik houd het niet meer en begin te huilen. Het enige wat Nora aan de andere kant van de lijn hoort, is mijn gesnotter. ‘Het gaat niet goed, Nora,’ fluister ik snikkend door de telefoon.

‘Wat is er dan, schat? Wat gaat er niet goed?’

‘Wil je alsjeblieft naar me toe komen? Ik ben gewoon thuis.’

‘Ja natuurlijk, ik kom er gelijk aan.’ Zonder aarzeling of verdere vragen hangt Nora op.

Een halfuur later zit ze naast me op de bank met de drie tests in haar hand. Nu ben ik niet meer de enige die lam is geslagen door de twee streepjes. ‘Jezus, Julia. Dat is me wat.’

Ik knik. ‘Zeg dat wel ja.’

Wat later staat er een grote pot thee op tafel. Nora heeft uit voorzorg de tests in de keuken gelegd, aangezien de aanblik hiervan herhaaldelijk zorgt voor een mentale inzinking.

‘Wat ga je doen?,’ vraagt ze zo nonchalant mogelijk.

Ik haal mijn schouders op en snuit mijn neus in een grote zakdoek.

‘Maar even serieus, Julia, hoe kon dit in godsnaam gebeuren? Je bent toch aan de pil?’ Ze veegt met de volgesnoten zakdoek mijn doorgelopen mascara af.

Ik zit half voorovergebogen op de bank met mijn ellebogen op mijn knieën en mijn hoofd rustend op m’n handen. Nora kijkt me vragend aan. Ik zie de vraagtekens in haar ogen. Wat zal er door haar hoofd gaan? Ik kan het wel raden. Hoe is ze zwanger geraakt? Wie is de vader? Is dit überhaupt wel bekend? Ken ik hem? Weet hij het al? Zal ze het houden? Vraagteken, vraagteken, vraagteken. Het is allemaal in haar donkerbruine ogen te lezen.

Op dit moment ben ik nog de enige die de antwoorden heeft op deze vragen en het liefst wil ik ook de enige blijven. Ik wil gewoon in bed liggen, me ver onder het dekbed verstoppen en hopen op het irritante gepiep van de wekker. Helaas is dit geen optie, dat weet ik ook.

Ik pak de zakdoek en snuit nogmaals mijn neus. ‘Het is Arthur, geen twijfel over mogelijk.’

‘Arthur!?,’ schreeuwt Nora, harder dan de bedoeling is. Ze slaat tegen mijn schouder aan. ‘Zie je hem nog steeds? Jezus Julia, alsjeblieft zeg, ik dacht dat je was gestopt met hem.’

‘Nou, niet dus, ik hoef toch niet alles te zeggen? Alsjeblieft hoor. Jij hebt gemakkelijk praten met Giuseppe. Je moet mij niet altijd zo veroordelen.’

‘Ik veroordeel je niet, maar kom op, we hebben het over Arthur. Hij komt en gaat wanneer hij daar zin in heeft. Ik snap gewoon niet dat je je daarvoor laat lenen.’

‘Ik laat mezelf helemaal nergens voor lenen, Nora. Ik vind het wel prima zo. Niet iedereen heeft behoefte aan een vaste relatie.’

‘Ja, ik snap dat niet, Julia. Het past niet bij je. Het is zo vrouwonterend allemaal. Alleen maar seks. Dat is toch te oppervlakkig voor woorden? Maar goed, dat is jouw keuze. En nu? Wat nu dan?’ Nora neemt een grote slok thee.

Ik kijk haar aan. Wat verwacht ze nu, dat ik nu een pasklaar plan heb of zo?

‘Ik weet het niet.’ Mijn ogen vullen zich weer met tranen. ‘Ik weet het echt niet, Nora. Ik ben gewoon zwanger. Gatverdamme, alleen dat woord al.’

Nora wrijft over mijn knie.

‘Maar hoe heeft dit kunnen gebeuren? Je bent toch aan de pil?’

‘Ja, ik denk dat hij door die hele toestand in Londen niet goed heeft gewerkt.’

Nora knikt: ‘Ja, dat zou kunnen.’

Ik sla mijn handen moedeloos voor mijn gezicht: ‘Wat moet ik nou? Ik weet het echt even niet meer. Wat moet ik nu?’

‘Kom schat, drink je thee.’ Nora wrijft liefdevol over mijn knie. ‘Het komt goed. Word maar rustig. Ik ben er voor je.’

Nora blijft de rest van de dag. Ze kookt speciaal voor mij haar befaamde nasi, maar na drie happen schuif ik het bord weg. Het smaakt niet. Gelukkig blijft ze ook slapen; ik kan écht niet alleen zijn nu. Mijn wereld staat letterlijk op zijn kop.

Als we samen in bed liggen, kijkt Nora me aan en krult ze een plukje van mijn haar om haar vinger. ‘Alles komt goed Julia, dat weet ik zeker,’ fluistert ze zacht.

Ik val in slaap met haar hand in de mijne. Dat is ook liefde. Mijn liefde.

Hoofdstuk 3

Het gepiep van mijn wekker verstoort bruut mijn rust. Ik voel de hand van Nora niet meer in de mijne. Ze is vanochtend al vroeg vertrokken naar haar werk. Vaag herinner ik me een kus op mijn wang met de woorden: ‘Ik ga naar mijn werk, schat. Ik bel jou en jij belt mij, oké?’ Hopelijk heeft ze een antwoord teruggekregen, de lieverd.

Ik loop slaapdronken naar de keuken om het koffieapparaat aan te zetten en word direct geconfronteerd met de harde werkelijkheid. Daar liggen ze keurig naast elkaar: de drie tests. Wat háát ik ze. Gisteren nog nietsvermoedend wakker geworden. En nu? Alles is anders. Wat moet ik met deze situatie? Ik weet me totaal geen raad. Mijn lichaam voelt normaal, zoals altijd. Ik voel niets bijzonders, maar er zit wel degelijk een baby in mijn buik. Kunnen we nu eigenlijk al spreken van een baby? Of is het meer een bevrucht eitje? Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik kan toch geen baby krijgen? Jezus. Mijn ademhaling versnelt, net als mijn hartslag.

Het gaat zó goed, ik heb alles onder controle. Mijn leven is onder controle. Ik kan er nu echt niets bij hebben. Ik moet me focussen op het afstuderen. Hoe ga ik in godsnaam voor een baby zorgen? Ik kan dat toch helemaal niet?

Ik merk dat mijn benen beginnen te trillen. Verschillende gedachten vliegen door mijn hoofd. Wat moet ik nu? Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Ik kan toch niet zwanger zijn? Ik ben met mijn 22 jaar nog veel te jong. Alsjeblieft zeg. Geen vaste relatie, een klein huis. Ik kan echt niet zwanger zijn. Ik wíl niet zwanger zijn. Is abortus dan een optie? Kan ik dat? Ik weet gewoon niet hoe ik hiermee moet omgaan. Dit is te veel voor mij. Te groot. Ik voel me alleen.

Ik kijk schichtig in het rond. De muren lijken op me af te komen. Arthur, de zwangerschap, het afstuderen. Het lijkt wel alsof mijn benen me van ellende niet meer kunnen dragen. Het wordt licht in mijn hoofd. De kamer lijkt te draaien. Ik pak het handvat van het bovenste keukenkastje vast, zodat ik in balans blijf. Mijn hele lichaam voelt klam door de grote hoeveelheid zweetdruppels. Zó erg nu dat ik mijn hand over mijn voorhoofd moet halen om druppels zweet weg te vegen. Mijn hand voelt echter ijskoud en mijn ademhaling gaat steeds sneller. Het lijkt alsof ik geen lucht kan krijgen. Ik probeer een grote hap lucht te nemen, maar het lijkt geen doorgang te krijgen. Ik krijg het nu echt benauwd. Dit herken ik niet. Wederom probeer ik met een diepe zucht wat zuurstof binnen te krijgen. Maar weer lukt het niet. Mijn ademhaling wordt onregelmatig. Ik krijg geen lucht. Wat gebeurt er? Ik heb mezelf niet meer in de hand. Ik zak door mijn benen en ga op mijn hurken zitten met mijn handen op de grond. Ik snak naar adem en hierdoor raak ik nog meer in paniek. Wat is dit? Ik besef dat ik mijzelf onder controle moet krijgen, dat is belangrijk… Maar hoe? Dit is niet goed, het gaat niet goed.

Ik probeer op te staan; mijn trillende benen protesteren aan alle kanten. Ik houd mezelf stevig aan het aanrecht vast en gooi de koude kraan helemaal open. Ik leun voorover en houd mijn handen onder het ijskoude water. Ik heb ooit eens ergens gelezen dat koud water helpt om rustig te worden. Nou, dat kan ik nu wel gebruiken.

Een aantal minuten blijf ik zo staan, met mijn handen onder de kraan. Het lijkt inderdaad effect te hebben. Mijn ademhaling stabiliseert langzaam maar zeker en mijn hartslag wordt rustiger. Ik haal een paar keer diep adem. Ik voel de zuurstof weer mijn longen vullen. In en uit, in en uit. Ik laat me op de grond zakken en blijf zitten totdat ik weer tot mezelf ben gekomen. What the fuck is er net gebeurd? Ik puf nog wat na.

Na een paar seconden werp ik een blik op de klok. Shit, ik moet nu echt douchen. Vandaag moet ik werken. De wereld draait gewoon door, terwijl voor mijn gevoel alles stilstaat. Niets is meer belangrijk. Vandaag helaas geen college, was dat maar zo. Dan kon ik mij verschuilen achter mijn boeken. Nee, vandaag draai ik een lange dienst van twaalf tot acht op het inloophuis. Ik heb met één van mijn cliënten afgesproken om naar de kinderboerderij te gaan. Nancy, een vrouw van 34 met de cognitieve leeftijd van 5 jaar, geniet hier altijd erg van. Ik niet. Ik haat de kinderboerderij. Het is er druk, het stinkt en om dan nog maar te zwijgen over de gillende rondrennende kinderen. Nee, niets voor mij. Gatverdamme.

Het is de bedoeling dat ik vanavond voor de gehele groep cliënten een avondmaaltijd bereid. Ik probeer me hierop te focussen en te bedenken wat voor maaltijd ik zal maken. Het doet me goed om mijn gedachten te verzetten.

Ik neem een warme douche en maak me daarna snel op. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want mijn ogen zijn rood en opgezet. Een extra laagje foundation dus. Ik trek een zwarte strakke skinny jeans aan met een witte ruimvallende blouse. Ik stroop de mouwen wat op en doe een groot zwart horloge om. Ik kam mijn haren en maak een knot boven op mijn hoofd. Daarna smeer ik een cracker met een dikke laag boter en een plak oude kaas, strik de veters van mijn zwart-witte Jordans en loop met cracker en al de deur uit.

Vanuit de metro bel ik Nora. Ze komt na haar werk weer naar me toe. Ik kan gewoon niet alleen zijn, niet nu.

De kinderboerderij is kut, zoals altijd. Maar Nancy heeft een grote lach op haar gezicht; ze heeft het naar haar zin. Zo zit ze als enige ‘volwassene’ aan een tafel met zeker vijftien kinderen een kleurplaat met boerderijdieren in te kleuren. Een aandoenlijk gezicht wel. Ze is haantje de voorste als een medewerker aan het groepje kinderen vraagt wie er wil helpen met voeren. Ze huppelt en ze giert. De kinderen vinden haar prachtig. Ze is ook prachtig in haar puurheid.

Ik zit op één van de bankjes en speel chagrijnig wat met mijn telefoon. Ondertussen houd ik met een schuin oog Nancy in de gaten. Stipt om drie uur pluk ik haar uit het groepje en daarna rijden we naar de supermarkt. We doen vlug wat boodschappen. Op het menu staat een gemakkelijke maar overheerlijke pasta met zalm. Klokslag vier uur lopen we het inloophuis binnen.

De dienst verloopt rustig. De cliënten kijken een film van Suske en Wiske en bakkeleien over het slechte weer. De pasta valt in goede aarde. Na een uitgebreide schoonmaak sluit ik om acht uur de boel af.

Het is inmiddels half negen als ik de sleutel in het slot van mijn voordeur steek. Ik plof op de bank. Wat een dag. Ik ben gesloopt.

Tien minuten later gaat de deurbel. Nora staat met een doos chocolade voor mijn deur. Ze begroet me met haar grote glimlach en geeft me een kus op mijn wang. Ik vertel haar over mijn eigenaardige begin van de ochtend.

‘Jeetje, heb je dat weleens vaker gehad?’

‘Nooit.’ Ik kijk haar ongerust aan.

‘Gek joh.’

Nora’s gevoel zegt dat het een paniekaanval was. Ergens denk ik dat ook. Ik doe demonstratief voor hoe ik op de grond lag te snakken naar adem.

‘Julia,’ lacht Nora. ‘Je bent gek, echt waar.’

We lachen allebei alsof er niets aan de hand is. Net als alle dagen vóór deze rotsituatie. Ik trek snel mijn joggingpak aan en ga naast Nora op de bank zitten. We zappen wat rond en bekritiseren veel te mooie vrouwen of juist ontzettend lelijke mannen. De chocola is snel op.

We blijven hangen bij een film met Julia Roberts. De film is nog maar net begonnen. Ik probeer te genieten – van het moment, van Nora. Maar dat gaat moeizaam. Ik wil niet nadenken, laat staan praten. Alsjeblieft zeg. Ik wil gewoon mezelf zijn, zonder dit drama. Zoals ik het al 22 jaar gewend ben.

Ik zit inmiddels met een kussen op de grond, hangend tegen de bank aan. Nora ligt languit met een kleedje op de bank en speelt met mijn haar. Als de film is afgelopen, kijk ik omhoog.

Nora glimlacht en legt een hand op mijn schouder. ‘Mooie film hè?,’ zegt ze.

Ik knik; het was een mooie film. Julia Roberts was prachtig zoals altijd. Ik klim op de bank en kruip onder het kleedje tegen Nora aan.

‘Julia, wat wil je eigenlijk doen met Arthur?’

Jeetje, die zag ik niet aankomen. Weg is de gemoedelijke sfeer. Het slaat om als een regenbui op een heerlijke zomerdag.

‘Hoezo, wat moet ik met Arthur doen?,’ herhaal ik lichtelijk geïrriteerd. Niet omdat Nora iets raars zegt, maar omdat ik mezelf realiseer dat ik nog helemaal niet bezig ben geweest met Arthur. Ik heb nog geen seconde over hem nagedacht. Een schuldig gevoel doet zijn intrede. Ik ben alleen maar met mijzelf bezig. Hoe zal dit nieuws voor Arthur zijn? Hoe zal hij hierop reageren? Gelooft hij mij überhaupt wel? Ik krijg het opeens ontzettend warm. Wat moet ik doen? Moet ik hem bellen? Moet ik hem uitnodigen? Moet ik naar hem toe? Wat moet ik doen?

Nora brengt rust in mijn chaotische hoofd: ‘Zullen we hem anders bellen?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou gewoon, de telefoon pakken en bellen?’

‘Nu?’ Ik kijk haar geschrokken aan. ‘Is het niet te laat? Het is al elf uur, Nora. Die jongen weet niet wat hem overkomt als ik hem nu zomaar bel!’

‘Hij ligt niet te slapen hoor, je bent gewoon bang. Dat snap ik wel, maar je gaat nu niks zeggen over de zwangerschap.’

‘Wat ga ik dan zeggen?’

‘Nou, in elk geval niks inhoudelijks. Maak gewoon een afspraak voor morgen. Vraag of hij langs wil komen. Zeg dat je iets belangrijks wilt bespreken en klaar. Niet te ingewikkeld denken.’

‘Ja... Precies...’

De woorden komen aarzelend mijn mond uit. Ik voel een bepaalde spanning. Zenuwachtig bijna. Dit terwijl ik Arthur al zo lang ken, maar nu is alles opeens anders. Het voelt gek. Julia, rustig blijven nu. Je kunt dit. Gewoon vragen of hij morgen langskomt, precies zoals Nora zegt. Nonchalant.

Ik heb moeite om Arthurs naam op te zoeken in mijn telefoon, ondanks het feit dat zijn naam boven aan de lijst staat. Mijn handen voelen klam aan. Als ik zijn naam in vol ornaat op mijn beeldscherm heb staan, houd ik in.

‘Kom op Julia, niet dralen. Gewoon bellen. Hup. Niets aan de hand.’

Ik zucht diep en tik vervolgens op de groene knop. De telefoon gaat over. Wauw. De haren op mijn arm komen rechtovereind. De telefoon gaat nogmaals over. Ik knijp mijn ogen dicht alsof er iets heel ergs gaat gebeuren. Ergens hoop ik dat hij niet opneemt. Dat ik zijn stem niet hoef te horen. Dat ik geen afspraak hoef te maken.

Als de telefoon voor de derde keer overgaat, hoor ik opeens Arthurs stem. ‘Hé Julia.’ Ik kan hem bijna niet verstaan. ‘Ik zit op de fiets, kun je me horen?’

‘Hé! Ja, vaag. Nogal veel wind.’

‘Ik ben onderweg naar een cafeetje in het centrum. Even lekker een biertje drinken. Hoe is het met jou? Lang niet gesproken.’

‘Ja, gaat op zich wel goed, maar ik wil graag iets met je bespreken. Kunnen we morgen misschien iets afspreken?’

Nora knikt goedkeurend en klopt op mijn been.

‘Morgen komt niet goed uit, Julia. Ik moet heel de dag werken joh. Het is superdruk op de zaak. Is er wat belangrijks? Je klinkt zo serieus.’

‘Ja, best wel eigenlijk. Ik wil je graag face to face spreken.’

‘Zo, je maakt me nu nieuwsgierig.’

De wind giert nog altijd onverstoorbaar door de telefoon. Ik hoor op de achtergrond een vriend naar Arthur roepen. Of hij kan opschieten of zoiets.

‘Kom op Juul, wat is er dan? Zeg het gewoon. Doe niet zo kinderachtig.’

‘Ik ben zwanger, Arthur. Van jou dus, bedoel ik.’

Dát was niet de bedoeling. Shit. Nee. Grote fout, heel grote fout. Ik kijk Nora met grote ogen aan. Ze heeft haar hand voor haar mond geslagen. Met ingehouden adem probeer ik te luisteren naar wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt. Ik hoor geruis, gestommel en luid gevloek. Mijn hart klopt in mijn keel. Jezus, dat doe je lekker Julia.

Na een paar seconden hoor ik Arthurs stem weer duidelijk door de telefoon. ‘Verdomme Julia, ik ben plat op mijn bek gegaan. Heel mijn broek opengehaald. Ben je echt zwanger? Van mij? Ik schrik me te pletter hierzo.’

‘Sorry, ik had dit niet zo moeten zeggen. Ik wilde het je echt liever morgen zelf vertellen. Dat wil ik eigenlijk nog steeds. Je spreken dus, bedoel ik.’ Ik hakkel mezelf door het gesprek heen. ‘Ik wil dit niet over de telefoon doen. Kun je morgen echt niet?’

‘Jezus Christus hé, dit komt rauw op mijn dak vallen. Ik kom eraan jongen, doe rustig!,’ schreeuwt Arthur naar zijn vriend. ‘Juul, ik kom morgen ja. Ik regel wel iets. Ik ben rond zeven uur bij je. Goed?’

‘Dat is goed. Nogmaals sorry, Arthur. Ik had dit niet op zo’n manier willen zeggen.’

Zonder antwoord of begroeting wordt de verbinding verbroken. Ik leg de telefoon naast me op de bank. Ik ben gewoon buiten adem, waarschijnlijk door alle spanningen. Het voelt alsof ik net een marathon heb gelopen zonder te trainen. Mijn hart klopt nog altijd in mijn keel.

‘Nou, dat ging op zich best aardig toch?,’ piept Nora met haar hand nog altijd voor haar mond.

‘Ja, vind je?’ Ik kijk haar hoopvol aan. Ik kan me nu al niks meer van het gesprek herinneren. Behalve dan dat ik de woorden: ‘ik ben zwanger van jou’ uit het niets afvuurde op Arthur. Man, man, man. Het ging ook zo snel allemaal.

‘Ja Julia, je hebt het gedaan.’ Nora schudt even met haar hoofd. ‘Het had ietsjes beter gekund. Maar dingen lopen nu eenmaal hoe ze lopen, toch?’ Ze kijkt me lachend aan. ‘Ging hij nou echt onderuit?’

Ik schiet in de lach. ‘Zo, écht he, mijn God. Ik had dat wel willen zien. Eerlijk.’

Nora knijpt in mijn been. ‘Ik ook,’ giert ze. Dan staat ze op. ‘Ik ga even de vaat doen. Dat is nu hard nodig. Blijf jij maar lekker zitten.’

Ik blijf op de bank zitten en denk na. Hoe heeft het allemaal zó ver kunnen komen dat ik nu dít soort gesprekken moet voeren? Met Arthur nog wel. Hoe zal hij zich nu voelen? Wat gaat er om in zijn hoofd? Zal hij net zo lamgeslagen zijn als ik, of misschien juist totaal niet? Kan hij dit naast zich neerleggen en alsnog een fijne avond hebben?

Ik ben totaal in gedachten verzonken als Nora op mijn schouder tikt. Ze heeft haar zwartleren jasje aan en een grote grijze wollen sjaal om haar nek gebonden. Haar grote bos krullen zit in een staart. Vanavond blijft ze niet slapen, helaas. Ze is moe. Moe van haar werk en waarschijnlijk ook moe van mij. Ik ben jaloers op haar, want zij kan zonder zorgen naar huis en lekker slapen, terwijl ik in deze shitzooi achterblijf.

Hoofdstuk 4

Ik word wakker van een verdwaald zonnestraaltje dat zijn weg door mijn vensterraam heeft gevonden. Ik schrik ervan. Hoe laat is het? Welke dag? Moet ik werken of naar college?