Bloedzuster

Bloedzuster

Anita Kroef

Bloedzuster

Anita Kroef

2e druk februari 2021

1e druk november 2020

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-93157-93-4

NUR 305/332

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Proloog

Lieve Sam,

Ik heb beloofd je op te halen, maar ik ben bang dat me dat niet lukt. Als ik niet op het vliegveld ben, ga dan niet naar me op zoek. Ga gewoon terug naar huis (please!) en ben alsjeblieft niet boos op mij.

Voor altijd je bloedzuster!

Liefs, Noor

Voor de zoveelste keer keek Noor over haar rechterschouder naar de stoffige weg achter haar. De witte terreinwagen achtervolgde hen al minstens een half uur. Tussen de zwaarbeladen vrachtwagens en slingerende fietsers zag ze hem weer kort opdoemen. De glanzende lak van de splinternieuwe SUV schitterde in de felle Afrikaanse zon. Ondanks de benauwde hitte in het overvolle taxibusje, voelde ze hoe een koude rilling langs haar ruggengraat omhoog kroop. De grote zwarte letters en het logo op de motorkap lieten er geen enkele twijfel over bestaan. Ze kende die auto maar al te goed. Haar mond voelde droog en het leek of ze geen adem kon halen. Ze wist het zeker. Ze zaten achter haar aan.

Een half uur geleden had ze nog kort gehoopt dat ze het zich verbeeldde. De witte terreinwagen was al even niet meer te zien. Maar nu dook hij weer achter hen op. Waarschijnlijk had hij zich slechts laten terugzakken achter een van die veel te volgepakte vrachtauto’s. Er was toch maar één doorgaande weg tussen Swartruggens en het vliegveld in Johannesburg. Het bontgekleurde taxibusje was daarom niet zo moeilijk te volgen.

Door de vuile ruiten van het busje zag ze naast de weg steeds meer typisch Afrikaanse cafeetjes en winkeltjes met hun fleurige handgeschilderde reclameleuzen opdoemen. Ze naderden nu snel het plaatsje Rustenburg. Daar stopte het busje altijd om te tanken. De meeste passagiers stapten dan graag een paar minuten uit, zodat ze even konden ontsnappen aan die verstikkende hitte. In die drukke mensenmassa kon ze misschien stiekem wegkomen. Haar rugzak op het dak van het busje moest ze dan achterlaten, maar dat was niet belangrijk. Die kon ze later weer ophalen. Gelukkig zaten haar telefoon en paspoort in haar broekzak.

In de verte zag ze de verschoten rode overkapping van het tankstation al en de chauffeur slalomde behendig tussen het passerende verkeer naar de rechterkant van de weg. Ze moest het erop wagen. Dit was haar enige kans haar achtervolgers kwijt te raken. Maar toen ze samen met haar medepassagiers uitstapte, zag ze in haar ooghoek de terreinwagen ook de oprit van het tankstation opdraaien. Als ze zich nu uit de groep passagiers losmaakte, zagen ze haar zeker. Snel draaide ze zich om, terug de bus in. Maar de andere passagiers kwamen al achter haar aan en beletten haar de weg. Achter zich hoorde ze een bekende stem boven het lawaai uitkomen. Het was te laat. Ze was ontdekt.

1

Maandagavond 27 april, Elsendorp Noord-Brabant

Met een diepe zucht zette Samantha de omgespoelde emmers en poetslappen weg en keek op haar horloge. Het was al bijna half tien en nog was ze niet klaar met haar werk in de bloemenwinkel. Het was die hele dag ontzettend druk geweest en ze was nauwelijks aan pauze toegekomen. Bijna haar hele ochtend was in beslag genomen door een onverwacht overleg over een nieuwe opdracht. Ze mocht de volledige aankleding verzorgen voor de feestelijke opening van een nieuw bedrijf. Ze wilden graag een grote blikvanger bij de ingang, een fleurige versiering van het podium en enkele tientallen vaasjes op de tafels in de zaal. Het was een flinke klus, bedacht ze met een vermoeide glimlach. Maar dergelijke opdrachten waren ook een kroon op haar harde werk van de afgelopen jaren.

Vijf jaar geleden was haar moeder plotseling gestorven en sindsdien had Samantha de door haar opgestarte rozenkraam uitgebouwd tot een heuse bloemisterij. Haar typerende eenvoudige stijl met bloemen in ongebruikelijke combinaties viel op en al snel wisten de mensen uit de buurt de weg naar haar winkel te vinden. Toch was Samantha lange tijd onzeker geweest over haar bloemistentalent. Zelf vond ze haar werk niet zo bijzonder en niet zo goed als dat van haar collega’s. Met haar mbo-opleiding en verder volledig autodidactische ontwikkeling durfde ze nooit mee te doen aan wedstrijden en had ze geen portfolio opgebouwd. Maar inmiddels kwamen de klanten vanuit de wijde omgeving speciaal voor haar naar haar winkel bij de rozenkwekerij. Ze mocht best trots zijn op wat ze had bereikt, bedacht ze glimlachend.

Neuriënd ruimde ze de winkel verder op en zette alles zoveel mogelijk klaar voor de volgende dag. Ze vond het helemaal niet erg om soms lange dagen te moeten maken. Tussen haar bloemen was ze in haar element en dan maakte de rest niets meer uit. Samantha hield van alle bloemen in haar winkel, maar de door haar vader gekweekte en naar haar moeder vernoemde sterke donkerrode roos “Rosa Maria” was haar absolute favoriet. Deze soort was populair bij bijna alle bloemisten in Nederland en werd ook steeds vaker vanuit het buitenland aangekocht. Het was vooral door deze rozensoort dat de kwekerij van haar ouders zo succesvol geworden was.

Tegenwoordig was haar vriend Robert verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de kwekerij, maar hij hield zich niet bezig met nieuwe rozenrassen. Robert was een efficiënte manager en het ging hem vooral om het kweken van grote aantallen rozen met hoge winstmarges.

‘De tijden zijn veranderd en aan het veredelen van nieuwe rassen is geen droog brood meer te verdienen,’ zei hij soms.

Samantha haalde dan haar schouders op. Ach, misschien was dat ook wel het geval. Robert was daar heel stellig in. En wat wist zij daar nu eigenlijk van?

Morgen was er vast weer veel vraag naar de Rosa Maria, bedacht Samantha. Ze kon beter alvast een extra emmer in de winkel klaarzetten. Snel liep ze naar buiten om via de oude achteringang de kwekerij binnen te glippen. Als ze de grote schuifdeur aan de voorkant gebruikte, stoorde ze Robert en die had het ontzettend druk. In de weken voor Moederdag was de rozenprijs altijd erg hoog en Robert deed zijn best er nu zo veel mogelijk te verkopen.

Het paadje achter de winkel was smal en onverlicht en in het schemerdonker struikelde Samantha bijna over een fiets die naast de deur tegen de muur stond. Wat moest die hier? Blijkbaar waren er nog personeelsleden aan het werk. Verbaasd haalde ze haar schouders op. Vreemd dat Robert daar tijdens het avondeten niets over gezegd had.

De scharnieren van de oude houten achterdeur piepten altijd vreselijk, maar als je hem op de juiste manier een beetje optilde, opende hij bijna geruisloos. Behoedzaam stapte Samantha naar binnen en zocht in het donker haar weg door de koele ruimte waar overdag de bloemen gesorteerd en tot bossen gebonden werden. De verschillende soorten rozen stonden al klaar in hun hoge emmers en voorzichtig zocht Samantha in het duister naar de Rosa Maria. Ze moest niet vergeten straks een notitie te maken in het voorraadregister van de kwekerij, bedacht ze terwijl ze de zware emmer oppakte en aanstalten maakte om terug te lopen in de richting van de deur.

Halverwege haar terugtocht liet ze de emmer bijna uit haar handen vallen. Vanuit de andere kant van de ruimte schrok een ritselend geluid haar op. Samantha hield haar adem in. Die fiets bij de achterdeur, bedacht ze nerveus. Er was hier iemand. Dat ze daar niet meteen bij stilgestaan had. Voorzichtig zette ze de emmer op de betonnen vloer en voetje voor voetje sloop ze terug naar de deur waarnaast de lichtschakelaar zat. Ze was veel te bang om in het donker op zoek te gaan naar de oorzaak van het geluid.

Een paar seconden later kwamen de tl-buizen knipperend tot leven en meteen baadde de ruimte in een meedogenloos fel licht. Versteend als een levend standbeeld staarde ze naar het schouwspel dat zich voor haar ogen ontvouwde. Ze had een paar seconden nodig om het tot haar door te laten dringen. Maar het was overduidelijk. Ze kon er niet omheen. Midden in de sorteer- en bindruimte van hun gezamenlijke bedrijf stond haar vriend Robert. En voor hem, op de hoge sorteertafel, zat een van hun Poolse seizoenarbeidsters. Haar bloesje was op de grond gevallen en haar spijkerbroek was tot op haar knieën naar beneden gestroopt. Ook Roberts kleren waren losgeknoopt en met een jaloerse steek in haar buik signaleerde Samantha hoe hij zijn armen beschermend om het blote jonge meisje heen sloeg. Ze kon er niets aan doen, maar als een magneet werden haar ogen naar de stevige borsten van de Poolse getrokken. Naar haar donkere tepels die Roberts borstkast met zijn zwarte kriebelige borsthaar aanraakten. Zijn borsthaar waar zij altijd zo heerlijk doorheen kon kroelen. Het meisje leek goed in de gaten te hebben welke gevoelens er door Samantha’s lijf raasden en ze keek haar uitdagend aan.

Met een ruk trok Samantha haar blik van het meisje los en terwijl ze haar tranen krampachtig probeerde weg te slikken, keek ze Robert verwijtend aan. ‘Wat … Wat doen jullie hier?’

Samantha realiseerde zich meteen hoe overbodig haar vraag was. Het was wel duidelijk wat die twee hier deden. Zonder zijn antwoord af te wachten, draaide ze zich om en vloog de deur uit. Ze kon de aanblik van Robert met het halfnaakte meisje in zijn armen niet verdragen. Maar eenmaal buiten stond dat beeld nog steeds op haar netvlies gebrand. Zonder te bedenken waar ze naartoe ging, rende ze weg. Zo ver als ze kon. Door de donkere weilanden achter hun huis in de richting van de bosrand. Pas toen ze echt geen stap meer kon zetten, viel ze buiten adem neer in het natte gras. Met haar hoofd in haar handen staarde ze een tijdje voor zich uit. Dit was niet de eerste keer dat Robert vreemdging en het hield hierna ook vast niet op. Telkens weer sloot ze haar ogen voor zijn bedrog en zwichtte ze voor zijn smeekbedes en beloftes. Daar moest een einde aan komen. Zo kon het niet langer doorgaan.

Maar ze kon ook niet zonder Robert. Al vanaf haar zestiende had ze verkering met hem. Hij was toen al tweeëntwintig en werkte als voorman op het bedrijf van haar vader. Kort daarop overleed haar moeder en dat veranderde haar vader. Hij raakte helemaal in zichzelf gekeerd en liet steeds meer aan Robert over.

Rillend van de kou staarde Samantha in de verte, naar de lichtjes van hun bedrijf die duidelijk afstaken tegen de donkere avondlucht. Tegenwoordig regelde Robert alles in de kwekerij. De inkoop, de verkoop, het personeel en de financiën. Samantha hoefde zich slechts druk te maken over haar bloemenwinkel. Als zij en Robert uit elkaar gingen, kwam alle verantwoordelijkheid volledig op haar smalle schouders terecht. Ze moest even slikken. Het idee aan die zware last bezorgde haar een flinke kramp in haar maag.

In Samantha’s hoofd wisselden de boze, verdrietige en angstige gedachten elkaar af. Op dit moment kon ze niet helder nadenken over de vraag wat ze moest doen. Ze had tijd en rust nodig om zo’n belangrijke beslissing te kunnen nemen. Vooral rust. Want zodra Robert bij haar in de buurt was, kon hij haar gemakkelijk beïnvloeden. Dat maakte haar soms boos. Tegenover anderen kon ze wel voor zichzelf opkomen, vooral als het om haar bedrijf ging. Maar zodra ze tegenover Robert stond, leek het of de woorden opdroogden in haar mond. Dan liet ze zich altijd direct door hem ompraten zonder dat ze het zelf in de gaten had. Om deze moeilijke beslissing goed te kunnen overwegen, moest ze een tijdje bij hem uit de buurt zijn. Vertwijfeld sloeg ze haar handen voor haar gezicht. Ze wist nog niet hoe ze het ging aanpakken, maar één ding realiseerde Samantha zich maar al te goed: als ze bij Robert bleef, ging ze daar uiteindelijk aan kapot.

2

Dinsdagochtend 28 april, Elsendorp Noord-Brabant

‘Wát heb je gedaan?’

Een tikkeltje nerveus zag Samantha dat Roberts gezicht geleidelijk spierwit werd en dat er zweetdruppels op zijn voorhoofd verschenen. Haar boodschap leek langzaam tot hem door te dringen. Hij wist duidelijk niet hoe hij moest reageren. Ten slotte staarde hij haar verbouwereerd aan.

Krampachtig ontweek ze zijn indringende blik en geconcentreerd roerde ze in haar glas thee waarin de suiker al lang en breed was opgelost. Ze had er gisteravond lang over gepiekerd. Robert zou zeker proberen haar ervan te overtuigen thuis te blijven en tegen zijn overredingskracht was zij niet opgewassen. Dat wist ze maar al te goed. Daarom had ze er uiteindelijk voor gekozen hem pas over haar plannen te vertellen als ze niet meer terug kon.

‘Schatje? Dit kun je niet menen. Zeg me dat het een grapje is.’

‘Ik ben je schatje niet,’ beet ze hem benepen toe. ‘En ik maak ook geen grapje.’

‘Maar Samantha, ben je dan helemaal gek geworden? Dit kan toch helemaal niet! Volgende week is het Moederdag en is het harstikke druk in de bloemenzaak.’

Samantha durfde Robert niet aan te kijken. Ze had precies deze reactie van hem verwacht en haar antwoord al minstens tien keer gerepeteerd. ‘Te druk in de zaak? Is dat het eerste waar je aan denkt?’

‘Hoe moet ik dat dan oplossen? In een van de drukste weken van het jaar, ga jij lekker op vakantie en laat je mij hier in mijn eentje met al dat extra werk achter!’

‘Op vakantie, Robert? Noem je dit vakantie?’

Hoe kon hij dat zeggen? Na zijn overspel met dat Poolse meisje kon ze niet meer gewoon met hem samenleven en samenwerken alsof er niets gebeurd was. Dát was de reden dat ze even wegging. Niet om vakantie te vieren. Hoe kon ze hem dat in hemelsnaam duidelijk maken?

‘Na gisteravond … Nou, ik heb nu tijd voor mezelf nodig.’

‘Dat begrijp ik, lieverd. Maar dat kan toch ook een week later. Na Moederdag heb je daar tijd genoeg voor.’

Normaal gesproken smolt Samantha direct weg bij zijn charmante glimlach, maar deze keer doorzag ze zijn gespeelde flirt en walgde ervan. Nu kon ze zich niet meer inhouden en de woorden vlogen haar mond uit. Ze schrok er zelf een beetje van. Zo was ze normaal gesproken helemaal niet.

‘Jij weet best waarom ik ga. Dan had je je handen maar thuis moeten houden.’

Robert slikte een paar keer en staarde naar de vloer. Zijn vlotte babbel liet hem in de steek. Een hoopvol vlammetje welde in Samantha’s borstkast op. Had hij dan toch spijt? Nee, zo mocht ze niet denken. Roberts gedrag was onvergeeflijk. Ook al verontschuldigde hij zich wel honderd keer, dan nog kon hij daarmee de klok niet terugdraaien.

‘Dat begrijp ik, Samantha. En daar heb ik veel spijt van. Dat heb ik je al meerdere keren gezegd. Maar dit gaat de zaak veel geld kosten. Realiseer je je dat wel?’

‘De zaak kan de pot op! Het gaat om ons! Niet om de zaak.’

Met veel moeite kon ze de in haar ogen springende tranen tegenhouden. Dat was weer zo’n typische opmerking van Robert. Hij dacht altijd als eerste aan het geld. Vol afschuw keek ze naar hem op.

‘En ik weet trouwens helemaal niet meer of ik het bedrijf nog met jou wil voortzetten,’ beet ze hem toe.

Robert stond niet snel met zijn mond vol tanden, maar nu wist hij duidelijk niet wat hij moest zeggen. Hij draaide zich snel om, zodat ze de blik in zijn ogen niet kon zien. Door de glazen schuifpui staarde hij naar buiten, maar Samantha betwijfelde of hij oog had voor de prille lentezon die hun mooie bloeiende tuin zo prachtig deed uitkomen. Wat ging er door zijn hoofd? Zou hij bang zijn haar kwijt te raken of was hij slechts bezorgd om het bedrijf? De afgelopen jaren hadden ze samen hard gewerkt en de rozenkwekerij van haar ouders flink uitgebreid. Maar op papier was het bedrijf van haar alleen. Dat zat hem al lange tijd dwars en al meerdere malen had hij haar gevraagd met hem te trouwen in gemeenschap van goederen, zodat alles van hen samen zou zijn. Tot nu toe had ze hem nog geen antwoord gegeven.

‘Het spijt me, Samantha. Natuurlijk gaat het me niet om de zaak. Het gaat me alleen om jou. Ik wil jou niet verliezen.’ Met een bezorgde blik keek hij haar aan. Hij had inmiddels wel door dat ze het echt meende. Haar koffer stond al klaar in de gang.

‘Als jij een weekje weg wilt, prima. Maar waarom moet je daarvoor helemaal naar Zuid-Afrika?’

‘Dat weet je best, Robert. Ik ga naar Noor.’

Samantha zag hoe Robert zijn lippen strak op elkaar klemde toen hij de naam van haar beste vriendin hoorde. Robert kon Noor niet uitstaan en vond haar bemoeizuchtig en vrijgevochten.

Noor daarentegen had grote moeite met het bezitterige en overheersende gedrag van Robert. Ze vond dat hij Samantha helemaal alleen voor zichzelf wilde houden. Toen Samantha haar een tijdje geleden opbiechtte dat Robert vreemdging, kon Noor niet begrijpen dat ze niet meteen bij hem wegging. Hoe kon Samantha nog houden van een vent die haar bedroog? Zag ze dan niet dat die charmante glimlach gespeeld was? En dat hij haar gebruikte om het bedrijf van haar ouders in handen te krijgen.

Maar gisteravond, bibberend in het natte gras, was het toch haar vriendin in Zuid-Afrika die ze opbelde.

‘Hé Sam, hoe is het met je?’

‘Hoi Noor ...’ Samantha zocht naar woorden, ze wist niet waar ze moest beginnen.

‘Sam? Sam? Wat is er aan de hand?’

Bij het horen van Noors bezorgde stem, welden de tranen op in Samantha’s ogen en kon ze geen woord meer uitbrengen.

‘Hij heeft het weer gedaan, hè? Hij is weer vreemdgegaan!’

Het was niet nodig Noor alles uit te leggen. Ze kende Samantha door en door en wist meteen wat er aan de hand was.

‘Nu is het genoeg, Sam! Je moet bij hem weggaan. Anders ga jij er straks aan onderdoor!’

‘Ik weet het niet, Noor. Hij had me verzekerd dat ik de enige was en nu doet hij het weer. Ik kan niet meer nadenken, ik weet gewoon niet wat ik doen moet,’ snotterde ze.

‘Als ik in jouw schoenen stond, wist ik het wel. Maar dat is een beslissing die jij zelf moet nemen, Sam. Jij alleen, zonder dat Robert jouw mening weer probeert te beïnvloeden. Waarom kom je niet een tijdje bij mij op bezoek? Dan kun je wat afstand van hem nemen en tot rust komen.’

‘Dat gaat niet. Ik kan nu net voor Moederdag onmogelijk weg.’

‘Lieve Sam, denk voor één keertje eens aan jezelf en niet aan de zaak. Dat probleem moet Robert oplossen! Dat heeft hij dan mooi aan zichzelf te danken.’

Na het beëindigen van hun telefoongesprek bleef ze nog even in het natte gras zitten. Haar hoofd tolde van alle twijfels en vragen. Ze moest nadenken, maar hier in het donkere en kille weiland kon ze de nacht niet doorbrengen. Uiteindelijk stond ze koud en stijf op en liep moedeloos naar huis. Toen ze de poort van het bedrijf opende, zag ze het silhouet van Robert al voor het verlichte kamerraam staan. Hij stond op haar te wachten en kwam haar direct op het tuinpad tegemoet.

‘Vergeef me, Samantha. Het spijt me zo.’

Huilend keek hij haar aan en ondanks alles voelde ze hoe haar hart een beetje begon te smelten. Maar ze was er nog niet klaar voor om met hem te praten. Het enige wat ze wilde was een lang en warm bad. En daarna maakte ze voor zichzelf het bed in de logeerkamer op, want naast Robert wilde ze die nacht niet liggen.

‘Laat me er alsjeblieft langs, Robert.’

‘Lieverd, praat toch met me. Het stelde echt niets voor. Het ging puur om de seks. Jij bent de enige vrouw die voor mij belangrijk is.’

Voorzichtig streelde hij een losgeschoten lok van haar haren en stopte die achter haar oor. Samantha reageerde er niet op en liet het gebeuren.

‘Ik weet het. Dit was fout van me. Maar ik beloof je dat ik het echt nooit meer doe.’

‘Dat zeg je telkens, maar je doet het steeds weer.’ Haar stem klonk schor, het leek bijna alsof ze fluisterde.

‘Alsjeblieft, Samantha. Ik hou van jou.’

Met een vertrouwd gebaar sloeg Robert zijn armen om haar heen en drukte haar stevig tegen zich aan. Voorzichtig kuste hij haar voorhoofd en nam haar gezicht in zijn beide sterke handen. ‘Echt waar, Samantha, jij bent de enige voor me.’

De bekende geur van zijn lichaam en de zachte streling van zijn handen maakten dat haar lichaam de regie overnam en ze reageerde heftig toen Roberts handen aarzelend onder haar T-shirt gleden. Het liefste zou ze zich op dat moment aan hem overgeven, maar in een flits zag Samantha het beeld van Robert met het Poolse meisje weer voor zich. Nee, dit wilde ze niet. Als ze nu weer toegaf, ging dit de rest van hun leven zo door. Met een ruk maakte ze zich van hem los en aarzelend deed ze een paar stappen achteruit.

‘Robert, alsjeblieft. Niet doen. Niet nu!’

Allebei zwaar ademend van de oplaaiende hartstocht, staarden ze elkaar aan. De smekende ogen in het knappe gezicht van Robert raakten een snaar bij Samantha. Toch twijfelde ze of ze met hem verder wilde. Ze waren al bijna zes jaar samen, maar hield ze dit nog eens zes jaar vol? En daarna nog langer? Langzaam kwam Robert in beweging en zonder iets te zeggen liep hij langs haar heen, het tuinpad af. Ongetwijfeld naar het kantoortje naast de bloemenloods. Dat was zijn plekje, zijn domein.

Opgelucht dat ze het huis voor zichzelf had, ging Samantha naar binnen. Even later, liggend in een warm stomend bad, nam ze een beslissing. Ze nam de uitnodiging van Noor aan en ging haar in Zuid-Afrika opzoeken.

Hardop beloofde ze het aan zichzelf: ‘Samantha, jij gaat naar Noor in Zuid-Afrika.’

Daarna leek het alsof ze in trance raakte, alsof Noor haar vanuit Zuid-Afrika aanstuurde. Ze ging op het smalle logeerbed zitten en opende haar laptop. Op internet zocht ze naar vliegreizen naar Johannesburg en binnen tien minuten was het gebeurd. Ze had daadwerkelijk een ticket naar Zuid-Afrika geboekt. De volgende dag vertrok ze en een week later, op woensdag, vloog ze weer haar huis. Dan was ze een paar dagen voor Moederdag terug in haar bloemenwinkel. Toen ze het e-ticket per mail binnenkreeg en ze een afbeelding daarvan naar Noor appte, drong het pas echt tot haar door. Ze ging op reis naar Afrika. Helemaal in haar eentje!

3

Een half jaar eerder, General Hospital Johannesburg Zuid-Afrika

Ayize keek bezorgd naar zijn vrouw Amahle. Hoewel ze wakker was, waren haar ogen gesloten. Het kostte haar te veel moeite ze te openen en rond te kijken in de volle ziekenhuiszaal. In de lange smalle ruimte stonden acht bedden op een rij en die waren allemaal bezet. Om de bedden zaten soms hele families die ’s nachts bleven slapen. Vooral als men van ver kwam. Ayize zag dat Amahle last had van de onrust en drukte om haar heen. Haar ademhaling was moeizaam en onregelmatig en ze kreeg extra zuurstof toegediend via het slangetje in haar neus. In de afgelopen weken was ze minstens tien kilo afgevallen. Haar gebloemde katoenen nachthemd zat haar veel te ruim en haar ogen lagen diep in haar oogkassen.

Het deed hem pijn haar zo te zien liggen in het smalle ziekenhuisbed. De laatste dagen ging ze steeds sneller achteruit en volgens de dokter zou ze niet lang meer leven. Ayize legde zijn hoofd in zijn handen en huilde geluidloos, hopende dat zij het niet hoorde.

‘Het spijt ons, meneer Ayize,’ had de dokter gezegd. ‘Wij zien geen verbeteringen in de bloedwaarden van uw vrouw. Ze moet eigenlijk een chemobehandeling krijgen. Anders kunnen we niets meer voor haar doen.’

Nog maar een paar weken geleden was Amahle voor het eerst naar de specialist van het ziekenhuis in Johannesburg gegaan. Ze voelde zich al een tijdje niet goed. Ze was moe en had bloed opgespuugd. De dokter onderzocht haar en liet foto’s maken van haar longen. Het was al snel duidelijk. Haar longen waren bezaaid met agressieve vlekjes.

‘Het is kanker,’ zei de dokter tegenover hen aan het grote houten bureau. ‘Een gevaarlijke vorm van kanker die waarschijnlijk snel uitzaait naar andere organen in het lichaam.’

Voor Ayize voelde het alsof hij een stomp in zijn maag kreeg en de lucht uit zijn longen gezogen werd. Hij was er al bang voor geweest, maar hij had gehoopt en gebeden dat dit niet de diagnose was.

‘Kunt u haar nog helpen?‘

Ayize wist dat in westerse landen tegenwoordig goede resultaten behaald werden met de behandeling van kanker, maar hier in Afrika was de ziekte veel minder bekend en waren de artsen niet ervaren op dit gebied. Daarnaast werden dergelijke dure behandelingen alleen aangeboden in de particuliere ziekenhuizen waarvoor een dure verzekering nodig was. En die had hij niet.

‘Dat ligt eraan,’ was het zakelijke antwoord van de dokter. ‘Hoeveel kunt u betalen?’

Een behandeling tegen kanker was in Afrika alleen voor de allerrijksten betaalbaar. De diagnose was in feite een doodsvonnis. Amahle zou binnen korte tijd sterven. Ayize had naar zijn vrouw gekeken, zijn grote liefde en steunpilaar. De moeder van zijn kinderen. Hij had het niet willen, nee, niet kunnen accepteren dat zij ging sterven. Waarom werden de rijke mensen wel behandeld tegen kanker en de armen niet? Het was oneerlijk. Stilletjes keken ze elkaar aan. Wat viel er te zeggen?

Maar in zijn achterhoofd beet zich een plan vast en hij kon aan niets anders meer denken. Hij wist hoe hij aan het benodigde geld kon komen. Er was wel een risico aan verbonden en normaal gesproken zou hij zich nooit met zulke praktijken inlaten. Maar hij deed het niet voor zichzelf, hij deed het voor Amahle. Als hij het slim aanpakte, merkte niemand het. Dat durfde hij wel aan. Maar was het genoeg?

‘Wat voor een behandeling kan haar nog helpen?’ vroeg hij de dokter. ‘En hoeveel kost dat precies?’

Zijn vrouw keek hem verbaasd aan. Ze hadden de afgelopen jaren wat spaargeld opzij gelegd, maar dat was bij lange na niet genoeg.

‘Dat komt wel goed, umntwana, schatje. En anders kunnen we het vast lenen.’

‘Er is sinds kort een nieuwe chemotherapie die goede kansen biedt,’ beantwoordde de dokter zijn vraag. ‘De exacte kosten kan ik eventueel voor u navragen. Wilt u dat ik dat voor u doe?’

‘Ja, doet u dat.’

Amahle protesteerde direct. ‘Nee, dat moet je niet doen. Besteed ons spaargeld liever aan de studie van de kinderen.’

Maar die avond zag hij weer wat hoop in haar ogen opgloeien.

De volgende ochtend sloot hij zich op in zijn kantoor in het kindertehuis. Ergens onder in zijn volle bureaulades vond hij wat hij zocht, een visitekaartje:

Hulporganisatie “Samen 1 Wereld”

Steven Jans

Coördinatie en begeleiding vrijwilligers

Toen hij net gestart was als directeur van het kindertehuis in Swartruggens stond op een dag ene Steven Jans ineens voor zijn neus. Een vlotte vent van bijna dertig in een versleten jeans en een safariblouse. Hij was verantwoordelijk voor de coördinatie en begeleiding van Nederlandse vrijwilligers bij kindertehuizen en scholen in Zuid-Afrika. De vrijwilligers moesten fors betalen om hier enkele maanden te mogen komen werken. Dat was een vergoeding voor de verblijfskosten en voor de begeleiding, werd hen verteld.

‘Als u het een beetje slim aanpakt, kunt u daar een aardig zakcentje aan overhouden,’ zei Steven met een knipoog tegen hem.

Een vrijwilliger betaalde wel duizend euro per maand om te mogen komen werken. Wat een grap was dat. En wat kregen ze daarvoor terug? Ze kregen gratis huisvesting op het terrein van het kindertehuis en mochten met de kinderen mee eten als ze dat wilden. Dat kostte het kindertehuis bijna niets. Hij moest alleen zorgen dat er voldoende weeskinderen waren om te verzorgen, maar daarvoor kon hij in de omgeving vast gezinnen vinden die tegen een kleine vergoeding hun kinderen graag voor een poosje als wees wilden afstaan.

Hij moest het kindertehuis uitbreiden, zodat hij meer kinderen kon huisvesten en vooral ook meer westerse vrijwilligers kon laten komen. Uiteraard moest hij deze uitbreiding niet officieel registreren. De Zuid-Afrikaanse kindertehuizen vielen onder het ministerie van Jeugd- en Kinderzaken, maar zij controleerden nauwelijks.

Op dat moment zat Ayize nog vol idealen. Hij wilde de arme Zuid-Afrikaanse weeskinderen een nieuw thuis bieden en hij kreeg van Stevens voorstel een vieze smaak in zijn mond. Verontwaardigd wees hij de man de deur. Wat een verwerpelijke praktijken waren dat. Daar wilde hij zich niet mee inlaten.

Toch had hij zijn visitekaartje niet weggegooid. Nu liet hij het telkens door zijn vingers glijden en kon hij dat extra zakcentje maar al te goed gebruiken. Hij leunde achterover en keek eens rond in zijn directeurskantoor. Zijn oude ijzeren bureau, de versleten gammele stoel en het kale zeil op de vloer staken schril af tegen het overdadige kantoor van de dokter in het ziekenhuis met zijn opgewreven vloer en antieke bureau. Maar die luxe deed hem niets. Daarvoor deed hij nooit en te nimmer wat die Steven hem aanbood. Hij vond het nog steeds verschrikkelijk om kinderen op zo’n manier te gebruiken, of beter gezegd, te misbruiken. Ze werden weggehaald bij hun families en hier begeleid door goedbedoelende vrijwilligers, vaak zelf nog bijna kinderen, zonder diploma’s of kennis van zaken. Deze praktijken kwamen in Zuid-Afrika helaas te vaak voor. En nu ging hij er zelf ook aan meedoen. Niet voor luxe of cadeautjes voor zichzelf. Hij deed het, omdat hij niet anders kon. Hij had het geld nodig voor de genezing van zijn vrouw. Ayize zette zijn bezwaren opzij, nam de hoorn van de telefoon op zijn bureau en toetste het nummer in dat op het kaartje stond.

‘Hallo, met Steven Jans.’

‘Goedemorgen, mijnheer Jans, u spreekt met Ayize van het kindertehuis in Swartruggens. Een hele poos geleden heeft u mij een aanbod gedaan om vrijwilligers vanuit Nederland te plaatsen in ons kindertehuis ...’

4

Woensdagochtend 29 april, Johannesburg Zuid-Afrika

Goedemorgen, dames en heren. Over vijftien minuten landen we op O.R. Tambo International Airport in Johannesburg, Zuid-Afrika.

Samantha schrok wakker en keek verbaasd naar de volle rijen stoelen om haar heen. Al snel begon het haar te dagen. Ze zat in een vliegtuig en was op weg naar Zuid-Afrika. Ze had nog niet eerder gevlogen. Ze was zelfs niet buiten Europa op vakantie geweest. Alleen al de gedachte aan de onbekende wereld die voor haar lag, zorgde voor een knoop in haar maag. Hoe was het daar? Warm? Vies? Als ze maar niet verdwaalde. Waar was ze aan begonnen …

Begin januari belde Noor haar onverwacht op met de mededeling dat ze haar baan in Nederland had opgezegd en vrijwilligerswerk ging doen in een kindertehuis in de buurt van Johannesburg in Zuid-Afrika. Ze vertelde dat ze net genoeg spaargeld had voor de vliegreis en haar verblijf in het kindertehuis. Hoewel het typisch iets voor Noor was, zo’n impulsieve actie, was Samantha toch bezorgd. Maar haar voorzichtige vraag, hoe ze na terugkomst dan weer rond dacht te komen, lachte Noor nonchalant weg.

‘Daar maak ik me nu nog geen zorgen over, dat zie ik dan wel weer. Ik heb nu een break nodig en straks vind ik wel weer een baantje. Dan is het zomer en is er in Amsterdam altijd veel vraag naar serveersters en kamermeisjes.’

Stiekem was Samantha jaloers op de zorgeloze houding van haar vriendin en ze zou graag ook relaxter in het leven staan. Ze waren elkaars tegenpolen.

‘Jij bent veel te voorzichtig, je durft niet te leven,’ zei Noor soms tegen haar.

Het was bijna niet voor te stellen dat ze het zo goed met elkaar konden vinden. Maar Noor was haar beste vriendin. Dat was ze altijd al geweest. En nu Samantha in de problemen zat, bood ze direct een helpende hand.

Met een paar harde bonken stuiterde het vliegtuig op de landingsbaan. Samantha vouwde haar handen verkrampt om de punten van haar armleuningen en zat gespannen rechtop in haar stoel toen het vliegtuig met piepende remmen tot stilstand kwam. Voorzichtig opende ze haar ogen en met pufjes liet ze de in haar borst opgekropte adem ontsnappen. Poeh, ze waren veilig geland. Meteen daarna leken alle passagiers ontzettend veel haast te hebben. Allemaal stonden ze te dringen en te duwen in het gangpad. Het echtpaar van middelbare leeftijd dat de hele reis naast haar had gezeten zonder haar iets te zeggen, stond al bijna vooraan in de rij. Voorzichtig stond Samantha ook op om haar rugzak uit het bagagevak boven haar hoofd te pakken. Shit! De tas was helemaal naar achteren geschoven en ze kon er met geen mogelijkheid bij. De mensen om haar heen deden of ze het niet zagen en probeerden allemaal zo snel mogelijk bij de deur van het vliegtuig te komen. Samantha vond het lastig een van de andere passagiers aan te spreken en een beetje opgelaten wachtte ze tot iedereen aan haar voorbij geschuifeld was en uiteindelijk een steward haar kwam helpen.

Gelukkig maar dat Noor, die goed wist hoe enorm spannend deze reis voor haar was, haar zou opwachten op het vliegveld. Samantha wist niet hoe ze zich in haar eentje moest zien te redden in zo’n vreemd land, zo ver van haar vertrouwde thuis op het Brabantse platteland. Net voor haar vliegtuig in Amsterdam opsteeg, had ze een geruststellend sms’je van haar vriendin gekregen.

Hey Sam,

Morgenochtend ga ik met een taxibusje vanuit Swartruggens naar Johannesburg.

Maak je geen zorgen, ik zorg dat ik op tijd op het vliegveld ben.

Goede reis en tot morgen!

Liefs, Noor

Het duurde even voor haar telefoon aangaf dat ze verbinding had met een lokaal netwerk, maar toen kwamen er meteen diverse appjes binnen. Van haar bezorgde vader, van een paar goede vrienden en van Robert natuurlijk, die schreef hoeveel hij haar nu al miste. Samantha geloofde er niets van. Maar tot Samantha’s verbazing zag ze geen nieuw bericht van Noor.

‘Als je geland bent, volg je de bordjes ”bagage claim” om je koffer op te halen,’ had Noor haar gezegd.

Na een korte speurtocht door de kale gangen van het vliegveld stond Samantha even later samen met de andere passagiers bij de lege band te wachten. Nogmaals checkte ze haar telefoon op berichten van Noor. Nee, ook op haar korte appje na de landing had ze niet gereageerd. Misschien kon ze Noor beter bellen? Dan wist ze meteen wat er aan de hand was. Nerveus drukte Samantha op het nummer van Noor en liet haar telefoon net zo lang overgaan tot ze de bekende voicemailbegroeting van haar vriendin hoorde:

Hai, dit is de voicemail van mij, van Noor dus. Ik ben vast iets leuks aan het doen, dus ik heb nu geen tijd. Misschien bel ik je straks terug. Doei!

Samantha liet geen boodschap voor haar achter, ze zagen elkaar toch zo meteen. Met klamme vingers beëindigde ze de oproep en stopte haar telefoon weer in het voorvakje van haar rugzak.

Ondertussen was de bagageband in beweging gekomen en de eerste tassen en koffers hobbelden voorbij. Verschillende passagiers liepen al met hun bagage naar de uitgang. Ongeduldig keek Samantha naar de langzaam voorbij rollende band op zoek naar haar trolleykoffer.

Kom op Samantha, maak jezelf nu niet onnodig ongerust. In gedachten sprak ze zichzelf moed in. Er was vast niets aan de hand. Misschien was Noor haar telefoon vergeten op te laden. Dat was echt iets voor haar.

Even later liep Samantha eindelijk door de grote glazen schuifdeuren de aankomsthal binnen. Overdonderd staarde ze naar de tientallen mannen en vrouwen met naambordjes die haar vragend aankeken. Haar blik dwaalde over de taxichauffeurs en reisleiders, op zoek naar de blonde haren van haar vriendin. Maar Noor was nergens te bekennen.

Misschien is ze naar het toilet, bedacht Samantha, maar ondertussen begon er ergens diep in haar maag een naar gevoel te zeuren. Het laatste sms’je had Noor gisteravond laat gestuurd. Dat was vreemd. Met Noors gewoonlijke enthousiasme in haar achterhoofd, verwachtte ze op z’n minst een stuk of tien korte boodschapjes van haar.

Steeds weer keek Samantha gespannen in het rond. Maar ook verderop in de grote aankomsthal was geen spoor van haar vriendin te bekennen. Dat was niets voor Noor. Ze was soms wat rommelig en in de war, maar ze had de aankomsttijden van het vliegtuig gisteren nog nagevraagd. En ze wist hoe belangrijk het voor Samantha was, dat ze er zou zijn. Er was iets aan de hand. Samantha’s hart bonsde inmiddels in haar keel. Steeds weer keek ze om zich heen in de grote, kale hal. Noor, waar ben je? Waarom reageer je niet op mijn berichten?

‘Madam, madam!’

Samantha schrok op uit haar overpeinzingen en keek de vriendelijke man tegenover haar vragend aan. Hij had vast gezien dat ze er nogal verloren bijstond.

‘Wilt u een taxi naar uw hotel?’

‘Nee, nee, dank u. Dat is niet nodig. Mijn vriendin komt me ophalen,’ bracht ze er stamelend uit.

Waar was Noor dan toch? Om haar heen liepen zakenmannen met koffertjes en telefoons, toeristen in safarikleding, studenten en gezinnen met kinderen. Voor de zoveelste keer speurde ze de ontvangsthal af, maar Noor was nog steeds nergens te bekennen. Als ze maar geen ongeluk had gehad. Kortgeleden moest ze nog ontzettend lachen om de hilarische verhalen in Noors e-mails over de kriskras door elkaar rijdende auto’s en brommertjes met hun hoog opgestapelde bagage. Maar nu was dat ineens niet meer zo grappig.

Haar haren plakten inmiddels op haar bezwete voorhoofd en met klamme handen streek ze de losgeraakte plukken naar achteren. Ze voelde een vervelende hoofdpijn opkomen. Door de gladde witte tegelvloeren en de glazen wanden in de luchthaven galmden de stemmen van de mensenmenigte in het rond. Af en toe ving ze wat Engelse woorden op, maar verder kwam alles haar vreemd en onbekend voor. Weer haalde ze haar telefoon tevoorschijn en probeerde ze Noor te bellen, maar ook nu ging haar telefoon slechts over op de voicemail.

Wat nu? Wat moest ze in hemelsnaam nu doen? Ze was helemaal in haar eentje in dit vreemde land, waar ze niemand kende. Het liefste belde ze nu Robert. Hij wist vast wat ze moest doen. Dat wist hij altijd. En dan regelde hij dat ook meteen voor haar. Nee, dat was geen goed idee. Dat snapte ze ook wel. Robert zou er zeker op aandringen dat ze meteen weer naar huis kwam.

Kom op, Samantha. Nu niet in paniek raken. In gedachten sprak ze zichzelf vermanend toe. Gewoon diep inademen en rustig nadenken wat te doen. Dat zou Noor ook doen. Ondertussen bleven haar ogen voortdurend de luchthaven afspeuren. Achteraan in de aankomsthal ontdekte ze een kleine koffiecorner. Daar kon ze even gaan zitten en proberen alles op een rijtje te zetten.

Optie een: met de eerstvolgende vlucht terug naar huis. Als ze de ongeruste stem in haar hoofd negeerde, deed ze dat het liefste. Om haar heen, in het kale restaurant van de luchthaven, keken de onbekende gezichten langs haar heen. Alsof ze er niet was. Wat zou ze nu graag tussen haar bloemen in de winkel staan. En wat zou ze, ondanks zijn onbetrouwbare gedrag, weer graag in Roberts sterke armen wegkruipen. Maar Samantha realiseerde zich meteen dat dit geen goede optie was. Misschien had Noor een ongeluk gehad en lag ze nu in een ziekenhuis. Wat voor een vriendin was ze, als ze er zomaar bij de eerste tegenslag vandoor ging? Nee, dat nooit! In gedachten haalde ze een dikke streep door de eerste optie.

Optie twee: een hotelkamer huren in Johannesburg. Ze kon een taxichauffeur vragen haar naar een hotel in de stad te brengen. Dan had ze tenminste een plek om te eten en slapen. Ze kon dan de politie bellen en de ziekenhuizen langs de route van Noor bezoeken. De moed zonk haar echter al in de schoenen als ze daaraan dacht. Johannesburg was een grote stad, een wereldstad. Hoe kon ze daar ooit haar vriendin vinden? En wat als Noor naar haar op zoek ging? Hoe kon zij haar dan terugvinden?

Voor de zoveelste keer sinds haar landing las ze het laatste berichtje van Noor:

Ik ga morgenochtend met een taxibusje vanuit Swartruggens naar het vliegveld in Johannesburg.

Gisteravond was Noor dus nog in het kindertehuis in Swartruggens. Misschien kon ze daarheen gaan? Daar zou vast iemand haar helpen Noor te vinden. En als Noor haar hier niet op het vliegveld aantrof, zou ze uiteindelijk ook weer terug naar het kindertehuis gaan.

Ja, dat was het! Ze ging met een taxibusje naar Swartruggens. Bijna meteen voelde Samantha zich een stuk beter. Nog steeds wist ze niet waar Noor was en voelde ze zich verloren in dit grote onbekende land, maar nu had ze een doel. Ze ging Noor zoeken. Te beginnen bij de plek waarvandaan ze haar laatste bericht naar haar verstuurd had.

5

Woensdagochtend 29 april, Johannesburg Zuid-Afrika

Even aarzelde ze en onzeker keek ze om zich heen. Kom op Samantha. Je kunt dit. Doe het voor Noor. Met haar trolleykoffer achter zich aan rollend, doorkruiste ze nogmaals de drukke ontvangsthal. Deze keer volgde ze de felle gele borden met de teksten “public transport” en “parking” door twee grote schuifdeuren naar buiten. Na de door een airco gekoelde lucht in de ontvangsthal, was het daar alsof ze tegen een warme vochtige muur op botste. De zware en verstikkende geur van uitlaatgassen prikkelde in haar neus en benam haar haast de adem. Het felle zonlicht schitterde op de tientallen auto’s op de grote parkeerplaats.

Hoe moest ze in hemelsnaam het goede taxibusje naar Noors weeshuis vinden? Ze had zich helemaal niet in de ligging van het plaatsje Swartruggens verdiept en had geen idee welke richting ze uit moest. Stond er net zoals in Nederland een duidelijke plattegrond met alle dienstregelingen op het busstation? Zenuwachtig tilde ze haar koffer op en stapte van het hoge trottoir af, maar nergens op de parkeerplaats zag ze iets wat daarop leek. Nog één keer haalde ze diep adem en toen stak ze met grote passen de drukke parkeerplaats over en sprak in haar beste Engels de eerste de beste buschauffeur aan.

Het was alsof ze een sauna binnenstapte, zo warm en vochtig was het in het busje. Er was nog een plekje voor haar vrij tussen twee dames met tassen vol boodschappen. De middagzon brandde fel door de raampjes naar binnen en haar T-shirt plakte al snel aan haar lijf. Samantha voelde hoe de zweetdruppels één voor één langs haar ruggengraat naar beneden liepen en zocht snel in haar rugzakje naar een elastiekje om haar schouderlange haren in een staartje te binden. Als enige blanke in het propvolle busje kreeg ze het sterke gevoel dat ze door de andere passagiers nieuwsgierig werd aangekeken. Wat ongemakkelijk probeerde ze hun blikken te vermijden. Ze was dan ook opgelucht toen de chauffeur even later achter het stuur plaatsnam en de bus voorzichtig tussen de voetgangers en het andere verkeer naar de afrit van de parkeerplaats manoeuvreerde.

Eenmaal op weg werd de temperatuur in het busje wat dragelijker door de warme luchtstroom die door de openstaande raampjes naar binnen waaide. Alleen werd ze nu constant door elkaar geschud door het gehobbel en gezigzag van de chauffeur, die zijn uiterste best moest doen de barsten en gaten in het wegdek te vermijden. Zowel aan de linker- als aan de rechterzijde haalde hij overvol beladen vrachtauto’s en toeterende brommertjes in. In Afrika leek er in het verkeer slechts één regel te gelden en die luidde dat de brutaalste chauffeur voorrang kreeg.

De andere passagiers in het busje leken zich totaal niet aan het rijgedrag van de chauffeur te storen, maar Samantha merkte dat ze er onrustig van werd. Ze moest er maar niet te veel op letten en net als haar medepassagiers proberen wat te slapen. De warmte in het busje en het gehobbel over de weg maakten dat ze uiteindelijk ook haar ogen sloot. In gedachten ging ze terug naar de eerste kennismaking met Noor, bijna vijftien jaar geleden.

Samantha en Noor leerden elkaar kennen toen ze allebei zeven jaar oud waren. Samantha’s vader vond een ballon in een sloot tussen de kassen van hun rozenkwekerij in de Brabantse Peel.

‘Kijk Samantha, het is een wedstrijdballon en er hangt een kaartje aan van een meisje dat Noortje heet. Ze is net zo oud als jij. Wil jij iets op het kaartje schrijven voor we het terugsturen?’