De vervloekte roeping

Garvin Pouw presenteert:

De vervloekte roeping

Manuscript 1997/1998

Herschreven 2017/2018

“De vervloekte roeping”

Valtada

De kronieken van Azeria - deel I

Auteur: Garvin Pouw

Eerste druk: maart 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Covermodel: Ingrid den Elzen

Coverfoto: Depositphotos

Met dank aan: Leonie Pouw

ISBN 978-94-92115-83-6

NUR 334

©2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoud

Hoofdstuk 1 Aresta

Hoofdstuk 2 Yivenna

Hoofdstuk 3 Shutai

Hoofdstuk 4 Vohan

Hoofdstuk 5 Waarden van bezit

Hoofdstuk 6 Front tussen stormen

Hoofdstuk 7 Rijke dromen

Hoofdstuk 8 Een ster onder de grond

Hoofdstuk 9 Maankoningin

Hoofdstuk 10 Uit het oog

Hoofdstuk 11 Isralda’s gewelf

Hoofdstuk 12 De duivel was hier

Hoofdstuk 13 Nikara

Hoofdstuk 14 Nachtlicht

Hoofdstuk 15 Dagdonker

Hoofdstuk 16 Een magische blik

Hoofdstuk 17 De gevleugelde dood

Hoofdstuk 18 Zonneschijn

Hoofdstuk 19 Satar

Hoofdstuk 20 Pleisters plakken

Hoofdstuk 21 Terug onder de maan

Hoofdstuk 22 De ruïnes van Skelsios

Hoofdstuk 23 In de mond van een draak

Hoofdstuk 24 Het zinkende meer

Hoofdstuk 25 Wildwijs

Hoofdstuk 26 De tempel van Skelsios

Hoofdstuk 27 Dansen met de duivels

Hoofdstuk 28 Huilende wolven

Hoofdstuk 29 Samenkomst

Hoofdstuk 30 Klaar met vluchten

Hoofdstuk 31 Het woud uit

Hoofdstuk 32 Duister ritueel

Hoofdstuk 33 De hulpvraag

Hoofdstuk 34 Nog zo’n nacht

Hoofdstuk 35 Shènren, Hàren en sprookjes

Hoofdstuk 36 Tegen goden

Hoofdstuk 37 De lange nacht

Hoofdstuk 38 Nasleep

Hoofdstuk 39 In het pad van de raven

Hoofdstuk 40 De vlucht naar de toren

Hoofdstuk 41 Stormstilte

Hoofdstuk 42 De geschiedenis van de Varda

Hoofdstuk 43 Een moment van rust

Hoofdstuk 44 Schuld en lering

Hoofdstuk 45 De eerste trillingen

Hoofdstuk 46 Die nacht

Hoofdstuk 47 Het beleg van de raventoren

Hoofdstyk 48 De schaduw van de dood

Primaire volkeren Valtada

Secundaire volkeren Valtada

Over de auteur

Deel 1

De roeping

1. Aresta

Dit was de meest spectaculaire dag van de hele zomer! Toegegeven, tot nu toe was er maar één andere dag voor die “titel” in de race geweest, maar dan nog. Op deze dag had Aresta meer meegemaakt dan gedurende haar hele verblijf hier in dit verdomde dorp.

Terwijl ze haar hooivork voor de zoveelste keer in de stalmest stak, nam ze een moment om na te gaan of ze niet overdreef, maar het was gewoon waar. Door die ontmoeting van vanmiddag werd vandaag verheven boven alle saaie dagen van mesten, drijven en weer mesten.

Met een kreun tilde ze de naar ammoniak stinkende plag op haar te zwaar beladen kruier. Ze wreef het zweet weg van haar voorhoofd en merkte niet hoe daarbij restjes mest werden uitgeveegd in de lokken van haar blonde haar. Haar gedachten gingen naar de twee vreemde mannen die uitgerekend zíj had opgepikt. Ze plofte neer op een strobaal en leste haar dorst met een beker regenwater. Deze dag had al haar verwachtingen overtroffen.

Dat deze zomerlange logeerpartij haar niets zou brengen, dat wist ze al lang. Dit zomerverblijf in Arzanti was één grote valstrik van haar vader gebleken. Eén waar zij met open ogen was ingelopen. Hoelang had ze gezeurd voor ze eens weg mocht van de boerderij van haar ouders? Ze wilde iets van de wereld zien, andere Nara ontmoeten. En dan niet andere boeren, maar Nara met een spannender leven. Nara die iets te vertellen hadden. Iets dat niet ging over dierenpoep of over het weer of over de oogst die altijd wel beroerd leek.

Afgelopen jaar had ze er een sport van gemaakt om haar vader op ieder ogenblik aan het hoofd te zeuren. Mocht zij ook een keer? Ze was zeventien! Die enkele misstap van jaren geleden kon echt niet meer als excuus worden gebruikt om haar nog langer vast te houden op het erf. Er waren Nara die op hàren mochten. Nara wiens ouders het juist toejuichten dat ze kansen zochten buiten het dorp en richting de stad.

Haar moeder was de enige die dat verlangen had begrepen. Zij was ervan doordrongen dat Aresta niet degene was die de boerderij zou helpen voortbestaan. Zij was de enige die bereid was te luisteren wanneer Aresta haar vader smeekte ergens heen te mogen, om ergens anders dan in Klivia ervaring op te doen. Misschien kwam het door haar moeder dat haar vader uiteindelijk had ingestemd met deze werkvakantie. Dat hij die onverwachtse ommekeer maakte en zelf met het aanbod kwam om Aresta en haar broertje voor één seizoen uit te besteden aan zijn zuster.

Dat was totaal onverwachts gekomen. Aresta was compleet overdonderd toen ze hoorde dat ze honderd kilometer verder mocht verblijven dan waar haar vader en haar moeder waren. Het had even geleken alsof ze haar eindelijk hoorden. Alsof ze haar weer vertrouwden en een verantwoordelijkheid durfden te geven, anders dan die voor varkens. Godinne, wat was ze die dag blij geweest. Dat was de beste dag van de zomer op dat moment, maar ze was er al snel genoeg achter gekomen hoe erg ze zich vergist had. Hoe haar vader door een klein stukje vooruit te rennen, haar de wind uit de zeilen had genomen en haar eigenlijk in al haar ambities had gesaboteerd.

Dit verdomde dorp, Arzanti, lag namelijk niet dichter bij Telkonstad, maar juist nog verder er vanaf. Het lag net buiten de landsgrens en het was misschien wel het laatste gat, voordat je werd opgeslokt door de wilde landen van het westen. Het laatste plekje met beschaving, voordat je verdween richting de Zilverbergen en de Hooglanden. De uitgestorven streken waar je alleen nomaden of verdwaalde reizigers kon treffen. Vrijwel niemand van betekenis. En Godinne, wat was dit dorp vergrijsd! Haar vader had dat natuurlijk geweten, maar hij had het doen voorkomen alsof het er zou bruisen van het leven. Dat deed het dus niet. Meer vee dan Nara en de Nara die hier woonden leken allemaal wel ouder dan veertig. Er waren nauwelijks kinderen of Nara van haar leeftijd.

‘Die trekken ’s zomers naar de stad,’ wist tante haar op haar eerste dag al te vertellen. ‘Ze verdienen rijkelijk op graanplantages en keren pas weer in de herfst terug.’

Tante was zo blij dat Aresta was gekomen om te helpen. Als dank voor die gastvrijheid mocht ze paarden mesten in plaats van varkens. Geiten melken in plaats van de koeien van haar vader.

Aresta blies en greep de steel van de hooivork om zich overeind te hijsen. Ze wilde zich net verheffen, toen een zware windvlaag de staldeur naar binnen deed openslaan. Aresta schrok daar dusdanig van dat ze met haar vork tegen haar kruier stootte. Het wagentje kantelde en alle mestplaggen vielen dampend terug over de vloer. Een toevallige voorbijganger kon de deerne in de stal horen vloeken. Mokkend en mopperend sloeg ze de deur weer dicht en ze vergrendelde hem. Die belachelijke wind, die hoorde helemaal niet bij dit jaargetijde.

Ze keek om zich heen in de stal en zag de ravage die ze had aangericht. Dit kon ze er niet bij hebben. Er was niets erger dan bezig moeten zijn met dit soort klusjes, terwijl het eerste en waarschijnlijk ook het enige avontuurlijke ooit in dit dorp, op dat moment gebeurde. Er was eindelijk iets interessants gaande, maar het gebeurde niet in deze stal. Het gebeurde thuis bij tante. Zelfs haar rotbroertje zou er meer van meekrijgen dan zij. Zij liep achter met haar werk en niemand zou het accepteren als ze deze stal vuil achterliet, omdat ze verhalen wilde horen en haar nieuwsgierigheid wilde bevredigen.

Het wrange was dat ze juist zo achterliep, omdat ze vanochtend door die twee mannen was opgehouden. Haar tocht naar het slachthuis had een vlot heen-en-weertje moeten zijn, maar zij had lifters aangenomen en er een veel te lang avontuur van gemaakt. Nu boette ze daarvoor. De bron van haar interesse, was de bron van haar tegenslag geworden.

Ze zuchtte, vol zelfmedelijden. Als ze klaar was met deze stal, dan moest ze ook nog Sykra aan zijn maaltijd helpen. Zijn stal stond aan de andere kant van het dorp en tegen de tijd dat die veelvraat klaar was met zijn stinkmaal, zou het al donker zijn. Dan miste ze het avondeten en daarmee iedere laatste kans om meer te horen over de vreemde dingen waar ze die mannen over had horen fluisteren. Dan hoorde ze misschien nooit iets over dat eiland dat voorbij de schotsen van Veranya in de zee te vinden was.

Leunend op haar vork, liet ze zich wegvoeren in haar dromen. Zij had nog nooit de zee gezien. Ze had er alleen over horen vertellen en ze had ze ooit op een schilderij gezien bij een verkoper op de dorpsmarkt. Deze mannen waren ernaar onderweg. Ze gingen niet alleen naar de haven, maar ze waren voornemens om echt uit te varen. Uitvaren over de wateren die nooit bevaren werden, op zoek naar een eiland waar nog nooit iemand was geweest. Verdorie, hoe spannend was zoiets wel niet?

Aresta wreef haar haarlok naar achteren. Het kon ook onzin zijn. Iets wat die knul haar had verteld om haar te imponeren. Hij begreep vast dat zij de meest simpele boerentrien was die hij ooit zou zien. De blondine, blonder dan blond. Zeker nadat ze hem zo hard tegen de planken van die brug had laten slaan. Nee, met die actie had ze vast een denderende eerste indruk gemaakt. Hij had erom gelachen, maar ze had ook gezien hoe vaak hij nadien zijn hoofd betastte. Hij had er echt last van. Dat kon ook niet anders. Op dat moment had ze zichzelf zo briljant gevonden. Ze trof twee mannen op de bodem van een diep ravijn, terwijl ze zelf daar bovenop de brug stond met haar reusachtige sauriër. Als je zo’n groot lastdier als Sykra tot je beschikking hebt, dan laat je die arme mannen toch niet dat gevaarlijke eind naar boven klimmen langs een touw? Nee, dan bind je dat touw aan je monster vast en dan vraag je ze om zich stevig vast te houden. Zweepje tegen de heupen van je beest en dan hoeft het geen druppel zweet te kosten. Goed plan, toch? Prima plan, als je monster bereid is om ook op het juiste moment weer te stoppen. Nou moest zij morgen waarschijnlijk zelf het hekwerk van de brug herstellen. Er waren vast al Nara in het dorp over haar aan het mopperen. En dat terwijl de man met die bult op zijn hoofd er waarschijnlijk het meeste last van had.

Hoe waren die twee in vredesnaam in dat ravijn beland? Als ze gewoon de weg hadden gebruikt, zoals iedere andere reiziger, dan had Aresta niet zo inventief hoeven te zijn met haar touw en haar shandrach. Dan was de brug heel gebleven en had die ontmoeting zonder gêne kunnen verlopen. Ze beet op haar nagel. Wat had hij daarover ook alweer gezegd? Die man met het donkere haar was praatgraag. Hij had gezegd dat ze niet vanuit Telkon kwamen, maar juist vanuit de richting van de Zilverbergen. Daar lopen helemaal geen wegen. Hij en zijn metgezel hadden het water gevolgd en dachten dat ze vroeg of laat wel een plaatsje zouden vinden. Niet eens zo’n heel onzinnige gedachte, maar waarom kwamen ze van zo ver uit de wildernis? En waarom zo’n bizarre voettocht, helemaal naar Veranya in het uiterste noorden? Aresta had vragen, vragen en nog eens vragen, maar ze had ook werk, heel veel werk.

Ze was een half uur verder toen de stal weer netjes oogde en de paarden terug naar binnen konden. Die beesten van water voorzien, kostte haar nog eens een kwartier en toen ze, met de vork achter zich slepend, eindelijk naar buiten mocht, zag ze dat de lucht al donkerblauw werd. Dat was het nadeel van dichter bij de bergen leven: de zonsondergang ging veel sneller dan thuis. Het ergste was, dat ze de bergen zelf nog niet eens bezocht had. Ze stalen het daglicht achter hun hoge horizon, maar ze lagen nog zeker een volle dag reizen naar het westen. Niemand die de moeite nam om haar er een keer heen te brengen. Ze kon er alleen maar van dromen, net als van de zee. Zo typisch dat. Ergens eindelijk dichtbij zijn en er toch niks van mee krijgen. Het begon de opsomming van haar levensverhaal te worden.

Neem die twee mannen nou? Nadat ze hen naar het dorp had geholpen en in contact gebracht met tante, verwelkomde tante hen voor de gehele middag. Zij zat waarschijnlijk met ze thee te drinken. Kyrian liet ze vast zijn afgetrapte knuffels zien. Maar zij was rommel aan het ruimen en haar takenlijst aan het afwerken. Eindelijk interessant gezelschap, maar zij was bezet.

Het was nog een hele opgave om de kruier de schuur uit te wurmen met die druk van de wind op de deur, maar uiteindelijk lukte het en ze reed hem om de stal heen naar een plaats in de luwte waar een vleeshoop lag te stinken. Alle vliegen van Arzanti hadden het slachtafval gevonden en Aresta hield haar mouw voor haar neus, voordat ze een halve stap verder durfde te verzetten. Gadver, wat was het verzorgen van een shandrach verschrikkelijk smerig werk!

Het was wel het enige puntje van ervaringsverbreding dat deze zomer haar had opgeleverd. Met paarden werkte ze in haar eigen dorp vaak genoeg, maar de verantwoordelijkheid dragen voor een wagengrote, aasetende sauriër? Nee, dat was nieuwe materie voor Aresta. Iets waarvan ze nog steeds niet wist of ze er blij mee was of juist niet. Het leren zorgdragen voor Sykra was zwaar en smerig, maar het was uniek. Ze had zich door haar tante laten vertellen dat Sykra de enige shandrach was aan deze zijde van de Grote Gordel, de enige tamme sauriër van dit formaat en dat was niet zonder reden. Ze waren lastig te houden, dit soort monsters. Het was moeilijk om ze af te richten, al was dat haar tante wel gelukt. Door Sykra goed te voeden, konden ze het monster in een gebouw naast de paarden houden, iets wat in de meeste dorpjes op een kleine ramp zou uitlopen, maar tante zag Sykra als een persoonlijk experiment. Als zij erin slaagde een lijn van deze monsters te fokken, die inderdaad vredelievend naast ander vee kon verblijven, dan trof ze een gat in de markt. Op zich had ze een redelijke kans van slagen. Een shandrach was geen roofdier, maar een aaseter, het echte euvel zat vooral in het territoriale dat dit soort dieren in bepaalde fasen van hun leven botvierden. Tante dacht dat te kunnen onderdrukken door te sjoemelen met hormonen in het prooivlees en vooralsnog moest Aresta concluderen dat het werkte. Sykra oogde als een waar monster, maar hij was zo mak als een lammetje.

Even moest Aresta gniffelen. Ze dacht terug aan de blikken van die twee mannen toen ze Sykra zagen staan, zo naast haar kleine broertje. Zo’n shandrach kon Kyrian waarschijnlijk met één hap wegschrokken, maar hij zou aan twee beten genoeg hebben tegenover een volwassen Nara. Die kerels hadden gekeken alsof ze hun eigen dood in de ogen staarden. Dat was een heerlijk moment geweest, die twee volwassen mannen die het bijna in hun broek deden. Ze hadden echt moeten wennen aan het plaatje van een jonge, blonde meid die in haar eentje zo’n kolos wist te mennen. Toch hadden ze zich snel naar de situatie weten te passen. Dat moest ze ze nageven. Ze hadden het zelfs aangedurfd om met haar en haar broertje bij Sykra op de rug te stappen. Ze hadden haar aanbod voor een lift aanvaard en daar was ze echt blij mee geweest. Die hele redding uit het bos en de tocht van daar naar het dorp, had Aresta in de gelegenheid gesteld om haar tante en diens zaak bij hen onder de aandacht te krijgen en daar was tante op haar beurt weer blij mee. Er waren genoeg Nara in het dorp die eenzelfde soort diensten aanboden als tante, maar deze twee had Aresta mooi weten te strikken.

Het gezelschap op de terugtocht, was Aresta goed bevallen. Het waren twee zonderlinge kerels. Heel anders dan de pummels en boerenzonen die ze meestal sprak. De twee mannen kwamen vanuit de wildernis, maar die ene had duidelijk een stads accent en ook de ander leek meer beleerd dan de gemiddelde pelsjager van richting de grote meren. Ze hadden zich netjes voorgesteld, maar hoe heetten ze ook alweer? Beide mannen hadden hun naam genoemd, maar ze had dat slecht gehoord of ze was het op hetzelfde moment alweer vergeten. Ze vond het niet netjes om zoiets opnieuw te vragen.

Shutai! Ja, dat was het, die ene heette Shutai! Shutai was degene met het donkere haar en het sikje; de kleinere van de twee, die duidelijk uit de stad kwam. Hij was degene die ze met het hoofd tegen de brug getrokken had, maar hij was ook degene met de vlotste babbel. Hij had naast haar op Sykra’s bok gezeten, terwijl zijn vriend zich afzijdig hield.

Shutai had haar verteld over hun reis, over hoe ze in dat ravijn waren terechtgekomen en over waar ze nog naartoe wilden. Hij was aardig en vriendelijk. Leuk gezelschap, tijdens dat uurtje rijden. Hij had een wat exotisch uiterlijk. Iets oosters, met nauwe ogen. Iets dat hem qua wortels in ieder geval heel wat verder plaatste dan uit het land van Telkon. Hij was steeds heel beleefd tegen haar, maar toen hij haar broertje vertelde over het maken van een zeereis, dacht ze echt dat hij dat vooral deed om indruk op haar te maken. Aresta had het gevoel dat hij haar leuk vond. Ugh! Nee, dat waren haar dagdromen. Ze had er heel lang van gedroomd dat ze, eenmaal weg van huis, iemand zou vinden om bij aan te haken. Al deze tijd hier in Arzanti was er niemand voor handen gebleken en daarom wierp ze zich in haar gedachten maar op aan de eerste de beste knul die voorhanden kwam. Daarvoor moest ze waken. Dat was geen goede insteek. Maar waren dat haar gedachten of de gedachten van haar vader? Bah! Wat was het moeilijk om los te komen van je nest!

Aresta spande zich in achter haar kruier die vol lag met het stinkende vlees. Ze wilde zich op haar werk concentreren, maar toen ze de hoek omkwam en in de verte rook uit de schoorsteen zag bij tantes huis, besloot ze haar kruier daar te laten waar hij stond. Het was al veel te laat. De lucht leek donker en stormachtig en misschien ging het regenen. Als ze eerst naar Sykra ging, dan zou ze misschien niet meer terug kunnen komen en dan hadden tante en haar gasten al gegeten. Ze draaide het om. Ze ging eerst eten en haar nieuwsgierigheid bevredigen en dan maakte ze later haar werk met Sykra af. Door al dat dagdromen schoot ze toch geen donder op.

Dat ze goed gekozen had, bleek toen ze het stenen pad opliep dat naar het huis van tante leidde. Ze kon aan de geur uit de schoorsteen ruiken dat het avondmaal reeds gaar was. Ze rook haar tantes soep en ook gebraden vlees. Tante pakte behoorlijk uit. Blijkbaar klikte het tussen haar tante en de twee mannen. Aresta was nieuwsgierig naar waar ze over praten. Ergens halverwege het pad bedacht ze zich echter, dat binnenkomen zoals ze gekleed was, misschien niet het beste idee was. Ze stonk naar mest en als ze langs haar lijf naar beneden keek, zag ze de poep nog op haar broek zitten. Ze besloot het pad naar de deur te laten voor wat het was en ze stak door tantes kruidentuin naar de deur aan de keukenzijde. Vandaar kon ze met gemak op de ladder naar de bovenetage klauteren en in de zoldering komen waar zij en haar broertje mochten slapen. Daar trok ze snel haar vuile kleren uit en ze haalde op de tast iets uit haar kist waarin ze beter voor de dag kon komen. Het werd haar rode rok en de witte blouse die ze eigenlijk alleen maar voor het hooifeest had meegenomen. Ze borstelde haar haren om er zeker van te zijn dat daar geen stro in zat, maar ergens halverwege die handeling bedacht ze zich dat ze wel erg haar best deed voor haar presentatie aan twee vreemden. In al die tijd waren er nog nooit reizigers geweest en tante had al helemaal geen andere gasten gehad dan haar en Kyrian. Toch speelde er wel meer dan dat. Deze mannen waren anders. Ze leken stadser en ze droegen iets geheimzinnigs met zich mee. Iets dat haar intrigeerde.

Aresta deed niets liever dan raden naar de zoveel interessantere levens dan die van haarzelf. Terwijl ze haar broek uittrok, probeerde ze zich wijs te maken dat het niets te maken had met die glimlachjes die Shutai een aantal keer naar haar had gericht. Ze ging daar zo in op dat ze, pas nadat ze haar schone rok van haar bed afraapte, zag dat haar broertje daar lag te slapen. Aresta keek vreemd op om het jochie daar te zien. Hij lag half naast het bed en met zijn hoofd tegen een houten balk. Waarom had tante Kyrian al naar bed gedaan? Was het later dan ze dacht en hadden ze al gegeten?

Zachtjes tilde ze Kyrians hoofd op en ze schoof het kussen eronder, anders zou hij morgen hoofdpijn hebben. Daarna klom ze over hem heen en ze opende stilletjes het luik. Geruisloos klom ze van de ladder af. Niets kraakte, dat had ze vaak genoeg gerepeteerd. Even later rende ze weer om het huis en zo opende ze schijnheilig de voordeur, zodat ze haar entree kon maken.

Iedereen bleek inderdaad al klaar met eten. Tante was de tafel aan het afruimen en de twee reizigers zaten met hun thee aan de verre zijde van de kamer. Iedereen keek op en dat kwam niet door de tocht die wild bij Aresta door de rok blies. De twee mannen gaapten Aresta aan en toen dat gapen bij Shutai in een grijns veranderde, kreeg Aresta snel een roze blos.

‘Vind ik nou de hond in de pot?’ keerde ze zich snel naar tante, maar tante staarde haar met bijna net zoveel verbazing aan als de mannen.

‘Zoals jij je hebt uitgedost, vermoed ik dat je iets heel anders dan de hond in je pot verwacht.’ Tante tilde haar wenkbrauw afkeurend, maar Aresta verbrak snel het oogcontact.

‘Het kan toch niet zo laat zijn?’ Aresta keek over haar schouder naar de buitenlucht. Ze dacht dat vooral de storm verantwoordelijk was voor het donker.

‘Nee, dat is het ook niet,’ beaamde haar tante. ‘Maar deze heren hebben morgen een zware reis voor de boeg en ze stonden erop dat ze vroeg mochten slapen.’

Die opmerking sloeg bij Aresta het nodige aan wind uit de zeilen.

‘Morgen alweer weg?’

Shutai gaf haar een wat schuldige knik. ‘De zee is ver van hier.’

Ja, dat wist zij ook wel, maar morgen al?

‘Je tante leent ons paarden,’ sprak de blonde man die iets stiller was.

Aresta keerde haar blik weer naar haar tante. ‘Lenen?’

‘Huren,’ verbeterde Shutai zijn metgezel.

Aresta keek nog steeds met het nodige aan ongeloof. ‘Een paardhuur helemaal tot naar Veranya?’

‘Ze hebben geluk dat het naar Veranya is,’ galmde haar tante. ‘Daar hebben wij familie zitten.’

Aresta keek haar tante glazig aan. ‘Wij? Familie in Veranya?’

‘Niets waar je vader iets van af weet,’ snoof haar tante. ‘Iets tweede generatie aangetrouwd, maar wel iemand waarmee ik in contact sta. Hij kan de dieren te zijner tijd aannemen en weer terugsturen.’

‘Ohw,’ stamelde Aresta, maar haar tante kwam op haar toegelopen en ze haakte bij haar nichtje in. Ze nam haar mee naar de keuken. Met hun rug naar de gasten toe, toonde tante Aresta snel iets dat blauw met rood glinsterde in haar buidel. Waren dat edelstenen?

‘Dit is waarmee ze mij betalen,’ fluisterde tante. ‘Voor zulk geld zijn we gedekt, zelfs als ze de dieren willen stelen.’

‘Hebben ze dat zomaar op zak hier in de wildernis?’

Tante schudde snel haar hoofd. ‘Je moet weten wanneer vragen te stellen en wanneer niet, Aresta.’

Aresta keek haar tante verwonderd aan. ‘Weet je dat zeker? Als je helemaal niets van ze weet dan…’

Tante hield een vinger bij Aresta voor haar mond. ‘Dit lijkt in niets op wat jij hebt meegemaakt,’ beet haar tante streng. ‘Ik ken tenminste één van hen, die blonde. Hij is hier jaren geleden eens in het dorp geweest en heeft een geit van me gekocht. Hij was toen in het gezelschap van een meisje. Een kittige dame als ik me niet vergis. Men zei dat ze nabij de wildernis in een hut gingen wonen. Prima volk, als ik het me goed herinner.’

‘Volgens mij herinnert u zich alleen wat u zich wilt herinneren, tante,’ bromde Aresta.

‘Ga uitgerekend jij mij beleren over wie ik wel of niet kan vertrouwen?’

De blik tussen tante en Aresta werd intens. Vanuit de woonkamer klonk gelukkig een vrij harde klap en de twee dames keken snel door de deurpost om te zien dat één van de luiken door de wind aan het dansen was geslagen. Tante knikte naar Aresta en Aresta liep de kamer door. Ze sloot het luik en excuseerde zich naar hun twee gasten.

‘Dank je, meisje,’ zuchtte tante alsof er niets was voorgevallen. Ze keerde zich weer tot haar gasten. ‘Het is vreemd dat het hier zo waait in deze tijd van het jaar, maar er gebeuren wel meer vreemde dingen in de afgelopen dagen. Gisteren nog hoorden we een vreselijk gekrijs in het midden van de nacht. Nu regent het en het is ook niet vaak dat mijn allerliefste nichtje mij mijn klandizie in de schoot werpt.’ Ze grinnikte. ‘Kleine meisjes worden groot.’

‘Groter dan u denkt, tante.’ Aresta en haar tante trakteerden elkaar weer op een blik en het was aan hun twee gasten snel duidelijk dat dat een soort familietrekje was.

‘Heb je Sykra al gevoerd?’

‘Nee, tante. Dat doe ik nadat ik gegeten heb. Goed?’

‘Wees eens lief en ga even boven kijken of je broertje slaapt.’

‘Heb ik al gedaan tante, hij is onder zeil.’

Het kon aan Aresta liggen, maar ze had het idee dat haar tante van haar af wilde. Maakte ze de vrouw te zenuwachtig doordat ze sommige dingen ter discussie stelde? Uiteindelijk was ook Aresta slechts te gast en ze kende haar plaats, maar haar tante zag al in dat Aresta niet voornemens was dit los te laten. Ze knipperde met haar ogen en ze leek Aresta zowaar te gedogen aan de tafel. Aresta schonk zich een kom soep in en ze nam slurpend plaats aan het verre eind.

Om het ijs te breken, nam de man met het lange haar beschaafd het woord. Hij bedankte tante voor het eten en zei iets aardigs over de thee die hen was voorgeschoteld.

Tante ging tegenover haar zitten. Ze was al zeker een jaar of vijftig. Ze had een tenger figuur en lang grijs haar dat ze trots over de rugleuning van haar stoel slingerde. Het was duidelijk dat zij hier de dame van het huis was en dat liet ze aan Aresta merken.

‘Jij komt me bekend voor, jongeman,’ sprak ze demonstratief tegen de man. ‘Ben jij hier eerder geweest, enkele jaren terug? Volgens mij wel.’

‘Dat klopt,’ zei de blonde man tot de verbazing van Aresta. De oude vrouw glimlachte zelfingenomen en ze keek scherpzinnig naar haar nicht.

‘Ik wist het wel, je was toen met een meisje. Ze had rood haar of niet? Een mooie dame.’

Dit stukje van het gesprek leek vooral door tante bedoeld om zich aan Aresta te bewijzen, maar het had een onbedoeld effect. Shutai en zijn vriend wisselden een wrange blik uit en de ogen van de blonde man draaiden somber naar de tafel toe. De man was van het ene op het andere moment aangeslagen en Shutai leek hem te willen afschermen door te hulp te komen met het eerste dat in hem opkwam.

‘Uw nichtje is ook een schone dame, als ik zo vrij mag zijn.’

Aresta verslikte zich in haar soep. Tjee, dat was direct zeg!

Haar tante zag de blos die door het compliment was opgewekt en Aresta verborg haar gezicht direct achter een servet. Toen ze spiekte, zag ze hoe haar tante heel kalm haar blik weer naar de jongeman draaide. Ze dacht dat tante behoorlijk kwaad zou worden, maar tante bleek een glimlach niet te kunnen onderdrukken. ‘Zo vrij mag je zijn, maar dat is ook gelijk de grens.’

Shutai grinnikte en Aresta verborg zich achter haar soep. Goed gesprek dit.

Tante probeerde hen naar neutraler terrein te sturen. ‘Zijn jullie er wel van doordrongen dat de zomer op zijn einde loopt? Veranya halen lukt wel voor de winter, maar het ijs dat de haven blokkeert doet vreemde dingen, soms is het akelig vroeg. Na dit soort stormen is het goed mogelijk dat jullie dit jaar niet meer kunnen uitvaren.’

Shutai glimlachte. ‘Dat lijkt me onze zorg,’ sprak hij beleefd. ‘We hebben er echt wel over nagedacht.’

Tante keek hem wantrouwend in de ogen. Aresta zag dat zijn houding haar niet helemaal beviel. Zou tante Aresta’s woorden uit de keuken horen echoën in haar gedachten?

‘Je weet dat er geen volledige wegen lopen tussen hier en Veranya? Er ligt vooral wild land tussen hier en daar. Dichte bossen vol grillige rivieren. De Noordroute omzeilt dat, maar die gaat na een flinke omweg pas jullie kant op.’

‘Ik ken overal mijn wegen wel,’ hoonde Shutai wat gebeten.

‘Net zoals je je weg wist te vinden naar de bodem van een ravijn?’

Aresta moest zo hard proesten dat haar soep ervan ging borrelen. Toen zag ze die vriend van hem naar Shutai kijken. Zijn blik was alles behalve geamuseerd. Shutai merkte het ook op en hij keerde zich wat brommend naar haar tante.

‘Ik kom van een zeer bereisde familie met affiniteit voor kaarten en voor navigeren binnen wild gebied. Ik verzeker u dat wij onze weg vinden en ik beloof u dat we uw paarden afleveren in de afgesproken taveerne.’ Hij rechte zich een beetje. ‘Mocht u daaraan twijfelen…’

Aresta die was opgestaan, schopte tegen de poten van haar tantes stoel. ‘Weten wanneer te vragen en wanneer niet,’ fluisterde ze spottend.

‘Ga werken, nu,’ galmde haar tante hol.

‘Jawel.’

Aresta wist wanneer ze moest ophouden. Het was allang duidelijk dat de sfeer minder ontspannen was met haar in de ruimte. Iets was ergens misgegaan, maar Aresta kon haar vinger er niet op plaatsen. Ze liep door de keuken naar de buitendeur. Daar schopte ze de deur open, maar ze ging er niet doorheen. Achter haar hoorde ze tante zuchten.

‘Het is niet dat ik jullie wantrouw of dat ik twijfel aan onze overeenkomst, maar Veranya is ver en slechts weinigen wagen zich aan zo’n reis zo laat in het jaar. Daarnaast wenst u bijna niets te delen over uw doel daar of over de aard van uw zaken. Mijn familie heeft ooit eens problemen gekend met de regent van Telkon, we zijn op ons hoede.’

Aresta beet op haar lip, terwijl zij zich verborg achter de keukendeur. Daar zat het hem dus. Haar vader had tante er toch van verteld. Zou hij haar hebben opgedragen om haar weg te houden van iedere vreemdeling?

‘Onze zaken hebben niets van doen met Telkon,’ hoorde ze die blonde kerel brommen. ‘Het is iets tussen ons en de wildernis en het laat zich niet gemakkelijk verklaren.’

‘Al goed, al goed,’ volgde tante haar eigen raad op. ‘Ik heb twee prachtige dieren voor jullie klaarstaan. Meer dan slechts gewone paarden. Mijn nichtje verzorgt ze al de hele zomer, ze zijn goed doorvoed en ingereden. U zult mij tijdens uw reis dankbaar zijn. Ik zorg ervoor dat ze morgenvroeg voor jullie klaarstaan.’

‘Mooi,’ bromde de kerel weer. ‘Vergeeft u ons dan vrouwe, maar we hebben een lange tocht achter de rug en nog een lange te gaan.’

Spiekend vanuit de keuken kon Aresta zien hoe hij zijn handen liet rusten bij Shutai op de rugleuning. ‘We moeten morgen vroeg vertrekken.’

Tante knikte teleurgesteld. ‘Mijn paardenstallen staan aan de overzijde van het dorp, nabij de woudgrens. Als u wilt kunt u de dieren voor uw nachtrust inspecteren, want u mag slapen in dezelfde stallen. Kiest u wel de goede deur, want Sykra staat in een schuur vlak naast hen. Toch zal u een goede nacht hebben, met dit huilen van de wind is zijn gesnurk bijna niet te horen.’

Aresta zag Shutai grinniken. ‘Kan uw nichtje ons niet de weg wijzen?’

Aresta draaide snel van de opening weg, ze was even bang dat ze gezien was.

‘Nee,’ wenkte haar tante. ‘Ik wijs jullie de weg.’

Ze opende de voordeur en een stevige wind dreef binnen, terwijl daarachter een regenachtig dorpserf werd onthuld. Shutai keek even over zijn schouder, recht naar de keuken. Tante keek hem vrij droog aan.

‘Mijn nichtje verblijft hier in het vertrouwen van haar vader. Ik denk dat ik al genoeg risico neem door jullie hier onderdak te bieden.’

Shutai hield gelijk zijn handen op als verweer tegen haar directheid.

‘Ik zou niet durven om...’

‘U misschien niet, nee. Het is vooral zij die me zorgen baart.’ De oude vrouw zuchte. ‘Hij houdt haar veel te kort. Je kunt een kat niet in een mand houden. Ze is echter mijn kat niet, dus vanavond stop ik haar in een kooitje.’

De regen luwde. Tante leidde hen door het donker over het erf en in de keuken kwam Aresta weer tevoorschijn. Verslagen zette ze zich aan de tafel. Sommige dingen werden nooit vergeven. Ze was niet kwaad op tante. Dit was vooral haar vaders werk. Haar vader, die haar geen seconde vertrouwde met Nara die hem niet bekend waren. Blijkbaar had hij die instructie doorgegeven aan haar tante. Het verklaarde waarom tante haar zo weinig buiten het dorp liet zien. Aresta liet met een zucht haar nagels over de houten tafel krassen. Super zomer dit. Ze had net zo goed thuis kunnen blijven in haar eigen saaie dorp…

2. Yivenna

Ze lag onder water. Ze lag bijna altijd onder water. Niet een hele dag natuurlijk, maar wel dagelijks. Altijd in de ochtend en als het kon ook even ’s avonds. Gewoon onder water waar de prikkels minder waren. Waar weinig anders bestond dan de strijd met je laatste adem en het kijken naar je dansende rode haar. Als donkerrood wier golfden de lokken voor haar ogen en ze blies er de laatste bubbels in die ze nog had. Na deze lichting zou ze hier nog slechts een minuut kunnen blijven. Zo zonder lucht zonk ze langzaam naar de bodem en de pijn in haar romp werd erger. Aan de vraag van haar lichaam moest ze zich vroeg of laat gewonnen geven. Yivenna sloot haar ogen en ze telde. Tweehonderddrieëntwintig, tweehonderdvierentwintig… Ze wist dat ze geen record zette, maar dat was niet het doel. Het doel was even weg te zijn van de wereld. Even weg vanonder het gewicht van haar gedachten. Het gewicht van spijt.

Met een plotselinge afzet wierp ze zich weer terug omhoog. Haar gezicht brak door de waterspiegel en haar haren volgden als een korte sluier. Ze snakte naar adem en ze zoog de zwoele woudlucht binnen. Ze liet de lucht haar lijf weer nemen, maar wachtte met het openen van haar ogen. Nog even niet. Zelfs toen haar voeten weer stevig op de bodem van de vijver stonden, was ze nog niet bereid om haar ogen te openen. Ze was niet bereid om te erkennen waar ze was.

Het liefste zou ze haar blokhut zien. Het huis dat Vohan voor haar had gemaakt met die lange, brede steiger. Dat was de plaats waar ze al jarenlang haar ochtend- en avondrituelen onderging. Ze was zelden lang van huis. Zelden op een andere plaats dan daar. Die plaats waar ze haar rust had mogen vinden.

Ze wreef wat druppels uit haar wimpers en met tegenzin waagde ze zich aan een blik. Het enige dat ze zag was donker woud. Somber krullende bomen en hoog riet rondom dit kleine meer. Boven de ritselende blaadjes kroop een droevige, grauwe lucht voorbij. Een stormachtige wind met vlagen als die van een naderend onweer. Het was geen weer dat hoorde in de zomer. De wind was niet koud, maar ze waaide al veel te lang. Het was de vreemdste wind die ze ooit had ervaren, maar hoe zou dat ook anders kunnen? Dit waren vreemde tijden.

Yivenna waadde kalmpjes naar de oever. Ze raapte haar mantel van een boomwortel en ze greep zich vast om zich op vaste grond te plaatsen. Ze moest eerst even drogen voordat ze haar kleren weer kon aantrekken, maar met deze bries duurde dat niet lang.

Vertwijfeld klom ze op de wat lagere takken van de boom en door een gat in het gebladerte keek ze een flink eind weg. Ze zag de randen van het hoogland dat ze had verlaten. De prachtige pieken van de Zilverbergen die zo lang het decor waren geweest van haar leven. Voor wat ze thuis noemde. Verdomme! Het was nog geen twee dagen en ze had al ongelofelijke heimwee. Zuchtend liet ze haar gezicht tegen de stam aanglijden, terwijl haar ogen staarden naar waar de avondzon niet door de wolken heen kon breken. Hoe lastig is het om een thuis te vinden? Hoe fijn is het als je eindelijk je plek gevonden hebt? En hoe wrang kan het zijn wanneer die plaats je dan ontstolen wordt? Yivenna kon niet anders dan die pijn toelaten. Niet anders dan de ruimte geven aan het verdriet dat door haar heen beet. Verdriet om haar verlies. Weerzin omdat ze gedwongen was te kiezen tussen het ene of het andere. Kiezen tussen twee dingen, terwijl ze enkel gelukkig was toen ze allebei van haar waren.

Ze wreef langs haar neus. Ze staarde naar de bergen en ze sloot voor een kort moment haar ogen. Ze dacht aan hoe verloren ze zich eens gevoeld had. Hoe verlangend ze ooit vanuit de grote meren was vertrokken. Hoe moedig en hoe dapper ze haar droom van een toekomst was gaan najagen. Hier in het westen van Azeria was háren meer dan een gewoonte. Het was niet alleen het ritueel om volwassenheid te bereiken, het was ook het grondvest voor je toekomst. Het was een mijlpaal van verandering. Een openstellen voor je lot. Niemand wist waar de háren je ging brengen.

De gedachte was simpel: kinderen worden vroeg of laat groot. Eens komt het moment dat je het nest verlaten moet, maar wat doe je dan? Ben je groot genoeg om in de wereld te overleven? De háren was wat dat betreft een test. Het was een duel tussen jou en de wildernis. Het moment om te bewijzen dat je echt zo groot was als je dacht. Oud en wijs genoeg om een plaats in de wereld te veroveren.

Yivenna glimlachte. Dat deel van de háren was voor haar geen enkel probleem geweest. Ze was de beste jaagster van tussen de grote meren en ook op háren was het voor haar geen enkel probleem geweest om voedsel te vergaren. Haar hutten waren minder, maar ze had van haar vader een stevige mantel meegekregen. Dezelfde mantel waar ze zich nu, zo’n vier jaar later, nog steeds in hulde. Nee, het overleefdeel van de háren was voor haar kattenpis geweest. Het laatste van haar problemen. Zij had vooral geworsteld met haar richting. Op háren moest je zelf je richting kiezen in het wilde. Ging je noord of ging je oost of ging je zuid? Dat leek zo triviaal, maar wanneer je echt geloofde dat je háren je naar je nieuwe leven ging voeren, dan hing er veel vanaf. Voor een meisje van de grote meren had het voor de hand gelegen dat ze verder was gedwaald naar het zuidwesten. Verder in de wereld van de stille wateren, van oevers vol wilgen, fraaie stenen eilanden die lagen te rusten in de nevels onder de morgenzon. Haar moeder was ooit tussen die meren in gedwaald en haar moeders vader daarvoor. Zij waren tot het watervolk gaan horen. Op hun plaats onder de hemel, maar waarom was Yivenna dan rivieren stroomopwaarts in plaats van stroomafwaarts gaan volgen? Waarom had ze dat toch zo gedaan? Destijds had ze het als een raadsel in zichzelf gezien, maar toen ze Vohan trof had ze het begrepen. Op dat moment waren voor haar echt alle stukjes van de puzzel in elkaar geschoven. Alle dingen op hun plek.

Yivenna staarde droevig in de verte. Het was niet ongewoon om op je háren anderen te treffen. In een cultuur waar iedereen op een bepaalde leeftijd de wildernis introk om een nieuw leven te vinden, was het niet meer dan logisch dat de wouden wemelden van de eenzame dolers. Vohan was niet haar eerste ontmoeting geweest, maar wel haar laatste. De wouden waar ze in terecht was gekomen, hadden aan de bovenloop van de hoge rivieren gelegen. Het waren verlaten gebieden en ergens had Yivenna zich afgevraagd of het wel haar lot was om nog andere Nara te treffen.

Die dag vond ze een wolf. Ze had het dier met haar speer doorboord en ze had pas net haar deel ervan losgesneden, toen plots Vohan daar had gestaan. Hij was ook een stroomopwaartse reiziger en andere rivieren hadden hem naar dezelfde plaats gevoerd. Was dat toeval? Natuurlijk had hij haar vangst mogen delen, maar de wetenschap dat er wolven in dit gebied zaten, dwong hen min of meer om een tijdlang samen op te reizen.

Yivenna blies een lange, voldane adem uit. Die tijdlang werd een kleine eeuwigheid. Het rare was dat vanaf dat moment steeds Vohan hun koers door de wildernis bepaalde. Zij was min of meer doelloos geweest tot ze hem vond, maar hij had nog steeds een richting voor ogen gehad. Nog steeds een doel voorbij haar…

Met een boze duw maakte Yivenna zich los van de boom waartegen ze mijmerde. Ze sprong terug naar de grond, op de stenen en het mos die rondom de bospoel lagen. Ze schopte tegen een dode tak, die doormidden brak.

Dat had natuurlijk een waarschuwing moeten zijn. Een voorbode van wat er uiteindelijk op hun pad zou komen. Zij was op háren geweest, totdat ze Vohan tegen het lijf liep. Toen was ze klaar. Haar man was zo perfect geweest, zo aantrekkelijk en aardig. Hij had net als zij helemaal niet de behoefte gehad om ooit nog terug te keren naar de wereld. Hij had haar met zich meegenomen tot waar de rivieren geen rivieren meer waren. Daar waar beken in drassige landen hun koers volgden en waar wind over groene grassen en kale rotsen joeg. Hij had haar met zich meegenomen naar de hooglanden. Naar een prachtige geïsoleerde streek net onder de schaduw van de Zilverbergen. Heel anders dan de grote meren die ze ooit gekend had. Veel wilder, veel grauwer en onstuimiger, ze was er prompt verliefd geworden. Verliefd op hun vallei. Verliefd op het huis dat hij daar voor hen maakte.

Yivenna schudde haar hoofd. Waarom deed het zo’n pijn om daaraan terug te denken? Het waren eens de mooiste van haar herinneringen. Het bouwen van een huis uit niets. Hij overdag zwoegend met hout en stenen. Zij jagend in de bossen, prooien villend en vissend in de frisse beken. Het was zo idyllisch. Hun eerste winter was zwaar, maar daarna werd het ieder jaar beter. Ieder jaar het huis wat groter. Ieder jaar met meer op voorraad om de winter door te komen. Alles was zo goed geweest. Alles meer dan ze gedroomd had. Dat leven samen was haar hele waarheid. Het was het enige dat ze ooit had willen zijn of worden, maar waarom leek het dan zo’n illusie? Waarom zag ze na al die tijd de signalen die ze nooit had willen zien? Waarom, wanneer ze terugkeek naar die bergen, koesterde ze wrok?

Ze loerde met nauwe ogen over haar schouder. Die bergen… eens waren ze een prachtig panorama, maar nu waren ze haar vijand. Ze keek om en zag alleen nog de plaats waar ze hem was verloren. De plaats waar hij van haar was afgenomen.

Zuchtend stapte Yivenna terug naar de rand van de bospoel. Ze had geen behoefte om nog eens in het water te waden, maar ze keek voor haar voeten naar haar rimpelige spiegelbeeld. Naar de plaat van een getekende vrouw. Gekrenkt in heel haar wezen. Ze voelde zich overvallen. Overrompeld van het ene op het andere moment. Maar was dat zo? Was de manier waarop hij van die berg naar beneden was gekomen echt zo’n grote verrassing? Was het zo verbazingwekkend of was het juist iets dat al die tijd in de sterren stond geschreven? Iets dat ze had kunnen weten wanneer ze eerder op de tekens had gelet?

Ze staarde naar haar troebele reflectie. Ze keek naar haar paarse ogen die zich verscholen achter haar natte, donkerrode haar. Hoe eerlijk was het wanneer ze deed alsof dit alles haar plotseling was overkomen? In hoeverre had ze juist haar haren voor haar ogen getrokken om niet altijd alles te hoeven zien? Achteraf bekeken was alles te verklaren. Vohan was haar lot geweest, hij was het einde aan haar háren, maar voor hem was dat eigenlijk nooit zo geweest. Voor hem was zij nog niet de slotsom.

Ze tuurde in het water. Als het vinden van elkaar de enige werking van het lot zou zijn, dan zouden ze nog kilometers zuidwaarts wonen. Dan waren ze niet verder gedwaald dan die streek waar ze elkaar vonden boven die gevelde wolf. Dat was in ieder opzicht meer háren getrouw en zinniger.

Het lot brengt twee Nara bij elkaar en op die plaats waar ze elkaar vinden bouwen ze hun leven. Voor haar zou dat gewerkt hebben. Voor haar was dat genoeg geweest. Vohan, nu ze eraan terugdacht, peinsde daar niet over. Ook toen al vertelde hij haar hoe de bergen hem riepen. Over hoe hij in zijn hart geroepen werd om de riviertjes naar hun begin te volgen. De wereld naar haar hoge punt. Hij zat daar op die avonden met haar voor het vuur en hij spiegelde het haar allemaal voor. Een huis boven op de bergen. Een piek die hij wilde bestijgen. Een berg waarvan hij over de gehele wereld wilde uitkijken. Was dat niet exact hetgeen dat hij haar op die eerste dag gezegd had? Dat hij een beeld had van een berg? Van een plaats waar hij naartoe moest? Zij had geen enkel doel voor ogen, behalve hem op dat moment, maar zijn ogen dwaalden verder. Ze zochten naar een plaats en zij mocht mee. Ze mocht mee van hem, dat wel, maar zij was niet het eindpunt.

Yivenna blies naar voren over de waterspiegel. Ze tuurde naar de golfjes die ze daar teweeg bracht. Die berg van hem, daar was het alles om te doen geweest. Het liefste had hij hun huis recht daar op die top gebouwd. Het was door haar zinnigheid, dat ze hem ervan had weten te overtuigen dat dat dom was. Dat je op zo’n bergtop niet kon jagen. Dat daar geen beschutting lag. Dat er te weinig water was om in te vissen. Nu ze er zo op terugkeek was de uiteindelijke locatie van hun huis een soort van compromis. Het was zijn knieval naar haar, die hij had kunnen maken omdat zijn berg daar voldoende nabij was. Een beetje een wrange conclusie, maar het was zoals het was.

De Godin wist hoe gelukkig ze geweest was. Hoeveel vreugde die plaats haar geschonken had. Zij was op haar plek geweest. Jagend, slapend, vrijend. De mooiste plaats op heel Valtada. Ze had haar hart daar in de grond gegoten. Was dat werkelijk voor hem zo anders geweest? Had hij haar misleid en was die tijd daar samen dan zo’n leugen?

Yivenna wilde dat absoluut niet geloven. Ze had zijn lach gezien wanneer zij terugkwam van de jacht. Zijn enthousiasme gehoord wanneer hij sprak over zijn timmerprojecten. Ze had zijn armen om haar lijf gevoeld wanneer ze elkaar lief hadden. Verdomme! Daar was nooit sprake van bedrog geweest. Het was oprecht, zoals hij haar bekeken had. Oprecht gelukkig, net als zij.

Voorzichtig keek ze weer om. Die berg daar. Die berg was het andere verhaal. Die had ze onderschat… Die had zij nooit begrepen.

Val-Shînmor, zo heette die piek daar in de verte en in een zekere zin was die berg daar Vohans tweede liefde. Yivenna had er nooit het kwaad van ingezien. Haar man hield van bergbeklimmen. Nou en? Hij ging graag op reis in het hooggebergte om zich te bezinnen. Nou en? Het was vervelend als hij soms een week lang wegbleef, maar hij kwam terug en daar ging het om. Hij kwam altijd terug en hij schonk haar dan een gulle glimlach. Hij kwam terug en daarna vrijden ze samen alle sterren uit de hemel. Er was niets mis daar. Niets dat niet had moeten kunnen. Niets dat hen uit elkaar zou drijven. Niets… Tot vier dagen geleden. Niets tot op die dag dat hij terugkwam met dat licht.

Yivenna’s zicht in de verte werd troebel. Het viel haar zwaar daar aan terug te denken. Aan die middag dat hij haar leven op zijn kop zette. Die avond en die nacht waarop ze besefte dat haar leven daar geëindigd was. Dat alles wat haar dierbaar was, over was. Voorbij.

Met een donkere rimpel liet ze zich door de knieën zakken. Ze ging zitten zoals ze had gezeten op de ochtend van zijn vertrek. Volledig uit het veld geslagen. Moedeloos en gebroken. Verward en overvallen. Wat kon er daarboven op die berg gebeurd zijn? Hij ging daar ieder jaar in ieder seizoen een keer naar boven. Soms kwam hij ziek terug, soms juist sterk. Soms snel, soms pas na een lange tijd. Hij zei altijd dat hij er naartoe ging om na te denken. Dat hij zich graag bezigde met wereldse raadsels. Dat hij zich daar vragen stelde over zijn plaats binnen het universum. Dat waren geen vreemde dingen. Sommige Nara vroegen elkaar die dingen in tempels of kapellen; aan priesters of aan waarzegsters. Een man die deze vragen stelde aan de wereld zelf, klonk haar gezonder. Ze zag hem liever praten met een berg, dan met een sekteleider. Ze zag er geen kwaad in. Ze zag er net zo min een bedreiging in als dat ze verwachtte dat het ooit tot iets zou leiden. Het laatste wat ze gedacht had, was dat hij voor haar zou komen te staan zoals hij gedaan had. Zomaar voor haar, in hun kamer. Wijzend naar een licht dat voor zijn handen scheen…

Verdomme! Wat was er niet daar door haar heen geschoten? Ze had gedacht dat het een truc was, dat hij een dwaallicht had gevangen. Een dwaallicht of een woudsprite, maar het had zo helder tussen hen in geschenen. Zo warm en fel. Ze had eventjes gedacht dat het een bliksem was en dat hij die op de één of andere wijze daar boven op de berg bemeesterd had. Er gingen geruchten over Nara die zulk soort talenten hadden. Nara die licht konden vasthouden of wegschieten. Ze had zelf gezien hoe het gestormd had. Ze had die nacht tevoren de bliksems in de berg zien slaan en ze was doodsbang geweest dat hij daarboven gevangen was door zulk onweer. Ze had zich werkelijk van alles in het hoofd gehaald, maar niet dit. Niet dat hij thuis zou komen met een witte lichtbol. Met een parel die hij tussen hen in liet zweven.

Soms vroeg ze zich af of ze het zich verbeeld had. Dat ze het had ingebeeld, omdat ze zo van slag was. Een Nara kon zoveel van zijn eigen belevenissen maken als hij er maar lang genoeg over piekerde, maar Yivenna wist stiekem heel goed wat hier de leugen was en wat de waarheid. Ze wist precies wat hij haar daar had laten zien. Precies wat hij erover had verteld.

Dat was een heel verhaal over hoe hij zich inderdaad door de storm had laten grijpen en hoe er in de wind een stem tot hem gesproken had. Een roep vanuit de wind. Een roep waaraan hij zelf zou hebben getwijfeld als het niet gestopt was toen hij die witte parel kreeg. Inderdaad, een bliksem die voor zijn voeten in de grond geslagen was. Een bliksem in een bolvorm, gevallen uit de hemel en toen opeens aan hem verbonden. Een bliksem die hem vanaf daar zijn pad zou wijzen.

Yivenna kraste met haar nagels over de mosvloer. Zijn pad, verdomme. Die lichtbol was op zichzelf niet eens het voornaamste probleem geweest. Het probleem was dat hij van die berg kwam met een opdracht. Met een pad. Een pad dat van haar wegliep.

Yivenna haatte goden. Ze haatte goden en godinnen. Of ze wel of niet bestonden, deed voor haar niet ter zake. Laat de goden zich met de goden bezigen en stervelingen met stervelingen. Zij was tevreden met haar huis en haar man. Zij zou nooit op een berg gaan zitten met hoop op een goed onderhoud. Zij zou zijn weggerend al na de eerste donderklap. Zij had zo’n parel laten liggen. Ze zou gevlucht zijn zonder om te kijken. Maar dat was zij en zij was Vohan niet.

Nu begreep ze het. Hij en die berg, al vanaf het prilste begin. Hij had altijd geweten dat hij daar naartoe moest. Altijd geweten dat hij er ooit iets krijgen zou. Een opdracht? Een roeping? Haar tijd met hem daar in dat huisje was voor hem een tijd van wachten, een tijdverdrijf.

Ze slaakte een diepe zucht. Haar hele leven… Voor hem was het een wachten op zijn echte lot.

Was het gek dat ze hem had laten gaan? Vreemd dat ze hem de rug toekeerde toen hij zei dat hij dit ging doen? Hij wilde liever een pad in dienst van de goden lopen? Hij deed maar! Zij deed er niet aan mee! Zij liet zich niet van haar droomleven wegplukken voor de grilligheid van een sprekende storm. Naar de hel met de goden en naar de hel met hem! Ze liet hem zijn keuze maken! Ze zou hem er om vervloeken.

Terwijl ze eraan terugdacht, zoog haar lijf zich vol met haar emoties van op dat wrede moment. Haar handen trilden en ze maakte vuisten. Wat was ze kwaad geweest. Gekwetst, teleurgesteld, geschonden. Ze had het allemaal geproefd. Natuurlijk had ze hem de deur gewezen. Nou ja, ze had hem vooral juist laten gaan. Laten vertrekken met haar kwade blik als enige steun. De rotzak.

Een traan kroop uit haar ooghoek. Haar geliefde…

3. Shutai

Het miezerde toen Aresta zich mopperend verplaatste naar de plek waar ze haar kruiwagen had achtergelaten. De lucht was grauw en donker en waarschijnlijk zou de zon ondergaan zonder dat iemand het kon waarnemen. Aresta vond het allang goed. Een veelbelovende dag was uitgedraaid op een teleurstelling. Het enige avontuur van deze zomer was eigenlijk alweer opgehouden voor het goed en wel begon. Bah! Morgen vertrokken die twee alweer. Geen enkele tijd om ze te leren kennen en erachter te komen of die Shutai…

Aresta werd uit haar peinzen opgeschrikt door een luid geblaf. Ze keek vooruit en zag twee kraaien de lucht in vliegen vanaf het pleintje voor de stal. Het zou toch niet?

Ja hoor, nog voordat ze om het volgende huis kon lopen, zag ze al het geërgerde hoofd van de grijsaard die hier de titel van dorpsoudste droeg. Hij deed zijn best om zijn hond aan een riem opzij te sleuren en net daar voorbij lag Aresta’s kruiwagen. Natuurlijk… op zijn kant.

‘Mooie boel, juffrouw Ranava!’ gromde de oude kerel nors haar kant op. ‘Wat bezielt jou om een kar slachtafval hier midden op het plein te laten?’

De man moest strijd leveren om zijn hond terug te houden. Aresta trok snel haar mouwen op en ze greep naar haar vork om het oude vlees bijeen te harken. Heerlijk dit. De dieren hadden alles uit elkaar getrokken. Terwijl ze ploeterde in de regen, merkte ze vanuit haar ooghoek dat de dorpsoudste nog niet klaar was met preken. Ze voelde zijn norse ogen op haar rug branden.

‘Er is een reden dat het slachthuis ver buiten het dorp is geplaatst, Ranava. Heb je wel eens goed naar Arzanti’s buitenwand gekeken? De palissade is al jaren aan vervanging toe. Er zitten meer gaten tussen de palen dan punten aan hun toppen. Alleen een volledig onverschillige burger doet zijn best om de beesten uit het woud hierheen te lokken.’

Aresta keek over haar schouder. ‘Het regent en het waait,’ mokte ze. ‘De wolven in het woud hebben vast wel iets beters te doen dan op strooptocht gaan.’

De oude man keek haar streng aan. ‘Als het honden trekt, dan zal het ook wolven trekken,’ stelde hij onverbiddelijk. Hij trok zijn monster weer terug aan diens riem. ‘Dit werkt zo niet. Jij en dat project van je tante zorgen voor te veel overlast. Ik roep de raad bijeen. We moeten over die shandrach van jullie praten.’

Aresta zweeg en ze kneep haar ogen dicht. Dit kon er ook nog wel bij. Die man had zijn verkiezing maar nipt van tante gewonnen en nu greep hij alles aan om zijn rivale zwart te maken. En Aresta had hem tegen wil en dank daarmee geholpen. Ze zuchtte. Het was niet eerlijk! In de dorpsregels stond: honden aan de riem. De kruiwagen was niet zomaar door de wind omvergeblazen, maar daar hoorde je hem niet over.

Aresta hield haar ogen dicht, totdat ze zeker wist dat de brommende oude zeurpiet vertrokken was. Toen wierp ze de vork opzij en ze greep met haar blote handen in het vlees. Dat ging veel sneller. Haar vette handen wreef ze langs haar rok en blouse af. Haar mooie kleren dienden toch geen nut meer. Je kon niet sjiek zijn als boerendochter. Iedere keer dat ze zich dat in haar hoofd haalde, ging het grondig mis. Met haar lading weer op de kruier, vervolgde ze haar weg naar tantes andere stallen.

Toen ze er aankwam was het donker. Toortslicht flakkerde op de windvlagen in het portaal van de grote paardenstal. Dat scheen daar, omdat het de plek was waar de gasten sliepen. Gek genoeg brandde er ook een licht bij Sykra in de schuur. Aresta had geen idee waarom tante dat gedaan had, maar het hielp wel nu ze dat monster deze troep nog voeren moest.

Met een elleboog tilde ze de grendel van de hoofddeur en met haar heup duwde ze de deur naar binnen open. Ze trok haar kruier naar zijn plaats, maar toen ze opkeek was ze wat verwonderd. Ze keek namelijk op tegen de achterkant van Sykra. Tegen zijn lange, benige staart en tegen de schubben en de pantserplaten van zijn forse achterlijf.

Wat was dit? Normaal gesproken werd ze door het monster met nieuwsgierigheid begroet. Zeker als ze een wagen vol kadavers met zich meebracht. Sykra reageerde totaal niet op haar binnenkomst. Het beest stond met zijn blik op de achterin brandende toorts gericht. Hij draaide zich pas, nadat Aresta de kruiwagen parkeerde en de deur weer sloot.

De kop van een shandrach was een brede. Zijn bijna vierkante muil zat vol gele tanden die zo groot waren als broodmessen. De horens die van zijn snuit rondom zijn ogen naar achteren staken, gaven het beest een soort van masker, maar twee omgekrulde horens wezen juist naar voren en daardoor kon je precies zien waarop het dier zijn aandacht richtte. Heel even was dat naar waar Aresta hem groette, maar daarna draaide hij zich weer om en hij brieste alsof hij iets duidelijk wilde maken.

Aresta besloot poolshoogte te nemen. Wanneer Aresta keek waarnaar de shandrach keek, zag ze daar alleen twee lege paardenboxen. Paardenboxen waar de deur van dicht zat, maar waarvan Aresta wist dat er bewust niets in gestald werd. Een tamme aaseter was leuk, lief en aardig, maar je moest zo’n beest niet te veel in verleiding brengen. Met een schuin hoofd keek Aresta naar de dichte bak. Toen zette ze haar vork opzij en waagde ze het om over de rand in de box te kijken.

‘Pardon?!’

Aresta’s hoofd werd rood van wat ze zag. Ze kon een kleine kreet niet onderdrukken en vanuit de box weerklonk een roep van bijna zoveel schrik. Aresta draaide zich met haar rug tegen de houten wand.

‘Wat doe jij hier?’

‘Waar lijkt het op?’

Shutai’s hoofd kwam boven de boxdeur uit en aan zijn bewegingen kon Aresta zien dat hij zich in ieder geval aan het fatsoeneren was. Ze deed vlugge stappen van de stalbox weg, maar daar kwam ze de snuit van Sykra tegen. Uit het briesen en het grommen van haar grote monster kon ze bijna iets van een gniffel opmaken. Ze duwde de shandrach met haar hand wat terug.

Shutai klapte de boxdeur open. Hij had een leren broek aan en zijn tuniek zat bijna weer over zijn borstkas. Achter zijn benen kon Aresta zijn laarzen en zijn bagage zien, evenals een deken en een strobed dat hij had gefabriceerd. Aresta raapte zichzelf bij elkaar.

‘Heeft tante jullie niet de goede schuur gewezen?’

Shutai trok een onschuldig smoelwerk. ‘Dat had ze wel,’ reageerde hij. ‘Maar het leek mij prettiger om hier te slapen in plaats van daar.’

Aresta trok een moeizame rimpel. ‘Prettiger bij een shandrach dan bij vijf brave paarden?’

Shutai hoorde zichzelf en hij begreep ook dat het stom klonk. ‘Veiliger,’ verbeterde hij zich mompelend. ‘Ik voel me veiliger hier, dan in de stal hiernaast.’

Aresta leunde op haar hooivork. ‘Die moet je me uitleggen.’

Shutai trok een moeilijk gezicht. ‘Roofdieren schrikken meestal andere roofdieren af,’ verklaarde hij. ‘In theorie is het dus veiliger om naast zo’n monster als Sykra te slapen, dan naast een stel paarden. Liever dichter bij de jager, dan bij de prooi.’

Aresta begreep er niks van. ‘Ben je bang dat er dieren van buiten het dorp je in je slaap besluipen?’

Dat was dan nummer twee in tien minuten.

‘Nee,’ schudde Shutai zijn hoofd. ‘Geen dieren, ik ben bang voor andere dingen.’

Aresta keek hem vragend aan.

‘Oké, weet je wat? Laat maar. Ik weet niet waarom ik hier ben gaan liggen. Ik pak braaf mijn spullen en ik vertrek weer…’

Hij draaide zich om om daad bij woord te voegen, maar Aresta was sneller met haar reactie.

‘Nee, wacht,’ sprak ze. ‘Je zit me hier niet in de weg. Als jij er geen last van hebt dat ik Sykra even voer, dan beloof ik dat ik me niet met jouw beweegredenen bemoei.’

Ze loog dat ze barstte. Aresta was supernieuwsgierig naar wat een man als Shutai bang kon maken, maar ze had ook gezien hoe hij op tantes verhoor gereageerd had. Ze kon hem beter de ruimte geven. Ze wist immers al uit ervaring dat deze man heel graag zijn eigen stem hoorde.

Terwijl ze vork na vork bij Sykra in de muil stak, stond Shutai al gauw over de rand van zijn box geleund, alsof hij ergens aan de bar stond. Hij vroeg haar honderduit over het voeren van het monster. Van hoe lang een shandrach zonder maaltijden kon tot hoeveel vlees hij in een maand verbruikte en hoe haar tante dat in de winter rooide.

Aresta genoot zo van zijn aandacht dat ze haar eigen vragen vergat en ze zich niet meer bekommerde om Shutai’s vreemde keuze van slaapvertrek.

‘Als je er zoveel interesse in hebt, mag je best wel even bijdragen in zijn verzorging.’ Ze reikte hem de vork toe. Aresta was inmiddels best moe, maar Shutai wreef in zijn handen en hij nam de vork aan alsof ze hem een wapen toewierp. Hij liet het werktuig in zijn handen dansen.

Aresta keek verbluft. ‘Ben jij een soldaat of zo?’

Shutai schudde zijn hoofd. ‘De vader van mijn moeder was een wapenmeester. Mijn zus en ik vochten al met stokken sinds we konden lopen.’

Shutai wierp de vork demonstratief in de vleeshoop op de kruier, maar de wagen viel weer eens om. Aresta grinnikte. De uitslover.

‘Maak het maar af,’ zei ze met een speelse blik.

Aresta nestelde zich tussen twee strobalen, terwijl ze toekeek hoe de jonge man slachtafval bijeenschraapte en het rond de vork wond. Ze moest giechelen toen hij die vork naar de muil van de shandrach bracht en terugdeinsde toen Sykra die muil geheel wijd voor hem openschoof.

‘Moet ik het er nu inwerpen of het hem eraf laten happen?’

‘Heb je dan net niet opgelet hoe ik het deed?’

‘Nou, nee,’ liep Shutai wat verlegen aan. ‘Ik was vooral naar andere dingen aan het kijken.’

Aresta voelde een rare kronkel in haar buik. ‘Gewoon naar achteren steken en wachten tot hij hapt, dan haal je de vork via de zijkant weer naar buiten.’

Ze keek met interesse toe hij haar instructies volgde. Shutai keek trots toen de vork weer tussen Sykra’s scherpe tanden terug naar buiten kwam.

‘Zo ja,’ grinnikte Aresta. ‘Gaat prima zo.’

Ze coachte hem, totdat al het slachtafval van de vloer en van de wagen verdwenen was. Sykra keek daarna nog even bedelend naar haar en Shutai, maar Aresta stond op en nam de vork weer terug.

‘Hij stelt zich aan. Hij kan hier zeker een week op teren.’

Ze duwde de snuit van zich af en ze maakte de vork en kruier klaar voor vertrek.

‘Ga je alweer weg?’

Aresta keek hem met een flauwe glimlach aan. ‘Hoezo? Durf je niet alleen te slapen? Bang voor roofdieren uit het woud?’

Shutai’s aardige blik veranderde. Ze kon zien dat hij haar spot niet kon waarderen.

‘Ik blijf hier niet slapen,’ stelde ze het even duidelijk. ‘Mijn tante zou een rolberoerte krijgen.’

Shutai keek dapper terug omhoog. ‘Je tante, dus jij zou…’

‘Geen oog dichtdoen naast een stinkende net volgepropte Shandrach,’ verweerde Aresta zich snel.

Shutai haalde zijn schouders op. ‘Je hoeft ook niet te slapen.’

‘Pardon?’

Shutai realiseerde zich eindelijk hoe hij klonk. ‘Oh nee, zo bedoel ik het niet! Ik ben gewoon nog niet erg moe. Ik heb altijd moeite om in slaap te komen. Ik vind het gezellig dat je hier bent. Ik dacht dat je het leuk zou vinden om nog even wat te praten.’

Aresta keek hem wat wantrouwend aan. ‘Gewoon praten?’

Shutai knikte gretig. ‘Niets meer, dat beloof ik.’

Deed hij dat maar niet. Aresta schudde haar hoofd om iets in zichzelf de kop in te drukken. ‘Alleen nog even praten,’ herhaalde ze. ‘Vooruit dan, het regent toch nog buiten.’

Het regende helemaal niet. Voordat Shutai het goed en wel besefte, kwam Aresta langs hem naar de paardenbox gestapt. Ze ging zitten op de rand van het bed dat hij voor zichzelf gefabriceerd had. Ze keek naar zijn tas, zijn koker en naar zijn doeken en zijn kleren.

‘Is dat alles waarmee jij en die vriend van je de wildernis trotseren?’

Shutai knikte. ‘Vohan heeft wat meer bagage, maar hij heeft zijn vertrek veel beter kunnen plannen.’

‘Hij heeft een zwaard toch?’

Shutai knikte.

‘En jij niet?’

‘Ik niet meer.’

Aresta keek hem met een schuin hoofd aan. ‘Hoe jaag je dan? Hoe lukt het jullie om te overleven?’

‘Ik eet niet veel.’

‘Tante zei dat jullie samen een hele hertenpoot hebben verorberd.’

‘Oké, ik at niet veel.’

‘Als jullie helemaal naar Veranya willen, dan moet je hier nog wat dingen inslaan,’ opperde Aresta. ‘Een dolk misschien, een pijl en boog?’ Ze grinnikte. ‘Wat hertenpoten voor onderweg?’

Shutai keek gekrenkt. ‘Waarom denken jij en je tante voortdurend dat wij niet weten waarmee we bezig zijn?’

‘Je kleren,’ antwoordde Aresta heel direct. ‘Je zegt dat je naar Veranya reist in het noorden, maar je hebt niet meer bij je dan een broek en een tuniek. Je hebt geen mantel, geen pelsjas en dan moet ik geloven dat je een zeereis wilt maken?’

Shutai wierp zijn handen in de lucht. ‘Oké, ik geef me over, ik ben slecht uitgerust en slecht voorbereid.’

‘Gelukkig heb je veel goud om alles te kunnen kopen.’

Shutai trok een hoge frons. Hoe wist zij dat… Oh ja, hij snapte het alweer.

‘De meeste Nara betalen in muntstukken, niet in edelstenen,’ ging Aresta ongestoord verder. ‘Edelstenen zijn geen normaal bezit voor Nara. Niet hier in ieder geval.’

Shutai vernauwde zijn ogen. Hij kreeg door waar ze mee bezig was.

‘Waarom wil je al die dingen van me weten?’

‘Je intrigeert me.’

‘Ik intrigeer je?’

‘Ja,’ knikte Aresta. ‘Je bent een soort contrast op jezelf, weet je dat? Je spreekt jezelf voortdurend tegen. Je bent rijk, maar je kleedt jezelf in lompen. Je hebt een vlotte babbel, maar wilt eigenlijk niets over jezelf vertellen. Je lijkt alles onder controle te hebben, maar tegelijkertijd ben je ook bang en je beweert een hele lange reis te maken, maar tegelijkertijd blijkt uit niets dat je daarover goed hebt nagedacht.’

Shutai keek haar glazig aan.

Aresta grinnikte. Wat had hij dan gedacht, dat zij dom was?

‘Je denkt slechte dingen van me.’

Aresta haalde haar schouders op. ‘Als ik dat deed, dan zat ik hier niet. Mijn tante zou niet met jullie in zee gaan als zij het niet vertrouwde.’ Aresta keek hem open aan. ‘Maar ik heb al eens iets meegemaakt met Nara op de weg. Ik heb geleerd te kijken naar wat klopt en wat er niet klopt.’

‘Denk je dat ik tegen je lieg?’

Aresta haalde haar schouders op. ‘Misschien. Er is een heleboel van je verhaal dat nergens op lijkt te slaan. Ik weet niet precies wat ik mag geloven. Wat je zegt om iets niet te zeggen of wat je zegt om stoer te doen.’

‘Om stoer te doen?’

‘Ja,’ knikte Aresta. ‘Dat over dat eiland, dat loog je, of niet soms?’

‘Nee,’ sprak hij onschuldig. ‘Daar is niets van gelogen. Wil je het misschien zien?’

Shutai kreeg blijkbaar een drang om zich te bewijzen. Hij draaide zich om en haalde een draagbare koker tevoorschijn. Aresta keek nieuwsgierig toe hoe hij die leegschudde op de vloer. Drie rollen perkament. Ze zag een landkaart, een zeekaart en een ander doek dat heel oud oogde.

Ze keek vol bewondering. Hij had dus niet gelogen!

Aresta trok snel een van de kaarten naar zich toe. Ze keek aandachtig naar de vormen. ‘Dit is een kaart van dit gebied, of niet soms?’

Shutai knikte.

Ze herkende Telkonstad, ze zag de grenzen van het rijk en daar voorbij de pieken van de Zilverbergen. Arzanti stond er niet op weergegeven, haar thuisdorp Klivia evenmin, maar ze zag wel duidelijk de loop van de rivieren. Ze begreep genoeg van de vreemde tekening om te weten waar ze zichzelf erop zoeken moest.

‘Op de achterkant staat deze streek wat duidelijker getekend.’

Aresta draaide het vel en keek ernaar. ‘Dit zijn kaarten zoals je ze kunt kopen bij het oude grenskasteel toch?’

Shutai knikte. ‘Mijn grootvader heeft deze opgetekend. Het origineel tenminste. Ze hebben daar vast iemand zitten die elke week een nieuwe tekent.’

Aresta keek hem glimmend aan. ‘Knappe opa heb jij.’

Shutai grinnikte. ‘Je moest eens weten.’

Aresta wist niet waarom, maar de lach van Shutai verdween en ze zag hem grimmig naar voren turen. Ze besloot hem snel af te leiden.

‘Dit is je eiland?’ Ze keek naar de half opengerolde kaart, waarop ze de contouren van een zeekust zag. Shutai hield even een hand op de oude kaart.

‘Ja, dit is het eiland,’ sprak hij vertwijfeld. Hij leek even niet zeker of hij het haar wel wilde tonen.

Aresta keek hem speels aan. ‘En wat hebben ze daar? Zijn er palmbomen en witte stranden? Vind je er exotische meisjes? Zeenimfen?’

‘Het is een eiland in de Noordse zee.’ bromde hij. ‘Daar verwacht je eerder ijsberen te vinden.’

‘Willen jullie dan ijsberen gaan zoeken?’

Shutai schudde zijn hoofd.

‘Wat zoek je er dan?’

Even beet Shutai zich bedenkelijk op zijn onderlip. ‘Dat weten we niet.’

‘Dat weet je niet?’

Shutai knikte. ‘Niemand is er ooit geweest.’

Hij rolde de kaart verder open en Aresta staarde naar een eiland waarvan alleen de kustlijn getekend was. Ze zag runen in een vreemde taal en ze dacht vaaggetekende bergpieken te zien. Zoals de kaart getekend was, werd dat hele eiland omringd door bergen, maar van het binnenwerk was niets zichtbaar. Daar was de kaart zo leeg als ze maar zijn kon.

‘Wat is dat voor een eiland?’

Shutai wreef langs zijn baardje. ‘Het is het eiland van de goden,’ bromde hij bijna niet hoorbaar.

‘Het eiland van de goden? Bedoel je dat dit een kaart is van Vyrendia?’

Shutai knikte.

Aresta kon niet anders doen dan lachen. Ze rolde de kaart snel op en ze gaf hem een mep met de rol. ‘Nu weet ik dat je me zit beet te nemen!’

Shutai keek haar boos aan en hij griste snel de kaart terug.

‘Wat?’ fronste Aresta. ‘Geloof jij dan echt in goden en godinnen?’

Shutai keek van haar weg. ‘Eerst niet,’ zuchtte hij. Zijn gezicht werd bleker. ‘Maar ik heb in heel veel dingen moeten leren geloven.’

Aresta slikte even. Het was helemaal haar wens niet om deze man te beledigen, maar ze was niet van plan om dit alles zomaar voor waar aan te nemen. Vyrendia was een sprookje. Het was een mythe die verteld werd aan het bed van kleine kinderen. Een vertelsel over het eiland van de schepping. Het paradijs waar alle kinderen van de Godinne hadden geleefd tot ze vandaar de verdere wereld waren gaan bevolken. De ene versie van dat verhaal was nog bonter dan de andere. Het klopte dat Vyrendia ergens voorbij het noordelijke ijs moest liggen, maar er was nooit iemand die het eiland had gevonden. En nu moest Aresta geloven dat deze Shutai er een kaart van met zich meedroeg?

Shutai rolde zijn kaarten terug zijn koker in. ‘Ik heb al veel te veel gezegd,’ bromde hij.

Aresta zag hem gekwetst zijn spullen in de koker stouwen en ze voelde plots een drang om haar excuus te maken. Ze sloeg haar handen op de zijne in een poging hem te stoppen.

‘Wacht,’ sprak ze. ‘Ik wil je echt niet uitlachen, maar jij snapt toch ook wel dat dit een bijzonder verhaal is? Je ontmoet toch niet snel Nara die dit zomaar van je aannemen?’

‘Vohan gelooft me.’

‘Oké. Maar hoe heb je hem dan overtuigd? Ik beloof dat ik het aan niemand zal verklappen.’

Shutai slaakte een diepe zucht. Hij vernauwde zijn ogen. ‘Je wilt dat ik je overtuig?’

Aresta knikte. Plotseling stond Shutai op en hij trok zijn eilandkaart weer uit de koker. Hij nam de rol in zijn hand en hij liep ermee naar de toorts die aan de biels schuin boven hen hing. Aresta slaakte een kreetje toen ze hem de kaart naar de vlam zag brengen. Niemand wilde een stalbrand, maar voor ze kon ingrijpen, gebeurde er iets onmogelijks. De kaart lichtte groen op. Een vreemd schijnsel leek de papierrol te omhullen en het ding vatte geen vlam. Iets leek het document tegen de hitte te beschermen. Shutai kon het in het vuur houden zonder dat er verder iets gebeurde.

Aresta wist genoeg. Dit was magie waarnaar ze keek. Het was een soort van toverkunst. Haar mond viel open, terwijl ze naar achter deinsde.

‘B-ben jij een tovenaar?’

Shutai grinnikte. ‘Niet dat ik weet, maar dit is wel een spreuk.’ Hij wuifde de kaart nog één keer door de vlammen. ‘Daar geloofde je vast ook niet in?’

‘Nee,’ stamelde ze. Eigenlijk was er heel weinig waarin zij ooit geloofd had.

Shutai stak de kaart weer naar voren en hij moedigde Aresta aan ze aan te raken. Het perkament was nog net zo koel als eerst. Ze slikte. Dit was een echte bezwering.

‘H-hoe kom jij hieraan?’

‘Dat is een lang verhaal.’

Hij keek somber, het pigment verdween uit zijn gezicht.

Aresta ging zitten en ze trok haar knieën tegen haar borst aan. ‘Lange verhalen is waarvoor men de nacht heeft uitgevonden.’ Ze moedigde hem aan met een nieuwsgierige blik.

Shutai zuchtte. Hij begreep dat hij iets begonnen was waarvan hij niet meer kon weglopen. Hij kon niet verwachten dat hij haar de kaart liet zien en dan vervolgens mocht zwijgen. Hij zag haar nieuwsgierigheid en haar bewondering, maar hij deed dit niet om indruk te maken. De waarheid was dat hij hier al lang mee rondliep en dat hij het graag wilde delen. Erover praten luchtte op. Het hielp hem met zijn angsten.

Hij liet zich naast haar in het stro zakken. Hij plaatste zijn kaartenkoker voor zich en hij zette er met een zucht zijn beiden handen op.

‘Kaarten zijn net een rage,’ besloot hij zijn verhaal te doen. Hij keek er intellectueel bij. ‘Soms is generaties lang niemand geïnteresseerd in de wereld om zich heen. In deze tijd kijkt bijna niemand verder dan zijn eigen bekrompen horizon. Hooguit in Talfar is er nog een overzeese interesse, maar vroeger was dat anders.’ Shutai’s ogen twinkelden. ‘Vroeger leefden er koningen en stadsheersers die de hele wereld wilden ontdekken en beleven. Zij verzamelden verhalen en kennis voor zover als hun bereik dat toeliet. In die tijd klommen de stamhouders van mijn familie op aan het hof in Telkon. Zij leerden de prachtige kunst van het informatie vergaren en van ontdekkingsreizen. We werden daar een machtige familie en ja,’ zwichtte hij voor Aresta’s fronzende blik, ‘ook een rijke familie. Die rijkdom hebben we altijd vast weten te houden, zelfs toen de wereld weer wilde krimpen en onze diensten veelal onbenut bleven. We maakten kaarten voor reizigers en Nara van buitenaf, die de meer gure streken wilden bezoeken.’ Hij zuchtte. ‘In onze tijd van glorie heeft mijn over-over-wie-weet-hoever-terug-grootmoeder een klein kasteel weten te kopen net buiten Telkon stad. Dat werd een luxe verblijf voor de gehele familie, inclusief aanhang en uitbreidingen. Het lag aan de voet van hoge beboste heuvels naast de rivier Tahenya. Het heette zelf Tahûntis.’

Hij keek even op of de naam Aresta bekend was, maar Aresta’s blik toonde geen herkenning.

‘In die glorietijd werd het stedelijk archief bij ons in bewaring gegeven en zo kwamen wij aan veel documenten. Later, toen de vraag naar kennis minder werd en onze rol en inkomsten wegvielen, trok een deel van mijn familie weg naar andere streken. Zij die achterbleven, bleven echter geboeid door het vergaarde. Mijn voorouders leerden van de teksten en gaven hun kennis door aan hun kinderen. Onze familie werkte als gewone burgers, maar we bleven traditiegetrouw op zoek naar kennis over deze planeet. Vanaf mijn geboorte ben ik opgevoed met verhalen over verre streken, landen van voorbij de zeeën en het ijs. Over gevleugelde draken en reuzen in de verre rijken. Over woestijnen en wouden die zo dicht en zo warm zijn, dat dieren er de grond nooit betreden. Ik heb mij kunnen verdiepen in zaken waar de meeste Nara niets van weten, maar ik heb ook geleerd om wijsheid te putten uit die kennis. Om ze objectief te beschouwen en om ze mijn geest te laten voeden en niet verblinden.’

Shutai keek even opzij en Aresta zag de trots, terwijl hij haar over zijn familiegeschiedenis vertelde. Hij glunderde.

‘Ik verslond boeken vanaf mijn vijfde,’ ging hij onverstoorbaar verder. ‘En ik heb aan onze traditie bijgedragen door zelf vanaf mijn vijftiende delen van het wilde Westland in kaart te brengen. Ik ben daar regelmatig om geprezen. Vooral mijn vader was daar erg trots op.’ Shutai staarde even naar de toorts. ‘De enige die nooit een compliment aan mij kwijt wilde, was mijn grootvader. Hij had zo zijn eigen verdiensten ten aanzien van cartografie, maar hij had die interesse op middelbare leeftijd van zich afgeschoven. Hij had zijn aandacht doen verschuiven naar gebieden waar de meesten van ons zich voor zouden schamen. Bijna iedereen in de familie is hem daardoor als het zwarte schaap gaan beschouwen.’

‘Waarom?’

Shutai trok vertwijfeld met zijn mondhoek. ‘Waar wij leerden over de natuurregels en de structuren van de wereld, hield mijn grootvader zich liever bezig met het occulte, het boven- en onderaardse. Hij had systematisch alle geschriften gesorteerd die vertelden over mythes. Verhalen over duivels, demonen en de duisternis. Hij bewaarde die boeken in een kelder onder de binnenplaats en hij liet daar zelden iemand toe. Alleen mij liet hij binnen, hij bleef mij aansporen om me te verdiepen in zijn werk, maar ik wilde er niets van weten.’ Shutai schudde zijn hoofd. ‘De wereld was zichtbaar en tastbaar, en ik begreep hem. Dat dacht ik tenminste. Dat stoorde hem enorm. Hij was teleurgesteld in mijn vader en daarom besloot hij dat ik zijn werk zou voltooien. Mijn zusje Jirini stond enigszins open voor zijn gebazel, maar van haar wilde hij niets weten. Zij was volgens hem “fysiek te fragiel” om de uitverkorene te zijn. Dat was ik. Ik geloofde niets van zijn prachtige profetie en ik vertikte het om mij voor te bereiden op mijn heilige familietaak.’

Aresta staarde hem vol ongeloof aan. ‘Had jij een heilige taak?’

‘Wel in de ogen van mijn grootvader,’ bromde Shutai. ‘Hij zeurde daar altijd over. Mijn ouders hielden hem bij ons vandaan, maar hij vond altijd wel een manier om me te vinden. Volgens hem waren er in de afgelopen eeuw steeds meer geruchten op gang gekomen vanuit de Diepe Wereld in het oosten. Verhalen over de horden van de dood. Schaduwgedrochten die daar door de landen trokken en zich leken te keren naar het westen.’ Shutai streek over zijn baardje. ‘Volgens mijn moeder was dat de zoveelste cultkul van een daar waarschijnlijk overheersende sekte. Zij achtte het als bron verwaarloosbaar, maar mijn opa bleef die duivelse voorspelingen prediken. Pas toen dit voorjaar het zeshonderdste blauwe maanjaar begon, verviel hij echt in gekte. Het kwaad zou tot ons komen en we waren allemaal verdoemd. ‘Tuurlijk opa, en alleen ik kan ons redden.’’

Schuldig beet Shutai op zijn lip. ‘We achtten hem compleet gestoord en we sloten hem op in zijn kelder. In de weken die volgden, kalmeerde hij en bracht hij zijn argumenten wat rationeler. Op aandringen van Jirini ben ik toen bij hem naar binnengegaan en daar toonde hij mij deze kaart en de bijgaande magie.’ Shutai wreef zijn hand over de rol. ‘Hij wilde dat ik naar het verloren eiland ging en hij had de route helemaal voor mij uitgestippeld. Toen ik bij hem aangaf dat ik niet bereid was om met die kaart te vertrekken, ging hij opnieuw door het lint. Ik ben daarna niet meer naar hem teruggegaan.’

Aresta staarde hem aan, Shutai aarzelde, maar gelukkig schraapte hij zijn keel opnieuw.

‘Jirini probeerde me behalve aan opa, deze winter ook te koppelen aan een vriendin van haar uit Telkon.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat was geen goede match, maar ik raakte bevriend met haar broer. Zo kwam het dat ik zo’n twee weken geleden in een herberg in Telkon achter een groot glas degh zat, terwijl ik samen met mijn vriend plannen maakte voor een reis over de Grote Gordel. Het was een gezellige avond, maar ergens halverwege werd ik overvallen door een onbehagelijk gevoel. Een rilling van onrust die mij terugriep naar Tahûntis.’ Shutai keek Aresta aan. ‘Heb jij dat ook wel eens? Dat gevoel dat je zeker weet dat er ergens iets mis is, maar je niet weet wat?’

Aresta schudde langzaam haar hoofd.

Shutai wreef onder zijn neus en zijn stem klonk grimmiger toen hij verderging. ‘Mijn vriend spoorde me aan te blijven, maar ik vertrok. Toen ik Telkon via de stadspoort uitliep, was ik verontrust. Ik had een voorgevoel, maar ik wilde er niet veel waarde aan hechten. Op dat moment geloofde ik dat Jirini weer door de trap gezakt was en iets gebroken had. Terwijl ik verder liep langs het bos en de rivier, veranderde die verontrusting in iets ergers. Als ik er nu aan terugdenk, is het moeilijk te beschrijven, maar ik werd bevangen door paniekgevoelens en ik zag dingen die er niet waren. Ja, ik had een slok op, maar dat leidde normaalgesproken nooit tot zo’n gevoel van gekte. In mijn ooghoeken verschoten schaduwen, maar als ik daar naar keek dan was er niets te zien. Ik ging harder lopen, maar er was niets dat mij achtervolgde. Het leek op een soort nachtelijke waanzin en hoe dichter ik bij huis kwam, hoe erger het werd. Ik hallucineerde over zwarte mistflarden voor mijn ogen en ik voelde koude handen op mijn lijf. Ik dacht dat ik gek werd. Ik wist mezelf naar de rivier te brengen en daar doopte ik mijn gezicht in het ijskoude water. Door die schok kwam ik wat tot bezinning. Ik zag of hoorde niets meer. Alleen een stille nacht tussen de bomen met een heldere sterrenhemel. Mijn zielenroerselen waren verdwenen.’

Aresta keek hem bezorgd aan. ‘Was het verbeelding?’

Shutai schudde zijn hoofd. ‘Was dat maar waar. Ik was uit mijn doen door mijn vreemde episode. Ik weet nog dat toen ik de brug over liep, ik een drang voelde om mijn route te wijzigen. Ik week af van de weg en trok over een helling, zodat ik achter Tahûntis opdook. Dat was een kortere weg naar huis, maar toen ik de heuveltop bijna bereikt had, nam ik er vlak boven een gloed waar. Een schijnsel recht voor mij uit. Dat was het moment waarop de wind draaide. Het moment waarop ik kon ruiken, wat ik nooit had willen zien.’

Shutai slikte. Zijn keel klonk plotseling droog en Aresta zag dat de woorden stokten in zijn keel. Hij had zijn verhaal netjes opgebouwd, maar dit was de plek waar hij zijn controle verloor.

‘Tahûntis brandde…’ hoorde ze hem zeggen met een dikke stem. ‘Het brandde zoals ik nog nooit een stenen kasteel heb zien branden. Vuur schoot uit de torens, torenhoog. Van veraf, waar ik stond, was de hitte voelbaar. Het hele kasteel was een fakkel van felle rode en oranje vuurdampen. In het midden van het inferno, zo leek het, zag ik een paarse vlam die zo helder werd dat ze wit leek.’ Shutai keek Aresta met een gejaagde blik aan. ‘Maar het was paars. Paars vuur.’

Aresta hield haar handen voor haar mond. ‘Ben je toen weggerend?’

‘Mijn hele familie was daar,’ slikte hij. ‘Ik ben de heuvel afgerend. Ik weet niet hoe, maar ik ben helemaal tot aan de heuvelvoet gekomen. Tot aan de oostmuur van het slot. Ik klom daar over gesteente en over puin en ik vond, ondanks de hitte, een weg naar de binnenplaats…’

Aresta staarde hem aan. Ze zag hem knijpen met zijn ogen en opeens werd het haar heel duidelijk dat hij dit niet verzon. Vocht hoopte zich in Shutai’s ogen en Aresta realiseerde zich dat hij ter plaatse een trauma probeerde te verwerken. Voor ze het besefte, hield ze zijn hand vast.

‘Ik weet wat ik zag,’ stamelde Shutai. ‘Ik weet dat ik mijn vader heb zien liggen, een voornaam deel van hem tenminste.’ Hij kneep nog harder met zijn ogen. ‘Verspreid over die binnenplaats lag de rest van mijn familie. Allemaal dood. Afgeslacht in een bloederig gevecht.’

Aresta wist niet wat ze hoorde. Ze wilde Shutai tegen zich aan trekken, maar tegelijkertijd liep ze over van de vragen. ‘Wie had dat dan gedaan? Waren het soldaten van de regent van Telkon? Een roversbende?’

Shutai rilde. ‘Het waren geen Nara. Wat tussen hun lijken zat, waren monsters.’ Hij schudde zijn hoofd alsof hij de beelden die hij voor zich zag, van zich af probeerde te schudden. ‘Het waren aapachtige wolven met lange, zwarte manen. Sommigen waren gewapend, anderen hadden klauwen besmeurd met bloed.’ Shutai sloot zijn ogen. ‘Boven op een verhoging aan het poortgebouw heb ik Jirini gezien. Haar zwaard had ze in de hand, terwijl bloed in stralen van haar schouder liep. Voor haar stond een monster zoals die anderen, maar met een donkerdere vacht en spierwitte manen. Ik heb mijn hoofd afgewend toen hij zijn bijl liet vallen.’

Aresta voelde hoe Shutai’s lijf begon te trillen.

‘Ik deed een stap terug,’ probeerde hij dapper verder te vertellen. ‘Een stap terug, omdat ik bijna op mijn vaders hoofd stond. Het was zo onwezenlijk. Ik gleed uit op een steen en tuimelde achterover in het puin van de kasteelmuur. Toen ik weer opkrabbelde, stond daar zo’n monster voor mij. Ik keek hem recht in zijn gezicht.’

Snel opende Shutai zijn ogen en hij keek Aresta indringend aan. ‘Dat was echt geen Nara wat ik zag! Zijn ogen hadden nauwelijks pupillen en ze weerkaatsten het licht van het vuur als een rode gloed. Toen dat monster op mij afsprong, was ik ervan overtuigd dat dat mijn eind was, maar dat was niet wat het monster vond. Hij vond het zwaard van mijn vader…’

Shutai kneep Aresta in haar hand. Hij liet haar vervolgens los en hij trok zich terug tegen de wand van de stalbox, alsof hij bang was dat hij zichzelf niet geheel onder controle had.

‘Wanneer ik het gepakt heb, weet ik nog steeds niet, maar ik had opeens dat zwaard in mijn hand en ik haalde ermee uit. Daarna heb ik het op een lopen gezet. Terug tegen de heuvel en naar de veiligheid van de nacht.’ Aresta knikte, maar Shutai was nog niet klaar. ‘Nog éénmaal heb ik omgekeken,’ bibberde zijn stem. ‘Vanwaar ik rende keek ik uit over het brandende hoofdgebouw met de paarse vlam. Daar tussen het vuur zag ik het silhouet van een gevleugelde gestalte. Een gigantisch wezen dat dierlijk speurde in het puin. Op het moment dat ik daarnaar keek, voelde ik niets meer. Geen paniek en geen angst, helemaal niets. Alleen een leegte.’ Shutai sloeg zijn armen om zijn benen heen. ‘Toen hij zich keerde in het vuur ben ik doorgerend. Tot diep in het woud en over de heuvelrug. Totdat ik niet meer kon.’

Aresta zag in Shutai’s ogen tranen opkomen. Ze pakte zijn hoofd en duwde het naar haar schouder. Daar liet ze hem snikken. Shutai was veel meer gaan vertellen dan hij oorspronkelijk van plan leek. Dit zat hem duidelijk heel hoog, maar kon ze hem dat verwijten? Als dit ook maar voor de helft waar was, dan begreep zij wel dat hij het niet kon binnenhouden. Ze keek om zich heen. Hoe was ze hier plots in verzeild geraakt? Hoe was zij opeens de persoon geworden waarbij deze knul zijn hart uitstortte?

‘Mijn vaders zwaard ben ik kwijtgeraakt,’ hoorde ze hem in haar armen pruttelen. ‘Ik wilde naar de stad terug, maar ik werd er niet meer toegelaten. De poorten waren gesloten en de wacht stond niemand meer te woord.’

‘Wat is dat voor idioots?’

‘Ik weet het niet,’ kreunde hij. ‘Ze moeten vanaf de torens iets gezien hebben. Ze waren bang binnen die muren. Bang dat ik het onheil vandaar over hen zou uitstorten.’ Hij slikte een stevig brok in zijn keel weg. ‘Ik ben in dezelfde nacht dat mijn familie vermoord is, verstoten uit de stad.’

Hij probeerde zich te vermannen en hij veegde snel zijn tranen weg.

‘Waar ben je naartoe gegaan?’ stamelde Aresta.

Shutai keek haar met rood doorlopen ogen aan. ‘Terug,’ sprak hij. ‘Terug naar het kasteel.’

‘Terug?’

‘Ik had niets meer. Ik kon geen kant meer uit. Bij daglicht heb ik me naar Tahûntis teruggewaagd. De monsters waren toen verdwenen en de brand was uitgewoed, maar het was niet minder erg om aan te zien.’

Aresta staarde hem aan. Ze wist niet of ze dat nu dapper vond of dom.

‘Ik heb de lijken niet durven tellen en heb niemand begraven,’ ging Shutai langzaam verder. ‘Mijn gedachten waren maar bij één ding.’ Shutai sloot zijn ogen. ‘Bij één persoon. Ik heb de steen op de binnenplaats opgetild die toegang gaf tot mijn grootvaders kelder. De oude man lag daar dood, waarschijnlijk gestikt in de rook. Hij had zijn kaart met de profetie in zijn armen geklemd. Ik heb gepakt wat ik kon pakken en heb Tahûntis zo snel mogelijk weer verlaten.’

‘Wacht,’ sprak Aresta die het gevoel had dat ze nu iets miste. ‘Stond er een profetie op die eilandkaart?’

Shutai knikte. Hij tastte opzij en hij haalde de vreemde rol weer uit de koker. Hij rolde het perkament weer open en draaide het om. Aresta zag heel wat letters naar haar terugstaren.

‘Het is een oude taal,’ stelde Shutai die kalmer werd door het spelen met de letters. ‘Je moet het kunnen lezen, maar mijn familie is goed onderwezen.’

Aresta zag alleen maar runen dansen. ‘Maar wat staat er dan?’

‘M-mijn opdracht staat daar…’

Aresta keek hem verwonderd aan. ‘Je opdracht?’

Shutai slikte. ‘Ik moet naar Vyrendia toe.’

Aresta staarde hem aan, omdat ze even niets anders wist te verzinnen dan hem aan te staren. ‘Waarom jij?’ vroeg ze tenslotte.

‘Omdat dat is wat hier staat,’ stamelde Shutai. ‘Het heeft mijn grootvader heel wat vertaalwerk gekost, maar wat hier zo ongeveer staat, is dat in het zeshonderdste jaar van de blauwe maan de vinder van deze kaart de tocht moet ondernemen.’

Aresta fronste.

‘Het is dus mijn vloek.’

‘Omdat jij die kaart gevonden hebt?’

Shutai schudde zijn hoofd. ‘Mijn familie vond deze kaart heel wat generaties geleden. We denken dat dit document heeft toebehoord aan de stamvaders van de Shiv-Nara. Dat het van hen is die de eerste voet hebben gezet hier in het Noordland. De tekst kan je op meerdere manieren interpreteren, maar wat duidelijk is, is dat iemand in het zeshonderdste maanjaar naar het eiland moet terugkeren. Iemand uit de stam die de kaart gevonden heeft. Ik dus.’

‘Dat is absurd.’

‘Denk je dat dit absurd is? Ik ben niet vanuit een storm toegesproken, zoals Vohan claimt!’

‘Is Vohan vanuit een storm toegesproken?’

‘Laten we Vohans verhaal vooral Vohans verhaal laten,’ bromde Shutai nors. Hij rolde zijn kaart weer op. ‘Ik weet dat deze reis mijn vloek is. Ik heb een dode familie om het te bewijzen.’ Hij keek Aresta droevig aan. ‘Als er zoiets moet gebeuren, omdat ik niet deed wat ik had moeten doen, dan ga je daarna niet meer twijfelen.’ Hij slikte. ‘Dan doe je precies wat er gedaan moet worden.’

Aresta probeerde het op een rijtje te krijgen. ‘Maar niet alleen…’

Shutai keek haar aan.

‘Je doet het niet alleen,’ fluisterde Aresta. ‘Vohan gaat met je mee naar dat eiland, toch?’

Shutai knikte. ‘Dat stond ook in de profetie. Drie zouden er gaan. Vohan is op zijn eigen manier geroepen. Ik ben blij dat ik hem heb gevonden.’

Aresta boog haar hoofd. Shutai liet een zucht ontsnappen tussen zijn lippen.

‘Nu weet je waarom ik zo onvoorbereid lijk. Ik heb deze kaart gepakt en ik ben op weg gegaan. Ik ben gaan rennen en heb nooit meer omgekeken.’

Aresta knikte. ‘En nu snap ik waarom je zo bang bent,’ sprak ze zacht. ‘Waarom je vannacht liever naast een shandrach slaapt.’

Shutai keek haar aan. ‘Je gelooft me dus?’

Aresta keek opzij naar de flakkerende toorts. Ze zag de groene magie van de kaart weer voor zich en toen het opgedroogde vocht rond Shutai’s ogen.

‘Ja,’ overtuigde ze zichzelf. ‘Ja, ik geloof dat ik je echt geloof.’

Haar hart ging sneller kloppen. Ze rilde. Het was nogal wat.

‘Waarom slaapt Vohan niet hier?’

Shutai schudde zich het hoofd. ‘Hij heeft ze nooit gezien. Hij weet niet wat er op ons jaagt.’

Aresta keek hem geschrokken aan. ‘Wat er op je jaagt? Volgen ze je nog steeds?’

Shutai kneep even in zijn kaart. ‘Ja,’ schraapte hij grimmig. ‘Ja, ze volgen mij op iedere nacht. Waarom denk je dat we zo graag paarden willen hebben? We hebben een voorsprong nodig. Ik liet ons door dat ravijn gaan, omdat ik onze sporen wilde wissen in het riviertje daarbeneden. Ik was niet dom of onbekwaam, ik wilde geen monsters naar dit dorp toe lokken.’

Aresta slikte. En dan te bedenken dat de dorpsoudste zich opwond over wolven. Ze keek nog een keer naar Shutai. Hij leek zo’n leuke, lieve man. Niet iemand die het verdiende om zoveel slechte dingen mee te maken. Hij had zijn hart net uitgestort, ze maakte zich zorgen om hem.

‘Geloof jij echt in een profetie?’ vroeg ze hem. ‘Geloof jij in een vloek?’

Shutai zuchtte.‘Ik heb geen idee wat ik moet geloven. Er gebeuren zoveel vreemde dingen om mij heen..’ Hij kneep opnieuw in de dikke rol van perkament. ‘Dit is mijn enige houvast.’

Aresta knikte. Ze keek met grote bewondering. Als haar dit was overkomen, zou zij dan durven te doen wat hij nu deed?

‘Aresta!’ Van buiten de stal klonk plots de stem van tante.

Aresta schrok op. Wat moest tante wel niet denken als ze haar hier naast Shutai op de bedrand trof?

‘Oh, nee!’ Aresta sprong op en ze holde om Sykra heen om haar tante te onderscheppen bij de hoofddeur. Die deur kroop al krakend open en de tocht kwam fel naar binnen zetten.

‘Tante!’ verwelkomde Aresta de oude vrouw met schrik. Ze werd verblind door haar lantaarn.

‘Zelfs Sykra eet niet zo lang,’ mompelde tante.

Aresta zocht naar woorden en verklaringen, maar haar tante nam niet de moeite om ze aan te horen. Ze stapte langs Aresta naar achter in de stal en liep om Sykra’s grote en inmiddels snurkende lijf. Ze scheen met haar lantaarn in de ruimte. Aresta staarde vol verbazing naar een volledig lege stalbox.

‘Zat je weer te dromen, meid?’ keerde tante zich vinnig naar haar om. Aresta keek haar met verdwaasde ogen aan. Wist ze het maar…

4. Vohan

Vohan kon het niet helpen, hij moest even gluren. Natuurlijk wist hij dat het onverstandig was. Hij wist dat hij er een risico mee liep, maar hij had het zo lang niet gezien. Zo lang niet durven spieken. Hij moest zich opnieuw overtuigen dat het echt was.

Liggend in het stro, schuin tegenover de bakken met de paarden, kroop hij onder zijn deken vandaan en hij reikte naar de riem die onder zijn mantel uitstak. Zijn vingers omklemden het uiteinde, maar ze gleden ervanaf. Hij moest zich oprichten om kracht te zetten, zijn lange, blonde haren vielen daarbij voor zijn gezicht en met een elleboog veegde hij ze opzij. Daar lag het riemstuk weer. Dit keer greep hij het met zijn volle vuist en hij gaf een felle ruk. Hij kreeg daar meteen spijt van, want zijn zwaard stond op de riem. Het viel met een harde klap op de stalvloer. Een paar paarden briesten, maar de rust keerde gelukkig snel weer terug.

Vohan loerde om zich heen om te zien of hij betrapt was. Een domme gedachte, want hij was alleen in deze stal. Shutai had voor een andere plek gekozen. Dat kon uit voorzorg zijn, zoals hij vertelde, maar hij had niet geprobeerd Vohan met zich mee te krijgen. Ergens dacht Vohan dat het hem vooral om die stalmeid te doen was. Wat maakte het ook uit? Even alleen zijn was een luxe. Shutai was een beste knul, maar ze zaten de laatste dagen erg op elkaars lip. Vohan zuchtte. Hij wierp de deken open en hij waagde zich met zijn ontblote bovenlijf in het licht van de stallantaarn. Hij bukte om zijn zwaard op te rapen en de schade te inspecteren. Dat wapen was een erfstuk. Zijn vader kreeg het van zijn vader en geen van hen wist wanneer of door wie het was gesmeed. Toch was dit het enige luxe bezit in zijn familie. Het wapen had een ivoren handvest met daarin een saffier, maar ook daarvan kende Vohan niet de waarde. Hij streek met zijn hand rondom de snijrand. Nee, hij had het zwaard altijd onderhouden. Het was het enige dat hij met zich mee had genomen toen hij Kolynthe verliet en nu was het het enige dat hij meenam op deze nieuwe reis. Hij trok wat met zijn mondhoek. Tenminste, het enige dat hij aan kon raken...

Zijn blik viel weer op de riem waarom dit allemaal begonnen was. Nu hij naast zijn bed zat, viel daar gemakkelijker aan te trekken. Hij haalde het snoer naar zich toe en trok een dikke, leren buidel onder de hoop van zijn bagage uit. Het was een heuptas. Een bergplaats voor een mesje, een vuursteen of andere praktische zaken. Hij deed zijn duimen tussen de randen en hij leek te overwegen of hij de knoop ervan zou losdrukken. Hij durfde de flap niet zomaar open te gooien. Niet in het geheel tenminste. Een kleine kier was een optie, maar het mocht niet te ver zijn. Hij wilde niet dat het opnieuw zou vliegen. Niet dat het hier zo ongrijpbaar ging rondhangen, zoals het eerder had gedaan. Heel voorzichtig maakte hij een kijkgat. Een felle, verblindende straal scheen direct in zijn ogen en van schrik liet hij bijna de tas vallen. Snel kneep hij de buidel weer dicht.

De paarden om hen heen werden ongedurig. De plotselinge flits leek op een weerlicht. Misschien dachten de dieren dat er weer onweer kwam. Vohan wilde er naar kijken, maar tegelijkertijd was hij er bang voor. Hij wilde het niet kwijtraken. Hij wilde het niet los hebben. Bedenkelijk wreef hij zich langs zijn kin. Wegvliegen zou het niet doen. Niet ver tenminste. Vanaf het moment dat hij de parel had gekregen, vloog ze altijd een meter of twee van hem af. Misschien een meter hoog, maar altijd precies buiten het bereik van zijn beide handen. Zo leek het alsof het lichtje leefde. Alsof het, terwijl het daar zweefde, een spel met hem speelde. Shutai had het ding geobserveerd en besloten dat het behekst was. Niet levend, maar onder de invloed van een soort van spreuk. Iets dat zich hield aan vooraf ingeprente regels.

Wat had die stem daar in de wind ook weer gefluisterd? ‘Laat je leiden door je licht.’ Dat was precies wat het lichtje deed wanneer hij het vrijliet. Het lichtje bleef voor hem zweven en zodra hij een stap in de richting deed, gleed het verder van hem af. Hij kon het niet vangen, maar hij kon het wel volgen. Het had hem op die eerste ochtend helemaal van de berg tot naar zijn hut gebracht. Altijd voor hem uit vliegend. Hem ontwijkend als een spiegelbeeld voor iedere beweging. Vohan leek daardoor een poes die achter een vlinder aan zat. Als het toverij was, dan was de parel een ondeugende soort. Net zo spottend met hem als dat het nonchalant de wet van de zwaartekracht negeerde. Het was voor Vohan het ultieme lokmiddel gebleken.

Shutai beaamde dat het een gids moest zijn, maar hij concludeerde ook dat het uitsluitend aan Vohan was verbonden. Het lichtje reageerde enkel en alleen op hem. Het vloog weg wanneer hij eropaf ging en het kwam terug wanneer hij wegliep.

‘Het wijst je letterlijk de weg,’ had Shutai gezegd. ‘Precies de weg die je moet volgen, alsof het je je richting reikt.’

Dat was wat Shutai ervan dacht, voordat hij hem iets over de stem verteld had. De lichtparel reageerde enkel op Vohan. Yivenna had hem kunnen aanraken. Ze had haar vinger gebrand, maar zij had hem wel kunnen raken. Shutai had hem voor Vohan in deze heuptas weten te vangen. Dat was zo’n rare gewaarwording. Anderen konden de parel grijpen, maar Vohan niet. Hij en dat ding zaten vast in een vreemde betovering.

‘Maar wel een handige,’ had Shutai opgewekt geconstateerd. ‘We kunnen zo onmogelijk verdwalen. We hoeven nauwelijks nog een eigen weg te zoeken. Wanneer we het niet weten, gooi jij dat ding in de lucht en dan wijst het ons rechtstreeks de juiste richting. Dat is beter dan het hebben van een kompas.’

Een fraaie theorie, maar Vohan keek er met meer scepsis naar. Dingen waren zelden zo goed als ze leken. Ja, het lichtje hielp hen misschien hun weg te vinden, maar zolang hij het zelf niet kon beheersen, werd hij er zenuwachtig van. Hij hield het liever in de tas dan zwevend om hen heen. Veilig opgeborgen, zolang hij er niet geheel zeker van was wat het was of wat het vertegenwoordigde.

Shutai was het daarover met hem eens. ‘Toverij kun je beter bewaren voor een moment van hoge nood.’

Dat klonk op zich verstandig, maar Vohan dacht dat er bij Shutai meer achter stak. Ook Shutai had een magisch object bij zich, maar een beschermde, oplichtende kaart kon natuurlijk niet tippen aan een zwevende bol vol fonkelende energie. Misschien was hij jaloers.

Vohan hield zijn vingers tegen elkaar gedrukt en hij staarde naar de leren buidel. Dit was zo anders voor hem dan dat het voor zijn partner was. Shutai had een kaart gevonden. Een kaart met tekst erop. Een profetie dat er drie personen uitvaren naar het eiland in het noorden. Als je dat wegzette tegenover een stem die in een storm boven op de berg had weerklonken… Voor zover als een roeping kon gelden, was de kaart een stuk minder overtuigend.

Vohan begroef zijn gezicht in zijn handen. Als hij zich concentreerde dan kon hij nog altijd die stem door zijn gedachten horen echoën. Alsof die stem daar niet alleen gesproken had, maar de woorden binnen in zijn brein had geplaatst. Helder, luid en duidelijk. Galmend op een manier die hij nooit kon missen.

‘Volg je ster tot naar Vyrendia…’

Wanneer hij aan die uitspraak dacht en dan dat witte licht vanuit zijn tas liet schijnen, dan viel er niets meer te betwijfelen. Wat had die stem nog meer gezegd? Dat hij hulp zou krijgen. Hulp van twee, twee die waren zoals hij was…

Zoals hij was? Wat was hij dan? Raadsels en bijster weinig antwoorden. Mager qua informatie om dan zomaar zo’n reis aan te vangen, maar het was geen toeval, dat nog geen dag later Shutai op zijn pad was verschenen. Shutai, die puzzelstukjes leek te hebben waarnaar Vohan toen nog aan het gissen was. Shutai had een kaart met daarop vreemde woorden. Een vreemde profetie, maar ook daar werd over drie gesproken. Drie reizigers die naar het eiland waren geroepen. Drie reizigers met allen dezelfde heilige taak.

Yivenna had Shutai op die avond het liefst zijn nek omgedraaid. Ze had zo haar best gedaan hem van zijn gekte af te houden. Ze had hem ervan willen overtuigen dat hij zich de dingen had ingebeeld. Dat die ster, hoewel een wonder, vast op een andere manier verklaarbaar was. Het hoefde niet een teken van de goden te zijn. Het kon ook iets over hem zeggen, misschien was het een teken dat hijzelf een gave bezat. Vohan begreep dat ze allebei gelijk hadden. Yivenna door te zeggen dat hij meer was dan iemand anders en Shutai door hem te zeggen dat hij mee moest gaan. Samen naar ver Vyrendia. Op reis, omdat dat zo geschreven stond.

Vohan staarde in het donker. Yivenna was woedend op hem geweest, maar kon hij haar dat kwalijk nemen? Het was veel voor haar. Het ene moment was hij van zijn berg gekomen met zijn verhaal over die stem en dat rare licht en nog voordat ze dat goed en wel hadden laten bezinken, stond Shutai daar. Zomaar vanuit de wildernis op hun drempel.

Zelfs Yivenna begreep dat dat geen toeval was. Desondanks wilde ze Shutai geen seconde erkennen voor wat hij claimde dat hij was. Ze had hem uitgemaakt voor een slavenoogster, terwijl ze wist dat zulk soort Nara zich nooit zo diep in de binnenlanden waagden. Ze was vastbesloten hem te wantrouwen. Ze had ’s nachts Vohan nog willen overtuigen dat Shutai’s enige doel zijn vreemde parel moest zijn.

‘Op de een of andere manier wist hij ervan,’ had ze gefluisterd. ‘Hij kwam precies hier toen jij terugkwam met dat licht. We wonen hier al drie jaar zonder enig bezoek, behalve mijn vader. Niemand komt hier Vohan, maar hij plotseling wel? Zijn verhaal deugt niet. Hij wil je de wildernis inlokken en dan zal hij toeslaan. Je weet niet wat hij echt van plan is!’

Zelf had hij ook moeite met het verhaal dat Shutai hen op de mouw had gespeld. Honden van onheil en een demonische reus met vleugels? Dat waren niet het soort dingen waarmee je bij hem of bij Yivenna moest aankomen. Maar tja, dat waren lichten die neervielen vanuit de wolken en stemmen vanuit de wind ook niet.

Eigenlijk wist hij niet welk deel van Shutai’s verhaal hem uiteindelijk had overtuigd. Misschien was hij al van plan geweest gehoor te geven aan de stem. Waarschijnlijk zou hij zelfs zonder Shutai’s plotselinge verschijning deze reis hebben opgepakt en misschien was het juist dat wat Yivenna het diepste krenkte.

Yivenna kende hem te goed. Ze was er niet bij geweest daarboven op die berg, maar ze had in de blik van zijn ogen gezien wat het betekende. Iets hield hem in zijn greep. Ze wist dat hij zou doen wat hem daar op die plek was voorgehouden. Ze probeerde te rationaliseren, maar zelfs zij wist dat er wonderen in het spel waren. Shutai was het enig tastbare waarop ze zich kon afreageren, maar tevergeefs.

Haar leven daar in het huis onder de bergen was voorbij. Alles dat ze ooit lief had gehad, gleed die dag als zand tussen haar vingers weg.

Vohan sloot zijn ogen. Het had hem ook pijn gedaan. De blik in haar ogen en de verwijten die ze hem maakte, maar hij kon niet anders. Hij had haar toch gevraagd om met hem mee te komen? Zij was degene die dat had afgeslagen. Zij was degene die vond dat hij haar boven alles moest plaatsen, boven welke kracht er ook op deze wereld vindbaar was. Hoe redelijk was dat? Zij vond dat hij Shutai moest wegsturen. Zij vond dat hij die parel ergens diep onder de grond moest begraven. Zij begreep hem niet. In één klap kwamen ze mijlenver van elkaar af te staan.

Vohan kon de parel niet negeren. Zelfs nu was het licht hem aan het lokken. Met gesloten ogen kon hij het voelen gonzen in de tas. Dat ding was nauw aan hem verbonden. Vanaf het moment dat hij de parel kreeg, was het alsof iets in Vohans lijf ernaartoe getrokken werd, alsof zo’n zelfde energie weer naar hem terug vloeide, zich mengend met zijn bloedsomloop. De parel wegdoen leek daardoor als het afhakken van een ledemaat. Dat had Yivenna nooit van hem mogen eisen.

Niemand die dit niet kon voelen, zou dit begrijpen. Yivenna dacht vast dat hij vervloekt was, maar Vohan wist dat dit zijn zegen was.

Terwijl hij met gesloten ogen zijn vingers uitstrekte, gleed de tas aan de riem omhoog en zweefde door de lucht. In zijn geest was Vohan op zoek naar troost en de bol van licht leek warm te reageren. De tas scheurde open en een wonderlijk, wit licht vulde de stal. Vohan hoorde de paarden om hem heen niet briesen. Hij had geen oog voor hun zenuwachtige gestamp of voor hun gedans in afgesloten boxen. Hij zat in een trance en met gestrekte vingers reikte hij naar de lichtbol. De bol gleed naar hem toe, alsof ze wilde bewijzen echt een deel van hem te zijn.

Het was Shutai die plotseling een deken over het ding wierp, anders zouden hij en die parel voor het eerst contact hebben gemaakt.

Vohans ogen flitsten open. Hij was verrast, maar ook geschrokken.

‘Wat doe je!’ beet hij Shutai toe.

Shutai hield een vinger voor zijn lippen. ‘Ssst!’ siste hij. ‘De tante van Aresta zit in het gebouw hiernaast! Wil je dat ze komt kijken wat voor licht hier uit de ramen schijnt? Wil je dat ze komt checken wat haar paarden zo overstuur maakt?’

Vohan had moeite om weer terug in de realiteit te komen. Hij zag Shutai die een prop maakte van de deken met de parel erin en hij zag dat diezelfde Shutai gespannen in het rond keek. Ze hoorden niets. Geen stemmen, geen gealarmeerde klanken. Het leek erop dat Shutai hem had beschermd voor veel ellende.

‘Sorry. Ik weet niet waar ik last van had.’

‘Ik wel,’ knarste Shutai en hij hield zijn dekenprop boven op de parel, alsof hij net een kat in een zak gevangen had. ‘Dit is niet het soort dingen dat we hier in dit dorp aan de grote klok hangen.’ Hij wreef zich door de haren. ‘Je moet plaatselijk bijgeloof nooit onderschatten. Nooit het bevattingsvermogen van dorpelingen op de proef stellen als je er niet zeker van bent waartoe het leidt.’

Vohan keek hem sceptisch aan. ‘Zoals over monsters en demonen spreken tegen iedere persoon die je maar treft?’

Shutai werd bleek. Hij wist dat dit op die nacht bij Yivenna sloeg, maar hij had zojuist hetzelfde opnieuw gedaan. Eerst bij Aresta te biecht gaan en nu Vohan beleren, was behoorlijk hypocriet.

Met een zucht ging hij achterover zitten. Ze zaten daar in stilte, Vohan met de open buidel op schoot en Shutai met de parel in de dikke bundel van de deken. Ze hielden zich kalm, totdat ze zeker wisten dat ze daar alleen waren.

‘Toch maar niet bij de shandrach?’ vroeg Vohan na een poosje fluisterend.

‘Het liep allemaal anders dan ik had gehoopt,’ bromde Shutai.‘Misschien is dat maar goed ook.’ Hij tilde de dekenbundel op. ‘Ik kan jou duidelijk niet te lang alleen laten.’

Vohan snoof. Hij had het niet expres gedaan. Hij had niet eens gevoeld dat hij de parel liet bewegen.

Shutai keek schichtig rond. ‘Dit mag dan een gezellig dorpje ogen, maar dat maakt het voor ons nog niet veilig.’

Vohan haalde zijn schouders op.

‘Heb je niet gehoord wat die tante na het avondeten zei?’ ging Shutai verder. ‘Zij had ook die kreet gehoord. Die schreeuw van midden op de vorige nacht.’

Vohan zuchtte. ‘En jij blijft erbij dat die kreet aan dat gevleugelde spook van jou behoort?’

‘Ik weet waarover ik spreek,’ knarste hij. ‘Ik weet dat jij er niet van horen wilt, maar ergens tijdens deze reis moet je me serieus gaan nemen, anders komen we niet ver.’

Vohan probeerde hem te sussen. ‘We zijn toch hier? Ik heb je ons naar dit dorp laten sturen en ik laat je paarden huren. Het is niet dat ik niet naar je luister.’

Shutai keek hem geïrriteerd aan. Hij wist dat Vohan gelijk had. Vohan had zich door die parel kunnen laten leiden, maar desondanks gaf hij Shutai’s advies een kans. Hij had Shutai’s pleidooi voor rijdieren aangehoord en hem naar dit dorp gewezen dat niet op de route lag. Vohan kwam Shutai tegemoet en toch had Shutai het idee dat niemand hem geloofde wanneer hij over monsters repte, zelfs niet toen ze er gisteren beiden van waren wakker geschrokken in het woud.

Met een zucht ging Shutai zitten. ‘Ik snap dat je vooral behoefte hebt aan tastbare dingen om in te geloven, maar je moet erkennen dat dat wat tastbaar en zinnig was niet meer van belang is sinds we dit soort dingen met ons meevoeren.’ Hij schudde met de bundel van zijn deken.

Vohan zuchtte.

‘Ik weet wat mij volgt,’ ging Shutai verder. ‘Als jij me nog steeds niet wilt geloven, geloof dan wat hier staat.’ Shutai wierp Vohan zijn betoverde landkaart toe.

Vohan nam de rol wat terughoudend in ontvangst. Dit was een beetje vreemd. Shutai had Vohans parel en Vohan had Shutai’s kaart. Shutai drong er op aan de rol te openen. Hij deed wat hem gevraagd werd, maar hij moest bekennen dat hij weinig wijs kon uit de tekening van een eiland zonder binnenwerken, misschien nog wel minder uit alle geschilderde runen op de achterkant.

‘Wat staat hier nou precies?’ vroeg hij.

Shutai nam het blad met de runen van hem terug.

‘Als je het net als ik zou kunnen lezen, dan zag je hier het bewijs voor mijn niet gek zijn.’

Vohan kon best lezen, maar niet in oude talen. Shutai was er echter niet op uit hem te beledigen. Hij plaatste demonstratief zijn vinger onder een zinsnede.

‘In het zeshonderdste jaar van de blauwe maan zal de vinder van deze kaart de tocht ondernemen en zijn medegekozenen daar vinden waar de honden van het onheil hun achtervolging staken.’

Vohan snoof. In principe kon Shutai hem alles wijsmaken, maar dit was wel exact hetzelfde als wat hij drie dagen terug in Vohans hut gezegd had. Ongeveer een paar seconden voordat Yivenna hem recht in zijn gezicht had uitgelachen.

‘Denk daar maar van wat je denken wilt,’ bromde Shutai, ‘maar ik weet hoe dit voor mij heeft uitgepakt. Vanaf het moment dat ik Tahûntis ontvluchtte, werd ik op al mijn nachten gevolgd door dezelfde monsters die het slot daar hebben overvallen. Als ik ze niet in de verte kon zien speuren, dan zag ik wel die gevleugelde verschijning, terwijl hij voor de donkere wolken vloog. Al die dreiging verdween pas toen ik hier in de buurt van de Zilverbergen kwam. Dat was toen deze vreemde warme wind opstak en ik ben ervan overtuigd dat het met elkaar in verband staat.’

Vohan staarde hem aan en hij wreef zich bedenkelijk over zijn kin. Die wind was inderdaad een verschijnsel dat ze niet uit het oog mochten verliezen. Zelf was Vohan door die storm overvallen toen hij nog hoog op Val-Shînmor zat. Daarboven was het bijna altijd koud, maar van het ene op het andere moment was plots die vreemde wind gaan waaien. Zo zwoel dat hij zijn mantel had kunnen afwerpen en niet vanuit het dal, maar juist vanuit de hogere luchtlagen. Neervallend vanaf de toppen van de hoogste pieken. Die wind had bovennatuurlijk aangevoeld. Net zo bovennatuurlijk als de storm die nog diezelfde avond was gevolgd.

‘Alles wat ik kan zeggen is dat toen die wind kwam opzetten, mijn achtervolgers opeens waren verdwenen. Ik stond daar in het hoogland en ik zag de bliksems in de bergen slaan. Ik dacht dat ik in een volledig verlaten streek was, maar de volgende dag vond ik jouw hut.’

Shutai rolde de kaart weer op en hij zwaaide ermee opzij. ‘De honden van het onheil hielden halt en ik vond ergens midden in het nergens mijn nieuwe reispartner.’

Vohan fronste. Zoals Shutai het daar stelde, ging alles precies volgens zijn boekje.

‘Waarom ben je dan nog steeds zo bang?’ vroeg Vohan.

Shutai staarde naar zijn rol. ‘In de tekst op mijn kaart staat dat ik jou zou vinden wanneer de honden de achtervolging staakten. Nergens staat geschreven of ze de achtervolging later weer oppakken.’ Shutai schudde zijn hoofd. ‘Ze weten dat ik hier ergens ben, Vohan. Ze hebben de moeite genomen om me na te jagen en ik vermoed dat ze dat niet opgeven. We hebben beiden gisteren die schreeuw gehoord.’

Vohan tuurde voor zich uit. ‘Jij denkt dat deze vreemde wind hen weghoudt?’

Shutai knikte. ‘Deze vreemde wind gaf jou je parel, mij gaf ze respijt, maar het is een storm die al dagen duurt. Ze kan niet eeuwig blijven duren.’ Shutai stond op en hij stapte voorzichtig op de luiken af. ‘Geen storm kan zolang blijven voortduren als deze, Vohan, en we reizen alweer verder van de Zilverbergen weg.’ De kleine man keek over zijn schouder. ‘We kunnen beter hopen dat deze paarden heel erg snel zijn.’

Ergens klonk een bemoedigende hinnik en Shutai moest daarom grinniken.

‘Tenminste iemand die er nog vertrouwen in heeft,’ glimlachte Vohan.

Shutai tuurde door een kier naar buiten, maar Vohan stond op en kwam achter hem staan.

‘Waarom doe jij dit, Vohan?’

Het bleef even stil.

‘Ik weet waarom ik dit doe, maar wat drijft jou? Ga jij omdat een stem in de wind dat van je vroeg?’ Shutai keek over zijn schouder.

‘Ik weet niet hoe ik je dat moet zeggen,’ fluisterde Vohan tenslotte. ‘Heel mijn leven, al zolang als ik me kan heugen, wacht ik ergens op. Ik wacht op een richting aan mijn leven. Toen ik werkte op de rivieren werd ik geroepen door de bergen en toen ik op mijn berg zat, werd ik geroepen door de wind. Maar het was niet de wind, Shutai. Het was iets anders. Iets uit elders.’

Shutai staarde hem aan.

‘Ik heb nooit geweten wie ik echt ben of wat ik ben. Steeds als ik dacht dat ik het had gevonden, bleef een deel van mij verder zoeken. Ik was ergens naar op zoek, maar het bleef altijd verscholen achter een geheime muur.’ Vohan schudde zijn hoofd. ‘Daar boven op die berg, daar schoof die muur plots voor mij open. Ik heb er iets gezien, Shutai. Ik heb ergens aan mogen ruiken en nu roept het me naar Vyrendia. Het roept me en ik volg.’

Shutai zag hoe Vohan keek. Het verbaasde hem daar zoveel overtuiging te vinden. Zelf staarde hij vertwijfeld naar zijn kaart. Hij had niets geroken. Niets gevoeld, behalve pijn en doffe ellende. Shutai slaakte een lange gebroken zucht. Als dit hun lot was, waarom kon hij dan niet net zoals Vohan kijken? Waarom kon hij zich duizenden fijnere dingen bedenken dan de taak die zich zo aan hem had opgedrongen…

5. Waarden van bezit

Toen Aresta de volgende ochtend wakker werd, was het moeilijk vast te stellen dat de dag was begonnen. Het rotweer van de avond en de nacht zette zich genadeloos voort en aan het beetje licht dat op de krappe zolderetage naar binnen scheen, viel nauwelijks te zien dat de dag was teruggekomen. De wind glipte het zoldertje binnen door diverse kieren. Meestal was hier geen sprake van tocht, maar de laatste dagen waaide het buiten zo hard dat de wind zich merkbaar door elke spleet drukte. Aresta bleef lekker diep onder haar deken liggen en ze probeerde elk gat in haar bedekking te dichten. Ze vond het echter niet fijn om helemaal onder de deken te verdwijnen. De lap was muf en als ze haar hoofd eronder hield, kreeg ze het benauwd. Zo lag ze geheel in haar deken gerold met alleen haar neus en haar ogen erbuiten, maar de wind bleef ze voelen. Naast haar bed zat zo’n kier in de buitenmuur. Het was de kier waar ze gisteren haar broertje met het kussen voor gelegd had, maar nu lag ze weer vrij. Aresta keek met lodderige ogen rond. Was Kyrian al wakker? Blijkbaar lag ze alleen op de zolder. Tante had hem misschien uit bed gehaald en bij zich genomen. Aresta durfde niet eens te zeggen of hij er vannacht had gelegen, nadat ze eindelijk was teruggekomen. Had tante geweten dat ze niet alleen was in de stal? Aresta’s gedachten dwaalden. De hele nacht had ze gepiekerd over monsters, demonen en brandende kastelen. Ze vroeg zich af of ze haar tante moest waarschuwen voor wat haar was verteld, maar wanneer ze daarover nadacht, zag ze Shutai’s ogen voor zich. Ze wilde het hem niet moeilijker maken. Integendeel, het liefste wilde ze hem helpen. Ze wist dat hij vroeg wegging, maar ze kon hem aan een betere uitrusting helpen. Aan meer proviand dan wat men standaard meegaf bij vertrek. Ze kon vast wel iets uit tantes kast laten verdwijnen. Ze besloot op te staan en zichzelf nuttig te maken. Misschien de paarden controleren voor vertrek? Oh, wie hield ze voor de gek? Ze wist precies waarom ze naar de stal wilde. Precies waar haar behoefte lag. Toen ze haar rok aantrok, dagdroomde ze. Haar rode rok was vies en stonk. Shutai was een rijkeluiszoon en hij mocht niet denken dat zij in het bezit was van slechts één stel kleren. Gelukkig was dat niet zo, want ze had behalve haar stalbroek nog een paarse rok. Haar blouse moest wel in de revisie, maar als ze daar het vetertje van los liet hangen, dan… Ja, wat dan? Dan ging hij nog steeds straks op een paard zitten. Hij zou nog steeds Arzanti uitrijden. Echt briljant dit. Zij wilde zich zo aantrekkelijk mogelijk aankleden en hem verleiden, maar tegelijkertijd wist ze dat hij andere dingen aan zijn hoofd had. Ze wist dat wat ze deed tevergeefs was. Verdorie! Ze sloeg een vuist tegen de plafondbalk. Wat wilde ze? Wat kon ze? Alsof er plots een licht in haar ging branden, tilde ze haar kaak omhoog. Ze had een eureka moment daar onder de daknok. Ze trok snel het luik open en liet zich van de trap af naar beneden glijden. Ze landde in de keuken en keek koortsachtig om zich heen. Geen tante en geen Kyrian. Buiten viel de regen weer met bakken naar beneden. Maakte dat iets uit? Aresta wist wat ze nodig had en ze wist ook waar ze het kon vinden. Ze trok aan de lade in tantes tafel en ze haalde daar papier en inkt uit. Ze legde een vel plat op de plank en ze greep naar een veer om in de inkt te dopen. Verdorie, waarom zat die pot zo strak vast? Ze sloeg de pot hard op de tafel. Oh nee hè? Een barst kroop door het glas en Aresta begreep dat het potje snel zou breken. Ze wist er snel een ander vel onder te schuiven. Ja hoor, het glas brak en de inkt vormde een stroperige plas op dat blad. Jammer dan! Aresta doopte haar veer in al die inkt, voordat deze hard werd. Ze had weinig tijd. Met haar tong tussen haar lippen, begon ze aan haar kleine meesterwerk.

Het weer was die nacht nog guurder geworden dan in de afgelopen dagen. Het zwoele front dat vanuit de Zilverbergen naar beneden raasde, was in botsing gekomen met een andere luchtlaag. Het resultaat was een behoorlijke storm en een machtig onweer tussen de twee drukgebieden. Vohan en Shutai hadden er doorheen geslapen, maar toen ze door de deuren van de stal naar buiten staarden, wachtte hen het slechte nieuws. De regen viel in bakken uit de hemel en de lucht was aardedonker. Zowel Shutai als Vohan keken wat gespannen naar de tweestrijd boven hun hoofd. De schuivende wolkenmassa’s waren imposant. Het weer was allesbehalve uitnodigend voor zo’n zware reis. Het gespannen gehinnik van de paarden achter hen gaf aan dat de dieren daar hetzelfde over dachten.

‘Is het geen beter idee om jullie vertrek uit te stellen?’ opperde Aresta’s tante.

Vohan leek het te overwegen, maar Shutai schudde resoluut zijn hoofd.

‘Slecht weer zal ons vaker overvallen.’

Vohan betwijfelde dat, maar hij ging niet in discussie. Aresta’s tante zuchtte en ze bracht hen naar de paardenboxen. De mannen hadden de stal gedeeld met een vijftal paarden. Drie volwassen exemplaren en twee veulens. Twee van de drie waren bruin getint met zwarte manen en een van hen, de merrie, had een zilverachtige bles en sok. Het derde paard was ook een merrie, maar zij was zilvergrijs met bruine manen. Beide veulens waren lichtgrijs, niet een kleur die veel gezien werd in deze streek.

‘Jullie nemen de bruine paarden,’ stelde hun gastvrouw. ‘Ze zijn van hetzelfde kaliber en ze gaan gelijkwaardig in galop. Ze zijn goed doorvoed en afgericht op fluitsignalen.’

Vohan realiseerde zich dat hij niet kon fluiten, maar verzweeg dit.

‘Zadels hangen daar aan de muur,’ wees ze naar de tegenoverliggende wand.

De vrouw had hen een behoorlijke hoeveelheid reisvoedsel gebracht, ze moesten dat verdelen over de zadeltassen. Terwijl ze de dieren optuigden, wierp Shutai voortdurend een blik op de openstaande staldeur.

‘Komt uw nichtje ons niet helpen?’

Aresta’s tante keek hem met een schuine blik aan.

‘Ze slaapt nog denk ik. Ze heeft vannacht lang doorgewerkt. Vreemd dat jullie daar niets van hebben gemerkt.’

Shutai hield prompt zijn mond, maar Vohan keek hem even aan. De oude vrouw hielp hen met de knopen en toen draaide ze zich om naar de deur. Terwijl ze richting de deur liep, begon deze heftig te klapperen. De wind zwol aan en de merrie waar Vohan mee bezig was, deed een schichtige pas naar achteren. Vohan maande het dier tot kalmte. Hij keek het in de bange ogen. Die ogen waren als meren; diepe poelen van eenzaamheid die de wereld inkeken vanuit een andere realiteit. Kon het dier het weer beter begrijpen dan zij? Hij trok de singel aan en paste het bit in. Een ervaren ruiter was hij niet, maar met zelfvertrouwen zou hij haar op gang krijgen. Shutai was bijna klaar. Hij zat reeds in het zadel, maar had zich verkeken op het lage plafond. Terwijl de hengst op zijn poten wiegde, deed hij zijn best om de lage balken te ontwijken. Tante duwde hoofdschuddend de staldeur open. De arme dame was meteen doorweekt. Haar natte haren plakten aan haar jurk. Boven het geraas van de regen klonk gerommel.

‘Je zou bijna denken dat de duisternis zelve het Noordland met een bezoekje vereert,’ mompelde ze.

Vohan keek de vrouw vragend aan.

‘Ik bedoel het weer, jongen. Het kan gewoonweg niet in deze tijd van het seizoen. Zeker niet met een noordenwind vanuit de bergen.’ Ze staarde somber door de regen. ‘Misschien is het een voorteken.’

Vohan keek naar Shutai en Shutai draaide van hem weg.

‘Kom,’ wenkte tante en ze ging hen voor over het dorpserf. ‘Het minste dat ik kan doen, is jullie de juiste weg het dorp uit wijzen.’ Ze keek met een schuin hoofd omhoog naar Shutai. ‘We kunnen niet hebben dat jullie hier blijven dwalen. Toch?’

Shutai glimlachte wrang. Waarom voelde hij zich betrapt? Vohan begon zijn paard al aan te drijven en hij maakte de overgang van de droge stal naar de natte buitenwereld. Zijn merrie brieste in protest. Shutai volgde en al gauw vloeide de regen over de mantels en over de vachten.

‘Deze kant uit,’ wenkte hun gastvrouw.

De twee mannen volgden met gebukte hoofden. Door de regen was het lastig om vooruit te kijken, het was duidelijk dat het weer een heel ruw spel speelde. Aan de dorpsrand hingen zware takken van nabij groeiende bomen over de meeste daken. Op sommige plaatsen bleken die takken echter afgebroken en hadden ze menig dak vernield. Zwoegende Nara die de zware takken probeerden te verwijderen, vroegen Shutai en Vohan om hulp, maar hun vrouwelijke escorte grijnsde met enig leedvermaak en zei dat beide mannen haast hadden. Shutai trok zijn wenkbrauw omhoog. Waarom had hij het idee dat Aresta’s tante haar uiterste best deed om hen zo snel mogelijk het dorp uit te werken? Vohan had dezelfde gedachte en hij schudde met een zucht het hoofd. Wat maakte het uit. Ze hadden een dagenlange reis voor de boeg. Arzanti zou waarschijnlijk vanavond alweer vergeten zijn.

Het duurde niet lang of Aresta’s tante had hen naar het het gat in de palissade gebracht, welke dienst deed als de dorpspoort. Ze knikte naar een donker, in het woud verdwijnend, pad.

‘Deze weg meest noordwaarts volgen en als ze splitst links aanhouden,’ galmde ze door de regen. ‘Er lopen ook paden richting de benedenwindse rotsen, maar die raad ik u bij dit soort weer af.’

Vohan luisterde aandachtig, maar Shutai nam er weinig kennis van. Hij keek nog steeds achterom, hopend op een glimp van iemand.

‘De ijzersteur!’ klonk plots een snerpende stem.

‘Wat?’

‘Dat is de naam van de herberg in Veranya, als ik mij niet vergis. De herberg van mijn neef. Ik krijg twee koeien van hem volgend voorjaar, dus als jullie deze dieren naar hem brengen, dan kan hij straks de hele groep weer terugzenden.’

Shutai wreef door zijn natte haren. Huurpaarden, dat was waar ook. Met een valse twinkeling in zijn ogen boog hij naar hun oude gastvrouw. Hij duwde haar iets in de handen. ‘Voor uw gastvrijheid,’ glinsterden zijn ogen. ‘En alle gezelligheid die ik heb mogen genieten.’

De oude vrouw vertrok en ze keek met grote ogen naar de glimsteen die daar in haar handen fonkelde, toen ze weer opkeek was haar blik geschrokken en van streek. ‘I-ik kan dit niet zomaar aannemen.’

‘Dan geeft u het aan uw nichtje.’

De vrouw werd nog bleker dan daarvoor.

‘Ik verwacht natuurlijk wel wisselgeld,’ keek Shutai haar strak aan. ‘Zo vervelend, zo’n onafgemaakt gesprek.’

De oude vrouw verkrampte. ‘Wisselgeld? Maar ik heb nooit genoeg om…’

Shutai lachte. ‘Laat maar.’

Hij keerde zijn paard richting het poortgat. Vohan wilde gedag zeggen, maar de vrouw was zo met stomheid geslagen dat daar geen mogelijkheid toe leek. Hij besloot Shutai te volgen. Achter hen klonk een donder en de regen trok aan. De oude dame bracht zich snel weer terug het dorp in.

Onder het zware bladerdek van het bos veranderde de intense regenbui in een grote hoeveelheid afzonderlijke druppels, maar het resultaat was weinig minder nat. Shutai zat doorweekt, doch gniffelend, op zijn paard. Vohan begreep er weinig van.

‘Was dat echt nodig?’ vroeg hij aan zijn reisgenoot.

‘Haar gezicht was dat wel waard,’ grinnikte Shutai.

‘En ook de problemen die het dat meisje kan geven?’

Shutai slikte zijn lach in. ‘Problemen?’

‘Je hebt ze zojuist een fortuin gegeven, zonder een zinnige reden te noemen.’

‘Ze kunnen er een nieuwe stal van bouwen of die meid kan een jurk kopen.’

Vohan staarde hem nog steeds streng aan.

‘Ik ben vrijgevig,’ galmde Shutai.

‘En dat moeten ze dan maar snappen?’

‘Jij denkt dat het te veel was…’

‘Het was verwarrend te veel,’ verbeterde Vohan hem. ‘Zoveel dat zelfs ik het niet begrijp. Dit wat je weggeeft, is je erfenis Shutai. Het is het enige dat je hebt kunnen redden van je familiekapitaal. Je geeft het weg aan volslagen vreemde Nara. Waarom?’

Shutai stopte in de regen en keek naar de plassen op het pad. Hij haalde zijn buidel tevoorschijn en hij staarde naar de glimmende stenen die er nog in fonkelden.

‘Het is niets waard…’ begon hij. ‘Het is niets meer waard voor mij.’

Vohan keek hem vragend aan. ‘Verwacht jij dat we dit niet overleven?’

Shutai keek gespannen over zijn schouder. ‘Dat was het laatste dorpje, Vohan. Voor ons uit wacht niets dan wildernis. Niets anders dan een land zonder beschaving. Geld zal ik niet meer nodig hebben.’

‘Maar in Veranya dan?’

Shutai was de havenstad vergeten. ‘Ik betwijfel of we Veranya halen,’ biechtte hij. Shutai kneep zijn buidel dicht en hij trok zijn ogen nauw. Een weerlicht flitste en een donder rolde. Hij keek naar de storm boven hun hoofden. ‘Een duisternis belaagt ons, dat zou hij niet doen als hij niet rekent op een kans van slagen. De kaart van de dood zit in het spel. Ze kan ons grijpen of ons laten gaan, maar ik sluit haar niet uit noch omhels ik haar.’ Shutai keek Vohan recht in diens ogen aan. ‘Ik weet niet of de dood onze vijand is. Veranya is niet ons doel, dat is Vyrendia. Onze profetie spreekt over een reis naar het godenland, Vohan. Ze zegt vrij weinig over de manier waarop we het bereiken. Vyrendia is een mythe, het paradijs. Misschien is het de hemel en de makkelijkste weg om daar te geraken, is in de dood.’ Shutai schudde met zijn zak juwelen. ‘Zou dit op zo’n pad waarde hebben?’

Vohan keek voor zich uit in de regen en naar de grijze diepten van het woud. Alles leek opeens ver weg; het onweer, Vyrendia, zijn leven, Yivenna, allemaal weg. Alleen hij was hier, omringd door regen en schaduwen. Achter zich hoorde hij het vallen van Shutai’s buidel op de grond…

Een soortgelijk geluid weerklonk in de keuken waar Aresta de laatste hand legde aan haar kleine meesterwerk. Ze keek op naar waar haar tantes hand een fonkelend juweel op de tafel drukte.

‘Wat moet ik hier mee?’ klonk tantes barse stem.

Aresta keek haar verbaasd aan. Tante stond doorweekt tegenover haar. Ze hield een prachtige smaragd tussen haar vingers, maar aan haar gelaat viel geen vreugde af te lezen. Aresta’s mond gleed open van verbazing.

‘Heeft hij u nog meer betaald?’

‘Nee,’ gromde haar tante. ‘Dit is voor jou. Voor de gezelligheid die je hem hebt geschonken…’

Aresta kreeg zo’n rood hoofd dat de lantaarn in de kamer erbij in het niet viel. De staar van haar tante was echter allesbehalve geamuseerd. ‘Ik weet niet wat je precies met hem hebt uitgespookt in die stal jongedame, maar ik betwijfel of ik het ooit met je vader durf te delen.’

Aresta kreeg een blos. Tante had het dus wel degelijk doorgehad.

‘W-we hebben alleen maar gepraat,’ sputterde ze.

‘Mannen betalen niet met dit soort juwelen voor slechts gepraat,’ galmde haar tante bars.

Aresta keek naar de grond. En toch was het zo.

Tante staarde haar woedend aan. ‘Ik had je verstandiger ingeschat dan dit Aresta. Dit valt me ontzettend van je tegen.’

Aresta die zich in een hoek gedreven voelde, haalde uit. ‘We hebben echt alleen maar gepraat!’ Ze griste het juweel vanuit haar tantes handen. ‘Nara betalen niet zoiets voor een gesprek? Betalen ze dan wel zoiets voor de huur van twee smoezelige paarden? Betalen ze dit soort geld voor een overnachting in een stal? Je hebt geen idee hoe rijk hij is, tante!’ Ze wierp het juweel opzij. ‘Dit was niets voor hem!’

‘Je bent wel heel snel bekend met hem geraakt,’ stelde tante koeltjes.

Aresta greep zich in haar haren. Er leek geen manier waarop ze dit fatsoenlijk kon rechtzetten, maar ze voelde zich ook te oud om zich te moeten verantwoorden als een kind. ‘Wat er tussen hem en mij daar in die schuur is gebeurd, zijn mijn zaken!’

Tante sloeg een vuist op tafel. ‘Dat is het niet!’ galmde ze luid. ‘Niet zolang jij hier verblijft onder mijn verantwoordelijkheid en zolang het mijn gasten betreft!’

Beide vrouwen staarden elkaar boos aan over de tafel. Twee dezelfde blikken. Allebei uit hetzelfde hout gesneden. Haar tante besefte het terplekke en tot Aresta’s verbazing bond ze in. De vrouw zakte met een zucht terug in haar stoel. Aresta had haar knuisten nog op de tafel staan.

‘Ik heb niets met hem gedaan, tante. Helemaal niets…’

Haar tante knipperde even met haar ogen. Aresta zag daar kleine tranen liggen. Wat dit ook betekende, het maakte veel in haar tante los.

‘Het maakt niet meer uit,’ haalde tante haar neus op.

‘Wat als we hem er bij roepen? Wat als we hem zichzelf laten verklaren?’

‘Dat hoeft niet meer. Dat kan niet meer…’

‘Kan niet meer?’

‘Ze zijn al weg,’ keek tante haar schuldig over de tafel aan.

Aresta’s kaak verzakte. ‘Weg?’

‘Ze hadden haast,’ verdedigde tante zich met een zwakke stem.

‘Maar je had me kunnen roepen! Je had me wakker kunnen maken!’

Tante knipperde met haar natte ogen.

‘Je had me op zijn minst gedag kunnen laten zeggen!’ ’

Tante zag haar nicht zich volzuigen met woede. ‘Het is beter zo,’ wilde ze zeggen, maar tante slikte haar woorden snel in. ‘Het spijt me,’ sprak ze zacht.

Aresta hoorde haar niet meer. Ze sloot haar ogen en toen ze ze weer opende zag ze de keukendeur.

‘Aresta?’

Aresta staarde langs haar heen.

‘Aresta doe geen domme dingen.’

Aresta griste haar papierwerk van de tafel af. ‘Niemand hier kent mij,’ kreunde ze met een gebroken stem. Ze stapte langs haar tante en ze bracht zich boos naar buiten toe, de regen in.

Haar tante deed geen moeite haar te stoppen. Ze bleef daar zitten aan de lange tafel. In de tocht, zwaarmoedig en met gesloten ogen.

Het bos was dicht ten noorden van Arzanti, normaal gesproken scheen zomerlicht door de bladeren en weerkaatste over de bosvloer, maar deze dag kwam er alleen maar water naar beneden. In lichte draf kwamen ze inmiddels ver buiten het dorp. Ondanks dat ze doorweekt waren, was de temperatuur aangenaam. Bomen stonden dicht op elkaar en het pad dat ze volgden was nauw, tot ze bij een splitsing kwamen. Vohan maakte aanstalten om linksaf te buigen, maar Shutai liet zijn paard snel naar voren komen. Hij sneed zijn vriend de pas af.

‘Die kant,’ wees hij met een natte kaart.

Vohan fronste zijn wenkbrauwen. ‘Naar de rotsen toe? Maar die vrouw heeft ons dat afgeraden.’

Shutai knikte. ‘Maar zij weet niet dat we gevolgd worden. De weg die zij ons naar Vyrendia wees, is beter begaanbaar, maar het is een pad door een open landschap. We zullen daar niet veilig zijn.’

Vohan schudde dwars zijn hoofd. Niet veilig… Alsof de weg niet lang genoeg was zoals ze was. Wilde Shutai per se de wildernis in?