Ik droom

Ik droom

Elly Godijn

Ik droom

Elly Godijn

Eerste druk: 28 maart 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Foto omslag: Markus Spiske, Pexels.com

Coverconcept: Nadine op den Kelder

Vormgever omslag: Leijp vormgeving

ISBN 978-94-923233-50-8

ISBN E-book 978-94-93233-51-5

NUR 303

©2021 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Duisternis en ellende weven zich aaneen,

totdat zelfs de hemel huilt.

Inhoud

Ze kijkt naar mij

Uit: Mijn andere ik (2021)

Eva en ik

Uit: De Rust Van De Kust (2013)

Mijn leven is niet meer van mij

Uit: Onthullingen (2019)

Rivierstenen

Uit: Rivierstenen (2015)

In mij

(2018)

Bordeaux

Uit: Een zwarte roos op het plein (2020)

IJzeren hand

Uit: Zwaarden van knoflook (2015)

Een nacht alleen

Uit: Stilte versus storm (2019)

Bloedrandjes

Uit: Vijftien Gezichten (2014)

Zwarte slaap – I

Uit: Stille Getuigen (2016)

Witte viool – II

Uit: Stille Getuigen (2016)

De lonkende zee

Uit: De storm van 2020 (2020)

Bestemming onbekend

Uit: De Lust Van De Stad (2013)

Theodorus Janssen

(2020)

De druppel

Uit: De spiegel (2015)

De krantenjongen

Uit: De Spiegel (2015)

Teddy

Uit: Stille Getuigen (2016)

Het Ding

Uit: De Lust Van De Stad (2013)

Later als ik groot ben

Uit: Mijn andere ik (2021)

Gerard

Uit: De Spiegel (2015)

Tenebris en Lux

Uit: Ganymedes (2020)

2064

Uit: Stilte versus storm (2019)

Duna

Uit: Zwaarden van Mist (2017)

Dansen tot ik erbij neerval

Uit: Mijn andere ik (2021)

Witte strepen

Uit: Vijfentwintig obsessies (2016)

Een onaangename kennismaking

Uit: Aangenaam (2018)

Het slotakkoord

Uit: Stille Getuigen (2016)

Blauw gras

Uit: Blauw gras (2018)

Ze kijkt naar mij

Ze kijkt naar mij.

Iedere keer als ik langs haar loop, kijkt ze naar me. Ze denkt dat ik het niet zie, maar ik zie het wel. Soms kijk ik haar aan en dan staart ze mij in mijn ogen. Lege ogen. Gekweld.

Ik probeer haar te negeren, toch kom ik haar overal tegen. Waar ik ook ga. In de tram, in het winkelcentrum, in de lift van ons flatgebouw, overal. Behalve in het park, daar zie ik haar niet. Daar is het heerlijk rustig, zonder haar. Ze drijft mij tot waanzin. Ze laat het niet toe dat ik haar negeer. Maar ik wil haar niet meer in mijn leven. Ga weg!

Het begon vorig jaar. Ze was altijd zo aardig, ze lachte naar me en ik lachte terug. Jong was ze en mooi. In dat jaar is ze veranderd. In één jaar tijd is ze oud geworden en lelijk. Nou ja, lelijk? Ze heeft donkere kringen onder haar ogen en rimpels lijken zich dieper in haar gezicht te verankeren. Ik wilde haar wel helpen, maar ze liet me niet toe. En nu weet ik niet of ik haar nog kan helpen. Dus negeer ik haar. Maar zij blijft aan mij trekken. Zij is niet meer wie ze was.

Het was afschuwelijk en een zwarte bladzijde in haar leven. Ik wandelde met haar en haar vader door het park. Het was een prachtige dag. De zon schitterde aan de hemel en streelde mijn wangen. Zij was enig kind en dol op haar vader. Hij was haar alles. Ik was haar enige vriendin, ze was onhandig in het leggen van contacten. Ze had genoeg aan ons.

De dag die zo mooi begon, eindigde in een nachtmerrie.

Tijdens het wandelen klonk er plots rumoer in het anders zo rustige park. Achter ons. We draaiden ons om en zagen twee mannen achter elkaar aan rennen. De achterste man trok een pistool. Waar kwam dat ding zo snel vandaan? En richtte het op de man die hij achtervolgde. De voorste man was vlakbij ons en haar vader sprong voor haar.

Het pistool ging af, de mannen renden verder, en haar vader stortte op de aarde. In zijn voorhoofd zat een gaatje waar bloed uitstroomde. Geen woord, geen afscheid, niets. Hij lag daar. Al het licht was uit zijn ogen vervlogen. Ik was een toeschouwer, ik kan mij niet meer herinneren wat er toen gebeurde.

De dagen erna was zij er kapot van. Dagen lag ze in haar bed, tot aan de begrafenis. Ik wilde er voor haar zijn, ze wees me af. Keer op keer. De dag van het afscheid zei ze dat ze me niet meer wilde zien. Ze kon het niet. Dus nam ik afscheid van haar.

Toch is zij er. Ondanks dat ze mij niet meer wil zien, kijkt ze naar mij. Ik weet niet wat ik moet doen.

Ik leef mijn leven en probeer haar te negeren. Dagelijks wandel ik naar het park. Daar komt ze niet. Daar heb ik rust. Zo ook vandaag.

Op dit tijdstip zijn er weinig mensen in het park. Kinderen zitten op school en volwassenen werken zich een slag in de rondte in de mallemolen die maatschappij heet. Ik doe er niet aan mee. Het verlaten bankje in het park nodigt me uit om te gaan zitten. De houten zitting is vochtig. Zodra ik mij op de bank nestel, trekt een vochtige kou door mijn lijf. Het geeft niet. Mijn hoofd richt ik naar boven, het voorzichtige herfstzonnetje streelt zachtjes mijn gezicht. Ik koester het. En even, heel even, voel ik het: geluk! Een sensatie die door mijn lijf trekt, ik klamp mij wanhopig vast aan het gevoel.

‘Is die plek vrij?’

Nee! Ga weg!

‘Mevrouw, is deze plek vrij?’

Weg, het is weg. Voor ik het in de gaten heb, schuift een donkere wolk voor de gouden bol en ploft er een man naast mij neer. Een doordringende geur, een mengeling van oud zweet en knoflook, baant zich een weg in mijn neus waar het een aanslag pleegt op mijn hoofd; migraine zet de aanval in.

Terwijl hij zijn rugtas van zijn schouder haalt, schuurt zijn been tegen mijn been aan. Ik wil dit niet, ik wil niet voelen. En waar is godverdomme die zon gebleven?

‘Klootzak,’ fluister ik, terwijl ik opsta.

‘Pardon, wat zegt u?’

‘Ga, weg! Blijf uit mijn buurt!’ gil ik zo hard mogelijk en ik zet het op een rennen.

Weg hier, weg van die man. Ik wil de zon en ik wil rust. In mijn hoofd. Ik ren zo hard als ik kan. Het park uit, over het trottoir, terwijl ik van links naar rechts spied. Zodra het kan, steek ik over, richting de winkelstraat. Zo snel als ik kan.

En dan zie ik haar. Ze heeft me opgewacht. Nee!

‘Ga, weg!’

Ik ren sneller, steeds sneller. Ze rent met mij mee.

‘Waarom doe je dit?’

Ze zegt niets, ze staart me aan en blijft naast me rennen. Verwilderd ziet ze eruit. Wat moet ze van mij? Waarom laat ze mij niet met rust? Gek, dat is ze.

Ik weet dat ze het zwaar heeft gehad, dat ze niemand meer heeft. Iedereen heeft ze van zich afgeslagen, figuurlijk dan. Hulp heeft ze nodig, maar ik kan haar dat niet meer geven. Het is te laat.

‘Laat me met rust, zoek hulp. Ik kan je niet helpen.’

Stoïcijns blijft ze bij mij in de buurt. Dan steekt ze haar hand uit. Naar mij. Negeren, ik negeer haar handreiking.

Ik ren door en kijk niet meer om. Tot ik bij de bibliotheek kom, daar ga ik naar binnen. Daar ben ik veilig. Hier zal ze mij niet durven lastigvallen. Dan maak ik een scène, dat weet ze. Door het raam staart ze mij aan, met weer die lege ogen omlijst door donkere kringen. Snel kijk ik een andere kant op.

Uren blijf ik in de bibliotheek. Mijn boterhammen met pindakaas, die ik dagelijks op het bankje in het park nuttig, eet ik hier. Het zijn er altijd twee, de pindakaas smeer ik er dun op, maar net genoeg zodat ik er de gehele boterham mee kan besmeren. Een glad gesmeerde boterham, geen stukje brood is meer zichtbaar. Uit de koffieautomaat haal ik een beker bruin vocht en nestel me met een boek aan de leestafel. Uren breng ik door in de veilige bibliotheek. Tussen de boeken. Een paar keer loop ik naar het raam om te zien of zij daar nog is. Iedere keer staat zij er nog. Haar lege ogen dragen een zweem van verdriet met zich mee, een voelbare, rauwe pijn.

Wanneer ik tegen sluitingstijd de bibliotheek verlaat, is zij verdwenen. Godzijdank. De schemer zet in en ik zet een stevige pas in naar huis. Morgen ga ik aangifte doen van een stalker.

In mijn huis ben ik veilig. Voor haar. Misschien helpt het als ik haar hand aanneem? Kan ik dat? Haar helpen? Of sluit ik me op in mijn huis? Ik weet het niet. Voor nu probeer ik het van mij af te zetten en wentel ik mij in de bescherming van mijn huis.

De dagen erna ga ik niet de deur uit. De boodschappen laat ik bezorgen en ik nestel mij op de bank met een goed boek. Eens zal ik weer naar buiten moeten, maar niet vandaag.

Het onvermijdelijke moment komt met een verplichting waar ik niet onderuit kan. Ik had de afspraak al meerdere malen afgezegd, totdat mijn werkgever belde. Hij sprak de voicemail in. Ik luisterde niet af, hij stuurde een whatsappbericht dat ik niet kon negeren. De boodschap was helder, ik moest naar de afspraak.

Dus ga ik vandaag voor het eerst weer naar buiten. Voorzichtig zet ik mijn voet op de deurmat bij de voordeur die op de galerij ligt. Ik zie haar niet. Mijn blik houd ik op de grond gericht en ik sluit langzaam de voordeur. Met mijn hand zoek ik steun aan de reling die een muur vormt tussen mij en de gapende afgrond van drie hoog.

Het is een kleine wandeling naar de afspraak. Even hef ik mijn hoofd omhoog en waar ik voor vrees gebeurt. Ze is me gevolgd. Heeft ze al die tijd op me staan wachten? Dat mens is echt knettergek.

Ze strekt haar hand naar me uit, maar mijn eerdere voornemen om deze voor een keer aan te nemen, sla ik resoluut van mij af. Ik kan haar niet helpen, zij is voorbij de waanzin.

‘Ga! Laat mij met rust!’

Voorbijgangers kijken mij meewarig aan.

Ik ben er bijna, snel naar de afspraak en dan terug naar huis.

Een doordringende piep geeft aan dat ik de deur kan openen. Wanneer ik me omdraai, kijkt zij mij door het glazen raam aan. De groeven rond haar ogen lijken dieper te liggen dan ooit. Snel wend ik me van haar af.

De stenen trap in het monumentale pand heeft precies veertien treden. Boven aangekomen, staat mijn afspraak me al op te wachten. ‘Daar ben je. Goed je weer te zien. Koffie?’

‘Kruidenthee.’

‘Ach, natuurlijk. Hoe kan ik dat vergeten.’

Staat dat niet in mijn dossier? Wat ik drink. Ze wil alles van me weten, maar ze weet niet dat ik geen koffie lust.

‘Ga alvast naar binnen, ik kom er zo aan.’

Even later zet ze een dampende kop kruidenthee voor me op de tafel. Zij gaat tegenover mij zitten.

‘Hoe is het met je?’ vraagt ze, terwijl ze mij observeert.

‘Het gaat wel.’

‘Vertel.’

‘Niets bijzonder. Ik lees en wandel in het park.’

‘Wandel je vaak?’ ze tikt even op haar toetsenbord.

‘De laatste tijd niet meer.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik achtervolgd word. Ik heb last van een stalker. Hier heb ik aangifte voor gedaan, maar de politie kan niets doen.’

‘Wat vervelend. Weet je wie je stalker is?’

‘Een vroegere vriendin van me. Ik was erbij toen haar vader werd neergeschoten. Natuurlijk wil ik er voor haar zijn, dit heb ik ook geprobeerd, maar zij is doorgeslagen. Ik kan haar niet helpen.’

‘Haar vader?’

‘Ja. In het park.’

‘Kom je daarom graag in het park? Dit moet toch heel confronterend zijn? Of kom je daar om te verwerken?’

Hoe komt ze daarbij.

‘Ik hoef niets te verwerken. Misschien is het beter als je haar spreekt, ze staat buiten op mij te wachten.’

‘Ik denk niet dat zij buiten staat. Een vader verliezen is heel zwaar. Helemaal als hij voor je ogen wordt neergeschoten en de dader nooit is opgepakt. Je hebt het verdrongen. Je vriendin is er niet. Er is nooit een vriendin geweest. Ik ga je hierbij helpen. Ik ben zo terug.’

Geen vriendin? Wat is het dan, een hallucinatie? Ik weet toch wat ik zie.

Even later komt ze terug met in haar hand een spiegel. ‘Het is niet gebruikelijk om mijn cliënten in een spiegel te laten kijken, toch wil ik dat je de confrontatie aangaat.’

‘Door in een spiegel te kijken?’ Ik kan niet anders dan lachen. Wat een bizarre situatie.

‘Heb jij thuis een spiegel?’

‘Die is kapot gevallen.’

‘Per ongeluk?’

‘Ja.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ik denk het.’

Ze draait de spiegel naar mij toe. Ik wil het niet, ik wil de confrontatie niet aangaan.

En dan zie ik haar. Hoe kan dit? Ze staat toch buiten? Waar ben ik? Waar is mijn spiegelbeeld? Ik zie haar. Een vrouw met lege ogen, kraaienpoten hebben een weg rond haar ogen gebaand, waar ze zich manifesteren. Donkere kringen maken het plaatje compleet. Haar haren vallen lijzig rond haar gezicht.

‘Ga weg! Daar is ze weer! Zorg dat ze weggaat.’

‘Omarm jezelf.’

Dit ben ik niet. De psych is nog gekker dan zij die me aanstaart vanuit de spiegel.

‘Ik wil mijn spiegelbeeld terug.’

‘Daar ga ik je bij helpen, als jij mij toelaat.’

Nee!

De spiegel glijdt uit mijn handen waar het in stukken uiteen valt. In de scherven zie ik haar naar mij staren. Zelfs hier achtervolgt ze mij.

Achter mij gaat de deur open.

‘Mam?’

‘Ik heb je moeder gevraagd om je op te halen, omdat ik je wilde confronteren. Het is beter dat je vandaag niet alleen bent. Je hebt een zwaar trauma opgelopen, hier heb je hulp bij nodig.’

‘Mam?’

‘Ik loop met je mee naar huis en blijf bij je.’

‘Volgende week praten we verder. Als er iets is, neem dan contact op met de praktijk. Ik ga helpen,’ mijn psych kijkt me meelevend aan.

‘Oké,’ stamel ik. Wat gebeurt hier? De wereld is gek geworden.

Veertien stenen traptreden loop ik achter mijn moeder aan. Zij zal haar straks ook zien, dan zal ze weten dat ik niet gek ben. Als ik de laatste trede neem, staat ze er niet. Ze is weg. Mijn stalker is weg. Nee!

‘Ze is er niet.’

‘Wie?’ Mijn moeder pakt mij bij mijn arm en neemt me mee naar buiten.

‘Mijn stalker. Zodra ik een stap buiten de deur zet, is ze er. Behalve als ik in het park wandel, daar komt ze niet.’

‘Dan gaan we door het park naar jouw huis.’

Ik kijk om me heen, links, rechts, links, rechts. Niets. Mijn moeder laat mijn hand niet los. Mijn stalker is er niet. We steken de straat over en gaan richting het park. Daar is het rustig, daar voel ik me vrij. Op de plek waar de vader van mijn vriendin is vermoord, blijven we staan.

‘Jij was erbij. Hoe waren de laatste minuten in het leven van je vader?’ vraagt mijn moeder. Haar ogen glinsteren.

‘Hoe bedoel je? Het was de vader van mijn vriendin.’

‘Ach, lieverd er is geen vriendin. Nooit geweest ook.’

‘Hoe weet jij dat nou? Jij was er niet bij.’

Een nerveuze kriebel tintelt door mijn lijf.

Ineens stoot mijn moeder mij aan en wijst naar verderop. ‘Wie is die vrouw daar bij het bankje die naar je wenkt? Ken je haar?’

‘Wie?’

‘Daar.’

Ik vernauw mijn ogen en kijk naar de vrouw. Mijn hart lijkt een slag te missen. Nee! Niet in het park.

‘Mam, dat is haar.’

‘Wie?’

‘Mam, dat is mijn stalker!’

Eva en ik

Regendruppels en windvlagen teisteren iedereen die zich buiten waagt. Zachtjes tikken de druppels tegen het raam. Eén voor één. Een druppel glijdt langzaam naar beneden om uiteindelijk te eindigen op het gehavende kozijn dat schreeuwt om een likje verf. Ik heb geen energie om de kwast ter hand te nemen, mijn ziel is leeg. Net als de druppel glijd ik langzaam naar beneden om vervolgens te eindigen op een verrot stuk hout. Getergd door een gevoel van eenzaamheid, vreet het me op vanbinnen en heeft het me lamgeslagen. Mijn dagen breng ik door in mijn comfortabele stoel, waar ik niets anders kan dan huilen. Ik heb mij verloren in mijn verdriet.

Waarom hij bij me is weggegaan, kan ik me niet herinneren. Het is verdwenen, alleen de gapende leegte die hij heeft achtergelaten is voelbaar. Ik mis hem, ik mis ons. Wil ik niet zo eindigen als de regendruppel op mijn raam, dan moet ik iets doen. Maar hoe? De gedachte maakt me zo moe. Misschien moet ik beginnen met kleine stapjes. Niet vandaag, morgen. Vandaag blijf ik in mijn stoel en staar naar de tikkende druppels op het raam. Geen zin om stapjes te nemen, liever blijf ik zitten en laat mijn emoties de regie bepalen. Ooit zal ik moeten beginnen met het verven van het wegrottende kozijn van mijn huisje, in het slaperige dorpje aan de kust. Ooit.

Toch sleep ik mezelf dagelijks naar het strand, om te proberen mijn gedachten te verzetten en ze te laten meevoeren op de vleugels van de wind. Vandaag reflecteert de welkome regen mijn gevoel waarin ik mij wentel. Deze kleine wandeling is het hoogtepunt van de dag.

De straffe wind die om mijn hoofd en door mijn leven waait, plakt mijn haren als natte slierten tegen mijn gezicht. Op het strand zijn alleen de weergoden en ik. Als een giftige adder kruipt het beklemmende, eenzame gevoel door mijn lichaam en vult iedere vezel. Vanuit mijn ooghoeken voel ik tranen opwellen, die langzaam rollend een voelbare streep op mijn wangen achterlaten. Aan de kustlijn sta ik met gesloten ogen richting de zee. De zilte lucht maakt venijnige barstjes in mijn lippen en laat een zoute smaak achter. Mijn handen spreid ik zijwaarts, alsof ik de wereld wil omarmen. Mijn hoofd leegmaken, weg met de demonen die mijn gedachten teisteren. ‘Weg, ga weg!’ Vanuit mijn tenen schreeuw ik tegen de wind in, zo hard als ik kan, een onverstaanbare kreet vol frustratie. Heel even voel ik me één met de natuur en vrij. Ik koester dit moment, totdat het verslonden wordt door ... dat klote gevoel. Ik wil dit niet, ik kan dit niet meer. Wie kan mij helpen?

Ik vervolg mijn weg over het natte, mulle zand richting de duinen. Diep weggezonken in de troosteloze gedachten van het bestaan.

Dan zie ik HET. In de beschutting van het duingras, staat een rieten mandje. Een bijzonder model met aan één zijde een kleine overkapping, net als bij een kinderwagen. Ik vraag me af waarom het mandje maar aan één kant een kapje heeft. Het zal toch niet ... Mijn gedachten werken koortsachtig en terwijl ik er naartoe loop voel ik een kleine opwinding die mijn hartslag versnelt. Hoe dichter ik bij het mandje kom, hoe sneller mijn pas. Mijn ademhaling past zich aan op het ritme van iedere stap die ik zet. Buiten adem bereik ik het rieten mandje en dan zie ik haar. Een minimensje met vragende ogen, gewikkeld in een dikke deken. Godzijdank heeft de regen haar niet kunnen plagen.

Stomverbaasd kijk ik in het mandje en heel even overstemt een euforisch gevoel mijn donkere ik. Wat een prachtig kindje, zo kwetsbaar en volmaakt. Op haar hoofd heeft ze een wollen mutsje die haar oortjes grotendeels verstopt. Met amandelvormige ogen, rode blozende wangetjes en haar duimpje in haar mond kijkt ze tevreden de wereld in. Wanneer ik haar zachte handje pak, omsluiten haar vingertjes mijn wijsvinger. Wat voelt dat fijn en vertrouwd, alsof het zo moet zijn. Wie laat zo’n lieve baby achter op een verlaten strand? Zonder aarzeling neem ik het besluit voor haar te zorgen. Haar een veilige haven te bieden, een thuis. Zij en ik, in mijn kleine huis bij de duinen. Onvoorwaardelijk.

Achter mij pakken donkere wolken zich samen, klaar om weer een troosteloze regenbui naar beneden te laten vallen. Ik negeer het, ik heb alleen oog voor het kleine perfecte wezentje.

Op weg naar huis houd ik het mandje dicht tegen me aan en hoor mezelf een kinderliedje neuriën. Een gevoel van geluk begint in mij te gloeien, als een vlammetje dat klaar is om te exploderen.

Ik noem haar Eva, deze naam vind ik bij haar passen. Eva en ik.

Door haar komst verdwijnen mijn donkere gedachten langzaam naar de achtergrond. Als een roofdier, zacht grommend, klaar om op een onverwacht moment toe te slaan.

Iedere dag zit ik met Eva genietend in mijn stoel en kijken we samen naar buiten. Urenlang zing ik kinderliedjes voor haar, terwijl ze tevreden in mijn armen ligt. Haar aanwezigheid geeft mijn leven kleur en het gevoel dat ik weer leef. Er borrelt energie door mijn lijf, die ik lang niet meer gevoeld heb. Eindelijk vind ik de moed om de strijd met het gehavende kozijn aan te gaan. Zeven dagen na de komst van Eva, is het tijd om hier verandering in te brengen en ga ik op weg naar het dorpscentrum om verfbenodigdheden te kopen. Eva laat ik slapend achter in haar rieten mandje. De confrontatie van Eva en mij samen met de dorpsbewoners kan ik niet aan. Nog niet. Ik wil haar nog heel even voor mezelf houden.

Tijdens mijn wandeling door het dorpje voel ik de starende ogen van de dorpsbewoners in mijn rug prikken. Gesprekken verstommen om gevolgd te worden door fluisterend gemompel. Ze doen maar, ik heb met niemand iets te maken. Alleen Eva is belangrijk. Ik concentreer me op de gladde “kinderkopjes” op het plein en loop rechtstreeks op mijn doel af. Ik laat me door niemand afleiden en wil zo snel mogelijk terug naar huis.

In de plaatselijke verfwinkel laat ik de deurbel luid klingelen terwijl ik binnenkom.

‘Goedemiddag,’ hoor ik van achter uit de winkel roepen, gevolgd door de vrolijke verschijning van Gijs, de eigenaar van de winkel. Ik ken hem al vanaf dat ik een klein meisje was. Hij was een goede vriend van mijn ouders en een veel geziene gast bij ons thuis. Wanneer zijn blik mij bereikt, zie ik hem zichtbaar schrikken en een zorgelijke grimas verdrijft de lach op zijn gezicht.

‘Goedemiddag,’ antwoord ik.

‘Lies, wat is dat lang geleden,’ stamelt hij.

‘Zeker, Gijs. Het is goed je weer te zien.’

‘Hoe is het met je, na die vreselijke periode die je hebt meegemaakt. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen.’

‘Lief van je, Gijs. Zeg maar niets. Help me liever met het uitzoeken van een mooie kleur voor mijn kozijnen. Die kunnen wel een likje verf gebruiken.’

‘Heb je hulp nodig? Laat het me weten, ik help je graag. Ik denk iedereen uit het dorp, maar geen van ons weet hoe ze met de situatie moeten omgaan. Je weet hoe dat gaat; als mensen niet weten hoe ze ergens mee moeten omgaan, dan vermijden ze dat en zeggen ze niets.’

‘Nee hoor, ik heb geen hulp nodig van jou of de mensen uit het dorp. Lief dat je het aanbiedt.’

‘Oké, laat het me weten als je iets nodig hebt. Het is zo lang geleden dat we je gezien hebben, na …’

‘Ik wil graag een vrolijke kleur, wat dacht je van hemelsblauw?’ val ik hem in de rede. Ik heb geen zin in diepgaande gesprekken, ik wil zo snel mogelijk terug naar mijn meisje.

‘Dat lijkt mij een hele goede keuze. Hoeveel heb je nodig? Voor al je kozijnen?’

‘Ja, voor al mijn kozijnen.’

Terwijl Gijs de verf klaarmaakt, verzamel ik de rest van de spullen.

‘Ik zal Daniël de groeten van je doen.’

Bij het horen van zijn naam slaat mijn hart een slag over en komt een herinnering mijn geheugen binnen. Ik wil het niet en verdring het pijnlijke beeld meteen.

‘Dank je wel, Gijs,’ stamel ik enigszins ontdaan en maak dat ik wegkom. Zo snel mogelijk naar haar.

Thuis aangekomen ligt ze nog steeds heerlijk in haar mandje te slapen, de knuistjes van haar handjes gebald boven haar hoofdje en in haar voorhoofd een rimpel. Alsof ze diep aan het nadenken is in haar zoete dromen. Wat is ze lief en mooi, haar aanblik vervult mij met zoveel liefde. Gelukzalig til ik haar op en ik leg haar hoofdje op mijn schouder, waar ze tevreden verder slaapt terwijl ik zoete kinderliedjes voor haar zing. Met gesloten ogen snuif ik haar babygeur op en samen brengen we weer de avond door in mijn stoel bij het raam, waar de uren langzaam wegtikken. Zo vullen we onze dagen en creëren ons eigen Utopia. Eva en ik.

Tot Gijs na een paar dagen langskomt. Onzeker staat hij in de deuropening en vraagt hoe het met me gaat. Ik wil hem afpoeieren, maar hij laat zich niet wegjagen. Mijn hersenen werken koortsachtig, Eva ligt op mijn stoel bij het raam. Hij mag haar niet zien. Ik wil haar nog niet delen, maar voordat ik het weet staat Gijs midden in mijn kamer. Het angstzweet breekt mij uit en lichte paniek neemt het van mij over. Snel verplaats ik de stoel, waar Eva tevreden op ligt te slapen, zodat hij haar niet kan zien.

‘Sorry, Gijs. Ik wilde net een middagdutje doen. Ik ben zo moe van het verven, het is een hele klus,’ probeer ik. ‘Kom, ik laat je het resultaat zien,’ en ik neem Gijs mee naar buiten, ‘daarna wil ik graag even rusten, als je het niet erg vindt. Kom volgende week langs voor de koffie.’

‘Dat is goed, maar beloof me als er iets is dat je naar me toekomt. We hebben je te lang alleen gelaten, nu is het tijd dat we er voor je zijn.’

‘Dank je wel, je bent een goede vriend.’

‘Sinds de dood van je ouders heb ik altijd een oogje in het zeil willen houden. Mijn oprechte excuus dat ik je aan je lot heb overgelaten, ik wist niet hoe ik met de situatie moest omgaan. Ik hoop dat je me dat kunt vergeven.’

‘Tuurlijk. Zie ik je volgende week voor de koffie? Praten we dan verder.’

‘Dat is goed. Ik heb trouwens Daniël gesproken en …’

Bam, ik hoor niets meer. Ik voel alleen een snerpende pijn die mijn hart in tweeën scheurt. Dit wil ik niet, ik wil het niet voelen en onderbreek Gijs snel. De kozijnen vergeet ik en met een zachte dwang duw ik hem door de tuinpoort, weg uit mijn veilige wereld.

‘Gijs, tot volgende week. Dag.’

‘Dag.’

Snel glip ik naar binnen. Gelukkig ligt Eva nog heerlijk opgekruld op mijn stoel. Behoedzaam pak ik haar op en houd haar dicht tegen mij aan.

Het gesprek met Gijs verdwijnt naar de achtergrond om op te lossen in het niets. Ik vergeet onze afspraak en wentel mij in mijn wereld, waar alles draait om Eva en waar alles goed is. De dagen gaan voorbij, ik breng ze door in een gelukzalige roes met lieve kinderliedjes. Vaag op de achtergrond gromt het roofdier zachtjes, ik negeer hem, het is nog niet zijn tijd.

Na een week gaat de deurbel en herinner ik me ineens de koffieafspraak. Snel leg ik Eva in haar mandje op mijn slaapkamer, zodat Gijs haar niet ziet. Voor de tweede keer gaat de bel, dit keer dwingend en ik haast mij naar de voordeur. Niets voor Gijs om zo ongeduldig te bellen. Wanneer ik de deur open, staat tot mijn grote verbazing niet Gijs, maar Daniël voor de deur. De grond wordt onder mijn voeten weggeslagen.

‘Waar is Gijs?’ Een lichte hysterie klinkt door in mijn stem. ‘Wat doe jij hier?’

‘Volgens Gijs gaat het niet goed met je. Hij heeft mij naar je toe gestuurd en dat is goed ook. Het wordt tijd dat ik eindelijk de confrontatie aanga. Het spijt me dat ik dit niet eerder heb gedaan.’

In mijn hoofd schieten beelden van Daniël en mij chaotisch door elkaar. Ik zie ons samen, in gelukkige tijden. Wat is er misgegaan? Ik weet het niet meer. Ik voel liefde en het gemis, maar de herinnering is verdrongen. Wanhopig snikkend stort ik mij in zijn armen. Ik mis hem, ik mis ons.

‘Vergeef mij,’ zegt Daniël, terwijl hij mij teder over mijn haren streelt. ‘Vergeef mij, dat ik je alleen gelaten heb. Ik kon het niet. Het was voor mij te groot, ik had geen ruimte voor jouw verdriet. Het spijt me. Geef mij een kans om het goed te maken. Ik mis je, Lies.’

Een rollercoaster van emoties overvalt mij, waarin geluk, hysterie, verdriet en wanhoop zich in een razendsnel tempo afwisselen. De wereld neemt me mee in een allesverslindende draaikolk, mijn benen veranderen in pudding en ik zak weg in de armen van Daniël. Weg van alles.

‘Lies, Lies, gaat het?’ Boven mij hangt het bezorgde gezicht van de man waar ik zoveel van hou.

Mijn ogen knipperen tegen het felle licht. Waar ben ik? Wat is er gebeurd? Ik probeer me te oriënteren en zie dat ik in mijn eigen slaapkamer lig, met naast mij het mandje waarin Eva ligt.

Eva! Met een schok ben ik terug. Heeft hij haar gezien? Hoe zal hij op haar reageren?

‘Lies, het werd je allemaal te veel. Dat is niet zo vreemd. Een kind verliezen is het vreselijkste wat je kunt meemaken in je leven. Sorry, dat ik dit niet samen met jou heb kunnen delen. Ons meisje, ik stortte compleet in, maar we moeten verder met ons leven. Samen. Ik zal onze kleine Eva nooit vergeten.’

‘Waar heb je het over? Eva ligt gewoon in het mandje naast mij. Ik heb haar gevonden op het strand.’

‘Lieve Lies, Eva hebben we twee maanden geleden begraven. Weet je dat niet meer?’ zijn bruine ogen zijn warm en zorgelijk tegelijk, terwijl hij ondertussen mijn haren streelt. ‘Ons kleine meisje hebben we twee uren na de bevalling verloren. Weet je nog hoe mooi ze was? Dat we haar hebben geknuffeld en gekoesterd, tot het moment dat ze haar oogjes voor altijd dichtdeed? Haar zoete babygeur, haar bruine amandelvormige ogen en haar piepkleine vingertjes. Weet je dat niet meer?’

‘Nee, Daniël. Eva ligt hier in het mandje naast mij. Je hebt het mis. Ze slaapt de hele dag zo lief. Als ik haar optil, ruik ik haar babygeur zo intens. Haar handjes zijn zo zacht en haar ogen kijken zo verwonderd de wereld in. Je bent in de war. Ik heb haar gevonden op het strand. Kijk maar.’

Geschrokken kijk ik hem aan, hoe kan hij zo in de war zijn? Ik zie haar toch. In het mandje ligt Eva lief te slapen, bij haar aanblik voel ik zoveel liefde voor mijn meisje. Terwijl ik haar bolle wangetjes streel, voel ik het roofdier in mijn nek grommen. Het is zijn tijd om toe te slaan.

Eva en ik.

Daniël kijkt me met waterige ogen aan. Dan buigt hij zich over het mandje om een glimp van Eva op te vangen. De tijd lijkt stil te staan en over zijn wangen glijden twee glinsterende parels die op zijn volle lippen eindigen. Zijn lichaam schokt, hij pakt mijn schouders vast en trekt me tegen zich aan. Het roofdier valt aan.

‘Lieve Lies.’

‘Nee! Ik wil het niet horen. Eva en ik. Mijn meisje is hier!’

Donkere wolken pakken zich samen en kleuren mijn wereld grijs, bijna zwart. Een bal pakt zich samen in mijn buik, het doet zo’n pijn. Ik verlies een stukje van mezelf aan het roofdier dat met zijn klauwen mij in één ferme haal verslindt. Ik heb verloren.

‘Lieve Lies, het mandje is leeg.’

Mijn leven is niet meer van mij

Het zand glijdt door mijn vingers terug naar het strand. De wind loeit en streelt hardhandig mijn gezicht. Hij schuurt, gevuld met zandkorrels, mijn vochtige wangen. De golven slaan stuk op het strand en laten een schuimige substantie achter. Ik pak opnieuw een hand zand en gooi het verwoed de zee in. Ik concentreer me hierop, om maar niet te hoeven denken. Een afleiding.

Ik weet het niet, ik weet niet meer wat ik moet doen. Jasper is weg, maar ik durf zijn plaatsvervanger niets te zeggen. Bang voor wat er gebeurt als hij weet dat ik het weet. Wat wil hij van mij? Angstvallig tuur ik naar boven, op zoek naar iets. Ik vind het antwoord niet. Mijn leven is niet meer van mij.

‘Ga je mee?’ Zijn azuurblauwe ogen boren zich in die van mij en vanaf dat moment ben ik verloren. We bewandelen samen het pad naar huisje-boompje-beestje. Het lijkt zo perfect, tot die ene dag.

Het open raam verwelkomt een zacht briesje dat de gordijnen voorzichtig heen en weer beweegt. Door een kier van het gordijn wurmt een eigenwijs zonnestraaltje zich naar binnen. Het maakt dansende bewegingen op mijn deken en streelt zacht mijn gezicht. Het verleidt mij en vanachter het gordijn hoor ik een zachte, verleidelijke stem: ‘Kom maar. Kom en ga met mij mee.’

Het zonnestraaltje danst verder en lonkt. Ik duw de warme dekens van me af en ik laat me leiden door het licht. Richting het raam. De zware fluwelen gordijnen kriebelen tegen de toppen van mijn vingers.

‘Kom maar,’ hoor ik zoetgevooisd fluisteren.

Nieuwsgierig trek ik ze open en laat mij verrassen door een onverwacht voorjaarszonnetje. Met gesloten ogen geef ik mij over aan het genot van de warmte op mijn gezicht.

‘Kom, met mij mee.’ De stem trekt aan me, smachtend, dwingend.

Ik kan niet anders dan volgen. Ik trek mijn kleren aan die netjes over mijn stoel hangen. De warme fleecetrui glijdt teder over mijn lichaam, gevolgd door mijn vale spijkerbroek. Uit mijn sokkenlade pak ik een paar schone, zwarte sokken. Er liggen vijf paar zwarte en twee gekleurde sokken in de la. Neurotisch als ik ben, draag ik op een doordeweekse dag zwarte sokken en in het weekend gekleurde sokken. Om niemand wakker te maken, sluip ik op mijn tenen naar beneden. De rest van het gezin ligt heerlijk te dromen, behalve Jasper. Waar is hij?

Bij de achterdeur glijd ik in mijn trendy paarse regenlaarzen met bonte bloemenprint. Mijn favoriete schoeisel hier in ons afgelegen huis aan de rand van het bos. Het is de veilige haven waar we sinds kort onze intrek hebben genomen. Op aanraden van mijn psycholoog, een kennis van Jasper.

Haar doordringende groene ogen weten me, ondanks haar goede raad, altijd een ongemakkelijk gevoel te geven. Ik dacht altijd dat ze bruine ogen had, maar na een paar sessies zag ik dat ze eigenlijk groene ogen heeft. Ze vindt dat ik de rust moet opzoeken om mijn bizarre hersenspinsels te verjagen. Rust en een dagelijkse wandeling door het bos zijn, volgens haar, goed voor mijn geest.

Bij de achterdeur ligt Jack, onze golden retriever, zoals gewoonlijk te slapen. Wanneer ik mijn voet stilletjes in de tweede laars stop, wordt hij wakker en staat binnen een mum van tijd kwispelend naast me. Hem ontgaat niets. Geen stap verzet ik zonder Jack, waar ik ook ga. Sinds kort moet hij niets meer van Jasper hebben, hij gromt tegen hem. Dat deed hij anders nooit. Zij waren dikke maatjes. Nu niet meer. Maar Jack en ik, wij blijven onafscheidelijk. Buiten probeert hij met zijn voorpoot het dartelende zonnestraaltje te vangen.

‘Kom maar, ga met me mee,’ fluistert het met dansende bewegingen voor mij, alsof het me de weg wil wijzen. Het schiet van links naar rechts en ik heb moeite te volgen. ‘Je bent er bijna, nog een klein stukje.’

De fluistering leidt mij naar de rand van het bos. De jonge groene blaadjes aan de bomen moveren zacht op de melodie van de wind.

‘Kom maar,’ ruist het door de takken.

Iedere vezel in mijn lijf snakt naar één ding; de stem van het verlangen volgen. Het groen van de bomen, de frisse bries en de zon spreken dezelfde taal. De taal van gelukzaligheid, als een drug die ik niet kan weerstaan. Ik kan niet weigeren, ik gehoorzaam de stem en stap het bos in. Onder mijn laarzen knappen twijgjes gewillig. Een knisperend geluid dat mij aanmoedigt door te gaan. Het zonnestraaltje is niet meer voor me, maar danst naast mij het bos in. Het leidt niet meer, maar vergezelt me.

Ik loop verder tot ik omringd ben door bomen. Plotseling staat Jack stil en piept zachtjes. Het is duidelijk dat hij niet verder wil. Misschien een verdwaald konijn? Die goeie ouwe lobbes, bang voor een klein dier? Ik kan een glimlach niet onderdrukken en geef hem een aai over zijn bol. Geruststellend zeg ik hem dat ik zo terug ben en ik vervolg mijn weg. Hij nestelt zich op de mossige grond en legt zijn kop op zijn voorpoten. De dieprode dakpannen van ons stulpje zijn inmiddels geheel achter de bomen verdwenen, terwijl ik steeds verder het bos in loop.

Iets verderop hoor ik achter mij het klaaglijk piepen van Jack en ik onderdruk de neiging om terug te gaan. Sinds we hier wonen ben ik nog nooit zo diep in het bos geweest. Op de een of andere manier schrikt het me altijd af, tot vandaag.