Het eerste eiland

Garvin Pouw presenteert:

Het eerste eiland

Manuscript 1997/1998

Herschreven 2017/2018

“Het eerste eiland”

Valtada

De kronieken van Azeria - deel 2

Garvin Pouw

Eerste druk maart 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Covermodel: Leonie Pouw

Coverfoto: Depositphotos

Met dank aan: Leonie Pouw

ISBN 978-94-92115-84-3

ISBN E-book 978-94-93233-39-7

NUR 334

©2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder in deze serie verschenen:

De vervloekte roeping - deel 1 (2019)

Inhoud

Hoofdstuk 1 Tizia’s donkere arm

Hoofdstuk 2 Het woud van Shîm

Hoofdstuk 3 De dubbele bodem

Hoofdstuk 4 Terug onder water

Hoofdstuk 5 Over elfjes en sprites

Hoofdstuk 6 De clan van de Nachtspreeuw

Hoofdstuk 7 Geheimen van het nachtwoud

Hoofdstuk 8 De Spiranté

Hoofdstuk 9 De boze sporen

Hoofdstuk 10 Nessa

Hoofdstuk 11 In de klauwen van Shîm

Hoofdstuk 12 Shîms prijzen

Hoofdstuk 13 De nalatenschap van een Nimfana

Hoofdstuk 14 De ware nacht

Hoofdstuk 15 Naderende storm

Hoofdstuk 16 De beschaafde wereld

Hoofdstuk 17 Het ongesproken woord

Hoofdstuk 18 Vloed

Hoofdstuk 19 Ronde cirkel

Hoofdstuk 20 Over liefde, Shivren en Sherendi

Hoofdstuk 21 De belofte

Hoofdstuk 22 De kust van Vyrendia

Hoofdstuk 23 Shirafach

Hoofdstuk 24 Val Vana

Hoofdstuk 25 De tempel van Vana

Hoofdstuk 26 Het heiligdom van Vyrendia

Hoofdstuk 27 De hoop van een wereld

Hoofdstuk 28 De stad der Shinren

Hoofdstuk 29 Een donker lot

Hoofdstuk 30 Licht over duister

Hoofdstuk 31 De schaduw van schaduw

Hoofdstuk 32 Slot

Epiloog

Primaire volkeren Valtada

Secundaire volkeren Valtada

Over de auteur

Deel 1

Het woud van Shîm

1 Tizia’s donkere arm

Het dorpje Terya, gelegen aan de noordwestelijke kust van Azeria, was net als Veranya een afgelegen oord. Het lag ver van de bewoonde wereld en kende maar één weg die het plaatsje verbond met andere culturen. Zelfvoorzienend als Terya was, hadden haar bewoners zelden contact met andere Nara van het continent. Tussen de landtong waar het dorpje lag en de rest van bewoond Azeria lag een paar honderd kilometer aan woud en vlakten. De paar Nara die ooit naar het dorpje kwamen, waren reizigers, afgedwaald op hun háren of nomadisch van nature. Het plaatsje was een wereld op zich geworden. Het volgde de regels van haar eigen gemeenschap, zonder controle of de bemoeienis van anderen. Het was er heerlijk rustig. Ver buiten de wereld en ver buiten alle besef van meer.

Terya lag daar waar de rivier de Tizia uitmondde in de diepten van de donkere zee. De Nara van Terya putten hun drinkwater uit de rivier en leefden van de vangst van de vele vissen die ze rijk was. Af en toe, op zonnige dagen, stond er wel eens iemand op de heuvels en staarde de rivier stroomopwaarts na.

Die iemand zag dan hoe de meanderende watermassa als een blauw lint achter de horizon verdween. Soms vroeg iemand zich af waar de rivier vandaan kwam, wat het water dat hier langs het dorp voerde gezien had op haar lange reis. Niemand uit Terya wist het antwoord en dat was maar goed ook, want de Tizia, die ver in het oosten ontsprong, was een rivier die door een zeer mysterieus gebied van Azeria vloeide.

In een stuk land dat iedereen vergeten was, vlocht de rivier een pad door een diep en schaduwvol woud. Een woud waar de bomen zo samengepakt groeiden, dat hun bladeren verzonken tot zo’n diep donkergroen dat ze zwart leken. In dat woud dwaalden wezens die in Terya alleen nog voortleefden in fabels. Wezens van angst naast wezens van licht. Het was een woud met een donkere betovering en het was niet onwaarschijnlijk dat het water dat er doorheen stroomde iets van die vreemde betovering met zich meevoerde.

Als de Nara van Terya dat wisten, dan zouden ze lang niet zo gerust uit de Tizia drinken als dat ze deden. Hun bijgeloof zou ze dingen laten zien die er niet waren. Het water zou spanning meevoeren en het zou met de rust gedaan zijn. Maar de bewoners van Terya wisten het niet. Ze hadden geen kennis over de herkomst van het water. Ze hadden er vrede mee en dat was goed.

Toch waren er in Terya wezens die meer wisten. Wezens die de wateren van het schaduwwoud kenden en ze instinctief vermeden. Dat waren de honderden zalmen die in de zomer en het voorjaar de lange tocht stroomopwaarts waagden. Zij die niet verdwenen in Terya’s netten en fuiken trokken ieder jaar het achterland binnen op zoek naar de meren en de poelen bij de hoge bergen.

Ze kregen onderweg veel te verduren. Zware stroomversnellingen en hobbelige watervallen weerhielden hen maar al te graag van hun doel. De lepelende klauwen van beren eisten een tol, maar altijd waren er zalmen die het haalden en die vissen kenden allemaal de vallen van Hérisch.

Hérisch was een vork in de rivier, een zacht hellende watermassa die bestond uit twee heuvels van water die samenvloeiden tot de Tizia. De linker droeg de naam, maar de rechter was een net zo grote zijtak. Bij Hérisch stond elke zalm voor de keuze, maar ze kozen altijd het naamloze riviertje aan de rechterkant. Instinctief vermeden ze links, want links ging naar Shîm, naar daar waar niets was wat het leek.

Liever volgden de zalmen de veilige zusterrivier naar andere in bos verborgen poelen. Ze brachten zich onder de schaduwen van stompe bergen. Van heuvels waarboven de raven krasten, maar waar ze zeker veilig waren.

Dit jaar was het een vreemde tocht geweest. De anders zo stille wateren hadden gerimpeld onder de stormen uit het noorden. Dit gebied, dat bekend stond om haar zalig warme zomers, had meer regen gezien dan in alle andere seizoenen samen. Als gevolg daarvan vloeide er meer water door de rivieren en meer water zorgde voor een sterke stroming. Uitgeput waren de zalmen gearriveerd en eindelijk lagen ze heerlijk op hun bed van kiezels, rustend en opstarend naar de grauwe lucht.

Plotseling was er een schaduw en schoot er een rimpeling door het water. De zalmen stoven uiteen en een fonkelende, zilveren kling boordde zich in de bodem.

Shutai trok terug en probeerde het nog een keer, maar de vissen waren veel te snel. Achter hem weerklonk gelach. Een spottend vrouwenlachje. Hij zou haar leren.

Opnieuw zochten zijn ogen een vis. Hij vond ze, trok het zwaard naar achteren en stak. Weer mis.

Dit meer lag aan de teen van de laatste heuvelrug. Ze waren de voorgaande nacht lang doorgereden om te ontkomen aan het toevallige bereik van de satar. Slechts het laatste uur hadden ze durven rusten, maar nu de zon over het aaneengesloten naaldwoud scheen, verwachtte Shutai dat ze ieder ogenblik verder zouden gaan. De stompe bergen van het ravenland moesten achter hen verdwijnen en ook dit wilde naaldland kon maar beter snel worden vergeten.

Aan de rand van het meer en tegen de wortels van twee overhangende dennen zaten Vohan en Aresta met honger op hem te wachten.

‘Hij is hier niet echt goed in, hè?’ giechelde Aresta.

Vohan moest hard lachen. ‘Shutai? Die heeft al een week niets gevangen.’

Aresta keek naar de man in het water. Hij stak driftig om zich heen, maar hij raakte niets.

‘Kan hij niet beter pijl en boog gebruiken?’

‘Daar is het te diep voor, een speer zou het beste zijn.’

Aresta knikte zogenaamd begrijpend. Natuurlijk was een speer beter, maar ze hadden geen speer. Haar maag knorde. ‘Kan jij niet even helpen?’

Vohan lachte opnieuw. ‘Ik heb twee redenen om hem niet te helpen.’

‘En die zijn?’

‘Ten eerste ken ik Shutai langer dan jij en ik weet dat hij het niet kan uitstaan als ik een vis voor zijn neus wegsteek.’

‘En ten tweede?’

‘Ten tweede ben ik een veel belabberder visser dan hij en ik heb geen zin om net als hij door jou te worden uitgelachen.’ Met een grijns liet Vohan zich achterover vallen in het bed van naalden.

Aresta boog juist naar voren en ze keek met glinsterende ogen naar de man daar in het water. Vohan begreep haar niet. Ze lachte Shutai niet uit. Ze genoot van hem. Zijn heerlijke tekortkomingen zoals zijn frustratie van het niet slagen in de jacht, waren haar een lust voor het oog. Ze hield van zulk geklungel. Ze was er zelf ook een meester in. Yivenna deed alles perfect, Vohan was serieus en deed alles met een eigen elegantie, maar zij en Shutai waren anders. Ze waren maffer, vol van fouten, maar vooral normaler.

‘Jullie zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, hè?’

Aresta draaide zich om. Vohan had gezien hoe ze keek.

‘Ik zal niet liegen,’ antwoordde Aresta.

Vohan grinnikte en trok zichzelf overeind. Hij keek Aresta aan en knikte beoordelend met zijn hoofd.

Aresta keek hem argwanend aan. ‘Wat zit jij te denken?’

Vohan trok een iets moeilijker gezicht. ‘Je moet dit niet verkeerd opvatten, maar je bent anders dan ik had verwacht.’

Nu keek Aresta pas echt argwanend.

‘Toen ik je voor het eerst zag, leek je zo jong.’

‘En nu ben ik niet jong meer?’

‘Nee, ik bedoel het anders. Je leek toen zo naïef.’

‘Je wordt steeds aardiger.’

Vohan realiseerde zich dat hij zich beter moest uitdrukken. ‘Ik bedoel… Je was anders, leek met andere dingen bezig, meisjesdingen. Je zag mij, je zag Shutai en je vond ons interessant, vooral hem. Je zat die hele weg vanaf de brug met hem te flirten. Ik heb daar nooit veel van gedacht. Toen je ineens daar in dat bos stond, heb je mij volkomen verrast. Dat leek veel serieuzer dan een bevlieging. Die dame die in dat bos stond, was niet dat meisje op de brug. Anders dus.’

Aresta keek hem vragend aan. ‘Is dat zo? Misschien heb je gelijk. Toen ik Shutai voor het eerst zag, was het misschien niet veel meer dan spannend. Een vreemde Nara op een mysterieuze reis en nog een knappe ook.’

‘Was ik dan niet knap?’ onderbrak Vohan.

Aresta gaf hem een blik waarvan hij niets begreep.

‘Ik was geïntrigeerd door jullie. Jullie waren het eerste dat ik in dat saaie dorp meemaakte. Het was echter in ons gesprek van die nacht dat…’

‘Welk gesprek?’

‘Laten we zeggen dat Shutai me dingen vertelde die weinig Nara durven te vertellen. Dingen die hem veranderden van een sensatieobject tot een persoon. Ik denk dat in die nacht de diepte van mijn gevoel veranderde. Geloof het of niet, maar ik geef ontzettend veel om hem. Ik ben niet te jong, niet naïef of speels. Ik ben oud genoeg om te weten wanneer het klikt.’

‘Ik geloof je. Je leek toen alleen anders.’

‘Ik ben en blijf een meisje, een dame. Ik ben ook wel eens zenuwachtig en als ik zenuwachtig ben doe ik stoer. Pas maar op.’

Vohan schoof demonstratief iets opzij. Hij lachte. Zij lachte. Haar ogen dwaalden weer af naar de man in het water, haar man.

‘Je kent het niet, hè? Ik kan het zien in je ogen. Het land daar is je onbekend.’

Yivenna’s stem was scherp, evenals de blik waarmee ze Vantraxis gadesloeg. Ze stonden op de kam van de heuvelrug. Wind die tussen de dennen joeg, liet de manen van hun paarden wapperen. Ze keken uit over de in naaldbos gehulde heuvels en verder tot aan vlakten met gras en heide bij de horizon.

Vantraxis draaide zijn paard om. Hij verschoof ten opzichte van de windrichting om Yivenna aan te kijken. Zijn witte haar viel voor zijn gezicht en hij moest het wegvegen. De blik in de ogen van Yivenna had een andere man doen slinken, maar hij trotseerde haar.

‘Je bent er zelf nooit doorheen getrokken, of wel soms?’

Hij snoof de lucht in en nam zijn rust. ‘Toen ik naar de toren ging, was er tijd. Ik heb de kust gevolgd, de stranden. Pas toen ik recht ten noorden van de toren kwam, ben ik opgeklommen in het binnenland.’

Yivenna’s ogen werden nauwer. ‘Je bent er met een wijde boog omheen getrokken. Je weet dat het daar niet deugt, net zoals het elfje dat weet. Je ging om het woud van Shîm heen. Je durfde er niet door.’

Vantraxis schudde beheerst het hoofd. ‘Je begrijpt het niet. Toen was er tijd. Tijd voor een verstandige keuze. Nu is die tijd er niet.’

‘Hoezo niet? De satar zijn ons niet gevolgd, ons leven is ons bewijs. We kunnen proberen eromheen te gaan, zoveel tijd kost dat niet.’

‘Shîm is verstandiger.’

‘Dat zeg je ja, maar tegelijkertijd zeg je dat onze regels van tijd en ruimte daar niet gelden. Dat het woud groter en dieper is dan een kaart doet voorkomen. Hoeveel dagen duurt een tocht door Shîm?’

Vantraxis werd grimmiger. ‘In het woud van Shîm bestaan dag en nacht niet. In de donkerte daar verlies je alle besef van tijd.’

Yivenna siste. Haar ogen spoten nijd en ergernis. ‘Ik wil dat je eerlijk tegen ons bent. Is Shîm langer of korter dan het pad langs de kust?’

De man keerde zich voor het eerst af van haar blik. Zijn ogen verdwenen naar de horizon. ‘Ik weet het niet. Shîm is een wereld los van begrippen. Langer of korter? Ik kan het niet zeggen.’

Yivenna probeerde haar frustratie en haar twijfel te temperen. Ze haatte onduidelijkheid en ze haatte de magie die haar pad weer kruiste. ‘Dus je geeft toe dat het zelfs langer kan zijn?’

Vantraxis schudde zijn hoofd. ‘Ik heb nooit gezegd dat een andere route niet sneller is, maar een andere route wordt ons fataal.’ Hij zuchtte. ‘Ik hoop dat we de satar kwijt zijn, maar de demon zal minder snel tevreden zijn. Hij zal ons blijven zoeken en op den duur zal hij ons vinden. We mogen een spreuk zoals dat wezen nooit onderschatten.’ Vantraxis beet op zijn gezwollen lip. ‘We moeten aan die demon ontkomen, hij valt niet door ons te bevechten. Shîms woud ken ik niet. Het is gevaarlijk, dat is zeker, maar het is een gevaar dat ik niet ken. Wat ik weet, is dat Shîms woud een eigen magie heeft die andere magie blokkeert, zo ook het magische oog van de demon. Voor hem zijn we daarbinnen onvindbaar, daarom zie ik het als onze enige kans.’

Hij wilde dat Yivenna het begreep. Ook hij wantrouwde het woud van Shîm. Hij wist niet wat hen te wachten stond daarbinnen, maar hij wist wel wat hen te wachten stond hierbuiten. Dat moest ze toch inzien?

Ze keek hem zo strak aan, zo zonder begrip. ‘Ik vind het een slecht plan,’ siste ze. ‘Ik heb er een heel slecht gevoel over, maar ik heb geen beter alternatief.’ Ze keek naar de grond en mopperde. ‘We doen het.’

Opluchting gleed onzichtbaar door Vantraxis. Ze snapte het. Een tweestrijd in de groep was het laatste dat hij wilde. Na die van hem, gold haar stem het zwaarst. De anderen zouden hem volgen door Shîm. Of dat iets goeds was, kon alleen de tijd hen leren.

Ineens bewoog er iets in Yivenna’s paarse ogen. Ze trok ze samen en Vantraxis zag dat ze iets rook. Hij hoorde iets ritselen in het struikgewas en Yivenna reageerde direct. Ze liet haar merrie achter en verdween.

Ze had iets gezien, vast een dier. Vantraxis bleef staan. Ferm als hij zat op zijn witte ros liet hij zijn ogen nog eenmaal naar de horizon glijden. Hij had niets goeds gehoord over het donkere woud dat daar schuilging. Hij kon het vreemde gebied slecht inschatten. Wat gebeurde er werkelijk wanneer een Nimfana de controle over haar woud verloor? Vantraxis kon alleen bidden dat hij hen niet naar de verdoemenis leidde…

Jagen was als ademhalen voor haar. Het was een moment dat haar het gevoel gaf dat ze onderdeel was van het leven. Ze zag het als het vervullen van haar rol in de natuur en dat voelde heerlijk. Het lange, gele gras sloeg weg onder haar voeten. Ze rende en rende, met alle zintuigen op scherp.

Plots hield ze stil. Ze hoorde alleen nog het gebons van haar hart. Hij moest hier ergens zijn. De zee van hoog gras om haar heen was geluidloos. Haar ogen zochten, haar oren luisterden en haar instinct voelde. Hij was hier. Ze wist het.

Dit voelde zo goed. Yivenna zoals Yivenna bedoeld was. Koud, berekenend en alles onder controle. Niets behalve zij, de natuur en een prooi. Dit was alles waar ze om vroeg in het leven.

Het gebeurde weer. Gras ritselde en ze zag hem wegschieten. Een gebogen, kastanjebruine rug en een staart met een opvallend witte pluim. Ren maar, ja. Ze kreeg hem toch wel.

Opnieuw lanceerde Yivenna zichzelf. De vos hoorde haar en stoof de andere kant uit. Het was een vergeefse draai. Yivenna schoot door en eindigde gehurkt op een rotsblok, net boven de wind. De vos rende door, maar hij kon haar niet ruiken. Ze keek neer op het dier. Het trok een spoor van zigzagbewegingen tussen de bomen en het gras. Het was een spoor bedoeld om Yivenna om de tuin te leiden. De vos deed het voorkomen alsof hij in een andere richting verdween, maar intussen sloop het dier langs een andere weg terug. Als Yivenna een andere jager of roofdier was geweest, dan was ze er ingetuind. Nu eindigde de vos zijn list echter beneden haar voeten. Ze had alles gevolgd, maar de rots waarop Yivenna zat, daaronder lag zijn hol. Yivenna had dat gezien. Ze lag er in stilte en haar laatste mes lag blinkend tussen haar vingers.

Met de dode vos over haar schouders, baande ze zich een weg terug door het gras en tegen de helling op. De maaltijd zou toegejuicht worden. Terwijl de anderen aten, kon zij nog even zwemmen en nadenken. Het zat haar niet lekker. Deze tocht werd met de dag meer de nachtmerrietocht waarvoor ze vreesde. De raventoren had ook hun redding geleken, maar de rampspoed van die laatste nacht was niet iets dat ze kon vergeten. Hun ontsnapping was meer geluk dan wijsheid, maar geluk moest ergens ophouden. Het woud van Shîm betreden was als het tarten van het lot.

Ze verweet Vantraxis niets en Vohan verweet ze al helemaal niets, maar ze verweet wel iets aan deze hele situatie. Ze had dit nooit zo gewild. Een maand geleden lag ze in de zon op het steigertje voor haar hut. Ze lag daar en ze was gelukkig. Ze had haar huisje, haar territorium en haar geliefde. Dat was weg en het zou niet meer terugkomen.

Ze had de eerdere twee verruild om bij de derde te kunnen blijven, maar de prijs werd steeds hoger. Datgene wat ze het fijnst vond in haar leven was de stabiliteit. Yivenna begreep altijd alles van haar omgeving. Ze begreep de seizoenen, ze begreep de dieren en ze begreep de balans van de natuur waarmee ze leefde. Ze begreep het bestaan.

Over haar relatie met Vohan had ze geen twijfel, maar ze was met hem op het soort reis gegaan, dat steeds dieper in zijn wereld voerde. Een wereld die zo ontzettend niet de hare was. Systematisch viel alle stabiliteit waarvan ze hield weg en het maakte plaats voor een veelvoud aan variabelen. Zij en de anderen baanden zich een weg door situaties die hun bevatting voorbij ging. Ze speelden met stuk voor stuk onbegrijpelijke fenomenen.

De natuurwetten die Yivenna zo trouw diende, werden verstoord en met elke stap naar het noorden kreeg ze minder vertrouwen in de draagkracht van de bodem. Yivenna zocht niet naar raadsels. Ze hield niet van puzzels. Ze hield van dingen snappen, maar waar ze nu mee speelden of wat er met hen speelde, dat snapte ze niet. Ze haatte het. De anderen noemden het magie en zij verafschuwde dat woord. Magie had Vohan bij haar weggenomen. Magie had hen bijna vermoord. Later waren ze weer gered door een magisch iemand en gelijk daarna werden ze er weer door bedreigd.

Een volgende magie lag klaar op haar pad. Was het vreemd dat ze het niet vertrouwde? Magie was een variabele, het deed goed of het deed slecht, maar het was niet te voorspellen en absoluut niet te begrijpen. Spoedig zou de magie zo gaan heersen dat Yivenna’s kunde niets meer waard was. Dan was Vohan het enige dat ze nog had.

Na een half uur aan ludieke taferelen kwam Shutai eindelijk uit het water. Zijn vangst was op te sommen in het woord “niets”. Rond diezelfde tijd kwamen Vantraxis en Yivenna terug van de heuvel en tot Shutai’s frustratie had Yivenna wel succes. Hij kon deze wedstrijd maar beter staken.

Van eten kwam niets, want Vantraxis besloot dat er geen tijd was om een vuur te maken. De vos werd doorgeschoven naar het avondeten. Wie toch honger had, mocht aanspraak doen op een rauwe poot, maar die vond weinig animo. Na een korte duik van Yivenna hees iedereen zich weer in het zadel en zo vervolgde de langzame tocht naar het noordoosten.

Terwijl de middag vorderde, draafden de paarden voort onder een dak van dennen. Heuvels werden geleidelijk lager en af en toe doorkruisten ze weidse, open plekken. De hemel bleef een egaal wit vlak, dat de zon niet doorliet. De bosroute werd in stilte gevolgd. De raven hadden hen de ochtend tevoren al verlaten en het enige dat weerklonk was het doffe gekletter van hoeven en de zwaardere tred van Sykra. De shandrach paste maar net door de woudbegroeiing. Af en toe werd een kleine boom opzij geduwd door zijn brede heupen. Aresta, die veel hoger zat dan de anderen, moest op haar hoede zijn voor laaghangende takken. De paarden voelden zich op vreemde wijze op hun gemak naast de shandrach. Op een andere plaats waren de dieren de voornaamste prooi geweest van het monster. Aresta’s tante had het beest weliswaar afgericht en een shandrach kon zeker een maand zonder voedsel, maar het was vooral het feit dat de shandrach al twee dagen naast de paarden verbleef zonder interesse te tonen, dat de dieren op hun gemak stelde. Ze reden in alle kalmte voor het monster uit, met uitzondering van het ros met de witte bles. Zij droeg Shutai tot dicht naast de sauriër vanwaar hij kon praten met zijn jonge, blonde schone.

Aresta had het zich gemakkelijk gemaakt op de monsterrug. Het shandrach zadel had iets weg van een fauteuil. Ze kon erop zitten met haar benen bij elkaar en daar, terwijl Shutai tegen haar sprak, lag ze eroverheen alsof ze zich over een sofa drapeerde.

‘Ik snap niet dat je niet gegeten hebt,’ sprak Shutai haar aan van naast het voortploegende monster. ‘Je zei toch dat je zo’n honger had?’

Aresta lachte naast hem en ze flirtte met haar prachtige ogen. ‘Ik heb wel honger, maar ik eet liever iets dat door jou gevangen is. Je stelt me echt teleur.’

Shutai proefde de spot en hij ging er speels op in. ‘Mijn spijt is groot dat ik de dame die ik zo bemin, niet met mijn vermogens in gunste kan stemmen.’

Aresta’s ogen rolden bedenkelijk naar boven in haar kassen, terwijl ze het dure taalgebruik in haar eigen dorpse dialect probeerde te vertalen.

‘Ahum, gij vleit mij met uwe woorden, oh heer. Doch gij heeft mij eerder het leven gered en dat zal ook iets in mijn gunst waardig zijn.’

Shutai grijnsde breed. ‘Dat was erg aardig van mij, hè?’ Hij wreef zelfvoldaan over zijn baardje.

Aresta verruilde haar speelse gelaat voor een serieuzere blik. ‘Ja, dat was het zeker.’

Ze verplaatste zich over de rug van haar monster om dichter naar Shutai te hangen. Haar lange haar bungelde in de lucht tussen hen in. ‘Ik hou van je.’

‘Goh, jij ook al?’ Shutai liet zijn merrie gevaarlijk dicht bij de shandrach komen. Zo dicht dat hij hangend in zijn zadel haar kon aanraken…

Vohan keek om naar het zoenende stel achter hem. Hij verwonderde zich dat de twee niet omvielen tijdens het rijden. Het was wat, dat pril geluk. Waren hij en Yivenna ook zo onuitstaanbaar?

Zijn rode vlam reed zo’n tien meter voor hem uit. Ze had zichzelf omgedoopt tot koerszetter en iedereen volgde in haar hoefspoor. Ze was mooi zo op haar paard. Het leek alsof ze voor het dier gemaakt was. Sinds de gevechten droeg ze haar haren los. Ze was weer de Yivenna van zijn dromen.

‘Heb je nog geoefend met wat ik je geleerd heb?’

Wat kon Vantraxis fier rechtop in het zadel zitten zeg. Hij gedroeg zich net zo edel als zijn eenhoornwitte paard.

Vohan knikte vluchtig. ‘Jawel.’

Hij had geoefend, hij kon alleen zonder de supervisie van Vantraxis niet nagaan of het echt gelukt was. ‘Wanneer mag ik mijn magie laten terugkomen?’

Vantraxis moest lachen. ‘Mag? Dat gebeurt gewoon, mijn vrind. Geef het de tijd. Je kunt het versnellen, maar ook forceren en na vanavond heb je het toch niet nodig.’

Vohan keek hem vreemd aan. ‘Doet dat woud van Shîm iets met mijn magie?’

‘Daar kom je nog wel achter.’

Vohan vermoedde dat Vantraxis het zelf ook niet wist. Hij had gesproken met Yivenna. Dat wat Vantraxis wist over Shîm was gebaseerd op volkskennis en geruchten vanuit Veranya. Niet echt de basis om je leven op te verwedden. Vantraxis wilde het niet toegeven, maar Shîm was een gok. Een pure, ordinaire gok.

‘Hoe zit het eigenlijk met jouw magie? Jij hebt ook een hoop gegeven in de laatste nachten.’

Vantraxis grimaste. ‘Je ziet het, hè? Ja, ik ben vermoeid. Ik had niet mijn dag gisteren, ik heb lichte botten. Het gevecht heeft me twee ribben gekost en het geneest maar moeizaam, dat kan ik je vertellen. Alles wat ik nog aan magie heb, gebruik ik om mijn botten te zetten en me te behoeden voor de pijn. Het kan me straks een feestje worden daar binnen het domein van Shîm.’

Vohan fronste. Dat was heel veel openheid. Het deed vermoeden dat Vantraxis iets anders verborgen hield, maar als hij dat deed dan had ernaar vragen geen zin. Vantraxis was een inmiddels duidelijk omschreven persoonlijkheid. Als hij iets wilde delen, dan deelde hij het. Als hij het wilde verbergen, dan bleef het onbesproken. Vohan vond het best. Er waren dingen die iedereen voor zich hield. Vohan had ook niemand verteld hoe blij hij was dat Vantraxis zich met de demon gemeten had in plaats van hijzelf.

Het zat Yivenna dwars dat in hetgeen dat ze nu naderden, zij - op Aresta na misschien - de minste voorkennis had van wat er ging gebeuren. Ze besloot zich op elke bron te beroepen om dat gemis te compenseren en die gedachte voerde haar naar een voor haar vergezochte optie.

‘Nikara!’

Het kwam eruit als een bevel in plaats van een vraag en de emotionele lading erachter schemerde direct door. Er kwam beweging in de manen van de merrie en twee verwonderde elfenoogjes staarden haar aan.

‘W-wattes?’

Yivenna probeerde een vriendelijker spreektoon te vinden. ‘Lieve Nikara…’ Zoiets deed het altijd wel bij het elfje. ‘Er zijn wat kleine dingen die jij weet, schat, ik wil dat je me erover vertelt.’

Nikara schrok en ze kreeg spontaan rimpeltjes. ‘Ik weeh nie zoveel,’ sputterde ze.

‘Misschien weet je meer dan je denkt dat je weet.’

Het elfje raakte langzaam in paniek. Het deed pijn in haar elfenhersentjes.

‘Jij komt uit een woud dat als geheel het domein is van een Nimfana, nietwaar?’

Het elfje knikte gespannen.

‘Denk je dat jij mij kunt uitleggen wat een Nimfana precies met haar land doet?’

Au. Dat was vragen om problemen.

‘Isralda is de maankoningin en ze is de voogdesse van haar wouden.’

‘Wat houdt dat precies in? Wat doet ze? Hoe doet ze het?’

Nikara kroop uit het merriehaar en ze begon te fladderen.

‘Ze, eh…’ Er viel ineens zoveel te zeggen. ‘Om te beginnen is ze het woud.’

Yivenna fronste. ‘Ze ís het woud?’

‘Ze is er een deel van, ze is een bindinkje aangegaan met het woud voor zover als dah in haar bereik ligt. Ze deelt in het leven van alle planten en zo, die zijn als haar armen en benen. Ze is dus het woud.’ Waarom deed Yivenna nou zo moeilijk? Zo was het gewoon.

‘Maar hoe doet ze dat? Hoe wordt ze een deel van het woud?’

‘Oh, dah is makkielijk. Ooit was Isralda de nevels en later werd ze het water. Alle planten hebben haar ingeademd en opgedronken en nu zit ze in ze allemaal.’

Yivenna kreeg een inzinking. Dit ging nergens heen.

‘Goed. Dus een deel van Isralda leeft in haar woud, wat kan ze daarmee?’

‘Ze kan het laten groeien, het sturen, het beschermen, het voeden en ze kan het mooier maken en ze kan…’

‘Ho.’ Yivenna kreeg het vermoeden dat deze conversatie vermoeiend ging worden. ‘Waarom doet ze dat? Waarom wordt ze één met haar woud en manipuleert ze haar omgeving?’

‘Manipu... huh?’

‘Waarom laat ze planten doen wat zij wil?’

‘Ze deelt in hun leven, ze deelt in de natuur om van ze te leren en ze te beschermen, zodah het domein kan voortbestaan. Ze leidt het domein. Ze beschermt en behoedt het, zodah iedereen erbinnen veilig is en een fijn en gelukkig leven kan leiden. Dah kan ze alleen goed doen door één te worden met het woud. Alleen dan kan ze het controleren. Als het moet kan ze zelfs een haag samentrekken, zodah dieren van buiten nie naar binnen kunnen komen.’

Nu kwamen ze ergens. Yivenna wilde bijna vragen waarom Isralda zich inzette om iedereen een veilig en gelukkig leven te gunnen, maar ze realiseerde zich dat die vraag beledigend was. Isralda deed het uit de goedheid van haar hart. Iets waar ze weinig van begreep, maar Yivenna had Isralda gezien en Isralda deed goed.

‘Dus ze maakt een soort bos waarin ze alles controleert en beschermt?’

Nikara knikte. ‘En ze doet dah met haar magie. Ooit, toen de Nimfanen de wereld in trokken, namen ze magie mee vanuit het eerste land. Die lieten ze los op tal van plaatsen in de wereld om die net zo mooi te maken als het eerste land.’

‘Als Vyrendia?’

Nikara knikte. ‘Sommige wezens kunnen nie overleven buiten de magische aura’s van het eerste land. Alleen binnen de domeinen van de Nimfanen. Elfjes bijvoorbeeld, die zijn nie gemaakt voor de donkere wereld, dan worden het sprites of ze gaan dood. Elfjes leven waar Nimfanen leven. We hebben ze nodig, net als andere beestjens.’ Nikara werd ineens serieus. ‘Deze wereld kan nie bestaan zonder enclaves van magie. Nimfanen hebben ze meegebracht. Ze leven voor zichzelf, maar hun magie kruipt voort buiten de domeinen. Het kruipt in de lucht en in de planten en in het hart van elk levend wezen. Het is heel belangrijk.’

Het was de eerste keer dat Nikara wijsheid verkondigde. Yivenna moest er even aan wennen.

‘Magie is als water en een wereld kan nie overleven zonder water. Het is overal. In de lucht, in de beestjens en in de planten, maar net als water is het op sommige plaatsen meer. De domeinen van Nimfanen zijn een soort meren, verzamelingen van vrije magie waarvandaan het weer verdampt en uitstraalt in de wereld. Ze moeten bestaan om de wereld te doen bestaan. Snap je dah?’

Het elfje keek haar verwachtingsvol aan en voor het eerst voelde Yivenna zich dom. Dat kleine gevleugelde meisje bevatte dingen die heel ver van haar af stonden, maar daardoor niet minder waar waren. Had Yivenna dan nog zoveel te leren? Ze vreesde het antwoord op haar werkelijke vraag.

‘Nikara, wat gebeurt er als een Nimfana ophoudt haar domein te beschermen? Wat gebeurt er als een Nimfana verdwijnt?’

Het elfje schrok van de vraag, ze zocht naar een antwoord, maar ze vond vooral twijfel.

‘Dah wee ik nie… Ik weet nie eens of een Nimfana wel kan verdwijnen.’

Ze vermeed het woord dood zoals gewoonlijk, maar het was duidelijk dat het hele concept haar beangstigde. ‘Je praat van Shîm, hè?’

Yivenna knikte. ‘Het voelt niet goed, kleine meid,’ mompelde Yivenna. ‘Ik heb een heel slecht voorgevoel.’

‘Ben jij een telepaat?’

‘Een telewat?’

‘Laat maar, dah heb ik van Shutai geleerd. Dan voel je dingen en zo.’

‘Ik denk niet dat ik een telepaat ben. Ik wil geen telepaat zijn.’

‘Hoezo nie?’

‘Ik voel alleen maar slechte dingen.’

Uiteindelijk bracht hun route hen uit het beschuttende naaldwoud. De massa’s dennenbomen maakten plaats voor meer open terrein en lager gelegen land. Het gelige gras van de zanderige heuvels werd verdrongen door een frisgroene variant en grote loofbomen klommen in kleine groepjes naar boven. Het was een ommekeer in het landschap, maar toen het eenmaal was gebeurd, waren de bergtoppen alleen nog een vage herinnering aan een verre horizon. Doordat de zon schuilging achter witte wolken, wist niemand waar ze gingen. Yivenna reed naar waar ze dacht dat het noordoosten lag, maar heel zeker was ze niet. Pas toen ze plotseling op een kleine rivier stuitte, werd het duidelijk dat ze goed zat. Die rivier dook op vanuit het niets. Yivenna loodste hen om een groep bomen en toen waren ze er.

‘Dit is de Tizia,’ besloot Vantraxis. Hij herkende haar als een rivier die naar zijn zeggen door het woud van Shîm stroomde. Hij had haar verder stroomafwaarts moeten overbruggen om naar de raventoren te komen. Zo werd de route dus weerlegd tot het volgen van de Tizia. De paarden draafden langs de frisgroene oevers en de dieren en de grote Sykra werden weerspiegeld in stil stromend water.

Dat was misschien het vreemdste kenmerk van de Tizia: ze was stil, spiegelglad en toch stromend. Soms leek ze nog wel het meeste op een plaat van glas die langs hen schoof. De bodem was onzichtbaar en alleen de witte hemel werd weerkaatst. Het was een vreemd watertje, maar weinigen schonken het aandacht. De meeste ogen tuurden naar voren in afwachting van hun laatste obstakel: het gevreesde woud van Shîm.

Dat woud liet op zich wachten. Zo lang zelfs dat Vantraxis, die juist de pas erin had gehouden, ineens aankondigde te gaan pauzeren. Hij gaf zelfs toestemming voor het maken van een vuur. Dat was ergens rond het einde van de middag, maar het was nog volop licht. Iedereen was moe en niemand trok zijn besluit in twijfel.

Het stuk land waar ze waren, werd geleidelijk opgetild. Het riviertje sneed door een lage heuvelrug en dat resulteerde in een klein dal tussen twee vrij steile oeverwallen. De Tizia zelf was breed gaan vloeien en veranderd van een spiegellint tot naar een spiegelplaat. Bij de met gras bedekte oevers groeiden kleine struiken met grijze en zwarte besjes en op veel plaatsen torenden machtige treurwilgen omhoog. Verder van de oever stonden massieve eiken en het was onder die grote bladvolle bomen dat ze de paarden lieten rusten en kamp maakten voor het diner.

Vohan en Shutai sprokkelden hout en Vantraxis bestudeerde samen met Nikara de besjes. Ze concludeerden dat ze er beter aan deden die niet te proeven. Ze leken dan wel op blauwe bosbessen, maar ondanks dat de struik en de vrucht hetzelfde waren, was de kleur te vreemd. Het was niet te vertrouwen. Na een klein uur trok de geur van geroosterde vos in de lucht en het beloofde een heerlijk maal te worden. Vohan had vanuit de toren tal van kruiden meegenomen en hij mengde ze in bloed voor een voortreffelijke saus. Geuren kropen tot ver in de omgeving, maar er waren weinigen om ze te ruiken. Terwijl Vohan voor kok speelde en Yivenna van de aanblik genoot, knepen Shutai en Aresta er stiekem tussenuit.

Het was een majestueus gezicht. Geluidloos gleden ze over de spiegel van het water. Een zwarte zwaan met een witte bril, naast een witte zwaan met een zwarte bril. Het was een duidelijk stel. Ze gleden door het water en dat maakte hen eigenlijk vier. Twee zwanen en twee reflecties. Een en al gratie, een en al schoonheid.

Aresta ging zitten op de uit aarde en gras bestaande oever. Even vroeg ze zich af of het eigenlijk wel kon met haar mooie jurk, maar toen zag ze in hoe haar jurk inmiddels verre van mooi was. Haar paarse overrok vertoonde rafelige scheuren en zat onder de modderige vlekken. Dat had vast te maken met de tunnelexpeditie. Aresta streek neer en ging tegen Shutai zitten, hun benen warm tegen elkaar.

Dit was gezellig, samen onder een boom, kijkend naar de zwanen. Zoals gewoonlijk begon Aresta te dagdromen. Ze zag zichzelf als één van de zwanen, zacht drijvend op het water met Shutai uiteraard naast haar. Zou ze het hem vertellen? Misschien droomde hij ook zulke rariteiten, maar misschien ook niet. Misschien zou hij erom lachen… Nee, Shutai niet. Zijn arm lag over haar schouder en samen leunden ze tegen de wilg. Ze liet voorzichtig haar hoofd zakken. Niets te snel. Ze hadden nog een eeuwigheid.

‘Nu moet je het me toch nog eens vertellen,’ fluisterde ze. ‘Waarom zijn we op deze reis? Waarom wil jij naar Vyrendia?’

Ze durfde, dat bleek. ‘Waarom ik naar Vyrendia wil? Ooit zou mijn antwoord zijn geweest: omdat het mijn lot is. Ik weet niet wat jij in de afgelopen dagen hebt opgevangen, maar het staat waarschijnlijk in de sterren geschreven dat wij naar Vyrendia trekken. Het is een aan ons opgelegde missie als je in dat soort dingen gelooft. Een roeping.’

Op dat punt stemde Aresta maar even neutraal. Niet bewezen, was ook niet onbewezen. Vreemd genoeg zei Shutai het op een manier alsof hij het zelf niet echt geloofde.

‘Er zijn echter Nara die me andere dingen hebben geleerd,’ zo verklaarde hij zijn cynisme. ‘Vohan, maar vooral ook Yivenna maakte me duidelijk dat er meer bij komt kijken dan slechts voldoen aan een profetie. Je moet dit niet doen omdat een godheid of anderen het van je verwachten. Je moet het zelf willen. Ik heb dat twee keer verkeerd gedaan. Ik begon mijn reis naar Vyrendia als een dienst voor anderen. Om inhoud te geven aan een kwaad dat ik niet plaatsen kon. Om een nut te vinden voor leed dat ik heb zien gebeuren en om een opvulling te geven aan een leegte die ik voelde.’

‘Je bedoelt je familie?’

Shutai knikte zachtjes. ‘I-ik,’ stamelde hij, ‘toen ik hen verloor… Vader, mama, Jirini. Ik wilde ze wreken, maar kon het niet. Ik wilde hun dood een betekenis geven en dat kon maar op één manier. Later zag ik in dat dat geen goede reden was. Het mag dan de wens van mijn grootvader geweest zijn, het was nooit mijn wens. Wat er ook daar op die kaart geschreven was, ik heb me nooit een uitverkorene gevoeld. Zelfs niet toen ik in Skelsios stond in de tempel van mijn magische kaart. Veel viel daar op zijn plaats, maar er kwamen bijna net zoveel raadsels voor in de plaats. Yivenna sloeg mij daarmee om mijn oren. Zij verweet mij en Vohan te zoeken naar een plaats binnen een profetie zonder zelf een reden te hebben om te gaan. Als jij me vraagt wat mij nu nog motiveert? Dan moet ik bekennen dat het vooral nieuwsgierigheid is. Ik wil weten wat er achter al deze chaos schuilgaat en ik kan niet meer rusten zonder het antwoord. Jouw komst maakt het moeilijker dan ooit, maar ik wil dit doorzetten. Je hebt de vertelling van Vantraxis toch ook gehoord? Alles duidt erop dat dit een reis van historische betekenis is. Als ontdekkingsreiziger en als liefhebber van de oudheid ben ik het aan mezelf verplicht dit te doen. Op die manier doe ik dit dus echt voor mijzelf, maar nu ben jij hier en ik voel hoe ik langzaam verscheurd word tussen twee werelden. Ik heb me zolang voorgehouden dat mijn nieuwe leven daar lag: in Vyrendia. Nu weet ik meer dan ooit dat het hier ligt, bij jou, maar ik voel ook nog steeds die Vyrendia-drang, zeker na alles dat we al gegeven hebben.’ Hij keek haar enigszins schuldig aan. ‘Ik kan niet kiezen.’

‘Dan kies je toch beiden? Ik vergezel je gewoon naar Vyrendia. Dat lijkt me nog leuk ook.’

Shutai keek argwanend naar haar op. ‘Je weet niet waarover je spreekt. Ik neem je niet mee naar Vyrendia. Dat is veel te gevaarlijk. Ik zou er niet tegen kunnen als je daar sterft.’

‘Goed,’ sprak Aresta onverstoord verder. ‘Dan wacht ik op je in Veranya. Dan kom je maar naar mij terug.’

‘Zou je dat echt doen?’

Aresta zuchtte, maar haar ogen spraken liefde. ‘Met pijn in mijn hart, maar ik zal het doen.’

Shutai hield steeds meer van dit meisje. Hij kuste haar voorhoofd.

‘Het mag ook wel verder hoor,’ lonkte Aresta hem toe. ‘Het is een mooie gelegenheid. Ik bood zojuist aan om dagenlang in doodsangst voor je te zitten.’

Hij sloot aan op haar lippen. Ze was een engel die hij niet verdiend had.

‘Ik hou van je,’ fluisterde hij.

‘Goh, jij ook al?’

Met een angstige kreet rukte Aresta zich los. ‘Kijk! Kijk!’

Shutai keek, maar zag niets.

‘De zwanen!’

Wat was er met de zwanen? Ze zwommen net zo vreedzaam als eerder.

Aresta daarentegen keek alsof ze de duivel zag. ‘Hun reflecties!’ stootte ze uit.

Shutai kon zich wel voor zijn hoofd stoten dat hij het net als zij nu pas zag. De reflecties waren verwisseld! Het spiegelbeeld van de zwarte zwaan was wit, net als de witte zwaan een zwarte reflectie onder zich sleepte. Het was een kant-en-klaar spookbeeld.

‘Hoe kan dat?’ murmelde Aresta.

Shutai kon niet antwoorden. Hij wreef in zijn ogen en hij staarde gapend vooruit. ‘Ik weet het niet, maar dit is niet in de haak.’

De zwanen leken zich aan niets te storen. Voor de twee statige watervogels was er niets mis in de wereld.

‘Dit zit me niet lekker, ik geloof dat we beter kunnen gaan,’ sputterde Aresta.

Shutai knikte. Hij gaf de richting aan langs de waterkant. Hij kon zijn ogen niet van de vogels afhouden, maar ze dreven van hen af. Pas toen ze iets verder langs de oever waren, vond Aresta haar woorden weer.

‘Zoiets heb ik nog nooit gezien…’

‘Ik denk dat er weinig zijn die dit ooit gezien hebben.’

Aresta knikte. Dit was zo’n vreemd water, ze konden maar beter van de oever weggaan.

‘Pas op.’ Shutai hield haar tegen, voor hun voeten sprong iets kleins opzij. Het was een piepklein kikkertje.

‘Ohw, kijk toch eens,’ slaakte Aresta. Ze was verguld dat Shutai zo genadig was om zelfs de kleine diertjes te behoeden. Hij had zo’n warm hart. Ze bukte neer met haar rok in een hand en ze pakte een kikkertje van de grond. Het was een echt minikikkertje, nog geen drie centimeter groot.

‘Die zaten altijd in de sloot achter ons huis,’ mompelde ze. ‘Ik vind ze zo schattig.’

Shutai grinnikte. ‘Je had bij ons in het moeras moeten zijn. Ik heb nog nooit zoveel kikkers gezien als daar.’

‘Ik had overal wel met jou willen zijn,’ zei Aresta flirterig. Ze greep elke gelegenheid aan.

Ineens sprong een identiek bruin-groen kikkertje vanuit het water op de oever. Even later volgde er nog één en nog één. Het werden er steeds meer. Terwijl Shutai en Aresta vol verbazing toekeken, stapelden de mini kikkertjes zich om hen heen op. Tientallen op tientallen krioelden de beestjes uit het water.

‘Zo, jij hebt een grote familie,’ zei Aresta vriendelijk tegen het rakkertje op haar handpalm…

Aresta’s gil schalde ver onder de late middaghemel. De kreet deed het gezelschap bij het vuur verstijven. Niet weer! In een flits werd naar wapens gegrepen en drie krijgers snelden naar de oeverwal.

Het kreng had haar gebeten en niet zo zachtjes ook! Het bloedde. Aresta wist niet eens dat kikkertjes konden bijten, maar de andere kikkertjes blijkbaar wel. De beestjes sprongen op haar rokken en ze begonnen tegen haar op te klimmen. Ze sloeg ze beheerst van zich af, maar het werden er steeds meer. Ze keek angstig om naar Shutai en hij keek haar verschrikt aan. De kikkertjes probeerde hem in zijn benen te bijten en hij deed net als zij zijn best om dat te voorkomen. Wat hem vooral zenuwachtig maakte, was dat ze omsingeld waren. Honderden kleine kikkertjes stapelden zich om hen heen op en allemaal keken ze op dezelfde gretige manier.

‘Weg hier!’ galmde Shutai. Hij schopte een aantal kikkertjes omhoog en probeerde uit de cirkel te springen. Hij landde echter bovenop andere kikkerlijfjes en gleed uit. Zodra Shutai op zijn rug viel, wierpen de kikkertjes zich als bezetenen op hem.

Ondanks de absolute schrik die Aresta voelde, kon ze nog helder denken. Een wilg was in haar bereik. Ze brak een tak af en ze gebruikte hem om de vervelende amfibietjes van Shutai af te slaan.

‘Scheer je weg!’

Terwijl de niet meer zo schattige beestjes in het rond vlogen, wist Shutai zich weer op de been te krijgen. Dat was het moment waarop Aresta zich realiseerde dat de rotbeestjes bij haar in haar rok waren gekropen. Als door een wesp gestoken sprong ze op en ze worstelde zich weg uit de krioelende kring. Shutai reikte haar de hand en samen probeerden ze weg te komen.

De kikkertjes gaven het niet op. Springend over elkaar deden ze een poging tot een inhaalslag. Shutai en Aresta renden echter sneller langs de oever, al bracht het hen weinig resultaat. Verder voor hen uit kroop eenzelfde kluwen van minikikkers uit het water. Shutai zag nog maar één uitweg: de aarden wal. Hij wierp zich tegen de oevermuur en klauterde omhoog. Aresta probeerde hetzelfde, maar met minder succes. Voor de zoveelste keer zat haar rok haar in de weg. Overal om haar heen kwamen de rotkikkertjes weer.

‘Geef me die tak!’ riep Shutai van boven.

Ze deed het direct.

‘Houd je goed vast!’ Shutai trok de tak naar boven en Aresta ploeterde tegen de wand op. Boven werd ze door meerdere handen omhoog getrokken.

‘Dit is… verontrustend,’ sprak Vantraxis. Hij keek toe hoe de dromme minikikkers zonder een rimpeling teruggleed in het water. Aresta en Shutai stonden hijgend naast hem.

‘Kijk ook maar eens goed naar die zwanen.’

Aresta liet haar hoofd onder de kin van Shutai zakken en ze rustte tegen zijn borst.

‘Ik zie Shîm helemaal niet meer zitten,’ mompelde ze.

Shutai beaamde dit.

Het was even bijkomen voor het geschrokken tweetal, maar het pittig geurende vlees deed wonderen. Het riviertje hoefden ze voorlopig niet meer te zien. Na de maaltijd ruimde Yivenna systematisch elk spoor van hun verblijf op. Als iemand sporen kon uitwissen, dan was dat wel iemand die getraind was om ze te volgen. Tijdens die opruimwerkzaamheden trof Yivenna Nikara schuilend onder het gras. Het elfje dat zoveel had gekletst tijdens het voorbereiden van het eten, had sinds het rivieravontuur van Shutai en Aresta niets meer gezegd. Het vreemde gebeuren had het elfje beangstigd, maar ze wilde er niet over praten. Uiteindelijk volgde het moment dat iedereen weer te paard of te shandrach zat en de route werd vervolgd, ditmaal op grotere afstand van de rivier.

De oeverwal, en daarmee het verdere landschap, kropen steeds verder omhoog. Het was alsof de horizon over haar gehele breedte een helling werd, terwijl de Tizia koppig vlak bleef. De kluwen loofbos groeiden steeds dichter en de lucht werd donkerder. Het was het donker voor een dreigende nacht en iedereen voelde zich onbehagelijk. Het was een gevoel dat ze kenden van voor een naderend onweer, maar allemaal wisten ze dat het daar niets mee van doen had. Dit was een warme wind die voortdurend langs je gezicht waaide en alles uit je zoog. Het bracht loomheid en slaapverlangen, maar ze sjokten ijverig door.

Wakker werd iedereen wel, toen de Tizia zich ineens optilde middels een loodrechte waterval. Waar de rivier eerder nog in haar uitgesneden geul stroomde, kwam ze plotseling weer op gelijke hoogte met de grassige bodem. Het was zo’n raar verschijnsel: de waterval maakte bijna geen kolk, bijna geen geluid. Ze was zo glad als de waterspiegel en het leek meer alsof de rivier loodrecht naar beneden stroomde zonder het verschil in dimensie te erkennen.

Niemand vroeg hoe dat kon, of hoe het kwam. Ze waren allen te bang voor het antwoord.

Op dezelfde plaats waar de waterval begon te vallen, hield de helling op. Voor hen lag een egaal grasveld met hier en daar wat heide en daarachter stond een onafgebroken rij van statige, zwartgroene bomen. Donker ging schuil tussen die stammen. Het was een muur van bos die zich uitstrekte zover als ze konden zien. Alleen de Tizia waagde zich in de duisternis onder de bladeren.

Het moest het woud van Shîm zijn.

Zelfs Vantraxis voelde er niets meer voor. Hij had er liever voor geslapen, maar het nachtelijke oog van de Schaduwdemon vereiste dat ze hun beschutting in die voor hen liggende donkerte zochten. Zijn witte ros was de eerste die de oversteek waagde door het veld van heide. Terwijl zijn hoeven neersloegen, kropen er nevels uit het woud om hem te verwelkomen. Vohan bracht zijn paard tot naast dat van Vantraxis en achter hen volgde, huiverend, de rest.

Steeds hoger torenden de bomen boven hen uit. Massieve stammen met kronen vol donkere bladeren vormden een poort naar een donkergroene schaduw. Eenmaal op de helft van het veld, voelde Vohan het. Het woud zoog iets uit hem. Vantraxis knikte hem toe, hij herkende het. Ze stapten in de magische beschermcirkel van het woud. Vohan voelde zich letterlijk leegvloeien. Hun magie verdween.

Toen waren ze er. Het gras en de heide stopten, precies waar de eerste bomen hun schaduwen wierpen. Daar lag alleen kale, aarden grond.

Met een doffe dreun zette de hengst van Vantraxis zijn eerste hoef op die bodem.

Een rilling trok door de lucht en met een zucht schoof Vantraxis het donker in. Vohan volgde. Yivenna deed nog een schietgebedje en verviel toen in het donkergroen duister. De laatsten waren Shutai en Aresta. Zij wisselden nog een blik en keken terug naar het licht van de wegstervende dag, toen lieten ze zich verzwelgen door het woud. Zonder dat ze het zagen, schoven de bomen achter hen naar elkaar. De paar spleten die de muur van Shîms woud had gekend, werden daar voorgoed gesloten…

2 Het woud van Shîm

Het was niet te zeggen of het dag of nacht was. Het enige zekere was, dat ze lang hadden geslapen. Vantraxis ontwaakte op de plaats waar hij was gaan liggen en toch was er veel veranderd.

Toen ze de nacht tevoren waren neergestreken, was hier een open plek geweest. Een stamvrij vlak in ijl licht dat door het hoge gebladerte had geschenen. Zacht mos had hen er welkom geheten in het midden van een doolhof, maar die schaduwachtige gangen tussen de bomen, waren verdwenen. Alles om de open plek was als een haag dichtgegroeid. Bomen stonden nauw tegen elkaar en de natuur had om hen heen een soort gevangenis gevlochten.

Vantraxis staarde naar boven. Het bladerdak begon pas zo’n acht meter hoog. Het was dicht en donker. Zelfs de schemerwouden van zijn thuisland groeiden niet zo vol dat ze al het zonlicht weghielden, maar hier zou daglicht de bodem nooit raken. Toch was het niet geheel donker. Maanlichtachtige stralen vielen van ergens daarboven neer en ze weerkaatsten tussen nevels. Ze brachten een mystieke sfeer.

Vantraxis stond op en rekte zijn ledematen. De anderen sliepen nog. Het blauwe schijnsel lag betoverend over hun rustende lichamen en zelfs de paarden en de shandrach dommelden op hun poten. Langzaam liep Vantraxis naar de haag die hen omringde. Al dit groen was nieuw. Hij trok aan een struik en wreef vertwijfeld langs zijn kin. Dit woud had geen vastigheid, het was tijdens hun slaap gegroeid en veranderd. Hij kon niet meer zeggen uit welke richting hij gekomen was, laat staan waarheen te gaan. Er was weinig licht en Vohans parel was onbruikbaar. Hij durfde te stellen dat ze verdwaald waren. Met een diepe zucht leunde hij tegen een woudreus en met schuldvolle ogen keek hij naar de slapende Nara. Hij was een grove fout begaan. Zij die daar lagen wisten het nog niet, maar dit woud had hen gevangen.

Yivenna zag paddenstoeltjes. Gisteren - of wanneer het ook was dat ze ging slapen - hadden die er nog niet gestaan. Nu glommen ze zacht roze en geel onder blauw licht. Ze zagen er grappig uit, zo van dichtbij. Ineens zag ze twee slanke meisjesbenen voor haar ogen tussen de paddenstoeltjes stappen. Het waren de beentjes van Nikara.

‘Wah zijn ze lief, hè? Wij hadden ze thuis ook!’

Het elfje had een zachtgele paddenstoel omgedoopt tot hoed, een andere droeg ze over haar schouder als een parasol. Haar elfenoortjes glommen. ‘Het lijkt hier heel erg op thuis.’

Yivenna richtte zich op en ze keek om zich heen. Niet haar thuis…

De paddenstoeltjes groeiden alleen bij haar, de rest van de open plek was kaal. Anderen waren ook wakker. Alleen Aresta sliep nog. De drie mannen stonden verder weg, ze waren verwikkeld in een opgewonden conversatie en ze bestudeerden een plots verschenen haag van bomen, struiken en klimplanten. Yivenna liep voorzichtig naar hen toe. Ze probeerde hun woorden op te vangen.

‘Dit is het minste van onze problemen,’ hoorde ze Vantraxis mompelen. ‘We kappen ons wel een weg naar buiten, maar waar we dan naartoe gaan, zit me meer dwars.’

Vohan trok een grimmig gezicht. ‘We hebben er geen idee van welke kant we uit moeten, huh?’

Vantraxis zuchtte. ‘Dit woud leeft haar eigen wil, daar was ik niet op voorbereid. We zitten er al diep in en het is te laat om terug te gaan. Ik weet de uitweg niet.’

‘De Tizia,’ onderbrak Shutai. ‘Je zei dat de Tizia door het woud van Shîm stroomt. Als we de rivier vinden dan kunnen we haar door het woud volgen.’

Vohan lachte. ‘Volg het water? Alweer?’

‘Het is de universele oplossing voor ieder probleem,’ grinnikte Shutai.

Het gelaat van Vantraxis klaarde op.

‘We zijn het woud niet ver van de rivier binnengekomen,’ opperde Vohan.

Ze zouden een pad terug naar het riviertje zoeken. Maar eerst moesten ze aan deze omringende haag ontsnappen.

Terwijl Aresta ontwaakte, bond Yivenna de paarden aan elkaar tot een karavaan, met Sykra aan het einde. Niemand vertrouwde het nevelige woud en ze konden er maar beter niet hun dieren in verliezen. Al gauw sloegen de zwaarden en de vechtstaf van Vantraxis door de blauwgroene haag. Takken knakten en bladeren vlogen rond, maar er wachtte de mannen een onaangename verrassing. Achter de eerste haag van begroeiing ging een volgende schuil en daarachter nog één.

Wenkbrauwen gingen omhoog, maar het was nog niet genoeg om ze te ontmoedigen. Pas na een kwartier van kappen en hakken kwam het besef dat ze zichzelf een tunnel hieuwen. Ze waren al enkele tientallen meters weg van de open plek, maar nog steeds met hun pad versperd door hangende planten en wortelachtige strengen.

Het vreemdste was dat toen ze die eerste nacht aankwamen in het woud, er alleen kale grond had gelegen met daarop statige, hoge bomen. Nu omringde hen een jungle waar ze zich stap voor stap doorheen moesten hakken. Het was verontrustend en bijzonder, maar het was vooral een ontzettend vermoeiende klus. Spieren bolden en op den duur trilden hun handen. Toch zat er weinig anders op.

Yivenna en Aresta losten op den duur hun mannelijke collega’s af. Aresta kreeg het zwaard van Shivane in haar handen gedrukt. Ze durfde het niemand te vertellen, maar het was de eerste keer in haar leven dat ze een echt zwaard vasthield. Het was een hele ervaring en de haag van groen was zalig om je op uit te leven.

De dame hakte met het grootste plezier van de wereld. Ze doorkliefde jonge bomen en brak vol fanatisme door twijgen en snoeren van klimop. Ze sloeg door en door, totdat ze pijn kreeg in haar armspieren, maar zelfs toen had ze door willen gaan.

Shutai nam het weer over, maar hij beloofde haar dat haar kans opnieuw zou komen.

De neerdalende zwaarden werkten, zonder dat ze het op dat moment beseften, aan een honderden meters lange tunnel. Ze zwoegden uren aaneen zonder een duidelijk zichtbaar resultaat.

Op wat ergens anders het midden van de dag had geweest, lagen de vijf uiteindelijk te puffen. Ze leunden tegen de donkere, groene muren. Het was zo zwaar. Dit was geen woud meer; het was een blauwgroene hel.

Achter hen reikte de inmiddels door hen uitgehakte tunnel tot naar een vage, duistere horizon. Er verscheen nergens een spoor van de Tizia en al het weggehakte groen maakte alleen maar plaats voor nieuw groen. Het was na een periode van rust dat Aresta probeerde om Sykra het pad te laten maken. De shandrach was zwaar genoeg om de takken en bomen die de weg versperden te breken, maar de sauriër raakte al snel verstrikt in de vele snoerplanten. De koorden trokken wurgend samen om de dikke nek van het monster. Aresta kon het niet lang aanzien en de strijd tussen staal en vegetatie nam al snel de plaats van het monster weer over.

Na een nieuw uur van hak- en snijwerk kwam Yivenna tot de afschrikwekkende conclusie dat ze haar enig overgebleven mes was verloren op hun oorspronkelijke rustplaats. In het gezelschap van de toch door Aresta afgeloste Shutai, zocht ze haar weg terug door de tunnel. Daar wachtte hen een vreemde verrassing. Ze werden in de tunnel achtervolgd door een complete vloedgolf van de grappige paddenstoeltjes. De gele, blauwe en roze dakjes waren overal waar ze eerder waren uit de grond geschoten. De bodem van de smalle gang was een regelrechte zee van paddenstoeltjes. Het maakte het moeilijk voor Yivenna om haar mes terug te vinden. Samen met Shutai concludeerde ze dat dit de vreemdste wereld was waar ze tot dan toe in waren terechtgekomen.

De uren die volgden, verliepen als de uren die hen waren voorgegaan. In een verbeten stilte zwoegden ze door op hun eeuwige pad. De eens zo blinkende zwaarden lagen begraven onder het gestolde sap van de planten, dat ook een groen spoor naliet door de gang. Toch bleven ze, zonder enige andere optie, doorgaan. Wanhopig wachtend op een einde aan de tunnel, maar zich ten volste realiserend dat dat misschien nooit zou komen.

Met hun verslagenheid groeide ook de honger, maar de tunnel leek leeg van water en voedsel. Behalve restanten rauw vlees was er weinig voor handen en het afval van hun uitgehakte pad was te vol van vocht om er een fatsoenlijk vuur mee te maken. Aan het einde van wat een dag moest zijn geweest, viel het gezelschap in slaap in hun zelfgemaakte tunnel. Met knorrende magen kropen ze tegen elkaar en tegen hun rijdieren, wachtend op een beter moment om te ontwaken.

Ze werden wakker in een zee van paddenstoeltjes. Duizenden van de vrolijke hoedjes groeiden om hen heen. Het was de enige aanblik die licht bracht in de duistere, groene tunnel. Nikara had eerder gezegd dat deze paddenstoeltjes niet giftig waren. Niemand durfde het elfje te geloven, maar met een hongerige pijn in haar buik, besloot Yivenna plotsklaps het risico te nemen en ze propte een van de blije, gele dakjes in haar mond. Ze was vol van verbazing over de heerlijk zoete smaak. Toen bleek dat ze na een uur nog leefde, besloot ze de anderen in te lichten. Haar vondst werd, behoudens een bekeurende blik van Vohan, door iedereen toegejuicht en de vrolijke paddenstoeltjes waren nooit meer veilig.

Een nieuwe tijd van kappen brak ook weer aan. Aresta stond nog steeds vooraan en ze vertoonde elegantie met haar zwaard. Shutai was blij dat iemand nog iets positiefs had ontdekt in deze donkergroene chaos, behalve dan het feit dat ze zo’n twee nachten verder waren en dat ze nog niet waren gevonden door de Schaduwdemon. Ze waren trouwens ook niet op een andere manier om het leven gekomen, dus al met al ging het zo slecht nog niet.

Zo positief was hij niet meer toen hij uren later nog steeds gebladerte voor zijn ogen zag splijten en keer op keer zijn zeurende spieren omhoog moest hijsen. Zelfs als hij werd afgelost en zijn ogen sloot, zag hij niets anders dan rondvliegende takken. Hij wenste bijna dat hij op een open vlakte stond en weg moest rennen voor de gevleugelde dood.

Vohan had soortgelijke gedachten. Terwijl hij loom voor zich uit staarde, kwam Yivenna’s hand te rusten op zijn nat bezwete schouder. ‘Zal ik het van je overnemen?’

Vohan schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik wacht nog even op iemand.’

De begroeiing naast hem ritselde. Nikara kwam met een teleurgestelde blik tevoorschijn. Ze schudde haar elfenhoofdje. ‘Niets,’ sprak ze zacht. ‘Ik ben ver geweest, maar ik kan hier bijna nie vliegen. Overal planten. Waar ik ook kom, waar ik ook kijk.’

Vohan keek teleurgesteld naar Yivenna en hij overhandigde het zware zwaard. ‘Leef je uit.’

Aresta was de optimist in het gezelschap. Zij plukte bij bosjes de suiker paddenstoeltjes en stopte ze in de zadeltassen van Sykra. ‘Voor later,’ zei ze. ‘Als we proviand nodig hebben.’

Maar aan de tunnel kwam nooit een einde. Het meest spannende wat gebeurde voor ze weer de slaap verkozen, was toen Yivenna een tak doormidden hakte die bloedde. Het bleek een boomslang van ruim anderhalve meter. Een giftige.

‘Ach, wat kan ik zeggen,’ opperde Yivenna. ‘Ik ben een geboren jaagster.’

Terwijl iedereen voor een derde maal sliep, ging Vantraxis gebukt onder zijn geweten. In wat voor een doemshol had hij hen geleid? Hij had beter moeten luisteren naar de raad van het elfje. Voordat hij zijn reis naar Veranya maakte, was Vantraxis op aanraden van zijn mentrix op audiëntie gegaan bij de koningin van de blauwe maan. Hij had de Nimfana ingelicht over zijn plan en hem de weg langs de Araya laten wijzen naar Veranya. Toen al had zij hem aangeraden het woud van Shîm te omzeilen. Dagen geleden had haar boodschapper die raad nog eens verwoord en wat had hij gedaan? Hij had de waarschuwingen verworpen en het risico genomen. Nu moest hij de verantwoordelijkheid daarvoor dragen, maar het woog zwaarder met ieder uur.

Na het ontwaken was Aresta zo fanatiek aan het kappen geslagen dat Shutai niet kon achterblijven. Terwijl de twee opnieuw de begroeiing lieten kraken, zat Yivenna mopperend tegen de wortel van een boom. Gefrustreerd drukte ze paddenstoeltjes omver met haar tenen.

‘Is er iets?’ vroeg Vohan haar.

‘Wat denk je? Volgens mij zijn er al drie dagen voorbij getrokken sinds we vastzitten in dit vervloekte woud. Als we diezelfde drie dagen gebruikt hadden om de stranden te volgen, dan zaten we nu in Veranya, denk je niet?’ Ze staarde nukkig voor zich uit. ‘Ik had in de zee kunnen staan in plaats van dat ik hier sta in te hakken op een heg die nooit ophoudt.’

Vohan zuchtte. ‘Je weet net zo goed als ik dat we op die manier de kust nooit hadden gehaald.’

‘Is dat zo?’

‘Jij was niet bij mij en Shutai toen dat gevleugelde gedrocht op ons joeg, alleen geluk heeft ons gered. Zelfs Vantraxis vreest dat wezen. Je doet er beter aan zijn dreiging serieus te nemen, dan zal je inzien dat deze vervloekte struik, misschien de beste plaats is om te zijn.’

Yivenna werd niet minder kwaad, noch minder bot. ‘Ach! Hier loop ik in ieder geval niet het risico dat jij ontploft in je magische spelletjes met Vantraxis.’

Vohan sloot zijn ogen en zuchtte. Hij schudde zijn hoofd, terwijl hij bij haar wegliep.

Dat had ze weer mooi voor elkaar. Uitgerekend de persoon waar ze om gaf, wist ze te steken.

‘Vohan?’

Hij hoorde haar al niet meer. Waarom deed ze zo stom? De laatste dagen was ze iedereen aan het afsnauwen, zelfs hem. Zo wilde ze niet zijn. Het was deze hele rotsituatie waarin ze zich bevonden. Ze zat erin gevangen en ze had het gevoel nergens heen te kunnen vluchten. Ze vervloekte Shîms woud en in stilte vervloekte ze het eiland Vyrendia. Waarom moest dat uitgerekend háár dromen verslinden?

Yivenna haalde haar schouders op. Wat deed het ertoe? Ze was al goed op weg zichzelf in de vernieling te draaien. Nee, ze moest ophouden alles af te schuiven op de dingen om haar heen. Ze zou zich beter voelen wanneer ze zich neerlegde bij de situatie en wanneer ze zich concentreerde op de dingen die wel goed waren.

‘Vohan?’

Het was verdacht stil in de tunnel. Vanwaar ze tussen de paddenstoeltjes zat, keek ze tegen de achtersten van een aantal paarden en de zware staart van de sauriër. Nergens hoorde ze nog gekraak en er klonken geen stemmen meer in de verte, er was iets veranderd.

Een rilling trok langs haar rug. Er was toch niets gebeurd?

Ze richtte zich op en trok haar mes. Voorzichtig sloop ze naar voren langs de flanken van de paarden.

Ver voor haar uit schitterde blauw licht. De tunnel had zich blijkbaar geopend naar iets nieuws. Ze vreesde even voor het moment waarop ze zou leren wat dat was, maar toen ze het zag viel haar mond open en kletterde het mes op de grond.

Ze stond op de rand van een machtige helling en ze zag ineens een horizon. Ze keek weg over een zacht glooiende woudvloer die gevuld was met zeeën van varens en wolken van mist. Enorme paddenstoelen groeiden voor haar. Ze hadden een gelijkenis met de ukkies, maar deze waren wel vier of vijf meter hoog. Ze vormden een woud beneden het woud.

Verdwaasd staarde Yivenna naar boven. Het zwarte bladerdak werd daar op zo’n vijftig meter hoogte gedragen. Het rustte op brede stammen, oerbomen die zelf een stamomtrek van meters hadden en waarvan de machtige wortels diep onder de bosvloer verdwenen. Klimop hing als een kabelwerk door het gewelf en blauwe nevels met heldere lichtjes schoven boven haar langs. Het was in één woord overweldigend. Alle verhoudingen leken verworpen en Yivenna voelde zich zo klein als een veldmuis. Het kostte moeite om realiteitszin te behouden en Yivenna zocht dan ook snel naar vastigheid.

Beneden haar, aan de voet van de helling, zag ze de anderen lopen. Ze doolden rond in een soortgelijke staat van verwondering. Yivenna kon het niet plaatsen, ze zocht met haar rug steun bij de eerste boom die ze voelde. Ze sloot haar ogen en ze concentreerde zich op haar ademhaling. Toen ze haar ogen weer opende, kwam een oranje lichtje vanuit een van de sterrennevels naar beneden. Het vloog recht op haar af. ‘Mooi hè?’ zei ze. ‘Net als thuis, maar dan veel groter!’

Juist ja, groter. Yivenna bleef even zitten, tenminste totdat dat weke gevoel weer wegtrok uit haar benen.

Waar ben ik in hemelsnaam de laatste zeventien jaar van mijn leven geweest? Hoe is het mogelijk dat dit bestond en ik het nooit te zien kreeg? Hoe kan het überhaupt bestaan? Heb ik dan mijn hele leven geslapen of is juist dit de droom? Is dit de wereld? Aresta zag niets meer. Ze besefte niet eens dat haar benen haar verder droegen in de blauwe schemerwereld. Ze passeerde een paddenstoel die tweemaal groter was dan zijzelf. Haar ogen waren een en al verwondering. Dus dit lag aan de andere kant van de bergen? Waarom was zij in Klivia geboren? Hoe kon ze nooit van het bestaan van iets als dit geweten hebben?

‘Aresta! Niet te ver gaan!’

Ze keek niet eens om naar wie haar toeriep. Ze stopte waar ze was en liet zich in de varens glijden. Ze keek op naar de nevels boven haar, naar de machtige bomen die haar omringden en die samenkwamen in een ver verdwijnpunt. Ze liet zich hypnotiseren door de dansende sterren daarboven. Ze was totaal overdonderd. Dit was schoonheid.

En het smaakte nog lekker ook! Shutai zette zijn tanden in zo’n monsterlijk grote paddenstoel. Deze was net zo zoet als de miniatuur versie. Hij draaide zich met een brede grijns naar Vohan.

‘Dit geloof je toch niet?’ Met zijn handen gaf hij de hoogte van het gevaarte weer. ‘Dat noemen ze hier een paddenstoel.’

De stress werd hem teveel en Shutai begon te gieren van het lachen.

‘En dat,’ hij wees al schaterend naar boven, ‘dat heet hier een boom!’

Zijn zenuwachtige gegiechel werkte op zijn buikspieren. Vohan ondersteunde hem.

‘Ik ben niet gek,’ verzuchtte Shutai, ‘maar je kan het hier zo worden…’

Hij spreidde de armen en hij brulde door het woudgewelf. ‘Dit is prachtig!’

Yivenna keek van een afstandje toe hoe de man danste door de fantasiewereld, Shutai draaide tussen de varens en hij maakte een dolle handstandoverslag. Het was een belachelijke vertoning, maar de man kon niet anders, een Nara was niet gemaakt om dit te verwerken.

‘Kom je ook?’ Vohan was naar haar teruggeklommen.

‘Ik denk dat ik hier blijf zitten,’ sputterde ze.

‘Kom.’

‘Ik durf niet.’

Hij wenkte haar.

‘Als ik daar beneden kom, dan val ik en dan word ik wakker. Ik wil niet wakker worden.’

Vohan kneep in haar arm. Het was niet te geloven.

‘Wie let er op de dieren?’

Aresta’s ogen fonkelden. Daarboven haar, daar ver, ver boven haar, dansten de lichtjes.

Het was zo mooi dat ze ervan moest huilen. Een traan rolde over haar wang.

Eén lichtje kwam naar beneden. Het kwam los uit de nevel wolk en het dreef naar haar toe. Zo mooi, zo wit… Het kwam haar halen.

Het licht stopte voor haar ogen en bleef daar fonkelen. Het schoot streepjes van wit in het rond, druppeltjes als vonkjes. Ze wilde het aanraken en ze strekte haar hand ernaar uit. Ze moest het aanraken… Het licht bleek net te ver.

Aresta stond op. Nog nooit had ze zoiets moois mogen aanschouwen. Ze kwam er steeds dichterbij. Ze volgde het langs de varens. Kon ze het maar voelen. Ze wilde bij het lichtje zijn. Ze wilde één worden met het lichtje, zelf een ster worden…

Ze wilde de warmte delen. Altijd hier blijven… Altijd.

Een staf met een snijblad flitste voor haar ogen. Een hand greep haar schouder vast en hield haar stil.

Het lichtje was verdwenen en voor haar voeten gaapte een donkere afgrond.

‘Regel één voor een magisch woud,’ siste Vantraxis,‘volg nooit een dwaallicht.’

Aresta slikte. Ze wankelde op de rand. Ze snikte. ‘Het was zo prachtig…’

Vantraxis trok haar beschermend tegen zich aan. ‘Het is ook prachtig,’ suste hij. ‘Prachtig, maar verraderlijk.’

Een lange tijd keken ze vanaf de helling weg door het betoverend mooie woud. Tegen elkaar aangekropen, probeerden ze te wennen aan de dimensies en te verwerken wat hun ogen zagen. Het was allemaal zo groot en majestueus. De beelden zouden voor eeuwig in hun dromen voortleven.

‘Zoals dit omschreef Isralda Vyrendia,’ sprak Nikara zachtjes. ‘Maar dan nog mooier.’

‘Onmogelijk,’ gaapte Yivenna. Ze liet haar hoofd vallen tegen Vohans borst. ‘Bedankt liefste, het was het waard.’

Hij stak zijn neus in haar haren. Hij had geen woorden meer, alleen het gevoel in zijn hart dat hij op zijn plaats was.

‘Er is geen spoor van de Tizia,’ bromde Vantraxis, maar hij was de enige die zich daar nog mee bezig hield. Hij wilde niet bedwelmd worden door de schoonheid. Hij wilde zich concentreren op zijn missie: een pad vinden door Shîms woud. Terwijl de anderen als standbeelden in de diepte staarden, verhief hij zich en keerde hij terug naar de dieren. Ze hadden nog een lange weg te gaan.

Later maakten hoeven golfjes in een donkergroen water. Het paard van Vantraxis volgde een trage stroom die tussen de massieve wortels van de woudreuzen meanderde. De anderen volgden ergens achter hem. Het was zo’n vreemde wereld waar ze doorheen reden. Het woudgewelf was hoog en machtig, het was alsof ze onder een wolkendek van gebladerte reden. Volgens Vantraxis waren deze onmeetbare bomen afstammelingen van de machtige Leviantaren, de legendarische oervaders van alle Valtadaanse bomen. Leviantaren vonden, zoals te verwachten was, hun oorsprong in Vyrendia. Wat Vantraxis geleerd had, was dat Leviantaren wel vijfhonderd machtige meters hoog konden worden, maar Leviantaren groeiden vaak ook in de breedte. Ze knoopten in elkaar met hun lange, kronkelige takken, waarvan de kleinste spruiten het formaat hadden van een volgroeide kastanjeboom. Deze dragers van het bladerdak leken ietwat anders van vorm. Het waren slanke, rechtstandige zuilen. Niemand kon inschatten hoe ver en hoe hoog ze na de bladergrens nog door torenden, maar hun wortels vormden muren over de woudvloer. Tussen die wallen ontstond het nieuwe bos van paddenstoelen, maar op sommige plaatsen braken de wortels scherpe stukken rots omhoog. Opgetilde platen van gesteente werden verzwolgen door klimop en varens, maar er bleef genoeg ruimte voor een dal en voor het geruisloze water.

Terwijl het gezelschap de stille stroom volgde, werd de wereld om hen heen verzwolgen in een deken van nachtblauw mos. Nagenoeg onmerkbaar verdraaide het magische woud haar vormen, de paddenstoelen werden minder talrijk en maakten plaats voor steeds hoger groeiende varens. Toch bleven de basiselementen hetzelfde. Elke verandering nam plaats onder de schaduw van de woudreuzen en de wereld in de verte bleef een oceaan van verbeelding.

De betovering had op eenieder zo zijn weerslag. Zelfs Yivenna keek voor het eerst in haar leven met verlangen uit naar Vyrendia. Ze kon zich namelijk met geen mogelijkheid voorstellen dat iets dit woud kon overtreffen.

Uren aaneen sjokten de paarden en de shandrach langs de massieve wortels, hun verdwaasde berijders meenemend. Uiteindelijk kon het zelfs Vantraxis niet meer schelen of ze ergens kwamen, hij volgde enkel maar het water. Eens had hij gehoopt dat het een stroom was die de Tizia voedde, maar inmiddels deed dat hem niets meer. Hij was niet eens teleurgesteld toen de stroom water doodliep in een troebele poel. Hij greep dat aan als een goed moment om te rusten. Bij iedereen overheerste een verlangen naar slaap. Uiteraard doordat ze al uren liepen te dromen, maar de honger speelde hen ook parten. De paarden werden vastgezet aan de wortels van een boompje dat zich tussen de dijken van een woudreus had genesteld. Sykra stond op afstand en zoals gewoonlijk los. De Nara hadden zich verzameld op een mossig oeverstrand nabij de poel. De nachtblauwe deken werd daar afgewisseld door vreemde bulten van korstmos en kleine struikjes. Er staken vreemde stokken uit de onderranden van die bulten, maar ze deden voortreffelijk dienst als kussentjes. Terwijl Vohan en Shutai op zoek gingen naar droog hout, maakten de dames en Vantraxis het zich gemakkelijk op de strandvloer.

‘Als er uit dat water kikkertjes komen, ga ik gillen,’ kondigde Aresta aan.

‘Doe niet zo raar,’ grapte Yivenna. ‘Die doen we er dan toch gewoon bij op het vuur?’

Het duurde niet lang of de anderen waren teruggekeerd en vlak naast het stille watertje begonnen wat takken te smeulen. Hier was meer dan genoeg hout voor handen en even later werd de woud schemering opgelicht door een helder, geel vuur.

‘Wat hebben we in de aanbieding?’ vroeg chefkok Shutai.

‘Overgebleven stukjes vos en een eveneens oude boomslang.’ Triomfantelijk toonde Yivenna de bewaarde prooi. Bijna iedereen in de groep trok een vies gezicht.

‘Je ga hier toch nie vlees eten,’ sputterde Nikara.

‘Wat dan?’

Het elfje haalde de schoudertjes op. Shutai stak een zelfgemaakte spies vol overgave de lucht in.

‘Jullie vechten het maar uit,’ zei hij en hij nam plaats op een van de vreemde moskussentjes. Het bultje zakte een beetje in, maar het zat lekker. Aresta stelde voor zich te laten blinddoeken en te kiezen wat lekkerder was, vos of slang, wanneer Shutai van beiden een beetje klaarmaakte. Shutai stond op om aan het werk te gaan, maar hij nam zijn vreemde moskussen met zich mee, het zat muurvast aan zijn billen.

‘Wat is dit nu?’ mompelde hij.

De anderen lachten. ‘Neem mee, joh! Dat is lekker voor op je zadel.’

Ineens verschoot het lachende gezicht van Shutai tot een gelaat vol pijn. Hij rukte aan de kluwe mos op zijn kont, maar het zat vastgezogen.

‘Au! Haal het eraf!’ schreeuwde hij. ‘Haal het eraf!’

De anderen keken hem stomverbaasd aan, alleen Aresta zag dat hij echt pijn had.

‘Help hem!’

Ze wierp zich op Shutai en ze probeerde het struikeiland van zijn kont te trekken. Het wilde niet lukken en Shutai verkrampte.

Vohan kwam aangesneld met een brandende tak, hij had een vermoeden. Hij hield de vlammen onder de groene bult en het ding liet pardoes los. Het viel op de grond en Shutai slaakte een zucht van verlichting. ‘Ik dacht dat hij mijn billen eraf zoog.’

‘Dat zou zonde zijn,’ troostte Aresta. ‘Wat is het?’ Ze keek naar de spartelende berg mos die er aan de onderkant uitzag als een naaktslak.

‘Het ziet eruit als een smorene,’ mompelde Vohan.

Nikara vloog op en begon hysterisch te gillen. Enkele seconden tevoren had zij op zo’n mosheuveltje gezeten, ze had onlevend kunnen zijn!

Aresta stormde achter het elfje aan om haar te kalmeren, maar tegelijkertijd schrok ook Yivenna. Zij leunde met haar arm op zo’n mosbult. Ze wilde wegtrekken, maar de slak draaide net sneller om en hij krulde zich rond haar bovenarm. Het was nog een groot monster ook! Ze voelde hoe het beest zich vastzoog aan haar huid en probeerde die te verzuren. Het beet enorm.

Met een kreet rende ze op het vuur af. Vohan kwam ook op haar toegerend, maar Yivenna was zelf sneller. Ze hield haar arm met monster en al boven het vuur. Het beest liet schreeuwend los en viel neer in de vlammen. De stank steeg op met de rook.

‘Zeer zeker een smorene,’ hijgde ze erkennend.

Dat was de aanzet voor een slachtpartij. Zwaarden werden opgepakt en de verdachte moseilandjes werden opgespoord en doorboord.

Ze troffen enkele smorenen aan op Sykra en de paarden. Uiteindelijk konden ze er een twintigtal op een hoop werken.

‘Hoe zouden ze smaken?’ vroeg Yivenna.

De anderen keken haar met een vies gezicht aan.

‘Waarom niet?’

‘Wacht nog even! Nikara!’ Aresta gaf het rennen op. ‘Kom terug...?’ voegde ze nog zachtjes toe.

Het elfje was zich doodgeschrokken bij het horen van het woord smorene. Ze had eens enge verhalen over dat soort beesten gehoord en ze gaf zich over aan paniek. Nergens was haar oranje lichtje nog te zien.

Zoekend klauterde Aresta over de met mos bedekte wortelheuvels. ‘Nikara!’ Haar stem echode in de holte van het oneindigende gewelf. Waar was die elf toch heen gevlucht? Met een sprong landde Aresta van haar mosheuvel op een grote, gele paddenstoel met paarse vlekken.

‘Nik!’ De gele hoed schommelde en Aresta moest haar balans houden. ‘Nik! Waar ben je?’

Aresta keek naar haar voeten. Dat ze dit ooit zou doen. Hier stond ze op een paddenstoel zo groot als een schuur, op zoek naar een elfje. Het was een sprookje zoals ze ze aan haar broertje Kyrian vertelde. ‘Nik! Ze hebben ze nu echt wel gevangen!’

Het was waarschijnlijker dat ze ze vermoord hadden. Het zou Aresta niets verbazen als Yivenna ze zelfs wilde opeten.

‘Nikara! Kom terug!’

Het had geen zin, Aresta sprong op een andere paddenstoel. Haar ogen zochten in de oneindigheid van woud om haar heen. Ze speurden naar dat bekende speldenknopje van oranje licht. Ze zag helaas alleen de dwaallichten in de nevels hoog boven zich. Wat waren die betoverend mooi…

Niet naar kijken, Aresta, maande ze zichzelf toe. Zie je wel? Ze leerde wel iets.

‘Nikara!’ riep ze nog eenmaal luid, maar het elfje kwam niet. Toch meende Aresta dat ze een antwoord hoorde. Ergens in de verte weerklonk gehuil, althans dat dacht Aresta. Eerst leek het op huilen, daarna op gezoem. Het was gezoem!

Ergens in de verte zag ze een aantal zwarte stippen over de woud horizon schieten en ze bogen in haar richting. Het gezoem werd steeds luider. Ze tuurde en tuurde vanaf haar paddenstoel. Het waren…

Het waren libellen! Inktzwarte libellen met zwarte vleugels. Elk wel zo’n zestig centimeter lang.

Het geraas en het gebrom van hun vleugels klonk oorverdovend. Ze kwamen recht op haar afgevlogen en ontzettend snel ook!

Aresta maakte zich uit de voeten, maar dat ging nog niet zo makkelijk op zo’n paddenstoelenhoed. Ze gleed uit en viel op haar bips. De schuimachtige paddenstoel brak in tweeën en Aresta belandde op de grond. De zwarte libellen vlogen over haar heen. Terwijl hun gebrom wegstierf, wreef Aresta over haar blauwe billen. Het zag er naar uit dat zowel Shutai als zij niet goed zouden kunnen zitten de komende dagen. Aresta keek om zich heen. Ze zat bovenop een van die reusachtige onder mos bedolven boomwortels. Ze wist niet eens dat ze zo hoog geklommen was. Wat moest ze doen? Verder zoeken naar het elfje? Dat was zoeken naar een naald in een hooiberg. Ze deed er verstandiger aan om haar weg terug te zoeken, dit woud was te gemakkelijk om in te verdwalen.

Krampachtig liet ze zich langs haar buik van de wortel glijden. Het was hoger dan ze gedacht had en ze moest het laatste stukje springen. Voorzichtig liet ze los. Ze schoot naar beneden en viel wederom op haar stuit. Gelijktijdig vlogen twee gekleurde balletjes van licht langs haar oren. Geschrokken zag Aresta ze wegschieten over de andere paddenstoelen, een roze en een blauw lichtje. Waren er hier meer elfjes? Ze rechtte haar rug. Ze mocht wel beter uitkijken wat ze hier deed. Met plechtige stappen baande ze zich een weg terug. Het was vlakbij het kamp dat ze eindelijk Nikara’s snikken hoorde.

Het was nog lekker ook, iedereen was het daarmee eens. Een geflambeerde smorene was geheel opgepeuzeld en de tweede hing aan een spies boven het vuur. Ze zaten te smullen.

‘Ik ga kijken waar Aresta is,’ deelde Shutai mede.

‘Wacht nog even,’ maande Vohan. ‘Ze komt zo terug.’

Shutai schudde zijn hoofd. ‘Ze kan verdwalen.’

‘Af en toe moet je een meisje wat tijd voor zichzelf gunnen,’ grapte Yivenna.

Shutai antwoordde haar met een moordende blik die haar aan het giechelen bracht, hij wilde zich net omdraaien toen zijn oren een gezoem opvingen. ‘Wat is dat?’

De anderen sprongen op en ze grepen naar hun wapens. Het harde gebrom kwam overal vandaan. Iedereen keek angstig om zich heen. Wat gebeurde er? Ineens waren ze er.

‘Insecten!’ brulde Vohan.

Dat waren het zeker. Van alle kanten tegelijk kwamen ze op hen af en het waren beslist geen kleintjes. Ze doken echter niet op de Nara, maar boven op het vuur. Zes libellen op een zelfmoordmissie.

De eerste sloeg knetterend in de vlammen, een tweede er gelijk achteraan. Een derde, een vierde… Toen de zesde neerkwam was er alleen nog maar rook. Het gitzwarte insect vloog weer op. Het draaide zich om boven de rook en de vuurplaats en verdween toen weer naar de verre duisternis van het woud.

Het harde gezoem stierf langzaam weg. Perplex staarde eenieder naar de rokende overblijfselen van de vijf insecten. Het vuur was gedoofd.

‘Iemand trek in gerookte libelle?’ vroeg Yivenna.

Nikara kwam pas vanachter Aresta’s blonde haar tevoorschijn, nadat deze haar de dode smorenen toonde. Op de hoop herkende ze ook een paar grote, zwarte libellen.

‘Dah had nu ook weer nie gehoeve,’ sputterde het elfje.

‘Hoezo? Je was toch bang voor smorenen?’

Het elfje knikte. ‘Ja, maar dih had nou ook nie gehoeve… Dih is zielig.’

Aresta haalde haar schouders op. ‘Je bent nu niet meer bang?’

Het elfje schudde haar hoofd. Aresta liep langs de slapende anderen op Shutai af.

‘En wat zit jij te doen?’

Hij keek haar aan met zijn diepe, bruine ogen. ‘Ik heb de eerste wacht.’

‘Eerste wacht?’

‘Het was een gezamenlijk besluit. Iemand moet voortaan de wacht houden. We vinden dit een raar woud.’

3 De dubbele bodem

De dwaallichten in de nevels waren hun nieuwe hemel geworden. Ze verhulden het dichte, zwarte bladerdak en ze hulden het woud van Shîm in een eeuwige, mistige schemering. Besef van tijd was snel verdwenen. Ze telden niet langer in dagen, maar van slaapmoment tot slaapmoment. Net kwam weer zo’n moment op zijn einde. Sommigen hadden het nog niet helemaal door en lagen opgerold naast de nachtgroene poel, maar anderen waren zich al actief aan het voorbereiden op de tocht. Het waren vaak dezelfden die het eerste wakker werden.

Met een lange stok stak Aresta in de grote hoop. Wanneer ze er een smorene aan reeg, dan klom ze tot naar het punt waar Sykra rustte. Met een onsmakelijk geweld verorberde de gulzige shandrach de weke slakken. Ze had hem al zeven van de glibberige wezens opgevoerd. Af en toe deed ze er zo’n maffe libelle tussen. Dat leverde een enorme hoeveelheid gekraak op.

Met een lege, bebloede stok, was Aresta weer op de terugweg. Sykra had nog steeds honger. Ze had het idee dat het monster de maaltijd echt lekker vond. Ze krabbelde langs een stuk muur dat eigenlijk de wortel van een boom was. Nog steeds lagen de meesten bij de poel te rusten. Alleen Vantraxis, die blijkbaar de laatste wacht had, zat stil aan de waterkant voor zich uit te staren.

Terwijl ze geslapen hadden, waren er nog twee smorenen uit die donkere poel omhoog geglibberd om hen te besluipen. Dat was de reden dat Vantraxis er een oogje in het zeil hield. Aresta gaf hem haar goedemorgen glimlach en hij knikte terug.

‘Enig idee waar we vandaag naartoe gaan?’ vroeg ze opgewekt.

Vantraxis sloeg zijn duim achterover in een willekeurige richting. ‘Die kant.’

Hij zei het een stuk minder vriendelijk dan dat zij was. Ze had daar voldoende oor voor en kwam naast hem zitten. ‘Eigenlijk zijn we goed verdwaald, hè?’

Opnieuw knikte Vantraxis. Veel meer dan dat kon hij er ook niet over zeggen.

‘Ik heb een beetje zitten denken,’ begon Aresta. ‘Als iemand nou eens boven ging kijken?’

‘Sorry?’

‘Nou,’ Aresta keerde haar blik naar boven voorbij de nevels en de dwaallichten. ‘Dit is een woud. Hoe dicht het bladerdak ook is, ergens daarboven houdt het op. Als iemand naar boven zou vliegen en uitkijkt over de boomtoppen, dan ziet die iemand misschien naar welke kant we moeten lopen.’

‘Iemand?’

‘Ja, Nikara… of jij?’

Vantraxis lachte. ‘Wat doet jou denken dat ik kan vliegen?’

Aresta snapte het niet. Vantraxis gaf haar het gevoel dat ze zojuist een heel stomme opmerking had gemaakt. Ze liep rood aan. ‘Ik dacht… Je bent toch een Shiv-Varda? Een gevleugelde?’

Vantraxis zuchtte. ‘Niet al dat vleugels heeft kan vliegen.’

Beteuterd staarde Aresta in het water. ‘Voor Nikara is het zeker te gevaarlijk.’

‘Te hoog en te gevaarlijk.’

Even staarde Aresta in de troebele spiegel van de poel. ‘Is het niet moeilijk voor je? Ik bedoel; je hebt hier geen magie, je kan niet vliegen, je bent net zo nutteloos als wij.’

‘Nutteloos?’ Vantraxis keek verontwaardigd. Was in de ogen van deze dame iedereen zonder magie nutteloos? ‘Ik heb toch mijn verstand nog?’

Aresta boog het hoofd. ‘Is dat genoeg? Deze wereld hier lijkt niet zoveel op te hebben met verstand.’

‘Dat zullen we nog wel eens zien.’

Enkele uren later reden ze. De groep van vier paarden en de shandrach doorkruiste gehele meren van reuzenpaddenstoelen. Nikara danste als een vuurvliegje voor hen uit. Op aanraden van Vantraxis dartelde ze af en toe boven de ronde hoeden uit en hield ze in de gaten of ze niet per ongeluk in dezelfde richting terugreden. Dat was een moeilijke opgave, want alles zag er in elke richting hetzelfde uit. Het enige dat afweek was een donker voorwerp aan de horizon. Het was lastig te zien in de schaduw van de blauwe nevels, maar het leek op een reusachtige spin met een ontelbaar aantal poten. Gelukkig een spin die stil lag. Wat het werkelijk was, kon het elfje niet zeggen, maar het was een oriëntatiepunt en ze stuurde de groep ernaartoe, al was het maar om haar eigen nieuwsgierigheid te bevredigen.

Shutai die voorop reed, volgde haar aanwijzingen nauwkeurig. Hij voelde zich heerlijk. Hij reed rond in de meest wonderlijke wereld die hij ooit had gezien. Dit was een ontdekkingsreis en dat was zijn roeping. Het was geen toeval dat hij voorop reed. Elke eerste blik op een nieuwe horizon was voor hem.

Toch was er weinig anders dan het andere. Het grote paddenstoelenbos leek oneindig door te gaan en het geel, roze, blauw en paars bleef zijn blikveld domineren. Na een lange tijd keek hij vooral naar de dwaallichthemel boven hem. Dat vreemde woudplafond was voortdurend in beweging. De nevels kropen tussen de hoge stammen en de lichtjes veranderden voortdurend van positie. Sommigen snel, anderen geleidelijk. Hoe dan ook, je kon de dwaallichten niet gebruiken om te navigeren. Het was niet zo stabiel als een sterrenhemel. Toch waren er andere vragen die het naar boven turen de moeite waard maakte. Wat deden die lichtjes daar eigenlijk? Waar leefden ze van? Wat was hun functie? Ze dansten maar en dansten maar. Shutai fronste. Misschien dacht hij te moeilijk en was hun functie niets anders dan dit woud hun schoonheid geven. Dit was zo’n vreemde, blauwe wereld. Terwijl hij zijn hoofd weer naar beneden boog, trof zijn oog stomtoevallig iets op het mos. Aan de voet van een paddenstoel lag een houten stokje met iets raars aan het uiteinde. Shutai hield zijn paard in en stapte voorzichtig af.

‘Wat is het?’ vroeg Vohan, terwijl hij aanschoof.

Shutai draaide zich om en toonde het voorwerp. ‘Een hamer.’

Het was meer een mini-hamer. Hij was maar zo’n tien centimeter lang, doch onmiskenbaar een hamer.

Vohan fronste. Wat deed een hamertje hier?

‘Misschien is iemand hem verloren?’ dacht Aresta hardop.

‘Geloof je het zelf?’ snauwde Yivenna, ze had gelijk weer spijt van haar reactie.

Het gezelschap speurde vragend in het rond. Lag er misschien meer? Was er iemand in de buurt? Een zoektocht door de omgeving leverde niets op.

‘Het is maar een hamertje,’ verzuchtte Vantraxis. ‘Wij moeten ons met belangrijker zaken bezighouden.’

Uitgerekend op dat moment kwam Nikara aangevlogen. ‘Waar blijven jullie nou? We zijn zowah bij dah gekke ding. Je raadt nooit wah het is. Echt nie!’

Geïntrigeerd door het andere mysterie bestegen ze hun paarden en de tocht werd voortgezet. Een tocht die hen eindelijk bracht tot het einde van de paddenstoelenzee.

Het was in een woord: groots. Niet dat iets anders in het woud van Shîm dat niet was, maar toch. Boven hen kronkelde de uit de aarde getrokken wortelmassa van een omgevallen Levianter. Voor hen lag de kuil waarin hij ooit gestaan had. Deze was veranderd in een meer van klodderig, zwartgroen water, maar het meest indrukwekkend was de kluwen van boomwortels die tientallen meters boven hen uit torende. Als een geklauwde, veelvingerige hand, lag de kluit in het stille woud, een dreigende schaduw voor zich uit werpend. Sommige wortels waren meters dik. Een aantal lagen nog verankerd in de woudvloer, terwijl anderen er dreigend boven hingen. En dit was nog maar het begin van wat hen te wachten stond. Op aanwijzingen van Nikara slaagde het gezelschap erin om hun rijdieren over een van de massieve wortels naar boven te loodsen. Ze wandelden over een smalle loopbrug die hen steeds dieper in een wirwar van andere bruggen knoopte. De in mos en parasitaire planten verzwolgen wortels vormden een ingewikkelde knoop, maar de route waarlangs de Nara en hun dieren stegen, omzeilde de kern van de stronk en tilde hen uiteindelijk op de rug van de stam. Nikara kreeg lof voor hoe ze hen aanstuurde. Zelf zag ze het vooral als een machtig leuke puzzel. Onder hen zonk het paddenstoelenwoud in de diepte weg. Terwijl het gezelschap steeg, keerden de hoedjes weer terug naar een normale verhouding en proportie. Zo van boven leek het bijna alsof ze weer in een normaal bos wandelden, maar Shîm was verre van normaal.

Ze passeerden de wortelkluwen en tuurden ver over de omgevallen woudreus. De meer dan vijftien meter brede stam strekte zich horizontaal voor hen uit. Hij kroop gestrekt tot naar de horizon. Daar doemde de schaduw van wat de gevallen kruin moest zijn op, maar dat was nog honderden meters verder. Het was en bleef een omgevallen reuzenboom. Een brug hoog boven de diepten van het woud.

Beneden hen stopte de paddenstoelenvlakte aan de rand van een weids meer. Dat meer, dat zwart zag door haar onpeilbare diepte, ging schuil achter dunne slierten van mist. De dwaallichten van ver boven werden in het donkere water weerspiegeld, maar er waren ook dwaallichten die door het water doolden. Er ging iets dreigends uit van dat meer, een waarschuwing dat het woud van Shîm meer vertegenwoordigde dan stille schoonheid.

Turend in de zompige duisternis kreeg Yivenna er een akelig gevoel bij. Ze was veel meren gewend, maar dit water onder de boombrug had iets kouds. Ze voelde er iets donkers bij, een herinnering aan iets dat ze nog niet kon plaatsen. Was het dat meer of was het de diepte van de val? Het leek alsof ze een ervaring voelde uit een ander leven. Een leven waarin iets vreselijks gebeurde bij precies zo’n zwart meer. Ze schudde het angstgevoel van zich af en keerde haar blik terug naar boven. Daar, in de verte, brak de stam uiteen in een kroon van takken. Sommigen vormden paden terug naar het meer of naar de woudvloer aan de overkant, maar anderen bleven bruggen zoals de stam en vlochten zich tussen de nog staande bomen, een weg naar de verdere schaduw van het woud.

Shutai en Nikara stuurden hen over de hogere, zwevende takken. Terwijl ze nog op de rug van haar shènpaard zat, voelde Yivenna zich net een eekhoorn. Takken ver boven en ver onder haar, ze bevond zich op terrein dat niet voor haar bedoeld was. Na verloop van tijd durfde ze eindelijk weer naar beneden te kijken. Daar vond ze niet langer het zwarte meer, maar lichtgroene nevels. Geleidelijk was het blauwe schijnsel overgegaan in een donkergroene gloed en ook om haar heen weerkaatsten de blaadjes andere kleuren. Er waren dwaallichten die tussen de takken van de boom dreven en deze waren groen als glimwormpjes.

Nadat Aresta een verwonderde vraag had gesteld met betrekking tot de dwaallichten, hoorde ze dat Nikara Yivenna uitleg gaf. Het elfje bleek veel over het fenomeen te weten. Volgens Nikara waren de dwaallichten in de nevels zogeheten vrije dwaallichten die overwegend blauw en wit waren. De blauwe waren kleiner en straalden hun licht vooral in de nevels, daarom waren zij niet te zien. De dansende witte lichtjes, spraken voor zich. Nikara zei ook dat dwaallichten die tussen de boombladeren doolden, altijd groen of geel waren. Heel soms rood of paars, maar dat was hier niet het geval. Aangezien de boom waarover ze liepen gekanteld was, doorkruisten ze op dat moment een zone van groene dwaallichtjes. Het leek zo simpel.

Wat het ook was, Yivenna vond het groene licht een mooie afwisseling. Deze lichtjes waren, hoewel schuw, toch erg dichtbij. Hun licht bleef zelfs, nadat ze de kruin achter zich lieten, om hen heen hangen. Ze waren aangekomen in een stuk bos dat anders was dan eerder. De bomen waren er korter, maar de wortels des te breder. Ze krulden en kronkelden soms meters dik over de woudbodems. Groene nevels en plantengordijnen vormden een nieuw decor tussen worteltunnels en takbruggen. Het woud was nog steeds niet klaar met haar wonderen, de droom nam haar wendingen, maar ze bleef doorgaan.

Na een korte lunch van door Aresta gehamsterde paddenstoelen, reed iedereen opnieuw over de kronkelige paden. Door de warrige begroeiing was het niet altijd duidelijk waar ze naartoe gingen. Desoriëntatie was meer regel dan uitzondering. Shutai volgde zijn neus en Nikara was daar slechts een verlengstuk van. Ze leidde het gezelschap puur op instinct. De paarden volgden haar slaafs en zij die ze bereden lummelden en ze gaapten van de slaap. De hypnotiserende, groene lichtjes vermoeiden hun ogen en die van Shutai gleden op een gegeven moment zelfs dicht. Zo kwam het dat hij niet zag wat het was, dat ineens met trappelende voetjes voor zijn paard langs rende. Het kleine wezen verdween direct in de begroeiing, maar Shutai schrok goed wakker. Hij stopte zijn paard en luisterde hoe de trappelende voetjes verder renden in de nevels om hem heen. In een reflex sprong hij van zijn paard en zette de achtervolging in.

‘Wat doet hij nou?’ vroeg Yivenna die alleen nog Shutai’s lege paard zag staan.

‘Misschien heeft hij weer een hamertje gevonden,’ grapte Vohan.

Yivenna sprong echter uit het zadel en ze rende Shutai na met Nikara op haar hielen. Vohan besloot dat hij niet achter wilde blijven. Vantraxis en Aresta vonden, toen zij eindelijk om de hoek kwamen, drie rijderloze paarden die ongeveer even verbaasd waren als zij zelf.

Wat het ook was, langer dan zestig centimeter was het niet. Het trippelde ongelooflijk snel en het rende klaarblijkelijk rechtstandig. Het was vele malen vlotter dan Shutai en het kende goed zijn weg.

Shutai wist het na te jagen tussen de lage struiken en onder de wortels van een van de woudreuzen door, maar uiteindelijk verdween het gekke ding in een holle boomstronk en het liet zich niet meer zien. Shutai rende desondanks door en kwam tientallen meters verderop tot stilstand op een open plek.

‘Daar gaat het!’ hoorde hij Yivenna achter zich roepen.

Oh nee, dat ging niet gebeuren, Yivenna ging niet wéér iets vangen waar hij achteraan zat! Shutai keerde zich om in de richting van de kreten en rende terug. Halverwege kwam hij Nikara tegen.

‘Shutai snel, hierheen!’ riep het elfje opgewonden. Ze scheerde over een groene moswortel en hij kroop er onderdoor. Een paar bomen verder vond hij Yivenna en Vohan. Dat was op een andere open plek en Yivenna lag er op haar buik in de aarde. Haar arm lag gestrekt voor haar uit en tussen haar vingers klemde ze een laarsje.

‘Ik had hem, ik had hem!’ vloekte ze met zand in de mond.

Vohan stond naast haar te grinniken.

‘Wat was het?’ hijgde Shutai.

Yivenna wierp hem het laarsje toe. Het was een kindermaat.

‘Wonen die hier ook?’ fronste Shutai.

‘Blijkbaar,’ zuchtte Yivenna. ‘Alles is tegenwoordig een sprookje.’

Een fluitje van Vohan trok hun aandacht. Hij was over een van de omliggende boomwortels geklauterd en keek ergens over uit. Hij wenkte de anderen te komen.

Shutai en Yivenna wisselden een blik en klauterden vervolgens omhoog tegen het hout. Eenmaal boven zagen ze wat Vohan zag: in de groene schaduw groeide een vlekje gras met een hekje erom. Het was een getimmerd hekje en erachter graasde een zwart-witte geit. Het dier blaatte zodra het hen zag. Naast de geit rees een oude boomstronk omhoog en in die stronk was zowel een deur als een raam uitgehakt. Er was zelfs een klein afdakje boven de deurpost getimmerd.

‘Krijg nou de…’ begon Shutai.

‘Waar kijken jullie naar?’ riep een damesstem achter hen. Aan de voet van de wortel waar ze net vandaan waren geklommen, keek Aresta naar boven vanaf de rug van Shutai’s paard.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Shutai.

‘Vantraxis past op de dieren. Hij stuurde mij om te kijken wat jullie gevonden hebben.’

‘Nou, rijd dat paard dan maar even om deze boom heen, dan zie het zelf,’ grijnsde Shutai.

Het drietal klom naar de andere kant van de wortel en ze naderden de boswoning. De geit zocht zenuwachtig de hoek van het erfje.

‘Wat een klein deurtje zeg, zou hij thuis zijn?’ vroeg Yivenna zich af.

‘Ik kijk wel even,’ opperde Vohan.

‘Jij kan nie kijken, want je bent te groot,’ sputterde Nikara.

‘Oh ja?’ Vohan ging op zijn buik liggen en hij duwde zijn hoofd door de deurpost in de stronk naar binnen.

‘Wat zie je?’ vroeg Yivenna.

‘Het gebruikelijke. Een bedje, een werkbank en wat stoeltjes. Een aardig timmermannetje als je het mij vraagt.’ Vohan stootte zijn hoofd toen hij het terugtrok. ‘Niemand thuis.’

‘Hij zal ook wel niet meer komen,’ mompelde Yivenna.

‘Vin je het gek?’ kwetterde Nikara. ‘Je hebt hem aan het schrikken gemaakt.’

Stomverbaasd kwam Aresta aangereden. ‘Wat is dat?’ vroeg ze.

Shutai kwam breed grijnzend op haar afgestapt, hij mocht eindelijk weer eens academisch doen.

‘Dit is de accommodatie en het agrarische bedrijf van een zogeheten Gûmren.’

‘Een Gûmren?’

‘Ook wel bekend als een van de familie der dwergachtigen. Een klein en nijver woudbewonertje. Vrij zeldzaam in deze streken.’

Aresta keek hem verwonderd aan. ‘Een kabouter bedoel je?’

‘Nee, een Gûmren. Die zijn te groot om kabouters te zijn. Kabouters komen nergens voor in Azeria. Jij hebt het over bruintjes.’

Aresta’s ogen begonnen te tollen. Hoe kon zij als boerentrut weten welke mythen op waarheid berustten en welke niet?

‘Gûmren zijn een aan elfjes en bruintjes verwant volk, maar ze zijn veel groter en neigen eerder naar ons formaat dan verder naar beneden. Ze zijn lomp en brutaal in groepjes, maar nogal schuw als ze alleen wonen.’

‘Is hij thuis?’

Vohan schudde zijn hoofd.

‘Ik heb wel een schoen van hem.’ Yivenna toonde triomfantelijk de laars.

‘En een hamertje,’ mompelde Shutai.

‘Misschien dat we hem maar beter met rust laten,’ vond Vohan. Hij pakte het laarsje en het hamertje en legde ze op een tafeltje in het hol.

‘Hij heeft wel een geit,’ sprak Yivenna met hongerige ogen.

Vohan hield haar tegen. ‘Dat is zijn geit. Hij mag hem houden.’

Aresta, reeds afgestegen, zette grote ogen op. ‘Die geit ga je toch niet stelen?’

Shutai schudde het hoofd. ‘Nee, we hebben al genoeg gedaan.’

Yivenna knikte en Aresta omcirkelde de holle stronk. Het zag er zo schattig uit.

‘Dus dit is een Gûmren holletje? Mag ik even kijken?’

Voordat ze weer vertrokken, wierp iedereen nog even een blik naar binnen, daarna zochten ze hun weg terug naar Vantraxis. De geit kon weer rustig ademhalen.

Na Vantraxis te hebben ingelicht over hun vondst, werd de tocht weer voortgezet. Het Gûmren holletje werd gauw vergeten, terwijl iedereen weer werd opgezogen in het groene wonder. Ondanks de spookachtige atmosfeer die op sommige plaatsen in het woud hing, voelde Nikara zich aardig op haar plaats. Het woud van Shîm leek veel meer op de buitenwereld zoals ze zich die had voorgesteld. Zo binnen het magische aura van Shîm, was ze heel wat actiever dan anders. Ze danste over de boomvoeten, scheerde door de geulen en raasde langs de bladerhagen. Ze moest er niet aan denken zich nog in paardenharen te verstoppen.

Voor iedereen was het een genot om hun oranje lichtje te zien stuiteren. Niet alleen Nikara’s vleugeltjes, maar ook haar oogjes fonkelden. Een lange tijd had Vohan zich zorgen gemaakt over het elfje daar in de duistere buitenwereld, maar de aanblik van haar geluk maakte hem wat warmer. Het woud van Shîm bleek in heel wat opzichten zo slecht nog niet.

Uiteindelijk maakten ze een nieuw kamp in een ruimte tussen vier woudreuzen, hun kronkelige wortels rolden over de grond en waren bedolven onder een netwerk van klimop. Er leek voldoende ruimte om te slapen, maar van fatsoenlijk eten kwam weinig tot niets terecht. Steeds wanneer ze het vuur aanmaakten, lokte dat zwarte libellen die zich op de vlammen te pletter vlogen. Er viel niets tegen te doen en uiteindelijk gaven ze hun pogingen maar op. Het werd paddenstoelen snoepen voor het slapengaan.

Yivenna hield de eerste wacht. Ze rekende nog op een Gûmren invasie, maar van dwergen kwam niets. Uiteindelijk sukkelde ze in slaap, nog voor ze zich door iemand kon laten aflossen…

Uren later was het donker in Yivenna’s wereld. Ze sliep niet meer, maar ze was ook nog niet op het punt dat ze haar ogen wilde openen, misschien probeerde ze nog een laatste beetje rust te stelen, maar een vreemde kriebel werkte tegen. Het was een beetje jeuk in haar zijholte, een mug misschien? Ze had ze hier nog niet gezien, maar dat zei niets. Instinctief bewoog ze haar linkerarm om te krabben, maar die arm kon nergens heen. Strakke snoeren hielden haar tegen. Met een wilde schrik werd ze compleet wakker. Wat was er gebeurd? Voor haar ogen zag ze alleen gebladerte. Klimop of iets anders. Ze probeerde zich los te rukken. Sommige snoeren knapten, maar het merendeel hield haar op haar plaats. Schreeuwen dan maar? Ze opende haar mond en één van de snoeren die haar gezicht omklemden, schoot strak in haar mond. Ze moest kokhalzen voor ze door kon bijten.