Sporen van het vergetene

Garvin Pouw presenteert:

Sporen van

het vergetene

Manuscript 1999

Herschreven 2015/2018/2019/2020

“Sporen van het vergetene”

Valtada

De kronieken van Azeria - deel 3

Auteur: Garvin Pouw

Eerste druk: april 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Jen Minkman

Covermodel: Leonie Pouw, Vera Verhaaf en Zoë Verhaaf

Coverfoto: Depositphotos

Met dank aan: Digidome Arnhem

ISBN 978-94-93157-47-7

NUR 334

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoud

Proloog

Deel I | Bintenis

Hoofdstuk 1 Rouw

Hoofdstuk 2 Zegens tellen

Hoofdstuk 3 Regent van Telkon

Hoofdstuk 4 Onder een stapel stenen

Hoofdstuk 5 De zwarte engel

Hoofdstuk 6 Bindingsriten

Hoofdstuk 7 Nacht onder een blauwe maan

Hoofdstuk 8 Bijeenkomst

Hoofdstuk 9 Gelogen geluk

Deel II | De erfgenaam van Tahûntis

Hoofdstuk 10 Koopziekte

Hoofdstuk 11 Stenenkoorts

Hoofdstuk 12 Praten over praten

Hoofdstuk 13 Beestproblemen

Hoofdstuk 14 Het godcomplex

Hoofdstuk 15 De broederschap van de snorhaar

Hoofdstuk 16 Doorzetten

Hoofdstuk 17 Bloed aan lege handen

Hoofdstuk 18 Infiltratie

Hoofdstuk 19 De elfenverdelger

Hoofdstuk 20 Elfenheldjes

Hoofdstuk 21 De beeldenpoort

Hoofdstuk 22 Waar onschuld haar verliet

Hoofdstuk 23 Het woord van een Nara

Hoofdstuk 24 Alles op rolletjes

Hoofdstuk 25 De dollemansrit

Deel III | De koningin van Talfar

Hoofdstuk 26 Leven in een droom

Hoofdstuk 27 Onzeker

Hoofdstuk 28 Een paleis vol verrassingen

Hoofdstuk 29 Openbaringen

Hoofdstuk 30 Onder druk

Hoofdstuk 31 Het oordeel van Talfar

Hoofdstuk 32 Het streekgebeuren

Hoofdstuk 33 De vloek van het amulet

Hoofdstuk 34 Voor uitzichten

Hoofdstuk 35 Het burchtmysterie

Hoofdstuk 36 Tijdverspilling

Hoofdstuk 37 Occulties

Hoofdstuk 38 Het orakel van Adia

Deel IV | De Kloofburcht

Hoofdstuk 39 De puddingdief

Hoofdstuk 40 Droom aan scherven

Hoofdstuk 41 Weg van hier

Hoofdstuk 42 De enige weg

Hoofdstuk 43 Afrekenen

Hoofdstuk 44 Bloed voor de zonde

Hoofdstuk 45 Verwrongen leven

Hoofdstuk 46 De brug

Hoofdstuk 47 Spanning

Hoofdstuk 48 Scheuren van vals licht

Hoofdstuk 49 Het vuur van beneden

Hoofdstuk 50 Content

Hoofdstuk 51 Twist

Epiloog

Namenregister

Over de auteur

Proloog

‘Ze is een heks, dat is zeker.’

De jongedame met het oranjerode haar trok laconiek een wenkbrauw omhoog. ‘Zoiets hebben ze ook wel over mij gezegd.’

De vrouw verontschuldigde zich. ‘Nee, ze is echt een heks, maar geen slechte.’

Haar echtgenoot in de stoel naast het haardvuur kuchte corrigerend.

‘Vroeger niet in elk geval. Vroeger kwamen er velen naar het bos. Meisjes zoals jij, maar ook anderen. Nara die last hadden van vervloekingen of van nimfbetoveringen. Je kunt het je zo gek niet bedenken of we hebben het hier gehad. Allemaal trokken ze het woud in, op zoek naar haar, en de meesten kwamen beter terug.’

De jongedame knikte. Ze streek een lok achter haar oor en liet zich op het kleed zakken. Met haar rug naar de haard roerde ze in haar soepkom. ‘Hoe doet ze het? Is ze een medicijnvrouw?’

De man naast het vuur kuchte weer, maar dit keer verslikte hij zich ook. Proestend boven zijn dikke baard boog hij zich voorover voor een slok thee.

De vrouw schudde weemoedig het hoofd. ‘Wisten we het maar, vroeger was het hier goed. De heks hielp de Nara en de Nara die haar zochten, sliepen hier. Precies zoals jij nu doet. Voor ons is dat gezellig en een bijverdienste, maar de laatste jaren gaat het anders. Er zijn er niet veel meer die haar hulp opzoeken. Zelf hebben we haar al in geen jaren meer gezien. Vroeger kocht ze nog wel eens kruiden in het dorp, maar ook daar zie je haar niet meer. Er is iets veranderd.’

De jongedame nam voorzichtig een slok soep. Die bleek te warm, maar ze hield zich groot.

‘Er komen toch nog wel andere Nara, buiten mijzelf?’

‘Jazeker. De verhalen over haar genezende krachten echoën nog steeds tussen de heuvels. Je bent niet de enige die naar haar op zoek is en ik denk dat je haar nog kan vinden. Het is alleen dat...’

‘Dat wat?’

‘Van de laatsten die naar haar zochten, is niet iedereen teruggekomen.’

De jongedame zette haar kom opzij. ‘Wat bedoelt u daarmee?’

‘Ze weet niet wat ze daarmee bedoelt,’ snerpte de stem van de kale man achter haar. Hij richtte zich op en zijn groene ogen priemden zwaarmoedig boven zijn baard. ‘Er gebeuren vandaag de dag steeds vreemdere dingen in dit bos. Nara die de heks zoeken, komen niet meer terug. Klein pluimvee verdwijnt rondom de dorpen en het wordt teruggevonden rond met bloed besmeurde boomstronken. Zes maanden geleden vonden ze een jongeman in het bos. Hij lag er naakt en hij rilde als een bezetene. Het was alsof de duivel in hem broedde. Hij kon niet meer spreken en niet meer eten. Een gekte had hem bevangen en in het dorp heeft men hem uiteindelijk uit zijn lijden verlost. Het zal denk ik niet lang meer duren voordat de Nara uit het dorp het woud hier ingaan om verhaal te halen. Misschien is het de hoogste tijd dat ik jou afraad haar op te zoeken.’

‘Ik heb geen keuze,’ schraapte ze zacht. Ze liep voorzichtig naar de tafel bij de deurpost. Daar sloeg ze een bruine mantel over haar schouders en knoopte ze haar donkergroene rugtas dicht. Toen ze zich weer omdraaide, stond het echtpaar naast elkaar. De blik in hun ogen was droevig.

‘Ik ben te ver gereisd om nu nog om te keren,’ beantwoordde ze hun blik.

De vrouw deed een stap naar voren. ‘Neem dit mee, kind.’ Ze stopte haar een netje vruchten toe. ‘Voor de reis.’ De glimlach was oprecht.

De jongedame nam het netje aan. Ze opende de deur naar de zakkende middagzon en naar de schemer van het woud. De man en de vrouw volgden haar over het pad tot het hek en het begin van het bos. Daar trok ze de mantel strakker om zich heen.

‘Ik ga nu,’ sprak ze zacht. ‘Zelfs nadat ik haar gevonden heb, keer ik hier niet terug.’

De vrouw deed een stap naar voren en omklemde haar hand. ‘Sterkte.’

De jongedame bedankte voor het eten en de gastvrijheid, toen stapte ze over het hek en verdween tussen de donkerrode bladeren. De vrouw stapte dichter naar haar man en ze drukte zich tegen hem aan.

‘Het is een donkere wereld, Jirchim,’ sprak ze treurig. ‘Een meisje zo jong als zij hoort niet gebukt te gaan onder dat soort gedachten. Ik hoop dat ze de hulp vindt waarnaar ze op zoek is.’

†

De wegzakkende zon zette de rode bladeren van het bos in vuur en vlam. Terwijl de hemel oranje kleurde, schitterden goudgele sterren op het kabbelende water bij haar voeten. De jongedame had uren aaneen door het bos gedwaald. De instructies die ze vanuit het huisje kreeg, waren duidelijk geweest; desondanks moest ze erkennen dat ze verdwaald was. Haar voeten tilden haar over ronde stenen en langs krullend riet. Om haar heen dwarrelden bladeren als vurig rode bloesems, maar het bos leek stil. Alleen op de zachte bries die tussen de stammen sloop, ritselden soms wat bladeren. Ze wist dat als ze niet spoedig vond wat ze zocht, ze moest overnachten in de openlucht. Ze had dat vaker gedaan, maar het kon hier erg koud worden. Haar maag knorde en dorst dwong haar op haar knieën. Ze dronk van de stille beek en sloeg water in haar nek om zweet te verdrijven. Dat zweet dankte ze deels aan de lange looptocht, maar ook haar koortsige gedachten deden haar geen goed. Ze wilden maar niet stoppen. Wat die gedachten betrof, ging ze gebukt onder een eindeloos conflict. Een strijd tussen hoop en willen hopen, gezet tegen de ijzige kilte van dat wat de waarheid moest zijn. Zou deze heks haar eindelijk redden? Zou ze haar de lang gezochte genezing brengen? In haar hart wist ze beter.

Ze streek haar haar naar achteren. Waarom joeg ze deze zoveelste naïeve lichtvonk na? Ze moest wel. Ze moest blijven geloven dat er ergens iets was dat haar gebroken geest kon lijmen. Iets dat maakte dat ze kon leven. Leven zoals anderen konden leven. Dat was haar droom. Als ze zich ooit toestond die te verliezen was er niets meer. Dan was zij niets meer…

Ze sloeg een nieuwe plens water in haar gezicht. Het leek de enige manier om de knoop van haar gedachten los te wrikken. Waar was ze? Oh ja, de honger. Ze knoopte het netje met fruit los en ze zag de knoflook die erin verborgen lag. Ze wierp het teentje zuchtend in het water. Het bijgeloof gedijde uitstekend in deze contreien. Nadat ze het klokhuis doneerde aan een muizenhol nabij haar voet, hees ze haar rugtas terug over haar schouders. Ze hield haar hand onder de zon en telde de vingers. Ze had nog zeker een paar uur. Ze kon er maar beter het beste van maken.

Het was een zoetige geur die haar uiteindelijk naar een verborgen plek voerde. Onder een dak van donkerrood gebladerte stond een kleine, maar knusse hut. Eromheen lagen kruidentuintjes die waren afgebakend met losse stenen. De hut zelf leek meer op een tent dan op een woning, maar dat kwam door de vele huiden die als drapeersels over het dak en de muren hingen.

Aan twee staken boven de deur glommen hertenschedels en overal lagen zorgvuldig geplaatste beenderen die tezamen een mystiek symbool vormden.

Voorzichtig stapte ze van tussen de bomen naar voren. Een rilling trok door de lucht, alsof ze met haar aanwezigheid een betovering doorbrak. Ze moest goed oppassen om het ingewikkelde teken niet te verstoren. Terwijl ze zorgvuldig op haar voeten lette, voelde ze niet de kilte die haar van achter naderde.

Een koude hand raakte plotseling haar schouder. Geschrokken draaide ze om en daar staarde ze recht in de opgemaakte ogen van een vrouw.

‘Ik wist dat je kwam,’ grijnsden glimmend zwarte lippen.

De vrouw was zo dichtbij dat haar adem voelbaar was.

Ze deed vluchtig een stap terug. Dit was niet wat ze verwacht had. Gezien de legende verwachtte ze dat de heks van het Rode Woud een oude en reeds aftakelende dame was. Voor haar stond echter een vrouw die door mannen omschreven zou worden als beeldschoon. Ze droeg haar steile haar los en het droop ver langs haar rug en voor haar borsten. Het was overwegend zwart van kleur, maar er zaten banen tussen die zo rood waren als bloed. Ze stond op blote voeten en hield haar lichaam bedekt met een rafelig stuk bont. Verder droeg ze een veelvoud aan kettingen. De iris van haar ogen had iets roze, maar het was vooral het rood van haar oogschaduw die haar blik van kleur voorzag.

Een glimlach krulde. ‘Kom,’ wenkte ze.

Pas toen de heks haar de rug toekeerde, kon ze zich vermannen. ‘I-ik ben gekomen om…’

‘Ik weet waarom je hier bent,’ kapte de heks haar af. ‘Kom binnen.’

De heks verdween achter een poortgordijn en gespannen staarde de vrouw haar na. Iets in haar wilde omdraaien en weglopen, maar datzelfde iets wist dat dat niet meer kon. Ze haatte opmerkingen als: “Ik wist dat je zou komen” en “Ik weet waarom”. Ze geloofde ze niet en als ze dat wel deed dan getuigden ze meteen van arrogantie. Dan voelde ze zich gekleineerd en overbodig. Ja, ze kwam hier voor hulp, maar het was niet prettig als die heks vooraf wist hoe wanhopig ze was.

Ze besloot dat het bluf was. Maar als de heks blufte, dan zei dat wel iets over de vrouw. Dan wilde ze iets van haar en meer dan goud was ze niet bereid te geven. Ze twijfelde. Als ze daar naar binnen ging, zou ze dan weer naar buiten komen? Ze schudde haar angst van zich af. Ze had het op deze dag al eens eerder gezegd. Ze had te ver gereisd om nog om te keren. Ze ging naar binnen, of ze het nu vertrouwde of niet. Ze nam zich voor dat ze hier hoe dan ook niet zou blijven slapen, maar ze moest dit bezoek doorzetten.

Een tengere hand trok voorzichtig het gordijn opzij. Ze werd gevolgd door twee hazelbruine ogen die door de kamer speurden. De yurt was veel groter dan hij aan de buitenkant leek, maar hij was ook anders ingericht.

De hoeveelheid potten en ketels viel in dit heksenhol wel mee. Eén grote ketel hing boven een vuurplaats in de hoek en de damp die daaruit lekte, vulde het vertrek met een sliertig rookspoor. Aan de rechterzijde hing een rood gordijn en daaromheen stonden planken met drankjes en demonische ornamenten. Vooral een beeld van een schorpioen met twee staarten hield een lange tijd haar aandacht vast. Toch was er meer te zien dan slechts occulte voorwerpen en glaswerk. Verhoudingsgewijs bedekten de prullaria maar weinig oppervlakte. Het grootste deel van het vertrek bestond uit een bed. De hele linkerhelft van de kamer was uitgegraven en gevuld met vachten en kussens. Lange kandelaars zorgden voor een sfeervolle en uitnodigende lichtval. Alle zachtheid voedde een hunkering naar slaap.

Waar de heks ineens vandaan kwam, viel niet te zeggen, maar plotseling stond de vrouw achter haar en gehegen woorden kropen haar oor binnen.

‘Doe je mantel af en maak het je gemakkelijk.’

Handen met zwarte nagels namen de mantel van haar schouders en ze hingen hem bij de deur. Met een glijdende beweging was de vrouw weer bij haar en ze duwde haar nagels tegen haar borst.

‘Zit.’

De jongedame voelde zich enigszins overrompeld tegen een stevig kussen zakken. De nagels van de heks gleden over haar voorhoofd, vast op zoek naar voortekens of andere magische verschijnselen waarvan ze niets begreep. Op de een of andere manier durfde ze niets tegen de heks te zeggen. Kwam die stomheid door een spreuk? Plots bemerkte ze dat de handen van de heks vrij strak rond haar heupen grepen. Dat was voldoende aanleiding om toch de lippen te ontsluiten, maar de heks was haar voor.

‘Dit,’ siste ze, ‘hebben we niet nodig.’ De heks trok haar wogai los van haar broekriem. Ze plaatste het haakmes op het tafeltje naast de mantel en naast de rugtas, waarvan ze zich niet eens herinnerde dat ze hem had afgedaan.

‘Ik ben gekomen om…’

‘Ik zei je dat ik wist waarom.’ De heks draaide zich om en ze schreed naar de andere kant van de kamer.

‘Ik moet mij voorbereiden. Wacht hier.’ Ze verdween weer achter het gordijn.

Dat was het dus. De heks loog dat ze barstte. Als ze wist dat zij zou komen, en als ze wist waarom, dan had ze tijd zat gehad om zich voor te bereiden. De act van deze vrouw rammelde aan alle kanten. Snel kwam ze overeind en ze greep de deurpost vast om te vertrekken, maar ze twijfelde. Ze wist heel goed wat het betekende wanneer ze hier de handdoek in de ring wierp. Ze wist dat ze de komende nacht niet meer zou halen. Wanneer ze nu vertrok, dan betekende dat dat ze haar hoop opgaf, haar laatste beetje hoop.

Ze kneep met haar ogen. Zonder hoop was er geen leven. Het was nog te vroeg voor iets nieuws en duidelijk te laat voor het oude. Ze rilde en wreef langs haar wangen. Ze wist wat er voor haar lag, in het lege gebied tussen oude hoop en nieuwe. Niets. Een pijnlijk gapend vacuüm dat haar op ieder ogenblik kon opzuigen. Precies het niets waarvan ze de bevrijding zocht.

Het gordijn schoof opzij en de heks gleed terug de kamer in.

De ogen van de jongedame werden groter. Dit was een verrassing. Weliswaar onaangenaam, maar voldoende afleidend om de groeiende scheur in haar gedachten te stoppen.

De heks was veranderd van gewaad. Ze droeg minder. Een glimmende, zwarte lendendoek was alles dat haar lichaam nog bedekte. Dat, en een vreemd amulet met een rode tekening, dat tussen haar ontblote borsten bungelde. Het verder naakte lichaam was beschilderd met runen in zwarte, witte en rode verf. De heks zag hoe ze verschoot. Een vonk kroop door haar ogen en ze staarde haar aan met de glimlach van een begerige Nimf.

‘Zit,’ hijgde de heks. ‘Zit en drink.’ De sensuele heks draaide zich tussen haar en de uitgang en ze duwde haar terug tegen een kussen. Ze kreeg een kelk in haar handen gedrukt. De heks boog over haar heen en ze pakte iets achter de dame. Voor een kort moment raakte het naakte lichaam de zijkant van haar gezicht. Het voelde koud.

De heks ging weer zitten en ze schonk een dampend elixer in de kelk. ‘Drink.’

De jongedame keek schichtig om zich heen. Dit liep uit de hand. Dit was niet hetgeen waarvoor ze kwam. Ze keek naar het groene brouwsel in de kelk en toen in de blinkend roze ogen van die vrouw. Ze kende die blik. Deze vrouw wilde niet iets van haar hebben. Ze wilde haar.

Alsof ze ontwaakte uit een roes sloeg ze de kelk op de vloer. De sissende vloeistof stroomde weg tussen de kussens en ze klom overeind voor de lange stappen naar de deur. Het was genoeg geweest. Deze gekte kon haar niet helpen.

Ze kwam niet ver. Met een dierlijk lenige sprong landde de heks voor haar en ze blokkeerde daar opnieuw het pad.

‘Blijf,’ siste ze. ‘Ik ben hier alleen om je te helpen.’ Met twee nagels reikte ze naar haar hals. ‘Laat mij je helpen.’

‘Ik geloof niet dat dít mij helpt,’ sprak de jongedame luid en ze voelde hoe het verzet in woorden haar in het geheel bekrachtigde. Ze zette haar besluit kracht bij door de heksenhand weg te duwen.

De ogen van de heks slonken tot smalle spleten. ‘Jij komt naar mij voor hulp en nu sla je het af. Durf je dat wel?’

Een rilling kroop door de jongedame. Die opmerking was verraderlijk raak, maar het kon nog steeds bij de bluf horen. Ze vocht met de twijfel, ze wilde sterk blijven.

‘U weet niet waarvoor ik hulp zoek,’ fluisterde ze zacht, maar ze hoorde de zwakte in haar woorden.

‘Is dat zo? Weet ik niet dat jij hier komt, omdat er een vloek door jouw gedachten raast? Dat jij zo bang bent voor jezelf dat je niet meer weet waarnaar je kunt vluchten?’

De woorden sneden door de lucht en ze dwongen de plots trillende jongedame terug. Ze keek verward.

Was ze zo’n open boek? Zag ze het aan haar of had ze dit keer echt een tovenares gevonden? Van het ene op het andere moment kolkte de tweespalt door haar geest. Hij greep om zich heen met al die tentakels die ze zo goed kende. De heksenwoorden konden van alles betekenen. Ze kon ze gezegd hebben op basis van intuïtie, maar misschien was dat te toevallig. Wist de heks echt meer over haar?

Vertwijfeld zakte ze terug tegen het kussen.

De heks suste haar met zwoele stem. ‘Hoe weet jij wat ik wel of niet van jou weet? Hoe weet jij of wat ik van jou wil niet je genezing is? Als jij zelf zou weten wat je kan genezen, dan was je toch nooit naar hier gekomen?’ De heks schonk opnieuw een kelk vol. ‘Drink,’ siste ze en ditmaal klonk haar stem krachtiger dan eerder. ‘Jij kwam naar mij. Nu moet je erop vertrouwen dat ik weet wat je helpt.’

De heks kroop dichter naar haar toe. De zwarte nagels streken over haar schouders.

‘Doe dat niet,’ fluisterde ze. Het lukte haar niet meer om haar koortsig knopende gedachten onder controle te krijgen.

‘Waarom niet?’ hijgde de heksenstem. ‘Het kan je helpen en kwaad zal het niet doen.’

‘Helpen?’ Haar ogen smeekten om hulp. Ze kon haar situatie niet meer bevatten.

De heks glimlachte speels. ‘Ik ga je helpen, ja.’

De nagels gleden over haar linkerschouder en langs haar kleine tatoeage.

‘Je komt van de zwarte heuvels?’

Ze knikte.

‘En je bent een krijgsvrouw?’

‘Niet echt.’ Ze duwde de heksenhand weer weg. Ze vond net genoeg moed om te spreken. ‘Ik had het willen zijn, maar ik haalde het niet naar de initiatie. Er kwamen problemen. Dezelfde problemen die mij naar hier brengen.’

De heks liet zich tussen haar kussens naar achteren glijden. ‘Maar hier gaan we je helpen, nietwaar?’

De heks glimlachte zo liefelijk dat ze bijna werd gedwongen om ook op die manier te lachen. Ze wreef het zweet uit haar hals en knikte. Ze wilde het geloven.

‘En als ik je geholpen heb, dan zal je die tatoeage eindelijk naar waarde kunnen dragen, nietwaar?’

Dat klonk goed. Ze knikte en ze lachte in haar opluchting. Ineens leken die roze ogen helemaal zo wreed niet meer. De heks dronk en ze voelde hoe een rust neerdaalde. Een rust en een dorst. Ze zette haar lippen aan haar eigen kelk. Ze zag niet hoe een duivelse glimlach zich tegenover haar tekende.

De drank viel verkeerd en ze kuchte de helft van de vloeistof weer terug naar boven. Ze voelde zich zweverig. Alsof er bubbeltjes door haar hoofd dansten en ze zich ergens naast haar lichaam bevond. Ze bemerkte niet dat de heks op haar toekroop. De vrouw was weer heel dichtbij.

‘H-hoe ga je mij helpen?’ vroeg ze verdwaasd.

Tengere handen gleden over haar lederen broek tot op haar heupen.

‘Ik laat je vergeten,’ hijgde de heks. ‘Dat wil je toch? Ik zorg dat je zo bezig bent dat je je gedachten niet langer zult horen.’

De handen van de heks gleden langs alle contouren van haar lichaam. De aanraking voelde warmer dan eerst.

‘Ik kan ervoor zorgen dat je je gedachten voor altijd vergeet.’ De heks hield haar ogen gesloten en ze fluisterde, terwijl ze haar oor likte.

‘Hoe laat je mij vergeten?’ hoorde ze zichzelf ver weg. De bellen in haar hoofd bleven dansen.

‘Ik laat je genieten. Genieten zoals je nog nooit genoot. Leven zoals je nog nooit geleefd hebt. Zoals je nooit hebt durven leven.’

Zonder dat ze besefte wat er met haar gebeurde, hief ze haar armen omhoog. De heksvrouw trok haar beige hesje weg over haar hoofd. Warme vingers gleden over koude borsten.

‘Ik kan je heel lang laten genieten en daarna kan ik maken dat je niets meer voelt.’ De heks hijgde fluisterend nabij haar oor. ‘Nooit meer iets.’

Die laatste woorden van de heks echoden voort in haar bedwelmde brein. De heks nam intussen haar handen in de hare en ze trok ze onder haar lendenrok.

Niets meer... galmde het in haar hoofd. Nooit meer iets…

Maar dat was wat ze vreesde! Juist leegte was hetgeen dat haar angst aanjoeg. Ze wilde niet vergeten, ze wilde leven! Haar ogen sprongen open en ze braken door de betovering. Het gebeurde met een schok die door de hele yurt trok.

De heks voelde het. Een schicht van verwondering trok door haar roze ogen. Toen keek ze op haar slachtoffer neer en ze lachte.

‘Ik heb je gevonden,’ siste ze. ‘Ik heb je geproefd.’

Ze wreef langs haar wangen, toen richtte ze haar blik voldaan naar beneden.

‘Het had mooi kunnen zijn, meisje,’ siste ze vals. ‘Maar een prijs als jij mag niet alleen de mijne blijven.’

Ze sloeg opeens haar klauwen neer. Wat eerst een lustvolle aanraking was, werd een graaien en een worstelen. Vlijmscherpe nagels grepen om haar keel. Ze duwden haar in het kussen. Met bange ogen staarde ze omhoog naar de vrouw boven haar. De heks greep met een hand naar het eigen haar en daar haalde ze een scherpe botsplinter tevoorschijn. Een splinter waar gif vanaf droop. De heks ging haar echt alles doen vergeten!

In de flits van dat moment zag ze dat zwarte amulet bungelen. Ze greep ernaar, maar het brak voordat ze het los kon rukken. Meteen sloeg ze de scherf in het gezicht van de heks. Met een krijs viel het wijf van haar af.

Ze sprong op en door haar duizelingen zocht ze zich een weg uit de kamer. Ze stootte de ketel om en een wolk van groene damp vulde het vertrek.

‘Je blijft!’ krijste de heks. Ze stapte naar voren en wreef gekrenkt het bloed van haar wang. Ze was goed geraakt. De heks likte het bloed van haar hand. ‘Je blijft,’ herhaalde ze haar sis.

Er lag iets dwingends in de stem, maar ze was inmiddels bij de deurpost. Ze omklemde haar wogai in een stevige greep. ‘Ik ga.’ Ze richtte haar haakachtige mes op de heks, terwijl ze haar hesje van de vloer griste en haar tas om de schouder trok.

De blik van de verslagen heks was intens kwaadaardig. ‘Jij zult sterven van jezelf!’ vervloekte ze haar gast. De donkere woorden echoden door haar hoofd, terwijl ze dwars door het teken op het erf rende. Ze galmden nog na tot lang nadat ze de hut ontvlucht was.

†

Het hield niet op. Waarom hield het niet meer op?

Je sterft van jezelf! Je sterft van jezelf!

Op een gegeven moment leek de herhalende fluistering van tussen de bomen om haar heen te komen. Ergens besefte ze dat het niets anders was dan het geritsel van het gebladerte om haar heen. Ze verloor haar grip op de werkelijkheid. Had het zin om weg te rennen van iets dat bij haar binnen leefde? Voeten droegen haar ver door de blauwe schaduw van de nacht, maar uiteindelijk kwam ze tot stilstand. Waar dat was deed er niet toe, want niets maakte op dat moment iets uit. Ze was hoe dan ook verloren.

De heks had haar verraden. Ze was inderdaad niets meer gebleken dan de zoveelste opportunist die probeerde misbruik van haar te maken.

Toch was het dit keer erger. Deze heks was haar laatste hoop geweest. Ze was de laatste op haar lijstje. Haar laatste kans op een genezing en die was nu vervlogen. Ze zag de hoop niet meer en zonder hoop was ze niets. Ze sloot haar ogen en voelde al hoe het aan haar begon te trekken. Ze kon dit niet alleen doen. Ze kon hier niet alleen mee leren leven. Vroeg of laat zou het haar grijpen en zonder hoop kon ze zich er niet meer tegen wapenen. Het kwam haar halen.

Wanhopig liet ze zich met haar rug tegen een boom naar de grond glijden. ‘Waarom leef je?’ hoorde ze zichzelf fluisteren in haar gedachten.

Ze omklemde angstvallig haar knieën.

‘Leef je eigenlijk wel echt?’

Langzaam begon haar lichaam wat te trillen.

‘Je hoort me wel. Leef je eigenlijk? Je kunt het niet bewijzen, hè? Je weet het niet zeker, want je weet niet wat leven is. Je begrijpt het niet, dus je kunt het niet.’ Ze snakte naar adem.

‘Leef je wel?’

Plotseling liet ze een verschrikkelijke gil los in de nacht. Ze sprong op van de grond en ze wierp haar armen om een boom. Haar stem schalde luid omhoog naar de nachtelijke wolken.

‘Waar ben je?’ gilde ze.

‘Ik ben in het Rode Woud!’

Ze liep wankel weg van de boom, maar ze keerde haar hoofd nog altijd naar het dak van tak en nacht.

‘Wie ben je?’ gilde ze.

‘Ik ben Emerin!’

Het hielp niet. Ze voelde dat het niet ging helpen.

‘Als ik dat kan zeggen, dan leef ik toch, trut?’

‘Je leeft niet. Je denkt slechts dat je leeft.’

‘Wel waar!’

‘Nee… je misleidt jezelf.’

Ze sloeg tegen een boom. Tranen rolden langs haar wangen. Ze ging dit niet winnen. Ze had nog nooit van zichzelf gewonnen.

‘Je leeft niet echt, Emerin, anders zou het je nooit zoveel moeite kosten om jezelf ervan te overtuigen. Jij kunt niet zomaar leven en dat weet je. Je bent ook helemaal niet hier. Je gelooft dat alleen maar.’

In het holst van de nacht schudde ze haar hoofd. ‘Maar als ik dat geloof, dan moet ik toch bestaan om te geloven?’

‘Dat geloof je maar, maar je bestaat niet. Je kunt het niet bewijzen. Je kunt het niet begrijpen. Niets bestaat. Niets is echt. Jij niet. De wereld niet. Leven bestaat niet. En jij leeft niet. Niet. Niet. Niet.’

†

Het was stil in het donkere woud. Aan de voet van een zware stam lag het stille lichaam van een jonge vrouw. Ze lag op haar rug met een ontbloot bovenlijf. Een hesje, een mantel en een tas lagen over haar heen. De zijkant van haar gezicht lag, net als haar oranje haren, in de modder.

Eén uitgestrekte arm trilde nog voorzichtig na in een stuip. De palm van die hand ontspande en viel open. Een half amulet viel in de modder, een zwart amulet met daarop een tweestaartige schorpioen.

Deel 1

Bintenis

1 Rouw

Vohan zat eenzaam op de noordelijke helling van Val Shinmôr. Hij zat er zoals hij er al vele dagen gezeten had, verdronken in zijn overpeinzingen. Een jaar geleden zat hij er ook, op dezelfde plek, maar sindsdien was er veel veranderd. Sneeuw kroonde de helling en smeltwater vloeide naast zijn voeten. Hij hield zich warm onder een grauwe mantel. Zijn gelaat lag verborgen, alsof hij geen contact zocht met de wereld om hem heen. Uit alles bleek dat er meer was veranderd dan slechts een seizoen.

Toen hij hier een jaar geleden uitkeek over de hooglanden, had hij nog geweten waar zijn thuis lag, maar waar het plateau brak en de rand van het woud begon, lag nu alleen nog pijn. De eeuwigdurende herinnering aan zijn verlies. Daar, aan de rand van een beek die zich voedde op de gletsjers, rustte Yivenna onder ditzelfde dunne vlies van sneeuw. Hij had beloofd dat hij haar zou thuisbrengen en hij had gezegd haar nooit meer te verlaten. Daarom doolde hij aan het einde van de lange winter nog steeds tussen deze bergen.

Hij blies condens vanonder zijn mantelkap. Verkleumd en verbitterd als hij was, kon hij zich geen ergere winter herinneren. Hij had dagen gekend waarop hij wenste dat de kou hem zou meevoeren naar waar zij hem reeds was voortgegaan, maar de vloek van zijn Sherendibloed had hem alles doen overleven. Hij had zijn frustratie naar de hemel gehuild en alle goden vervloekt, maar uiteindelijk restte hem weinig anders dan te slijten. Dan verbolgen voor zich uit staren en zichzelf te teisteren met al zijn vragen. Waarom? Waarom had de Godinne juist hem geroepen? Waarom was juist hij vervloekt met haar magie? Waarom moest hij leven en was zij gestorven?

De klamme waarheid dat zelfs de Godinne geen hand had in dat soort zaken, troostte hem in niets. Hij eiste een verklaring van iets hogers. Op die vreemde dag dat ze oog in oog hadden gestaan met de Godinne, had alleen zijn vriend Shutai het lef gehad het haar te vragen. Hij had gevraagd waarom juist híj gekozen was en het enige antwoord dat hij kreeg, was dat de toekomst dat ooit zou uitwijzen. Vohan besloot dat zoiets een laf, laaghartig antwoord was. Een brevet van onvermogen om verantwoording af te leggen. Vandaag de dag leek de Godin hem weinig meer dan een zwaktebod.

Zij die daar beneden rustte, had het bij het rechte eind gehad. Zij had de goden nooit bewonderd. Zij had ze veracht voor de kwelling die ze in hun wereld lieten lekken en nooit had ze meer respect gehad voor een God dan voor zichzelf. Wat Vohan betrof, verdiende deze Godin zijn respect niet. Ze was zwak. Te zwak om kwaad te voorkomen en te zwak om het te corrigeren. Zo zwak dat ze iemand als Yivenna voor zich had laten lijden.

Het was een schande dat ze hem had durven vragen om haar wereld in haar plaats te redden. Een wereld die duidelijk een rotzooi was die zij zelf niet kon opruimen. Zijn vrienden mochten haar dan slaafs hun trouw hebben gezworen, Vohan keerde haar de rug toe. Na al zijn woede-uitbarstingen tegen haar was er nog maar één ding in dit leven dat hij zou eren. Het graf van zijn dode vrouw.

Dag in dag uit vraten zulke dromen en verwijten aan zijn hart. Ze knaagden aan zijn geweten en ze stookten hem op naar haat en wraak. Zijn lijf zat stil en zijn ogen volgden alleen de grauwe wolkenmassa’s die langs de scherpe bergen schoven. Zijn tranen lagen bevroren in zijn baard.

Het was een wonder dat hij ontwaakte toen kilometers beneden hem een eenzame figuur zijn land betrad. Vohan moest even schakelen, maar al gauw kon hij de man die langs het ravijn dwaalde zowel zien als voelen. Het was een bezoek van machtige betekenis. Eindelijk.

Vohan richtte zich op en de wind greep onder zijn mantel. Was zijn tijd van eenzaam boetedoen voorbij?

†

Er kwam meer rook van het vuur dan vlammen, maar het smeulen was voldoende om zijn handen te warmen. De oude man sloeg zijn mantel opzij en hij rustte zijn rug tegen een wand van de gammele hut. Het bouwsel was een primitief en verwaarloosd samenraapsel. De natte planken veerden naar binnen. De man kuchte en hij snoot zijn neus. Langs de dwarrelende vlokken staarde hij naar buiten. Het hoorde eigenlijk niet meer te sneeuwen, maar deze plaats bleef vasthouden aan de winter. De kou voelde gepast. Toch lag hier geen dikke laag; het wit rustte vooral op de bergwanden en op de hoge boomtakken, maar op de rotsvloer en in het gras was veel al gedooid. Ook deze vlokken smolten bij het aanraken van de ondergrond.

Voorzichtig plaatste de man zijn rugtas met spullen in het kot. Hij had dit huis ooit anders gezien. Hij was er geweest in betere tijden. Toen waren de muren stevig en was het dak nog dicht. Het had een veranda gehad en een steiger die ver de beek in reikte. Nu was dat huis verdwenen. Het kot waarin hij zat, was weinig meer dan een samenraapsel van puin om de wind weg te houden.

De oude man mocht slechts gissen naar wat hier gebeurd was. Hij keerde zijn paarse ogen terug naar buiten. Met klagende gewrichten richtte hij zich op en hij liep gebukt richting de deur. Vandaar keek hij weg langs de drassige oever. De beek was wild door het smeltwater. Hij had hem destijds rustiger gezien. Hij had er met haar in gezwommen, maar dat alles was lang geleden.

Opnieuw snotterde de man en hij bracht bedroefd zijn mouw omhoog. Ditmaal gebruikte hij zijn cape om een traan uit de hoek van zijn oog te deppen. Zijn verweerde laarzen zonken weg in de modder en hij keek op naar de grauwe lucht. Dit waren zijn donkere jaren. Twee jaar geleden had hij zijn vrouw Sevenna los moeten laten. Zij was in haar ouderdom weggegleden naar de bodem van de grote meren. Nu moest hij de enige levende herinnering aan hun liefde vaarwel zeggen.

Hij knielde neer bij een onder sneeuw rustende hoop stenen. Een eenzame stok met het gewei van een hert was alles waar hij tegenaan keek. Hij trilde en zijn tranen vloeiden rijkelijk.

Ze had nooit mogen gaan voordat hij dat deed. Geen ouder mocht toezien dat zijn kind eerder stierf dan hijzelf. Geen vader zou zijn vrouw en dochter voor moeten laten gaan. Hij knipperde met zijn ogen. Twee vrouwen waren zijn leven geweest. Nu kon hij alleen nog wachten tot de tijd ook hem zou laten wegebben.

Hij kuchte en hij reikte naar iets onder zijn mantel. Hij haalde voorzichtig een mes tevoorschijn. Het was een klein mes met een bezet handvest. Hij plaatste het symbolisch op de steenhoop.

‘Je moeder wilde dat ik dit aan jou zou geven. Zij had nooit kunnen vermoeden dat…’ Een brok en woorden stokten in zijn keel. ‘Het is van jou.’ Hij snikte en hij moest leunen op zijn zware stok. ‘Ik hield van je, kleine Venna, spoedig zie ik jullie beiden.’

Zeker een uur zat de man daar, uitkijkend over het graf van zijn dochter. Toen verschoof er iets in de lucht en hij verhief zich uit zijn terneergeslagen pose.

‘Ik heb je boodschap ontvangen,’ galmde de oude man. ‘En ik ben gekomen zoals je vroeg.’

Achter hem brak een tak en hij voelde hoe een schaduw naast hem opdoemde. Eenzame nevels kropen door de stenen van het graf en een stilte volgde.

‘Ik moet gaan,’ klonk uiteindelijk een gebroken stem vanuit de mantel. ‘Er zijn dingen die ik in haar naam moet doen.’

De oude man keek op. In de schaduw van de mantel zag hij een korte baard en druipend lange haren. De ogen van zijn schoonzoon bleven verborgen.

‘Ik heb haar beloofd dat ik haar nooit alleen zou laten,’ fluisterde hij.

De oude man schraapte zijn keel. ‘Ik blijf nu hier. Ik blijf bij haar tot de tijd mij wegneemt.’ Hij liet zijn blik weer over het graf glijden en toen richtte hij zich op. Hij legde zijn trillende hand op de schouder van de zwart bemantelde man. ‘Je kunt gaan.’

De oude man draaide zich om en liep weg van het graf en de man die zijn zoon was geworden. Vohan knielde neer naast de stenen en hij liet een bevende hand wegzinken in de sneeuw.

‘Ik doe dit voor jou, liefste,’ fluisterde hij bitter. ‘Alles voor jou.’

Toen de oudere man zich weer omdraaide, was zijn schoonzoon verdwenen. De stilte van de plek maakte weer ruimte voor het geklots van de beek. Uit de schaduwachtige bomenrij steeg een wolk van zwarte vogels op.

2 Zegens tellen

Ver van die grimmige sfeer in de Zilverbergen scheen een lentezon over het glooiende heuvelland van Telkon. Een koolwitje danste boven frisgroen gras om haar te verwelkomen. Met half afgemaakte cirkels dwarrelde het tussen de paaltjes van een hek. Het tilde zich over een veld en ving het zonlicht op zijn wiekjes. Uiteindelijk waagde het vlindertje zich onder een schaduw van gebladerte en daar kruiste hij het pad van een klein, zwart paard. Het dier slofte met een gebogen hoofd en straalde verveling uit. Het witje dat hem passeerde, werd koeltjes genegeerd. Alleen de vliegen bij zijn achterste keurde hij soms een staartslag waardig. Toen het proestende beest eindelijk de bosrand bereikte, werden zijn teugels aangetrokken. Een ruk in het bit schudde het dier wakker uit zijn roes.

Shutai boog zich voorover om het onthulde panorama aan heuvelland in zich op te nemen. Zijn ogen gleden tevreden over de lappendeken van de vallei. Verspreid tussen stukken bos en vlakken jeugdig groen lagen meerdere stenen boerderijen verscholen. Dit vruchtbare laagland was lang geleden in gebruik genomen. Links onder de plaats waar hij stond, zag hij een zanderige weg die zich met wijde bochten door het landschap slingerde. Halverwege reed een eenzame ossenkar. Shutai’s ogen volgden de weg. Ze vlocht zich door een samenraapsel van huizen met strodaken, een kleine nederzetting. Hij keek op zijn kaart en een tevreden grijns tekende op zijn gezicht. Hij had het gevonden.

†

Ze liet een kreet van woede los en schopte met een felle beweging de emmer over het erf. Gillend in paniek stoven de varkens uiteen en ze spatten door de modder. De veelvraten en hun biggen hergroepeerden zich in een hoekje van het hek.

Ze vloekte en ze trok haar inmiddels bruine rok omhoog. Haar ogen knepen samen. ‘Dat was onnodig,’ siste ze. Ze verstevigde haar greep op het touw. ‘En nu ga je mee!’

Het logge varken aan het uiteinde van het touw gaf geen krimp. Het knorde wat en toen gaf het een plotselinge ruk. Ze viel zowat voorover, maar gelukkig verdwenen alleen haar voeten in de modderdrab. Ze veegde het zweet van haar voorhoofd en een bruine vlek bleef achter.

Ze had toch wel wat beters te doen dan dit? Zes dagen was ze er pas, maar ze hadden haar alweer aan het vuile werk gezet. Ze zou hier helemaal opnieuw moeten wegkomen.

‘Wat geeft jou het idee dat ik met je in discussie ga?’ mopperde ze tegen het knorrende gedrocht. ‘Je gaat mee, of je wilt of niet!’

Ze draaide zich om en ze slingerde het touw over haar schouder. Met haar volle gewicht leunde ze naar voren en zo sleepte ze het piepende beest in de richting van de staldeur. Ze was halverwege toen het brullende ding zich helemaal had ingegraven. Ze rukte, maar het varken kwam niet los. Wat wel loskwam, was de knoop in het touw en het volgende moment buitelde ze achterover en belandde ze met haar bips vol in de drek. Tussen de daken van de omliggende huizen echode een ware kakofonie aan vloeken.

Een paar strodaken verderop werkten twee oude dames aan een karn met zelfgemaakte boter. Een van hen keek op. ‘Ik vind het toch zo fijn om te horen dat de dochter van Jessern weer terug in ons midden is.’

De andere fronste laconiek. ‘We waren haar bijna gaan missen.’

Ze had op haar laatste reizen heel wat nieuwe scheldwoorden geleerd. Haar hoofd gloeide en ze zat onder de modder. Mopperend trok ze de knoop weer vast. Ze zou hoe dan ook dit smerige monster naar binnen krijgen, niets kon dat nog tegenhouden. Ze spande haar spieren, maar uitgerekend op dat moment klonk van ergens achter haar een stemmetje. Ze draaide zich om en veegde haar vuile haar uit haar gezicht.

Een jongetje kwam aangerend over het zandpad.

‘Resta! Resta! Hij komt!’

Het ventje struikelde zowat over zijn beentjes, maar tijdens het rennen slaagde hij erin om naar achteren te wijzen. Daar in de verte zag ze een ruiter van de heuvel komen. Hij was nog erg ver, maar ze wist hem te herkennen. Een zucht van verrukking trok door haar heen. Ze liet het touw terstond uit haar handen vallen. Het varken tuimelde achterover, maar Aresta was al weg. Met rok en al sprong ze over het hekwerk en ze rende haar broertje tegemoet. Halverwege het stalpad onderschepte ze hem. Ze tilde hem van de grond en ze slingerde hem boven zich uit. ‘Hij is er!’ jubelde ze in haar blijdschap. Ze zette haar eveneens giebelende broertje weer op de grond en danste verder langs het pad. Bijna huppelend passeerde ze de verbaasd opkijkende oudjes en ze rende over de zanderige hoofdweg. De kippen stoven uit elkaar.

Toen hij haar zag, versnelde hij zijn paard tot een galop. Zelf waagde hij het om zijwaarts te rijden, terwijl hij steunde op zijn linkerbeugel. Het paard zeilde de hoofdweg op en grote wolken waaiden op. Aresta stopte bij de hekrand van een erf. De wind greep haar vuilblonde haren en ze haalde een zalig frisse adem. Toen was hij bij haar. Zijn paard remde niet eens. Shutai sprong af en de zwarte hengst passeerde haar. Hij grijnsde en zij sprong in zijn armen. Al draaiende omhelsden ze elkaar en ze zoenden elkaar stevig.

‘Ik heb je zo gemist.’

Shutai lachte. ‘Het waren maar zes dagen.’

‘Zes dagen te veel.’

Ze nam zijn hand vast in de hare. ‘Kom,’ glimlachte ze lief. ‘Er is zoveel dat ik je wil laten zien.’

†

‘Maar Hamma heeft wel zo’n stok.’

‘Wat voor stok?’

‘Zo’n stok met een dinges hier en dan zit daar nog zo’n dinges om het te klemmen.’

Het knulletje gebaarde driftig om het duidelijk te maken. Shutai begreep er niets van, maar Aresta’s moeder gaf een blijk van herkenning.

‘Het spijt me Kyri, maar zo’n ding hebben wij echt niet.’

‘Dah weet ik,’ mopperde het jongetje, ‘maar bij Josse hadden ze er eerst ook geen. Zijn moeder heeft er een voor hem gemaakt.’

Aresta’s moeder slaakte een vermoeide zucht. Ze legde een stapel lakens op de kast. ‘Mij krijg je echt niet zo gek. Je vraagt het vanavond maar aan je vader.’ Ze gaf het mopperende jong een kleine bezem en een aai over zijn bol. ‘Hier, neem vandaag nog maar je eigen stok.’ Ze werkte hem de deur uit. ‘En wel op tijd terug zijn!’ riep ze hem vanuit de zonnige deurpost na. Ze stapte terug naar binnen en veegde haar vuile handen af met een stuk doek.

‘Korenwolfjes meppen?’ fronste Aresta naast de gootsteen.

Haar moeder knikte. ‘Het is weer die tijd van het jaar. En waar had jij me voor nodig?’

Aresta glimlachte breeduit. ‘Mam? Dit is nou Shutai.’ Ze ging demonstratief achter zijn stoel staan. Shutai knikte beleefd gedag.

Aresta’s moeder staarde Aresta vreemd aan. ‘Ik weet ook wel dat hij Shutai is. Dacht je dat ik je iedereen zomaar in mijn keuken liet binnenbrengen?’

Aresta trok haar wenkbrauwen krom. ‘Nou… En?’ informeerde ze opgewonden.

‘En wat?’ haalde haar moeder de schouders op.

Shutai bestudeerde het plafond.

Aresta slaakte een zucht. ‘Hij heeft land,’ probeerde ze met een gemaakte lach.

Dat trok even de aandacht. ‘Land?’

‘Ja, zo keken ze gisteren ook in Telkon,’ opende Shutai zijn mond. ‘Ze hadden er niet op gerekend dat een erfgenaam van Tahûntis zijn geboortegrond kwam opeisen.’

Shutai hoopte dat hij indruk maakte. Aresta kneep hem zenuwachtig in zijn hand.

Haar moeder zuchtte en ze haalde haar schouders op. ‘Ik heb geen tijd voor dit soort onzin,’ mompelde de vrouw en ze greep de mand met wasgoed weg. ‘Deze moet nog naar boven.’

Paniek schoot over Aresta’s gezicht. ‘Ik help je even!’ Ze schoot achter haar moeder aan naar de andere kamer. Met een paar stappen bracht Aresta zich om de tafel en ze sneed haar moeder de pas af. Ze greep de mand weg en ze zette ze op het eikenhouten blad.

‘Nou?’ eiste Aresta. ‘Wat vind je van hem?’

Haar moeder greep de mand weer van de tafel. ‘Ik vind je een rare meid, Aresta. Wat was dat nou voor stom gezwets van jou over land. Je weet toch dat dat soort dingen mij niets interesseren?’

Aresta liet haar schouders vallen. De teleurstelling viel van haar gezicht te lezen. ‘Is dat alles dat je tegen mij wilt zeggen?’ sprak ze droef.

Haar moeder draaide zich naar haar om van bij het trappengat. ‘Ik hoef toch niets te zeggen?’ sprak ze opeens lief. ‘Je weet hoe ik over dit soort dingen denk. Jij houdt van hem en dus is hij vast heel goed voor je. Meer is voor mij niet nodig. Het is je vader die je moet overtuigen.’

Aresta trok een emotioneel gezicht. ‘Oh, mama,’ snikte ze en ze omhelsde de vrouw en al haar wasgoed. Toen klonk achter hen het klappen van de deur. Een schrik trok door Aresta. Dat was de keukendeur.

Bevangen door paniek rende Aresta de keuken binnen, maar het was al te laat. Haar vader stond bij de gootsteen en hij waste er zijn handen. Aresta hupte eerst wat zenuwachtig in de opening naar de huiskamer, maar toen zette ze haar gemaakte glimlach op en ze trok haar vader aan zijn hemd.

‘Papa? Dit is nou Shutai.’

De man draaide zich om en hij liet zijn ogen over de man aan tafel glijden. Shutai stond op en hij strekte zijn hand uit. De vader van Aresta keek hem argwanend aan, terwijl hij zijn handen droogde. Toen greep hij Shutai’s hand en hij kneep er stevig in. Hij draaide zich gelijk weer terug naar Aresta.

‘Dat verken stond nog steeds niet in de stal.’ Vader liep de kamer uit.

Aresta’s hoofd werd rood van woede. ‘Wacht hier,’ zei ze tegen Shutai, terwijl ze hem op zijn schouders drukte. Wild stoof ze terug naar de woonkamer, maar ze botste in de opening tegen haar moeder die net terugkwam met een nieuwe mand. Haar moeder gaf haar een medelijdende blik, maar Aresta liet zich niet ontmoedigen. Ze brak langs haar moeder en ze stormde alsnog de woonkamer binnen.

‘Papa! Ik vind niet da…’

Haar vader hield zijn hand op om haar direct te doen zwijgen. In zijn andere hand omklemde hij een gekreukeld stuk papier. ‘Jij hebt niets te vinden,’ bromde hij. ‘Ik heb net deze brief gekregen. Ze is van je tante. Ze schrijft over hoe blij ze was om te zien dat je nog leefde toen je haar Sykra terugbracht. Ze schrijft erover hoezeer ze zich zorgen heeft gemaakt over haar nichtje en hoe dankbaar ze is dat je terugkeerde.’ Hij sloeg de brief vol op de tafel. ‘Verder biedt ze zo’n tien keer haar excuses aan voor wat er is gebeurd. Tien keer meer dan dat ik ze van jou heb mogen horen!’

Aresta zuchtte en ze trok een donkere frons. ‘Moet dit nu? Ik ga me hier verdorie verbinden.’

Haar vader schonk haar een tergend lachje. ‘Jij gaat je niet verbinden.’

Aresta liep rood aan. ‘Er is niets mis met Shutai! Hij is oud genoeg, hij heeft geld en hij heeft land, bijna een complete kasteelruïne! Dat moet meer dan genoeg zijn om jou te plezieren!’

Haar vader greep haar bij de schouders en hij drukte haar diep in een stoel.

‘Hij kan mij op dit moment geen donder schelen! Jij gaat je niet verbinden. Je bent er klaarblijkelijk nog veel te jong voor!’

Aresta spuugde haar woorden fel naar buiten. ‘Ik ben verdomme bijna negentien!’

‘Je gedraagt je er anders niet naar. Kijk naar jezelf. Dat zit hier van top tot teen onder de bagger en zo vraagt ze mij om de zegen in haar verbinding?’

Aresta’s kaak verzakte. ‘Jij liet mij met die verdomde varkens werken op deze morgen,’ siste ze.

‘Dat weet de rest van het dorp inmiddels ook,’ bromde haar vader. Hij richtte zijn blik indringend op haar gezicht. ‘Ik zal het kort met je maken, meisje. Jij blijft hier in Klivia en je blijft hier werken, totdat ik heb besloten dat je verantwoordelijkheid voor je handelen kunt dragen.’

Eigenlijk had Aresta’s hart haar in de schoenen moeten zinken bij het horen van die woorden, maar haar woede greep heel wat sneller naar haar mond. ‘Ik, niet verantwoordelijk?’

Haar vaders vuisten balden. ‘Wat denk je wel? Ik laat je één zomer naar je tante gaan om haar te helpen en wat krijg ik? Mijn dochter loopt weg en ze laat een ernstig zieke vrouw samen met haar veel te jonge broertje achter. Verder steelt ze een jurk, een verbintenisjurk nota bene! En ze neemt ook nog tantes zeldzame rijdier mee.’ Een ader zwol in haar vaders nek. ‘Vervolgens horen we maandenlang niets van je. Je moeder huilt hier avond na avond, totdat je doodleuk op een lentedag aan komt wandelen en ons even meedeelt dat je je gaat verbinden met de een of andere vreemde knaap. Ik mag geloof ik van geluk spreken dat je je maagdelijkheid nog hebt. Is dat in jouw ogen verantwoordelijk gedrag?’ Hij wuifde haar weg. ‘Zie erop toe dat dat verken in die stal komt!’

Aresta bibberde. Dit was nog erger dan ze verwachtte. Vele weerwoorden brandden in haar keel. Hij mocht verdorie blij zijn dat ze überhaupt nog naar dit gat teruggekomen was. Ze was maar al te graag in de wijde wereld verdwenen. Eigenlijk was ze gewoon bang voor haar vader, maar vandaag ging hij haar er niet onder krijgen. Ze stond op uit haar stoel en ze veegde haar haren demonstratief naar achter. ‘Binnenkort word ik negentien,’ sprak ze kalm. ‘Mama heeft me beloofd dat ik haar zegen krijg voor mijn verjaardag. De jouwe verwacht ik dan ook.’

Met een opgeheven hoofd liep ze naar de keuken toe. Haar vader liep rood aan en hij stond op het punt te ontploffen, toen een harde schaterlach vanuit de keuken weerklonk. Naproestend struikelde Aresta’s moeder de woonkamer binnen.

‘Nou Jessern,’ giebelde ze. ‘Volgens mij krijgen we een fantastische schoonzoon.’

Aresta’s vader leek ieder moment te kunnen ploffen. De keukendeur sloeg achter een stomverbaasde Aresta dicht. Ze bevond zich ergens tussen een staat van huilen en een van absolute verwarring.

‘W-wat heb je tegen haar gezegd?’ stamelde ze.

Shutai zakte zelfingenomen achterover. ‘Ach, wat kan ik zeggen. Op de een of andere manier zijn moeders altijd dol op mij.’

†

Ze zaten samen tegen de witgemetselde muur van het huis. Shutai wierp steentjes tegen de kippen aan de overkant en Aresta zat naast hem met haar hoofd tussen haar knieën. Hoe vaak had ze hier wel niet met haar broertje gezeten, terwijl er binnen geruzied werd? Sommige dingen veranderden nooit.

Een kip schrok op en verdween in een wolk van veren. Shutai trok een brede grijns. Die was raak. Hij wilde net een andere steen grijpen toen er een schaduw over hem heen viel. Voor hem stond een gezette jongeman met een zware os.

‘Hullo,’ zei de gozer en hij lachte erbij. Hij lachte met één tand.

Aresta negeerde het en ze kwam niet van tussen haar benen naar boven. Shutai zei wel gedag. De jongeman haalde mompelend zijn schouders op en sjokte sloompjes verder. Toen hij uit het zicht was, stootte Shutai zijn betreurde geliefde aan.

‘Wie was dat?’

Aresta keek naar boven vanachter haar haar. ‘Dat was Cedric, mijn buurjongen. Als het aan mijn vader ligt, dan wordt hij mijn verloofde.’ Ze liet haar hoofd weer hangen.

Plotseling ging de deur naast hen open.

Aresta keek op vanuit haar schoot. ‘Mam?’

De vrouw wreef betreurd over haar gezicht. ‘Ik ben bang dat ik niets voor je kan doen,’ verzuchtte ze. ‘Hij wil je hier houden.’

Aresta schopte een steen weg. ‘Hij bekijkt het maar.’

‘Hij is wel je vader,’ fronste haar moeder.

Aresta keek mopperend naar het zandpad. ‘Ik had net zo goed weg kunnen blijven.’

Aresta’s moeder zuchtte en ze kwam tussen hen in tegen de muur zitten.

‘Misschien had je dat ook moeten doen. Je hebt hem nu een kans gegeven om je te behouden.’

Aresta veegde haar haar over haar schouder en ze keek in de ogen van haar moeder. ‘Ik kwam terug voor jou.’

Haar moeder nam haar dochter in haar armen.

‘Is het waar wat hij zei?’ fluisterde Aresta.

Haar moeder keek haar vragend aan.

‘Dat jij toen ik weg was avond na avond om mij zat te huilen?’

Aresta’s moeder keek weg naar de overliggende muur. ‘Dat was ik niet,’ sprak ze zacht. ‘Dat was hij.’

De zoveelste rilling trok door Aresta. Pas na een paar minuten van stilte liet ze haar stem weer horen.

‘Je weet wat er nu gebeuren gaat, hè?’ vroeg ze aan haar moeder. ‘Je weet dat ik doorga.’

Haar moeder glimlachte naar haar. ‘Mijn zegen heb je, kindje.’ Ze omhelsde haar dochter. ‘Ik zal je missen.’

†

Met de zwarte hengst aan de leidsels sjokten Aresta en Shutai langs het weiland. Aresta was stil. Ze staarde loom en lusteloos naar de grazende koeien. Dit was een dag die ze snel wilde vergeten. Opeens weerklonk er geritsel vanuit de berm en Kyrian sprong vanuit het struikgewas naar voren.

‘Kijk Resta!’ riep hij en hij zwaaide met een klein knaagdier. ‘Ik heb mijn eerste korenwolfje!’ Hij glunderde van trots.

‘Knap hoor,’ zei Shutai.

‘Gewoon met de bezem!’

Aresta’s broertje was behoorlijk opgewonden, maar plots veranderde iets in zijn blik. Het jong zag de tassen van Aresta aan het paard hangen.

‘Waar ga je heen?’

Droevig knielde Aresta op het zandpad. ‘Ik ga weg,’ sprak ze zacht.

Het jong keek beteuterd. ‘Ga je lang weg?’

‘Lang ja,’ knikte Aresta stilletjes. ‘Zal je me missen?’

Het jongetje wierp zich tegen haar boezem. Aresta keek tranend omhoog naar Shutai. Er was niets dat hij kon zeggen. Aresta aaide haar broertje door zijn zwarte haar.

‘Ik wil met je mee,’ sprak het jong.

‘Je moet nog groeien,’ snifte Aresta. ‘Nu moet je naar huis gaan. Mama wacht op je.’

Het jongetje knikte.

‘Ga maar,’ glimlachte Aresta stroef.

Het jongetje draaide zich om en rende. Hij keek niet meer om. Op het zand naast Aresta lag nog het dode korenwolfje.

Shutai hielp haar omhoog en Aresta kroop weg in zijn armen.

‘Eén zegen uit twee. Het was te veel gevraagd,’ snikte ze.

Hij drukte haar hoofd tegen zijn schouder.

‘Ik hoop dat jouw ouders aardiger zijn.’

Shutai streelde haar zachte haren. ‘Die geven vast hun zegen.’

‘Echt waar?’ fronste Aresta.

Shutai trok een wrang soort grijns. ‘Wie zwijgt stemt toe.’

3 Regent van Telkon

Vanaf de donkerrode muren van het kasteel van Telkon keek een eenzame man uit over de stad en de beboste heuvellanden eromheen. Naast hem doemden de hoekige wachttorens, maar geen van de wachters die op die stukken muur hun rondes maakten, haalde het in zijn hoofd om in zijn buurt te komen. De grijze man stond alleen achter de naar buiten gekantelde kantelen. Wind greep onder zijn rode cape, maar werd weerhouden door zijn maliënvest. De wachters beseften maar al te goed dat het ze hun soldij zou kosten wanneer ze hem stoorden. Er was maar één persoon die dat aandurfde. Een jonge knul passeerde de soldaten bij de trap en liep daarna over de kasteelmuur naar hem toe. Het was een jongen met kort, zwart haar en een uiterlijk dat meisjes tot katzwijm zou beroeren. Hij kwam zonder vrees naast hem staan en daar boog hij zijn hoofd.

‘Hij is hier, meneer.’

De regent van Telkon trok een van zijn grijze wenkbrauwen naar boven. ‘Wie is hier?’

Zijn jonge page keek vertwijfeld. ‘De man van de brief, meneer. De gezant op wiens komst de erfgenaam van Tahûntis u attendeerde?’

De regent draaide zich met rimpels op het voorhoofd om. ‘Nu al?’

De page knikte. ‘Weet u al wat u tegen hem gaat zeggen?’

De regent kreunde. ‘Ik heb geen flauw idee.’ Hij sloeg zijn mantel achter zijn rug en tuurde over de hoofdstraat bij zijn poort. Het was een en al bedrijvigheid en onenigheid daar beneden. Het was een wonder dat hij zich als regent staande kon houden in deze beerput van een stad. Laat staan dat hij standhield als dit soort ellende los zou barsten.

‘Vergeef mij, heer,’ sprak zijn page. ‘Maar de erfgenaam van Tahûntis was hier al vier dagen geleden. U moet inmiddels kans hebben gezien om...’

‘De erfgenaam van Tahûntis,’ kapte de regent hem geërgerd af. Daar had je weer zoiets. ‘Weet je dat ik grootse plannen heb met die kasteelruïne? Ik heb geloof ik wel vijftien boeren opties gegeven op de stenen die daar voor het oprapen liggen. Dat goud gaat naar mijn eigen zak. Ik was er niet eens van op de hoogte dat iemand die duivelsavond overleefd had, laat staan dat arrogante joch.’

‘Vergeef me meneer,’ begon de page opnieuw, ‘maar is die duivelsavond niet juist hetgeen waar dit allemaal om gaat?’

De regent haalde liegend de schouders op. ‘Ik weet van niets. Ik was die avond niet in de stad. Misschien waren het een stel oproerkraaiers die voor hun vertier het kasteel in brand hebben gezet.’

‘Maar al die andere geruchten dan? De branden in Arzanti en de plunderingen in het verre noorden. We hebben zelfs een leger uit Talfar die kant zien uitrijden.’

‘Het zullen roversstammen zijn geweest. Verdwaalde woudnomaden uit Tiraya.’

De page trok een geïrriteerd gezicht. ‘Roversstammen die kunnen vliegen? Stammen van behaarde monsters met tevrashen en harnassen? Het waren ruiters en gidsen uit onze eigen stad die de resten van een slagveld vonden aan de Araya rivier. Dat waren geen Nara die ze vonden! Een gezant van Arshana komt ook niet naar hier als er om te beginnen niet iets heel erg mis is!’

De regent hief in een felle beweging zijn gehandschoende vuist. ‘Vanaf nu waren het roversstammen,’ snauwde hij. Met een ferme tred passeerde hij zijn jonge page. Die knul mocht dan zijn neef zijn, hij moest wel op zijn woorden passen.

Helaas bleek de knaap te verbaasd om het erbij te laten. ‘Maar gisteren sprak u heel anders over deze zelfde zaken.’

De regent hield stil en hij keerde zich om met een donkere blik. ‘Gisteren had ik dit nog niet.’ Hij wees naar een rol papier die hij aan zijn riem had gebonden. Op die rol waren de kleverige resten te zien van een helderblauw zegel uit het machtige koninkrijk Talfar.

Zware voetstappen echoden door de holle gangen. De regent van Telkon was ver van een goed humeur en hij wist dat het na deze ontmoeting zou verslechteren. Zijn page probeerde hem nerveus bij te houden.

‘De gezant van Arshana schijnt een machtig man te zijn,’ sputterde de zenuwachtige knul. ‘Weet u hoe het kan dat juist de erfgenaam van Tahûntis u op de hoogte stelde van zijn komst?’

‘Die erfgenaam bracht wel meer nieuws dan slechts dat,’ grauwde de regent, maar zijn page hakkelde onvermoeibaar verder.

‘Ze zeggen dat de gezant een zoon van Fernaxian is, de regent van het machtige Arocha Ilyhar. Kent u het protocol om zo iemand te ontvangen?’

De regent nam een korte pauze in zijn loop. Waarom tolereerde hij deze brutale aap toch als zijn page? Op andere dagen moest het klungelige verbreken van etiketten hem amuseren, want anders zou hij er niet voor schromen om zijn zus haar zoon met vastgenagelde lippen terug te sturen.

‘Talfar buigt misschien wel voor de grillen van de Varda,’ knarste hij. ‘Maar Telkon ligt ver van de zuidelijke kust. Wij hebben met de Varda niets te maken.’

De page knikte nederig. ‘Toch hebt u bevolen dat we hem zouden ontvangen als een staatshoofd. Ik ben bang dat ik u niet meer goed begrijp.’

‘Waar staat geschreven dat jij iets moet begrijpen? De wereld is simpel. Talfar wil in de gratie blijven bij de Varda. Wij willen in de gratie blijven bij Talfar. Ik ontvang deze gezant vanuit Arshana dus beleefd en misschien waait al deze onzin dan over zonder verder gezeur of ruchtbaarheid.’

Toen de Regent de machtige deur van zijn ridderzaal opensloeg, begreep hij meteen dat dat niet ging gebeuren. Voor zijn zetel zat een geknielde man. Hij hield zich gehuld in een donkerbruine mantel. Niemand kon een glimp van hem opvangen, maar hij had wel de volste aandacht van iedereen aanwezig in de zaal. Dat waren nogal wat Nara. Langs de muren stonden de generaals en de verdere staf van de Telkonese orde. Er waren stadsnotabelen met hun dames van lichte zeden, die zoals altijd kwamen opdraven in een duurdere garderobe om de schijn van een echt hof op te wekken. Ze stonden nu tot de verbazing van de regent echter achter een rij van plaatselijke adel en hoge burgers die maar zelden zijn zaal met een bezoek vereerden. Sommigen had hij niet meer gezien sinds de ceremonie van zijn eigen aanstelling.

‘Wat doen zij hier?’ vroeg de regent met bibberende stem.

‘Ik heb ze laten komen,’ antwoordde zijn page. ‘U wilde de ontvangst van een staatshoofd.’

De regent wreef over zijn gezicht. Die orders had hij twee dagen geleden verstrekt. Vóór de brief uit Talfar. Was er nog meer dat kon misgaan? Iedereen uit de stad die ook maar iets te zeggen had, bekleedde op dit moment zijn zaal. Als hij de verkeerde woorden sprak, dan zou zijn kop hier in Telkon kunnen rollen. Hij had allang geen solide machtsbasis meer. Het regentschap was al een lange tijd geleden door Talfar vrijgegeven tot een gekozen functie voor het Telkonese volk. Zijn campagne had heel wat geld en wonderen gevergd om hem te helpen naar waar hij was, maar sommigen die hier in de zaal stonden, fluisterden buiten de muren dat hij te zwak was voor het ambt. Dat hij een marionet van Talfar was. Anderen verweten hem dat hij te bekrompen was en dat hij zich te veel concentreerde op Telkonstad alleen. Weer anderen vonden hem te oud of ze beschuldigden hem ervan dat hij te veel goud in zijn persoonlijke schatkist lekte. Wanneer hij om zich heen keek, dan waren de zedeloze huurdames misschien de enigen hier die hem mochten. Was hij maar nooit tot regent verkozen. De functie bracht macht, maar ook slapeloze nachten. Te veel risico’s en te veel vijanden, en de eindhalte was maar al te vaak een hoofd op een blok.

Gelukkig leek men vooralsnog meer geïnteresseerd in de man die voor zijn zetel zat dan in zijn ondergang, maar de woorden die de gezant hier bracht, zouden met een beetje pech gemakkelijk het onderwerp verdraaien.

Het was al stil in de statige zaal voordat hij binnentrad, maar nu hield iedereen zijn adem in. Gisteren zou dit hele optreden best te doen zijn geweest en had het een onderstrepen kunnen zijn van zijn autoriteit, maar sinds die brief uit Talfar was dit decor plots helemaal verkeerd. Terwijl hij de zaal doorkruiste, bad hij voorzichtig dat de gezant van Arshana dit discreet zou houden. Het laatste dat hij wilde, was dat hij voor het blok werd gezet. Met een gemaakte grimas en een langzame beweging nam hij in zijn zetel plaats. Hij zuchtte. Hij sloeg al een modderfiguur door als laatste in zijn eigen zaal te verschijnen.

‘Mijn excuses voor uw wachten,’ galmde de stem van de regent.

De figuur onder de mantel verschoof. Twee grijze ogen staarden naar boven. ‘Uw excuses zijn onnodig, heer,’ schraapte een hese stem. ‘Ik geniet al meer eer met dit bezoek dan ik verwacht had.’ De vreemdeling doelde duidelijk op de enorme hofhouding die hen omringde.

De regent werd alweer zenuwachtig. ‘Sta op, sta op,’ wenkte hij. ‘Waarmee kunnen wij u van dienst zijn?’

Het heerschap richtte zich op en bracht met een vloeiende beweging zijn mantel naar achter. Een golf van gefluister barstte los aan de randen van de zaal. Een duidelijke blijk van verbazing bij het zien van het bijna noordse, witte haar en de markant rode lok die erin vloekte.

‘Mijn naam is Vantraxis. Zoon van Fernaxian en afgevaardigde van Ilyhar te Arshana. Ik kom hier echter niet uit naam van mijn vader of mijn thuisland. Zoals u hebt kunnen lezen, behartig ik een ander belang en ik neem aan dat u al weet waarmee u mij kunt helpen.’

De regent beet geschrokken op zijn lip. Dit was niet waar de conversatie hen moest voeren. Kon deze man niet wat meer aan formaliteiten doen?

‘U komt hier met een veelvoud aan namen,’ stotterde de regent knullig.

De man voor zijn zetel keek hem zakelijk aan. ‘Mijn namen doen, met alle respect, niet ter zake,’ stelde hij. ‘U heeft mijn brief ontvangen?’

De regent knikte.

‘En?’

Het gelaat van de regent werd bleek. ‘Dit zijn niet het soort zaken om op een plaats als deze te bespreken.’

Geroezemoes kroop door de zaal en de gezant van Arshana trok een wenkbrauw op. ‘U ontvangt mij hier.’

De regent werd aangestaard door meerdere van zijn notabelen. Hij zweette. Niemand in de zaal wist waarover dit ging, maar er was nu geen mogelijkheid meer om te voorkomen dat het uitlekte. Hij kon er alleen nog voor zorgen dat hij het in goede banen leidde. Zijn page zou hangen.

‘Misschien is het beter als u uw verzoek nog eenmaal herhaalt voor alle aanwezigen hier,’ verzuchtte de regent. Het was de enige manier om gezichtsverlies te voorkomen.

De man was verrast. Misschien had hij ook gedacht dat dit soort informatie beter achter gesloten deuren kon worden uitgewisseld. Misschien dat hij het daarom alsnog discreet kon houden. De gezant van Arshana schraapte zijn keel en hij keek rond in het gezelschap.

‘Ik kom hier in donkere tijden,’ begon de Varda plechtig. ‘Zoals jullie reeds weten heeft dit continent kortstondig geleden onder een invasie.’

De regent sloeg zich de hand in het gezicht. Invasie? Het was al gebeurd. Dit ging hem zijn kop kosten. Als het niet hier was, dan was het wel in Talfar.

De verbazing viel op talloze gezichten te lezen, maar de Vardaprins ging door.

‘Hoewel deze invasie is afgeslagen, hebben wij allemaal moeten erkennen dat een grootmacht van buiten de grenzen voet op deze landen heeft gekregen. Samen met enkele anderen ben ik een campagne gestart die moet voorkomen dat zoiets opnieuw gebeurt. In uw hand, mijn heer regent, staat een plan opgesteld voor een alliantie tussen de beschermende militaire apparaten van de rijken van Azeria. Het is een voorstel voor meer samenwerking en de bouw van een gezamenlijke verdediging voor dit gehele continent. Gesteund door onder andere mijn vaders Arocha is het onze bedoeling dat alle Azerische rijken zich over dit plan buigen en dat besprekingen beginnen voor een algehele samenwerking. Een verbond.’

De man zweeg even. De regent hapte naar adem. De brief uit Talfar kon hij nu wel weggooien. In de zaal staarde iedereen de prins van Ilyhar aan. Dit soort dingen hoorde men zelden buiten gesloten kamers. Morgen zou het tot in de verste van zijn grensstreken het gesprek van de dag zijn.

De stem van Vantraxis galmde opnieuw. ‘Over enkele dagen zal ik met deze oproep naar Talfar reizen. Het is mijn wens dat dit verbondsplan daar getekend wordt door koningin Esmève of dat er een soortgelijk plan zal worden uitgewerkt. Een steunbetuiging van een van Talfars buurlanden zal mijn verzoek aan de koningin sterken. Omdat het mijn overtuiging is dat dit plan voor een betere verdediging juist Telkon zeer kan baten, bied ik het hier als eerste aan. U heeft het gelezen en u moet er reeds een oordeel over hebben. Bij deze verzoek ik u dus om uw steun. Een steun welke uw ontoereikende gelederen kan sterken en welke kan voorkomen dat tragediën, zoals die in het verre noorden zijn geschied, opnieuw gebeuren.’

Met die woorden verbleef hij. De regent was bijna in zijn zetel weggesmolten onder al zijn zweet. Iedereen in zijn stadstaat staarde hem aan. Hij kon al ruiken wat ze wilden horen, maar Talfar had hem tegen een muur gezet. Hoe kon hij dit zo brengen dat hij de gunst van zijn volk niet zou verliezen? Zelf geloofde hij totaal niet wat er in de brief uit Talfar stond, maar Talfar was en bleef het meest machtige rijk. Ze vroegen nooit veel van hem. Talfar was praktisch de verdediging van Telkon. Hij kon ze niet in de wielen rijden, maar hij moest nu wel.

‘Ik heb dit plan zorgvuldig bestudeerd,’ schraapte de regent. ‘Het is een interessant document, maar de aanleiding is mij niet zo duidelijk als u mij wilt doen geloven.’

Vantraxis staarde hem net als de rest van de zaal verwonderd aan.

‘U spreekt van een invasie?’

Vantraxis verhief zich. ‘Ik doel op het leger van barbaarse beestnara dat is waargenomen op de vlakten en in de wouden rond de Araya. Hetzelfde leger dat Veranya bedreigde en waarvoor een heel detachement vanuit Talfar is uitgereden om het te verpletteren. Het is mij verhaald dat onderdelen van dat leger zelfs hier, nabij Telkon stad, hebben toegeslagen.’

Een golf van schrik en opwinding echode door de zaal. Ze wisten dat dit over het kasteel Tahûntis ging. De zorgeloze, valse glimlach van de regent viel bij iedereen in slechte aarde.

‘Ik acht het vreemd dat u zo openlijk over geruchten spreekt,’ stelde de regent.

‘Geruchten?’

‘Nergens vinden wij bewijzen voor wat u hier beweert,’ sprak de regent schijnheilig. ‘Verhalen over beestnara en vliegende demonen klinken mij in de oren als bijgeloof. Het lijkt mij veel waarschijnlijker dat andere verschijnselen in het verre noorden hebben huisgehouden. Ik heb hier zelfs een rapport uit Talfar dat ontkent dat het leger dat bij Veranya gedecimeerd was, bestond uit beestnara. Hier staat beschreven dat het beter mogelijk was dat Veranya, dat immers bekend staat om haar piratentuig, een alliantie was aangegaan met wilde roversstammen. Het was een opstand. Mogelijk tegen Tiraya of simpelweg voor de glorie van het plunderen.’

Lichtjes glommen in de ogen van de regent, terwijl een zucht van verlichting door de zaal gleed. Ze slikten het nog ook. Alleen de blik van de Varda werd een donkere.

‘Dat rapport komt van Talfar?’

De regent knikte. Hij reikte Vantraxis het document met het blauwe zegel. De Varda nam het met een frons in zich op.

‘U zult begrijpen dat ik in dit licht uw plan onmogelijk kan steunen. Het is een mooi ideaal en een verbond is zeker een fraai streven, maar zonder een geldende motivatie is het vooral een hoop verspilling. Zo’n plan brengt kosten met zich mee. Kosten waar ik onze landerijen niet mee wil belasten.’

Die laatste opmerking viel, zoals altijd, heel goed bij zijn notabelen. De stemming van de Varda werd echter een grimmige.

‘Zeg nu zelf, mijn geëerde gezant,’ keerde de regent hem een gemaakte glimlach toe. ‘Als dat leger echt van buiten Azeria is gekomen, dan had het nooit in het noorden voet aan wal kunnen zetten. De kapen van de Varische Gordel kunnen niet gerond worden en de winden van de mistzee waaien veel te sterk. Talfar en uw eigen Arshaanse vloot bewaken de wateren in ons westen en ons zuiden. Ze zouden hier dus alleen kunnen komen van over de Grote Gordel; daar had toch iemand iets van moeten merken?’

Vantraxis boog zijn hoofd. Hij was verslagen. Eigenlijk was hij meer verrast. Ergens werd een spel gespeeld dat hij niet helemaal begreep. Hij moest er zijn tijd voor nemen.

De regent schonk hem een gemaakt treurige blik. ‘Ik moet u teleurstellen. Ik kan u hierbij niet dienen.’

Vantraxis boog zijn hoofd. ‘Dat zij dan zo,’ verzuchtte hij. ‘Ik vrees dat u zich vergist.’

De Varda sloeg zijn mantel om zich heen en hij verdween in stilte uit de ridderzaal. De regent liet zich met een zucht van verlichting terugzakken in zijn zetel.

Lang nadat de gezant van Arshana verdwenen was, bleef het rumoerig in de ridderzaal. Iedereen beraadde zich met iedereen. Het vreemdsoortige bezoek had een hoop losgemaakt. Toch bleek al spoedig dat de regent deze gebeurtenis ging overleven. Weinigen in de zaal zagen Telkon graag als een paradepaardje voor een kostbaar en blijkbaar zinloos verbond. Het duurde dan ook niet lang totdat de regent zelf zijn absentie kon nemen van zijn onderdanen.

‘Was dit wel verstandig?’ sputterde zijn page, terwijl ze weer door de gang liepen.

De regent haalde vrij nors zijn schouders op. ‘Ach, wat is verstandig?’

De page kreeg een brutale twinkel in zijn ogen. ‘U weet net zo goed als ik, heer regent, dat de verdediging van Telkon een lachertje is. Een verbond zoals deze man het voorstelde zou die tekortkoming aanzienlijk corrigeren. In het licht van de gebeurtenissen van vorig jaar lijkt mij dat een zeer positieve ontwikkeling.’

De regent boog zwaarmoedig het hoofd. Hoeveel zouden werkelijk de leugens geloven die Talfar hem had voorgekauwd? De notabelen in de stad slikten ze, omdat dat hun beter uitkwam, maar het overige volk? Dat was een andere zaak. Velen beweerden de demon met eigen ogen te hebben gezien. Schedels afkomstig van die beestnara waren op de zwarte markt verschenen. Het volk geloofde de geruchten. De regent zelf deed dat ook, maar waar bracht dit hem dan?

Zelfs zijn page vertikte het om hem ermee met rust te laten. ‘Vreemd genoeg weet ik zeker dat u er ook zo over dacht. U zag dit verbondsidee als een godsgift toen u het voor het eerst onder ogen kreeg. U wist alleen nog niet hoe u het moest verkopen aan de notabelen, meneer. Nu heeft u het de rug toegekeerd, ten koste van de mening en de veiligheid van het volk. Was dat verstandig?’

‘Wat is verstandiger? Een verbond tegen een onbekende vijand promoten of oude vrienden proberen te behouden? Jij kunt nu zo langzamerhand wel raden wat er in die brief uit Talfar stond. Als ik dit verbond gesteund had, dan had ik Telkon tegen de wil van Talfar gepositioneerd. Op termijn kan zoiets een echte vijand aan onze grens betekenen. Is dat verstandig?’

De page schudde zich het hoofd. ‘Er zijn er in onze gelederen die zeggen dat u te veel het hoofd buigt naar de Talfarese wil.’

De regent schurkte. ‘Telkon is niet machtig. Als je niet machtig bent, dan is het behouden van vrienden te prefereren boven het maken van vijanden.’

De page sloeg zijn blik naar de vloer. ‘Een verbond als dit had Telkon machtiger kunnen maken.’

De regent wreef over zijn kin. ‘Misschien is dat het.’

‘Wat?’

‘Misschien is dat de reden dat Talfar deze gebeurtenissen verdraait. Daar moet ook een reden voor zijn.’ De regent keek zijn page fronsend aan. ‘Wat wint Talfar door de ware aard van de strijd in het noorden te verdoezelen? Waarom doet Talfar dit?’

Zijn page keek vertwijfeld uit het raam waarnaast ze zich ophielden. Een moment van stilte volgde, maar plots echoden er nieuwe voetstappen door de hal. Vanachter de zuilen van de lange galerij waarin ze stonden, verschenen twee Nara. De regent kon ze maar moeilijk onderscheiden in het diffuse licht. Een van hen hield halt, terwijl de tweede, een vrouw, de regent snel naderde. Ook zij was een page van Telkon. Ze boog vluchtig het hoofd alvorens haar meester aan te spreken.

‘Heer? Een gezant uit Talfar is zojuist gearriveerd. Hij wenst u direct te spreken.’

De regent was een en al verbazing. ‘Nu?’

De vrouw knikte naar de figuur die zich ophield bij de zuil.

‘Zal ik de ridderzaal herroepen?’ opperde zijn page.

De regent schudde een vluchtig nee.

‘Laat ons,’ sprak hij en hij liet zijn twee pages daar om zelf op de figuur af te stappen.

Seconden later viel de regent in de pas naast een man in Talfarees gewaad. Deze man, die duidelijk een krijger was, droeg een zwart-rode cape over een witzwarte tuniek. Zijn schouderstukken waren bezet met gegraveerde drakenvleugels en hij droeg een helm met een rode pluim onder zijn arm. Groene ogen priemden vanonder zijn zwart-grijze haar.

‘U bent benaderd door een gezant uit Arshana,’ schraapte zijn stem zonder een verdere introductie.

De regent knikte onderdanig.

‘Heeft u hem de rug toegekeerd?’

De regent knikte opnieuw.

‘Fijn,’ grijnsde de man. ‘Ik ben hierheen gekomen om u duidelijk te maken dat wij het belangrijk achten dat niemand kennis vergaart over wat werkelijk gebeurde in het hoge noorden. Die geruchten moeten direct uitdoven, het liefst voordat ze legenden worden.’

De regent keek terug omhoog. Hij voelde zich geïntimideerd door deze man. ‘Waarom?’ stamelde hij hees.

‘Dat is uw zaak niet. U doet er op dit moment niet verstandig aan om u van Talfar te vervreemden. Wij volgen reeds het verstandige pad. Bekommer u niet verder. Een verbond heeft u niet nodig. Talfar heeft u altijd geholpen wanneer u dat van Talfar vroeg.’

De regent boog zich het hoofd. ‘Is dat alles waarvoor u hier bent?’

De strijder schudde stroef van nee. ‘Wat weet u van deze gezant uit Arshana? Heeft u hem voldoende ontmoedigd dat hij zijn dwaasheid opgeeft?’

De regent dacht na. ‘Ik denk van niet,’ verzuchtte hij. ‘Hij was van plan om deze week nog naar Talfar zelf te reizen. Ik denk niet dat hij daar nu vanaf stapt.’

Er verschoot een kronkel van woede in de ogen van de krijger. Hij herstelde zich vrij snel.

‘Het is de eis van Talfar dat Telkon zich inzet om enig bewijs dat zij kunnen vinden omtrent de vermeende gebeurtenissen in het noorden te vernietigen.’

De regent keerde zich als gebeten om. ‘Eis? Sinds wanneer eist Talfar hier iets?!’

De gezant boog zich naar zijn fout. ‘Het is onze wens,’ herstelde hij. ‘De wens van een rijk dat vandaag uw vriend is.’

De regent verbleekte. ‘Ik doe wat ik kan.’

‘U doet meer.’

De man greep naar zijn helm en hij keerde zich om. Zwijgend liet hij de regent alleen.

De oude man balde zijn vuisten. Hij was wel degelijk een marionet. Hij vervloekte Talfar en vervolgens vervloekte hij zichzelf.

4 Onder een stapel stenen

Niet ver van de stadsmuren van Telkon vlocht een brede rivier zich door de frisgroene heuvels. De wouden om en nabij Telkon leefden op in het voorjaar. Overal weerklonk het gekwetter van jonge vogels en zeeën van bladeren ritselden op de vroege voorjaarsbries. Het op het water dansende licht werd binnen een meander afgesneden door een brug van steen met vijf langgerekte bogen. Die brug was onderdeel van een weg die vanuit Telkon over de heuvels kroop en dan met kleine bochten verdween onder de schaduwen van bomen. Ooit werd die weg dagelijks bereden en bracht het reizigers naar een prachtige bestemming. Nu bracht het alleen nog verdwaalde zielen naar een berg stenen die symbool stond voor vergankelijkheid. Een duivelsoord. De ruïne van Tahûntis.

Aresta veegde haar haar opzij. Het werd te lang. Steeds wanneer ze bukte, viel het voor haar ogen. Het was dat ze eraan gewend raakte, maar anders… Ze staarde voor een moment naar haar rimpelige reflectie in de heldere rivier. Ze kon zich haar spiegelbeeld nauwelijks voorstellen met korter haar. Het mocht dan niet praktisch zijn, het was de enige Aresta die ze kende.

Ze greep de stengel zo laag mogelijk beet. Even gleed haar hand erlangs naar boven, toen knakte ze hem. Afkeurend bekeek ze het exemplaar. Boterbloempje. In haar linkerhand had ze al een hele bos van krokussen en narcissen. Het was wel heel veel geel. Ze speurde om zich heen. Haar ogen gleden langs het zwarte paard en de lange brug waar hij naast stond, maar ook verder richting de grashalmen in het water. Daar vond ze wat ze zocht. Op een klein rotseilandje groeiden wat bastaard klaprozen. Zou dat iets zijn? Ze moest er haar rode rok voor omhoog trekken, maar ze vond dat ze wel iets aan inspanning mocht leveren voor dit boeket. Voor zover ze wist, verdienden deze Nara een offer.

Haar tenen trok ze krom. Het water was ijskoud en de hobbelige bodem maakte niets gemakkelijk. Wankel stuntelde ze verder, totdat ze naar de bloempjes kon reiken. Ze waren mooi. Bijna zonde om te plukken. Een dunne, blauwe libel dacht er ook zo over en het beestje landde trotserend voor haar. Hij vloog op toen ze hem negeerde en de boel alsnog losrukte. Voor een moment staarde Aresta naar het ontwortelde bloempje in haar handen. Doden om de doden te eren. Eigenlijk was het raar.

Ze voelde dat ze iets moest doen, maar ineens voelde dit offer heel stom. Onwaardig, net als zij.

Haar vader had Shutai afgewezen. Eigenlijk meer haarzelf. Nu voelde ze een vreemde behoefte om bij iemand anders in de gunst te komen. Ze staarde naar haar fleurige boeket. Hoe kom je in de gunst bij iemand die dood is? Hoe zou ze ontvangen zijn als alles anders was geweest? Zij zou geen commentaar krijgen, zoals bij haar thuis, maar vreemd genoeg voelde het niet gemakkelijker. Eigenlijk deed het vooral pijn. Het was zo oneerlijk.

†

Onder de schaduwen van het bladerdek troffen ze een stilte. Een enkele vogel verbrak die door naar een andere boom te vliegen, maar verder bleef de rust. Hier op de zuidelijke helling viel het zonlicht over de bodem als waaiers over een deken van groen mos. Fijne druppels sijpelden langs de grijze rotsen. Het was dat moment van de dag dat nachtdieren nog sliepen en dat dagdieren al moe waren van hun bezigheden. Het was de tijd waarop je in een bos alleen nog rondhing of er rustte.

Shutai’s blik gleed over een open plek vol omgewoelde aarde. Voor hem stonden twee rijen van zes hopen. Hopen van losse stenen met elk een grafsteen erboven. Ze markeerden de plaats waar zijn verleden rustte. Ooms, tantes, een opa, een vader, een moeder en zelfs een zus. Allemaal waren het hoopjes van stenen geworden. Stenen die het mos probeerde af te pakken.

Shutai stond stil naast de slanke stam van een boom en hij staarde ernaar. Dat was alles dat hij deed. Misschien wilde hij huilen, maar de tranen kwamen niet. Hij zag alleen stenen en uiteindelijk was dat het enige dat er lag, stenen. Niets leefde meer. De plek was een monument. Kaal en leeg, net als de herinneringen die hij droeg. Ze bestonden, maar ze hadden geen betekenis voor de toekomst.

Ooit had hij van die personen gehouden. Nu waren ze er niet meer. Vreemd genoeg was het zo simpel. Zo koud.

Een tedere hand gleed om zijn middel. Ze zocht naar zijn hand en ze kneep erin. ‘Je hebt ze gevonden.’

Hij knikte. Speeksel bleef kleven in zijn mond. ‘Iemand moet het fatsoen gehad hebben om ze daar weg te halen en om dit te doen.’ Hij boog zijn hoofd naar de graven.

‘En?’

‘Het is een mooie plek.’

Aresta keek hem aan. Dat was het vervelende aan die oosterse ogen van hem. Als hij ze nauw trok dan kon je ze totaal niet lezen. Hij staarde naar de graven, maar het leek weinig in hem los te maken.

Ze haalde haar boeket tevoorschijn. ‘Mag ik?’

Hij gaf haar geen antwoord. Eigenlijk hoefde dat ook niet. Voorzichtig schuifelde ze naar voren. Het was een mooi boeket. Hopelijk vonden zij die ze ermee wilde eren dat ook. Ze had wel een fout gemaakt en langzaam realiseerde ze zich dat. Twaalf graven. Eén boeket.

Iemand had geprobeerd om namen in de stenen te krassen. Dat was nauwelijks gelukt want ze kon ze niet lezen. Wie wilde ze eigenlijk vinden? Zijn vader? Zijn moeder?

Ze zag het in haar ooghoek. Op een van de graven lag een blauw bloempje. Ze raapte het op en ze keerde zich naar Shutai. Hij leunde nog steeds tegen die boom.

‘Heb jij die neergelegd?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Blauwe viooltjes,’ schraapte Shutai. ‘Jirini’s lievelingsbloemen.’

Aresta fronste. ‘Die bloeien nog niet zo lang, toch?’

Shutai wreef een hand door zijn haar. ‘Kom je? Er is een hoop te doen.’

Aresta bleef staan tussen de graven waar ze stond. ‘Nu?’

Hij knikte.

‘Wil je niet…’ Ze twijfelde. ‘Is er niets dat je wilt doen?’

Shutai beet op zijn lip en schudde weer zijn hoofd.

‘Ze zijn dood. Er is niets dat ik kan doen.’

Hij draaide zich om en zette enkele stappen richting het woud. Aresta bracht zich in beweging en ze sneed hem de pas af. ‘Ik denk niet dat je nu moet weggaan.’

Shutai keek haar moeilijk aan. ‘Wat wil je dat ik doe?’ vroeg hij geïrriteerd. ‘Ik kan niet tegen ze praten en huilen lukt me ook niet. Het spijt me, maar ik voel er niets bij.’

Aresta’s vinger gleed naar zijn oog en haalde een traan weg. ‘Wat is dit dan?’

‘Dat komt door jou,’ mopperde Shutai. ‘Ik weet niet waarom.’

Vol medeleven trok Aresta een glimlach. ‘Zo gek is dat niet. Huilen gebeurt nu eenmaal sneller als je met anderen praat.’

Shutai zuchtte.

‘Of deelt.’ Aresta keek hem kalm aan. ‘Praat anders niet tegen die stenen. Praat tegen mij. Zij horen het wel.’

Hij glimlachte. ‘Ik hou van je.’

‘Zoiets bedoelde ik niet.’

Shutai gaf haar een treurige glimlach. ‘Ze zouden het fijn hebben gevonden om dat te horen,’ sprak hij zacht. ‘Ze vinden het ook fijn dat jij hier bij mij bent.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ze hielden van me. Ze zouden wensen dat ik gelukkig ben.’

Aresta keek naar de graven, alsof ze ze wilde bedanken.

‘Weet je?’ sprak Shutai zacht. ‘Heel vaak, voordat ik slaap, bedenk ik me hoe het zou zijn als ze nog leefden. Dan fantaseer ik erover hoe ik jou aan ze voorstel en zo.’

Aresta wist even niet wat te zeggen.

‘Elke keer als ik dat doe,’ vervolgde Shutai. ‘Dan eer ik ze ook. Door aan ze te denken. Ik hoef niet per se hier te zijn om ze te eren.’

Aresta nam zijn hoofd tussen haar bleke handen. ‘Maar nu ben je hier.’

‘Zal ik dan toch maar huilen?’ lachte Shutai.

‘Dat doe je al.’

†

Ze had het zich anders voorgesteld. Toen ze loskwamen uit de schaduw van het woud had ze verwacht een chaos aan te treffen. Ze was niet voorbereid op het sprookjesachtige waarmee de ruïne zich aan haar presenteerde. Niets herinnerde aan de duivelse gebeurtenis die er had plaatsgevonden. Tahûntis lag er bij als een lang verlaten bouwsel. Een ruïne die door de jonge natuur voorzichtig van een deken werd voorzien. Plakkaten van klimplanten kropen omhoog en wentelden zich met hun grijpende stengels langs de stenen. De grote stukken muur lagen enerzijds begraven in mos en jonge pollen gras, terwijl ze anderzijds glommen in het licht van de hoog geklommen zon. Vlinders dartelden tussen de overblijfselen van het vergane kasteel. Er was leven en er was licht. Niet het door de duisternis achtergelaten litteken waar ze eigenlijk op rekende. Ze vond de ruïne alleen maar mooi.

Natuurlijk was het anders voor Shutai. Hij was zichtbaar gevoelig voor het in groen verdronken bouwwerk om hen heen. Zijn ogen zochten ergens naar, maar ze deden tegelijkertijd hun best om andere dingen niet te hoeven zien. Voor hem was dit een traumatische dwaaltocht door zijn herinneringen.

Aresta volgde hem zwijgzaam op een warrige koers. Hij leek verdwaald, maar ze bemoeide zich er niet mee. Hij ging haar voor onder de bogen en om de muurbrokken vol onkruidbloemen. Net zolang tot hij stilhield onder een gotisch raamwerk. Dat glasloze scala aan krullen, cirkels en bogen was het opzienbarendste element in dit meer van vergane glorie, maar Shutai accepteerde het vooral als een markeerpunt en hij stortte zich op het gras ervoor.

Enkele minuten later stonden ze in het flikkerende licht van twee kandelaars. Stof kroop bij Aresta over haar rok en ze rook een muffe, ondergrondse lucht. Shutai zat gebukt voor haar en hij zocht in een kist met boeken. Hij groef, hij bladerde en hij verplaatste. Al zijn aandacht lag bij zijn werk en Aresta voelde zich vergeten. Dat, en bezorgd. Ze wist niet echt waarom hij hier zo nodig naartoe wilde. Als het niet het graf van zijn ouders was, waarom kwam hij hier dan? Wat was zo belangrijk dat hij al zijn oude wonden openscheurde? Ze kon merken dat hij niet genoot van dit weerzien. Zij deed dat in deze muffe kelder net zomin.

Aresta keek toe hoe Shutai een boekwerk apart legde en toen de kist opzij duwde. Zouden ze nu dan weggaan? Nee. Hij trok alweer een andere kist naar zich toe. Ongedurig tuurde ze om zich heen. Het leek hier vooral op een wijnkelder, maar dan met rij na rij vol boeken in plaats van flessen. Aresta was geen analfabeet; ze had zes jaar op school gezeten. Toch ging lezen haar niet gemakkelijk af. Nu maakte ze zich er te veel zorgen voor. Ze voelde zich niet op haar gemak en wilde liever weg.

Helaas zag het er niet naar uit dat Shutai snel zou vertrekken. Hij had haar gezegd dat hij iets speciaals zocht en blijkbaar was dat niet gemakkelijk te vinden.

‘Is er iets dat ik kan doen?’

Shutai draaide zich niet eens naar haar om. Hij knikte langs zijn schouder. ‘Die kisten.’

Aresta keek naar vijf kisten die opgestapeld naast haar stonden. Ze waren stuk voor stuk even groot als zijzelf. ‘Wat moet daarmee?’

Shutai zuchtte terwijl hij dieper voorover boog. ‘Ik ben er klaar mee,’ mompelde hij. ‘Ze moeten naar boven.’

Aresta haalde het deksel van een van de kisten los. Deze lag vol boekwerken en bundelingen. Ze trok een moeizame rimpel. ‘Hoe?’

Shutai klapte weer een kist dicht en hij dook in een andere. ‘Via de trap natuurlijk.’

Juist, ja. Haar toekomstige levensgezel was raar afwezig wanneer hij studeerde. De trap was weinig meer dan een gammele, houten ladder. Een waar nota bene de helft van verkoold was. Die kisten waren loodzwaar. Geen heer zou ooit durven suggereren dat een dame zich aan zoiets waagde, maar die vriend van haar was elders. Hij was ver heen.

Naarstig greep Shutai het ene boek na het andere. Net als Aresta wenste hij hier niet te zijn. Zelfs vroeger haatte hij deze plek. Dit was het hol van zijn grootvader. Kist na kist en plank na plank stond hier vol met de meest vreselijke uitingen van lectuur. Paranormale abstracties en duivelskunsten. Tahûntis was beroemd geweest om haar boekencollectie, maar daarmee werd gedoeld op de echte bibliotheek. Het archief dat in al zijn volledigheid verbrand was. Dat archief was een van de grootste collecties geweest op het gebied van objectieve wetenschap. Het was vol van verstandige boeken. Van atlassen en encyclopedieën vol feiten en waarheden over de echte wereld. Die boeken waren Shutai’s leven geweest en hun kennis was wat zijn geest gevormd had.

Dit hier was een gat. Het was een samenraapsel van boeken die hun bestaan maar nauwelijks verdienden. Deze boeken waren een persoonlijke verzameling van zijn grootvader. Vaagheden en occult gezwets. Eigenlijk was het plank na plank gevuld met leugens. Het deed op zijn zachtst gezegd pijn dat deze kisten met pulp en rotzooi nog bestonden, terwijl alle glorievolle werken niets anders waren dan as. En toch…

Alleen hier kon hij vinden wat hij zocht. Ergens tussen al deze bergen van bijgeloof en leugens kon iets liggen dat hem kon helpen. Ooit was het allemaal fantasie geweest, maar in het afgelopen jaar waren sommige fantastels een enge soort van werkelijkheid geworden. Dat betekende dat iets van de onzin in deze boekenkelder ook een werkelijkheid geworden was. Maar waar lag het? Waar had die oude, dwaze bok dat ene nietszeggende titeltje laten slingeren?

Shutai veegde zijn zweet weg. Misschien was dat het engste. Vroeger had hij deze kamer en alle werken die erin verbleven veracht, maar nu hij door nood was gedwongen om met andere ogen te kijken, moest hij deze puinzooi een waarde toekennen. Misschien wel een onschatbare waarde.

Hij keek om. Achter hem stonden vier kisten opgestapeld. Allemaal titels die hij was tegengekomen op deze zware zoektocht, allemaal titels waaraan hij twijfelde. Titels over duistere goden uit een ver verleden of over monsters in de Diepe Wereld. Titels over magie en over verdraaide perspectieven. Over vertellingen van verledens die vooral op sprookjes leken. Het waren dit soort titels vol religieus geprevel die hem moesten redden. Hij schoof net zijn laatste kist opzij, toen zijn oog viel op een nis. Had hij daar al gekeken? Hij trok zijn hand door wat spinnenrag en toen zag hij de bevrijdend glimmende kaft. Eindelijk. Shutai’s vingers omklemden een donkerblauwe, fluwelen kaft. Hij was kitscherig beklad met goudverf. Hij grijnsde. Zijn vingers gleden over de bovenliggende runen. “Magiën voor zij die andersdenkend zijn”. Rare titel, maar nu voor het eerst op z’n plaats. Het leek jaren geleden dat Jirini met dit boek was aangekomen. Het had zo belachelijk geleken dat het hem was bijgebleven. Het was vast nog steeds een raar vod, maar Shutai bekeek het met nieuwe ogen.

†

Een knerpend geluid snerpte door de middag. Vogels vlogen op vanaf de oude muren en vanachter een dijk vol onkruid kwam een zware, houten kist uit de grond omhoog.

Aresta kon zichzelf wel voor haar kop slaan. Ze deed het nog ook! Zweet parelde in dikke druppels over haar voorhoofd en mopperend zette ze haar rug onder de kist terwijl ze zich langs de ladder naar het daglicht drukte. Ach, een dame was zij nooit echt geweest.

Hijgend schoof ze de boekenkist op een vlak met verbrokkelde tegeltjes. Zelf viel ze er van uitputting overheen. Dit ging meteen de laatste kist zijn. Wat waren die krengen zwaar!

Ze draaide zich op haar rug op de kist. Boven haar torende het muurstuk met het bogenraam. Ernaast wiegden de takken van een boom, verder zag ze een egaal blauwe hemel.

Een glimlach gleed over haar gezicht. Het was nog idioter dan dat ze dacht. Wat moesten ze in vredesnaam met zulke kisten? Waar konden ze heen? Het enige dat ze hadden, was het zwarte paard dat Shutai in Telkonstad gekocht had. Dat dier was al zwaarbeladen met haar spullen. Er bestond geen mogelijkheid om vijf kisten mee te slepen en ze zou ze ook niet bij zich willen hebben op haar bindingsnacht. Wat er ook omging in het hoofdje van Shutai-lief, hij kon zich maar beter voorbereiden op een teleurstelling.

Aresta richtte zich weer op. Eigenlijk vond ze het de hoogste tijd om te vertrekken. Shutai had weliswaar aangekondigd dat het een nacht in het wild zou worden, maar ze wilde graag wat verder zijn dan hier. Het leek haar geen goed idee om in het donker in de buurt van een ruïne zoals deze te slapen. Het mocht dan fraai ogen, maar deze plaats was ooit aangeraakt door een Schaduwdemon. Zoiets moest iets achterlaten.

Ze draaide zich om naar het gat in de vloer. Ze ging eens wat druk op haar geliefde zetten. Ze moesten immers ook nog eten.

Opeens schrok ze op. Hoorde ze hoefgekletter? Ze spitste haar oren. Ja, het waren hoeven. En meer. Wie kwam hen hier zoeken?

Vluchtig tuurde ze om zich heen. Shutai was beneden en die kelder kon maar beter een geheim blijven. Had Shutai niet gezegd dat er stenen geroofd werden? Zij was hier alleen.

Aresta dook omhoog uit het struikgewas. Ze trok haar rok op en rende naar het paard en het daaraan gebonden zwaard. In een flits ontblootte ze het zilver. Ze sloeg het paard ermee op de kont en zo joeg ze het dier achter de muur. Zelf verschool ze zich achter een gebroken zuil.

Lang duurde het daarna niet meer. Het lawaai werd luider en plots was daar een knol en een volledige huifkar. Aresta had niet zoiets groots verwacht, maar ze liet zich niet uit het veld slaan. Ze dook naar voren en ze bracht de punt van haar zilver tot naar de kin van de jongeman op de bok. Die knul schrok zich zichtbaar een hoedje, maar hij kon nergens naartoe. Hij keek met grote ogen langs het zwaard naar beneden. Daar ontmoette hij de ogen van Aresta.

‘Halt!’ zei ze en ze keek vluchtig om zich heen op zoek naar andere Nara.

De knul slikte angstig. Even had Aresta met hem te doen, maar ze zag dat hij ouder was dan zij en haar genade verviel.

‘Wat moet je hier?’

De man stootte zijn adamsappel tegen de zwaardpunt. ‘D-dat kan ik u ook vragen,’ stamelde hij moedig.

‘Maar ik vraag het,’ siste Aresta.

De jongeman fronste. ‘I-ik heb hier met iemand afgesproken.’

Aresta had moeite om zo’n roodharige sproetenkop niet te geloven. ‘Oh?’ hoonde ze. ‘En je komt dus helemaal niet naar hier om wat steentjes te verzamelen?’ Ze knikte naar zijn huifkar. ‘Denk je dat ik gek ben? Waar heb je anders zo’n hele kar voor?’ Ze duwde haar zwaard weer strak naar boven. ‘Deze ruïne is herclaimd door haar erfgenaam. Jullie hebben er voortaan met jullie tengels van af te blijven.’

Plots voelde Aresta iets kouds tegen haar eigen hals. Ze verstijfde.

‘Rustig maar,’ klonk een meisjesstem achter haar. ‘Als mijn broer zegt dat hij hier kwam omdat hij met iemand had afgesproken, dan is dat zo en hij is oud genoeg om niet af te spreken met een stapel stenen.’

Aresta liet haar zwaard zakken en ze draaide zich naar het meisje met het mes. Ze was jonger dan Aresta, maar verder was ze een duplicaat van de jongen achter de teugels. Blauwe ogen, rood haar en heel wat sproetjes.

‘Kiekeboe,’ glimlachte ze. ‘En wie mag jij zijn?’

Aresta mokte. Tot dusver haar heldhaftige verdedigen van Tahûntis.

De jongeman steeg van de wagen af en hij maakte Aresta snel het zwaard afhandig. Hij keek zijn zusje aan, maar zij bleef Aresta geniepig aanstaren. Aresta werd bang. Wat ging er gebeuren?

‘Wel?’

Het meisje leek hetzelfde te denken, maar wat moest Aresta zeggen? Het “wel” was gelukkig niet naar haar gericht, maar naar haar broer.

Deze knikte. ‘Ze is het hoor.’ Hij legde Shivanes zilver onder een lok van Aresta’s haar. Eerst was het zo’n hulpeloze jongen geweest, maar nu leek hij een genadeloze man.

‘Blond, lang haar, groene ogen? Het kan niet missen.’

Het meisje grijnsde en ze deed haar mes weg. ‘Hoi.’

Aresta keek stom.

‘Waar is Shutai?’ vroeg de jongeman.

Aresta stamelde beduusd. ‘Ondergronds.’

Het meisje keek raar. ‘Duikt hij onder?’

Aresta schudde nee. Kenden deze Nara Shutai? Het kon een list zijn, maar ze leken haar ook te kennen. Hoe konden ze haar kennen?

Een bekende stem bevrijdde haar van haar verwarring. ‘Ramian!’ Shutai’s hoofd kwam vanuit de onkruidvloer naar boven. Seconden later omhelsden de twee mannen elkaar.

‘Ik ben Chevé,’ sprak het meisje en ze strekte haar knokkels naar Aresta uit. Een beetje verdwaasd keerde Aresta het gebaar terug. Ze voegde haar eigen naam eraan toe, maar Shutai omhelsde Chevé al.

Hij nam een korte afstand van het meisje. ‘De viooltjes,’ sprak hij zacht. ‘Was jij dat?’

Ze knikte. ‘Het was het minste dat ik voor haar kon doen.’

Shutai knikte haar oprecht toe. Plots draaide hij zich om en hij greep Aresta bij haar beide schouders. Nog deels perplex duwde hij haar naar voren. ‘Dit is Aresta,’ grijnsde hij. ‘Aresta? Mag ik je voorstellen aan Ramian en Chevé. Zij zijn misschien de enige vrienden die ik nog heb.’

†

‘Ik herinner het mij alsof het gister was. Van de nacht zelf heb ik niets gezien. Ik heb er alleen over horen spreken. Nadat Shutai die nacht besloten had dat hij naar huis wilde, ben ik met mijn zatte kop nog twee andere kroegen ingelopen. Ik heb de nacht dus grondig doorgeslapen. Voor mij begon alles pas de volgende ochtend, toen liep Chevé mijn deur plat en ze gilde dat ze gehoord had dat Tahûntis was afgebrand. Ik ben nooit sneller uit mijn bed gekomen dan op die dag. Met mijn kleren nauwelijks aan renden we door de binnenstad. We wilden direct gaan kijken, maar ver kwamen we niet. De stadspoort was afgesloten en niemand mocht naar buiten. Vanaf dat moment kwamen de verhalen. Verhalen over een gevleugelde demon die over de stad vloog. Over beestnara die het kasteel hadden aangevallen. Iedereen was doodsbang en de regent was nergens te bekennen. We vingen ook op dat er iemand naar de muur was gekomen en had gesmeekt om te worden binnengelaten in de stad. Volgens ooggetuigen had die man een absurde blik in zijn ogen gehad. Een vreemd blauw licht als dat van een tovenaar, zeiden ze. Iedereen vreesde dat hij bezeten was en men had hem van de stadspoorten geweerd. Die hele dag gingen ze niet open. We kregen te horen dat ze gesloten zouden blijven tot de terugkeer van de regent. Toen die eindelijk verscheen, verklaarde hij Tahûntis tot verboden gebied. De schoft was zo laf dat hij alle gevallenen daar gewoon wilde laten liggen tot ze waren weggerot. Chevé en ik konden dat niet aanzien. Jirini en jou kenden we te goed. Samen met wat trouwe vrienden zijn we hiernaartoe gekomen en hebben we schoongemaakt. Het is het ergste dat ik ooit heb gedaan.’ Ramian dacht zichtbaar terug en hij slikte.

Chevé viel hem bij. ‘De meesten waren verbrand,’ sprak ze voorzichtig. ‘Anderen waren nauwelijks herkenbaar. Van de twaalf die we begraven hebben, kende ik alleen je ouders en Jirini. We wisten niet of je wel of niet leefde. Jij was de laatste die voor het gebeuren naar Tahûntis ging. Je kon verbrand zijn, maar we hadden ook gehoord van die man daar bij de stadsmuur. De omschrijving klopte grotendeels met jou, maar wat wij nooit begrepen was waarom je alsnog verdween. We vreesden het ergste, tot aan vorige week.’ Ze glimlachte. ‘We zijn blij dat je er nog steeds bent.’

Aan de andere kant van het kampvuur zat Aresta tegen een afgebroken muur. Ze luisterde aandachtig. Dit verhaal had ze ooit gehoord, maar nu klonk het veel echter. Alleen dat laatste stuk begreep ze niet. ‘Vorige week?’

Shutai grijnsde. ‘Je had zijn kop moeten zien toen ik z’n slagerij kwam binnenwandelen.’ Hij wees naar Ramian.

‘Iedereen was verbaasd toen jij doodgemoedereerd de stad binnen slenterde,’ verdedigde Ramian zich.

Aresta fronste. ‘Was je dat aan het doen?’

Shutai knikte. ‘Wat dacht jij dan? Ik had nog een hoop te regelen voordat we naar het trefpunt gingen. Ik moest iets voor Vantraxis prepareren bij de regent en daarnaast wat oude contacten aantrekken. En ik moest mij deze berg met stenen weer eigen maken. Geloof me, daar zijn ze in Telkon helemaal niet blij mee.’

Aresta zuchtte. ‘Je had me best mogen vertellen dat je hier met ze afgesproken had.’

Shutai grijnsde. ‘Ze waren een verrassing. Vergeleken met jouw ouders dacht ik dat dit gezelschap een verademing voor je zou zijn.’

Aresta keek bedenkelijk. Was dit nu aardig of beledigend?

‘Is dat waarom jullie hier zijn? Voor mij?’

Ramian grinnikte. ‘Niet echt, maar hij verkoopt het goed.’

‘Ze zijn hier voor de kisten,’ knikte Shutai.

‘Natuurlijk,’ mompelde Aresta.

‘Nu Tahûntis verbrand is en wij spoedig weer gaan reizen, moet iemand dit spul voor ons bewaren. Vantraxis durft het niet naar Arshana te verschepen en ik durf het niet hier te laten liggen. Ramian heeft aangeboden het te bewaren.’

Aresta lachte hem uit. ‘In een slagerij?’

‘Ik heb een kelder.’

Aresta giebelde verder. ‘Vast.’

Shutai hield een hand op. ‘Wat Ramian niet weet, is dat ik hem ook dit toevertrouw.’

Aresta’s mond viel open. Ze kende het boekwerk en de andere map die Shutai overhandigde. Het was wat hij mee teruggenomen had vanuit Vyrendia.

Shutai keek Ramian strak aan. ‘Hier mag nooit iets mee gebeuren. Berg het verstandig op.’

Ramian knikte. ‘Over een paar dagen weet ik waar ik het kan plaatsen,’ sprak Ramian zacht. ‘Dan vertel ik het je.’

Aresta schudde haar hoofd. Dus dat was het? Shutai gaf de kennis en de wijsheid van de oudste wezens van Valtada mee aan oude vrienden, ter bewaring. Het scheelde een hoop bagage, maar het baarde haar toch zorgen. Kon het werkelijk ergens veilig zijn? Zelfs de stad van de Shinren in Val Vana had het niet kunnen beschermen, maar als niets veilig was, dan maakte het ook niet uit of het in een kasteel lag of in een slagerij.

Chevé zag Aresta peinzen. ‘Dat was niet de enige reden dat we hier kwamen hoor. We zijn hier ook om jullie te feliciteren met jullie aanstaande verbintenis.’ Ze grijnsde wrang. ‘Gefeliciteerd met Shutai, meid. Hij is een mooie vangst. Het is dat ik zelf een goede liefde gevonden heb, anders zou ik vandaag een traantje laten.’

Ze knikte veelbetekenend naar Shutai. Hij knikte terug, maar een beetje ontzet.

Ramian stond op. ‘Het is laat en wij moeten gaan als we de stad nog binnen willen.’

Shutai grinnikte. ‘Buitengesloten worden bij die poort is nooit leuk.’

‘Helpen jullie even met de kisten?’

De kisten werden vlot in de huifkar getild en een afscheid volgde. Ramian en Shutai omhelsden elkaar weer.

‘Tot gauw,’ sprak Shutai.

‘Een fijne nacht,’ grijnsde Ramian en daar bedoelde hij heel wat meer mee.

Voordat ze in de huifkar sprong, greep Shutai Chevé bij haar pols. ‘Pas je op mijn zusje?’ vroeg hij.

Chevé knikte. ‘Ik leg iedere week een nieuwe bloem neer.’

Shutai gaf haar een zachte kus op haar wang. ‘Leg er voortaan maar twee.’

Enkele minuten later hobbelde de oude kar weg van de schemerige ruïne. Aresta en Shutai zaten toen al achter elkaar op de paardenrug. Ze keerden zich met de neuzen naar het noorden. Naar een bestemming weg van het verleden en meer naar voren voor een toekomst. Naar een dag vol geluk.

5 De zwarte engel

Ten noorden van Telkon hield de bewoonde wereld snel op te bestaan. Vantraxis passeerde de rijksgrens, hij reed voort over een kale, heuvelachtige hoogvlakte. Het was een bed tussen de tenen van de Gordel en de voet van de Zilverbergen. Een vergeten hoogte die te laag was gezakt om nog door een van de twee bergketens geclaimd te worden. Het was een grauwe streek, vol wind en naakt gesteente. Gras golfde op de minder ruige heuvels, maar de meeste rotsformaties klommen als punten uit de grond omhoog. Vantraxis volgde een vreemde koers te midden van die grilligheid. Met de avondschemer om hem heen tekenend, stuurde hij Mûrinth vol door de wind. Het uur van de laatste zon naderde snel en voor die tijd moest hij iets vinden. Hij stuurde zijn sierlijke witte dier over de kam van een helling. Voor hem gleed het wilde land open en zijn ogen speurden langs de horizon. Ergens in die verte lagen de benedenwindse grotten. Daar zou hij in de ochtend aankomen, maar op dit moment zocht hij iets anders. Iets dat hoog was en markeerbaar, zo apart mogelijk.

Dat was hoe de afspraak werkte. Altijd als hij haar trof, dan was dat op een plaats die zowel hij als zij zou kunnen zien. Een plek die eruit sprong. Hij zocht die ene formatie die ook zij zou kiezen. Het duurde niet lang totdat zijn ogen iets vonden. Een afgebroken bergpunt klom in het oosten omhoog en hing ver over de andere landsvormen. Vanwaar hij stond oogde het als een springplank voor de avondhemel. Het was niet ver, maar wel hoog. Vantraxis duwde zijn hielen in de flanken van zijn dier. De witte hengst schoot snel op weg.

†

De vurige bol die de zon geworden was, legde een gouden deken over de stompe heuvels op hetzelfde moment dat Vantraxis zich over de rand trok voor een einde aan zijn klim. Vanaf de rotspunt keek hij uit over de wildernis. Het late zonlicht fonkelde in zijn ogen, maar hij was nog op tijd. Vanonder zijn grauwe mantel haalde hij een amulet tevoorschijn, een metalen schijf, waarin hij zijn aquamarijne draagsteen had vastgezet. De steen werd omringd door Arshènnan tekens met ieder hun speciale betekenis. Voor een kort moment staarde hij naar de steen die lang geleden een deel van hem was geworden. Hij sloeg zijn kap, maar ook zijn golvende haar, opzij. Om hem heen zag hij kale rotsen en schaduwvolle wolkenpartijen, maar hij was er zeker van dat ze ergens wachtte. Hij tilde zijn blauwgroene steen en liet de zon erop weerkaatsen. Dat was het signaal. Het duurde even voor hij haar voelde, nog langer tot hij haar zag.

Eerst was ze niet veel meer dan een vogel, een zwarte vogel met de zon in haar rug, maar de vogel groeide en ze veranderde van silhouet. Een Nara-achtige vorm toonde tussen vleugels. Hoe duister ze ook leek, ze was en bleef een engel. Een licht verborgen in een schaduw.

Vantraxis knielde. Ze schoof machtig over hem heen. Haar wijde vleugels voltooiden een cirkel en brachten haar met gratie naar de grond. Bleke voeten grepen vast in steen en een eindeloze sluier van haar daalde over haar neer. Plechtig bracht ze haar vleugels naar achter en een bleek gelaat schoof naar voren.

Er was een tijd dat Vantraxis het nauwelijks aandurfde om haar onder ogen te komen. Toen was zij zijn meesteres. Nu waren ze gelijkwaardig, doordat hij gegroeid was.

Zij had altijd ver van hem af gestaan. Haar leven was een missie die hij niet kende, maar nu had de Godin tot hem gesproken. Hij had een eigen kracht die hem leidde, een eigen lot. Dat had hun verhouding volledig uit het verband getrokken.

Ze rees op vanuit haar gehurkte pose. Haar blik van vlammend donker daalde op hem neer. Eerst leken alleen haar ogen te spreken, maar seconden later bemerkte hij dat woorden ze vanaf haar lippen volgden.

‘Ik heb gesproken met je vader.’

Vantraxis bevrijdde zijn stramme knieën van het knielen. Zijn ogen vroegen.

‘Hij maakt het goed. Hij steunt je in je plan. Ik heb hem daarin moeten corrigeren. Wat jij en hij hier trachten, mag geen onderneming van slechts een enkele Arocha zijn. Ik heb daarom een uitnodiging verzonden voor een gezamenlijke vergadering van de gehele Arshènanté. Daar mogen jullie trachten om alle Arochaheersers te overtuigen van het woord dat jij naar ons draagt.’

Hij keek haar als gestoken aan, maar ze hield haar hand op voordat hij kon spreken.

‘Het is naïef om op onze steun te rekenen. Arshana handelt niet snel. De kans is groot dat niemand van je volk je zal steunen. Voor velen van ons is het bewandelen van een krijgshaftig pad geen werkbare optie.’

Vantraxis boog zijn hoofd. In zijn hart wist hij dat het veranderen van de cultuur van zijn volk buiten zijn vermogen lag. De Varda waren stil gezworen. Valtada’s grootste krijgers hadden lang geleden het besluit genomen om te sluimeren. Misschien had hij het recht niet hen te doen ontwaken. Toch hoopte hij dat de vrouw die hier tegenover hem stond haar best zou doen hen te overtuigen. Als iemand hen in beweging kon zetten, dan was zij het. Zij was de erfgenaam van Verax, de stamvader.

Hij wreef langs zijn kin. Voor zover hij wist, had zij besloten om net als hij de wil van de Godinne uit te dragen. Toch was hij er niet geheel zeker van dat dat hun koers gelijk maakte.

Opeens realiseerde Vantraxis zich hoezeer hij staarde. Zijn ogen lagen onbeschaamd op haar gelaat.

Op haar beurt keek zij naar hem. Haar donkere ogen maakten een inschatting. ‘Je bent sterker geworden sinds ik je voor het laatst zag.’

‘Ik heb nu een doel. Iets waar ik mij met mijn volledige wezen op kan richten.’

Ze plaatste een langgenagelde vinger tegen zijn wang. ‘Jij bent geraakt door de Godinne.’ Haar ogen keken beschuldigend. ‘Haar licht brandt nu in jou.’

Hij wist het. Arrogant wierp hij zijn kin naar boven. ‘Brandt het ook in u?’

Yirchèstrin draaide zich van hem weg. Toen ze zich weer terugkeerde, was haar blik koud. ‘Als haar licht in mij brandde, dan waren mijn vleugels nooit zo zwart als deze.’ Ze sloeg haar duistere vliezen naar voren. ‘Erken je eigen licht, Vantraxis. Dat moet voldoende zijn.’

Vantraxis keek vertwijfeld naar de wegzakkende zon. Een conversatie zoals deze had een jaar geleden niet gekund. Het zou beledigend zijn geweest en ver buiten zijn boekje als haar leerling. Nu was alles anders. Een scherper soort woorden werd duidelijk getolereerd. Ze waren nu beiden profeten, maar Vantraxis besefte dat nu hij wist welk woord het zijne was, het hare opeens dreigend onbekend werd. Haar schaduw lag niet alleen over haar vleugels.

Yirchèstrin doorbrak de stilte. ‘Ik heb gesproken met je vader over de gebeurtenis die jij voorspelt. Zelfs hij twijfelt aan je inzicht.’

Vantraxis keerde zich om. ‘Ik niet. Het zal nog duren, maar het is een onvermijdelijke stap.’

Yirchèstrin hield haar hand op. ‘Ik deel je vooruitzicht, maar wanneer de Varda zich niet tijdig achter je verenigen, dan zal het mij moeite kosten om ervoor te zorgen dat je niet alleen loopt. Ik kan mijn schemersterren voor je klaar houden, maar zonder toestemming vanuit de Arshènanté kan je je niet op hen beroepen.’

Vantraxis voelde zijn gemoed versomberen. Was ze alleen met ontmoedigende woorden naar hem toegekomen?

De halflichtende schreed langzaam naar de rand van de rots. Haar zwarte haar volgde haar tred, totdat ze zich keerde voor de rand. ‘Meer nieuws vanuit je thuisland kan ik je niet geven. Onze raderen komen pas net in beweging. Vertel mij nu hoe jouw werk hier gaat.’

Vantraxis schraapte zijn keel. ‘Er is sprake van een onvoorziene wending.’ Hij voelde hoe haar ogen in de zijne boorden. ‘Ik reis spoedig naar Talfar, maar ik voorzie zorgen op mijn pad. Talfar lijkt te ontkennen wat er in het noorden is geschied. De reden daarvoor hoop ik snel te kennen, want vandaag blokkeert het mijn streven.’

Yirchèstrin deed een stap naar voren. ‘Talfar verzet zich tegen de door jou ingezette koers?’

‘Zo lijkt het. Ik had daar geen rekenschap mee gehouden, maar ik maak het mijn taak om uit te zoeken waarom het is zoals het is. Ik nader de stad aan het eind van deze week.’

Yirchèstrin boog haar hoofd bedenkelijk. ‘Dit is een raadsel. Ik zal je vader verzoeken om zich in deze zaken te mengen. Zijn banden met het huis van Talfar zijn nauw.’

‘Wacht daarmee,’ verzocht Vantraxis. ‘Gun mij eerst wat tijd.’

‘Vanzelfsprekend.’

Vantraxis keerde zijn blik weer van haar af. De vreemde standpunten van Talfar waren een onvoorziene tegenslag, maar zolang hij ze niet kon verklaren, was het gevaarlijk om erop te reageren. Als Talfar een reden had voor zijn opstelling, dan was het aan Vantraxis om die reden boven tafel te krijgen. Het was niet de taak van Arshana.

Zacht voelde hij de aanraking van wapperende haren naast zijn gezicht. De duistere meesteres stond naast hem. Ze sprak tot hem, zonder zich naar hem om te draaien. ‘Zij die je vergezelden naar Vyrendia, vergezellen zij je nog steeds?’

Vantraxis zweeg voordat hij het aandurfde om op die vraag te antwoorden. ‘Een van hen zeker. Hij steunt mij al langer, maar hij heeft nog een eind te gaan op een eigen pad.’

‘De ander?’

Vantraxis staarde naar zijn voeten. ‘Ik heb hem niet gezien.’

Yirchèstrin draaide zich om. Haar ogen glommen omineus. ‘Ik heb hem kunnen voelen, Vantraxis. Hij wordt steeds sterker.’

Vantraxis knikte. ‘Ik vreesde daar al voor. Zijn gave is krachtiger dan de mijne. Hij kan uitgroeien tot de sterkste Sherendi die ik ooit gezien heb. Wellicht dat de Godinne hem daarom heeft laten roepen zoals ze deed.’

Iets in Yirchèstrins blik verschoot, maar het was iets dat Vantraxis niet bemerkte. Hij zag alleen het dansen van haar haar.

‘Zal hij je volgen?’

‘Ik weet het niet.’

‘Dan moet je hem zoeken.’

‘Ik vrees dat hij niet gevonden wil worden. Zijn wonden zijn diep.’

‘En toch moet je hem vinden. Als hij echt zo’n krachtige Sherendi is, dan is hij een voortreffelijk wapen. We kunnen het ons niet veroorloven om zoiets onbenut te laten. Dat kan de Godinne niet gewild hebben.’

Vantraxis keerde zich fel om. ‘Als hij niet gevonden wil worden, dan wens ik hem niet te vinden. Zijn krachten zijn te snel gegroeid en hij is geraakt door de demon van “Hij”. Ik heb zijn licht al zien verkleuren. Ik kan hem niet vertrouwen.’

‘Een magische kleur zegt niet alles, Vantraxis. Rood of blauw, hij is een wapen. Vriend of vijand, je zal hem dicht bij je moeten houden. Hij mag de Duistere niet dienen.’

‘Ik geef om hem,’ sprak Vantraxis zwak.

‘Bescherm hem dan. Tegen het duister en tegen zichzelf.’

Vantraxis keerde zich weer om. ‘Ik zal hem niet forceren. Ik help hem alleen als hij uit eigen beweging naar mij toe komt.’

‘Bid dan dat dat zal gebeuren. De prijzen in deze oorlog zijn hoog.’

‘Vertrouwen is duur.’

Yirchèstrins vernauwde haar ogen. ‘Vertrouw dan op mijn oordeel.’

‘Hoe kan ik u vertrouwen? Ik weet niet welk licht u dient… of welk duister.’

Die uitspraak sneed als een mes door de lucht. Yirchèstrin was erdoor verrast. Haar gelaat verried een koud soort woede. Ze snoof en tilde haar kaak hooghartig. ‘Is dit weer de Vantraxis die meent dat hij door zielen kan zien? Ik hoef je toch niet te herinneren aan de laatste keer dat jij met je ongeluk probeerde in een hart te kijken?’ Ze bracht haar samengetrokken ogen voor de zijne. ‘Laat die les van toen een les zijn. Er zijn meerdere soorten licht, Vantraxis, en ook meerdere soorten duisternis. Ik dien de schaduw die verbonden is aan jouw licht.’

Vantraxis staarde haar aan. Ze sprak in raadsels, maar ze had net die ene snaar geraakt, waarvan ze wist dat hij hem van zijn stuk bracht.

‘Vergeet een ding nooit, Vantraxis. Een schaduw zal nooit bestaan in een absolute duisternis. Een schaduw, hoewel donker, is altijd afhankelijk van het licht. Echt duister bestaat alleen op plaatsen waar licht nooit komen kan.’

6 Bindingsriten

Er hing een zoete geur tussen de bomen. De lucht was zwoel en een tikje vochtig, maar dat was niet verwonderlijk. Goudgele zonnestralen vielen als bundels door het bladerdak en ze verdampten de glinsterende meertjes. Waterige nevels krulden omhoog en begonnen een sluiptocht tussen bemoste rotsblokken en weelderig krullende boomwortels. Die laatste fonkelden met ochtenddauw. Bloem na bloem opende zich in de richting van het binnenvallend licht. Gordijnen vol fleurigheid golfden als regenbogen neer. Op de meertjes dreven waterlelies en ver weg viel een waterval als een lint van vloeibaar licht.

Het was vanaf die plek dat een roze lichtje naar voren kwam. Het zweefde in het midden van de lucht, maar het danste met haar vreemde patroon steeds dichterbij. Het sterretje schoof onder de poort van een boomwortel en daarna gleed het laag over de leliebladeren. Uiteindelijk week het elfje uit naar de oever van het meer. Haar vlucht eindigde bij een rots die begraven was onder een dikke laag van roze en witte klimbloemen. Even sloop er een zweem van twijfel in haar lila oogjes, maar ze besloot de bloemen toch met rust te laten. Ze klapperde net iets harder met haar vleugeltjes en steeg zodoende boven de rand. Daar vond ze de andere elfjes die samen met een drietal reuzen uitkeken over het stille bosmeer.

‘Wat is het hier verbluffend mooi,’ gaapte Aresta.

Ze liet zich achterover zakken en de drie elfjes die naast haar dommelden, keken verschrikt op. De witte poes die op haar schoot lag, corrigeerde rustig voor de beweging.

‘Het is magisch mooi,’ glom Shutai naast haar.

Aresta straalde. ‘Die nevels en dan die mooie ochtendgloed… Deze plek heeft alles.’

Shutai beet op een grasspriet en grijnsde tevreden. ‘Wacht maar tot je ziet waar ik je vanavond naartoe breng.’ Hij knipoogde naar Nikara en het oranje elfje glunderde.

‘Jullie komen toch wel op tijd terug, mag ik hopen?’

Beiden keken opzij naar de Vardaprins die naast hen zat. Aresta richtte een beschuldigende vinger naar de man aan de waterrand. ‘Niemand heeft tegen jou gezegd dat je hier al zo vroeg moest zijn.’

Vantraxis grijnsde. ‘Is dat zo? Ik moet me dan vergissen, want ik dacht dat het de gewoonte van jullie volk was dat je je laat zegenen door zowel je familie als je vrienden voordat je een verbintenis aangaat.’

‘Ben jij een vriend dan?’ grapte Shutai en hij gaf Vantraxis een knullige stomp. De Varda keek gekrenkt naar hem op. Aresta grinnikte.

Vantraxis trok zijn voeten op, maar Aresta moest daar niet aan denken. ‘Wat is dit water lekker zeg,’ sprak ze dromerig. ‘Kan je erin zwemmen?’

Nikara keek wat verontwaardigd naar haar op. ‘Natuurlijk kan je er in zwemmen, in al dit water kan je zwemmen.’

Aresta tuurde over de waterspiegel. ‘Leeft er niets gevaarlijks in dit water? Deze meren zijn groot genoeg om een reuzensteur te bergen.’

Nikara keek moeilijk. ‘Deze watertjes zijn beschermd. Je kunt je er geen pijn in doen.’

Aresta glom. Ze realiseerde zich haar fout. Dit was niet het woud van Shîm. Hier was alles precies zo mooi als het leek. Aresta zette de poes naast haar schoot en ze kroop naar Shutai toe. Met verliefde ogen zoende ze hem. De elfjes giechelden.

‘Moet dat nu?’ vroeg Vantraxis.

De glinstering in Aresta’s ogen zei ja. ‘Ik heb je al gezegd dat je hier eigenlijk nog niet hoefde te zijn.’

‘Maar wie moet jullie dan verbinden?’ hoonde Vantraxis. ‘Ik geef toe dat ik weinig van jullie gebruiken begrijp, maar ik weet wel dat een derde persoon de verbintenis moet afnemen.’

‘Ohh! Dacht jij dat…’ Ze keek naar Shutai. ‘We waarderen het gebaar, echt waar, maar Shutai heeft al iets geregeld.’

‘Dus jullie hebben mij niet nodig?’

‘Niet echt,’ biechtte Shutai.

‘Fraai is dat,’ grijnsde Vantraxis. ‘Dan blijf ik hier nog maar twee dagen liggen, nietwaar?’ Zelfvoldaan liet Vantraxis zich op het mos zakken. Shutai vond het bijna eng om te zien dat Vantraxis zich kon ontspannen.

‘En ikkie?’ iepte Nikara. ‘Hebben jullie mij dan ook nie nodig?’

Aresta kriebelde de poes tussen haar oren.

‘Voor jou weet ik nog wel iets te verzinnen.’ Ze gaf de kleine elf een dikke knipoog. ‘En voor je vriendinnetjes ook.’ De elfjes kwetterden opgewonden.

‘Weet je,’ galmde de stem van Vantraxis. ‘Ik leef nu zo’n drie jaar in deze landen. Het grootste deel van die tijd heb ik mij afgezonderd van jullie beschaving. Ik moet bekennen dat ik helemaal niet bekend ben met jullie gebruiken. Wat komt er zo’n beetje kijken bij een bindingsritueel hier in Azeria?’

Aresta keek blozend naar de boomtoppen.

‘Verschilt het veel met de rituelen van de Varda?’ vroeg Vantraxis door.

‘Ik weet het niet,’ grijnsde Shutai. ‘Hoe gaat een bindingsritueel bij jullie?’

‘Oh,’ begon Vantraxis. ‘Het duurt niet zo lang. Op de eerste dag worden de man en de vrouw van elkaar gescheiden door licht-sterren. Ze moeten dan eerst de Shanterlach afleggen.’

‘De wat?’

‘De Shanterlach is voor beiden verschillend. Het is bedoeld om aan te geven dat de deelname aan het bindingsritueel een serieuze is. Beide partijen moeten een prestatie van fysiek ongemak leveren. Voor de vrouwen is dat een vlucht van drie Arocha’s lengte. De mannen dienen een van de Lachébergen te bestijgen. Meestal is dat Val-Shana of Val-Ivèrre. Die hebben de ideale uitdagingen.’

Aresta schoof verwonderd naderbij. Zelfs de kat op haar schoot keek geïnteresseerd.

‘Op de tweede dag, die ook begeleid wordt door de licht-sterren moeten ze…’

‘Ho even,’ hield Aresta haar hand op. ‘Wat zijn licht-sterren?’

‘Licht-sterren zijn Varda krijgsters die verbonden zijn aan de tempel van Shiaya. Het zijn priesteressen van de windgodin en ze houden zich uitsluitend bezig met rituelen die bedoeld zijn om het licht te brengen in het leven van anderen.’

‘Juist. Oké, ga verder.’

‘De tweede dag is voor het bloedritueel. Beiden offeren hun bloed. Het hoofd van de licht-sterren verzoekt dan de windgodin om het verenigde bloed te zegenen, mocht het ooit geboren worden. Verder is het een rustdag met in de middag en de avond een feest. Op de derde dag…’

‘De derde dag?’

Vantraxis knikte.

‘En dat noem jij niet lang,’ mompelde Shutai.

‘Op de middag van de derde dag volgt de shé-farra. Het zielenbranden. Daarbij is het de bedoeling dat man en vrouw worden opgesloten in een heilige ruimte. Ze worden tegenover elkaar geplaatst en moeten elkaar aankijken. Ze moeten verdwalen in elkaars ogen voor een vol uur. Als een van hen het blikkenkruisen doorbreekt dan wordt de binding alsnog verboden. Als ze slagen dan zijn de rituelen voltooid. De verbintenis wordt dan uitgesproken en het gevormde paar mag voor vier dagen vertrekken naar een van de Hetrieten. Dat zijn eilandjes aan de westkust van Arshana. Ze worden gebruikt voor pas verbonden koppels.’

‘Drie maal raden wat ze daar doen,’ grinnikte Shutai.

‘Een hele week... Is dat het?’

Vantraxis knikte.

‘Jullie houden er rare gewoontes op na,’ fronste ze. ‘Vooral dat kijkgevecht. Waar slaat dat op?’

Vantraxis zuchtte. ‘Het is Arshènnan geloof dat een man en een vrouw die het niet kunnen opbrengen om zich lang, intens in elkaar te verdiepen, elkaar niet waardig zijn. Verder geloven wij dat als je je tijdens die ceremonie goed genoeg concentreert, je het werkelijke licht van iemands ziel kan zien. Dan kan je elkaars ziel zien branden.’

Aresta fronste haar wenkbrauwen. Het zat hem dus niet alleen in de vleugels. Zuidlanders waren wezenlijk anders.

‘Hoe zit het met de zegeningen?’ vroeg ze vertwijfeld. ‘Heb je de zegeningen van je ouders nodig?’

Vantraxis antwoordde niet. Hij was diep in gedachten verzonken.

Aresta herhaalde haar vraag.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, ouders of vrienden hebben bij een binding geen recht van spreken. Het draait om slechts twee harten. Alleen de licht-sterren begeleiden de rituelen om na te gaan of die twee harten zich niet vergissen. Zij dienen Shiaya en ze zijn objectief. Hun zegen is de enige die meetelt.’

‘Dus als je vader het je verbiedt, mag je je alsnog gerespecteerd verbinden?’

Vantraxis knikte instemmend.

Aresta liet zich weer tussen de bloemen zakken. ‘Dat is iets moois,’ mompelde ze. ‘Ik vind je rituelen zwaarlijvig, maar dat van die ouders? Dat is goed.’

Shutai kwam naast haar zitten en hij pakte haar pols. Het zat haar nog steeds hoog. Aresta kreeg een kus op haar wang en ze glimlachte moeizaam.

‘Maar hoe zit het nu met jullie?’ schraapte Vantraxis.

‘Anders,’ sprak Aresta.

‘Heel anders,’ voegde Shutai toe. ‘De ceremonie begint met een mooie plek.’

‘Een heel mooie plek,’ vulde Aresta hem glunderend aan. ‘Dan mag de vrouw zich helemaal optutten, totdat ze een godin gelijk is.’

‘En dan moet de man een shinea leveren,’ ging Shutai verder.

‘Een shinea?’

‘Dat is een liefdesband. Het symbool van een verbinding. Het is een brede, dubbele armband van uit de natuur gevlochten materialen. Daarmee maken de man en vrouw elkanders polsen vast. Als dat gebeurd is, dan wordt door een derde de verbinding uitgesproken, maar je mag het ook helemaal alleen doen.’

‘En dan,’ ging Aresta zowel speels als mysterieus verder. ‘Dan volgt de bindingsnacht. Die kan nog tot ver in de volgende dag voortgaan en is heel privé. Uiteindelijk is het de vrouw die mag zeggen wanneer ze tevreden is over het bindingsritueel. Pas dan maakt ze de armband los en is het officiële gedeelte voorbij.’

‘Huh?’ mompelde Nikara. ‘Wah moet je nou een hele nacht voor spelletjes doen als je aan elkaar zit vastgebonden?’

Aresta gaf haar een veelbetekenende grijns.

‘Wat heb jij op je laatste feestje met dat bruintje van je gedaan?’ grinnikte Shutai.

Nikara werd zo rood als een framboosje. ‘’k geloof da’k hem vat.’

‘Dat is het zo’n beetje,’ galmde Aresta. ‘We zijn dus als het goed is overmorgen weer hier.’

Vantraxis liet zijn voeten in het paradijselijke meer zinken. ‘Die tijd moet ik dan maar zien te vullen.’

‘Wij houden je wel gezelschap!’ kreette Nikara.

Alle andere elfjes beaamden het en Vantraxis zuchtte.

†

Uren later was het woud gevuld met bedrijvigheid. Elfjes zaten in een lange rij over de knoestige takken van een wilg en ze knoopten een slinger van madeliefjes. Het werd een prachtexemplaar van meer dan vier meter lang. Als een opzichtster ijsbeerde Nikara achter alle vlijtige meisjes. ‘Is het al klaar?’

‘Natuurlijk niet sufhoofd!’ piepte een wijnrood elfje. ‘Al die vergeet-me-nietjes moeten er nog bij.’

Twee elfjes kwamen aangefladderd met een zware bladertas. Toen ze die openwierpen regende het blauwe bloempjes.

Nikara zette haar vingers wanhopig in haar oranje haar. ‘Jullie moeten echt opschieten. Straks komt ’ie nie op tijd af.’

‘Jij mag ook helpen, hoor,’ sputterde een ander elfje.

Nikara plaatste arrogant haar knuistjes in haar zij. ‘Ik ben de page van Isralda. Ik moet de dingetjes overzien!’

‘Dah kan ook als je meevlecht!’ kwetterde het elfje. ‘Of ben je je handwerk verleerd toen je in de donkere wereld was?’

Nikara wilde nee roepen, maar de waarheid was stiekem een ja. Ze had dit soort onzin al een jaar lang niet gedaan. De kunst was snel verleerd toen Nikara ruimte in haar hoofd moest maken voor andere vaardigheden. Ze was doodsbang om door de mand te vallen. Stel je voor dat juist door haar er een verkeerde steek zou vallen? Iedereen zou haar uitlachen en haar “domeinvreemd” noemen. Het kon ook erger: straks maakten ze haar nog uit voor sprite.

‘Kom op Nikki!’ keerden de elfjes zich tegen haar.

Nikara werd bleek. Opeens werd er een paardenbloem rond Nikara’s keel getrokken en ze viel naar achteren. Het was Navaya.

‘Nikki moet eerst mij helpen,’ stelde het elfje met het zacht-roze haar. Ze gaf Nikara een knipoog.

De anderen haalden hun schoudertjes op en gingen weer zingend aan het werk. Nikara was opgelucht dat ze de dans ontsprong. Ze volgde haar hartsvriendin vlug over de witte steentjes naast het meer.

‘Waar moet ik je mee helpen?’ vroeg ze onnozel.

‘Met nikkes,’ sprak Navaya al hupsend.

Nikara keek dom op haar neus. ‘Nikkes?’

‘Ik zei dat alleen om Shikra te foppen, Nikki. Je had het even nodig.’

‘Ja,’ biechtte Nikara. Ze keek een beetje verschrikt op. ‘Hoe bedoel je eigenlijk?’

Navaya plaatste een medelevend handje op Nikara’s schouder. ‘Je kan het nie meer hè?’

Nikara staarde haar leeg aan.

‘Isralda heeft me er al voor gewaarschuwd,’ glimlachte Navaya over haar schouder.

‘Wah? Waarvoor?’

‘Je bent te lang in de donkere wereld geweest. Te lang weg van hier. Daar waren geen elfjes, alleen maar reuzen, de sprites en tal van monsters. Je hebt me dah zelf verteld, Nikara.’

‘Oh dah,’ mompelde Nikara.

‘Maar je hebt me nie verteld hoe snel je het leven hier vergeten bent.’ Navaya kneep haar in haar handje. ‘Dah en ons.’

Nikara stak haar teentjes in het water en ze probeerde niet naar Navaya om te kijken. Navaya verscheen echter net zo gemakkelijk in de vijver als naast haar op de kiezels.

‘Geef het maar toe, Nikki. Je vergat hoe het was om te leven in ons domein. Je vergat de traditie van het bloemvlechten, de rituelen van de maan en de ochtenddans. Je vergat zelfs vriendjes, zoals ik.’

Een traantje drong zich op in Nikara’s oog. ‘Ik wilde jou nie vergeten,’ fluisterde ze. ‘Ech nie.’

Navaya kwam naast haar zitten. Samen tuurden ze over het water vanaf een lelieblad.

‘Het is daar zo anders,’ fluisterde Nikara voorzichtig. ‘Je hebt nergens tijd voor. Je moet constant denken aan van alles en nog wattes. Je moet de hele dag blijven denken, want anders…’ Ze viel even stil.

‘Anders wah?’

‘Je kan daar zo snel onlevend worden.’ Nikara kroop sniffend weg tegen Navaya’s arm. ‘Ik kon daar nie een elfje blijven, Vaya. Het lukte gewoon nie.’ Nikara durfde haar vriendinnetje bijna niet aan te kijken. ‘Ben je boos?’

‘Boos?’

‘Boos omdat ik zo sprite ben?’

Navaya’s rode lipjes trokken een lieve glimlach. ‘Tuurlijk nie.’

‘Nie?’

‘Je weet toch nog wel een beetje wie ik ben?’ keek Navaya haar aan. ‘Ik deed nooit mee aan die sprite hetze van jullie. Je had toen al beter naar me moeten luisteren. Je bent mijn vriendin, Nikki, en dah blijf je altijd.’

Nikara liet een opgelucht lachje los. Ze pinkte snel haar traantjes weg.

‘Zij zouden me nooit begrijpen,’ wees ze naar de meisjes die hoog boven hen hun slinger vlochten. ‘Waarom jij wel?’

Navaya keek haar droevig aan. ‘Ik ben net als jij geworden, Nikki. Toen jij weg was, voelde ik mij heel alleen. Ik was eenzaam en ik vond het domein, zo zonder jou, maar een saaie plaats. Na heel wat nachtjes snotteren, kwam de samenkomst bij het meer van Sintyklia. Ik wilde daar eerst nie eens naartoe, maar Dauwschemer zei dah ik al lang genoeg had zitten mokken en zij haalde me over. Eenmaal daar ontmoette ik een bruintje. Hij heette Ivian en hij zei dah hij en zijn vrienden over de hele wereld doolden. Hij vertelde mij daar allemaal verhalen over. Steeds wanneer hij spannende dingen vertelde, moest ik aan jou denken. Ik werd een beetje verliefjes op hem. Jij en Ivian beleefden zulke andere levens dan ik. Ik wilde nie meer achterblijven. Toen de samenkomst eindigde, ben ik met Ivian meegegaan. Weg uit Isralda’s domein dus.’

Nikara’s mond viel een stukje open. ‘Ech?’

Navaya knikte serieus.

‘Waar ben je dan naartoe gegaan?’

‘We gingen naar de benedenwindse rotsen. Het was daar heel grauw, maar op een gekke manier ook erg mooi.’

Nikara knikte. Die vreemde manier van schoonheid in de donkere wereld kende ze. Het was een contrast dat ze in het begin maar met moeite een plaats wist te geven.

‘Er is daar iets vreemds gebeurd,’ dacht Navaya terug. ‘Er gebeurde iets waardoor ik nie meer kon vliegen en toch vloog. Het was net alsof de wind me duwde.’

‘Een storm,’ onderbrak Nikara haar met wijsheid.

‘Het was heel hard,’ knikte Navaya. ‘Ik raakte Ivian en de anderen kwijt en was volkomen verdwaald. Ik heb toen hard gehuild, maar ik moest uiteindelijk heel veel denken om in leven te blijven. Isralda wist op de een of andere manier waarheen ik was verdwenen. Zij heeft mij daar tussen de rotsen gevonden en ze heeft mij weer naar huis gebracht.’ Navaya keek Nikara aan. ‘Ik wil hier nooit meer weg, Nikara. De donkere wereld is mij echt te donker.’

Nikara keek beteuterd naar de golfjes op de vijver. ‘De donkere wereld is inderdaad wat donker,’ zuchtte ze. ‘Maar ze is soms ook heel mooi.’

‘In de zon?’ vroeg Navaya.

‘In de zon ja,’ haalde Nikara haar neusje op.

Navaya plaatste haar hand op Nikara’s knie. ‘Ik ben er nie heel lang geweest, maar ik snap nu wel hoe het daar werkt. Je moet op zoveel dingen letten en zoveel denken, dah kan gewoon nie gezond zijn voor een elfje. Ik snap dah je op zo’n moment andere dingen gaat vergeten. En als je eenmaal zo gaat denken, dan houdt het nooit meer op. Ik doe het nog steeds en ik was echt maar een weekje weg. Hier schelden de anderen mij nu uit voor sprite, maar de maankoningin heeft het mij vergeven en zij houdt nog steeds van me. Net als van jou.’

Navaya knipperde met haar oogjes, maar Nikara behield een bezorgde rimpel.

Navaya glimlachte. ‘We waren allebei weg en zijn nu allebei terug. Samen slaan we ons hier wel doorheen, okay?’

Nikara zette haar liefste glimlach op. ‘Natuurlijk Vaya.’

De twee elfjes omhelsden elkaar. Navaya pinkte een traantje weg.

‘Ik ben ech heel blij dah je er weer bent Nikara.’

Nikara keek echter voorbij Navaya’s schouder in het rimpelige water. Ze wist niet goed hoe ze zich voelde.

Al het water rondom de twee elfjes schoot plotseling in beweging. Een machtige golf rolde door de vijver en de twee meisjes op het lelieblad konden zich nog maar net in veiligheid brengen.