Goud & Lavijn

Goud & Lavijn

Kim Bonefaas

Goud & Lavijn

Kim Bonefaas

Eerste druk januari 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Ez Silva

ISBN 978-94-93233-17-1

ISBN E-book 978-94-93233-18-8

NUR 340

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Leen mij een beetje,

beetje van jouw licht

Haal mij uit de schaduw

Ik zou willen vliegen,

maar draag te veel gewicht

Leen mij jouw vleugels

Jij bent mooi mooi mooi

Fragment uit ‘Mooi’ – Wudstik

Proloog

Is het niet bizar hoe snel het tij kan keren? Is het niet fascinerend hoe ogenschijnlijk kleine beslissingen je leven enorm kunnen beïnvloeden? In een fractie van een seconde kan je vertrouwde leventje compleet op zijn kop staan. Door ziekte, een ongeluk, een beslissing die slecht uitpakt of je juist méér brengt dan je ooit op voorhand had kunnen bedenken. Ga je naar rechts of ga je naar links?

Ik ben Melle Lavijn. Een simpel nachtzustertje, zoals menig mens me zou omschrijven. Een simpel nachtzustertje met een matig tot klein netwerk. Een simpel nachtzustertje met een overleden moeder, maar met een liefhebbende vader. Een simpel nachtzustertje, werkend op de kinderafdeling van een plaatselijk ziekenhuis. Een simpel nachtzustertje, met een beste vriendin: Eef. Het is allemaal niet zo bijzonder. Maar goed, definieer het woord ‘bijzonder’ eens…

1

‘Nee, dit menen ze niet! Gadverdamme jongens, kom op zeg, dit is toch weer overduidelijk doorgestoken kaart! Dat ziet toch werkelijk iedereen, of niet dan?’ Geïrriteerd trekt Eef haar wenkbrauwen hoog op. ‘Ik ga dit niet meer kijken, Melle, écht niet!’ Ze maakt met haar handen een figuurlijk propje en deponeert dit demonstratief in een al even figuurlijke prullenbak. ‘Gooi jezelf alsjeblieft weg zeg.’ Ze laat zich met een plof terug op de bank vallen. ‘Zo oneerlijk dit,’ zucht ze getergd.

Ik kan mijn lach met moeite onderdrukken. ‘Ik vond het best wel goed eigenlijk, ik doe het haar niet na.’ Het komt er hoger uit dan verwacht; bijna piepend.

Mijn poging om ’s werelds strengste thuiscoach van ‘The voice of Holland’ tot bedaren te brengen, heeft weinig effect. ‘Niemand had moeten draaien. Wat een farce, ik was niet meegegaan hoor. Als ze mij daar hadden laten zitten, had ik alle coaches een klap in het gezicht gegeven. Een harde, met de platte hand.’ Eef maakt een zwaaiende handbeweging. ‘Echt waar. Jij hoorde toch ook hoe vals het was?’

‘Ik weet het niet, ik heb niet zo’n scherp oor als jij,’ grinnik ik cynisch.

Eef trekt zich niks aan van mijn subtiel gekozen woorden. Ze neemt het talentenprogramma zeer serieus. Iedereen die ook maar één seconde in beeld komt, krijgt ervan langs. Zelfs de meegereisde familie die netjes achter het glazen wandje staat opgesteld om de desbetreffende kandidaat te supporten, kan de volle laag verwachten. Ze richt haar pijlen nu op de volgende kandidaat die in beeld komt. De beste vrouw heeft nog geen woord gezongen, maar Eef heeft haar oordeel al snel klaar. ‘Ach, had thuisgebleven, mens. Niemand gaat ooit een kaartje voor je kopen. Ik zie dat direct, echt. En trek die rode jurk alsjeblieft uit. Nú. Beter naakt dan in dat gedrocht. Waarom zegt haar familie hier niks van? Willen ze haar graag voor schut laten lopen of zo? Jij zou mij toch ook niet zo op televisie laten verschijnen?’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Mijn leugen komt er gemakkelijk uit. Eef en ik zitten niet op dezelfde golflengte qua kledingkeuze, dus dit leugentje om bestwil kan niet geheel als onwaarheid worden weggezet.

‘Nou dan! Oh, ik kan dit niet uitstaan! En dan is dit waarschijnlijk nog haar mooiste jurkje, hè. Ik wil echt niet weten hoe de rest van haar garderobe eruitziet.’

Inmiddels is het duidelijk dat het om ene Lisa Janssen uit Utrecht gaat. De presentatrice gaat uitgebreid in op het dagelijks werk van Lisa. Ze is trauma-arts in het universitaire ziekenhuis in haar woonplaats en naast haar veeleisende beroep een fervent karaokezangeres. Lisa vertelt met een trotse twinkeling in haar ogen dat ze tijdens haar operaties nogal eens een liedje zingt; zo kan ze beter haar focus houden.

‘Nou, daar ben je mooi klaar mee dan! Lig je bij Gods gratie in het ziekenhuis, met een gebroken been of nog erger. Moet je uiteindelijk worden geopereerd en dan komt Lisa, met haar achterlijke gehinnik, je opereren. Stuitend! Denk je dat eens in, Melle! Dat is toch een verschrikking? Herinner mij eraan dat ik dus nooit naar dat ziekenhuis ga, wil je?’

‘Staat genoteerd,’ mompel ik.

Als Lisa begint te zingen, hoor ook ik dat ze het beter bij de plaatselijke karaokebar kan houden.

‘Maria en Jozef op een godvergeten ezel, álsjeblieft zeg! Ik zet het geluid uit, echt waar, ik kan hier niet naar kijken!’ brult Eef in mijn headset. ‘Ik kán het niet. Het is net alsof je met nagels over een schoolbord krast. Hoe durf je hier te komen, man! En dan ben je nog arts ook! Je hebt toch hersenen in dat grote hoofd van je, of niet dan? Je kunt niet eens toon houden; komen ze kandidaten tekort of zo? Dit is toch niet het niveau dat je mag verwachten?’ Eef gooit haar headset af en verdwijnt uit beeld. Op de achtergrond hoor ik haar klaagzang aanhouden. ‘Wat een idioot programma, man. Ver-dom-me. Ik kan dit gewoon niet geloven. Dit is toch niet de kwaliteit die je mag verwachten van een commerciële omroep? We zijn niet in België of zo hè. Schandalig. Niet om aan te zien allemaal.’

Na een tiental seconden komt ze weer terug in beeld.

‘Zo, opgelucht?’ vraag ik.

Ze frunnikt wat aan haar headset. ‘Hallo, hoor je mij?’

‘Luid en duidelijk,’ zeg ik sussend.

Eefs ogen puilen nog nét niet uit haar oogkassen.

Even later druipt Lisa Janssen af en kan Eef opgelucht ademhalen. Ik lig inmiddels half over een hardhouten stoel in de wachtkamer van het ziekenhuis. Sinds mijn vaders opname is deze wachtkamer mijn tweede huis. Ik heb mijn benen over de armleuning geslagen en de laptop ligt op mijn schoot. Op het tafeltje naast me staat een flesje cola. Ik heb mijn haren opgeknoopt in een hoge knot. Een grijze joggingbroek en een oversized zwarte sweater met daarop de tekst ‘Girls run the world’ moeten mijn chique vrijdagavondoutfit voorstellen. Ik draag geen bh, net alsof ik thuis ben. Schaamteloos eigenlijk.

Het inmiddels rood aangelopen hoofd van Eef vult het beeldscherm van mijn laptop. Eef heeft net zo veel werk gemaakt van haar uiterlijk als ik. Met eveneens een hoge knot op haar hoofd, een zwarte kekke bril die ondertussen half over haar neus hangt en een knalrode pyjama met een verwassen patroon van gouden sterretjes bevind ik me in goed gezelschap.

Eef. Mijn steun en toeverlaat, een matig tot slechte basisschoollerares en mede-inwoonster van Rotterdam. Samenwonend met haar vriend Jurgen, eigenares van een kat die niemand ooit ziet, opper-mopperaar. En mijn beste vriendin, die ik inmiddels al vijftien jaar ken als mijn broekzak. We kennen elkaar van de middelbare school; de spreekwoordelijke vonk sloeg direct op dag één al over.

Eef heeft een apart gevoel voor mode, om het maar even politiek correct te zeggen. Dat had ze al toen ze twaalf jaar was en nu op haar zevenentwintigste is dit nog altijd het geval. Op de eerste dag op de middelbare school kwam ze aan in een wijde okergele broek met daarop allemaal kleine afbeeldingen van paardjes. Een afgrijselijke broek, niet om aan te zien. Daarboven droeg ze een goudkleurig shirtje dat was bezaaid met glitterpailletten. Je kon niet om Eef heen. Ze schitterde in de klas, letterlijk. Toen de eerste zonnestralen door de ramen van het klas-lokaal naar binnen dwarrelden, lichtte haar shirtje op als een ware discobol. Ze zat niet eens bij mij in de buurt, maar mijn ogen werden alsmaar naar haar toe getrokken. Ik was zelf gekleed in een té strakke zwarte broek met her en der wat gaten, zoals het overgrote deel van de meisjes in onze klas. Nóg strakkere naveltruitjes waren de modegril van dat moment. Mijn naveltruitje was grijs en dat van mijn buurvrouw zachtgroen.

Toen het eerste lesuur erop zat, liep Eef met haar legergroene rugtas, waar ze al haar schoolboeken met moeite in had gepropt, het klaslokaal uit. Op de gang werd ze nageroepen door een aantal nietsnutten uit de klas.

‘Hé clown, waar is het circus dan? Je mist alleen nog een rode neus, mafketel!’

Kinderen zijn hard. Als je niet bent zoals iedereen, ben je een gemakkelijk doelwit. Ik liep met mijn naveltruitje precies in de pas; er was niemand die iets lelijks over mij zei. Met mijn lange donkere haren, donkere ogen en volle lippen waren de jongens eerder verliefd op mij dan dat ze me wilden pesten.

‘Hé clown, je ziet er niet uit! Je hoort hier niet!’ schreeuwde een ander. De overige kinderen lachten, de één nog harder dan de ander.

Eenmaal bij de volgende les aangekomen, nam Eef achter in het lokaal plaats. Eén van de nietsnutten liep haar achterna en sloeg hard op haar tafel.

‘Hé, heb je ons niet gehoord? Jij hoort hier niet!’

Eef had tot dat moment nog geen sjoege gegeven, maar blijkbaar was nu de maat toch echt vol. Ze stond op, pakte haar zware tas van de grond en slingerde deze als een soort boemerang tegen de nietsnut aan. De tas kwam boven op zijn neus terecht. Er vormde zich al snel een groepje belangstellende klasgenoten om de jongen, die aan de ontmoeting met Eefs tas een bloedneus had overgehouden. Eef duwde wat schaapjes aan de kant en ging recht voor de nietsnut staan.

‘Als jij nog één keer iets tegen mij zegt, breek ik je neus. Heb je dat goed begrepen?’ Ze graaide een aantal boeken van de grond en propte ze vervolgens haastig terug in haar tas.

Dát is Eef. Verbaal genadeloos. Ze kan iemand maken of breken, en bovenal doet ze precies waar ze zin in heeft. Anderzijds kan ze ook heel lief en zorgzaam zijn, zolang je maar aan de juiste kant van haar lijstje staat.

‘Is deze stoel nog vrij?’ vroeg ik, toen de klas eenmaal was bedaard en de bloedneus van de nietsnut was gestelpt.

‘Ja, natuurlijk.’ Zonder enige aarzeling schoof ze de stoel naast haar naar achter, zodat ik gemakkelijk plaats kon nemen.

‘Wat een klootzak hè,’ fluisterde ik.

‘Ach, het doet me niks.’ Eef haalde nonchalant haar schouders op. ‘Niet iedereen vindt het mooi hoe ik me kleed. Niks nieuws. Heb jij er ook nog iets over te zeggen? Dan zijn we daar ook direct klaar mee.’

‘Nou… uhm… tja, het is apart.’

‘Je vindt er niks aan hè?’

‘Nee.’

‘Geen probleem. Ik vind jouw naveltruitje ook verschrikkelijk.’ Ze sloeg haar boek open en de les begon. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk en dat is vijftien jaar later nog steeds zo.

‘Nou, dit vind ik wél goed, Eef. Je kunt zeggen wat je wilt, maar zíj kan zingen. Eerlijk.’ Ik kijk geconcentreerd naar de jonge vrouw die een prachtige akoestische versie van Midas’ monsterhit ‘So you love me now’ neerzet. De hele zaal is stil. Zelfs Eef heeft even niks te zeggen. Op de een of andere manier kan ik naar niks anders kijken dan naar deze zingende vrouw.

‘So you love me now

When we start our life together

Please don’t let me go

My heart won’t survive’

Ze zingt zó zuiver en kraakhelder dat je de woorden bijna kunt aanraken. Maar tegelijkertijd is het ook heel breekbaar. Het is werkelijk prachtig; ik word erdoor gegrepen. Daarnaast is ze ook een mooie verschijning en dat helpt. Bij ‘The voice’ pretenderen ze dat het alleen om de stem draait. Onzin uiteraard. Want ook de programmamakers weten donders goed dat dat gewoonweg niet de wereld is waarin wij leven. Natúúrlijk is dat erg, maar het is wel de waarheid. Je kijkt gewoon liever naar een prachtig lijf dan naar een oversized lichaam met dikke cellulitis. Je kijkt liever naar een strak gezicht dan naar eentje vol met putten, kraters en rimpels. Ik weet wel hoe dat komt: lelijkheid maakt ons ongemakkelijk. We zien liever perfectie. Dat is fijner. Minder gecompliceerd. Daar hoeven we minder over na te denken.

‘Ja, kijk, dit klopt dus niet!’ Eefs schelle stem dondert weer door mijn koptelefoon en haalt me direct uit het moment. ‘Voor die brullende aap van daarstraks draaiden ze direct al in de eerste twee seconden, want dat was zogenaamd zó goed dat ze dat bij de eerste noot al konden horen. Daarna was het om te kotsen.’ Eef steekt theatraal haar vinger in haar mond. ‘Maar ja, toen konden ze natuurlijk geen gezichtsverlies meer lijden, dus bleven die losers blij meeklappen met hun verbeten gezichten die ze nog enigszins in de plooi moesten houden. Je kon zien dat ze dachten: oh nee, kies mij niet, kies mij niet. Maar oooh, wat was het goed hè, jongens. High five voor jou, natte theedoek dat je er bent! Maar nu blijft iedereen doodleuk zitten, nu is er niemand die meteen omdraait. Zogenaamd even aanhoren natuurlijk. Terwijl zij écht goed is.’

‘Ja, gek… ik snap het ook niet.’

Via mijn laptop krijg ik een goedkeurende blik toegespeeld. Zolang ik het met Eef eens ben, is alles koek en ei. Maar o wee als ik een andere mening heb. Ik mis Jurgen: in m’n eentje kan ik Eef, die we liefkozend Voizilla noemen, niet de baas. Dan dendert ze als een overvolle vuilniswagen over me heen. Samen met Jurgen kan ik die vuilniswagen nog weleens stoppen. Weliswaar met samengeknepen billen, maar het lukt. Soms. Heel soms. Bijna nooit. Ach ja.

Jurgen is het tegenovergestelde van Eef. Hij is meer zoals ik ben: rustiger; geen haantje de voorste. Niet de ster van het feest. Meer Bert dan Ernie. Eef heeft dat soort mensen om zich heen nodig: voor de balans; dat werkt. Eef kent Jurgen via zijn broertje Michiel; Giel voor intimi. Giel en ik waren jarenlang een koppel, een koppel van goud welteverstaan. Ik heb Giel leren kennen in onze stamkroeg. Van liefde op het eerste gezicht was absoluut geen sprake; hij heeft hard moeten werken om op mijn radar te komen. In die tijd was ik absoluut niet bezig met jongens en mijn focus lag vooral bij school en mijn vriendinnen. Maar Giel was vastberaden. Na een aantal afwijzingen van mijn kant zijn we uiteindelijk toch een keertje wat gaan drinken. Dit resulteerde in mijn eerste verkering, die meer dan vijf jaar heeft geduurd. Giel bleek uiteindelijk mijn strohalm in een tijd waarin ik mezelf in drijfzand bevond. De dood van mijn moeder had een diepe krater nagelaten en Giel kon met zijn liefde en aandacht een deel van dit gemis opvullen. Hij was lief, begripvol, humoristisch en ontzettend knap. Misschien wel té knap. Met zijn blonde krullen, helderblauwe ogen en lange verschijning was hij een lust voor het oog. Dat wist ik, maar hijzelf ook. Daar maakte hij gebruik van en ook dat wist ik: Giel was een flirt. Ik niet, allesbehalve. Toch werkte het tussen ons. Het was weliswaar kalverliefde, maar voor mij heel serieus. Tot het moment waarop ene Samantha uit Utrecht roet in het overheerlijke eten gooide. Giel werd halsoverkop verliefd, vanuit het niets. Niet veel later maakte hij het uit. Voor mij kwam dit als een donderslag bij heldere hemel. Ik was ontroostbaar. Het was niet alleen het einde van mijn relatie, maar ook het einde van mijn interesse in jongens. Dit wilde ik nooit meer meemaken. Sinds dat moment, inmiddels bijna vier jaar geleden, heb ik niet meer gedatet.

‘Waar is Jurgen eigenlijk?’

‘Weg,’ mompelt Eef, terwijl ze op een paar gezouten pinda’s kauwt.

‘Hoezo, weg? Waar kan hij in godsnaam zijn op een vrijdagavond?’ Ook voor Jurgen is ‘The voice’ kijken met Voizilla het hoogtepunt van de week. Het weekend is niet officieel begonnen zonder Eef, haar opgewonden rode kop en haar onvervalste kritiek op alles wat leeft.

‘Ik weet het niet, Mel. Hij ging een uurtje geleden de deur uit. Ik heb niet echt geluisterd.’ Eef spuugt zonder enige aarzeling een nootje op haar hand en kijkt er aandachtig naar. ‘Maar Mel, Ik ben even naar de wc, ik moet al een halfuur joh. Thank God voor de reclame.’

Ik knik, waarna Eef haar headset afzet en uit het beeld verdwijnt. Lang leve FaceTime.

2

Sinds mijn vader in het ziekenhuis ligt, is alles anders. Mijn wereld was al niet zo groot, maar nu beperkt deze zich voornamelijk tot dit ziekenhuis. Wanneer ik niet als nachtzuster op de kinderafdeling aan het werk ben of op een spaarzaam moment een paar uurtjes slaap bijtank, ben ik bij mijn vader. En op de momenten waarop ik niet bij hem kan zijn, hang ik rond in de wachtkamer die precies naast zijn slaapkamer ligt. Inmiddels ken ik alle verpleegkundigen, artsen en schoonmakers bij voor- en achternaam. Ik spendeer zó veel tijd met de vaste staf van mijn vaders verpleging dat ik zonder nadenken kan opnoemen waar en met wie ze wonen en of ze een huisdier hebben. Ik weet wie het met wie doet en vooral wie het met wie wíl doen. Daarnaast weet ik precies welke broodjes uit de kantine nog enigszins eetbaar zijn en welke vooral niet. Ook weet ik tot op de minuut nauwkeurig hoelang Domino’s nodig heeft om een pizza te bezorgen. Het gehele assortiment heb ik al uitgeprobeerd; dat is overigens niet voor herhaling vatbaar. Ik ben nu meer op de Japanse toer. En als iemand ooit precies wil weten waar er in dit ziekenhuis stopcontacten zijn of waar het wifi-signaal het sterkst is, kan hij bij mij terecht. Maar ik kan nog veel meer onnodige feitjes opdreunen. Zo kost het bijvoorbeeld precies 268 stappen om van mijn vaders kamer naar de kinderafdeling te lopen. En als je hinkelt, doe je er ongeveer vier minuten over. De trap telt in totaal 192 treden en met de lift doe je er één minuut en 43 seconden over om van de garage naar de bovenste verdieping te komen. Ik kan vier trappen oplopen zonder één keer te hoeven ademhalen. En als je de andere kant op moet, is het geen goed idee om van de trapleuning te glijden: niet glad genoeg. Ook weet ik dat de schoonmakers het beste kunnen dansen, maar dat de artsen veel beter zijn in het reproduceren van filmquotes. ‘You complete me.’ Ja, dat is makkelijk. Nee, ik kom de tijd wel door.

Zolang mijn vader in dit ziekenhuis ligt, ben ik er ook. Hij zou ongetwijfeld hetzelfde voor mij doen. Dat onvoorwaardelijke is kenmerkend voor onze band. Helaas zijn de twee bezoekuren per dag de enige momenten om mijn vader te zien. En zelfs deze korte momenten moet ik regelmatig delen met zijn twee boezemvrienden Aike en Toon. ‘De drie musketiers’, zo worden ze genoemd. Hun vriendschap is iets om jaloers op te zijn. Ze kennen elkaar sinds de basisschool. Ze hebben gezamenlijk alle fases van het leven doorlopen: van het scheren van de eerste baardharen, vriendinnetjes en diplomeringen tot aan promoties en echtscheidingen. Ze zijn door diepe dalen gegaan, maar hebben ook de hoogtepunten van het leven samen gevierd. Als één van hen vader werd, zaten de andere twee met klamme handjes in de wachtkamer. Als één lid van het trio in het ziekenhuis lag, waakten ze bij elkaar. Dát is pas loyaliteit.

Inmiddels zijn ze alle drie op een respectabele leeftijd en zijn de gezamenlijke momenten in het ziekenhuis steeds frequenter. Nu mijn vader vecht voor zijn leven, zijn z’n vrienden er ook. Aike, de kleinste van de drie, heeft door zijn kop met rode krullen de bijnaam ‘Rooie Aike’ gekregen. Van zijn rode lokken is tegenwoordig niet veel meer over, maar zijn bijnaam is blijven hangen. Aike is klein van stuk, maar groots qua karakter. Hij is goedlachs, goedgebekt en goedgeschoold. Hij heeft altijd hoge functies in het bedrijfsleven bekleed. Al toen ik jong was, reed Aike rond in dure bolides en woonde hij in extravagante villa’s – meervoud inderdaad. Als kind nam hij me zo nu en dan mee voor een ritje in één van zijn auto’s. Dat was gegarandeerd feest. De zwarte Porsche cabrio was mijn favoriet. De muziek knalde uit de speakers, harder dan mijn vader ooit zou toestaan. Ook nam Aike de opgelegde snelheidslimiet niet zo serieus. ‘Niemand houdt dat bij, joh,’ zei hij recalcitrant als we met 180 kilometer per uur over de snelweg raceten. Later bedacht ik mij dat Aike hoogstwaarschijnlijk moest zijn omgekomen in de boetes. Toen ik hem daar laatst nog eens naar vroeg, haalde hij laconiek zijn schouders op. ‘Daar houd ik mij allemaal niet mee bezig,’ siste hij.

Naast de zorg voor zijn eigen gezin ondersteunde Aike mijn vader na de dood van mijn moeder bij allerlei opvoedkundige taken. Zo was hij aanwezig bij mijn rapportbesprekingen, was hij vrijwilliger op mijn middelbare school en fungeerde hij als chaperon tijdens heel wat schoolfeesten. En hij heeft volgens mij niet één balletuitvoering gemist. Je zou wel kunnen stellen dat Aike mijn surrogaatmoeder is. Een bijzondere man. Hij zal dit zelf echter ontkennen en zijn rol bagatelliseren, want zo’n persoon is hij nou eenmaal.

Toon is compleet het tegenovergestelde van Rooie Aike. Toon is groot van stuk, gepensioneerd professioneel bokser, introvert, actief dierenrechtenactivist en (ex-)alcoholist – hij is inmiddels 25 jaar clean, iets om trots op te zijn. Hij haalt dan ook om de haverklap zijn Nuchterheidsmunten van de Anonieme Alcoholisten tevoorschijn om een bepaald punt te maken. Het maakt niet zo veel uit over welk onderwerp het gaat; Toon vindt altijd wel een reden om zijn munten erbij te pakken. Toon heeft in zijn leven de monogamie niet bepaald gepraktiseerd en dit heeft tot meerdere echtscheidingen geleid. Inmiddels is Toon alweer jaren getrouwd met Sjaan. Hij heeft haar leren kennen op de cursus ‘Hoe praat ik het beste met mijn hond’. Aangezien ze beiden een buldog als huisdier hadden, was de connectie al snel gemaakt.

‘Pap, ik ben er.’ Ik aai zacht over de licht gerimpelde hand van mijn vader. Hij ligt op zijn rug – met zijn handen op zijn buik gevouwen – in het steriele ziekenhuisbed. Het blijft moeilijk om hem zo te zien liggen. Het maakt hem broos, breekbaar. En dit terwijl mijn vader in mijn beleving absoluut niet kwetsbaar is, eerder het tegenovergestelde.

Er komt een zacht gekreun uit zijn mond. Met zijn ogen nog altijd gesloten, terwijl zijn lippen bewegen zonder enig woord uit te brengen, ontwaakt mijn vader langzaamaan. Hij is altijd al een diepe slaper geweest. Dit bracht in mijn jonge jaren tal van mogelijkheden met zich mee. De keren dat ik in volle afwachting van zijn nachtrust in mijn bed lag, wachtend totdat ik zeker wist dat hij sliep, waarna ik op mijn tenen het huis uitsloop om tot in de prille uurtjes te dansen in een lokale kroeg, zijn niet meer op twee handen te tellen.

‘Vlinder... ben jij dat?’ Mijn vader probeert zich omhoog te trekken aan de ijzeren stang boven zijn bed.

‘Ja, ik ben het, pap.’ Ik ondersteun mijn vader terwijl hij rechtop in het bed gaat zitten en plaats zijn hoofdkussen tegen zijn onderrug. ‘Lekker geslapen?’

‘Ja heerlijk.’ Mijn vader wrijft in zijn ogen. ‘Hoe is het, prinses?’

‘Met mij goed. Hoe gaat het met jou? Dat is een stuk belangrijker.’

‘Nou, best wel goed eigenlijk.’

‘Best wel goed eigenlijk, zegt-ie hoor.’ De zware stem van Toon vult de kamer. ‘Hai Mel, lieverd, ben jij er ook?’ Toon loopt met grote stappen richting het ziekenhuisbed en drukt een kus op mijn vaders wang. Ik heb me altijd afgevraagd waarom mannen elkaar doorgaans niet kussen bij een begroeting. Mijn vader en zijn vrienden doen dit structureel, ik ben niet anders gewend. Het is een teken van kameraadschap, verbroedering, respect.

‘Nou, kijk eens even, wat een gezelligheid.’ Rooie Aike staat in de deuropening en klapt in zijn handen. ‘Allemaal bij elkaar, dat is weer even geleden. Ben je er nog maar net, Toon?’ vraagt Aike terwijl hij twee klapstoelen uit de kast pakt.

‘Ja inderdaad, net aangekomen.’

Na wat geklets over de nieuwe auto van Aike, pak ik mijn tas. ‘Ik ga thuis nog even een wasje draaien, pap. Dan heb je morgen weer schoon wasgoed.’ Met die woorden loop ik de deur uit. Laat die mannen maar even als kleine kinderen over auto’s praten. Ik weet wanneer ik te veel ben.

3

‘Mel, doe jij even de inschrijving van Bella?’ Toon kijkt me verwilderd aan; het zweet druppelt van zijn voorhoofd. Het is druk in het zwembad. Té druk. Eens per maand organiseert Toon de activiteit ‘hondenzwemmen’. Voordat het lokale zwembad de maandelijkse schoonmaak houdt, mogen de honden van de buurt tegen een klein prijsje komen zwemmen. Ik ben Toons vaste vrijwilliger. Zo goed en zo kwaad als het gaat, probeer ik de chaos die alle honden én hun baasjes met zich meebrengen, in goede banen te leiden. Van Toon moet ik het niet hebben, want die is bijna de hele middag doelloos rondjes aan het rennen, waardoor zijn productiviteit tot het minimum wordt beperkt.

Mijn taken zijn simpel: de honden inschrijven, hen met hun baasjes naar de wachtruimte verwijzen en – wanneer het moment suprême is aangebroken – de deuren naar het zwembad openen. Dan is het feest voor de geliefde viervoeters. Het is leuk. Toon is ervan overtuigd dat hij met zijn hondenzwemmen een waar verschil maakt in de wereld. Het is zijn paradepaardje. Ondanks de situatie van mijn vader en mijn behoefte om niet meer dan een aantal meters bij hem vandaan te zijn, kan ik Toon nu onmogelijk aan zijn lot overlaten. Dit is een moetje. Maar mijn moetje is voor Toon een waar feestje.

‘Hoeveel inschrijvingen hebben we inmiddels?’

‘Vierendertig en er staan nog honden buiten te wachten.’

‘Nee, meen je dat? Jezus. We komen ruimte tekort. We hebben de capaciteit niet voor deze opkomst. Vorige keer waren het er hooguit vijftien. Dit komt door mijn flyeractie bij de hondenschool. Ow, waarom heb ik dat dan ook gedaan?’ De tranen staan Toon momenteel nader dan het lachen. Onrustig kijkt hij om zich heen.

‘Kom op joh, het gaat goed komen, zoals altijd. We vinden er wel wat op.’

Mijn geruststellende woorden komen niet aan. Toons aandacht is alweer gevestigd op een klein relletje tussen een poedel en een chihuahua. ‘Niet vechten, jongens, hoor je? Niet vechten!’ roept Toon met een hoge stem. Hij beent zo hard als hij kan richting de wachtkamer.

‘Dit is Boris Bordeaux.’ Er staat een klein vrouwtje voor me. Haar witgrijze haren vallen in een nette krul. Ze piekt amper boven de balie uit. Moeizaam duwt ze haar kleine dikke terriër omhoog. ‘Welkom, Boris. Leuk dat jullie er zijn.’ Ik kijk zo vriendelijk mogelijk in de gitzwarte ogen van het vrouwtje. Het valt me op dat ze werk heeft gemaakt van haar voorkomen. Ze staat in een goud-zwart mantelpakje en kittige zwarte pumps voor me.

‘Het is een rashond, hij komt uit een bloedlijn van koningen. Heel bijzonder.’ Ze aait trots over het zwart-wit gestippelde hoofdje van haar hond.

‘Ow echt? Dat is wel heel bijzonder inderdaad. We hebben dus ware adel in huis vandaag.’ Ik pen de naam op het inschrijfformulier.

‘Hij is al acht jaar. Ontzettend oud voor een rashond.’ Haar stem kraakt zoals de stem van oudere mensen kunnen kraken.

‘Dat zou je ook niet zeggen! Hij ziet er nog zo jeugdig uit.’ De band tussen hond en mens kan soms diep gaan. Ik heb er zelf allemaal niet zo veel mee, maar ik speel het spel met liefde mee. ‘U mag plaatsnemen in de wachtkamer.’ Ik wijs geroutineerd naar rechts. ‘Over een paar minuten zullen de deuren naar het zwembad opengaan. En veel plezier hè, uwe hoogheid.’ Lachend geef ik het vrouwtje het inschrijfbewijs.

Als ik alle honden heb ingeschreven, komt Toon aangesneld. Zijn leesbril bungelt aan een touwtje om zijn nek. Op zijn babyblauwe overhemd tekenen inmiddels grote zweetplekken rond zijn oksels.

‘Mel, doe jij die deuren naar het zwembad even open, wil je? Er staat nu niemand meer buiten, toch?’ Hij kijkt mij bijna wanhopig aan.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee. De teller is blijven steken op eenenveertig. Elf te veel. Puntje van aandacht voor de volgende editie.’

‘Puntje van aandacht voor de volgende editie.’ Op kinderachtige toon herhaalt Toon mijn woorden terwijl hij weer richting de wachtkamer verdwijnt.

Een paar minuten later liggen alle honden én een aantal baasjes heerlijk te dobberen in het zwembad. Op wat kleine bijt- en gromincidenten na, verloopt alles op rolletjes. Zelfs Toon heeft weer tijd om enigszins rustig adem te halen. Met onze benen over het bureau geslagen, zitten we naast elkaar achter de balie. Door de glazen wand die tussen de wachtkamer en het zwembad staat, hebben we goed zicht op het water.

‘Bedankt Mel, dat je er weer was.’

Ik leg mijn hoofd tegen Toons brede borstkas en hij aait me liefdevol door mijn haren.

‘Je hebt het er maar druk mee hè,’ mompelt hij.

‘Ach ja,’ zucht ik. ‘Ik ga straks weer terug naar het ziekenhuis, even kijken hoe het ervoor staat.’

‘Ach, je hebt vast niks gemist. Hij vecht, dat weten we allebei.’

Als alle honden – afgedroogd en geföhnd – zijn afgedropen naar hun warme mand, ga ik terug naar mijn vader. Uiteraard ben ik veel te laat voor het bezoekuur. De wachtkamer van het ziekenhuis voelt inmiddels aan als mijn tweede huis, dus ik maak het mezelf direct comfortabel. Ik schop mijn schoenen uit en trek mijn rode sloffen aan. Ik knoop mijn haar op een knot, pak mijn laptop erbij en zet de koptelefoon op mijn hoofd.

‘Hey loser,’ klinkt het vanuit mijn headset. Eefs hoofd verschijnt op mijn beeldscherm. ‘Hoe was het hondenzwemmen?’

‘Druk, té druk. Toon rende als een kip zonder kop door het zwembad. Grappig wel. En Ik heb heuse adel ontmoet vandaag, geloof het of niet.’

‘Joh, bijzonder,’ zegt Eef dermate onverschillig dat het me niet uitnodigt om verder in detail te treden.

‘Hoe was jouw dag?’ ga ik verder.

‘Oh, hou op joh. Vandaag was er een kind uit het klimrek gevallen op het schoolplein.’ Eef snift een aantal keer overdreven met haar neus. ‘Ja, ik heb daar dus helemaal niks mee hè. Waarom klim je in een klimrek als je motorisch gewoon nog hartstikke gestoord bent? Dan vraag je er gewoon om, ja toch? Tja, gelijk dikke paniek natuurlijk, je kent het wel. Ik wil dan eigenlijk gewoon wegrennen. Weg van het gejank en weg van het gesnotter. Maar goed, dat kan dan weer niet natuurlijk.’

Ik schiet in de lach om Eefs nonchalante nietszeggende gezichtsuitdrukking. ‘Jeetje, heftig joh.’

‘Nou, niks heftigs aan hoor. Er was natuurlijk niks aan de hand. Het kind had alleen een schaafwond op zijn knie en een sneetje in zijn wenkbrauw. Je zag het amper hoor, maar iedereen reageerde direct hysterisch. Het kind is afgevoerd naar het ziekenhuis.’

‘Nou, dat klinkt anders best ernstig hoor.’

‘Ja, dat zei Jurgen ook al. Wat zijn jullie lichtgeraakt zeg.’

Ondanks mijn diepgaande liefde voor Eef, zal ik haar nooit als lerares voor mijn fictieve kinderen willen. Alleen de gedachte al geeft me kippenvel.

‘Giel is jarig vandaag, ga je nog naar zijn verjaardag?’

Ik kijk Eef enigszins verbaasd aan en trek mijn rechterwenkbrauw ver omhoog. ‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Maar je bent toch uitgenodigd, of niet?’

‘Ja, ik zag een appje voorbijkomen, maar ik ga niet. Ik heb sowieso geen zin in die Samantha, die is zo...’

Eef onderbreekt me abrupt. ‘Kom op, Mel, het is nu al jaren geleden. Get over it, zou ik zeggen.’

Jurgen verschijnt achter Eef in beeld. Hij stoot haar aan. ‘Laat haar nou, joh. Ik zou zelf ook niet gaan als het mijn broer niet was.’ Jurgen, zachtmoedig als hij is, glimlacht zoals altijd en geeft me een knipoog. ‘Hoe is het, Mel?’ Hij pakt de headset van Eefs hoofd en port haar wat opzij.

‘Goed. Moe van vandaag, maar het gaat goed. Hoe is het met jou? Ik heb je gemist vrijdag, waar was je?’

Jurgen lacht. ‘Ja sorry, ik had je zomaar alleen gelaten met Voizilla.’

‘Nou ja, hallo! Ik ben gewoon hier hè,’ puft Eef.

‘Ik had heel belangrijke zaken te doen, geloof het of niet.’

‘Dat geloof ik inderdaad niet. Biertje op de Meent zeker?’

‘Ja, zoiets…’ hakkelt Jurgen betrapt.

‘Nou, geef die headset nu maar terug, het is wel weer genoeg geweest.’ Eef duwt Jurgen hardhandig buiten beeld. ‘Die mannen willen ook altijd alle aandacht hè,’ zegt ze terwijl ze haar positie weer inneemt.

‘Melle…’ Er wordt zacht op mijn schouder getikt. ‘Hier zit je dus. Ik was je al aan het zoeken.’

Geschrokken schuif ik de koptelefoon van één oor af en draai me om. Janine, één van mijn vaders vaste verpleegkundigen, staat voor me in een hagelwit uniform.

‘Je vader is wakker. Als je wilt, mag je nog even naar hem toe.’

‘Maar het is tien uur geweest, Janine… het bezoekuur is al lang voorbij.’

‘Nou, heb jij even geluk,’ zegt ze lachend. Ze kijkt me vriendelijk aan met haar helderblauwe ogen. ‘Hij is goed aanspreekbaar en vraagt naar je.’

‘Meen je dat nou? Dat is super, Janine. Dankjewel.’ Ik kijk naar mijn laptop.

‘Tuurlijk schat, ga naar je vader. Ik spreek je later,’ zegt Eef. ‘Doe de groeten aan die oude strijder van je.’

Ik pak vluchtig mijn spullen bij elkaar, steek mijn laptop in mijn tas en fatsoeneer al lopend mijn haar.

Mijn vader zit rechtop in zijn bed. Hij heeft zijn blauw gestreepte pyjama aan die ik vanmorgen van huis had meegenomen.

‘Pap!’ roep ik vanuit de deuropening. Met versnelde pas loop ik naar zijn bed. Ik laat mijn spullen op de grond vallen, schop mijn sloffen uit en kruip naast hem in bed.

‘Vlinder…’ kreunt mijn vader. ‘Rustig aan, rustig aan meisje.’

Ik leg mijn hoofd op zijn borst en sla mijn armen om hem heen. ‘Pap, ik ben zo blij je te zien.’

‘Frank, ik laat jullie even alleen, maar maak het niet te gek,’ zegt Janine. ‘Over vijf minuutjes kom ik terug voor je medicatie.’

Mijn vader wuift haar weg. ‘Ja, ja, ja,’ bromt hij.

‘Hoe is het, pap? Hoe voel je je?’

‘Ik voel me goed, lieverd. Ik lig in een warm bed, ik heb net nog wat kunnen eten en heb je mijn zuster gezien? Is ze geen topper, die Janine?’ Hij port me zacht in mijn zij.

Mijn ogen vallen dicht; de vermoeidheid komt als een mokerslag binnen. Ik voel mijn vaders hartslag. De afgelopen weken zijn me niet in de koude kleren gaan zitten. Mijn vader heeft inmiddels twee herseninfarcten op rij gehad. Godzijdank was ik er beide keren snel bij. De eerste keer liep ik mijn vaders woonkamer in en zag mijn vader in zijn vaste leesstoel de krant lezen. Ik vroeg hem wat hij wilde eten; hij wilde wat yoghurt met muesli. Ik ging terug naar de keuken en toen ik even later weer in de woonkamer kwam, zag ik dat mijn vader de krant ondersteboven aan het lezen was. In eerste instantie dacht ik dat het weer één van zijn flauwe grappen was. Ik sloeg de krant uit zijn handen.

‘Indrukwekkend hoor, pap, is de krant zo saai dat je de uitdaging zoekt in het ondersteboven lezen?’ Ik grinnikte en gaf mijn vader de kom yoghurt.

‘Hoezo?’ Hij keek mij oprecht verbaasd aan.

‘Ja ja, pap, eet je yoghurt nou maar.’

Al na een paar happen zette mijn vader de kom met moeite op het bijzettafeltje, dat zoals altijd precies naast zijn leesstoel stond. Hij pakte ongemakkelijk de krant van de grond en ging vervolgens verder met lezen; wederom ondersteboven.

‘Pap, je leest de krant ondersteboven,’ zei ik lichtelijk geïrriteerd.

‘Hoe bedoel je?’

Op dat moment gingen de alarmbellen af. Het bleek een herseninfarct te zijn. Gelukkig waren we er snel bij, maar mijn vader is sinds dat moment niet meer de oude geweest. Hij begon te kwakkelen: hij was vermoeid, had weinig eetlust en was bij tijd en wijle verward. Na een aantal dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen, mocht hij weer naar huis. Maar een kleine week later was het onderweg naar de supermarkt wéér raak. Door zijn aanhoudende vermoeidheid namen we voor die paar honderd meter de auto. Normaliter zou mijn vader uit zijn dak zijn gegaan als ik voor zo’n ritje de auto zou pakken, maar nu liet hij zich gewillig vervoeren. Toen we de parkeergarage onder het winkelcentrum inreden, viel het me op dat de opbouw van zijn zinnen niet meer klopte.

‘Ik heb supermarkt niet nodig veel.’

‘Wat bedoel je, pap?’

‘Geen om de zin winkel, huis we beter gaan.’ Vreemde zinsopbouw voor een taalpurist als mijn vader. De woorden kwamen er traag uit, té traag. Toen ik naast me keek, zag ik hem op de passagiersstoel tegen het dashboard hangen; zijn linkermondhoek hing naar beneden en hij kon zijn ogen nauwelijks openhouden. Ik maakte direct rechtsomkeert en reed plankgas naar het ziekenhuis. Drie minuten en waarschijnlijk drie verkeersboetes later trapte ik voor de Spoedeisende Hulp op de rem. Mijn vader had toen inmiddels het bewustzijn verloren. Vanaf dat moment ging het allemaal bergafwaarts. Mijn held. Mijn grote voorbeeld. Mijn vader.

‘Kom Melle, het is tijd voor je vaders medicatie. Ik wil je vragen om te vertrekken.’

‘Nog even, vijf minuutjes. Alsjeblieft, Janine.’

‘Nee sorry, meis. Je vader heeft zijn rust hard nodig.’

Ik wurm mezelf uit het bed, weg van mijn vaders warme lichaam.

‘Hallo Frank? Frank? Nou, je vader is weer weggedommeld, zie ik. Kom op Frank, wakker worden! Het is tijd voor je medicatie.’ Janine knijpt zacht in zijn arm. Er komt geen reactie.

‘Succes. Als hij eenmaal slaapt, krijg je hem met geen tien paarden wakker,’ grap ik terwijl ik één van mijn sloffen onder het ziekenhuisbed vandaan graai. Ik werp snel een blik op de klok. Shit, het is al 22.30 uur. Om 22.45 uur begint mijn dienst. Haastig pak ik mijn tas. Ik geef mijn vader een kus op zijn voorhoofd en trek een sprintje door de verlaten gangen van het ziekenhuis.

4

‘We hebben een nieuwe opname.’ Maher, mijn collega-verpleegkundige en daarnaast een ondergewaardeerd basketballer en fervent clubdanser, kijkt me serieus aan. ‘Fiori, meisje, zeven jaar. Zeldzame spierziekte, sterk verzwakt en onduidelijk toekomstperspectief. Overgeplaatst vanuit het LUMC. Ze zagen daar geen mogelijkheden voor verdere behandeling. De familie hoopt dat dokter Brauwer iets voor haar kan betekenen, vandaar haar opname.’

Ik knik aandachtig en pen alles wat relevant is op mijn notitieblok, dat is bezaaid met kleine zilveren sterren.

‘Ze staat voor morgen op de rol voor visite. Ze is een paar uur geleden binnengebracht, haar ouders zijn nog aanwezig. Ik heb de standaardprocedure opgestart. Het infuus is ingebracht. Ze is angstig en vermoeid. Het gezin bestaat uit statushouders; ze komen van origine uit Eritrea en wonen in een AZC in de buurt. Haar ouders zijn de Nederlandse taal beperkt machtig. De communicatie met hen is hierdoor lastig, maar ze zijn welwillend.’ Maher hapt overdreven naar lucht. Hij heeft de eigenaardige gewoonte om alles in één ademteug te vertellen.

Inmiddels werk ik al vijf jaar in dit Rotterdamse ziekenhuis. Het eerste jaar was ik werkzaam op de afdeling neurologie, maar al snel was de overstap naar de kinderafdeling gemaakt. Het contact met kinderen en hun optimisme en blijdschap geven me energie. Dit werk relativeert op de een of andere manier mijn persoonlijke problemen. Kinderen zijn in de kern zo krachtig. Hoe zorgelijk hun situatie soms ook is, ze zullen je te allen tijde met een lach begroeten. Ze zijn nieuwsgierig, speels en altijd in voor een geintje. Soms tref je een kind dat kaal en vermoeid is, gevangen in een web van draden die van alles moeten monitoren. Zulke kinderen kunnen geen stap meer zetten en geen hap meer binnenhouden, maar als je hen een grapje vertelt, zullen ze altijd lachen. Het blijven kinderen. Dáár word ik warm van. Dáár kom ik mijn bed voor uit. Voor hén wil ik wat betekenen.

Een paar minuten later sta ik naast het bed van het nieuwe patiëntje. ‘Zo, jij moet Fiori zijn.’ Ik kijk in de donkerbruine kijkers van een sterk vermagerd meisje. Haar prachtige zwarte krullen zijn met een sierlijk rood lint bijeengebonden. Haar witte nachtjapon hangt losjes om haar ranke lichaam. Ze knikt en geeft me een flauw handje. Haar ouders staan naast haar bed. Als ik haar moeders hand schud, valt het me op dat ze een apart soort gewaad draagt. Het is een lange witte jurk en in het midden van de jurk, ter hoogte van haar borst, is een groot gouden kruis geborduurd. Ze draagt een hagelwitte sjaal, die nonchalant over haar schouders hangt. Om haar hals hangt een gouden ketting en in haar ingevlochten haren zie ik een gouden speld. Ze ziet er werkelijk prachtig uit. Haar man heeft een keurig zwart pak aan.

‘Hallo meflauw, ik Wedase. Mijn man Dawid.’

‘Goedenavond Wedase, Dawid. Ik ben Melle Lavijn en vanavond ben ik de dienstdoende verpleegkundige.’ Ik richt me tot Fiori. ‘Ik hoorde dat je een lange rit in de ambulance hebt gehad vandaag.’ Ik probeer het infuus van Fiori wat te stabiliseren door wat extra plakband langs de randen van de naald te plakken.

‘Au,’ fluistert Fiori. Haar ogen vullen zich met tranen.

‘Kee te begie,’ zegt haar moeder, terwijl ze over Fiori’s andere hand aait.

‘Niet houlen asteblift,’ vult haar vader aan.

Fiori knijpt haar ogen dicht, in de hoop haar tranen te doen verdwijnen.

Ik kijk haar met een somber gezicht aan. ‘Dat deed even zeer hè, lieverd. Maar voor vanavond zijn we helemaal klaar hoor. Ik ga je ouders vragen om naar het Ronald McDonald Huis te gaan, zodat jij lekker kunt slapen.’

Fiori knikt, maar laat haar mondhoeken hangen. Wederom vullen haar ogen zich met tranen. ‘Nee mama,’ fluistert ze. Ze pakt haar moeders hand vast. ‘Niet weggaan.’

‘Fiori, kijk eens naar mij.’ Ik laat haar bewust in mijn ogen kijken. ‘Op deze afdeling kunnen ouders niet blijven, maar morgenochtend zullen ze weer vroeg aan je bed zitten. Dat weet ik zeker. Je bent niet alleen hoor, ik loop hier de hele nacht rond.’ Ik geef haar een knipoog.

Er rolt een dikke traan over Fiori’s wang.

‘Kee te begie,’ zegt haar moeder weer. ‘Fetwukie iye shukorina.’

Fiori knikt. ‘Ik ook van jou.’

‘Melle, kan je even assisteren?’ klinkt het vanuit de deuropening.

‘Ja, ik kom eraan!’ roep ik gehaast. ‘Lieve Fiori, ik kom straks nog even bij je kijken, oké? Wedase en Dawid, voor jullie nog een fijne avond.’

Fiori’s vader knikt naar me en zijn vrouw wenst me een ‘fijne abond’.

Het werk als nachtzuster laat zich vooral beschrijven door het volgende woord: ‘chaos’. Of ‘hectisch’, dat kan ook. ‘Hysterie’ is ook een optie. Rennen, rennen, rennen. Te weinig handen aan het bed en te veel patiënten die zorg nodig hebben. Het is inmiddels 4.00 uur als ik neerplof in een comfortabele stoel in het kantoor. Maher zit achter de computer. We hebben in dit werk te maken met veel te veel bureaucratie. Alles moet worden geregistreerd, tot in detail.

Onhandig pluk ik mijn goudkleurige telefoon uit de zak van mijn witte uniform. Uit gewoonte open ik Instagram en scrol geroutineerd door de statusupdates van mensen die wél een leven hebben.

‘Zo Maher, kijk dit.’ Ik houd mijn telefoon omhoog. Een halfnaakte Tina D’Angel vult mijn beeldscherm. Ze staat in een veel te kleine rode bikini op het randje van een hoge berg.

‘Ziet er lekker uit,’ bromt Maher terwijl hij met een schuin oog naar mijn telefoon kijkt. ‘Had ik haar maar in mijn bed, daar had ik wel raad mee geweten.’

‘Ja, jij wel,’ grinnik ik. Ik scrol verder, er komen wat nieuwsberichten langs, onder meer over een vermiste peuter. Wat een hel lijkt me dat… niet weten waar je kind is. Het verhaal wordt nóg schrijnender als blijkt dat de ouders eerder dit jaar ook al een baby hebben verloren aan een acute hartstilstand. Ik leg mijn hand op mijn voorhoofd. Sjezus, wat een ellende. Ik scrol verder en stop bij een foto van Midas, de ‘Golden Boy’. Een grote naam in de muziekindustrie; iemand van wie zelfs ik een aantal nummers kan meezingen en dát zegt wat. Hij zit wijdbeens onderuitgezakt op een grote witleren stoel in een privéjet. Hij heeft een groene satijnen blouse aan met een of ander wild patroon. Zijn hoofd steunt op zijn hand; om zijn pols hangt een dikke gouden armband.

‘Kijk, Maher.’ Wederom laat ik mijn telefoon zien. ‘Mag ik hem dan vanavond in mijn bed?’

Maher lacht. ‘Welk bed? In de wachtruimte bij je vaders kamer zeker.’

‘Niet leuk!’ bijt ik hem toe.

‘Nee Melle, ik gun het je hoor. Stuur hem een berichtje, zou ik zeggen. Wie weet vliegt hij wel jouw kant op vanavond, genoeg geld die kerel.’

‘Oh natuurlijk! Weet je wat? Ik bel hem anders wel even,’ grinnik ik sarcastisch.

‘Mocht je willen, wijfie. Ik wed voor een patatje mayo dat je het niet durft.’

‘Dat ik wát niet durf?’

Maher draait zich zowaar om. ‘Dat je hem geen berichtje durft te sturen, Truus.’

‘Pff, waarom niet?’ Ik open Midas’ profiel, klik op de optie ‘chatbericht’ en typ in mijn beste Engels: – Zo, en waar mag de reis wel niet heengaan? Veilige vlucht. X Melle – ‘Zo goed?’ Ik schuif de telefoon onder Mahers neus. Mijn wijsvinger glijdt opzichtig door de lucht en vervolgens druk ik overdreven op de knop ‘verzenden’. ‘Zo, morgen een patatje mayo op jouw kosten dus. Mag het ook pindasaus zijn, trouwens?’

‘Tuurlijk Truus, geld zat,’ bromt Maher.

Een hard gepiep vult het kleine kantoor. Maher kijkt op zijn pieper. ‘Het is kamer 102. Volgens mij Fiori, of niet?’

‘Oh, laat mij maar.’ Al lopend probeer ik mijn telefoon terug in het kleine uniformzakje te duwen. Al op de gang hoor ik zacht gesnik uit Fiori’s kamertje komen. Ik klop op de halfgeopende deur, maar wacht niet op antwoord. ‘Hallo? Is hier iemand thuis?’ vraag ik in de deuropening.

‘Ja,’ hoor ik zacht. Ik knip mijn zaklampje aan. Vrijwel direct zie ik dat Fiori’s bedje leeg is. Het licht van het zaklampje glijdt door de kamer. Fiori zit naast haar bed op de grond, met de infuusstandaard naast haar. Ze heeft haar benen hoog opgetrokken, haar nachtjapon over haar knieën getrokken en haar armen om haar benen geslagen.

‘Zo, jij hebt een mooi plekje, mag ik erbij komen zitten?’

Fiori knikt en veegt snel de tranen van haar gezicht. Terwijl ik naar haar toe loop, graai ik haar dekbed mee.

‘Weet je wat ik altijd leuk vind?’ vraag ik.

Fiori haalt haar hoekige schouders op.

‘Een tent maken. Dat deed ik vroeger altijd met mijn mama.’ Ik zak door mijn benen en gooi de deken over Fiori en mezelf heen. Het zaklampje laat ik half de ‘tent’ in schijnen. ‘Kon je niet slapen?’

Fiori schudt haar hoofd. Haar grote haardos gaat heen en weer.

‘Zeg, weet je waar ik nou al de hele nacht over na zit te denken?’

Het meisje kijkt mij met grote vragende ogen aan.

‘Aan de jurk van jouw mama. Dat is een héle mooie zeg.’

Er verschijnt een klein lachje op Fiori’s gezicht. ‘Ja hè,’ fluistert ze. ‘Weet je hoe zo’n jurk heet?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Nee, heeft die jurk ook nog een speciale naam dan?’

Fiori lacht voorzichtig. ‘We noemen zo’n jurk een zuria. Ik heb er ook één.’

‘Echt waar? Is jouw zuria ook van goud?’

‘Nee, de mijne is blauw met zilver. Een hele mooie. Wil je hem zien?’

‘Ja, natuurlijk!’

Fiori kruipt de tent uit en rommelt wat in het koffertje dat naast haar bed op een stoel staat. Ze komt terug de tent in met de zuria in haar hand. Trots houdt ze het jurkje omhoog en ik schijn er met mijn zaklampje op.

‘Wauw Fiori, die is prachtig!’

Het jurkje is wit met een grote blauwe band waarop allemaal sterretjes zijn gestikt. Op de mouwen zijn eveneens twee grote blauwe banden met een overvloed aan sterretjes gestikt. Het geheel is afgezet met zilveren randjes in de vorm van een vlecht. Rond de hals van het jurkje is een soort zilveren ketting geborduurd met kleine kruisjes eraan. Ik heb nog nooit zoiets gezien.

Trots blijft het meisje naar haar jurk kijken. ‘In Eritrea dragen alle vrouwen zulke jurken.’

‘Nou, dat zouden wij in Nederland eigenlijk ook moeten doen, vind je niet?’

Fiori knikt enthousiast. ‘Ik heb ook in Eritrea gewoond.’

‘Echt waar?’