Venijnig spoor

Venijnig spoor

Anita Kok

Venijnig spoor

Anita Kok

1e druk november 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-93157-97-2

ISBN E-book 978-94-93233-22-5

NUR 332/305/301

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Een mens begint pas te leven als hij boven zijn eigen beperkte bestaan uitstijgt en oog krijgt voor de belangen van de hele mensheid.

Martin Luther King

Voor Tim en Nanique

1

De zon schijnt fel tussen de wolken door. Hoewel het pas april is, zijn de zonnestralen lekker warm. De noordenwind is fris. Matthijs zet twee mokken koffie op het lage tafeltje en gaat naast haar zitten. Tersluiks kijkt zij naar hem, haar blik dwaalt over het veld met paarse bloemen. Rustig waaien de bloemen mee met de wind. Op deze plek lijkt het alsof de wereld af en toe stilstaat.

‘Ga jij morgen nog repeteren? Je hebt over drie weken jouw voorstelling toch?’

Ze heeft het al meerdere keren verteld en ergert zich aan het feit dat hij het nu nog niet weet. Hannah knikt zwijgend.

Matthijs reikt haar de mok koffie aan. Als ze aan de voorstelling denkt, voelt ze een kriebel in haar buik. Over drie weken gaat het eindelijk gebeuren, voor het eerst met de toneelgroep, waar ze zich dit jaar bij heeft aangesloten, de bühne op. Het was haar grote wens: acteren. Het toneelspelen vindt ze ontzettend leuk, maar optreden voor een publiek vindt ze doodeng.

‘Ja, morgen. Dan neem ik de vroege trein en ben ik voor het eten weer terug.’

Matthijs kijkt bedenkelijk. ‘Oh jammer. Ik krijg net een app of ik wil meedoen met een potje voetbal.’

‘Op zondag?’

‘Nee, vandaag, maar dan zien we elkaar bijna niet dit weekend.’

‘Ga jij maar lekker voetballen!’ lacht ze. ‘Dan ga ik alleen de kinderen ophalen. Geen punt.’ Hannah vindt het heerlijk om nu zo dicht bij haar ouders te wonen. En dan op deze plek! Met afschuw denkt ze terug aan hun vreselijk krappe appartement in Amsterdam, vier hoog, waar de trein ieder moment voorbij raasde.

‘Oh fijn. Dat app ik hem zo. Wat is het hier heerlijk, hè?’ Matthijs kijkt om zich heen. ‘Als het mij lukt om volgend jaar minder te gaan werken, wil ik hier echt starten. Dit jaar het een en ander uitproberen, businessplan maken …’ Matthijs weidt uit over zijn plannen om een biologische kwekerij te beginnen en hoe hij dat aanpakt.

Hannah geniet van het enthousiasme dat uit zijn bruine ogen spat. De kuiltjes in zijn wangen verdiepen zich als hij lacht. Ze hoopt dat de verhuizing voor hen samen een nieuwe start wordt. Sinds de tweeling er is, loopt het niet meer zo soepel. Hannah denkt dat het vooral aan hun woonplek lag. Ze voelde zich opgesloten in die flat met Mees en Merlin en was ook verre van gezellig. Nu werkt ze weer, hier wordt het allemaal anders.

‘Wat lach je?’

‘Je bent zo leuk als je zo enthousiast vertelt over jouw plannen. Daarover gesproken, doen we dan ook iets met bloemen? Er is veel vraag naar biologische bloemen.’

‘Dat moet jij dan maar onder jouw hoede nemen.’

Hannah knikt. Matthijs’ ogen volgen een meeuw in zijn vlucht. En hangt een prettige stilte tussen hen in.

Net op dat moment scheurt er een witte Opel keihard voorbij. De serene rust is in één klap weg. Aan het einde van de straat gaat de auto de bocht om en verdwijnt uit het zicht.

‘Nou, het is maar goed dat de kinderen er nu niet zijn. Wat een malloot zeg. Ik wist niet dat er daar een pad was. Jij?’ Hannah tuurt in de verte.

‘Ja, een klein paadje, dat heb ik gezien. Waar dat naartoe gaat, weet ik niet.’

Even later scheurt hij weer voorbij, de andere kant op.

Als Hannah die middag de kinderen ophaalt, zijn ze druk. Hannah schreeuwt om boven hun stemmetjes uit te komen. Ze ziet hoe moe haar moeder is. Daarom blijft ze niet lang hangen. Na een half uur zet ze de kinderen op de fiets en rijdt naar huis. Ze zijn dreinerig en vervelend. Hannah twijfelt of ze met het eten op Matthijs wacht, maar doet dit niet. Na het eten brengt ze de kinderen meteen naar boven. Overmorgen begint de school en dan moeten ze uitgerust zijn.

In bed leest ze hun lievelingsboek voor. “Er zijn boeken voor kinderen en boeken waarin we weer kinderen worden”, hoorde ze ooit. Hun lievelingsboek “Flap het konijn” is zo’n boek. Hannah wordt er vrolijk van en voelt zich weer kind. Ze hoopt dat de kinderen het hier fijner krijgen dan in Amsterdam. Ze vonden de peuterspeelzaal wel leuk, maar het was er klein en er zaten zo veel kinderen op. De nieuwe school is groot, ruim en heeft een enorm schoolplein. Het is vlakbij, dat is ideaal. Als ze ouder zijn, kunnen ze zelf op de fiets naar school.

Hannah vindt het heerlijk om op deze plek het verleden te laten rusten en de herinneringen aan die grauwe flat te vervangen voor mooie nieuwe ervaringen.

Op naar een heerlijke toekomst.

2

Matthijs heeft de kinderen vanmorgen naar school gebracht. Hannah kon niet mee, omdat ze vroeg moest beginnen op haar werk. Voordeel is dat ze vroeg klaar is en de kinderen kan ophalen.

Als ze op het schoolplein aankomt, ziet ze dat ze de enige is met een bakfiets. In Amsterdam reed bijna iedereen ermee. Niemand spreekt haar aan, ze bekijken haar nieuwsgierig.

Ze lacht vriendelijk terug.

Groepjes mensen praten amicaal met elkaar.

Hannah beseft dat ze de eerste stap moet zetten om contact te krijgen. Zekerder dan ze zichzelf voelt en met een grote lach op haar gezicht stapt ze op een groepje af. ‘Hallo, mag ik mij voorstellen?’

Ze kijken verstoord op.

Hannah voelt zich meteen minder zeker. ‘Ik ben Hannah, ik ben hier net komen wonen.’ Haar stem klinkt iel.

‘Hallo, ik ben Bob,’ zegt een man met een zelfgenoegzame grijns. ‘Woon jij in dat huis van moeder Diemeer? Willen jullie een biologische kwekerij beginnen?’ Hij neemt een hijs van zijn sigaret en bekijkt Hannah van top tot teen.

‘Ja, klopt dat zijn wij. Onze kinderen Mees en Merlin zijn vandaag begonnen in de kleuterklas.’ Ze lacht naar de man die stuurs terugkijkt.

‘Ik ben opa en tuinder hier. Sinds jaar en dag, een gewone teler, zonder poespas.’

Hannah vraagt zich af hoe hij dit bedoelt, zonder poespas. Maar ze vraagt het niet. ‘Aangenaam! Wij kunnen vast veel van jullie leren, wij moeten nog beginnen. Dus als er tips zijn, graag.’

Hij legt een dwingende hand op haar bovenarm. ‘Ik heb één goede tip. Een tuinder ben je, dat word je niet zomaar. Hier zitten al generaties tuinders, van vader op zoon. Jullie zijn stadse mensen. Prima dat jullie hier komen wonen, maar een biologische kwekerij beginnen, zonder enige ervaring, vergeet dat.’ Hij lacht hard.

Als door een wesp gestoken, trekt Hannah haar arm terug. Ze voelt de vijandigheid. Ze weet niets terug te zeggen. Een naar gevoel nestelt zich in haar onderbuik.

Het groepje draait zich om, gaat verder met het gesprek en negeert Hannah verder.

Ze stapt bij ze vandaan, houdt zich vast aan het hek en kijkt naar de deur. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat Mees en Merlin uit het gebouw komen.

Als ze met beide kinderen langs hetzelfde groepje loopt, lachen ze. Ze hoort het woord “bakfiets” vallen. Hannah probeert ze te negeren. Ze zet de kinderen in de bakfiets en rijdt naar huis. Haar ogen naar voren gericht.

Het nare beklemmende gevoel in haar buik blijft de hele dag hangen. Ze heeft genoeg van haar piekergedrag. Daar moet ze eens mee stoppen. Ze kan zich soms de hele dag zorgen maken om de meest onbenullige dingen.

De kinderen zijn jengelig.

Hannah is blij als het avond is en Matthijs thuiskomt. Als hij vraagt hoe haar dag was, weet ze niet wat ze moet antwoorden. Ze begint een paar keer, maar haar emoties nemen de overhand. Huilend vertelt ze over het incident op het schoolplein.

‘Ach, weet je. Ze moeten jou eerst leren kennen. Dat duurt even. Ik zou er niet zo’n toestand van maken.’

Dit is niet het advies waarop ze zit te wachten. ‘Ik maak er geen toestand van. Ik vind het verschrikkelijk hoe ze naar mij keken en me vervolgens negeerden.’

‘Ik ben amper thuis en jij bent al in tranen om iets wat vanmorgen is gebeurd. Zo erg is het toch niet?’ Matthijs trommelt met zijn vingers op zijn bovenbeen.

‘Die tuinder zei glashard dat wij beter geen biologische kwekerij kunnen beginnen en jij noemt dat niet zo erg?’ Ze kijkt van hem weg. Waarom begrijpt hij haar niet? Het is toch niet zo moeilijk? Op deze manier kan ze nooit iets zeggen. ‘Weet je, vergeet het! Ik houd mijn mond wel en ga koken.’ Hannah draait zich om en loopt naar de keuken. Ze trekt de laden open en met veel kabaal haalt ze de pannen eruit. Geagiteerd schilt ze de aardappelen en hoopt stilletjes dat Matthijs naar de keuken komt om met haar te praten. Dat doet hij niet. Ze hoort hem met de kinderen praten, de televisie wordt aangezet. Matthijs klinkt rustig, normaal.

Hannah schenkt een glas water in en laat een koele slok door haar keel glijden. Hij heeft niet door dat ze kwaad is. Dat is niet voor het eerst. Ze vult de pan aardappelen met water en spoelt ze hardhandig schoon. Haar oog valt op het verlepte basilicumplantje in de vensterbank. Als ze zelfs dit laten verslonzen, hoe kunnen ze dan denken ooit een biologische kwekerij te starten. Matthijs heeft dat idee, maar of het hier lukt? Het is maar goed dat hij zijn baan als biologieleraar nog niet heeft opgezegd.

Hij vindt haar soms dromerig, maar als ze naar buiten kijkt, naar het veld vol onkruid, weet ze wie van hun tweeën de dromer is.

3

’Mama, ik heb hoofdpijn. Mam kom nou!’

Hannah baalt. Stopt dit nooit? Het is vijf uur in de ochtend. Ze stapt uit haar bed en trekt haar ochtendjas aan. Ze rilt. Het is koud. Op haar tenen loopt ze door de gang. De vloer kraakt. Zo voorzichtig mogelijk loopt ze naar haar dochters kamer.

Merlin slaapt al twee weken slecht. Ze klaagt constant over pijn in haar hoofd. De dokter kan niets vinden. Als de pijn blijft, wil ze met haar naar de neuroloog.

‘Ik ben er, lieverd. Kun je niet slapen, meisje?’

Lodderige oogjes kijken haar aan. Ze tilt Merlin voorzichtig uit haar bedje en houdt haar tegen zich aan. Het warme mensje snikt tegen haar borst.

Haar zus vindt dat ze te beschermend is. Dat ze de kinderen niet uit bed moet halen als ze huilen. Makkelijk praten! Ze is geen moeder en weet niet wat het met je doet.

Hannah neemt Merlin mee naar beneden en al wiegend maakt ze een beker warme melk voor haar. Het kind drinkt hem gulzig leeg. Er zit moederkruid in, dat helpt tegen hoofdpijn. Hannah krijgt een brok in haar keel als ze kijkt naar het witte gezicht van haar dochter. Behoedzaam wrijft ze over haar buikje.

De oogjes van haar dochter zakken langzaam dicht. Gelukkig, ze valt weer in slaap. Voorzichtig loopt ze met haar dochter naar boven en legt haar in bed. Het ontroert haar. De gesloten oogjes, de priegelvingertjes en het neusje. Hannah loopt naar haar slaapkamer en kruipt onder de dekens. De warmte omhult haar. Ondanks dat ze moe is, valt ze niet in slaap. Ze woelt met haar hoofd op haar kussen. Uiteindelijk staat ze zuchtend op.

Als in de ochtend iedereen aan de eettafel zit, valt de vermoeidheid mee. Het is haar vrije dag. Nadat ze de kinderen naar school heeft gebracht, trekt haar blik naar Piet, die met zijn rode tractor bezig is op het land. Hij heeft zich als een van de weinigen aan Hannah voorgesteld en ze voelt zich bij hem op haar gemak. Misschien kan hij Matthijs een handje helpen met die kwekerij.

Hannah zet haar fiets tegen de schuur, twijfelt, maar loopt dan vastberaden zwaaiend naar hem toe.

Piet ziet haar en stapt van zijn tractor af. De motor blijft draaien. Het ding maakt een hels kabaal als een groot grommend dier, maar dit lijkt hem volledig te ontgaan.

Piet heeft iets weg van de kerstman, maar dan iets slanker en met een blauwe overall aan. Hannah vraagt zich af hoe oud hij is. Zo oud als haar vader of ouder?

Als hij naast haar staat, steekt hij minstens twee koppen boven haar uit.

Hannah heeft de bouw van een Française met fijne trekken, maar dan met helblond haar. Hij heeft de grofheid van een Viking. Ze voelt zich net Klein Duimpje naast hem. Of een alien van een andere planeet, zo verschillen ze van elkaar.

‘Zo buurvrouw, ben je al een beetje gewend hier?’ Met zijn grote met aarde besmeurde handen maakt hij een groots gebaar naar de tuinderijen om hen heen.

‘Ja, het is hier zo mooi, wie wil er nou niet wonen met al die mooie bloemen om ons heen.’ Hannah maakt met haar armen een gelijksoortige beweging.

‘We doen ons uiterste best.’ De man kijkt trots over zijn land. Zijn haar, zo wit als paardenbloempluis, waait mee met de wind.

‘Was jouw vader ook een tuinder?

‘Ja, dat klopt, groenten en aardbeien nog toen. Maar ja de handel met de Russen kwam op en ze wilden bloemen. Ik zei destijds: “Pa, ik ga ook in de bloemen.” Hij verklaarde mij voor gek, maar ik heb er nooit spijt van gekregen.’

‘Dus in de bloemen zit meer handel tegenwoordig?’ Haar ogen gaan over het veld met opkomende bollen.

Piet komt in zijn enthousiasme dichterbij staan.

Hannah doet meteen een stap naar achteren.

‘Ja, dat kan je wel zeggen! Voor mij tenminste wel. Maar vertel eens, ik hoorde via de tamtam dat jullie ook een kwekerij willen beginnen. Een biologische kwekerij. Dat lijkt mij op deze grond niet makkelijk. Jullie moeten er dan wel voor zorgen dat de grond schoon is.’ Piet slaat z’n armen over elkaar heen en gaat wijdbeens staan. Hij steekt zijn hand op naar een tuinder die langsrijdt. De man op de tractor groet terug.

Als Hannah ook haar hand opsteekt, is de man allang voorbij. Ze voelt zich sullig. ‘Ja, dat zijn onze plannen, een biologische kwekerij, maar wat bedoel je met zorgen dat de grond schoon is? Dat stuk van ons is toch alleen gebruikt als achtertuin?’

‘Nee joh, pas de laatste jaren. Daarvoor hebben op dat stuk achter de schuur aardbeien gestaan en later ook tulpen. De allereerste die hier in dit gebied met bloemen begon, was Joop. Dus ik weet niet of de grond helemaal geschikt is voor een biologische kwekerij. Misschien wel voor bloemen, maar voor groenten? Ik weet het niet.’

‘Goh, dat wist ik helemaal niet en Matthijs ook niet.’ Hannah is ontdaan. De makelaar heeft hen verkeerd voorgelicht. Ze had die gladde man met zijn praatjes ook niet moeten geloven. Met dat stuk doen ze nog niets gelukkig. Er staat alleen een berg onkruid. ‘Misschien wil jij eens met mijn man praten om te kijken hoe en wat hij allemaal moet doen en waar hij rekening mee moet houden?’

‘Poeh, dat wil ik best hoor. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik denk dat jullie plannen niet haalbaar zijn. Zeker niet op deze plek, zo dicht bij het bos. Er zijn veel insecten. Dus je moet wel middelen gebruiken voor het behoud van de bloemen en de bollen. Anders houd je niets over.’

Zij begrijpt wat hij zegt, toch ergert het haar. Andere biologische kwekers hebben hen al gewaarschuwd. Traditionele kwekers vertellen vaak dat het niet kan om biologisch te telen en tonen onbegrip. Misschien is het niet slim om Piets hulp te vragen en kunnen ze beter advies vragen bij andere biologische kwekers.

‘Oké, in ieder geval bedankt alvast. Ik houd je niet langer op, Piet. Een hele goede dag.’

‘Ja, je hebt gelijk, ik moet weer eens aan het werk, goedendag!’ Met grote stappen loopt hij bij haar vandaan.

Ze slaakt een diepe zucht.

Piet hijst zich weer omhoog op zijn stationair draaiende tractor.

Dit was niet wat ze graag wil horen en Matthijs zal helemaal niet blij zijn.

Als ze naar binnenloopt, hoort ze haar mobiel afgaan.

‘Met Linda Goedhart van “De kleine tulp”. Sorry dat ik bel, Hannah. Het gaat over Merlin. Vanaf een uur of negen klaagt ze over hoofdpijn en een zere keel. Ze is echt niet lekker. Kun je haar ophalen? Misschien is het goed als ze de rest van de week thuisblijft om uit te zieken. Straks steekt ze de andere kinderen aan.’

Als Hannah ophangt, loopt ze zuchtend naar de kapstok. Wat is er toch met Merlin? Het baart haar zorgen.

Ze schrikt als ze aankomt bij het gebouw en Merlin ziet. De donkere kringen om haar ogen tekenen het anders zo vrolijke meisje grauw, ongezond. Ze moeten weer naar de dokter voor een verwijzing naar de neuroloog. Dit is niet goed. Als ze straks thuis zijn, belt ze meteen.

4

Hannah trekt het rolgordijn omhoog. De keuken is klaar voor het dagelijks ritueel. Haar hoofd bonkt en ze voelt zich wankel. Ze kijkt op de keukenklok; half zeven. Tijd genoeg. Ze vult een glas met water en drinkt het in één teug leeg, misschien helpt dat tegen dat bonzende gevoel bij haar slapen.

Ze denkt terug aan afgelopen zaterdag. Haar eerste optreden. Een lach vormt zich om haar lippen. Ondanks dat ze het heel spannend vond, lukte het haar goed om in haar rol als vrolijke flamboyante kunstenares te blijven. Het was fijn dat ze de avond ervoor bij Edwin kon blijven slapen. Voor haar een geluk dat het net uit is met zijn vriend. Hij zag dat ze rust nodig had na de gebroken nachten met Merlin. Zoals hij altijd ziet wat ze nodig heeft. Hij is de vriendin die ze nooit heeft gehad.

Oké Hannah, genoeg getreuzeld. Hier blijven zitten heeft geen zin. Aan de slag.

Ze staat op om de tafel te dekken, maar gaat meteen weer zitten. Het bonzen in haar hoofd is te erg. Ze kijkt op de klok boven de deur. Zeven uur? Heeft ze zo lang gezeten? Voorzichtig komt ze weer omhoog en dekt slordig de tafel. Ze moet iets innemen tegen de pijn. Ze opent de koelkast en haalt het pak havermelk eruit. Het is tegen haar principes, maar hier is geen kruid tegen gewassen. In het keukenkastje is ze op zoek naar de paracetamol. Achterin vindt ze nog een strip.

Ze hoort Matthijs boven met Merlin praten. Gisteren waren ze voor de vierde keer bij de dokter. Hij heeft geen idee wat er met Merlin aan de hand is, maar denkt dat de verhuizing en de nieuwe school haar te veel is. Om iets anders uit te sluiten, heeft ze eindelijk een verwijsbrief gekregen voor de neuroloog. Merlin sliep vannacht eindelijk weer goed.

Boven hoort ze het doortrekken van de wc en water dat in de douchebak klettert. Matthijs zet de kinderen onder de douche. Zij moet opschieten om de broodjes klaar te maken. Soms voelt ze zich net een opwindpoppetje dat elke ochtend werktuigelijk dezelfde routine afdraait. Ze verlangt vaak terug naar de tijd dat de dagen vol avontuur waren en ze niet wist waar ze die avond zou eten. Toen Matthijs en zij net afgestudeerd waren, reisden ze enorm veel. Dat was echt een ander leven. Ieder dag verschilde van de vorige.

De deur gaat open. Matthijs draagt Mees op zijn arm. De kleine wrijft met zijn hand in zijn ogen.

‘Lekker geslapen?’ Matthijs zet Mees op de grond. Hij kijkt haar met een schuin oog aan.

Hannah schudt haar hoofd. ‘Ik ben nog steeds doodmoe en heb hoofdpijn.’

Hij knikt.

Ze stelt dezelfde vraag aan hem. Wat hij antwoordt, hoort ze amper. Ze zit met haar hoofd bij haar werk in de apotheek. Ze moet niet vergeten de bestellingen vandaag de deur uit te doen, soms duurt het lang voor de medicijnen binnen zijn. Uit ervaring weet ze dat het voor veel problemen zorgt als mensen hun medicijnen niet op tijd hebben.

Matthijs haalt Merlin van boven.

Ze heeft gelukkig kleur op haar wangen en geen hoofdpijn. Ze schaterlacht als Hannah haar in haar buikje kriebelt. Het is een vreselijk aanstekelijk geluid en al snel lacht iedereen.

De paracetamol helpt, Hannah voelt haar hoofdpijn zakken en er komt een aangenaam dof gevoel voor in de plaats. Als ze Merlin voorop in de bakfiets zet, voelt ze ook dat er weer meer kracht in het lijfje van haar dochtertje zit. Ze hangt niet meer als een lappenpop in het fietszitje, met ledematen als te ver uitgerekte elastieken. Gaat het werkelijk beter met haar? Was het een griepje?

Buiten op het schoolplein ziet ze Bob met een groepje mensen in gesprek. Als ze hen begroet, zeggen ze weinig terug. Bob tikt zijn sigaret af en kijkt haar na.

Binnen kust Hannah de kinderen.

Ze rennen meteen naar de bouwhoek. Ze gaan in hun spel op en Hannah loopt terug naar haar fiets.

Het groepje staat er nog steeds. Als ze langsloopt, wordt het stil. Iemand anders die voorbijloopt, wordt begroet. Is dit nou alleen omdat ze een biologische kwekerij willen beginnen, of is er meer aan de hand? Waarom doen ze zo tegen haar?

5

Bewolking en zon wisselen elkaar af. Alsof de zon verstoppertje speelt achter de wolken. Gisteren fietste ze in een mouwloos jurkje, vandaag in de stromende regen. Ze voelt haar handen nauwelijks, zoveel kouder is het. Haar broek is helemaal doorweekt. De kou trekt door haar benen naar haar botten. Ze fietst stug door. Het was een lange dag.

Merlin was deze week weer bijna iedere nacht wakker. Matthijs belooft iedere dag dat hij eruit gaat, maar hij slaapt overal doorheen. Het is voor haar een raadsel hoe ze het nog steeds volhoudt.

’s Morgens loopt ze als een robot routinematig alle handelingen door. Als ze in de apotheek arriveert, merkt ze dat het haar energie kost om scherp te blijven. Stel dat ze iemand de verkeerde medicatie meegeeft? Dat mag niet gebeuren. Naast deze spanning geniet ze ook van haar werk. Het is leuk om weer iets met haar kennis te doen. Heeft ze niet voor niets farmacie gestudeerd. Magda, haar baas, geeft haar veel verantwoordelijkheid en dat is fijn. Ze laat haar regelmatig het overleg doen met de huisartsen en de medicijnen voorbereiden. Al is het voorlopig maar voor tweeënhalve dag. Ze hoopt dat ze het kan uitbreiden als de kinderen ouder zijn.

Thuis doet ze haar schoenen uit en draait de thermostaat hoger. Haar broek stroopt ze af en boven trek ze een oude joggingbroek aan. Als ze weer beneden komt, is het behaaglijker in de huiskamer. In de keuken begint ze met koken. Vandaag maakt ze curry. Zodra de regen ophoudt, gaat ze de tuin in om verse kruiden te pakken. Het is fijn dat ze nu allerlei kruiden in haar tuin heeft.

Als de kinderen in bed liggen, nestelt ze zich op de bank met een vegetarisch kookboek. Ze geniet van de warmte in de kamer en de stilte om haar heen. Het is een stuk gezelliger nu de gevulde boekenkasten er staan. Een huis zonder boeken voelt als een lichaam zonder ziel.

Matthijs heeft niets met boeken, hij is liever bezig in de tuin, zoals nu. Heeft ze eindelijk tijd voor zichzelf. De letters dansen voor haar ogen en ze legt het boek weg, doet haar ogen dicht en laat zich achterover zakken op de bank. De zachte kussens vangen haar op en de rust in haar hoofd zorgt ervoor dat haar lichaam ontspant. Haar benen tintelen door de spanning die haar lijf verlaat. Ze zwaait haar benen op de bank, maar voordat ze wegzakt, hoort ze een aanhoudend gebrom haar kant op komen. Het geluid van buiten irriteert haar niet alleen, maar maakt dat haar spieren zich onmiddellijk spannen. Ze opent haar ogen en zit rechtop als Matthijs binnenkomt.

‘De tomatenplanten groeien ontzettend snel. Continue die zon en regen die elkaar afwisselen zijn goed voor de plantjes.’

Hij staat met zijn armen te zwaaien en zijn wilde donkere krullen springen op en neer. Ze vindt hem het leukste als hij zo is. Met zijn grote bruine ogen kijkt hij haar aan. Het lawaai om hen heen wordt luider.

‘Godsamme,’ ze richt haar blik naar buiten. ‘Die tractoren rijden hier af en aan.’ Hannah voelt de trilling van de voorbijrijdende tractor in haar lijf.

‘Vind je? Ik hoor het al bijna niet meer. Die witte Opel vind ik vervelend. Die scheurt hier werkelijk als een gek langs. En ik heb eens gekeken waar die auto heen rijdt. Er staat daar een behoorlijk grote schuur. Maar er is geen land, dus wat daar gebeurt? Ik heb geen idee, ik vertrouw het voor geen cent.’

Hannah gaat er niet op in, maar de volgende dag als ze de gordijnen opentrekt en de Opel weer voorbij scheurt, vraagt ze Matthijs wat hij denkt dat er in die schuur is.

‘Ik heb geen idee, misschien is het een opslag, maar ik heb nu al een hekel aan die man, omdat hij zo keihard langsrijdt. Trouwens iets anders, ik heb al een groot gedeelte van het businessplan geschreven. Als jij er naar wilt kijken, graag.’ Glanzende ogen kijken haar onder zijn springerige haar aan.

‘Is goed. Piet, die tuinder van hiernaast, wil trouwens wel meekijken.’

‘Wat aardig! Ik heb Duco van “De Groene Aarde” al om hulp gevraagd. Dus ik kijk eerst wel met hem.’

Hannah zegt niet dat Piet een biologische kwekerij afraadt of dat het achterste stuk grond achter de schuur mogelijk vervuild is. Om het enthousiasme van Matthijs niet te temperen? Ze weet het niet. Waarom is ze niet pittiger? Meer als haar zus Sascha.

Als ze de kinderen naar school heeft gebracht, zit het haar nog dwars. Ze is toch niet bang voor hem? Haar fiets stalt Hannah in de schuur en ze pakt de sleutel om de deur te openen. Verlangend tuurt ze naar de bomen verderop. Een boswandeling doet haar goed. Het bos roept. Kom hierheen! Zonder verder na te denken, stopt ze haar sleutel weer in haar zak en loopt naar de bosingang. Als een magneet trekt het bos aan haar. Als ze onder het bladerdek en de takken van de bomen loopt, wordt ze rustig. Het voelt vredig, vogelgeluiden en geritsel tussen de bladeren. Ze blijft staan. Een statige witte berk trekt haar aandacht. Ze raakt de boom aan. De witte, gladde schors gaat over in knobbelige donkere lijnen. De bast van een berk is een kunstwerk op zich. De berkenschors geeft haar kracht. Het is niet voor niets dat de Kelten, Germanen en zelfs Siberische sjamanen de berk als een levensboom zagen, een magische boom. Ze plukt verse blaadjes van de berk, deze werken zuiverend voor het lichaam. Misschien helpt het Merlin tegen haar hoofdpijn. Vanavond doet ze blaadjes door de sla.

Haar andere hand gaat automatisch ook naar de boom. Rust en energie vloeien door haar heen en geven haar kracht. Verderop hoort ze een geluid. Staat daar iemand? Ze focust zich en weet het dan zeker. Daar in het dichte bos staat een man. Ze sluipt voorzichtig naderbij. Ze probeert geen geluid te maken.

Hij is ergens mee bezig.

Ze probeert te zien wat hij doet. Maar daarvoor moet ze nog dichterbij komen. Het dichte bos belemmert haar zicht. Ze sluipt voorzichtig naderbij, een takje knakt onder haar voet. Het klinkt als een kanonskogel in het bos. Haar adem stokt.

De man is gealarmeerd en kijkt om zich heen.

Hannah bukt, haar hart bonst. Ze beseft dat ze helemaal alleen is. Moet ze teruggaan? Haar nieuwsgierigheid wint het van haar angst. Waar is hij mee bezig? Ze moet het weten. Voorzichtig komt ze omhoog.

De man lijkt geconcentreerd en let niet op haar. Nog een paar stapjes dan kan ze het beter zien. Aarzelend gaat ze verder.

Een vogel vliegt op uit een boom en ze hoort de man iets mompelen. Hij kijkt weer om zich heen.

Hannah staat stokstijf achter een boom. Het duurt enige tijd voordat ze zich weer durft te bewegen. Ze spoort zichzelf aan door te lopen. Een onheilspellend gevoel neemt bezit van haar. Ze buigt naar voren en spert haar ogen wijd open. Hij heeft een dood beest in zijn handen. Vilt hij nou een haas? Ze rilt en beseft tegelijkertijd hoe stil het hier is. Voorzichtig loopt ze weer terug en op enige afstand van de man versnelt ze haar pas. Op het moment dat ze op de oude tak stapt, beseft zij haar fout. Het geknars gaat door merg en been.

‘Hallo, is daar iemand, ik zie je wel tussen de bomen. Wie ben jij?’

De angst slaat haar om het hart en ze zet het op een rennen. Ze wil het bos verlaten. Een smal weggetje, verscholen tussen de bomen, biedt redding. Dit komt wellicht uit bij het pad naast hun huis. Het is overwoekerd met onkruid en struiken. Aan het begin hangt een bordje met “eigen weg”. Staat die schuur aan het eind van de weg?

Ze twijfelt, maar als ze aan zijn stem hoort dat hij dichterbij komt, rent ze het paadje in. Het staat vol brandnetels. Ze prikken door haar spijkerbroek heen. Ze wil niet terug en rent door. Gelukkig wordt het pad breder en ziet ze dat er aan het eind inderdaad een houten gebouw staat. Ze komt bij een grote schuur met geblindeerde ramen. Aan de deur hangt een blinkend slot. Uit de schuur klinkt een lage bromtoon, alsof er een ventilator aanstaat. Er hangt een rare bedompte geur. Misschien is de schuur van die man die ze zag in het bos. Straks komt hij eraan.

Ze kijkt om zich heen, ze ziet geen witte Opel. Alsof ze onraad ruikt, loopt ze steeds sneller. Ze is bijna bij de openbare weg naar haar huis wanneer de bekende witte auto de bocht om komt. Hannah voelt haar hart in haar keel.

De auto stopt met gierende remmen. ‘Wat doe je hier?’ vraagt de bestuurder fel door het open raam. ‘Dit is een eigen weg.’

Hannah ziet ondanks haar zenuwen dat het een ruwe, maar aantrekkelijke man is. Een tikje onheilspellend, spannend. ‘Ik liep in het bos,’ zucht ze. ‘Het voelde niet prettig om daar alleen te lopen, dus wilde ik terug. Ik zag een paadje tussen de struiken en dat kwam hier uit.’

‘Waar ben jij bang voor?’ Hij doet geen moeite zijn lach te verbergen.

‘Het was gewoon niet prettig,’ reageert Hannah verbolgen. Ze weet niet wat deze man te maken heeft met de man in het bos, dus houdt ze het oppervlakkig. Misschien zijn het compagnons.

‘Wie ben jij eigenlijk, woon jij in de buurt?’

‘Ik heet Hannah en daar is mijn huis.’ Ze knikt met haar hoofd in de richting van hun huis. ‘Jouw auto zie ik altijd voorbijgaan. Nogal hard,’ voegt ze er zacht aan toe.

’Ah, de buurvrouw!’ Hij lacht naar haar, waardoor ze zich meer op haar gemak voelt. Hij heeft een leuke lach ondanks een flinke spleet tussen zijn voortanden. ‘Nou,’ knipoogt hij, ‘een verbetering met de vorige buurvrouw.’ Zijn blik glijdt over haar lichaam.

Ze voelt zich ongemakkelijk, maar ook gevleid. Het is lang geleden dat een man haar avances maakte. Misschien doet hij dit bij iedere vrouw. Ongemakkelijk haalt ze haar hand door haar blonde lokken.

‘Ik ben David den Ouden. Aangenaam kennis te maken. Ik kom een keer koffiedrinken, als je dat leuk vindt.’ Hij knipoogt onbeschaamd.

Ze is blij dat ze een vestje over haar T-shirt heeft aangetrokken waardoor er weinig te zien is. ‘Dat is goed hoor … eh, van die koffie,’ zegt Hannah met een benepen stemmetje. ‘En jij? Ga jij nu aan het werk? Dat is toch jouw opslag?’ Ze kan zichzelf wel voor haar kop slaan. Het gaat haar niets aan. Ze moet niet zo nieuwsgierig zijn.

‘Ja, zoiets.’ Hij zegt gedag, doet het raam dicht en rijdt weg. Vreemd, is het eerste woord dat er bij Hannah op komt. De meeste tuinders, is haar ervaring, vertellen graag over hun bedrijf. Ze loopt met een onbestemd gevoel terug naar huis.

6

Stipt om half elf hoort ze de achterdeur opengaan

‘Joehoe?’

‘Ik kom eraan,’ schreeuwt Hannah van boven, ze doet mascara op haar lange wimpers.

Als ze de keuken binnenkomt, zet haar moeder koffie. Haar zus Sascha is in de bijkeuken.

‘Mam, dat hoeft niet! Ga lekker zitten.’

’Hé sis, goedemorgen,’ Sascha geeft haar een kus op haar achterhoofd.

Als Hannah de woonkamer inloopt, zijn haar moeder en zus al op de bank druk in gesprek met elkaar. Haar moeder kijkt op en vraagt meteen hoe het met haar gaat.

‘Het gaat goed hoor, z’n gangetje.’ Hannah zet het dienblad op tafel en gaat zitten. ‘En hoe is het met jullie, mam?’

‘Ach, je kent je vader. Altijd van huis.’

Ze ziet de trieste glimlach van haar moeder. Hannah herinnert zich de ruzies van vroeger over het feit dat haar vader te veel weg was.

Om de stilte die volgt te verbreken, pakt Sascha de koektrommel en gaat ermee rond.

‘Oh heerlijk zeg, deze mueslikoeken.’ Haar moeder neemt meteen een grote hap.

Gelukkig hebben Sascha en Hannah de genen van hun moeder. Ze kunnen eten wat ze willen, zonder een gram aan te komen. Het is eerder het omgekeerde. Bij de verbouwing is Hannah kilo’s afgevallen en ze krijgt deze er met moeite weer aan. Dankzij het zonnige weer heeft ze een gezonde bruine kleur en veel blonder haar. Toch heeft ze er wel eens beter uit gezien, vindt ze zelf.

Sascha heeft, zoals altijd, het hoogste woord. Ze vertelt over haar werk als grondstewardess en wat ze daarbij meemaakt. Halverwege haar verhaal scheurt de witte Opel weer met een noodgang voorbij.

‘Ik schrik me een ongeluk. Wie is die gek?’ Zowel haar zus als haar moeder kijken haar vragend aan.

‘Dat is een tuinder uit de buurt, David heet hij geloof ik,’ zegt ze zo nonchalant mogelijk.

‘Nou zeg, dat moet je niet pikken, Hannah! Straks ligt een van de kinderen onder die auto. Daar moet je toch niet aan denken.’

’Ik heb al gezegd dat hij te hard rijdt. Hij is denk ik niet het type dat naar iemand luistert.’ Ze probeert de discussie te beëindigen.

Na een tijdje komt de auto weer terug. Deze keer rustiger, maar nog steeds te hard. Tot Hannahs verbijstering rijdt hij hun oprit op.

Haar hele lijf wordt warm. Bang dat haar moeder en zus het zien, staat ze op en loopt richting de voordeur. Vluchtig kijkt ze in de spiegel. Gelukkig heeft ze mascara opgedaan, waardoor haar blauwe ogen goed uitkomen. Ze haalt haar hand door haar blonde lokken en doet dan de deur open, maar daar is hij niet.

Vanuit de kamer hoort ze een mannenstem. Hij is via de achterdeur binnengekomen.

Ze sluit de voordeur en gaat terug naar de kamer. Ze staan recht tegenover elkaar, haar moeder en zus kijken toe. Precies wat ze wilde voorkomen.

‘Hé, hallo David,’ stamelt ze. ‘Wat kom je doen?’ Ze hoort de lichte trilling in haar stem.

‘Ik zou nog een keer komen koffiedrinken, weet je nog? Ik zal mij trouwens voorstellen. David, de buurman.’ Hij steekt zijn hand uit naar haar moeder.

‘Ik ben de moeder van Hannah en jij bent dus die wegpiraat.’ Ze probeert het lachend te zeggen, maar haar oordeel over hem is duidelijk hoorbaar.

Hannah vindt zichzelf niet handig in sociale contacten, maar haar moeder spant echt de kroon. Ze wil dat haar moeder stopt.

‘Besef jij wel dat er hier twee kleine kinderen rondlopen? Je vergeeft het jezelf nooit als er eentje onder jouw wielen terechtkomt, toch?’

Hannah wil een enkeltje Mars boeken als ze haar moeder hoort.

‘Weet u, u heeft helemaal gelijk! Ik hou van hard rijden, maar het is goed dat u het zegt. Voorheen woonde hier een dove bejaarde vrouw. Ik besefte niet dat uw knappe dochter en haar man met twee kleine kinderen hier nu wonen. Ik beloof u verbetering. Hand erop.’

Lachend schudt haar moeder de uitgestoken hand.

‘Mooi, dat is dan afgesproken.’ David knikt vriendelijk.

‘En wie is deze schone? Vast jouw zus?’ Hij steekt zijn hand uit naar Sascha. Zijn blik gaat van haar naar Hannah en weer terug.

‘Sascha, aangenaam,’ zegt ze met een brede glimlach.

Hij schudt krachtig haar hand en kijkt dan weer naar Hannah.

‘Ik kom wel een andere keer,’ knipoogt hij naar haar.

Hannah loopt met hem mee naar de achterdeur en wil iets zeggen. Iets aardigs. ‘Je mag wel blijven. Ik heb zo koffie.’

Hij kijkt haar doordringend aan en zegt dat hij een andere keer langskomt. ‘Dag Hannah,’ zegt hij met de deurklink nog in zijn hand.

Die twee eenvoudige woorden klinken zo sensueel dat ze wacht voordat ze terugloopt naar de huiskamer. Ondanks dat ze het niet wil, voelt ze de spanning tussen hen. Als ze eerlijk is, moet ze toegeven dat ze ervan houdt; het gevoel dat een aantrekkelijke man haar leuk vindt. Wat een onzin. Ze is toch geen puber? Matthijs is de stabiele factor in haar leven.

Als ze die avond op de fiets stapt om met Edwin naar de film te gaan, neemt ze zich voor om het met hem te bespreken. Waarom vindt ze die spanning zo leuk? Met Edwin kan ze goed praten over dingen die ze met anderen niet kan delen.

Ze trapt hard tegen de wind in. Het is verder fietsen dan verwacht. Straks komt ze te laat. Het stoplicht zit gelukkig mee, maar ze moet tussen de auto’s door zigzaggen om naar de overkant van de straat te komen. Ze heeft met Edwin afgesproken in de bioscoop naast het station. Om acht uur begint de voorstelling en hij heeft de film uitgezocht. Vast een hysterische lachfilm of zo’n romantisch Engels drama. Ze hoopt het tweede.

Hij zit in de foyer te wachten als ze er aan komt.

Haar jas trekt ze uit en gooit hem op de stoel naast haar.

‘Hai schat, ben je daar eindelijk.’ Edwin geeft haar drie kussen.

Ze kan er niets aan doen, maar ze wordt altijd zo vrolijk van hem. Hij ziet er weer uit om door een ringetje te halen. Mooie strakke, zwarte spijkerbroek en daarop een getailleerd jasje.

‘Ik dacht al, je komt toch wel? Zo fijn jou weer te zien!’

Ze kletsen. Als de film bijna begint, grist Hannah haar jas en tas bij elkaar. Gearmd lopen ze naar de zaal en in het voorbijgaan ziet ze een aantal vrouwen staan die ze herkent van het schoolplein. Ze staan vaak bij Bob. De vrouwen draaien hun hoofd naar haar om en kijken haar na.

‘Zo lekker aan de zwier met een andere man?’ zegt een van de dames hard.

‘Ja hoor, sommige vrouwen hebben nou eenmaal niet genoeg aan eentje!’ zegt Edwin voor Hannah kan reageren. Hij trekt haar mee de zaal in. ‘Wat een zure dames. Die zijn vast allemaal jaloers, dat jij op pad bent met zo’n mooie kerel als ik. Wie zijn dat?’

Als Hannah kort uitlegt wie dat zijn en hoe ze op het schoolplein bejegend wordt, sist hij laatdunkend.

‘Oh, daar moet je je niets van aantrekken hoor. Dat is de kift. Jij bent anders! Leuker, veel leuker! Laat gaan, gewoon negeren die hap.’

Wat is Hannah blij met hem.

7

Ze wordt wakker als er iemand voorbij fietst met een rammelende kettingkast. Het is om zeven uur ’s morgens al een drukte van belang in het tuindersgebied. Het land voor hun huis staat vol bloemen. Ze heeft gehoord dat het Afrikaanse lelies zijn. Een lange steel met een bol van bloemen er bovenop. Prachtig om te zien. Werknemers snijden de stelen en vullen daar grote bakken mee. Deze worden opgepikt door een tractor die ze naar de schuur brengt. Het ziet eruit als een geoliede machine.

Met een warm gevoel denkt Hannah terug aan gisteravond. De film was heerlijk romantisch en erna dronken ze nog iets in de bar. Het groepje vrouwen van school zat daar ook. Ze keken haar afkeurend aan en Edwin verzon voor iedere vrouw een verhaal.

‘Kijk, die met dat blonde haar. Die let heel erg op de centen. Kijk maar naar haar kleding. Stiekem spaart ze voor een huis in Spanje. Dan verlaat ze haar man en gaat ze er met haar lover vandoor. En die met die bruine knot. Die is al jaren depressief. Haar leven is niet gelopen zoals ze wilde. Ze dacht vroeger fotomodel te worden …’ Edwin ging het hele rijtje vrouwen af en fantaseerde erop los. ‘Als ze nu weer om jou lachen op het schoolplein,’ geinde hij, ‘dan denk je maar aan mijn verhaaltjes en dan moet je vast ook lachen.’

Ze is benieuwd of dat gaat werken. Vandaag moet ze tussen de middag naar school voor een gesprek over Mees met juf Linda. Ze ziet ertegen op. Het liefste was ze samen met Matthijs gegaan, maar die heeft het te druk op zijn werk. Ze heeft wel een idee waar de juf het over wil hebben. Het valt Hannah al een tijdje op dat Mees stil is, ze vermoedt dat het daarover gaat.