Edine

EDINE

Mark Groenen

Edine

Mark Groenen

Eerste druk november 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Coverfoto:

ISBN 978-94-93157-98-9

NUR 301

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

‘Nooit eerder zagen wij hier zoveel liefde,’ bulderde de god. ‘Voor eenmaal, en eenmaal alleen, zal ik een uitzondering maken. Neem je vrouw met je mee tot over de grenzen van mijn rijk, naar de wereld van de levenden, en wees in een liefdevol huwelijk met haar verbonden. Luister echter goed: kijk niet om voordat je de onderwereld hebt verlaten en door de poort bent gelopen. Negeer mijn bevel en je zult haar voor altijd verloren hebben.’

– Hades aan Orpheus

Datum: 6 augustus 2019

Tijd: 2.55 uur

Alle gezichten waren onherkenbaar. Als in een aflevering van een politieserie. Dikke, vettige vegen hadden alle gelaatstrekken van de mensen om me heen weggevaagd. Zij waren echter geen criminelen. Tenminste, daar ging ik van uit. De meeste van hen zeker niet, in ieder geval. Niet dat er geen vergelijkingen te maken waren tussen deze situatie en het leven in de bajes. We aten voedsel dat ons werd voorgeschreven, er waren mensen om op ons te passen en we konden geen kant op. Hoewel we niets verplicht waren, waren zelfs de meeste kledingstukken hetzelfde. Omringd door water, net als Alcatraz. Geen ontsnapping mogelijk. Zelfs met een lepel zou ik me hier geen weg uit kunnen graven.

Ik had geen bril om schoon te vegen, dus wreef ik in mijn ogen. Geen resultaat. Het glas dat voor me stond, bracht ik naar mijn mond. Het was leeg. Zelfs het water van de gesmolten ijsklontjes was verdwenen. Hadden er ijsklontjes in gezeten?

Het was tijd om te gaan. De dame naast me was al een poosje bezig met een verhaal waarvan ik me het begin niet meer kon herinneren. Het middenstuk ook niet, trouwens. Toen we begonnen met praten, was ik minder bezopen en meer geïnteresseerd. Ze was knap, charmant en grappig; een perfecte gesprekspartner. Maar nu was ik te dronken om het charmante of grappige op te merken, mijn blik te wazig om haar echt te zien. Ik wist eigenlijk niets meer van haar, behalve dat ze mooi was. Ik richtte mijn ogen op het midden van haar gezicht, in een poging oogcontact te maken, hopend dat mijn eigen ogen niet als dolle knikkers in mijn kassen rolden.

‘Ik ga ervandoor,’ zei ik, dwars door haar betoog heen. Mijn eigen woorden hoorde ik niet. Ik twijfelde of de boodschap was aangekomen. Als ik weg zou lopen, werd het hoe dan ook wel duidelijk.

De barkruk was net te hoog voor me om mijn voeten direct op de grond zetten. Hier kwam ik achter toen ik overmoedig, na een halve draai, met beide voeten mijn afsprong deed. Ik wankelde even, maar herstelde me door de bar vast te grijpen. Ik keek om, hoopte stiekem dat ze me tegen zou houden, maar ze stopte slechts met praten; teleurgesteld of misschien wel opgelucht dat ik eindelijk vertrok. Ik ging uit van het eerste, dat kwam me het beste uit.

Als een kogel in een flipperkast stuiterde ik door de menigte. Sommigen stootte ik aan, waarna zij een stap opzij deden, anderen duwden stevig terug. Ik was niet meer in staat om te reageren. Ik hoopte dat ze me de goede kant op richtten.

Na de bar kwamen de gangen en een trap, maar de afstand was te kort om te ontnuchteren. Halverwege de trap struikelde ik over een trede. Mijn kin lag op het tapijt van de trap. Het voelde goed, het voelde zacht.

Ik kwam weer bij bewustzijn. Nog steeds bezopen, maar helder genoeg om mijn verstijfde spieren te voelen. Mijn nek gilde het uit van de kramp. Op handen en voeten beklom ik de laatste treden, bang dat ik bij het opstaan achterover naar beneden zou vallen. Gelukkig was er niemand die me zag.

Na de trap kwam de laatste gang; een paar meter die zich eindeloos uit leken te strekken. Met mijn schouder tegen de muur schoof ik vooruit. Alleen wanneer ik een deur passeerde, zette ik een stap opzij, om vervolgens met een smak weer terug te vallen.

Drie pogingen een kamerdeur, die niet de mijne was, te openen en twee pogingen voor de juiste kamerdeur later, voelde ik me opgelucht. Het pasje, de sleutel, gleed weer terug mijn kontzak in. In het donker liep ik zo voorzichtig mogelijk de ruimte binnen, schopte mijn eerste schoen uit, schrok van het lawaai, en zette de tweede zachtjes neer. Mijn broek en shirt gingen uit, onderbroek en sokken bleven aan. Het zou fris zijn geweest om mijn tanden te poetsen en het was verstandig om een slok, of een paar glazen, water te drinken. Ik deed niets van dat alles. In plaats daarvan liet ik me zachtjes op het bed vallen. Ik kroop niet onder de deken, de kamer was warm genoeg.

‘Welterusten, schatje,’ fluisterde ik.

Geen antwoord, maar dat was niet erg. Ik wilde haar niet wekken. Hopelijk ging ik niet snurken, straks. Ik snurkte altijd verschrikkelijk wanneer ik gedronken had.

Datum: 6 augustus 2019

Tijd: 9.25 uur

Alles om me heen was duister. Ik kon geen horizon vinden. De grond, de hemel, alles was zwart. En toch, kon ik zien.

Een man met vleugels aan zijn slapen daalde neer uit de maanloze hemel. Hij zei me te stoppen met wat ik ging doen. Hij vroeg me terug te keren. Ik wist nog niet wat ik ging doen. Ik wist niet waar ik naar terug moest keren.

Tussen ons in lag een spade op de grond. Ik pakte het gereedschap op en zette het metalen blad in de grond. Het zand was zwaar en ik vreesde dat de steel zou breken, maar dit gebeurde niet. De zandheuvel naast me werd steeds hoger, de kuil waar ik me in bevond steeds dieper. Ik wist niet precies waarom ik begon met graven, waarom ik hier was of wie de gevleugelde man was. Hij was geen engel, daar was ik zeker van.

Elke schep grijs zand die ik omhoog haalde was zwaarder dan de vorige. Alsof het landschap niet wilde dat ik groef, alsof de aarde haar schatten niet wilde opgeven. Zelfs de weerstand van het zand werd groter. De fijne korrels werden harde, grove stenen. Ik keek vragend op naar de gevleugelde gestalte die boven de kuil uittorende, in de hoop dat hij een pikhouweel naar beneden zou gooien. Hij zei niets, maar stond daar slechts. Alleen zijn silhouet was zichtbaar, zijn gezicht onleesbaar. Ondanks de duisternis wierp hij een zwarte schaduw over me.

De stenen waren uit de kuil verwijderd. Slechts harde rotsbodem lag onder me. Ik moest verder naar beneden. Dieper. Wat er onder me lag, riep naar me. De spade kraste en ketste. Na vele slagen kwamen kleine stukjes rots moeizaam los. Slechts korrels, maar genoeg korrels zouden een opening maken. Ik had haast. En tegelijkertijd voelde ik geen tijd in deze maanloze leegte. Bloederige blaren verschenen op mijn handen. Ik sloeg en ik sloeg en ik sloeg. Het geluid van staal op steen dreunde luid. Lichtflitsen en sterretjes verschenen in mijn gezichtsveld. Ik zakte door mijn knieën, liet de spade vallen en greep naar mijn hoofd.

De gedaante schoot me niet te hulp. Hij keek zwijgend toe. Een roze maan worstelde zich door de hemelse duisternis toen ik omhoogklom voor een rustpauze. Ik zag het landschap: vol gaten met daarnaast hopen zand.

Datum: 6 augustus 2019

Tijd: 9.25 uur

Het voelde alsof heipalen in mijn hoofd werden geslagen. Genoeg voor een hele woonwijk met winkelcentrum en speeltuin. Zachtroze kleuren infiltreerden agressief mijn blikveld, ondanks mijn gesloten ogen.

Ik had een kater, en een stevige ook. Het was mijn eerste sinds een lange tijd, en het was geen aangename herontmoeting. Zuur zweet sijpelde uit mijn poriën. Ik zette me schrap voor het licht en opende mijn ogen.

Tegenover me, aan de wand achter het voeteind van mijn bed, hing een afbeelding van Londen. De telefooncellen op de foto waren zo rood dat ze voelden als een messteek in mijn gekrenkte brein. Het was het laatste duwtje dat ik niet kon gebruiken. Signalen schoten vanuit mijn hoofd naar mijn maag. Half vallend, half rennend, haastte ik me van mijn bed naar het toilet en wierp mijn hoofd door het gat van de wc-bril.

Bloedrode vloeistof verliet mijn lichaam. Tussen mijn tranen door zag ik dat het niet de kleur was van bloed, maar van wijn. Ik herinnerde me hier niets van, maar het bewijs loog niet. Het ontbreken van vaste stoffen vertelde me dat ik veel te weinig had gegeten. De eerste keer braakte ik een tsunami, de tweede keer een scheepsgolf. Bij de derde keer dat ik proestend boven de toiletpot hing, rimpelde het water amper. Nummer vier was slechts hoesten en rochelen, waarna enkele druppels gal mijn volledig geleegde maag met veel moeite verlieten.

Ik raapte mezelf op en strompelde terug naar bed. Langzaam zakte ik op het matras en keek naar rechts. De telefooncellen deden nog steeds zeer. Ik dacht na over gisterenavond. Wijn dus: veel en waarschijnlijk goedkoop. De ergste katers kwamen van goedkope wijn. Alleen die kon ik genoeg kopen om mezelf blind te zuipen. Het was geen herinnering, maar slechts wat ik opmaakte aan de kotsanalyse.

Wat wist ik nog van gisterenavond? Ik keek naar de lege kant van het bed. Edine was weg. Haar kon ik het niet vragen. Ze was waarschijnlijk mijn snurken ontvlucht. Ik stond op om een raam te openen.

Het ronde raampje ging piepend omlaag. Meer dan enkele centimeters kreeg ik hem niet open, maar het was genoeg. Mijn neusgaten vulden zich met zilte lucht. Blauwe zee zo ver als het oog reikte. Geen land in zicht. Ik was op een cruise, dat wist ik nog wel. Ik draaide mijn hoofd naar Engeland. Waren deze foto’s van het vasteland opgehangen om mensen gerust te stellen? Langs de telefooncellen liep een vrouw met een paraplu in haar hand. De straatlantaarns waren op de foto niet zichtbaar, maar hun reflecties in plassen water verraadden hun aanwezigheid. Ik keek weer naar buiten. De enige paraplu die je hier nodig had, was er een tegen de zon. Waar we precies waren, wist ik niet, maar het was ver van Londen.

Ik liet de natte Engelse hoofdstad achter me en keerde terug naar de werkelijkheid. Ik pakte mijn horloge van het nachtkastje. Tien uur. Met haast kon ik nog op tijd zijn voor het ontbijtbuffet. Mijn maag draaide nog van de eruptie van alcohol en gal, maar voedsel zou mijn kater verhelpen. Voordat ik vertrok, slikte ik mijn medicatie in met een paar slokken water. Nog voordat ik de deodorant uit de toilettas kon pakken, speelde mijn maag alweer op. Ik boog me naar het toilet en braakte de pillen en het water weer uit, nu met zure nasmaak. De witte tabletten waren slechts een klein beetje aangetast door het vocht, maar ik haalde ze niet uit de pot. Nieuwe pillen zou ik net zo snel weer uitbraken. Ik besloot het vandaag zonder te doen. Hopelijk hield ik het ontbijt wel binnen.

Ik kleedde me aan en verliet de kamer. De gang was uitgestorven, er was ook geen enkele reden om hier rond te hangen. Er was een ontbijt te verorberen en daarna kon je zwemmen of deelnemen aan andere activiteiten. Mijn hoofd klopte, mijn maag draaide en ik stond niet stabiel op mijn benen. Het tapijt van de gang zou mijn val breken, mocht het ervan komen. Het bordeauxrode tapijt was lelijk, maar zacht.

Onze kamer bevond zich vrij hoog in het schip, dus stelde de klim niets voor. Toch voelde elke stap die ik op de trap zette als een mokerslag op mijn voorhoofd.

Traptrede. Bonk. Traptrede. Knal. Traptrede. Boem.

Ik ging langzaam, bang dat snel lopen mijn braakneigingen terug zou brengen. Na de trap volgde een lange gang, toen de ontbijtzaal. De vette braadlucht die als een dikke mist in de ruimte hing, liet de smaak van gal vanuit mijn strot omhoog glibberen. Ik besloot genoegen te nemen met fruit, yoghurt en koffie. Dat koffie onverstandig was met een kater wist ik meteen toen de machine luid de bonen maalde. Er leek geen eind aan het malen te komen. Ik had slechts één kop gevraagd!

Met het ontbijt op mijn dienblad verliet ik het buffet en zocht ik naar de tafel waar Edine zat. De eetzaal had alleen bij het diner specifiek toegewezen plaatsen voor haar gasten. In de ochtend was het anarchie.

Edine haatte het om hier te eten. Dit maakte ze mij twee keer duidelijk. De laatste keer stormde ze voor me uit naar buiten. De eerste keer was op de eerste ochtend op het schip. Ik had mijn bord volgeladen met vette bacon, die nu onverdraaglijk leek, en de eerste vrije tafel gepakt. Edine, die haar ontbijt zorgvuldig had samengesteld uit een croissant, verse aardbeien en een kop bosbessenthee, kwam later uit het buffet dan ik. Enthousiast had ik naar haar gezwaaid, nadat haar blik over me heen was gegleden. Toen ze me zag, schoof ze zuchtend bij me aan. Het lawaai van gasten die hun borden lomp volgooiden met eten, het knetteren van het bakvet en het gerinkel van het bestek pasten niet bij haar idee van een ontspannen ochtendmaal. Toen ze zich beklaagde, verorberde ik mijn gebakken varkensreepjes en toen ze klaar was restte mij alleen nog mijn koffie. Ik nam een slok en zei haar dat ik nog wat te eten ging halen. Ik nodigde haar uit ondertussen een nieuwe plaats te zoeken. Terwijl ik mijn bord nogmaals vol schepte, verplaatste zij zich naar buiten. Sindsdien ontbeten we nooit meer binnen. Hoeveel keer hadden we hier eigenlijk ontbeten, ondertussen?

Edines favoriete plek was langs de reling. Zeezicht werd verkozen boven een plek in het midden, omringd door mensen. Edine kreeg nooit genoeg van het uitzicht. Ochtend, middag of avond; het maakte haar niet uit. Het was onze eerste cruise. Zij was er nooit over begonnen, mij had het nooit geïnteresseerd. Doelloos rondhangen op een boot in afwachting op de volgende stop, het had iets beklemmends. Ik probeerde me te herinneren hoe ik me had laten overhalen mee te gaan op deze reis, maar zonder resultaat. Had ze me verrast? Was ik erin geluisd? Was het een gift van haar of mijn ouders?

Alle tafeltjes met uitzicht waren bezet, maar nergens zag ik haar. Ook in het midden zat ze niet. Misschien was ze al klaar met eten. Het ontbijt was immers al twee uur geleden geopend. Waarschijnlijk was ze direct daarna gaan zwemmen, besloot ik, terwijl ik terug naar binnen liep voor een tafel voor mezelf alleen. De zon brandde op mijn katerige hoofd. Edine wist dat ik het liefst met rust gelaten wilde worden wanneer ik ziek was, dus was ze niet teruggekeerd naar me. Daar was ik niet boos over. Als ik een kater had, lachte ze me uit of ze was boos dat ik haar nachtrust had verstoord en mopperde op me.

Ik at alleen, in stilte. De herrie was irritant, maar niet zo pijnlijk als het zonlicht.

Het ontbijt voedde me, maar bracht geen rust in mijn hoofd. Ik durfde niet naar mijn bord te kijken, bang dat Edine me voorbij zou lopen en we elkaar zouden missen. Tweemaal prikte ik mis, terwijl ik door de zaal bleef turen. Zelfs toen ik mijn mond miste, omdat ik het herkenbare geluid van klikkende hakschoenen achter me dacht te herkennen, pakte ik zonder te kijken het servet van tafel en veegde de yoghurt weg.

‘Wanneer jij je concentreert vouwen je wenkbrauwen zich samen als een brede donderwolk die al het licht uit je ogen wegneemt,’ zei Edine me ooit. Ik weet niet precies waar en wanneer. Doet er ook niet toe. Niemand lachte me uit, maar wie zou er hardop durven lachen om een man met een blik als een bijlmoordenaar, die als een waanzinnige om zich heen staarde en zich vol smeerde met yoghurt? Terwijl ik me dit bedacht, kruiste mijn blik met die van een dame, enkele tafels verderop. Een knappe meid met rood haar en een licht verbrande huid. Een seconde keken we elkaar aan, toen keken we beiden weer weg. Zij eerst, ik eerst? Geen idee. Ik was op zoek naar Edine, al had ik graag langer naar haar gestaard. Haar blik had iets vertrouwds.

Het ontbijt had zijn werk gedaan en als een vampier voor zonlicht was mijn kater verdwenen. Mijn lege bord en bestek liet ik op de tafel liggen. De obers zouden dit voor me opruimen, zo chique was het hier wel. Ik liep terug naar het terras om nog een laatste keer te controleren of Edine toch niet buiten zat.

Onderweg naar buiten bleven mijn ogen weer even hangen bij de rode krullen. Opnieuw keek zij terug, maar waar de eerste keer toeval was, was het duidelijk dat zij nu doelbewust mijn blik zocht. Ze zwaaide zelfs naar me. Het was niet de manier waarop je een vreemdeling begroette: ze zwaaide vriendelijk en open, niet stijf als een koningin in een gouden koets. Als ik vrijgezel was, had ik hier een kans gezien, was ik op haar afgestapt en had ik me door een gesprek heen gebluft om te kijken waar het zou eindigen. Maar ik was echter geen vrijgezel en ik had tijd noch zin om de charmeur te spelen. Haar wuif beantwoordde ik met een knikje, en toen was ik weg.

Het zwembad bevond zich twee etages hoger dan het restaurant. Via de trappen langs het terras klom ik omhoog. De zon brandde feller: de ochtend was aan zijn einde en maakte plaats voor de middag. Halverwege de eerste trap kringelde lucht van oude alcohol al uit mijn zweetklieren omhoog. Ik kokhalsde en proefde mijn ontbijt opnieuw, zuurder nu.

Ik troostte me met de gedachte dat Edine bij het zwembad was, waar ik mijn shirt kon uittrekken en me bij haar kon voegen. Mijn zure dampen waren krachtig, maar niet opgewassen tegen liters chloorwater. Dat hoopte ik.

Het zwembad was een fantasieloze vierkante bak, met wit-zwarte tegeltjes. Het type tegeltjes waar je, als je jezelf langs de kant omhoog trok, je hele knieën aan open haalde. Langs de rand stonden verschillende ligstoelen. Over elke lag een handdoek gedrapeerd. Waar mensen zich doorgaans onderscheidden van honden door niet overal tegenaan te pissen ter afbakening van hun territoria, zijn deze oerdriften nabij zwembaden volledig terug aan de oppervlakte. Aangezien urine in de warme zon van subtropische bestemmingen zelden lang blijft liggen, is de handdoek het gekozen alternatief. Even verderop stonden verscheidene tafeltjes met stoelen, vergezeld door een parasol. Ook zij waren niet veilig voor het handdoekkolonialisme.

Een aantal stoelen werd warempel gebruikt. Ik zocht naar Edine tussen de mensen langs het zwembad. Een aantal dames met grote zonnebrillen en nog grotere hoeden dronk mojito’s. Een paar tafels verder zat een man wiens rug zo harig was dat ik even dacht dat het lange lokken hoofdhaar betrof. De vrouw naast hem was zo dik dat ik me afvroeg of ze ooit nog uit de stoel zou kunnen komen. Edine zat, noch lag, op een van de stoelen. Dit verbaasde me niet; we hadden nooit deelgenomen aan het handdoekritueel en dus misten we altijd de boot.

Ik vestigde mijn laatste hoop op het zwembad. Aan het andere eind van het bad zag ik twee voeten onder water verdwijnen net toen ik mijn hoofd ernaar draaide. Ze droeg een badpak, was van de juiste lengte en haar haren waren ravenzwart – meer kon ik niet zien, omdat ze onder water was. Het was een flinke afstand van de ene naar de andere kant van het zwembad, maar ze haalde dit met gemak. Had ik Edine dit ooit zien doen? Ik kon het me niet herinneren, maar had ook geen reden aan te nemen dat zij dit niet kon. Droeg Edine badpakken? Ik hurkte langs de waterkant en zag hoe ze boven water kwam.

‘Hallo?’ vragende blauwe ogen keken me door natte haren aan.

Ik beantwoordde haar blik met een vergelijkbare expressie, zij het met droge haren.

‘Hallo,’ zei ik teleurgesteld, ‘het spijt me, ik hoopte dat je mijn vriendin was.’

‘Je vriendin?’ antwoordde de vrouw, watertrappelend. Het zwembad was niet diep, met hetzelfde gemak had ze kunnen staan. Ik vermoedde dat ze duidelijk wilde maken dat ze zo weer verder zou zwemmen. Van mij mocht ze.

‘Ja, mijn vriendin,’ zei ik. Waarom reageerde ze hier zo verrast op? Natuurlijk, ik was geen onontdekt onderbroekenmodel, maar ik was toch niet zo abominabel dat het vragen opriep? ‘Ze heeft ongeveer dezelfde leeftijd en haren als jij, draagt doorgaans een zwarte bikini met polkastippen en zal het zwembad altijd met een bommetje betreden.’

‘Nee, sorry. Ik ben hier al het grootste deel van de ochtend, maar die heb ik niet gezien. Ook niet toen ik mijn handdoek neerlegde voordat ik ging ontbijten.’

‘Toch bedankt,’ zei ik vriendelijk, ondanks dat ze zo’n ligstoelveroveraar was. ‘Dan zoek ik elders verder.’

Nog voordat ik mijn laatste woord had gesproken, verdween haar hoofd weer onder water. Als een lichtgebruinde torpedo schoot ze weg van me, naar de andere kant van de bak. Ik zakte in een ligstoel, bekleed met een handdoek die niet de mijne was, en dacht terug aan de eerste keer dat ik Edines naam hoorde.

Datum: 5 september 2001

Tijd: 10.12 uur

De eerste keer dat ik haar zag, was ik twaalf. Zij was al dertien, ontdekte ik veel later. We zaten in de brugklas.

Het was een warme septemberdag en het was mijn eerste week op de middelbare school. Mijn rugzak zat vol overbodige spullen. Boeken die ik nog niet nodig had, een etui met een jaarvoorraad aan pennen, een agenda waar uiteindelijk alleen maar tekeningetjes in kwamen, een stapel boterhammen gesmeerd door mijn moeder waar een half weeshuis van zou kunnen eten.

In de eerste dagen van het nieuwe schooljaar maakten we kennis met onze mentor, meneer Schalks. De baardharen rond zijn mond waren geelbruin van het vele roken. Terwijl wij bijna van onze stoel afgleden van het zweet droeg hij een geblokte sweater. Ik denk niet dat ik hem dat jaar ooit iets anders heb zien dragen. De leraar liet ons de tafels opzij schuiven en zette ons in een kring. De meesten van ons kenden twee of drie klasgenoten, verder waren wij vreemden van elkaar. Iedereen kwam van een andere school. Schalks nam plaats in de cirkel en vroeg ons om goed te luisteren. Hij las alle namen van de kinderen van de klas op. Toen klapte hij in zijn handen.

‘Diego!’ riep hij.

Diego, een zenuwachtig kind met een bril die te klein was voor zijn hoofd, keek verschrikt op.

‘Nu moet jij klappen en een andere naam noemen!’ zei de leraar. ‘Kom, toe maar.’

Zo gingen we de eerste dag meerdere malen de cirkel rond. Iedereen klapte en noemde namen. Edines naam hoorde ik niet, die dag. Niet omdat haar naam te moeilijk was of te ongebruikelijk om te onthouden, maar omdat zij niet in mijn klas zat.

De tweede dag van het schooljaar verzamelden we ons op het grasveld. Opnieuw droeg ik een overvolle rugtas, ditmaal met sportspullen: een wit T-shirt, zwarte korte broek en mijn sportschoenen. Ik had ook een handdoek bij me, niet wetend dat niemand ooit een douche nam op school.

We speelden peanutball, softbal waarbij de bal op een paaltje stond. Mijn team begon in het veld. Ik stond ver achterin. Niet omdat ik ver kon gooien, maar omdat het spel me niet interesseerde. De meeste leerlingen sloegen niet ver, waardoor ik het grootste deel van de middag kon niksen. Tot mijn ergernis zaten er in mijn team een aantal fanatieke sporters die met twee vangballen en het uittikken van een tegenstander zorgden dat we aan slag kwamen.

Mijn team was goed. Erg goed, zelfs. We sloegen een aantal homeruns en wie geen homerun sloeg, liep snel binnen door een andere slagman. Ik zat tevergeefs tactisch achteraan op de bank in de hoop nooit aan slag te komen. Na drie matige slagen van mijn teamgenoten, en met drie bezette honken, was het mijn beurt. Ik pakte het slaghout van de grond en liep naar de plaat. Het gejoel van mijn kersverse klasgenoten negeerde ik. De knuppel hing ik op mijn schouder en ik spuugde op het gras voor me. Professionals deden dit ook, dus het had ongetwijfeld een functie. De bal vloog weg, de standaard wiebelde. Ik had niet verwacht de eerste keer raak te slaan en wist niet wat te doen.

‘Rennen!’ schreeuwde mijn team.

Ik schrok op uit mijn trance en gehoorzaamde het scanderen. Vijf meter later drong het tot me door dat ze nu iets anders riepen. ‘De knuppel!’

Die had ik niet losgelaten! Ik liet hem vallen en bleef rennen. Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe de bal via het tweede honk, dat inmiddels leeg was, naar het eerste honk werd gegooid – het honk waar ik op af sprintte. Hoewel sport me niets kon schelen, kon ik mijn nieuwe klasgenoten niet teleurstellen. Wie weet hoelang ik nog samen met hen in een kleine, benauwde ruimte opgesloten zou zitten!

Mijn benen renden voor mijn romp uit. Mijn hoofd hing laag, alsof ik op deze manier minder luchtweerstand zou hebben. Ik rende en rende, totdat ik een glimp omving van de witte plaat van het honk. Ik wilde afremmen, maar mijn benen negeerden mijn brein. Ik ging onderuit, gleed, maakte een sliding. Het droge gras brandde mijn huid.

Toen hoorde ik haar stem voor het eerst: ‘Auw!’

Ik was tot stilstand gekomen tegen de benen van een meisje. Ze keek verschrikt naar haar enkel die van kleur veranderde en begon te zwellen. Toen huilde ze. Meisjes mogen nog huilen op de middelbare school, voor jongens was het sociale zelfmoord.

Ze stuurden ons naar de EHBO. Ik kon nog steeds lopen, al droop het bloed van mijn geschaafde rechterbeen naar mijn witte sokken, die de rode vloeistof gretig opzogen. Het donshaar op mijn been hield niets tegen. Het meisje kon echter niet meer lopen en werd door twee vriendinnen gedragen. Ik voelde me schuldig en wilde haar helpen, maar zij wilde niets van me weten. Ze was boos op mij, en ik kon dat ergens wel begrijpen.

Het jodium prikte toen de conciërge het op mijn wond goot, en het bleef prikken terwijl hij het verband met pleisters vastplakte. Het meisje had al die tijd met haar vriendinnen gekletst, terwijl ze op haar beurt wachtte en een ice pack op haar enkel drukte. Het huilen was gestopt.

‘Zo, jij bent klaar,’ zei de conciërge tegen me, terwijl hij het papier van de pleisters in de prullenbak gooide.

Ik liep langs haar heen, maar ze ontweek mijn blik.

‘Laten we nu eens naar jouw been kijken,’ zei de conciërge tegen haar. ‘Jullie kunnen terug naar het sportveld, meiden,’ zei hij tegen haar vriendinnen.

‘Doen we, meneer,’ zei het duo. ‘Tot straks, Edine! We slaan een homerun voor je!’

En toen wist ik haar naam.

Datum: 6 augustus 2019

Tijd: 10.32 uur

Mijn rustpauze op de vreemde handdoek was geen lang leven beschoren. Een kale man, type macho, kwam al vlot aanlopen om me ervan af te jagen. Ik keek tussen mijn benen door naar de handdoek onder me en zag een stralende sprookjesprinses naar me glimlachen. Demonstratief liet ik mijn blik op en neer glijden van het zachtroze katoen naar de zachtroze vleesbal met boze ogen voor me. Toen stond ik op, mijn punt was gemaakt, en bovendien had hij, ondanks zijn gebrekkige communicatieve vaardigheden, wel degelijk gelijk.

Aan de zwembadbar was een plek voor me, vrij van claims. Mijn mond was een Sahara van nadorst. De barman stopte met glazen poetsen en kwam meteen naar me toe. Op zijn naamkaartje las ik dat hij Oliver heette.

‘Wat mag het zijn, meneer?’

Ik bestelde een Bahamma Mama. Thuis was ik een bierdrinker, maar hier, midden op zee en genietend van de zon, prefereerde ik een tropisch drankje. Ik keek hoe Oliver het ijs, de rum en de fruitsappen in zijn blender goot. Met precisie mat hij elk ingrediënt af. Hij gebruikte geen referentie, noch gokte hij. Deze man was een professional.

‘Mag ik een dubbele portie rum van je?’

De barman knikte, pakte een fles en goot twee keer een cocktailmaatje vol. Hij zette de blender aan en stak zijn hand uit om mijn kaart in ontvangst te nemen. De cruise was helaas niet all inclusive, al merkte je hier weinig van door het gemak van het kaartje. Met een soepele beweging langs de sensor werd mijn kaart gescand. Een schrille piep bevestigde de transactie.

Hoeveel had ik ondertussen gedronken op deze reis en hoeveel zou het me straks gaan kosten? Het was vast veel. Misschien wel eng veel. De cocktail was klaar en ik spoelde de nare smaak van het vooruitzicht van een enorme rekening weg door mijn rietje. Even speelde ik met het idee voor Edine ook een cocktail te bestellen – Tequila Sunrise, haar favoriet – maar deze zou alle smaak hebben verloren als ik haar over een uur pas vond.

Oliver wachtte beleefd op mijn oordeel. Zonder mijn mond van het rietje te halen, stak ik een duim naar hem op. Hij knikte en keerde terug naar zijn glazen. Ik kon hem wel vragen naar Edine, maar ik verwachtte geen nieuwe informatie. Vanuit de bar kon je alleen het zwembad zien en de tijd tussen ontbijt en nu was te kort geweest voor Edine om gezwommen en gedronken te hebben om vervolgens vertrokken te zijn. Oliver was een kundige barman, maar leek me niet het type bij wie je met het hart op de tong al je emoties kon uitstorten, terwijl hij begripvol knikte en bleef schenken. Dat soort werkte in de latere uren van de dag, wanneer de zon onder was en het enige licht van zwakke gloeilampen kwam. Ik pakte mijn drankje, draaide mijn barstoel rond, leunde met mijn rug tegen de bar en keek naar het zwembad.

De torpedodame ging langzamer en haar hoofd bleef nog maar voor korte pozen onder water. Ze werd moe. Ik dronk, zij zwom. Er gebeurde verder niets om me af te leiden en dus bleef ik kijken. Af en toe keek ik op om Edine te spotten, maar telkens zag ik niets. Dat de zwemster een hele mooie vrouw was, maakte het ook geen straf. Toen ze uiteindelijk het zwembad verliet, zag ik haar lichaam voor het eerst echt, ze stelde niet teleur. De enige domper was dat zij binnen enkele stappen bij haar ligstoel was en haar handdoek om zich heen sloeg. Ze zette haar strandtas op de stoel (om er zeker van te zijn dat niemand anders hem kon gebruiken) en liep naar de bar.

Ik draaide mijn hoofd een beetje, zodat ik haar niet recht aanstaarde. Ik wilde niet uitdagen, noch die indruk wekken. Naar mooie vrouwen kijken was altijd een genot, maar Edine was mijn vriendin en ik was haar trouw.

Ze lachte naar me, maar zei niets. Ik glimlachte krampachtig terug. Ik was niet suave, ik was niet glad. Ik was hopeloos met vrouwen. Een wodka martini, shaken, not stirred, had me misschien geholpen, maar ik zat hier met een feloranje drankje zonder olijf. Ze liep mijn blikveld uit, ik volgde haar niet, omdat ik zogenaamd gedachteloos naar het zwembad staarde.

‘Oli, mag ik een Margarita?’ Haar stem was vrouwelijk, maar had een stoere ondertoon. De stem van iemand die stevig baantjes trekt in de morgen. Nonchalant probeerde ik haar vanuit mijn ooghoeken te bestuderen, tevergeefs. Net toen ik mijn glas naar mijn mond wilde brengen om een slok te nemen, werd ik opgeschrikt door een helder en hoog rinkelend geluid. Een glas waarvan de gehele rand besprenkeld was met zout had het mijne, naakt en halfleeg, aangetikt.

‘Proost!’ zei de dame opgetogen.

Ik beantwoordde haar toost.

‘Sorry, dat ik daarstraks zo kortaf was,’ zei ze, voordat ze een slok nam. ‘Ik was bezig met mijn dagelijkse workout en dan laat ik me door niets of niemand afleiden. Zelfs nu ik op vakantie ben, moet ik zorgen dat ik die calorieën sloop, voordat ik echt van de rust kan genieten.’

‘Dat klinkt niet erg vakantie-achtig,’ zei ik, terwijl ik meer rechtop ging zitten en mijn middel controleerde op overhangende vetranden.

‘Je hebt gelijk, maar het grootste deel van mijn volwassen leven was vakantie-achtig. Ik at en dronk alles dat op mijn weg kwam, ik was onverzadigbaar. Toen ik vijfentwintig was, waren mijn vingers één met mijn klompvormige hand.’

Uiteraard had ik haar al van top tot teen bekeken toen ze me naderde, maar deze omschrijving van haar lichaam nodigde uit tot een nadere inspectie. Ik draaide me naar haar toe en startte bij haar voeten. Vanuit hier gleed mijn blik langzaam, maar niet zo langzaam dat het akelig werd, omhoog totdat onze blikken elkaar voor het eerst sinds het zwembad weer kruisten.

‘Ik geloof er niets van,’ zei ik haar. Het was niet noodzakelijk een compliment, al kon ze dit wel zo opvatten. De waarheid was dat ze een prachtige vrouw was, slank en afgetraind, met mooie ronde borsten.

‘Dank je,’ zuchtte ze. ‘Maar onder dit badpak staan striemen waar je bang van wordt. Kijk maar eens goed.’ Ze wees naar haar bikinilijn, waar het badpak ophield en haar benen begonnen. Wit littekenweefsel stak fel af op haar zongebruinde huid. ‘De ketenen van mijn verleden-ik.’

We spraken een poosje met elkaar, waarbij we het onderwerp van haar littekens snel aan ons voorbij lieten gaan. Ze heette Charlotte, was hier alleen en was zelfverklaard sportverslaafde. Verhalen over fitness en gezond eten vond ik altijd dodelijk saai, maar Charlotte intrigeerde me. Ik verdronk in haar ogen, die in hun kleur alleen de nabije zee als concurrentie hadden, en golfde mee op de klanken van haar stem. Was dit hoe sirenes zeemannen verleidden hun schip op de rotsen te sturen? Ze was geestig, lief en hoe langer we met elkaar spraken, hoe meer ik de indruk kreeg dat ze me probeerde te verleiden. Ze speelde met haar haren, roerde haar drankje, en legde haar hand op mijn been wanneer ze lachte om een grap die ik maakte.

Het heetste moment van de dag brak aan. Letterlijk, niet figuurlijk vanwege Charlotte. Nog voor ik mijn tweede cocktail op had, was het ijs al gesmolten. Het gesprek was prima, maar ik werd ongemakkelijk van Charlottes steeds minder subtiele avances. Edine had ik nog altijd niet gezien en ik verwachtte steeds minder dat ze hier zou verschijnen. Het was tijd om verder te zoeken, maar wat was de beste volgende locatie?

Ik maakte me niet snel druk, maar het werd toch wel tijd dat we elkaar weer zouden treffen. Het schip was groot, maar niet gigantisch. Draaiden we voortdurend in cirkels om elkaar heen? Ik zette mijn lege glas op de bar. Oliver wachtte beheerst tot mijn hand weer terug in mijn schoot lag voordat hij het oppakte, de bar schoonveegde en het glas omspoelde.

‘Nog iets drinken, meneer?’

‘Nee dank je, Oliver.’

Vanuit de toog draaide ik me terug naar Charlotte, die verwikkeld was in een monoloog.

‘… toch?’ vroeg ze, zonder echt te vragen.

‘Zeker,’ zei ik, zonder enig benul waarmee ik zojuist akkoord was gegaan. Ze bleef me fascineren. Charlotte was een hypnotiserend mooie vrouw, die bovendien in haar strakke badpak tegenover me stond en me alle aandacht gaf. Ze kon een Jackson Pollock van striemen zijn onder haar badkleding, maar ik wist zeker dat die haar alleen maar mooier maakten. Perfecte imperfectie.

Vanuit het onderste van mijn ruggengraat kronkelde bij deze gedachte een schuldgevoel omhoog. Waar was ik mee bezig? Ik moest Edine zoeken, niet mezelf laten betoveren door knappe vrouwen met cocktails. Charlotte nam een adempauze, wenkte Oliver, en vroeg om nieuwe drankjes. Toen hij na de Margarita naar het glas voor de Bahama Mama reikte, stopte ik hem.

Ik wendde me tot Charlotte. ‘Ik moet ervandoor.’

‘Die vriendin van je?’ ze klonk schertsend. Alsof ze me niet geloofde. Ik had haar niet voor een slechte verliezer aangezien. ‘Doe wat je moet doen, maar als je haar niet kan vinden dan zie ik je graag hier terug.’

‘Wellicht tot dan,’ zei ik, al zou ik hier niet terugkeren voordat ik Edine had gevonden. Het klonk wel vlot. Lekker gladjes. De volgende keer zou ik een wodka martini bestellen, besloot ik; zelfs al kwam dat moment nooit.

Edine was nooit bij het zwembad of de ligstoelen komen opdagen. Misschien maar beter ook, ze was het jaloerse type.

Ik had me het laatste uur niet verplaatst. We cirkelden dus niet om elkaar heen. Ik had op haar gewacht. Maar wat als zij ook stationair was gebleven, glimlachend naar vreemdelingen?

Waarschijnlijk had ze het bed ruimschoots voor mij verlaten, haar ontbijt gegeten en was ze later teruggekeerd op zoek naar mij. Terwijl zij at, ontwaakte ik en ging ook naar de ontbijtzaal en liepen we elkaar tijdens deze wisseling mis. De ontbijtzaal kon op verschillende manieren worden bereikt. Lift of trap. Via de buitenkant, het terras of via de binnenkant.

Had ze gedacht dat met mijn kater de trap een te grote hindernis was? Misschien had Edine voor de lift gekozen, de gok gewaagd dat ik niet op datzelfde moment met een van de drie andere liften omhoog ging. Hoe groot was de kans?

Ik had een reputatie opgebouwd als fanatiek trappenloper, overal waar ik kwam. Vrienden, collega’s en zelfs onbekenden moesten mijn schampere lach aanhoren als zij stonden te wachten op een lift, waarna ik triomfantelijk met mijn borst vooruit en met grote passen (twee treden tegelijk) de trap beklom. Voor de beweging! De calorieën! Bilspieren! Ik gebruikte elk excuus wanneer mensen mij vroegen waarom ik zo vastberaden acht etages omhoogklom. Was ik er gisterenavond zo erg aan toe dat liftgebruik een reële optie leek?

De waarheid was dat ik doodsbenauwd werd van die kleine metalen kisten. Ik haatte het gevoel dat je leven aan een zijden draadje hing, zelfs al was die zijden draad een staalkabel. Met elke meter hoogte werd het risico op een verpletterende dood groter.

Ik keerde terug in de ontbijtzaal. De borden waren weg, maar de vette baconlucht was gebleven, net als de roodharige dame. Waarschijnlijk had ze haar plek nooit verlaten. Ze had een dik boek in haar handen en lag met haar benen over de afgeruimde tafel. Verbrande, maar mooie benen. Net voordat ik haar voorbijliep, keek ze op. Weer leek haar blik vertrouwd, alsof we al vele uren met elkaar hadden doorgebracht.

We werden niet meer gescheiden door andere passagiers en niet meer overstemd door het geluid van borden en bestek, dus konden we nu met elkaar spreken. Maar wat moest ik zeggen? Zij leek mij te kennen, maar ik had geen idee wie ze was. Haar grote bos rode krullen was kenmerkend genoeg om nooit meer te vergeten.

Terwijl ik doorliep en overpeinsde wat ik tegen haar moest zeggen, verbrak zij de stilte, als een steen die in een groot stilstaand water werd gegooid.

‘Hoi,’ zei ze. Dat was alles. Zo simpel was het.

Ze wachtte niet eens op mijn antwoord voordat ze haar ogen weer in haar boek liet zakken. Zo koeltjes, zo nonchalant. Was dit het type groet van een vreemdeling aan een andere vreemdeling? Of was het meer?

Ik deed het enige dat ik kon doen in deze situatie.

‘Hoi.’

Ze reageerde niet, keek niet op, sloeg haar pagina om. Ik liep door en verliet de ruimte.

De brugklas,

tussen 6 september 2001 en 3 juli 2002

Na het softbalincident ging er geen dag voorbij zonder dat ik haar zag. We hadden een vrij grote school met ongeveer vijfhonderd leerlingen, maar de onderbouwklassen hadden de meeste lessen in dezelfde vleugel. In de fietsenstalling, op de gangen, in het studiehuis; overal zag ik haar.

Edine was geen mooie dertienjarige. In het eerste jaar zaten genoeg meisjes die veel knapper waren dan zij. Edine was lang voor haar leeftijd. Niet mooi lang, maar het uitgerekte, onhandige puberlichaam-lang. Toen ik haar weer zag, twee dagen na onze crash, verbaasde het me dat haar been niet gebroken was. Boven haar magere, lange benen zat een eveneens mager en lang bovenlichaam. Haar schouders prikten scherp door haar shirt, dat losjes op haar vooruitstekende sleutelbeenderen hing. Haar groei was uitsluitend in lengte, vrouwelijke vormen waren nog nergens te bekennen.

De twaalfjarige ik zag haar niet staan. Ik wilde de mooie en populaire meisjes, die mij stug negeerden. Wat ik precies van hen wilde, wist ik zelf ook niet. Aandacht vooral. Edine was voor mij gewoon een meisje uit een andere klas. Als ik niet tegen haar op was gebotst, had ik haar nooit opgemerkt. Klas B1C was mijn microkosmos. Daar gebeurde alles, daarbuiten gebeurde niets. B1B? B1D? Nooit van gehoord. Je trok op met de jongens uit je klas en die daarbuiten negeerde je. Soms moest je met ze op de vuist om de eer van je klas te verdedigen, al was ik geen vechter. De meisjes sprak ik vooral over het huiswerk, maar behalve over praktische informatie was er geen interactie – zeker niet met de meiden uit andere klassen.

Heel soms was er een meisje dat zich van de ene op de andere dag bedacht dat ze knap was. Het onbeduidende muurbloempje droeg ineens lipstick en oogschaduw, streek de krul uit haar haren en trok de bandjes van haar string uitdagend over haar heupen. Dit was dan het gesprek van de dag voor de jongens, terwijl we de door onze moeder gesmeerde boterhammen met pindakaas opaten. We sloegen onszelf voor het hoofd dat we ons nooit bewust waren geweest dat Dinges zo knap was! We hadden haar moeten versieren toen ze dat zelfvertrouwen nog niet had! Niet dat we dat toen wel durfden, of zelfs maar wisten hoe je indruk op een meisje moest maken, maar een puberjongen mag dromen. De meiden daarentegen maakten zich druk om de status quo en gingen elkaar te lijf met steken onder water en andere pesterijen.

Edine bleef de hele brugklas in haar schulp. Ze bleef dezelfde grijze muis die de school was binnengekomen. Ze had drie vriendinnen. Het viertal was sinds de basisschool onafscheidelijk. De eerste weken na de introweek voelde ik me schuldig, maar mijn schuldgevoel verdween met haar blessure. Ik keek niet langer de andere kant op wanneer wij elkaar passeerden. Soms keek ik naar haar. Soms keek zij terug. Ondanks dat ik haar niet knap vond, stond de tijd dan even stil, terwijl ik verdronk in haar lichtbruine ogen. Ze waren bijna geel en verzwolgen me als drijfzand.

Weken gingen voorbij zonder dat wij een woord wisselden. Na de herfstvakantie leek het softbaltoernooi eeuwen geleden en met het verdwijnen van mijn schaafwonden verdween zij ook steeds meer naar de achtergrond. Ik richtte me op de meiden uit mijn klas. Ze waren knapper, grappiger, en kwamen steeds vaker bij de jongens zitten in de pauzes. Af en toe durfde ik ze zelfs aan te spreken. Korte, zinloze gesprekjes die gewoon voor de lol gevoerd werden.

‘Stonk mevrouw Otter ook zo toen ze bij je stond?’

‘Zeker! Ik vraag haar niks meer!’

Als ik vijf minuutjes had gekletst met een klasgenote in een tussenuur, nonchalant mijn voeten leunend op een stoel, dan kon ik daarna rekenen op high fives van mijn vrienden. Even was je koning van de wereld. De player van je brugklas. Een echte ruige jongen. Hier was natuurlijk alleen eer aan te behalen wanneer je sprak met de knappe meisjes. Iedereen kon praten met het lelijke eendje dat in de hoek zat te tekenen (hoewel dit achteraf gezien waarschijnlijk moeilijker was dan spreken met de extraverte meiden, die het veel te druk hadden met hun voortdurende stroom van telkens nieuwe vriendjes – waarvan ik er nooit een was).

Het meisje van het eerste honk vergat ik. Vluchtig oogcontact verdween. Ze werd langzaam een met de anonieme massa. Een van de gezichten die ik elke dag zag, maar me nooit herinnerde. Iemand op wie je wachtte tot ze eindelijk het klaslokaal had verlaten, zodat jij nerveus kon beginnen aan de toets Franse grammatica waarvoor je amper geleerd had.

Datum: 6 augustus 2019

Tijd: 11.17 uur

De arcadehal was mijn favoriete plek op het schip. Toen we zochten naar een geschikte cruise, waarbij zowel boot als route nauwlettend onder de loep werden genomen, kwam dit schip, de MS Sharon, er als winnaar uit vanwege deze ruimte. Voor mij althans, niet voor Edine. Ik moest haar eerst uitleggen wat een arcadehal was, voordat ze me kon vertellen dat ze dat niet belangrijk vond.

Waar vond je immers nog een arcade? Ik had er genoeg zien verschijnen, maar ze waren altijd binnen enkele weken failliet. Op een cruiseschip was dit probleem er niet. Als het geen winst maakte, dan compenseerde je uit een succesvollere onderneming zoals de bowling of de virtuele golfbaan elders op het schip. Dat was echter niet nodig, de flikkerende schermen van de machines waren door de vele ruggen nauwelijks zichtbaar.

Zelfs de grootste scepticus zou na een paar dagen aan boord een spel proberen, om al snel de volgende Pinball Wizard te willen worden. Zes cijfers in de score van de Spaceship flipperkast werd het doel van de cruise. Er waren ook modernere alternatieven. Felgekleurde handkanonnen om de strijd aan te gaan met terroristen in AwesomeCops 4. Twee Pac-Man machines flankeerden een Miss Pac-Man, als een stout triootje. Elders sprongen dames van paneel naar paneel voor een dansritmespel.

Ik baande me een weg door deze kakofonie. Als Edine op mij wachtte, zou ze dat doen bij onze favoriete machine. Ik passeerde de eerste rij flipperkasten en liep langs de puzzelspellen en racegames. Daarna kwam de rustige pachinko gang, iets dat alleen in Japan populair was; kennelijk waren er geen Japanners op dit schip. Tenslotte was daar ons spel, in een wat donkere hoek, naast twee Crazy Taxi machines en een snackautomaat.

Het was geen videogame, maar een digitaal dartbord. Het soort met plastic vlakken vol kleine gaatjes, waar je botte, eveneens plastic pijlen naartoe wierp. Edine gaf niets om games, maar darten kon ze wel waarderen. Het werd de plek waar we elkaar ontmoetten nadat we even ons eigen ding waren gaan doen, omdat ik het zwembad beu was of zij nog wat meer tijd nodig had voor haar make-up om zich mooi te maken voor het diner.

Het was leeg in deze hoek, maar niet stil. Gitaren, drums en bekkens klonken uit de Crazy Taxi machines. “Them and us” van Bad Religion. Vijftien seconden boze gitaarsolo volgden de punkleuzen van de zanger.

Ik staarde voor me uit, teleurgesteld dat ze er niet was, onzeker over mijn volgende stap. Ik pakte alle pijltjes uit de bak onder het dartbord.

481, 476, 475

Pijl na pijl, punt na punt. Langzaam daalden de getallen op de display. Er was geen manier om met een enkele score te spelen. Mijn gele pijltjes wonnen van mijn rode.

129, 109, 49

Ik haalde mijn pijltjes op en gooide meteen een nieuwe in de 9. Veertig punten te gaan, tops en ik was klaar. Gek genoeg zat ik midden in het spel. Ik vond het spannend. Zou geel winnen? Ik miste de eerste pijl. De tweede raakte doel. “All I want” van The Offspring speelde ondertussen uit de racegame naast me.

Geel won! Nu het spel afgelopen was, keerde mijn eenzaamheid terug. Niemand feliciteerde of treiterde me. Ik zuchtte. De pijlen bleven vliegen, maar de spanning was verdwenen. Ik gooide en wachtte, wachtte en gooide. Mijn gedachten gleden weg van het dartbord. Ik dacht na over de cruise en het feit dat ik midden op zee was. De zee die, mocht er iets misgaan met het schip, ons allemaal zou verzwelgen.

Sommige dingen maakten me bang. Liften bijvoorbeeld, maar ook de ruimte. In een sciencefictionfilm waren het niet de monsters, die door het ruimteschip glibberden en langzaam de bemanning afslachtten, die mij bang maakten. Het was de ruimte zelf, de zwarte en onverschillige leegte. Ik leerde hier dat een zeereis voor mij niet anders was dan een ruimtereis. Op het juiste moment van de dag, wanneer de zee en de hemel dezelfde kleuren deelden, was dit schip mijn raket in een oceaanblauwe ruimte. Een verstikkend, onverschillig blauw.

‘Excuseer.’