Wendigo

Mark Groenen

Wendigo

Mark Groenen

1e druk: april 2021

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-93233-56-0

ISBN E-book 978-94-93233-57-7

NUR 332

©2021 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Proloog

1

Diepe, lange geulen waren door de sneeuw getrokken. Het zwarte asfalt was als littekens in de verder smetteloos witte oppervlakte. Ze waren het resultaat van iemand van wie de benen te zwaar waren om op te tillen. Niet veel verder verschenen de eerste handafdrukken, voordat ook deze stopten bij het bewusteloze lichaam op de grond.

Met een combinatie van teleurstelling en walging op zijn gezicht keek een man neer op het lichaam. Hij pakte zijn telefoon uit zijn jaszak en toetste een nummer in. ‘Het is weer gebeurd. Die mix moet echt beter.’ Hij controleerde niet of het meisje nog leefde, maar liet haar achter op de ijskoude stenen, terwijl hij terugkeerde naar de kroegenstraat.

2

Langzaam wiste de vallende sneeuw de sporen uit. De vlokken smolten wanneer ze de huid van het meisje raakten, ondanks dat ze steeds verder afkoelde. Vanuit de schaduwen kwam een enorme gedaante naar voren met trage, beheerste stappen. Hij hurkte naast het meisje neer en legde een hand op haar wang. Ze ontwaakte niet van de aanraking. Had ze dat wel gedaan, dan had ze ongetwijfeld geschreeuwd bij het aangezicht van haar bezoeker.

Hij voelde haar hartslag. Dat was alles dat hij wilde weten. Toen hij het traag en zachtjes voelde kloppen, rechtte hij zijn rug en keerde hij terug naar de schaduwen, waarin hij verdween. De sneeuw waarop hij had gelopen, was maagdelijk wit en onaangebroken, alsof hij deze nooit had betreden.

I Gemiste treinen en kapotte televisies

1

Boris vloekte luid. Een woord dat hij niet snel in de mond zou nemen, maar nu had het zijn mond al verlaten in de vorm van een wolkje stoom. Hij keek onzeker om zich heen, bang dat iemand het gehoord had. In plaats van boze blikken of gefronste wenkbrauwen vloekten de andere mensen op het perron met hem mee. De oudere mensen scholden in Nederlandse termen die al lang uit de mode waren, de studenten om hem heen vloekten in het Engels, zoals hij dat ook had gedaan. De enige die hem beschuldigend aankeek, was de vuurrode papegaai op een poster bij het perron aan de andere kant van het spoor.

“Vloeken is aangeleerd”, zei de papegaai.

Als wat de Bond tegen Vloeken daar schreef waar was, dan waren deze leermeesters oneindig veel effectiever dan zijn leraren Nederlands of wiskunde, twee verplichte vakken waar iedereen mee worstelde in het vorige schooljaar, zijn examenjaar. Toch was hij geslaagd en was hij na de zomer gestart aan zijn studie aan de Universiteit van Tilburg. Omdat zijn beste vriend Pjotr koos voor een studentenwoning in Eindhoven verhuisde hij niet naar de stad van mijn studie, maar trok bij hem in. Sinds de dood van zijn ouders enkele jaren eerder was Pjotr de enige die hem overeind had gehouden, en Boris was niet klaar om zonder hem te gaan.

‘Het treinen valt wel mee,’ had Pjotr gezegd.

Hij studeerde zelf in de Lichtstad en had makkelijk praten, al kon Boris in deze eerste maanden van het collegejaar niet ontkennen dat het reizen met de NS goed verliep. Dat was, tenminste, tot de winter begon. Een week geleden, kort na de jaarwisseling, viel de eerste sneeuw uit de hemel. Boris kon zich nog herinneren hoe hij ervan had genoten vanuit zijn warme zitplaats in de trein te aanschouwen hoe de weilanden en akkers langzaam van de donkere wintertinten verkleurden naar een helder wit landschap. Alsof over de hele wereld poedersuiker werd gestrooid, had de knappe meid naast hem gezegd.

De pret duurde echter niet lang. Na die dag had hij elke dag te maken met vertragingen en had hij zelfs enkele colleges moeten missen. Voor dag en dauw stond hij op om de eerste trein te pakken, zodat hij zeker op tijd was, maar vandaag hielp zelfs dat niet; de treinen reden niet en zouden ook niet meer gaan rijden vandaag.

Na een poosje versuft naar de mededelingen te luisteren, besloot Boris dat er niets anders op zat dan terug naar huis te gaan. Voorzichtig liep hij de gladde trappen naar de stationshal af, terwijl aan de andere kant mensen omhoog liepen, de borden zagen en net als iedereen begonnen te vloeken, schelden en mopperen.

“Verbruikt saldo: €0,-” zei het poortje toen Boris uitcheckte met zijn OV-kaart. Hij verliet het station, haalde zijn fietssleutel uit zijn broekzak en trok zijn handschoenen aan. De sneeuw had alle fietsen voorzien van een nieuw laagje wit, dat geel kleurde in de straatverlichting. Het was nog te vroeg voor zonlicht.

Het duurde even voordat hij zijn stalen ros gevonden had nu alle fietsen vrijwel identiek leken, maar hij vond hem naast een grote berg sneeuw. Boris kon zich niet herinneren dat deze berg er had gelegen toen hij aankwam, maar hij was ’s ochtends vroeg niet de wakkerste persoon. Hij sloot niet uit dat hij het simpelweg niet had gezien. Toen hij zijn fiets uit de stalling trok, kwam de berg sneeuw in beweging. Hij liet bijna zijn fiets vallen.

De hoop stopte met bewegen. Boris voelde zijn hart nog in zijn keel kloppen toen hij zag dat het geen sneeuw was die hem had opgeschrikt, maar een dakloze gehuld in een enorme witte bontjas. De jas was oud en versleten, en de zwarte vegen deden hem denken aan vuile sneeuw. Naast de jas droeg de man vingerloze handschoenen, waardoor zijn scherpe nagels zichtbaar waren. In zijn lange grijze baard zaten, net als op de fietsen, witte vlokken sneeuw. Hij was enorm; lang en breedgeschouderd, maar ook broodmager. De ogen van de man kon Boris niet zien, hij leek te slapen. De kou leek hem niet te deren. Zo zacht als hij kon, liep Boris naar achteren, stapte op zijn fiets en vergat vrijwel meteen de man die hem zojuist bijna een hartaanval had bezorgd.

Het gelzadel was stijf bevroren en de kou sijpelde door naar zijn achterwerk, waar hij het via zijn ruggengraat naar zijn brein voelde kronkelen. Hij hield zijn stuur stevig vast en glibberde naar huis, door de bruinzwarte, half bevroren smurrie waar de fietspaden vol mee lagen. Gelukkig was het niet ver fietsen: zijn woning bevond zich aan de rand van het centrum.

2

Pjotr hing onderuitgezakt voor de televisie toen Boris binnenkwam. Gele en oranje tinten kwamen uit het toestel de kamer in, begeleid door het luide geratel van een digitaal machinegeweer.

‘Schoenen, Jeltsin,’ zei hij, zonder op te kijken. Hij kon de game niet op pauze zetten en weigerde zijn score te riskeren. Sinds ze in havo 3 hoorden van Boris Jeltsin, die de Sovjetunie ophief, hadden zijn vrienden besloten Boris voortaan naar de voormalige Russische leider te noemen. De meesten waren er ondertussen mee gestopt, maar Pjotr hield hardnekkig vol.

Boris kwam op zijn sokken de kamer binnenlopen, terwijl hij mopperde over het treinverkeer en het weer. Pjotr gromde instemmend.

‘Is er koffie?’ vroeg Boris, toen hij klaar was met zijn tirade over de NS waar Pjotr amper naar had geluisterd.

‘In de kan. Het zit er al de hele ochtend in. Is vast bitter.’

‘Ik waag het erop.’ Voordat Boris zich omdraaide naar de keuken zei hij: ‘Rechts van je.’

Op het scherm zwaaide het geweer naar rechts en vuurde net op tijd een salvo kogels af op Pjotrs belager. ‘Thanks!’

In de keuken pakte Boris een kop uit de gootsteen vol vuile vaat, spoelde hem om, rook eraan en besloot dat het nog geschikt was om uit te drinken. Hij vulde hem tot de rand met de dampend zwarte vloeistof en liep terug naar de kamer. Pjotr was een nieuwe match gestart. De woestijnkleuren waren ingeruild voor donkergroene jungle. Het had geen enkele invloed op hoe het spel gespeeld werd, al waren de digitale soldaten moeilijker te zien nu. Hij zakte neer naast Pjotr en nam een slok van zijn koffie. Boris trok een grimas. Het was bitter, maar het was warm, en warmte was belangrijker dan smaak.

Pjotr verschool zich achter een brede boomstronk, voordat hij zijn mes in de hals van een nietsvermoedende tegenstander plantte. Helderrode spatten dropen van het scherm.

Boris was geen fan van het gesimuleerde geweld. Hij speelde liever puzzelgames of Super Mario. Toch kon hij niet ontkennen dat met het huidige winterweer de ontsnapping naar de pixeltropen hem aantrekkelijker dan ooit leek.

‘Moest jij niet naar college?’ Toen hij ’s ochtends hun studentenwoning verliet, was Pjotr nog nergens te bekennen; niet in hun gedeelde woonkamer, noch in de gedeelde keuken.

‘Ging niet door vanwege de sneeuw. Niet alleen veel studenten, maar ook veel docenten konden niet komen.’

Boris haalde zijn telefoon uit zijn broekzak en opende zijn studenten e-mail. ‘Mijne ook, zie ik nu.’

‘Tsja.’

Boris liep naar het televisiemeubel en pakte de controller van zijn Nintendo Switch. ‘Na deze match een potje Mario Kart?’

‘Deal.’

3

De rest van de middag scheurde het duo door de kleurrijke landschappen van het Mushroom Kingdom. Van jungle naar woestijn tot ijswerelden die steeds meer op de werkelijkheid begonnen te lijken. Ze wisten dat ze eigenlijk moesten studeren, zeker nu de colleges niet waren doorgegaan, maar geen van de twee nam het initiatief om het spel te beëindigen en te starten met de studie.

Ze hadden niets in huis voor het avondeten, dus bestelden ze pizza. De bezorger drukte intens chagrijnig de doos in Boris’ handen en was vrijwel meteen omgedraaid om zich weer door het winterweer te worstelen. Met enig schuldgevoel veegde Boris de vlokken sneeuw van de bovenste doos af, maar de pizza smaakte er niet minder om. Na het eten zette Pjotr de dozen bij de steeds groter wordende stapel fastfoodafval en trokken ze beiden hun werkkleding aan. Een grijs overhemd van de MediaGigant voor Boris en een felrode trui voor Pjotr, die in de koelcellen van een groothandel werkte.

‘Ik begrijp niet dat je jezelf met die temperaturen kwelt,’ zei Boris, terwijl hij zijn muts opzette.

‘Het deert me niet zo,’ antwoordde Pjotr, terwijl hij de voordeur opende. ‘Bovendien, met het huidige weer is het daarbinnen zelfs bijna warm.’

Boris wist dat het dertig graden onder nul was in de koelcellen waar Pjotr werkte, maar toen een gure winterwind hem begroette toen hij naar buiten stapte begreep hij Pjotrs standpunt. In de koelcellen waaide het immers niet.

4

Met veel moeite kwam Boris aan bij de MediaGigant in het centrum van Eindhoven. Het was niet ver bij het station waar hij diezelfde ochtend al voor niets naartoe was gefietst. Stiekem hoopte hij dat Peeters, zijn teamleider, had besloten dat er niet genoeg klanten zouden komen en dat hij Boris vrij kon geven. Eigenlijk wist Boris wel beter, en bovendien kon hij het geld goed gebruiken.

Door het weer was hij te laat. Hij rende de kassières bij de in- en uitgang van de winkel voorbij, de roltrappen op om zo snel mogelijk bij de personeelsruimte te komen en zijn natte jas op te hangen. Toen Boris zijn plek in de winkel innam, liep Evert, een fulltimer, hem voorbij en stootte lomp tegen zijn schouder aan.

‘Ik moest tien minuten langer blijven dankzij jou, rukker.’ Evert sprak deze woorden alsof hij gif spoot, maar hij nam niet te moeite te stoppen met zijn mars huiswaarts.

Boris wreef over zijn pijnlijke schouder. Het liefst had hij zijn vuist midden in het gezicht van Evert geparkeerd, maar hij wist dat hij dat nooit zou doen. Boris had nog nooit gevochten en hij was niet van plan hier verandering in te brengen.

Terwijl de pijn in zijn schouder langzaam weg ebde, keek Boris de winkelvloer rond. Sinds een paar weken stond hij op de vrijdagavond bij de televisies. Aanvankelijk had dit hem een toffe baan geleken, met het idee in zijn hoofd dat hij zoveel series kon kijken als hij wilde. In de praktijk werd er slechts een aflevering van The Big Bang Theory eindeloos herhaald op sommige schermen, terwijl andere schermen kleurrijke bloemen of landschappen lieten zien om de beeldkwaliteit van de toestellen te demonstreren.

‘Ah, je bent er eindelijk.’

Boris haalde zijn schouders verontschuldigend op. ‘Jep, sorry dat ik laat was. Sneeuw.’

‘Het is oké,’ zei de teamleider. ‘Niet alleen jij hebt er last van; er zijn al de hele dag amper klanten geweest. De meeste mensen willen geen gebroken nek riskeren, vermoed ik.’

Om mijn nek bekommert hij zich niet.

‘Hoe dan ook …’ Peeters zette zijn handen in zijn zij en keek demonstratief de uitgestorven winkel in. ‘Ik ga naar huis. Er is zo weinig te doen dat je het vast wel redt zonder mij.’

Voordat Boris kon tegensputteren, was Peeters al verdwenen. Als sneeuw voor de zon.

5

Boris was al enige tijd alleen voordat hij eindelijk een van de universele afstandsbedieningen uit de lade van de servicebalie pakte. Kort nadat zijn dienst gestart was hadden wat verveelde klanten door de winkel gelopen met de laatste resten smeltende sneeuw op hun schouders, maar zij hadden hem niets gevraagd. Boris droeg geen horloge – de intercom waarschuwde de klanten een kwartier voor sluitingstijd – maar hij vermoedde dat er ruim een half uur was verstreken. In een van de demonstratiefilmpjes kwam een grote, harige honingbij elke vier minuten voorbij. Hij wist zeker dat het insect vijf keer geland was om de helderrode bloem van zijn stuifmeel te beroven.

Hij liep naar de dichtstbijzijnde televisie met de afstandsbediening. Een op de honderd klanten nam geen genoegen met de demonstratiebeelden, waardoor de populairste modellen ontvangst hadden. Het had hem altijd veel moeite geleken om een zeer kleine groep tevreden te houden, maar op doodse avonden als deze was hij blij met het beleid. Zijn collega’s op een etage boven hem hadden het nog beter: zij konden videogames spelen op de democonsoles.

Hij zapte van kanaal naar kanaal, maar niets greep zijn aandacht. Uiteindelijk bleef hij hangen bij Omroep Brabant, waar het nieuws werd besproken. Hij viel halverwege de uitzending binnen.

‘… de derde keer al in een maand tijd?’ vroeg de blonde presentatrice op het scherm.

‘Dat klopt,’ zei de ernstig kijkende politieman in de studio. Zijn mond was amper zichtbaar onder zijn brede snor. ‘Voor de jaarwisseling waren er een aantal vergelijkbare incidenten in het uitgaanscentrum van Eindhoven, het Stratumseind, maar de laatste weken zien we een toename in het aantal mensen dat door synthetische drugs in het ziekenhuis belandt.’